Πατέρας Ἑλλήνων: Βασιλέας Ἰωάννης Βατάτζης

Ὁ βασιλέας Ἰωάννης Γ’ Δούκας Βατάτζης γεννήθηκε τὸ 1193 μ.Χ. στὸ Διδυμότειχο. Ἔλαβε τὴν προσωνυμία ὁ ἐλεήμων ἢ ὁ ἐκ πενίας βασιλεὺς γιὰ τὶς ἱστορικὲς ἐλεημοσύνες του. Ὁ Βατάτζης ἦταν ὁ ἐγγονὸς τοῦ στρατηγοῦ Κωνσταντίνου Βατάτζη, κατοίκου τῆς Ὀρεστιάδας, ποὺ κατεῖχε τὸ ἀξίωμα τοῦ στρατοπεδάρχη τοῦ θέματος τῶν Θρακησίων ἐπὶ αὐτοκράτορα Μανουὴλ Κομνηνοῦ (1118-1180). Ἡ οἰκογένεια Βατάτζη ἦταν εὐγενεῖς τῆς αὐτοκρατορίας Ρωμανίας-Βυζαντίου. Εἶχε προγόνους τὴν περιφανὴ οἰκογένεια τῶν Δουκῶν, ἐνῶ ἀδελφός του ἦταν ὁ περίφημος σεβαστοκράτωρ Ἰσαάκιος Δούκας.

Στὰ 1222 μ.Χ. ὁ Βατάτζης διαδέχθηκε στὸ θρόνο τῆς αὐτοκρατορίας τῆς Νίκαιας τὸν θεῖο του Θεόδωρο Λάσκαρη. Χάρη στὴν ἐξαιρετικὴ πολιτικὴ του ἱκανότητα καὶ στοὺς γεωστρατιωτικοὺς χειρισμοὺς του κατόρθωσε νὰ ἀναδιοργανώσει τὴ χώρα καὶ τὶς δυνάμεις κατὰ τὰ πρότυπα τῆς παλαιᾶς καὶ ἐκλαμπρότατης αὐτοκρατορίας. Ὁ Βατάτζης ἐπέδειξε τὶς ἐξαιρετικὲς ἰδιότητες ἑνὸς σπουδαίου πολιτικοῦ ἀρχηγοῦ ὅσο καὶ τὰ χαρίσματα ἑνὸς ἐνάρετου χριστιανοῦ καὶ εὐλαβέστατου ἡγεμόνα.

Ὁ Βατάτζης νυμφεύτηκε πρῶτα τὴν Εἰρήνη Λασκαρίνα, κόρη τοῦ αὐτοκράτορα Θεόδωρου Α’, καὶ μαζί της ἀπέκτησε ἕνα γιό, τὸν διάδοχό του Θεόδωρο Β’ Λάσκαρη-Βατάτζη. Ἡ Εἰρήνη κοιμήθηκε τὸ 1239, ἀφοῦ πρῶτα εἶχε ἀποσυρθεῖ σὲ ἱερὰ μονὴ μὲ τὸ ὄνομα Εὐγενία. Τὸ 1245 ὁ Βατάτζης ἔκανε δεύτερο γάμο μὲ τὴν Κωνσταντία Χοενστάουφεν, κόρη τοῦ πανίσχυρου Φρειδερίκου Β’ (1194 - 1250) βασιλιᾶ τῆς Γερμανίας, ἡ ὁποία ἄλλαξε τὸ ὄνομά της σὲ Ἄννα. Ὁ γάμος μὲ τὴν κόρη τοῦ Φρειδερίκου Β’ ἔκρυβε μέσα του καὶ μία συμμαχικὴ σκοπιμότητα.

Ὁ Βατάτζης συμμάχησε καὶ μὲ τὸν τότε ἰσχυρὸ ἄνδρα τῆς Βαλκανικῆς Χερσονήσου Βούλγαρο βασιλιὰ Ἰβᾶν Ἀσὲν Β΄. Κατὰ τὰ βασιλικὰ ἤθη τῆς ἐποχῆς, αὐτὴ ἡ συμμαχία ἐπισφραγίστηκε μὲ τὸν γάμο τοῦ γιοῦ τοῦ Βατάτζη Θεόδωρου Β’ μὲ τὴν κόρη τοῦ Ἀσὲν Β’, Ἐλένη. Μετὰ τὴν ὑπογραφὴ τῶν συμφωνιῶν οἱ δύο σύμμαχοι ἔφτασαν μέχρι τὰ τείχη τῆς Κωνσταντινούπολης τὴν ὁποία καὶ πολιόρκησαν ἀπὸ κοινοῦ τὸ 1235 καὶ τὸ 1236, χωρὶς ἐπιτυχία. Τὸ 1241, ὁ βασιλιὰς Ἀσὲν Β’ ἀπεβίωσε καὶ ἡ αὐτοκρατορία τῆς Νίκαιας ἀπαλλάχθηκε ἀπὸ ἕναν ἀρκετὰ ἐπικίνδυνο ἀντίπαλο.

Τὸ 1246, ὁ Βατάτζης ἐπιτέθηκε κατὰ τῶν ἰσχυρῶν Βουλγάρων καὶ μέσα σὲ σύντομο χρονικὸ διάστημα εἶχε προσαρτήσει στὴν αὐτοκρατορία τῆς Νικαίας ὁλόκληρη τὴ νότια καὶ τὴ νοτιοδυτικὴ Βουλγαρία καὶ μεγάλα γεωγραφικὰ τμήματα τῆς Μακεδονίας. Ὁ Βατάτζης κατέλαβε ἐπίσης καὶ τὴ Θεσσαλονίκη καὶ ἔτσι κατάφερε καὶ ἑδραίωσε τὴ θέση του ὡς ὁ μόνος πιὰ κληρονόμος αὐτοκράτορας στὶς συνειδήσεις τῶν κατοίκων τῆς Ρωμανίας-Βυζαντίου.

Εἶναι σημαντικὸ νὰ τονισθεῖ ὅτι οἱ δύο ἐξ ἀγχιστείας «σύμμαχοι», βασιλιὰς Βατάτζης καὶ  βασιλιὰς Φρειδερίκος Β’, εἶχαν ἐκείνη τὴν ἐποχὴ κοινὴ γεωθρησκευτικὴ θέση ὅσο καὶ σφοδρὴ σύγκρουση μὲ τὸν τότε ἰσχυρὸ Πάπα Ρώμης Ἰννοκέντιο Δ’. Ὁ ἐν λόγω Πάπας ἀφόρισε τὸν Φρειδερίκο Β’ στὴ Σύνοδο τῆς Λυὼν καὶ ἀποκήρυξε ἐπίσης καὶ τὸ ὁλόκληρο τὸ γένος τῶν Ρωμηῶν τῆς Ρωμανίας-Βυζαντίου.

Ὁ Βατάτζης εἶχε ἀπέναντί του τοὺς δύο πολὺ ἰσχυροὺς Πάπες: Τὸν Γρηγόριο Θ’ (1227 – 1241) καὶ τὸν Ἰννοκέντιο Δ’ (1243 – 1254), οἱ ὁποῖοι βοηθοῦσαν σθεναρὰ καὶ μὲ πολλοὺς τρόπους καὶ μέσα τοὺς Φράγκο-Λατίνους κατακτητὲς τῆς Ἁγίας Πόλης. Παρὰ τὶς συνεχεῖς προσπάθειες τοῦ Βατάτζη νὰ κρατοῦνται οἱ διπλωματικὲς ἰσορροπίες, οἱ σχέσεις μὲ αὐτοὺς τοὺς δύο πάπες ἦταν πολὺ τεταμένες κατὰ διαστήματα, διότι καὶ οἱ δύο αὐτοὶ Πάπες ἦταν φανατικοὶ ὑποστηρικτὲς τῆς Λατινικῆς αὐτοκρατορίας τῆς Κωνσταντινούπολης.

Ὁ Βατάτζης γνώριζε πολὺ καλὰ ὅτι ἡ αὐτοκρατορία τῆς Νίκαιας ἀποτελοῦσε πάντα ἕναν μόνιμο καὶ μεγάλο ἐχθρὸ τῶν Φραγκο-Λατίνων, ἕνα Ὀρθόδοξο «ἀγκάθι» στοὺς Πάπες καὶ μία ἀνοιχτὴ καὶ δυνητικὴ αἰτία μίας ἀκόμη Φραγκολεβαντίνικης σταυροφορίας, τὴν ὁποία οἱ πάπες ἐκείνης τῆς περιόδου ἦταν πολὺ πρόθυμοι νὰ κηρύξουν κατὰ τῆς Ἀνατολῆς. Σὲ ἱστορικὴ βάση, τόσο οἱ Λατινόφραγκοι ἡγέτες ὅσο ἐπίσης καὶ οἱ πάπες τοῦ Βατικανοῦ μισοῦσαν μὲ ἄσβεστο πάθος τὴν Ἁγία Ρωμαίικη Αὐτοκρατορία τῆς Ρωμανίας-Βυζαντίου καὶ τὴν Ἁγία Ἀνατολικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Τὸ 1237, ὁ Πάπας Γρηγόριος Θ' ἔστειλε μία ἐπιπληκτικὴ ἐπιστολὴ στὸν Βατάτζη, ἀπαιτώντας νὰ σταματήσει τὶς ἐχθροπραξίες ἐναντίον τῶν δυτικῶν κατακτητῶν καὶ νὰ βάλει ἐπίσης καὶ φρένο στὰ σχέδιά του γιὰ τὴν ἀνακατάληψη τῆς Βασιλεύουσας Πόλης. Σὲ αὐτὴ τὴν ἱστορικὴ ἐπιστολὴ-ἀπάντηση τῆς Ρωμηοσύνης, ποὺ ἐπιδείνωσε κατὰ πολὺ περισσότερο τὶς σχέσεις μεταξύ του Ποντιφικάτου καὶ τῆς Νίκαιας, ὁ Βατάτζης ἀνάμεσα στ’ ἄλλα ἀναφέρει:

«Μᾶς γράφεις ὅτι ἀπὸ τὸ δικό μας, τὸ Ἑλληνικό (!) Γένος, ἄνθησε ἡ σοφία καὶ τὰ ἀγαθά της καὶ διαδόθηκε στοὺς ἄλλους λαούς. Αὐτὸ σωστὰ γράφεις. Πῶς ὅμως ἀγνόησες ἢ καὶ ἂν ὑποτεθεῖ ὅτι δὲν τὸ ἀγνόησες, πῶς ξέχασες νὰ γράψεις ὅτι, μαζὶ μὲ τὴ σοφία, τὸ Γένος μας κληρονόμησε ἀπὸ τὸν Μέγα Κωνσταντῖνο καὶ τὴ βασιλεία; Ποιὸς ἀγνοεῖ ὅτι τὰ κληρονομικὰ δικαιώματα τῆς διαδοχῆς πέρασαν ἀπὸ ἐκεῖνον στὸ δικό μας Γένος καὶ ὅτι ἐμεῖς εἴμαστε οἱ νόμιμοι κληρονόμοι καὶ διάδοχοι;».

Σὲ ἄλλο σημεῖο ὁ Βατάτζης ὑπογραμμίζει: «Ἐμεῖς ἐξαναγκαστήκαμε ἀπὸ τὴν πολεμικὴ βία καὶ φύγαμε ἀπὸ τὸν τόπο μας ὅμως δὲν παραιτούμαστε ἀπὸ τὰ δικαιώματά μας τῆς ἐξουσίας καὶ τοῦ κράτους τῆς Κωνσταντινούπολης. Καὶ νὰ ξέρεις ὅτι αὐτὸς ποὺ βασιλεύει εἶναι ἄρχοντας καὶ κύριος ἔθνους καὶ λαοῦ καὶ πλήθους δὲν εἶναι ἄρχοντας καὶ ἀφεντικὸ σὲ πέτρες καὶ ξύλα, μὲ τὰ ὁποῖα χτίστηκαν τὰ τείχη καὶ οἱ πύργοι»...

Χάρη σὲ μία σειρὰ ἀπὸ ἀπανωτὲς στρατιωτικὲς κινήσεις καὶ λαμπρὲς νίκες, ὁ Βατάτζης ἐξασφάλισε μέσα σὲ λίγα χρόνια τὸν ἔλεγχο τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ κατάφερε καὶ ἀνέκτησε τὸ μεγαλύτερο μέρος τῶν ἐδαφῶν ποὺ βρίσκονταν στὰ χέρια τῶν κατακτητῶν Φράγκο-Λατίνων ἀπὸ τὸ 1204. Ὅταν πέθανε, τὸ 1254, ἡ αὐτοκρατορία τῆς Νικαίας περιελάμβανε ἐδάφη τῆς αὐτοκρατορίας τῆς Ρωμανίας-Βυζαντίου πρὶν τὴν 4η Σταυροφορία τῶν Λατίνο-Φράγκων.

Δὲν ἀπέμενε πλέον παρὰ ἡ κατάληψη τῆς Βασιλίδας τῶν Πόλεων, ἡ ὁποία ἐπιτεύχθηκε ἀπὸ τὸν διάδοχό του, Μιχαὴλ 8^ο τὸν Παλαιολόγο, τὸ ἔτος 1261 μ.Χ., τὴν ὁποία ἀνακατάληψη οἱ ἱστορικοὶ τὴν χρεώνουν στὸν Βατάτζη. Ἐὰν ὁ Μέγας Ἅγιος Κωνσταντῖνος εἶναι ὁ Γενάρχης καὶ ὁ «Πατέρας τῆς Ρωμηοσύνης», ὁ Ἅγιος  Βασιλέας Βατάτζης εἶναι ὁ «Πατέρας τῶν Ἑλλήνων». Ἱστορικοὶ καὶ Ἕλληνες τὸν ἀποκαλοῦσαν «πατέρα». Ὁ Βατάτζης πάντα ἔβλεπε τὸ κράτος τῆς Νίκαιας ὡς ἕνα «μέσο» γιὰ τὴν ἐπάνοδο τῶν Ἑλληνο-Ρωμηῶν στὴ Βασιλεύουσα Πόλη.

Κατὰ κοινὴ ὁμολογία τῶν ἱστορικῶν, ἡ συνολικὴ ἀποτίμηση τοῦ ἔργου τοῦ Βατάτζη ἀποτελεῖ μία ἐξέχουσα περίπτωση. Στὴν περίπτωση τοῦ Βατάτζη ταιριάζουν ἀπολύτως τὰ λόγια τοῦ τελευταίου αὐτοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου ΙΑ’: «Ἀπὸ τὴν ἱστορία μας ἔχουμε τὸ δίδαγμα πὼς ὅσο κυβερνοῦσαν βασιλιάδες στρατιῶτες, ἡ Ρωμανία δοξαζόταν, ἐνῶ μόλις ἔπαιρναν τὴν ἀρχὴ οἱ εὐνοῦχοι, τὸ κράτος διαλυόταν» (παρατήρηση: διαβάστε το ξανὰ καὶ ξανά, λέει: «Ρωμανία» καὶ ὄχι «Βυζάντιο!).

Κάποια στιγμὴ τὸ Ἑλληνικὸ Κοινοβούλιο κάλεσε τὸν ἀκαδημαϊκὸ Κωνσταντῖνο Ἄμαντο (1874-1960) καὶ τὸν ρώτησε ποιὸν αὐτοκράτορα τῆς Ρωμανίας-Βυζαντίου προτείνει γιὰ νὰ ἀναρτηθεῖ τὸ πορτρέτο του στὴν Βουλή. Ὁ καθηγητὴς χωρὶς δισταγμὸ καὶ χωρὶς δεύτερη σκέψη ἀπάντησε: «Τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη Βατάτζη τοῦ ἐλεήμονος»! Ἦταν βλέπετε τόσο εὔκολη καὶ τόσο προφανὴς ἡ ἀπάντηση γιὰ τὸν μακαριστὸ καθηγητὴ Κ. Ἄμαντο.

Μά, «ποιὸς εἶναι αὐτός;» ρώτησαν οἱ ἐθνοπατέρες. Γιὰ νὰ λάβουν καὶ τὴ νέα ἀπάντηση τοῦ καθηγητῆ-ἀκαδημαϊκοῦ Κ. Ἄμαντου: «Ὁ Βατάτζης εἶναι ὁ πατέρας τῶν Ἑλλήνων»! Ἡ Βουλὴ ἐν τέλει δὲν ἀκολούθησε τὴν πρόταση τοῦ Κ. Ἄμαντου, διότι ἦταν πάρα πολὺ ψηλὰ καὶ πολὺ μακριὰ τὸ Χριστοκεντρικὸ καὶ ἡγετικὸ πρότυπο τοῦ Ἁγίου Βασιλέα Ἰωάννη γιὰ νὰ ἀκολουθηθεῖ καὶ ἐνσαρκωθεῖ.

Ἐνδεικτικά ἀναφέρουμε τὸ ἑξῆς γεγονός ποὺ δεικνύει τὴν προσωπικότητα τοῦ μεγάλου αὐτοῦ Ἁγίου. Ὁ Βατάτζης κάποια ἡμέρα ποὺ συνάντησε τὸν γιὸ του ντυμένο μὲ ἀκριβὰ ροῦχα νὰ πηγαίνει γιὰ κυνήγι, τὸν ἐπιτίμησε αὐστηρὰ λέγοντάς του: «Πῶς μπορεῖς νὰ ξοδεύεις ἔτσι τὸ χρῆμα τῶν ὑπηκόων σου, σὲ τέτοιες μάταιες ἀσχολίες; Δὲν γνωρίζεις ὅτι τὰ πολύτιμα τοῦτα ροῦχα μὲ τὰ χρυσὰ κεντήματα γίνονται ἀπὸ τὸ αἷμα τῶν Ρωμηῶν, καὶ ὅτι πρέπει νὰ δίνεις σ’ αὐτοὺς λογαριασμὸ γιὰ ὅτι ξοδεύεις, ἀφοῦ ὁ πλοῦτος τῶν βασιλέων εἶναι πλοῦτος τῶν ὑπηκόων τους»;

Γιὰ τὴν ἱστορία ἀναφέρω ὅτι ὅταν ὁ ἔφηβος Βατάτζης ἔφυγε ἀπὸ τὸ φραγκοκρατούμενο Διδυμότειχο, ὄχι μόνον μοίρασε στοὺς φτωχοὺς τὴν περιουσία του, ἀλλὰ ὁ ἴδιος παρέμεινε καὶ στὴ συνέχεια τὸ ἴδιο καὶ ὡς αὐτοκράτορας, ἕνας ἤπιος χαρακτήρας, ἕνας συνετὸς ἄνθρωπος καὶ ἕνας καλοβαλμένος ἡγέτης γιὰ τὸν λαό του. Ὅλοι μποροῦσαν νὰ τὸν πλησιάζουν γιὰ νὰ βροῦν σὲ αὐτὸν στήριξη καὶ κατανόηση. Ὅλοι οἱ κάτοικοι μποροῦσαν νὰ ἀπευθυνθοῦν στὸν ἴδιο τὸν βασιλιά τους.

Ὁ Βατάτζης ἦταν ἔνθερμος προστάτης τῶν ἀδικημένων καὶ ἰδιαιτέρως τῶν ἀγροτῶν ποὺ καταπιέζονταν ἀπὸ τοὺς μεγάλους γαιοκτήμονες. Μάλιστα, ὁ ἴδιος καταπιάστηκε μὲ τὴν συστηματικὴ ἀναδιοργάνωση τῆς γεωργίας καὶ τῆς κτηνοτροφίας. Ὁ ἴδιος ἀσχολοῦνταν μὲ ἀγροτικὲς ἐργασίες στὰ δικά του κτήματα ὅταν τοῦ τὸ ἐπέτρεπαν οἱ κρατικὲς ὑποθέσεις. Στὴν ἱστορία ἔμεινε τὸ «ὠάτον» στέμμα ποὺ πρόσφερε ὁ Βατάτζης στὴν γυναίκα του, τὸ ὁποῖο χρηματοδοτήθηκε ἀποκλειστικὰ ἀπὸ τὶς πωλήσεις αὐγῶν τοῦ κτήματός του καὶ ἦταν κατασκευασμένο ἀπὸ μαργαριτάρια.

Στὶς 4 Νοεμβρίου τοῦ 1254 μ.Χ. ὁ εὐσεβὴς αὐτοκράτορας τῆς Νίκαιας Βατάτζης παρέδωσε ἐν εἰρήνη τὴν ψυχή του στὰ χέρια τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Τὸ τίμιο λείψανό του ἐνταφιάσθηκε στὸ Μοναστήρι τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, τὸ ὁποῖο εἶχε κτίσει ὁ ἴδιος στὸ Νυμφαῖο της Βιθυνίας. Στὰ ἑπόμενα χρόνια, διὰ ἀποκαλύψεως, ὁ ἴδιος ὁ Βατάτζης ζήτησε νὰ μεταφερθεῖ τὸ λείψανό του στὴ Μαγνησία τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Τὸ 2010, στὴν ἰδιαίτερη πατρίδα του, τὸ Διδυμότειχο, κτίσθηκε ὁ πρῶτος ἱερὸς ναὸς ποὺ εἶναι ἀφιερωμένος στὸν Ἅγιο Ἰωάννη Βατάτζη.

Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ ἁγιορείτης γράφει γιὰ τὸν Ἅγιο Ἰωάννη Βατάτζη: «Ἀλλ’ ὁ πρὸ ἑπτὰ ἐτῶν ἐνταφιασθεὶς ἐφαίνετο ὡς ζωντανός, ἔχων μὲν εἰς τὰ μέλη του τὸ φυσικὸν αὐτῶν κίνημα, φέρων δὲ εἰς τὰς παρειᾶς τοῦ προσώπου τὸ φυσικὸν αὐτῶν κόκκινον χρῶμα. Ἀλλὰ καὶ αὐτὰ τὰ βασιλικὰ στρώματα τοῦ λειψάνου ἐφυλάχθησαν ἀδιάφθορα, ὡς ἂν ἤθελαν ραφὴ σήμερον. Ἀπὸ τότε δὲ καὶ ὕστερον ἐνήργει τὸ τίμιον λείψανον ἐν τῇ Μαγνησία θαύματα πάμπολλα, ἰατρεῦον ἀσθενείας, διῶκον δαίμονας καὶ ἄλλα πάθη θεραπεῦον».

Ὁ Ἅγιος Νικόδημος συνέταξε ἀκολουθία πρὸς τιμὴν τοῦ Ἁγίου Βασιλέα, ἐνῶ ὁ ἴδιος γράφει καὶ τὰ ἀκόλουθα γιὰ τὸν Ἅγιο Ἰωάννη Βατάτζη: «Ἦτον εὐκολοπλησίαστος εἰς ὅλους, πρᾶος, ἄκακος, γαληνὸς καὶ διαλεγόμενος εἰς ὅλους μὲ πρόσωπον ἥμερον· λοιπὸν διὰ τὰς ἀρετᾶς του ταύτας ἔλαβεν εἰς γυναῖκά του τὴν θυγατέρα τοῦ βασιλέως, Εἰρήνην ὀνομαζομένην, μετὰ ἀπὸ μονομαχίαν μὲ τὸν Λατίνον Κόρραδον, τὸν καυχώμενον εἰς τὴν δύναμίν του, τὸν ὁποῖον ἐνίκησεν εἰπῶν· Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, βοήθει μοι».

Θὰ κλείσω τὴν βιογραφία τοῦ Ἁγίου Βασιλέα Ἰωάννη μὲ τὰ λόγια αὐτῶν ποὺ ἐπαίνεσαν τὸ ἔργο του καὶ ἐξῆραν τὴν σπουδαία προσωπικότητα τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη Βατάτζη τοῦ ἐλεήμονος. Ὁ καθηγητὴς καὶ ἀκαδημαϊκὸς Κ. Ἄμαντος γράφει: «Ὑμνήθη καὶ ζῶν καὶ μετὰ θάνατον, ὡς οὐδεὶς ἄλλος αὐτοκράτωρ τοῦ Βυζαντίου-(Ρωμανίας)».

Ὁ συγγραφέας Α.Α. Βασίλιεφ ἀναφέρει: «Ὁ κύριος ρόλος τῆς ἀποκαταστάσεως τῆς Βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας (Ρωμανία) ἀνήκει στὸν Ἰωάννη Βατάτζη. Τὸ 1261 ὁ Μιχαὴλ Παλαιολόγος ἁπλὰ ἐπωφελήθηκε ἀπὸ τὰ ἀποτελέσματα τῆς ἐπιμονῆς καὶ τῆς δραστηριότητας τοῦ καλύτερου αὐτοκράτορος τῆς Νικαίας Ἰωάννου Βατάτζη. Οἱ μετὰ τὸν Βατάτζη γενεὲς τὸν θυμοῦνται ὡς πατέρα τῶν Ἑλλήνων(!)».

Ὁ Γ. Ὀστρογκόρσκι, ὁ τελευταῖος ἐκπρόσωπος τῆς σειρᾶς τῶν μεγάλων Ρώσων βυζαντινολόγων (Ρωμανία), ὑπογραμμίζει: «Χωρὶς ἀμφιβολία ἦταν ὁ Βατάτζης ὁ μεγαλύτερος πολιτικός τῆς Νίκαιας καὶ ἕνας ἀπὸ τοὺς πιὸ σημαντικοὺς ἡγεμόνες τῆς Βυζαντινῆς (Ρωμανία) ἱστορίας. Σ’ αὐτὸν ἀνήκει  ἡ τιμὴ γιὰ τὴν ἀποκατάσταση τῆς Βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας (τῆς Ρωμανίας)».

Ὁ Στῆβεν Ράνσιμαν, ἀπὸ τοὺς παγκοσμίως ἐπιφανέστερους βυζαντινολόγους (Ρωμανία) τοῦ 20^οῦ αἰώνα, τονίζει: «Ὁ ἰκανότατος γαμπρὸς τοῦ Λάσκαρη, Ἰωάννης Βατάτζης, κατέστησε τὴν αὐτοκρατορία τῆς Νικαίας καλοκυβέρνητη καὶ εὐημεροῦσα». Ὁ Κὰρλ Μὰρξ γράφει: «Ὑπὸ τὸν Βατάτζη ἡ Νίκαια ἐκπροσωπεῖ τὸ κέντρο τοῦ Ἑλληνικοῦ πατριωτισμοῦ».

Στὴν Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους τῆς Ἐκδοτικῆς Ἀθηνῶν διαβάζουμε: «Ὁ Ἰωάννης Βατάτζης φάνηκε πιὸ ἱκανὸς καὶ ὡς πολιτικὸς καὶ ὡς διπλωμάτης ἀπὸ τὸ Θεόδωρο Λάσκαρη. Μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ ὡς ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους Βυζαντινοὺς (Ρωμανία) αὐτοκράτορες. Ὑπῆρξε ἕνας τίμιος βασιλεύς, ποὺ ἐνέπνευσε ἀγάπη στοὺς ὑπηκόους του, ὥστε νὰ τιμᾶται ὡς τοπικὸς ἅγιος».

Τέλος, ἀλλὰ χωρὶς ὁριστικὸ τέλος στὰ λόγια-ἐπαίνους γιὰ τὸν Βατάτζη, στὸ ἔργο «Ἡ Ἱστορία τῆς Βυζαντινῆς (Ρωμανία) Αὐτοκρατορίας», τὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Κέιμπριτζ γράφει: «Ὁ Λάσκαρης εἶχε ἀποδείξει ὅτι ἡ Νίκαια μποροῦσε νὰ γίνει ἕνα πιστό ἀντίγραφο τῆς Βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας (Ρωμανία). Ὁ Βατάτζης ἀπέδειξε ὅτι τὸ ἀντίγραφο ἦταν πιὸ ἐπιτυχημένο ἀπὸ τὸ πρωτότυπο» (Βιβλίο: Ὀλυμπιάδος Ντίτορα, μοναχῆς: «Πατέρα Ἑλλήνων», 2020).

https://www.facebook.com/profile.php?id=100000270536476

The post Μακάρι νὰ εἴχαμε πολιτικοὺς στό μέγεθος τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη Βατάτζη appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Θεολόγος-Δημοσιογράφος

Ἕνα καλοκαιρινὸ πρωινὸ ὁ γέροντας τῶν Ἀγράφων δέχθηκε ἕνα περίεργο τηλεφώνημα ἀπὸ μία γυναίκα ποὺ ἔμενε στὴ Λάρισα, τὴν Κατερίνα Π..  Ἦταν πλήρως ἀπεγνωσμένη καὶ ἀπογοητευμένη καὶ τοῦ ζήτησε ἐπειγόντως βοήθεια. Ὁ γάμπρος της παρουσίαζε μία ἀλλοπρόσαλλη συμπεριφορά καὶ φοβόταν γιὰ τὴν κὸρη της καὶ τὰ ἐγγόνια της.  Ὁ π. Παναγιώτης ἀμέσως μετά τὸ τηλεφώνημα μετέβη ἀπὸ τὸ σπίτι του στὸ Βαλάρι, στὸ Ἀρχονταρίκι ποὺ ἀπεῖχε μόλις 100 μέτρα καὶ εἶπε στὸν Κίμωνα νὰ ἑτοιμασθεῖ γιατί ἔπρεπε νὰ μεταβοῦν ἐπειγόντως στὴ Λάρισα.

Ξαφνιάστηκε ἡ γυναίκα μόλις εἶδε ἔπειτα ἀπὸ δύο σχεδὸν ὧρες τὸν γέροντα στὸ σπίτι της. Δὲν περίμενε τόσο ταχεία ἀνταπόκριση.

-Πάτερ μου δὲν μοῦ εἴπατε πώς θὰ ἔρθετε; Δὲν σᾶς περίμενα. Περάστε νὰ ἑτοιμάσω ἕνα καφὲ καὶ ἕνα γλυκό.

-Καλή μου γυναίκα εἶχα κάποια ἐργασία στὴ Λάρισα καὶ τὸ συνδύασα, ἀπάντησε ο γέροντας.

Διακριτικὰ ὁ Κίμωνας μετὰ τὸν καφὲ ἄφησε μόνους τὸν παππούλη μὲ τὴ κ. Κατερίνα νὰ μιλήσουν. Δὲν πέρασαν 15 λεπτὰ ὅταν πέρασε τὸ κατώφλι τῆς πόρτας ἕνας ἄνδρας.

-Εἶναι μέσα ἡ πεθερά μου, εἶπε στὸν Κίμωνα ποὺ στεκόταν δίπλα στὴν πόρτα.

-Ναί, εἶναι μὲ τὸν γέροντα, ἀπάντησε ἀσυναίσθητα ὁ Κίμων καὶ τοῦ ἄνοιξε τὴν πόρτα.

Τὴ συνομιλία τους ἄκουσε ἡ κ. Κατερίνα καὶ βγῆκε νὰ προϋπαντήσει τὸν γαμπρὸ της Λάμπρο Κ. στὸν ὁποῖο μὲ προτροπή τοῦ παππούλη εἶχε προηγουμένως τηλεφωνήσει.

-Ἔλα Λάμπρο μέσα νὰ σοῦ γνωρίσω τὸν πάτερ. Πέρασε καὶ ἐσὺ Κίμωνα, εἶπε.

Ὁ Λάμπρος κάθισε ἀκριβῶς ἀπέναντι ἀπὸ τὸν γέροντα. Ἐκεῖ ὅπως λέει ὁ ἴδιος ἔνιωσε γιὰ πρώτη φορὰ τὸ διεισδυτικὸ βλέμμα τοῦ παππούλη.

-Πῶς σὲ λένε παλικάρι μου;

-Λάμπρο, παπά.

-Τί δουλειὰ κάνεις;

- Δουλεύω σὲ ἕνα ἐργοστάσιο, ἔξω ἀπὸ τὴ Λάρισα, ποὺ φτιάχνει...

-Καλή μου γυναίκα φέρε στὸ γαμπρό σου ἕνα ποτήρι νερὸ νὰ πιεῖ. Φαίνεται διψασμένος.

-Ὄχι, ὄχι νερό. Βάλε μου νὰ πιῶ λίγη κόκα-κόλα... ἂν ἔχεις, εἶπε ὁ Λάμπρος.

-Δὲν ἔχω παιδάκι μου κόκα-κόλα, εἶπε ἡ πεθερὰ βάζοντας μπροστά του ἕνα κρύο ποτήρι νερό.

Ὁ παππούλης ἀπευθυνόμενος στὸ Λάμπρο τοῦ ζήτησε νὰ πιεῖ λίγο νερὸ ἀλλὰ ἐκεῖνος κατηγορηματικὰ ἀρνιόταν λέγοντας πὼς δὲν διψάει καθόλου.

-Λάμπρο πιὲς ἔστω μία γουλιά, ἀφοῦ τὸ λέει ὁ παππούλης, τὸν παρότρυνε ἡ πεθερά του.

-Μόλις ἤπιε μία γουλιὰ νερὸ ὁ Λάμπρος ἄρχισε νὰ σιγοψιθυρίζει. «Ἔβριζε χωρὶς κανένα λόγο, τὸν γέροντα. Φοβήθηκα πὼς θὰ τοῦ ἐπιτεθεῖ καὶ εἶχα τὸ νοῦ μου νὰ ἐπέμβω» ἐξιστορεῖ ὁ Κίμωνας!

-Κίμωνα φέρε ἀπὸ τὴ τσάντα τὸ πετραχήλι μου καί τὰ γεροντάκια (Λείψανα Ἁγίων).

- Δὲν σοῦ  ‘φθανε τὸ χωριό σου ἦρθες καὶ στὴ Λάρισα τραγόπαπα νὰ ἁπλώσεις τὰ πλοκάμια σου, πετάχτηκε καὶ εἶπε μὲ ἀλλοιωμένη φωνὴ ὁ Λάμπρος!

-Τί εἶσαι ἐσὺ ρέ; Τσιράκι τοῦ τραγόπαπα, κάτσε κάτω καὶ μὴν πᾶς πουθενά, συμπλήρωσε ἀπευθυνόμενος πρὸς τὸν Κίμωνα.

Ὁ π. Παναγιώτης ἔγνεψε στὸν Κίμωνα νὰ μὴν τοῦ ἀπαντήσει. Ἔφερε γρήγορα τὴ τσάντα τοῦ γέροντα καὶ τὸν βοήθησε νὰ βγάλει τὸ πετραχήλι του καὶ τὸ εὐχολόγιό του.

Ὁ γέροντας φόρεσε τὸ πετραχήλι του καὶ ἄνοιξε τὸ εὐχολόγιο. Ἄρχισε νὰ διαβάζει δυνατά. Ἡ κ. Κατερίνα στεκόταν ἐμβρόντητη σὲ ὅλο αὐτὸ τὸ σκηνικὸ ποὺ γιὰ πρώτη φορὰ βίωνε. Ἔβλεπε τὸν γαμπρό της νὰ χτυπᾶ μὲ δύναμη τὸ κεφάλι του στὰ πλακάκια καὶ νὰ ξεστομίζει τέτοιες βρισιὲς ποὺ δὲν εἶχε ἀκούσει ποτὲ στὴ ζωή της. Ἔκρυβε ἀπὸ ντροπὴ τὸ πρόσωπό της, ὅταν ἔβριζε αὐτὴν καὶ τὴν κόρη της. Ἐνῶ ὁ γέροντας συνέχιζε νὰ διαβάζει τὸν ἐξορκισμὸ ἄκουσε τὸν γαμπρό της μὲ χοντρὴ ἀλλοιωμένη φωνὴ νὰ λέει στὸν παππούλη.

-Ρὲ τραγὶ ὅλους τοὺς κουβάλησες μαζί σου. Φοβήθηκες καὶ ἔφερες μαζί σου ὁλόκληρη στρατιά, τὸν Κοσμᾶ (Ἅγιο Κοσμᾶ), «ἀαα μὲ καῖς παλιόγερε», τὸν Χαράλαμπο (Ἅγιο Χαράλαμπο), «ἐγὼ τὸν ἔγδαρα ζωντανὸ τὸν παλιόγερο καὶ θὰ γδάρω καὶ σένα... ἀαα φύγε-φύγε παλιόγερε», φύγε ἀαα, ἀπὸ κοντὰ καὶ ὁ Σεραφεὶμ ( Ἅγιος Σεραφεὶμ Φαναρίου)! Ὤχ! Ὢχ ἦρθαν καὶ ὁ Γεώργιος μὲ τὸν Δημήτριο καὶ ὁ Ἀναστάσης (Ἅγιοι Γεώργιος καὶ Δημήτριος, ἅγιος Ἀναστάσιος ὁ Γόρδιος) ἀαααα!

Ὁ Γέροντας κρατώντας ἕνα ξύλινο χειροποίητο σταυρό, συνέχιζε νὰ τὸν σταυρώνει ἐνῶ ὁ Κίμωνας ἔκανε ἀπεγνωσμένες προσπάθειες νὰ τὸν συγκρατήσει γιὰ νὰ μὴν χτυπάει τὸ κεφάλι του στὸ πάτωμα.

-Φεύγω –φεύγω ἀααχ ἔρχεται καὶ ἡ Μαρία ( ἡ Παναγία μας) μὲ τὸν Μιχάλη (Ἀρχάγγελο Μιχαήλ), εἶπε ὁ Λάμπρος καὶ ἔπεσε φαρδιὰ –πλατιὰ στὸ πάτωμα ἀναίσθητος! Χτυπιόταν σὰν τὸ χταπόδι.

Ἡ κ. Κατερίνα φοβήθηκε. Τὸν εἶδε λιπόθυμο καὶ νόμιζε πὼς πέθανε. Ἔτρεξε νὰ φέρει λίγο νερό. Μὲ ἕνα νεῦμα ὁ παππούλης τὴν καθησύχασε. Ὁλοκλήρωσε τὶς εὐχές. Ἔκανε τὸ σταυρό του καὶ ἔγνεψε στὸν Κίμωνα νὰ βοηθήσει τὸν Λάμπρο νὰ κάτσει στὴν καρέκλα. «Τὰ μάτια του ἦταν γουρλωμένα σὰν νὰ κοίταζε στὸ ὑπὲρ-πέραν  καὶ ἀρχικὰ δὲν ὅριζε τὸ σῶμα του. Φαινόταν πῶς πονοῦσε φρικτά. Ἀγκομαχοῦσε. Σιγὰ-σιγὰ ἐπανερχόταν. Μοῦ ἔκανε ἐντύπωση πὼς ὁ παππούλης τὸν βοήθησε καὶ ἤπιε ὅλο τὸ ποτήρι μὲ νερό», εἶπε ὁ Κίμων!

-Αὐτὴ ἦταν ἡ πρώτη ἐπαφὴ-γνωριμία μὲ τὸν γέροντα τῶν Ἀγράφων, τονίζει ὁ Λάμπρος. Ἀπὸ τότε, πήγαινα σὲ τακτὰ χρονικὰ διαστήματα στὰ Ἄγραφα καὶ ὁ παππούλης πάντα μὲ ἔβαζε στὸ ναὸ καὶ μὲ διάβαζε. Μακρυά ἀπό περίεγα βλέμματα.

Προερχόμουν –συνεχίζει- ἀπὸ μία οἰκογένεια παντελῶς ἀπομακρυσμένη ἀπὸ τὸ Θεὸ μὲ πολλὰ-πολλὰ σοβαρὰ προβλήματα. Μία οἰκογένεια πού χρησιμοποιοῦσε τὴ μαγεία. Κυριολεκτικὰ ὀφείλω πολλὲς εὐχαριστίες στὸν παππούλη μου, ὁ ὁποῖος μὲ ἔμαθε νὰ ζῶ χριστιανικὰ καὶ μὲ βοήθησε νὰ ἀπαλλαγῶ ὄχι ἀπὸ ἕνα ἀλλὰ ἀπὸ λεγεώνα δαιμονίων, πού μοῦ στεροῦσαν τὸ χαμόγελο καὶ τὴν εὐτυχία. Ἄλλαξε ἡ ζωή μου καὶ ἔζησα πολλὰ θαύματα κοντὰ στὸν γέροντα. Γνώρισα φίλους ἀληθινούς, ποὺ μαζὶ μὲ τὸν γέροντα μὲ στήριζαν στὸ διάβα τῆς ζωῆς μου. Καὶ κυρίως μεγάλωσα χριστιανικὰ καὶ ὀρθόδοξα τὰ παιδιά μου. Ἡ γυναίκα μου εἶχε πολλὴ ὑπομονὴ καὶ ἄντεχε ὅλα αὐτὰ ποὺ προκαλοῦσε ὁ Ἀντίδικος. Ἔτσι τὸν ὀνόμαζε ὁ παππούλης.

-  Λάμπρο, στὰ χρόνια ποὺ πέρασαν ἔτυχε ἀρκετὲς φορὲς νὰ σὲ συναντήσω στὰ Ἄγραφα καὶ νὰ βιώσω ἴσως σὲ μικρότερο βαθμὸ τὰ ὅσα μοῦ ἐξιστορήσατε σήμερα μὲ τὸν Κίμωνα. Θυμᾶμαι ποὺ μᾶς εἶπες ὅτι ὁ σατανᾶς σὲ εἶχε δεμένο χειροπόδαρα στὴν κόλαση καὶ σοῦ ἐπέβαλλε ἀκόμη τί θὰ τρῶς καὶ τί θὰ πίνεις.

-Ἔτσι εἶναι Διονύση! Ὅπως ὁ διάολος ἀποφεύγει τὸ λιβάνι, ἀπέφευγα νὰ πιῶ νερὸ ἐπτά ὁλόκληρα χρόνια. Ἔπινα μόνο κόκα-κόλα. Εἶχα φθάσει στὸ σημεῖο νὰ πιῶ καὶ τέσσερα καὶ πέντε λίτρα τὴν ἡμέρα. Τετάρτη καὶ Παρασκευή μοῦ ἔλεγε νὰ τρώω κρέας. Μοῦ μιλοῦσε καὶ μοῦ ἔδειχνε πράγματα σὲ ἄλλους. Μοῦ σύστηνε μὲ λίγα λόγια τοὺς δικούς του... Εἶχα φθάσει στὸ σημεῖο νὰ βλέπω τὰ δαιμόνια ποὺ εἶχαν παγιδεύσει τοὺς ἀνθρώπους.

-Γι’ αὐτὸ ἐπέμεινε ὁ γέροντας νὰ πιεῖς νερό;

- Ὁ γέροντας ἔβλεπε. Τὰ μάτια του ἔβλεπαν τὴν ψυχή μου. Ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ ποὺ μὲ εἶδε μὲ πέρασε ἀκτινογραφία καὶ διαπίστωσε τὴ ζημιὰ πού μοῦ εἶχε κάνει ὁ ἔξω ἀπὸ ἐδῶ. Ἡ κόκα-κόλα εἶναι τὸ ποτὸ τοῦ Ἀντιδίκου. Μόνο κακὸ προκαλεῖ στὸν ἄνθρωπο. Πολλὲς φορὲς πῆγε νὰ μὲ σκοτώσει μὲ τὸ αὐτοκίνητο. Στὴ δουλειὰ ὅταν μιλοῦσα γιὰ πνευματικὰ θέματα ὁ Ἀντίδικος μοῦ ψιθύριζε. «Δὲν σοῦ εἶπα νὰ τὸ βουλώσεις καὶ νὰ μὴν μεταφέρεις αὐτὰ ποὺ σὲ διδάσκει ὁ τραγόπαπας; Τώρα θὰ δεῖς τί θὰ σοῦ κάνω». Δὲν περνοῦσαν δύο-τρία λεπτὰ καὶ ἐρχόταν ὁ προϊστάμενος νὰ μὲ ἐπιπλήξει ἢ γινόταν καυγᾶς μὲ ἄλλους συναδέλφους μου. Μία φορὰ θυμᾶμαι ἦρθε στὸ ἐργοστάσιο μία ὄμορφη νεαρὴ πωλήτρια. Κοιτοῦσα τὴ δουλειά μου καὶ δὲν ἔδωσα σημασία. Ὁ διπλανός μου μὲ σκούντηξε καὶ μοῦ λέει: «Δὲς ρε τί μπῆκε μέσα»! Ἔριξα μία κλεφτή ματιὰ. Ἡ κοπέλλα εἶχε ἔρθει σχεδόν ἡμίγυμνη. Συνέχισα νὰ κάνω τὴ δουλειά μου. Τότε ἄκουσα πάλι τὸν Ἀντίδικο νὰ μοῦ λέει: «Αὐτὴ εἶναι δικιά μου καὶ ἀρνεῖσαι νὰ τὴ δεῖς. Γιὰ σένα τὴν ἔφερα βλάκα». Πῆρα τότε ἀμέσως τὸ κομποσχοίνι καὶ ἄρχισα νὰ προσεύχομαι, ὅπως μοῦ εἶχε ὑποδείξει ὁ γέροντας. Ἔλεγα συνεχῶς τὴν  εὐχή, γιατί διαισθανόμουν ὅτι ὁ πονηρὸς κάτι θὰ ἑτοίμαζε. Ἔτσι καὶ ἔγινε. Σὲ λίγο εἶδα τὸν προϊστάμενο μὲ τὴ νεαρὴ κοπέλα νὰ ἔρχονται πρὸς τὸ μέρος μας. Ἡ κοπέλα ἔδειξε ἀνάμεσα σὲ τρεῖς συναδέλφους ἐμένα. «Αὐτὸς Γιάννη μὲ κοιτοῦσε λὲς καὶ ἤμουν καμιὰ ξετσίπωτη»! «Ζήτα συγγνώμη ρὲ Λάμπρο ἀπὸ τὴν κοπέλα. Τί νὰ πῶ καημένε εἶσαι καὶ παντρεμένος. Ἔχεις καὶ παιδιά»! Δάγκωσα τὴ γλώσσα μου καὶ χαμηλώνοντας τὰ μάτια ζήτησα συγγνώμη σφίγγοντας κρυφὰ στὴ χούφτα μου τὸ κομποσχοίνι. «Γιάννη ἀπαιτῶ νὰ τηλεφωνήσεις στὴ γυναίκα του καὶ νὰ τῆς πεῖς τί φροῦτο ἔχει δίπλα της» συνέχιζε νὰ λέει φωναχτὰ ἡ κοπέλα. Πῆγα κάτι νὰ τῆς πῶ ἀλλὰ ὁ προϊστάμενος αὐστηρά μοῦ εἶπε νὰ μὴν μιλήσω. Μόλις ἀπομακρύνθηκαν οἱ συνάδελφοί μου ἄρχισαν τὰ πειράγματα. «Αὐτὴ ἢ σὲ πάει μὲ χίλια ἢ εἶναι τρελὴ» εἶπε ὁ Παντελής. «Ρὲ μήπως τί πείραξες καὶ δὲν σὲ πήραμε εἴδηση. Σιγανοπαπαδίτσα μᾶς βγῆκες Λάμπρο...», πρόσθεσε ὁ Κώστας χαμογελώντας. Ἐπέλεξα νὰ μὴν μιλήσω. Μὲ κάθε λεπτομέρεια τὰ εἶπα ὅλα στὸν παππούλη στὸ τηλέφωνο. Τέτοια ἐπεισόδια εἶχα πολλὰ κατὰ τὴ διάρκεια ποὺ ὁ παππούλης μὲ διάβαζε.

-Λάμπρο πὲς μας τί ἔβλεπες καὶ οὔρλιαζες τότε ποὺ πηγαίναμε οἱ τρεῖς μας στὸ Βαλάρι, εἶπε ὁ Κίμων.

-Δὲν θυμᾶμαι! Τί ἔλεγα;

-Θυμᾶμαι ἐγὼ ποὺ σὲ εἶχα δίπλα μου ἀδελφὲ μου καὶ φοβόμουν μὴ τυχὸν καὶ μοῦ ἀστράψεις καμία, εἶπα τότε χαμογελώντας!

-Τί ἔλεγα;

-Μόλις πλησιάζαμε τὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ ἄρχισες νὰ βρίζεις τὸν Χριστό, τὴν Παναγιὰ καὶ τοὺς Ἁγίους. Ἔβριζες καὶ τὸν γέροντα λέγοντας πὼς ἐκεῖνος τοὺς ἔστειλε γιὰ νὰ σὲ κάψουν... Τὰ ἄλλα δὲν μπορῶ κἄν νὰ τὰ ξεστομίσω! Σταμάτησες μόνο ὅταν ὁ Κίμων μοῦ ἔδωσε λίγο ἁγιασμό, ποὺ μᾶς εἶχε δώσει ἡ γυναίκα σου καὶ σοῦ ἔριξα στὸ πρόσωπο. Πῆγα νὰ σοῦ δώσω νὰ πιεῖς κιόλας καὶ μούγκρισες λὲς καὶ ἤσουν λιοντάρι. Μόνο ποὺ δὲν κατουρήθηκα τότε ἀπὸ τὸ φόβο μου...

Σταύρωσε τὴ φωτιὰ καὶ ἐκείνη ἔσβησε

Βιώματα μὲ τὸν παππούλη Παναγιώτη Τσιώλη. ( Μαρτυρία ἑνὸς φίλου).

Κάποιο καλοκαίρι πρὶν ἀπὸ 20 χρόνια περίπου πήγαμε στὸ Βαλάρι οἰκογενειακῶς γιὰ νὰ προσκυνήσουμε τὴν Παναγία καὶ νὰ συναντήσουμε τὸν ἀγαπημένο μας παππούλη. Σταθήκαμε τυχεροὶ γιατί δὲν ἦρθαν ἄλλοι προσκυνητὲς καὶ μπορούσαμε νὰ τὸν δοῦμε μὲ τὴν ἡσυχία μας. Μετὰ τὸν ἑσπερινὸ καθίσαμε στὴν αὐλὴ τῆς ἐκκλησίας, ὅταν ξαφνικὰ ἀντιληφθήκαμε ὅτι ἔπιασε φωτιὰ τὸ μαντρὶ ποὺ βρισκόταν πολὺ κοντὰ στὴν ἐκκλησία. Ἀμέσως ὁ παππούλης ἔτρεξε πρὸς τὴ φωτιὰ κι ἐγὼ τὸν ἀκολούθησα. Οἱ φλόγες δυνάμωσαν ἀστραπιαία διότι ἐκεῖ ὑπάρχουν πολλὰ δέντρα καὶ ὁ κίνδυνος νὰ καεῖ ἡ ἐκκλησία καὶ ὁ οἰκισμὸς ἦταν πολὺ μεγάλος. Μέσα στὴ στάνη ὑπῆρχαν κάποιες φιάλες ὑγραερίου τὶς ὁποῖες πέταξα μακριὰ γιὰ νὰ μὴν ἐκραγοῦν. Ἔξω ἀπὸ τὴ στάνη ὑπῆρχε μία βρύση ἀπὸ τὴν ὁποία ἔτρεχε ἐλάχιστο νερὸ καὶ μὲ τὸ λάστιχο προσπαθοῦσα νὰ σβήσω τὴ φωτιὰ ποὺ εἶχε γιγαντωθεῖ. Ὁ πάτερ βρισκόταν ἀπὸ πίσω μου καὶ μοῦ φώναζε συνέχεια: "Πὲς τὸ πάτερ ἡμῶν". Ξαφνικὰ γυρίζω πίσω καὶ βλέπω τὸν παππούλη νὰ σταυρώνει τὴ φωτιὰ καὶ νὰ φυσάει ἁπαλὰ ἀπὸ τὴ μία ἄκρη της μέχρι τὴν ἄλλη. Τότε ἡ φωτιὰ ἔπεσε καὶ ἔσβησε! Τὸν κοιτάζω ἔκπληκτος καὶ τοῦ λέω: "Τί ἔκανες; "Τότε γελώντας μοῦ ἀπαντάει μὲ νόημα: "Ἐσὺ τὸ ἔκανες. Τὸ κατάλαβες; "Ἐγὼ προσπαθοῦσα νὰ καταλάβω τί εἶχε συμβεῖ καὶ τὸν ρωτοῦσα ἐπίμονα γιὰ ποιὸ λόγο ἅρπαξε φωτιὰ. Μοῦ εἶπε τὸ λόγο, ἀλλὰ δὲν μπορῶ νὰ τὸν ἀναφέρω γιατί ἀφορᾶ πρόσωπα ποὺ εἶναι ἐν ζωῇ. Πάντως τὸ σίγουρο εἶναι πὼς οἱ πνευματικοὶ νόμοι πάντα λειτουργοῦν. Μετὰ ἀπὸ ἀρκετὴ ὥρα ἦρθε ἡ Π.Υ. καὶ ἁπλὰ κατέγραψαν τὸ γεγονὸς ἀπορώντας πὼς ἔσβησε μία τέτοια φωτιὰ χωρὶς νὰ ἐπεκταθεῖ στὸ δάσος.

ΠΗΓΗ ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΤΕΥΧ 268 ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ -ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2024

The post Φεύγω –φεύγω ἀ..ἀ..ἄχ ἔρχεται καὶ ἡ Μαρία ( ἡ Παναγία μας)! appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

The post Ἀφίσσα βουλευτῶν γιά τό νομοσχέδιο appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

+ ΑΓΙΟΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ ΤΟΥ ΕΣΣΕΞ:  «…Ἡ πνευματικὴ ἡδονὴ εἶναι τελείως ἀντίθετη ἀπὸ τὴν σαρκικὴ ἡδονή.  Ὅσοι ἀσκοῦνται στὴν προσευχή, γεύονται ἐν μέρει τὴν πνευματικὴ ἡδονὴ καὶ γλυκαίνονται.  Ἰδιαίτερα τὶς περιόδους τῶν νηστειῶν ποὺ εἶναι περίοδοι ἀγῶνος καὶ ἐγκρατείας. Ὅταν ἔπειτα ἐπανέλθουν στὴ σωματικὴ ἡδονὴ ἀντιλαμβάνονται τὴν διαφορά… Θεωροῦν ὀπισθοδρόμηση τὴν σαρκικὴ ἐπικοινωνία μέσα στὸ γάμο.  Ὅμως, προτιμότερο νὰ σταματήσει ἡ γλυκάδα τῆς προσευχῆς παρὰ ἡ ἐπικοινωνία μὲ τὸ ἄλλο μέρος τῆς συζυγίας.  Ἔτσι ὑπερβαίνονται οἱ πειρασμοί, ἀνανεώνεται ἡ συζυγικὴ ἀγάπη καὶ βοηθεῖται ὁ ἀγωνιζόμενος ἔγγαμος στὴν πνευματική του μεταποίηση… Ἡ μονομερὴς ἐγκράτεια ὅταν δὲν γίνεται «ἐκ συμφώνου» εἶναι ὀλέθρια, οὐδόλως εἶναι εὐάρεστη στὸ Θεό… Γι’ αὐτὸ ἀποφεύγω νὰ ὑπερτονίζω τὰ πνευματικὰ προνόμια τῆς γνησίας Μοναχικῆς ζωῆς, εἰδικὰ σὲ εὐλαβεῖς ἐγγάμους, γιὰ νὰ μὴν θεωρήσουν πάνυ ὑποδεέστερο τὸν τίμιο γάμο καὶ ἐκδηλώσουν ἀποστροφὴ στὸν Θεοσύστατο καὶ κατὰ πάντα εὐλογημένο τρόπο ζωῆς ποὺ ἐπέλεξαν…

Ἡ πλήρης ὑπέρβαση καὶ ἡ ἀπόλυτη ἀναγωγὴ ἀπὸ τὰ σωματικὰ στὰ πνευματικὰ ἐπιτυγχάνονται σταδιακά… Εἶναι δῶρο Θεοῦ, ὄχι ἀνθρώπινο κατόρθωμα.

Τὸ δίνει ὁ Θεὸς στὶς συζυγίες ποὺ ἔχουν τίμια καὶ πειθαρχημένη πορεία καὶ εἶναι ἀπαλλαγμένες ἀπὸ κάθε μολυσμὸ καὶ ἐγωπάθεια.  Οἱ ἅγιοι σύζυγοι ἔχουν μετριότερη Χάρη καὶ ποτὲ νοερὰ προσευχή.  Ἐμποδίζεται ὁ νοῦς νὰ κατέβει στὴν καρδιά, ὅταν βαρύνεται ἔστω καὶ στοιχειωδῶς ἀπὸ σαρκικὲς εἰκόνες… Ἔπειτα, ἂν δώσει νοερὰ προσευχὴ στοὺς ἐν ἐνεργεία ἐγγάμους, θὰ «μεθύσουν» τόσο πολὺ ἀπὸ τὴν πλησμονὴ τῆς Χάριτος, ποὺ θὰ ἀφήσουν ἀμέσως κάθε γήινο δεσμὸ καὶ θὰ ἀναχωρήσουν σὲ ἔρημους τόπους γιὰ νὰ χαίρονται ἀπερίσπαστοι αὐτὴ τὴν ὑπερκόσμια ἐμπειρία… Τὸ δίνει σὲ ἐγγάμους κάποιας ἡλικίας ποὺ ὑπερέβησαν τελείως τὸ σαρκικὸ φρόνημα, ἔσβησαν ἀπὸ τὸ νοῦ τοὺς ἐμπαθεῖς ἐμπειρικὲς εἰκόνες τοῦ παρελθόντος καὶ ἀπέκτησαν τὴν πλήρη σωφροσύνη, δηλαδὴ τὴν συγκέντρωση ὅλων τῶν νοητικῶν τους δυνάμεων στὸ Χριστό.  Αὐτὸ εἶναι τὸ χαρισματικὸ ὑπὲρ φύσιν.  Κατὰ φύσιν εἶναι ὁ συνήθης τίμιος γάμος ὅπως προέκυψε μετὰ τὴν προπατορικὴ ἁμαρτία, ἡ εὐλογημένη συμβίωση ἀνδρὸς καὶ γυναικός, ἡ πειθαρχημένη συζυγία, ἡ χωρὶς διαστροφὴ σαρκικὴ ἐπικοινωνία… Παρὰ φύσιν εἶναι ἡ ἀρσενοκοιτία ποὺ στηρίζεται στὴν παραχρησία τῶν σωματικῶν ὀργάνων, δηλαδὴ στὴν ἑνωτικὴ προσέγγιση τῶν σωμάτων ἀπὸ σημεῖα ποὺ δὲν εἶναι ἀντίθετα μεταξύ τους ὥστε νὰ εἶναι καὶ συμπληρωματικά… Εἶναι ἡ κατ’ ἐξοχὴν ἔκφραση τῆς φιλαυτίας στὰ πλαίσια τῆς λαγνείας, ὅπου ἡ ἡδονὴ ἐκφυλίζει πλήρως τὴν ἔκφραση τοῦ κατ’ εἰκόνα ἐντός τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἀνατρέπει τὴν αἰώνια προοπτική του… Αὐτὸ εἶναι πλήρης ταύτιση μὲ τὸν διεστραμμένο δαίμονα καὶ ἡ χειροτέρα πράξη τοῦ ἀλλοτριωμένου ἀνθρώπινου εἶναι… Εἶναι διαστροφὴ τῶν δυνάμεων τῆς ψυχῆς ποὺ καλλιεργεῖ ὁ διάβολος καὶ ἐξωτερικεύεται μὲ τὴν ἀνωμαλοποιημένη λειτουργία τῶν ἀνθρωπίνων σωμάτων…»

« Ἀπὸ τὶς σημειώσεις τοῦ ἀειμνήστου Ἐπισκόπου Πατάρων Εἰρηναίου».

The post Γάμος καί νοερά προσευχή appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ἂχ μωρὲ καὶ ἐλάχιστα νὰ γνωρίζαμε τὶς καθημερινὲς εὐεργεσίες καὶ τὰ θαύματα τῆς Παναγιᾶς μας θὰ πετούσαμε τὴ σκούφια μας ἀπὸ τὴν χαρά μας.

Ἀπὸ τὸν Καποδίστρια καὶ μετὰ ὅλες, μὰ ὅλες οἱ κυβερνήσεις τῆς Ἑλλάδος εἶναι ἐγκλωβισμένες καὶ ὑπακοῦν σὲ ξένα κέντρα ἐξουσίας. Ἀκόμη καὶ πολλοὶ ραβδοῦχοι μας ἐργάστηκαν συστηματικὰ νὰ ἀλλοιώσουν τὴν σχέση μας μὲ τὸν Χριστό. Μπλέχτηκαν στὰ δίκτυα τῆς μασονίας καὶ προκάλεσαν σχίσματα καὶ διαιρέσεις στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας

Γράφει ὁ Διονύσης Μακρῆς

Θεολόγος-Δημοσιογράφος

«Παπὰ εἶσαι ἐγκληματίας. Γρήγορα νὰ βάλουμε τὴν παπαδιὰ στὸ χειρουργεῖο γιατί τὸ παιδὶ ποὺ κυοφορεῖ θὰ γεννηθεῖ ἄρρωστο. Οἱ ἐξετάσεις ἔδειξαν πὼς τόσο ἐσύ, ὅσο καὶ ἡ παπαδιά σου ἔχετε στίγμα μεσογειακῆς ἀναιμίας. Πῶς πάτε νὰ κάνετε παπά μου οἰκογένεια χωρὶς νὰ κάνετε κἄν μία ἐξέταση. Γρήγορα νὰ βάλουμε τὴν παπαδιὰ στὸ χειρουργεῖο νὰ σταματήσουμε τὴν κύηση»! Αὐτὰ εἶπε ὁ γιατρὸς στὸν ἔκπληκτο παππούλη καὶ τὴν πρεσβυτέρα του τὴν κυρὰ Σταυρούλα, ὅταν πῆρε τὶς ἐξετάσεις τους στὰ χέρια του. Ὅπως μᾶς ἐξιστόρησε ὁ ἴδιος ἡ παπαδιὰ ἦταν τότε ἔγκυος στὸ πρῶτο τους παιδί, τὴν Εὐτυχία.

Καθὼς ἦταν καὶ οἱ δύο νέοι στὴν ἡλικία καὶ ἄπειροι ἔκριναν ἀπαραίτητο νὰ ἐπισκεφθοῦν ἕναν γυναικολόγο στὸ νοσοκομεῖο τῆς Καρδίτσας γιὰ νὰ τὸν συμβουλευτοῦν. Ὅταν ἄκουσε ὁ π. Παναγιώτης τὸ γιατρὸ νὰ προτείνει τὴν ἔκτρωση ἀντέδρασε ἀμέσως λέγοντας: «Πᾶμε παπαδιά μου νὰ φύγουμε. Οἱ γιατροὶ τρελάθηκαν δὲν ἔχουν πίστη στὸ Θεό»! Ἐπέστρεψαν στὸ Βαλάρι καὶ ὁ παππούλης πλέον ἀνέλαβε καὶ χρέη μαίας, ὅπως χαριτολογώντας ἔλεγε. «Ξεγέννησα ἐννέα παιδιά. Στὸ δέκατο τὸν Γιαννάκη μου δὲν μπόρεσα νὰ παραβρεθῶ γιατί ἤμουν σὲ κηδεία. Ἴσα –ἴσα ποὺ πρόλαβα καὶ τοῦ ἔκανα ἀεροβάπτισμα. Ὅλα μου τὰ ἄλλα παιδιὰ εἶναι ὑγιέστατα. Δόξα τῷ Θεῶ. Καὶ οἰκογένειες ἔκαναν. Καὶ ἐγγόνια καὶ δισέγγονα ἀπέκτησα». Καὶ ἀπευθυνόμενος στὸν γράφοντα εἶπε:

-Ξέρεις θεολόγε ποιοὺς θὰ ἔχουμε κατήγορους στὸ ἀπολογητικὸ βῆμα, ὅταν δηλαδὴ στηθοῦμε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν Ἁγίων μας;

- Ἐννοεῖτε γέροντα κατὰ τὴν κρίση μετὰ τὴν κοίμησή μας;

-Ναί! Θὰ ἔχουμε ὅλοι ἀπέναντι μας ὅλα αὐτὰ τὰ παιδιὰ ποὺ δολοφόνησαν οἱ γιατροὶ καὶ δὲν τὰ ἄφησαν τὰ καημένα νὰ ἔρθουν στὸ φῶς τῆς ἐφήμερης ζωῆς. Καὶ τὸ πιὸ τραγικὸ εἶναι ὅτι ὅταν κάποιος κυριευμένος ἀπὸ τὸ δαιμόνιο φονεύσει, ἔρχεται ἡ δικαιοσύνη καὶ τὸν κλείνει στὴ φυλακὴ γιὰ πολλὰ χρόνια γιὰ νὰ συνετισθεῖ. Ἀντιθέτως

οἱ γιατροὶ ποὺ σκοτώνουν κάθε ἡμέρα τὰ δύστυχα αὐτὰ παιδάκια καὶ πληρώνονται ἁδρὰ γιὰ τοὺς φόνους ποὺ πραγματοποιοῦν καὶ πολλοὶ ἀπὸ δαύτους καυχῶνται γιὰ τὰ ἐγκλήματά τους καὶ κυκλοφοροῦν ἐλεύθεροι. Κι ἐμεῖς τοὺς ἐκλαμβάνουμε ὡς εὐυπόληπτους πολίτες καὶ τρανοὺς ἐπιστήμονες... γραμματιζούμενους, ὅπως ἔλεγε ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς. Ἀγνοοῦν οἱ καημένοι ὅτι ὑπάρχουν οἱ πνευματικοὶ νόμοι. Αὐτοὺς (τοὺς νόμους) ὅταν τοὺς παραβιάσεις τότε ἡ τιμωρία εἶναι ἀμείλικτη. Ἂχ καὶ νὰ ξέραμε τὶς συνέπειες τῆς παραβίασης αὐτῶν τῶν νόμων δὲν θὰ τολμούσαμε ὄχι νὰ κάνουμε οὔτε κἄν νὰ σκεφτοῦμε νὰ τοὺς παραβιάσουμε.

-Μὰ οἱ ἐκτρώσεις πάτερ μου ἔχουν νομιμοποιηθεῖ στὴν Ἑλλάδα, ὅπως καὶ σὲ πολλὲς ἄλλες χῶρες...

- Μὰ αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ ἡ Ἑλλάδα εἶναι ἀκόμη σκλαβωμένη Γιάννη. Μπορεῖ τὰ παλικάρια μας τὸ 1821 νὰ ἔδιωξαν τοὺς Τούρκους ἀλλὰ δὲν πρόβλεψαν τότε πὼς θὰ κάτσουν στὸ σβέρκο μας, μὲ ἔμμεσο τρόπο οἱ Ἄγγλοι, οἱ Γερμανοὶ καὶ τώρα

οἱ Ἀμερικανοί... Εἶναι δῆθεν σύμμαχοί μας καὶ ἐπιθυμοῦν τὸ καλό μας ἀλλὰ στὸ πίσω μέρος τοῦ μυαλοῦ τους καταστρώνουν σχέδια καὶ ἐργάζονται γιὰ τὸ πῶς θὰ ἐκδιώξουν τὸν Χριστὸ ἀπὸ τὴ ζωή μας. Αὐτοὶ ἀνοίγουν τὸ δρόμο στὸ θηρίο τοῦ Ἀντιχρίστου, τὸν Πάπα, χρηματοδοτοῦν τὶς κάθε λογῆς αἱρέσεις, προτεστάντες, χιλιαστὲς καὶ ἑκατοντάδες ἄλλες γιὰ νὰ διαφθείρουν καὶ νὰ ἀλλοιώσουν τὴν ὀρθόδοξη πίστη μας.

- Δηλαδὴ μὲ λίγα λόγια σεβαστέ μου γέροντα μᾶς λέτε ὅτι παρὰ τὸ ὅτι νομίζουμε ὅτι ζοῦμε σὲ μία δημοκρατικὴ χώρα ἐν τούτοις στὴν πραγματικότητα βιώνουμε μία ἰδιότυπη σκλαβιά.

- Θὰ στὸ πῶ θεολόγε γιὰ νὰ τὸ καταλάβεις. Ἀπὸ τὸν Καποδίστρια καὶ μετὰ ὅλες, μὰ ὅλες οἱ κυβερνήσεις τῆς Ἑλλάδος εἶναι ἐγκλωβισμένες καὶ ὑπακοῦν σὲ ξένα κέντρα ἐξουσίας. Ἀκόμη καὶ πολλοὶ ραβδοῦχοι μας ἐργάστηκαν συστηματικὰ νὰ ἀλλοιώσουν τὴν σχέση μας μὲ τὸν Χριστό. Μπλέχτηκαν στὰ δίκτυα τῆς μασονίας καὶ προκάλεσαν σχίσματα καὶ διαιρέσεις στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως λ.χ. τὸ νέο καὶ τὸ παλαιὸ ἡμερολόγιο. Δὲν πῆγα στὰ πανεπιστήμια γιὰ νὰ μάθω λεπτομέρειες ἀλλὰ ἀπὸ τὴν πείρα μου καὶ τὰ λίγα κολλυβογράμματα ποὺ ἔμαθα κατάλαβα πὼς ὅλοι ἐπιχειροῦσαν νὰ διασπάσουν τὴν ἑνότητα τοῦ ὀρθόδοξου πιστοῦ μὲ τὸν τριαδικὸ Θεό. Στὸ ὄνομα τῆς προόδου διέλυσαν τὰ μοναστήρια μας, ποὺ ἦταν τὰ ὀρθόδοξα μετερίζια, κατέστρεψαν τὴν ἑλληνορθόδοξη παιδεία μας, ἐπιχείρησαν νὰ κατεβάσουν τὶς εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὰ σχολειὰ καὶ τὰ δικαστήρια, διέγραψαν τὸ θρήσκευμα ἀπὸ τὶς ταυτότητες.

-Ἔχετε δίκιο πάτερ μου. Καὶ τὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν ὑποβάθμισαν καὶ τὴν ἑλληνικὴ γλώσσα κατέστρεψαν γιὰ νὰ μὴν μποροῦν τὰ παιδιὰ νὰ ἔρχονται σὲ ἄμεση ἐπαφὴ μὲ τὸ εὐαγγέλιο. Φταῖμε ὅμως ὅλοι κλῆρος καὶ λαὸς γιατί ἐπιλέξαμε συνειδητὰ τὸν τρόπο ζωῆς, ποὺ ἐκεῖνοι ἐπέβαλλαν δῆθεν στὸ πλαίσιο τῆς δημοκρατίας καὶ γυρίσαμε τὴν πλάτη μας στὸν Χριστό. Θεοποιήσαμε τὴν τεχνολογία καὶ τὴν ἐπιστήμη καὶ ἐκδιώξαμε τὸν Χριστό.

Δὲν εἶναι λοιπὸν μόνο οἱ γιατροὶ ἐγκληματίες, ποὺ κάνουν τὶς ἐκτρώσεις ἀλλὰ κι ἐμεῖς εἴμαστε ποὺ μετέχουμε στὴν ἀποτρόπαια πράξη τους εἴτε ἄμεσα, εἴτε ἔμμεσα. Καὶ περιλαμβάνω ὅλα αὐτὰ ποὺ μᾶς περιγράψατε καὶ ἄλλα πολλὰ ποὺ θὰ θέλαμε πολλὲς –πολλὲς ὧρες γιὰ νὰ τὰ ἀναλύσουμε.

- Αὐτά, ποὺ λὲς θεολόγε, νὰ τὰ γράφεις μήπως καὶ ξυπνήσουμε. Ἂχ μωρὲ καὶ ἐλάχιστα νὰ γνωρίζαμε τὶς καθημερινὲς εὐεργεσίες καὶ τὰ θαύματα τῆς Παναγιᾶς μας θὰ πετούσαμε τὴ σκούφια μας ἀπὸ τὴ χαρά μας. Ἡ πάναγνη Μητέρα τοῦ Θεοῦ καὶ Μητέρα ὅλων μας κατεβαίνει καὶ μᾶς εὐλογεῖ. Νὰ τὶς προάλλες ποὺ λειτουργούσαμε στὸ Τροβάτο ἡ Παναγιὰ ἦρθε καὶ μᾶς εὐλόγησε ὅλους. Εὐωδίασε ἀπὸ τὴν παρουσία Της ὅλη ἡ ἐκκλησιὰ  τῆς Παναγιᾶς...

-Θὰ τὰ γράφω καὶ θὰ τὰ στηλιτεύω γέροντα.

- Νὰ τὰ γράφεις γιατί οἱ περισσότεροι ραβδοῦχοι μας λειτουργοῦν σὰν φοβισμένα κακόμοιρα ἀνθρωπάκια. Δὲν ξέρουν τὴ δύναμη ἔχει ἡ ράβδος τους. Ἂν τὸ ἤξεραν δὲν θὰ λειτουργοῦσαν σὰν διακοσμητικὰ στολίδια σὲ τελετὲς ἀλλὰ θὰ βαροῦσαν τὴ ράβδο καὶ θὰ ἔπιαναν ἀμέσως δουλειὰ οἱ οὐράνιες δυνάμεις. Τὰ Χερουβὶμ καὶ τὰ Σεραφεὶμ θὰ πιάσουν τὶς σκοῦπες καὶ μὲ τὴν καθοδήγηση τῶν Ἀρχαγγέλων θὰ διώξουν τὰ μιάσματα, τοὺς βρωμεροὺς δαίμονες ποὺ ἁλωνίζουν ἀνεξέλεγκτα στὶς ἐκκλησιές μας, στὰ σπίτια μας σὲ ὁλάκερη τὴν κοινωνία. Τότε ποὺ ἦρθε στὸ Βαλάρι αὐτὸς ὁ ἅγιος Ἐπίσκοπος ὁ Ἀντώνιος (Σιατίστης) τὰ εἴπαμε αὐτά.

- Πῶς ἀντέδρασε γέροντα;

- Μέλι ἔσταζε ἀπὸ τὸ στόμα του. Μοσχοβολοῦσε λιβάνι. Εὐωδίαζε τὸ στόμα του. «Παρασυρθήκαμε πάτερ μου. Ἀφήσαμε τὸ κήρυγμα καὶ ἀγκαλιάσαμε τὸν μαμμωνά. Καταντήσαμε χειρότεροι τῶν Φαρισαίων. Γίναμε ἕρμαια τοῦ πονηροῦ. Μὲ τὶς ἀποφάσεις μας καὶ τὶς πράξεις μας προκαλοῦμε θλίψη στὸν οὐρανὸ καὶ διχάζουμε τοὺς πιστούς. Παρακαλῶ τὸν Χριστό μας νὰ μᾶς φωτίσει νὰ μὴν πᾶμε ἄσκοπα, νὰ μὴν χαθοῦμε. Νὰ βοηθήσει νὰ σώσουμε τὴν ψυχούλα μας...»! Τὴ δύναμη του ὁ Ἀντώνιος τὴν ἀντλοῦσε ἀπὸ τὴν ἀδιάλειπτη προσευχή του, τὶς συνεχεῖς νηστεῖες του καὶ τὴν ταπείνωσή του. Αὐτὰ ἐνδυνάμωναν τὴν ποιμαντική του ράβδο καὶ ὄχι μόνο θωράκιζε τὴν μητρόπολή του ἀπὸ τὰ δαιμόνια ἀλλὰ ἔκανε καὶ πολλὰ-πολλὰ θαύματα. Νὰ ἐπισκεφθεῖς τὴν περιοχή του καὶ νὰ ρωτήσεις τί ἐστὶ Ἀντώνιος καὶ τότε θὰ παρελάσουν πλειάδα ἀνθρώπων ποὺ ἔζησαν κοντὰ του τὸ θαῦμα καὶ εὐεργετήθηκαν ἀπ’ αὐτόν. Δέκα τέτοιους ραβδούχους νὰ εἴχαμε, ἡ Ἑλλάδα θὰ πρωταγωνιστοῦσε. Γαλουχοῦσε ὁ Ἀντώνιος τὶς ψυχοῦλες καὶ ποτὲ δὲν παρέκλινε νὰ ἐργάζεται γιὰ τὴ σωτηρία τῶν ψυχῶν, μέσα ἀπὸ τὸ κήρυγμα, τὴν ἐξομολόγηση καὶ τὴν προσήλωσή του στὰ μυστήρια τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας μας.

- Ἔχω ἀκούσει ὅτι εἶχε τρύπιες τσέπες, ποὺ λένε στὸ χωριό μου! Δηλαδὴ μοίραζε ἀκόμη καὶ τὸ μισθό του στοὺς φτωχοὺς, ἐνῶ ὅποτε κατέβαινε στὴν Ἀθήνα φιλοξενεῖτο σὲ σπίτια πνευματικῶν του παιδιῶν, συμπλήρωσε ὁ Νικόλας. Αὐτὸν καὶ τὸν Ἐφραὶμ τῆς Ἀριζόνας (ζοῦσε τότε) τὸν ἔχω γέροντα στὴν καρδιά μου. Εἶναι μεγάλοι ἱεραπόστολοι, πρόσθεσε.

- Νίκο μου αὐτὴ εἶναι ἡ ἀλήθεια. Καὶ τὸν Ἐφραὶμ τὸν ἔχω γνωρίσει πνευματικά. Ἔχει ἐπισκεφθεῖ πολλὲς φορὲς τὰ Ἄγραφα...

-Ἦρθε παππούλη καὶ ὁ γέροντας Ἐφραὶμ στὰ Ἄγραφα;

- Ναὶ θεολόγε. Δὲν σοῦ εἶπα ὅτι ὁ νοῦς γεννᾶ... Αὐτὰ ὅμως εἶναι τοῦ Θεοῦ τὰ πράματα, ἔρχονται μόνα τους, μὴν τὰ ψάχνεις!

-Τὸ ἔχω διαπιστώσει γέροντα, ὄχι τόσο ἐγώ, ὅσο ἡ οἰκογένειά μου ὅταν...*

-Ἄστα αὐτὰ τώρα θεολόγε ἄστα αὐτά... εἶναι πράματα τοῦ Θεοῦ!

• (Οἱ κόρες μου καὶ ἡ γυναίκα μου καθὼς καθόμασταν ὅλοι στὸ σαλόνι εἶδαν τὸν π. Παναγιώτη νὰ κάθεται στὴν κουζίνα. Αὐτὸ ἦταν ἕνα προσωπικό του μήνυμα πρὸς ἐμένα, ὅταν σκέφτηκα καθὼς μιλοῦσε σὲ μία ἐπίσκεψή μου στὸ Βαλάρι, πῶς θὰ ἤθελα νὰ εἶμαι καθημερινὰ κοντά του. Ἐκεῖνος τότε γύρισε καὶ μοῦ εἶπε χαρακτηριστικά: «Αὐτὸ ποὺ σκέφτηκες γίνεται γιατί ὁ Νοῦς, ὁ Οὐράνιος Πατέρας γεννᾶ. Μπορεῖς ταυτόχρονα νὰ εἶσαι καὶ ἐδῶ καὶ στὴν Ἀθήνα» μοῦ εἶπε. Τότε δὲν κατάλαβα τί ἐννοοῦσε. Καὶ μία ἢ δύο ἡμέρες ἀργότερα ἐμφανίστηκε στὸ σπίτι χαμογελώντας στὴ γυναίκα μου καὶ στὰ παιδιά μου. Κάτι ἀντίστοιχο εἶχε βιώσει καὶ ὁ Νίκος ἀπὸ τὸ Βόλο μὲ τὸν γέροντα Ἐφραίμ, ὁ ὁποῖος ὄχι μόνο τοῦ ἐμφανίστηκε μπροστά του, ἀλλὰ τοῦ ἄφησε καὶ γραπτὸ σημείωμα, ἰδιόχειρο μὲ συμβουλὲς)

ΠΗΓΗ: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2023 ΣΕΛ 14-15

The post Γέροντας τῶν Ἀγράφων: «Πᾶμε παπαδιά μου νὰ φύγουμε. Οἱ γιατροὶ τρελάθηκαν…» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Θεολόγος-Δημοσιογράφος

Τὸν Μάϊο τοῦ 2010 μαζὶ μὲ μία παρέα φίλων μου ἀπὸ τὴν Ἀθήνα πήγαμε στὸ Βαλάρι νὰ συναντήσουμε τὸν π. Παναγιώτη. Ὁ γέροντας τῶν Ἀγράφων, ὅπως πάντα μᾶς ὑποδέχθηκε μὲ ἕνα πλατὺ χαμόγελο καὶ μᾶς κοίταξε μὲ ἐκεῖνο τὸ ἐντυπωσιακὸ διεισδυτικὸ βλέμμα του. Στὴν παρέα μας ἦταν καὶ ἕνας γιατρός, διευθυντὴς τότε σὲ μεγάλο δημόσιο νοσοκομεῖο. Πρὶν ἀκόμη συστήσω τοὺς φίλους μου στὸν γέροντα ἐκεῖνος ἀπευθύνθηκε στὸ γιατρό.

«Θέριεψε σήμερα ὁ πόνος κι οὔτε οἱ γιατροὶ οὔτε τὰ φάρμακα μποροῦν νὰ τὸν ἀντιμετωπίσουν. Βλέπεις γιατρέ μου ὁ ἄνθρωπος παρέκλινε τῆς πορείας του πρὸς τὸν Χριστὸ καὶ τὸν Παράδεισο καὶ ἐπέλεξε νὰ κυλιέται στὸ βοῦρκο σὰν τὰ γουρούνια. Ξέχασε ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ἰατρὸς ψυχῶν καὶ σωμάτων. Προτιμᾶ τὰ βαριὰ κοκτέιλ φαρμάκων καὶ τὶς χημειοθεραπεῖες γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσει τὰ καρκινώματα καὶ συστηματικὰ ἀποφεύγει νὰ προσεγγίσει τὴ θεραπεία ποὺ προσφέρει ὡς εὐλογία ὁ Χριστός. Ἀγνοεῖ ὁ σημερινὸς ἄνθρωπος ὅτι ἡ Θεία Κοινωνία εἶναι τὸ πιὸ δυνατὸ φάρμακο καὶ ἐνεργοποιεῖται μόνο ὅταν συνοδεύεται ἀπὸ τὴ μετάνοια»!

Μετὰ τὶς καθιερωμένες συστάσεις ὁ γέροντας μᾶς ἔγνεψε νὰ μποῦμε στὸ ναὸ τῆς Παναγιᾶς. Μέσα στὸ ναὸ ἦταν ἡ Οὐρανία μὲ τὴν κόρη της Πολυξένη, ἡ Παρασκευὴ καὶ ἡ Χρυσούλα ἀπὸ τὴν Καρδίτσα καὶ ὁ Κίμων ὁ ἀστυνομικός ἀπὸ τὰ Τρίκαλα. Ἦταν ἡ ὥρα τοῦ Ἑσπερινοῦ. Ὁ π. Παναγιώτης ἔβαλε τὸ πετραχήλι. Πῆγα στὸ ἀναλόγιο, ὅπου ἤδη βρισκόταν καὶ ὁ Κίμων. Σὲ μία γωνιὰ καθόταν καὶ ὁ κὺρ-Δημήτρης, ὁ ἀδελφός τοῦ παππούλη.

Μετὰ τὸ πέρας τῆς κατανυκτικῆς ἀκολουθίας τοῦ Ἑσπερινοῦ ὁ γέροντας εἶπε στὶς γυναῖκες νὰ φροντίσουν γιὰ τὸ δεῖπνο καὶ οἱ ὑπόλοιποι καθίσαμε στὴν αὐλή. Εἶχε λίγο ψυχρούλα ἀλλὰ αὐτὴ δὲν ἀποτέλεσε ἐμπόδιο στὴν πνευματικὴ συζήτηση ποὺ ἀκολούθησε.

-Γέροντα, πολλοὶ ἰσχυρίζονται ὅτι ἡ γεωμετρικὴ αὔξηση τοῦ καρκίνου σήμερα ὀφείλεται στὴ μόλυνση τοῦ περιβάλλοντος, στὴν κακὴ διατροφή, στὸ ἄγχος... εἶπε ὁ γιατρός!

- Ὄχι γιατρέ μου ἡ ἀσθένεια αὐτὴ ἔχει ψυχολογικὰ κυρίως αἴτια. Ὅλα βέβαια παίζουν ρόλο. Τὸ μεγαλύτερο αἴτιο εἶναι ἡ ἀποστασία τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὴν βασιλικὴ ὁδό. Ἐπιλέξαμε βλέπετε νὰ τραβήξουμε τὸν ἴδιο δρόμο ποὺ πῆρε ὁ ἄσωτος υἱός. Πιστεύουμε ὅτι μποροῦμε νὰ ζήσουμε χωρὶς τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ. Μπορεῖ γιατρέ μου τὸ παιδὶ στὴν κοιλιὰ τῆς μάνας νὰ ἐπιβιώσει χωρὶς τὸν ὀμφάλιο λῶρο;

- Μὰ ἡ ζωὴ του ἐξαρτᾶται ἀπολύτως ἀπὸ αὐτόν.

-Ἔτσι εἶναι; Γιὰ κοιτάξτε λίγο πρὸς τὸν οὐρανό. Ὅπως τὸν βλέπουμε δὲν θυμίζει κοιλιὰ ἐγκυμονοῦσας γυναίκας;

-Ναὶ πάτερ μου.

- Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἶναι σὰν τὰ ἔμβρυα ποὺ γιὰ νὰ ἔχουν ζωή, πρέπει νὰ ζοῦν κατὰ Χριστόν. Ὁ Χριστὸς μας εἶναι ὁ ὀμφάλιος λῶρος ποὺ μᾶς ὁδηγεῖ στὸ Φῶς τὸ ἀληθινόν.

-Τὸ λέει γέροντα καὶ ὁ Ἴδιος. Ἐγὼ εἰμὶ ἡ Ζωή, τὸ Φῶς καὶ ἡ Ἀλήθεια.

- Καλὰ τὸ εἶπες θεολόγε. Χωρὶς τὸν Χριστὸ ὁ ἄνθρωπος ὁδηγεῖται στὸ θάνατο. Τὸ φυσικὸ εἶναι νὰ τρέφεσαι ἀπὸ τὸν ὀμφάλιο λῶρο τοῦ οὐρανοῦ, τὸν Μονογενῆ Υἱὸ τοῦ Πατρός, τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Καὶ γιὰ νὰ δοῦμε θεολόγε τί σᾶς μαθαίνουν στὶς θεολογικὲς σχολές. Ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ Ζωὴ καὶ τὸ Φῶς. Τί σᾶς λένε οἱ καθηγητὲς γι’ αὐτό. Πῶς τὸ ἑρμηνεύουν;

Ὡς συνήθως σιώπησα, ἀφήνοντας τὸν γέροντα νὰ μιλήσει.

-Τὸ ἔμβρυο μέσα στὴν κοιλιὰ τῆς μάνας του ζεῖ μόνο λόγω τῆς μάνας του ποὺ τὸ τρέφει ἀπὸ τὸν ὀμφάλιο λῶρο. Καὶ ζεῖ καὶ σωματικὰ καὶ πνευματικά. Ἐὰν ἡ μάνα εἶναι ἄρρωστη, στεναχωρημένη, φοβισμένη καὶ δοκιμάζεται, τότε τὰ συναισθήματα αὐτὰ ἐπηρεάζουν κατὰ πολὺ καὶ τὸ ἔμβρυο. Ὁ τρόπος ζωῆς τῆς μάνας ἔχει ἀντίκτυπο καὶ στὸ κυοφορούμενο ἔμβρυο. Μὲ λίγα λόγια μάνα καὶ ἔμβρυο εἶναι ἕνα γιὰ ἐννέα μῆνες. Πόσο ὄμορφα τὰ ἔχει φτιάξει ὁ Θεός. Ὅλα λειτουργοῦν ἁρμονικά. Γιὰ τὸ ἔμβρυο ποὺ γίνεται παιδάκι οἱ ἐννέα μῆνες εἶναι ἡ πρώτη ζωή, τὴν ὁποία ἐγκαταλείπει μετὰ τὴ γέννηση καὶ ἔρχεται στὸ φῶς αὐτῆς τῆς ζωῆς. Αὐτὸ τὸ ἔκανε ὁ Θεὸς γιὰ νὰ συνειδητοποιήσουμε καὶ νὰ καταλάβουμε ὅτι κάτι ἀνάλογο γίνεται καὶ μὲ τὴν ἐφήμερη ζωή. Γεννιόμαστε καὶ ἀκολουθοῦμε μία πορεία πρὸς τὴν ἐν Χριστῷ ἀναγέννηση καὶ τὴν ὄντως ζωή, ὅπως λένε οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, τὴν ἐν Χριστῷ ζωή. Ὁ Χριστὸς γιὰ τὸν ἄνθρωπο εἶναι ὁ ὀμφάλιος λῶρος ποὺ τὸν τρέφει μὲ μοναδικὸ σκοπὸ νὰ τὸν ἐντάξει στὴν οὐράνια αἰώνια πολιτεία. Βλέπετε ὁ Ἀδὰμ καὶ ἡ Εὔα μὲ τὴν ἀποστασία τους ξέπεσαν ἐκ τῆς παραδεισένιας αὐτῆς ζωῆς πληγώνοντας βάναυσα τὸν ὀμφάλιο λῶρο. Ὁ Χριστὸς τὸν ἀποκατέστησε μὲ τὴν Ἀνάστασή Του. Ἡ ζωὴ κοντὰ στὸν Χριστὸ εἶναι εὐλογία, μακριὰ ἀπ’ Αὐτὸν εἶναι εὐλογιά. Μᾶς τὰ ἀποκάλυψε ὅλα ὁ τριαδικὸς Θεός μας ἀλλὰ ἐμεῖς ἀγρὸν ἀγοράζουμε...

-Χωρὶς Χριστὸ γεύεσαι τὸ θάνατο σὲ καθημερινὴ βάση. Μὲ τὸν Χριστὸ γεύεσαι τὴ ζωή. Ἀλλὰ γιατί γέροντα ἐμεῖς ἔχουμε μία ροπὴ πρὸς τὸ θάνατο καὶ ὄχι πρὸς τὴ ζωή, δηλαδὴ τὸν Χριστό;

-Πῶς καλέ μου θεολόγε νὰ προσεγγίσεις τὸν Χριστό, ὅταν στὰ σπίτια μας, στὰ σχολειά μας, στὰ πανεπιστήμια, στὴν κοινωνία μας ἀποτελεῖ ἄς μοῦ ἐπιτραπεῖ ἡ ἔκφραση ἀποδιοπομπαῖος τράγος! Ἡ παρουσία Του μᾶς ἐνοχλεῖ. Τὸν ἀντιλαμβανόμαστε ὡς ἐμπόδιο καὶ κάνουμε ἀκριβῶς ὅτι ἔκανε ὁ Ἄσωτος Υἱός. Οἱ ἄνθρωποι ὁλοταχῶς πηγαίνουν πρὸς τὸν Ἀντίδικο γι’ αὐτὸ καὶ θὰ ἔρθουν πολὺ δύσκολα χρόνια. Μὲ τὴν παραβολὴ τοῦ Ἀσώτου  ἡ Ἐκκλησία μᾶς δείχνει τὸν δρόμο ποὺ ἀκολουθοῦμε. Ξέρετε ἡ πορεία τοῦ ἀνθρώπου μοιάζει σὰν τὸ αὐτοκίνητο. Γιὰ νὰ κινηθεῖ τὸ ὄχημα- ἄνθρωπος, ποὺ φέρει τὴν πιὸ τέλεια μηχανὴ θέλει καὶ τὴν βενζίνη του. Ποιὰ εἶναι ἡ βενζίνη θεολόγε;

-Ἐ! γέροντα αὐτὸ τὸ ἔμαθα. Μὲ ταπείνωση γεμίζει τὸ ἀνθρώπινο ρεζερβουάρ.

- Πᾶμε τώρα νὰ δειπνήσουμε καὶ συνεχίζουμε μετὰ τὴ συζήτηση, εἶπε ὁ γέροντας καὶ κίνησε πρὸς τὸ ἀρχονταρίκι, ὅπου εἶχε ἤδη στρωθεῖ τὸ τραπέζι. Ἡ Οὐρανία μὲ τὴν πρεσβυτέρα εἶχαν φροντίσει νὰ ἀνάψουν τὴ σόμπα. Ἡ θερμοκρασία ἄλλωστε καὶ τὸ Μάϊο στὰ εὐλογημένα βουνὰ τῶν Ἀγράφων εἶναι χαμηλή. Ὁ παππούλης εὐλόγησε τὸ τραπέζι καὶ μόλις ἀρχίσαμε να τρῶμε ρώτησε:

-Γιατρέ μου ἔχεις αὐτοκίνητο;

-Ναὶ πάτερ ἔχω γιατί ρωτᾶτε;

-Ὅταν θὲς νὰ ταξιδέψεις ἢ νὰ πᾶς στὸ νοσοκομεῖο πρέπει νὰ γνωρίζεις τὸ δρόμο γιὰ νὰ μὴν χαθεῖς. Ὁ Θεὸς λοιπὸν στὸ ὄχημα ποὺ λέγεται ἄνθρωπος θὰ τὸ ἄφηνε νὰ ταξιδεύει στὸ ἄγνωστο ἢ θὰ τοῦ ἔδειχνε τὸ δρόμο.

- Ἀσφαλῶς καὶ θὰ τοῦ τὸν ἔδειχνε.

- Ὁ δρόμος τοῦ Θεοῦ ἔχει ὄνομα. Δὲν λέμε ὁδὸς Καραϊσκάκη, Κολοκοτρώνη, Ἀγράφων. Μάλιστα βάζουμε καὶ νούμερα. Ὁ δρόμος ποὺ σὲ ὁδηγεῖ στὸ Θεὸ λέγεται ὁδὸς μετανοίας. Ὁ Ἄσωτος ἀποστασιοποιήθηκε ἀπὸ τὸν Πατέρα ζητώντας τὴν περιουσία, ὅπως ἀκριβῶς κάνουμε καὶ ἐμεῖς. Καὶ τελικὰ πῆρε τὴν περιουσία καὶ ἔχασε τὴν οὐσία. Πίστευε πὼς θὰ τὰ καταφέρει μόνος του, ὅπως πιστεύουμε σήμερα οἱ περισσότεροι. Καὶ ποῦ κατέληξε; Νὰ τρώει χαρούπια μαζὶ μὲ τὰ γουρούνια. Ἐκεῖ καταντᾶ παιδιά μου ὁ ἄνθρωπος μακριὰ ἀπὸ τὸ Θεό. Οἱ πλούσιοι λ. χ. ποῦ ἀσχολοῦνται ὡς ὁ ἄφρων πλούσιος πὼς θὰ γεμίσουν τὶς ἀποθῆκες τους καὶ θὰ αὐξήσουν τὴν περιουσία μένουν τελικὰ μὲ τὸ «περὶ» καὶ χάνουν τὴν οὐσία.

Ἀγνοοῦμε τὴ ρήση τοῦ Κυρίου μας «οὐκ ἐπ' ἄρτω μόνο ζήσεται ἄνθρωπος, ἀλλ' ἐπὶ παντὶ ρήματι ἐκπορευομένῳ διὰ στόματος Θεοῦ» ὅταν τὸν πείραξε ὁ διάβολος! Τί μᾶς λέει ὁ Χριστὸς μας θεολόγε; Μᾶς λέει ὅτι ἡ γῆ μᾶς δίδει ἕνα μόνο μέρος καὶ μάλιστα μικρὸ γιὰ τὴν ἀνατροφὴ τοῦ ἀνθρώπου, τὰ ὑπόλοιπα τὰ δίδει ὁ οὐρανός. Ἔχεις ἀναλογιστεῖ θεολόγε, ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι λογιζόμαστε ὡς ἔμβρυα γιὰ τὸν οὐρανό;

-Γέροντα, τώρα εἶναι ποὺ μπερδεύτηκα. Ἀπὸ τὴ μιά μᾶς εἶπες ὅτι ὁ ἄνθρωπος μοιάζει σὰν ὄχημα ἀπὸ τὴν ἄλλη ὅτι λογιζόμαστε ὡς ἔμβρυα...

-   Παπὰ ἄσε τοὺς ἀνθρώπους νὰ πᾶνε νὰ ξεκουραστοῦν. Πᾶμε νὰ ξαπλώσεις γιατί θὰ σηκωθεῖς πάλι χαράματα. Κι αὔριο μέρα εἶναι.

-Καλὰ παπαδιά μου τράβα ἐσὺ μὲ τὴν Οὐρανία καὶ σὲ δέκα λεπτὰ θὰ ἔρθω καὶ ἐγώ. Ἡ Οὐρανία σηκώθηκε καὶ συνόδευσε τὴν παπαδιὰ καὶ ὁ γέροντας συνέχισε.

- Ἂχ βρὲ θεολόγε ἂν δὲν κατάλαβες ἐσὺ τότε...

-Πάτερ μου προσωπικὰ κάτι συνειδητοποιῶ. Μᾶς εἶπες ὅτι ὁ Χριστὸς νοεῖται ὡς ὀμφάλιος λῶρος, ποὺ μᾶς συνδέει μὲ τὴν πραγματικὴ Ζωὴ τὴν αἰώνια καὶ τὸ Φῶς τὸ ἀληθινόν. Ἄρα ἐμεῖς εἶναι λογικὸ νὰ λογιζόμαστε ὡς ἔμβρυα, τὰ ὁποῖα καλούμαστε νὰ ἀναγεννηθοῦμε, ὅπως εἶπε ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἐν πνεύματι καὶ ἀληθεία.

-Μπράβο γιατρέ. Αὐτὸ εἶναι. Τὸ 10% τῆς τροφῆς παρέχει ἡ γῆ γιὰ τὴν ἀνάπτυξή μας πρὸς τὸ νέο ἀναστημένο σῶμα. Αὐτὸ ποὺ μᾶς ἔδειξε ὁλοφάνερα ὁ Χριστὸς μὲ τὴν Ἀνάστασή Του. Τὸ ὑπόλοιπο 90% τῆς ἀνάπτυξης μας ἔχει νὰ κάνει μὲ τὴν προσευχὴ καὶ τὴ νηστεία. Τοῦτο τὸ γένος θὰ πορεύεται μὲ προσευχὴ καὶ νηστεία, εἶπε ὁ Κύριός μας. Εἶναι οἱ πολυβιταμίνες ποὺ μᾶς ὁδηγοῦν στὴν αἰωνιότητα. Δύο λόγια μόνο θὰ σᾶς πῶ γι’ αὐτὲς τὶς πολυβιταμίνες καὶ θὰ σᾶς ἀφήσω νὰ ξεκουραστεῖτε.  Ἡ προσευχὴ ἀποτελεῖ τὴ διαρκῆ σύνδεση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεό. Κατὰ τὸ παράδειγμα τῆς ἐπικοινωνίας τοῦ παιδιοῦ μὲ τὴν ἐγκυμονοῦσα μητέρα του ποὺ καταλήγει στὴ γέννηση καὶ στὸ φῶς αὐτῆς τῆς ζωῆς, ἡ προσευχὴ καὶ δὴ ἡ καρδιακή, δηλαδὴ ὅπως λένε οἱ μοναχοί μας τὸ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλεησὸν με» μᾶς συνδέει μὲ τὴν ὄντως ζωή, τὸν Παράδεισο. Οἱ ἅγιοι μάλιστα τῆς Ἐκκλησίας μας μέσω τῆς καρδιακῆς αὐτῆς προσευχῆς ζοῦσαν ἀπὸ ἐδῶ  τὴν αἰωνιότητα, μπαινόβγαιναν στὸν Παράδεισο. Ὁ νονός σου γιὰ παράδειγμα θεολόγε, ὁ π. Ἰάκωβος ( ἅγιος Ἰάκωβος Τσαλίκης) εἶχε μεγάλη παρρησία στὸ Θεό. Μιλοῦσε μὲ τὸν Χριστὸ καὶ συνομιλοῦσε μὲ τοὺς ἁγίους μας. Εἶχε ἀποκτήσει ἀπὸ τὴν ἐδῶ ζωὴ τὸ νέο σῶμα. Ἐσὺ δὲν μοῦ ἔλεγες πὼς μὲ θαυμαστὸ τρόπο  μεταφερόταν ἀπὸ τὸ ἕνα χωριὸ στὸ ἄλλο.

-Ναί, γέροντα, περιγράφει ἕνα τέτοιο περιστατικὸ ὁ π. Δημήτριος Τζούμας, ἀντιπρόεδρος τοῦ Ἀρείου Πάγου.

- Ἦταν μεγάλος νηστευτής ὁ νονός σου. Καὶ δὲν ἐννοῶ τὴν ἀποχὴ ἀπὸ τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ ἀλλὰ ὡς νηστεία τηροῦσε κατὰ γράμμα τὰ ὅσα δίδαξε ὁ Χριστός μας καὶ ἑρμηνεύει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος.

ἱερός Χρυσόστομος.

«Εὐχὴ καὶ νηστεία τὸ τῶν ἀγγέλων ἔργον,
νηστεία παραδείσου πύλη,
νηστεία ἁμαρτωλῶν καθάρσιον,
νηστεία παῤῥησία πρὸς Θεὸν,
νηστεία καθαρότης καρδίας,
νηστεία πάντων τῶν παρὰ Θεοῦ δεδομένων ἡμῖν ἀγαθῶν τὸ κεφάλαιον,
νηστεία ἁγιασμὸς ψυχῆς,
νηστεία ὑγεία σώματος,
νηστεία οἴκου ἀσφάλεια,
νέων παιδαγωγὸς,
νηπίων φύλαξ,
γερόντων σωφρονισμὸς,
γυναικῶν εὐκοσμία καὶ κατάστασις» (Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος)

Ὁ γέροντας τῶν Ἀγράφων μᾶς καλυνύχτισε καὶ μᾶς ὑποσχέθηκε νὰ συνεχίσουμε τὴν ἑπόμενη ἡμέρα τὴ συζήτηση. Μόλις ἔφυγε ὁ Κίμων εἶπε:  «Αὐτὸ ποὺ εἶπε ὁ γέροντας γιὰ τὸν π. Ἰάκωβο Διονύση τὸ ἔχω ζήσει τόσο ἐγὼ ὅσο καὶ πολλοὶ ἄλλοι. Ὁ π. Παναγιώτης ἐνῶ ἦταν πεζὸς στὸ δρόμο καὶ τὸν προσπερνούσαμε βρισκόταν στὸ ἑπόμενο ἢ στὸ μεθεπόμενο χωριὸ πιὸ γρήγορα ἀπ’ ἐμᾶς. Πολλὲς φορὲς περπατοῦσε μέσα στὴν βροχὴ καὶ παρέμενε ἄβρεχος. Πολλὰ παιδάκια ἔβλεπαν ἕνα ἄγγελο νὰ τὸν τυλίγει μὲ τὰ φτερά του καὶ ἄλλες φορὲς νὰ τοῦ κρατᾶ ὀμπρέλα. Καὶ ὁ Τιμόθεος ἔχει βιώσει κάτι ἀντίστοιχο».

ΠΗΓΗ:ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΤΕΥΧ ΜΑΡΤΙΟΥ 2023

The post Πολυβιταμίνες τῆς αἰωνιότητας ἡ προσευχή καὶ ἡ νηστεία appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ὁ παπὰς εἶναι ἀνώτατος ὅλων καὶ προέδρων καὶ πρωθυπουργῶν καὶ ὑπουργῶν γιατί πιάνει μὲ τὰ χέρια του τὸ Σωτήρα Χριστό, ζεῖ καὶ βιώνει τὰ μυστήρια τοῦ Θεοῦ»

Γράφει ὁ Διονύσης Μακρῆς

Θεολόγος-Δημοσιογράφος

Ἤμουν μὲ τὴν παπαδιά μου καὶ τὸ 2,5 ἐτῶν παιδί μας στὸ ἐργαστήρι τῆς κ. Ἄννας στὴν Καρδίτσα καὶ ἔκανα πρόβα ἕνα ζωστικό, ὅταν μπῆκε μέσα ἕνας ἄγνωστος σὲ μένα παπάς! «Χαῖρε παπά μου! Τὸ σπιτάκι σου βλέπω στὸν οὐρανὸ τὸ κτίζεις καλὰ καὶ ὄμορφα. Νὰ εἶσαι εὐλογημένος», μοῦ εἶπε. Εἶναι ἀλήθεια πὼς δὲν ἔδωσα καμιὰ σημασία στὰ λόγια του καὶ δὲν σᾶς κρύβω πὼς μέσα μου πέρασε ἡ σκέψη πὼς κάτι δὲν πάει καλὰ μ’ αὐτόν. Καθὼς τὸν κοιτοῦσα περίεργα ἐκεῖνος ὁ ἄγνωστος παπὰς πῆρε στὴν ἀγκαλιὰ τὸ γιό μου καὶ χωρὶς νὰ πεῖ τίποτε βγῆκε γρήγορα ἔξω ἀπὸ τὴν πόρτα. «Παπαδιὰ τρέξε πίσω του. Ποῦ τὸ πάει τὸ παιδὶ» φώναξα. Ἡ κ. Ἄννα τότε μὲ καθησύχασε λέγοντας πὼς πρόκειται γιὰ ἕνα ἅγιο παπὰ ἀπὸ τὰ Ἄγραφα. Ὡστόσο δὲν μὲ ἔπεισε ἀπόλυτα καὶ ἔγνεψα στὴν παπαδιὰ νὰ τὸν ἀκολουθήσει. Ὁ ἄγνωστος σὲ μένα παπὰς κατευθύνθηκε σὲ ἕνα κατάστημα μὲ παπούτσια, 500 μέτρα πιὸ κάτω ἀπὸ τὸ ἐργαστήριο τῆς κ. Ἄννας. Μπῆκε μέσα καὶ ἀγόρασε γιὰ τὸν μικρὸ ἕνα ζευγάρι παπούτσια, τὰ ὁποῖα εἴχαμε δεῖ τὸ προηγούμενο ἀπόγευμα μὲ τὴν παπαδιὰ καὶ εἴχαμε σκοπὸ μὲ τὴν πρώτη εὐκαιρία νὰ τὰ ἀγοράσουμε. Δὲν σᾶς κρύβω πὼς εἴχαμε κάποιες οἰκονομικὲς δυσκολίες ἐκεῖνο τὸ διάστημα. Ὁ ἄγνωστος παπὰς τῶν Ἀγράφων, ὄχι μόνο ἀγόρασε τὰ παπούτσια ποὺ ἐμεῖς σκεφτόμαστε νὰ ἀγοράσουμε στὸ μικρὸ ἀλλὰ τοῦ τὰ φόρεσε κιόλας. Ἡ παπαδιὰ τὸν πρόλαβε καθὼς ἐπέστρεφε ὁ παππούλης στὸ ἱεροραφεῖο καὶ ξαφνιάστηκε ὅταν εἶδε πὼς ὁ γιὸς της φοροῦσε τὰ παπούτσια ποὺ προγραμμάτιζαν νὰ τοῦ ἀγοράσουν.

Μ’ αὐτὸν τὸν θαυμαστὸ τρόπο γνώρισα τὸν γέροντα τῶν Ἀγράφων λίγο πρὶν τὴ δύση τοῦ προηγούμενου αἰώνα, τὸ ἔτος 1999! Σχεδὸν δὲν πρόλαβα νὰ τὸν εὐχαριστήσω γιατί πῆρε κάτι ποὺ τοῦ εἶχε ράψει ἡ κ. Ἄννα καὶ ἔφυγε βιαστικά. Ὡστόσο, τὸ πρῶτο ποὺ συγκράτησα ἀπὸ τὴν πρώτη συνάντηση μας ἦταν ἡ συμβουλὴ-προτροπὴ τοῦ γέροντα

. «Παπὰ Προκόπη νὰ μὴν ξεχνᾶς πὼς ἐμεῖς οἱ παπάδες προκόβουμε μόνο ὅταν πορευόμαστε μὲ συνοδοιπόρο τὴν ταπείνωση...».

Ἔκτοτε ἀνέβηκα στὸ Βαλάρι στὸν ἅγιο αὐτὸν παππούλη, πολλὲς φορὲς ἄλλοτε μὲ παρέα κι ἄλλοτε μὲ τὴν παπαδιά μου. Ὁ π. Παναγιώτης σὲ κάθε ἐπίσκεψή μου φρόντιζε μὲ ἐπιμέλεια νὰ μὲ γεμίζει μὲ πνευματικὰ καλούδια. Μὲ τὴν ἁπλότητα ἑνὸς μικροῦ παιδιοῦ ξετύλιγε τὴν ὀρθόδοξη θεολογία καὶ χωρὶς νὰ τὸ καταλάβεις σὲ ἔκανε κοινωνὸ αὐτῆς. «Λίγο νὰ διαβάζεις τὸ ψαλτήριο, λίγο τὴν Ἁγία Γραφή, νὰ λειτουργεῖς τακτικά, νὰ μὴν λησμονεῖς νὰ ἐξομολογεῖσαι καὶ νὰ ἀκολουθεῖς τὶς νηστεῖες τότε ἀνοίγει ὁ οὐρανὸς καὶ γίνεσαι κοινωνὸς  τῶν ἁγίων μας παπὰ Προκόπη» μοῦ ἔλεγε!  Ἐνθυμοῦμαι πὼς κάποτε μὲ πῆγε στὸ ἐκκλησάκι τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους, τὸ ὁποῖο ἀνέγειρε ὁ ἴδιος. Μοῦ εἶπε νὰ φορέσω τὸ πετραχήλι καὶ νὰ γονατίσω μπροστὰ ἀπὸ τὴν Ὡραία Πύλη καὶ νὰ προσευχηθῶ. Ἐκεῖνος κάθισε στὸ ψαλτήρι καὶ ἔκανε κομποσχοίνι. Ἔνοιωθα ἕνα περίεργο δέος. Εἶχα τὴν αἴσθηση ὅτι στὸ ναὸ δὲν ἤμασταν μόνοι. Προσευχήθηκα περίπου 10 λεπτά! Στὴ συνέχεια ὁ παππούλης μὲ κάλεσε κοντά του. Κάθισα δίπλα του σιωπηλός. Ἐκεῖνος τότε μοῦ εἶπε πολὺ προσωπικὰ πράγματα ἀπὸ τὴ ζωή μου! Ἀκόμη καὶ ἀπὸ τότε ποὺ ἤμουν μικρὸ παιδί. Ἀναφέρθηκε μάλιστα καὶ σὲ λογισμούς μου. Εἰλικρινὰ κάτι τέτοιο δὲν τὸ ἔχω ξαναζήσει. Πέραν τῶν συμβουλῶν του σὲ ἔκανε νὰ ἀγαπᾶς τὸν τριαδικὸ  Θεό, νὰ νοιάζεσαι γιὰ τὰ τοῦβλα καὶ τὰ ὑλικὰ ποὺ ἔπρεπε μέσα ἀπὸ τὴν καθημερινότητά σου νὰ μαζεύεις, ὥστε νὰ κτίζεις τὸ σπιτάκι τῆς αἰωνιότητας στὸν οὐρανό. «Ὁ παπὰς εἶναι ἀνώτατος ὅλων καὶ προέδρων καὶ πρωθυπουργῶν καὶ ὑπουργῶν γιατί πιάνει μὲ τὰ χέρια του τὸ Σωτήρα Χριστό, ζεῖ καὶ βιώνει τὰ μυστήρια τοῦ Θεοῦ» μοῦ ὑπενθύμιζε μὲ κάθε εὐκαιρία.

Αὐτά μοῦ μετέφερε ὁ π. Προκόπιος, ἱερέας τῆς Μητροπόλεως Θεσσαλιώτιδος, ὅταν τοῦ τηλεφώνησα γιὰ νὰ μοῦ περιγράψει τὸ θαυμαστὸ περιστατικὸ μὲ τὴν ἀγορὰ τῶν παπουτσιῶν στὸ γιό του. Ἡ συνομιλία ποὺ εἶχα μαζί του ἔφερε στὴ μνήμη μου μία ἐκτενῆ συζήτηση ποὺ εἶχα μὲ τὸν γέροντα γιὰ τὸ Τριώδιο, τὴν κατανυκτικὴ περίοδο ποὺ φθάνει μέχρι τὸ Πάσχα! Τὸν εἶχα ἐπισκεφθεῖ λίγες ἡμέρες μετὰ τὰ Θεοφάνεια μαζὶ μὲ τὸ φίλο μου τὸν Ἀντώνη στὸ σπίτι του στὴν συνοικία Εὐρυτάνων στὴν Ἀλίατρο Βοιωτίας. Ἐκεῖ ἔμεινε κατὰ τὴν περίοδο τοῦ χειμώνα ὁ παππούλης.

-Ξέρεις τί εἶναι θεολόγε τὸ Τριώδιο, ποὺ ἀνοίγει σὲ λίγες ἡμέρες;

Τὸν κοίταξα μέσα στὰ μάτια ἕτοιμος νὰ «ρουφήξω» αὐτὰ ποὺ ἤθελε νὰ μοῦ μεταφέρει. Ἀπέφυγα νὰ ἀπαντήσω. Ἐκεῖνος κατάλαβε γιατί σιώπησα καὶ συνέχισε.

-Τριώδιο θεολόγε εἶναι ἡ ὠδὴ πρὸς τὸν Τριαδικὸ Θεό. Εἶναι ἡ ἀρχὴ μίας θαυμαστῆς πορείας, ποὺ φθάνει μέχρι τὴν Πεντηκοστή. Εἶναι ἡ ἀφετηρία μίας ἀμιγῶς προσωπικῆς προσέγγισης τοῦ κάθε ἀνθρώπου μὲ τὸν τριαδικὸ Θεό. Εἶναι ἡ ἐπανάληψη τῆς μαθητείας τῶν Ἀποστόλων στὸ Σωτήρα Χριστό, μόνο ποὺ τὴ θέση τῶν μαθητῶν Ἀποστόλων, μπορεῖ νὰ πάρει ὁ καθένας ἀπὸ ἐμᾶς. Εἶναι μία διαρκὴς προπόνηση στὸ στάδιο τῶν ἀρετῶν μὲ προπονητὴ τὸν ἴδιο τὸν Χριστό. Εἶναι μία ἐσωτερικὴ κάθαρση καὶ συνεχὴς συντριβὴ τῆς ἁμαρτίας στὸ χωραφάκι τῆς ψυχῆς μας. Εἶναι ἡ συνειδητὴ συμμετοχή μας στὴν ὁδὸ τοῦ μαρτυρίου ποὺ καταλήγει στὸ Γολγοθὰ καὶ στὴν Ἀνάσταση. Εἶναι ὁ πόθος μετάβασης πρὸς τὴν Πεντηκοστὴ καὶ τὴν ἐν Χριστῷ ἀναγέννησή μας ἐν πνεύματι καὶ ἀληθεία.

- Μὰ μετὰ τὸ Πάσχα παύει τὸ Τριώδιο, τὸ βιβλίο ποὺ χρησιμοποιεῖ ἡ Ἐκκλησία καὶ ἀνοίγει τὸ Πεντηκοστάριο... Λίγο μὲ μπέρδεψαν αὐτὰ ποὺ εἴπατε γέροντα... Ἔχω προβληματισθεῖ γιατί τέτοια ἑρμηνεία πρώτη φορὰ τὴν ἀκούω!

- Ἐ! τότε ἂς βάλουμε μία ἀρχή. Ἂς ξεκινήσουμε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τοῦ Τριωδίου, τὴν Κυριακή τοῦ Τελώνη καὶ τοῦ Φαρισαίου. Τὴν ξέρεις τὴν εὐαγγελικὴ περικοπὴ ἢ νὰ φέρω νὰ τὴ διαβάσουμε;

- Ὄχι γέροντα δὲν χρειάζεται...

-Καλὰ -καλά! Ἂς παρομοιάσουμε τὰ δύο κεντρικὰ πρόσωπα τῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς μὲ ὁδηγοὺς δύο σύγχρονων αὐτοκινήτων. Τὸ πρῶτο τοῦ Τελώνη εἶναι μία παλιὰ σακαράκα (παλιὸ μοντέλο), τὸ ὁποῖο  δὲν θέλει νὰ τὸ δεῖ κανένας.  Εἶναι ξεπερασμένο καὶ φέρει πάνω του πολλὲς βλάβες. Τὸ δεύτερο τοῦ Φαρισαίου εἶναι ἕνα πολυτελέστατο αὐτοκίνητο, σὰν κι αὐτὰ λ. χ. ποὺ συνηθίζουν νὰ χρησιμοποιοῦν οἱ πλούσιοι καὶ οἱ πρωθυπουργοί...

-Δηλαδὴ κάτι σὰν θωρακισμένη μερσεντές... πετάχτηκε καὶ εἶπε αὐθόρμητα ὁ Ἀντώνης!  Ὁ γέροντας χαμογέλασε καὶ συνέχισε.

- Τὰ δύο αὐτὰ αὐτοκίνητα τοποθετοῦνται σὲ μία ἀφετηρία προκειμένου νὰ ἀγωνισθοῦν... Βλέποντὰς τα καταλαβαίνει πολὺ εὔκολα ὁ καθένας μας μὲ μία πρώτη ματιὰ ὅτι ὁ ἀγώνας εἶναι ἄνισος. Πῶς εἶναι δυνατὸν ἡ σακαράκα νὰ κερδίσει τὸ μεσεντές, ποὺ εἶπε ὁ Ἀντώνης.

Τόσο ὁ Ἀντώνης ὅσο καὶ ἐγὼ βάλαμε τὰ γέλια! Ὁ παππούλης μᾶς κοίταξε μὲ ἀπορία.

-Μερσεντὲς παππούλη τί λένε ὄχι μεσεντές! εἶπε ὁ Ἀντώνης

-Ἐ καλὰ δὲν θὰ κολλήσουμε στὸ «ρ» Ἀντώνη μου. Βέβαια θὰ μοῦ πεῖς ἕνα «ρ» πολλὲς φορὲς κάνει τὴ διαφορὰ γιατί ἄλλο ἅγιος καὶ ἄλλο ἂγ(ρ)ιος!

Τέλος πάντων τὰ δύο αὐτοκίνητα μπαίνουν στὴ γραμμὴ ἐκκίνησης. Ὁ ἐπικεφαλῆς τοῦ ἀγώνα δίνει τὸ σύνθημα νὰ ξεκινήσουν. Ἡ σακαράκα τοῦ Τελώνη ξεκινάει ἀργὰ ἀλλὰ σταθερὰ ἐνῶ τὸ ἄλλο αὐτοκίνητο τοῦ Φαρισαίου ἔχει κολλήσει. Μάταια ὁ τελευταῖος ἀγωνίζεται νὰ τὸ βάλει μπρός. Ἀνοίγει τὸ καπὸ γιὰ νὰ δεῖ τί συμβαίνει! Ὅλα ἦταν τέλεια μηχανικά, γεγονὸς ποὺ τὸν ἔκανε νὰ παινεύεται καὶ νὰ μὴν ἀνησυχεῖ. Ἦταν ἄλλωστε βέβαιος πὼς μὲ τέτοια διαφορὰ τῶν δύο μοντέλων ἡ νίκη ἦταν δική του. Τὸ ντεπόζιτο στὸ ὄχημα τοῦ Τελώνη ἦταν γεμάτο ἐνῶ στὸ ὄχημα τοῦ Φαρισαίου δὲν ὑπῆρχε οὔτε μία σταγόνα βενζίνης. Ἦταν παντελῶς ἄδειο. Ὁ ἀγώνας εἶχε ἀφετηρία τὴ Γῆ καὶ τερματισμό τὴν Ἄνω Ἱερουσαλήμ, τὴν πόλη τοῦ Θεοῦ. Κατάλαβες θεολόγε;

- Δὲν κατάλαβα τίποτε καλέ μου παππουλάκο. Μπερδεύτηκα περισσότερο, εἶπε ὁ Ἀντώνης.

-Ἄσε Ἀντώνη τὸν γέροντα νὰ μιλήσει καὶ θὰ καταλάβεις, πρόσθεσα!

- Ἡ βενζίνη παιδιά μου ποὺ χρειάζεται γιὰ νὰ πορευτεῖς πρὸς τὸ Θεὸ εἶναι ἡ ταπείνωση, ἡ συντριβὴ τοῦ ἐγωϊσμοῦ, ἡ συνειδητοποίηση τῆς ἁμαρτίας, ἡ μετάνοια. Χωρὶς ταπείνωση δὲν προσεγγίζεις τὸ Θεό. Ὅταν ἐπιθυμεῖς διακαῶς νὰ βιώσεις τὸ μεγαλεῖο τοῦ Θεοῦ, τότε καταλαβαίνεις πὼς εἶσαι ἕνα ἁπλὸ μηδενικὸ καὶ ἐναγωνίως ζητᾶς νὰ πᾶς δίπλα στὸ ΕΝΑ, δηλαδὴ στὸν Χριστό, γιατί μόνο Ἐκεῖνος δίδει τὴν ἀξία στὸ πλάσμα του! Ὅπου ταπείνωση ἐκεῖ καὶ ὁ Θεός. «Κύριε ἰλάσθητι μοι τῷ ἁμαρτωλῷ» προσευχόταν μὲ συντετριμμένη καρδιά ὁ Τελώνης.  Ἀρχὴ λοιπόν τοῦ Τριωδίου εἶναι ἀρχὴ τῆς μετανοίας, εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς μετάβασης ἀπὸ τὴν ἀγριότητα στὴν ἁγιότητα. Νὰ γιατί τὴν περηφάνια τὴν ταυτίζουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες μας μὲ τὴν κενοδοξία, τὴν ματαιότητα, τὴ σύνδεση μὲ τὰ μηδαμινὰ καὶ τὰ ἀσήμαντα. Αὐτὰ δηλαδὴ ποὺ σὲ προσκολλοῦν στὴ γῆ καὶ δὲν σὲ ἀφήνουν νὰ προχωρήσεις πρὸς τὴν πραγματική μας πατρίδα τὸν οὐρανό. Γι’ αὐτὸ παιδιά μου ὁ Ἀντίδικος, ὁ ἔξω ἀπὸ ἐδῶ, λυσσάει αὐτὲς τὶς ἡμέρες τοῦ Τριωδίου! Ὁρμᾶ σὰν λυσσασμένο σκυλὶ στὸν ἄνθρωπο τραβώντας τον στὰ ἀσήμαντα, καλλιεργώντας τὰ πάθη, τὴ βλασφημία, προβάλλοντας τὰ μασκαριλίκια καὶ τὴν ξετσιπωσιά, τὰ καρναβάλια. Τοῦ καλλιεργεῖ τὸν ἐγωϊσμὸ γιὰ νὰ τὸν ἐμποδίσει νὰ ἀνακαλύψει, αὐτὸ ποὺ βίωσε ὁ Τελώνης, ὅταν μὲ δάκρυα ζήτησε τὴ συγχώρεση, ζήτησε νὰ εἰσέλθει στὴν ὁδὸ τῆς μετανοίας, τὴν ὁδὸ τῆς εὐτυχίας. Καρνάβαλος καὶ μασκαρὰς ἦταν ὁ Φαρισαῖος τῆς περικοπῆς. Εἶχε ὡς στολὴ τὴν ἰδιοτελῆ φιλανθρωπία, τὴν τυπικὴ ἀνούσια νηστεία, τὴν δῆθεν τήρηση τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ καὶ πίστευε ὁ μασκαρὰς πὼς μὲ ὅλα αὐτὰ ποὺ τὸν προσκολλοῦσαν στὰ ἀσήμαντα θὰ γίνει ἀποδεκτὸς καὶ ἴσος μὲ τὸν Θεό! Τηροῦσε τὶς ἐντολές τοῦ Θεοῦ καὶ θεωροῦσε ἐξ’ αὐτοῦ τοῦ γεγονότος σίγουρη τὴν ἀνταπόδοση ἀπό μέρους τοῦ Θεοῦ. Ἀνταπόδοση ὡς ἀναγνώριση τῆς κοινωνίας, ὡς παροχή κοσμικῆς ἐξουσίας, ὡς πλοῦτο. Μέσα του ἔκαιγε ἡ φλόγα τῆς κενοδοξίας, ἡ ὁποία τὸν εἶχε αἰχμαλωτίσει στὴν πλάνη. Ὁ δυστυχὴς ἀγνοοῦσε ὅτι «πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται, ὁ δὲ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται»!

-  Αὐτὸν τὸν καθωσπρεπισμὸ γέροντα τοῦ Φαρισαίου τὸν ἔχουμε σήμερα καὶ πολλοὶ χριστιανοί. Θέλουμε νὰ εἴμαστε καὶ νὰ νιώθουμε πὼς ξεχωρίζουμε ἐπειδὴ τηροῦμε ἁπλῶς τὰ τυπικά. Μένουμε στὸ γράμμα τοῦ νόμου καὶ ἀφήνουμε τὴν οὐσία. Σᾶς εὐχαριστοῦμε γιὰ τὴν πρωτότυπη αὐτὴ ἑρμηνεία τῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς.

-Ἄντε πηγαίνετε τώρα πίσω γιατί νύχτωσε καὶ ἔχετε δρόμο. Τὴν ἑπόμενη φορὰ νὰ δώσει ὁ Θεὸς νὰ ποῦμε καὶ τὰ ὑπόλοιπα.

Ἡ ἑρμηνεία τοῦ γέροντα τῶν Ἀγράφων γιὰ τὴν Κυριακή τοῦ Τελώνη καὶ Φαρισαίου ἦταν ἡ ἀρχὴ σὲ μία θεολογικὴ ἑρμηνεία, ποὺ μὲ τὶς πρεσβεῖες του καὶ τὴν εὐχὴ του ἐλπίζουμε νὰ συνεχίσουμε καὶ σὺν Θεῶ νὰ ὁλοκληρώσουμε.

ΠΗΓΗ: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΤΕΥΧ. 251 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2023

The post Ταπείνωση ἡ «βενζίνη» ποὺ σὲ ὁδηγεῖ στὸν Θεό appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Γράφει ὁ Διονύσης Μακρῆς

Θεολόγος-Δημοσιογράφος

Τί σημαίνει θεολόγε ἡ εὐχὴ νὰ γεννηθεῖ Χριστὸς στὴν καρδιά μας; Ὅταν μὲ ρωτοῦσε ὁ γέροντας κάτι, προτιμοῦσα νὰ σιωπήσω καὶ νὰ τὸν ἀφήσω νὰ μιλήσει ἐκεῖνος! Ἁπλῶς τὸν κοίταξα προσδοκώντας νὰ κερδίσω ἀκόμη ἕνα μαργαριτάρι ἀπὸ τὶς ἐμπειρικὲς κυρίως γνώσεις καὶ τὰ πλούσια βιώματα ποὺ εἶχε ἀποκομίσει ἀπὸ τὴ διακονία του στὰ εὐλογημένα βουνὰ τῶν Ἀγράφων.

-Ἤθελα νὰ ἤξερα τὶ σᾶς μαθαίνουν στὶς θεολογικὲς σχολές. Κάποτε ἐμπιστεύθηκα καὶ ἐγὼ ἕνα γνωστό μου σ’ αὐτὲς καὶ ἐνῶ τὸν παρέδωσα ἁγνὸ καὶ πιστὸ ἐπέστρεψε πονηρὸς καὶ ἄπιστος... Ἐγὼ εἰμὶ τὸ Φῶς καὶ ἡ Ἀλήθεια, δὲν ἔλεγε θεολόγε ὁ Ἰησοῦς Χριστός; Ἡ εὐχὴ λοιπὸν νὰ γεννηθεῖ Χριστὸς στὴν καρδιὰ μας ἔχει νὰ κάνει μὲ τὴν λαμπρὴ καὶ φωτεινὴ ἐνδυμασία τῆς ψυχῆς μὲ Φῶς καὶ Ἀλήθεια. Καὶ ἐπειδὴ ἡ ψυχὴ μας ἀποτελεῖ ἕνα κτιστὸ ὑλικὸ δημιούργημα τοῦ Θεοῦ (μόνο ὁ Θεός εἶναι ἄυλος ἐνῶ οἱ ἄγγελοι καὶ οἱ ἀνθρώπινες ψυχὲς ἀποτελοῦνται ἀπὸ λεπτὴ μορφὴ ὕλης), ἀφοῦ μᾶς ἐνεφύσησεν ψυχὴν ζῶσαν κατὰ τὴ δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου, τότε ἐνδεδυμένη μὲ τὸ Φῶς καὶ τὴν Ἀλήθεια ἔρχεται στὴν πρωταρχικὴ κατάστασή της, στὴν φυσικὴ κατάσταση της. Ζεῖ δηλαδὴ καὶ γεύεται Παράδεισο. Φεύγει ἀπὸ τὸ σκότος ποὺ προκάλεσε ἡ πτώση τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὸ ψεῦδος τοῦ μισόκαλου! «Ἐν ταῖς λαμπρότησι τῶν ἁγίων σου πὼς εἰσελεύσομαι ὁ ἀνάξιος...» δὲν λέγει ὁ ἐξαίσιος ὕμνος τῆς Ἐκκλησίας μας. Γιὰ νὰ γίνουμε λοιπὸν λαμπροφόροι, ὅπως οἱ ἅγιοι ὀφείλουμε νὰ πατήσουμε στὰ χνάρια τοῦ Κυρίου μας.

- Καὶ πῶς γέροντα θὰ γνωρίζουμε ὅτι πατᾶμε στὰ χνάρια τοῦ Χριστοῦ; Γιατί πολλοὶ πιστεύουμε ὅτι πατᾶμε ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα παραπατᾶμε σὰν τὸν μεθυσμένο κατὰ τὸ διάβα τῆς ζωῆς μας. Νομίζουμε στὴ θεωρία ὅτι εἴμαστε χριστιανοὶ ἐνῶ στὴν πράξη λειτουργοῦμε σὰν θεριὰ ἀνήμερα, σὰν τοὺς Φαρισαίους.

-  Ὀφείλουμε νὰ ξεκινήσουμε ἀπὸ τὴν ἀρχή. Νὰ γίνουμε βρέφη καὶ νὰ προσδοκοῦμε νὰ λάβουμε τὸ πνευματικὸ γαλατάκι. Σήμερα αὐτὸ ὅμως τὸ στερούμαστε. Δὲν τὸ βρίσκεις εὔκολα ἀφοῦ εἶναι ἐλάχιστα τὰ προβατάκια ποὺ τὸ παράγουν. Ὅπως ἀναπτύσσεται τὸ σῶμα μπορεῖ νὰ ἀναπτυχθεῖ καὶ ἡ ψυχή. Τὸ σῶμα χρειάζεται ὑλικὴ τροφὴ γιατί εἶναι φθαρτό ἐνῶ ἡ ψυχὴ πνευματικὴ τροφή. Σήμερα ὅμως συνηθίζουμε νὰ τρέφουμε μόνο τὸ σῶμα μας καὶ τὴν ψυχὴ μας νὰ τὴν ἀφήνουμε διαρκῶς πεινασμένη μ’ ἀποτέλεσμα νὰ μένει ἀτροφική. Ἀπουσιάζει τὸ Φῶς καὶ ἡ Ἀλήθεια, τὸ βασικὸ «γαλατάκι» τῆς ψυχῆς, δηλαδὴ ὁ Χριστός μας. Πνευματικό γαλατάκι προσφέρει ὁ Χριστὸς μας μὲ τὶς διδαχὲς του ἀλλὰ ἐμεῖς κοιμόμαστε μὲ τὰ τσαρούχια!

- Μᾶλλον ἐννοεῖτε τὴν ἀπουσία τοῦ κατηχητικοῦ λόγου, γέροντα.

-Πὲς το ὅπως θὲς ἐπιστημονικά. Ἐννοῶ θεολόγε τὴν ἐγκατάλειψη τῆς χριστιανικῆς ζωῆς ἀπὸ ὅλους μας ἀνεξαιρέτως, τὴν ἐγκατάλειψη τῆς διδασκαλίας τοῦ Ἰησοῦ μας, τὴν ἀπαξίωση τῶν ἐντολῶν Του. Ξέρω καλὰ πὼς ὅποιος ἀναζητήσει τὸν Χριστό, Ἐκεῖνος θὰ τρέξει ἀστραπιαίως κοντά Του. Θυμᾶσαι τὴν παραβολὴ τοῦ καλοῦ ποιμένα; Ἐ! αὐτὸ ἐφαρμόζει ὁ Χριστός μας γιὰ κάθε χαμένο προβατάκι. Εἶναι ὁ Ἀρχιποιμένας, ποὺ ἐναγωνίως ἀναζητᾶ τὸ χαμένο ποίμνιο Του, δηλαδὴ ὅλους μας ποὺ μὲ τὶς πράξεις μας πληγώνουμε τὸ ἄχραντο σῶμα Του.

-Ναὶ ἀλλὰ σήμερα οἱ ποιμένες μας ἀδιαφοροῦν, δὲν ἀσχολοῦνται...

- Ἴσως γιατί δὲν τρέχουν ὅπως οἱ ποιμένες τὴς Βηθλεέμ νὰ συναντήσουν τὸ Φῶς. Στό πρόσωπο ἐκείνων ποὺ εἰδοποιήθηκαν ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους νὰ μεταβοῦν στὸ σπήλαιο ἀντικατοπτρίζονται ὅλοι οἱ ποιμένες τῆς οἰκουμένης, οἱ ὁποῖοι ὀφείλουν νὰ προσκυνήσουν τὸ θεῖο βρέφος, δηλαδὴ τὴν Ζωή, τὸ Φῶς καὶ τὴν Ἀλήθεια γιὰ νὰ ἀξιωθοῦν νὰ ψάλλουν μαζὶ μὲ τοὺς ἀγγέλους τὸ «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία». Νὰ γιατί οἱ ἄγγελοι ἐνημέρωσαν τοὺς ποιμένες καὶ ὄχι τὴν ποδοσφαιρικὴ ὁμάδα τῆς Βηθλεέμ!

-Δὲν ὑπῆρχε γέροντα τότε ποδόσφαιρο...

Ὁ γέροντας ἄρχισε νὰ χαμογελάει. Εἶχε πηγαῖο χιοῦμορ. Ἄρχισα νὰ γελῶ μαζί του. Πάντοτε κάποιο ἀστεῖο συνόδευε τὸ λόγο του!

-Μπορεῖ νὰ μὴν ὑπῆρχε ὁμάδα ποδοσφαίρου ἀλλὰ ὑπῆρχε ἀντίστοιχη ὁμάδα-κάστα, πού λέμε τῶν φαρισαίων, τῶν γραμματέων, τῶν ἱερέων. Ἐ! αὐτοὺς δὲν τοὺς κάλεσαν οἱ ἄγγελοι. Γιατί ἄραγε;

- Δὲν ξέρω γέροντα.

- Μὲ τὴν κλήση τῶν ποιμένων καὶ τῶν μάγων ὁ οὐρανὸς ἔστειλε ἕνα σαφέστατο μήνυμα πρὸς ὅλον τὸν κόσμο. Οἱ ποιμένες καὶ κατ’ ἐπέκταση οἱ καθηγητάδες, οἱ δάσκαλοι ὅλων τῶν βαθμίδων ἂν δὲν συμπορευτοῦν μὲ τὸ Φῶς καὶ τὴν Ἀλήθεια ἡ οἱανδήποτε γνώση τους εἶναι ἄσκοπη, δίχως δηλαδή σκοπό! Ἡ γνώση ποὺ δὲν ὁδηγεῖ στὸ Θεὸ καὶ δὲν ἀνακινεῖ τὰ χείλη στὴν δοξολογία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἄκαρπη, δὲν παράγει καρπούς. Μπορεῖ νὰ ἔχει ὀμορφιὰ σὰν τὴ συκιὰ τὴν καταπράσινη ἀλλὰ τελικὰ χωρὶς καρποὺς ξεραίνεται...

Σήμερα λόγου χάρη τὰ καημένα τὰ παιδιὰ τὰ φορτώνουμε σὰν τὰ γαϊδούρια μὲ χίλιες δύο γνώσεις. Δυστυχῶς ὅμως δὲν προσφέρουμε τὴν πραγματικὴ γνώση, δὲν τὰ ταΐζουμε μὲ Χριστό. Ἔτσι πολλὰ ἀπ’ αὐτὰ ἀπογοητεύονται, μελαγχολοῦν, πέφτουν σὲ κατάθλιψη καὶ μετὰ ἀρχίζουν νὰ χορεύουν στὸ ρυθμὸ τοῦ μισόκαλου.

Κυριαρχεῖ τὸ σκότος στὴν ψυχούλα τους. Καὶ νὰ τὰ φάρμακα, νὰ τὰ ναρκωτικά. Ἂχ βρὲ θεολόγε κοιμόμαστε ὅλοι, παπάδες καὶ θεολόγοι. Λησμονήσαμε ὅτι τὸ λουλούδι γιὰ νὰ ἀνθίσει θέλει τὸ φῶς. Ἡ φύση μᾶς διδάσκει, τὰ πάντα ὁδηγοῦν στὸ Θεὸ ἀλλὰ ἐμεῖς ἐπιμένουμε νὰ ζοῦμε μὲ ψευδαισθήσεις, νὰ φλερτάρουμε συνεχῶς μὲ τὸ σκοτάδι.

- Τὸ ψάρι γέροντα, λέγει ὁ σοφός λαὸς μας, βρωμάει ἀπὸ τὴν κεφαλή...

- Γιατί ἐμεῖς εἴμαστε ἀκέφαλοι; Δὲν ἔχουμε ἐμεῖς κεφάλι; Ἔχουμε ἀλλὰ εἴμαστε ξεροκέφαλοι. Ὅλοι μας ἔχουμε μερίδιο εὐθύνης. Ἀντὶ νὰ προσπαθοῦμε νὰ καλυτερέψουμε τὸν ἑαυτὸ μας συνηθίζουμε νὰ κατηγοροῦμε πάντα τοὺς ἄλλους. Δὲν φταῖμε σὲ τίποτε... Καὶ νὰ ἡ κριτικὴ καὶ νὰ τὰ πικρόχολα σχόλια καὶ νὰ τά μίση.  Ναί, δὲν λέω, τὸ μεγαλύτερο μερίδιο τῆς εὐθύνης τὸ φέρουν οἱ ραβδοῦχοι μας, οἱ ὁποῖοι ἔχουν μάθει νὰ σφυρίζουν ἀδιάφορα. Ξέρεις θεολόγε τί θὰ ρωτήσει ἐμᾶς τοὺς παπάδες ὁ Θεὸς στὸ ἀπολογητικὸ βῆμα; Θὰ μᾶς ρωτήσει πόσες ψυχὲς ὁδηγήσαμε στὸν Χριστό. Τὰ κρόσσια στὸ πετραχήλι μας ἄλλωστε τὶ συμβολίζουν; Ἀντικατοπτρίζουν τὶς ψυχές, τὸ ποίμνιο ποὺ μᾶς ἀνέθεσε ὁ Θεός. Ἔχουμε εὐθύνη γιὰ ὅτι γίνεται στὴν περιοχή μας, στὴν ἐπισκοπή μας. Γι’ αὐτὸ οἱ παλιοὶ ἀπέφευγαν νὰ γίνουν ραβδοῦχοι. Οὔτε μὲ πόσα ἱδρύματα φτιάξαμε, οὔτε μὲ πόσους  ναούς, οὔτε μὲ πόσα  μοναστήρια ἀνακαινίσαμε θὰ μᾶς κρίνει. Κατάλαβες; Χάλασαν τὰ θρησκευτικά, μιλιὰ οἱ ραβδοῦχοι. Βλασφημεῖτε ὁ Θεὸς, παριστάνουμε ὅλοι τοὺς τρελούς. Ἤθελα νὰ ἤξερα γιατί δὲν ἐνεργοποιοῦμε τὰ ὅπλα μας, γιατί μένουν ἄκαπνα τὰ καρυοφύλλια μας. Τί σόι σκοποὶ εἴμαστε;

-Ναὶ ἀλλά ὑφίσταται πάντοτε ὁ φόβος νὰ κατηγορηθεῖτε ὡς ὀπισθοδρομικοί...

- Ποιοὶ νὰ μᾶς κατηγορήσουν; Οἱ πολιτικοί; Οἱ δημοσιογράφοι; Οἱ δῆθεν διανοούμενοι; Ποιοί; Αὐτοὶ ποὺ ἔκαναν τὴν ἁμαρτία μόδα; Δὲν καταλαβαίνουν γιατί τὸ ἄστρο τὸ λαμπρὸ ὁδήγησε τοὺς τρεῖς βασιλιάδες, τοὺς τρεῖς Μάγους στὴ Βηθλεέμ; Τί ἀντικατοπτρίζουν οἱ τρεῖς Μάγοι; Τοὺς βασιλιάδες καὶ τοὺς ἐπιστήμονες ὁλάκερης τῆς οἰκουμένης, οἱ ὁποῖοι ὀφείλουν νὰ κλίνουν γόνυ στὸ Θεὸ γιὰ νὰ ἀποκτήσει πραγματικὸ νόημα ἡ ἐξουσία τους. Τί εἶπε στὸν Πόντιο Πιλάτο ὁ Χριστὸς γιὰ τὴν ἐξουσία του; Ὅ,τι τοῦ παραχωρήθηκε ἐξ οὐρανοῦ... Στὸ πρόσωπο λοιπόν τῶν Μάγων-Βασιλιάδων τῆς Ἀνατολῆς ἀντικατοπτρίζεται κάθε μορφὴ ἐξουσίας, ἡ ὁποία ὀφείλει νὰ κλίνει γόνυ στὸ Βασιλέα τῶν Βασιλέων, δηλαδὴ τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Τὸ κλίνω γόνυ, ἡ προσκύνηση ἔχει νὰ κάνει μὲ τὴν ἀρετὴ τῶν ἀρετῶν, τὴ μετάνοια, τὴν ταπείνωση. Ὁ Χριστὸς ἐπέλεξε τὴν φάτνη τῶν ἀλόγων γιὰ δύο λόγους. Τοὺς γνωρίζεις θεολόγε;

-Ὄχι γέροντα.

-Ὁ πρῶτος λόγος ἔχει νὰ κάνει μὲ τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ. Ὅπου ὑπάρχει ταπείνωση ἐκεῖ καὶ ὁ τριαδικὸς Θεός! Τὸ λέει ξεκάθαρα ὁ προφητάναξ Δαυίδ, «ἐν τῆ ταπεινώσει ἡμῶν ἐμνήσθη ἡμῶν ὁ Κύριος» (Ψαλμ. 135)! Ἡ ταπείνωση ἀποτελεῖ θησαυρό, ἀνεκτίμητο θησαυρό. Εἶναι ἡ πνευματικὴ βενζίνη ποὺ σὲ ὁδηγεῖ στὸ Θεό. Μέσα στὶς κοπριὲς τῶν ζωντανῶν (ἀγελάδες, πρόβατα) γεννιέται ὁ Θεός, μᾶς ἀναφέρει τὸ εὐαγγέλιο. Μὲ τὴν ταπείνωση γεννιέται ὁ Χριστὸς μέσα στὶς ἀκαθαρσίες  τῆς ψυχῆς μας ποὺ προκαλοῦν οἱ ἁμαρτίες μας. Ὁ Χριστὸς Ἰησοῦς ἦλθεν εἰς τὸν κόσμον ἁμαρτωλοὺς σῶσαι, ὤν πρῶτος εἰμί ἐγὼ» (Α' Τιμ. Α' 15) δὲν μᾶς λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος;

Ὁ δεύτερος λόγος ἔχει νὰ κάνει μὲ τὰ ἄλογα ζῶα. Ὁ Χριστός μας μὲ τὴ γέννησή του στὴν φάτνη θέλει νὰ μᾶς δείξει πὼς πρέπει νὰ φύγουμε ἀπὸ τὰ ἄλογα πάθη καὶ νὰ ὁδηγηθοῦμε στὸ Λόγο τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἀποτελεῖ τὴ μοναδικὴ ὁδὸ γιὰ νὰ γνωρίσουμε τὸν Πατέρα Θεὸ καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. «Διπλοῦς ἐτέχθη, Χριστὸς τὸν ἄνω, κόσμον θέλων ἀναπληρῶσαι», ἀκοῦμε στόν ὄρθρο τῶν Χριστουγέννων.

Ὁ π. Παναγιώτης μιλοῦσε ἁπλά καὶ μὲ τὴν προσευχή του σὲ βοηθοῦσε νὰ κατανοήσεις στὴν πράξη τὸ πῶς πρέπει νὰ βαδίζεις στὸ διάβα τῆς ζωῆς σου.

ΠΗΓΗ:ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΤΕΥΧ. 250 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2023

The post Γέροντας τῶν Ἀγράφων:Τὸ γαλατάκι τῆς ψυχῆς καὶ ἡ πνευματικὴ βενζίνη appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς μεγάλης προσφορᾶς τοῦ Στύλου Ὀρθοδοξίας ποὺ κυκλοφορεῖ στά περίπτερα τῆς χώρας δημοσιεύσουμε μετά την παράκληση πολλῶν ἀναγνωστῶν τὸ πρῶτο κεφάλαιο τοῦ βιβλίου "Ὁ Τρελογιάννης"  πρὸς πνευματικὴ οἰκοδομὴ τῶν πιστῶν χριστιανῶν!  Ὑπενθυμίζουμε πὼς καὶ οἱ δύο τόμοι τοῦ βιβλίου προσφέρονται ὡς ἐνιαῖο βιβλίο μὲ τὴν ἐφημερίδα. Ἀξίζει νὰ ἀναφερθεῖ ότι τὸ βιβλίο ἔχει ἤδη μεταφρασθεῖ σὲ ἀρκετὲς γλῶσσες (Αγγλικά, ρωσικά, σέρβικα, ρουμάνικα, βουλγάρικα) καὶ γίνεται προσπάθεια νὰ μεταφρασθεῖ στὰ ἱσπανικά, γερμανικά, ἰταλικά καὶ γαλλικά.

Τοῦ Διονύση Μακρῆ

Τά πρῶτα χρόνια

Ὁ τρελο-Γιάννης ζοῦσε σέ μία φτωχική γκαρσονιέρα, πού κληρονόμησε ἀπό τή μητέρα του, σέ μίαν πολυκατοικία συνολικά 20 διαμερισμάτων. Ἐργαζόταν στό φοῦρνο τῆς γειτονιᾶς του καί ἔπιανε δουλειά ξημερώματα. Ἀπό τό φοῦρνο πού ἐργαζόταν, συνήθιζε νά γεμίζει δυό σακοῦλες μέ ψωμιά καί κουλούρια καθημερινά καί ἔτρεχε νά τά μοιράσει σέ γέροντες, γερόντισσες καί φοιτητές στή γειτονιά του: «Νά, εἶπα νά σᾶς φέρω λίγο ζεστό ψωμί, δῶρο τοῦ κυρ-Ἀποστόλη τοῦ φούρναρη, γιά νά τόν μνημονεύετε στίς προσ­­ευχές σας», ἔλεγε. Ἡ ἀλήθεια ἦταν ὅτι ὁ τρελο-Γιάννης διέθετε κάθε μήνα ἕνα μεγάλο μέρος τοῦ μισθοῦ του γιά τήν τροφοδοσία σέ ψωμί τῶν φτωχῶν τῆς γειτονιᾶς του. Στόν κυρ-Ἀποστόλη ἔλεγε πώς ἐξυπηρετεῖ λίγους φίλους ἀρρώστους καί πώς τάχα πληρώνεται γι' αὐτό.

Πῶς γνώριζε ὅμως, τούς φτωχούς τῆς γειτονιᾶς του; Σάν μικρό παιδί, εἶχε τή συνήθεια νά χτυπᾶ ἀδιακρίτως τά κουδούνια, ὄχι μόνον τῆς πολυκατοικίας του, ἀλλά καί τῶν διπλανῶν πολυκατοικιῶν. Αὐτοσυστηνόταν σ’ ὅλους καί τούς ρωτοῦσε ἄν χρειάζονταν κάτι νά τούς ἐξυπηρετήσει: «Πῶς ξημερώσατε σήμερα; Μήπως ἔχει προκύψει κανένα πρόβλημα καί μπορῶ νά σᾶς φανῶ χρήσιμος; Τά παιδιά σας πῶς πᾶνε»;

Στήν ἀρχή κάποιοι τόν ἀπόπερναν. Ἄλλοι τοῦ ἔκλειναν κατάμουτρα τήν πόρτα ἀρνούμενοι νά τοῦ μιλήσουν, φανερά ἐνοχλημένοι ἀπό τήν ἀπροσ­δόκητη παρουσία του. Ἄλλοι ὅμως, περίμεναν τόν τρελο-Γιάννη γιά νά ἀκούσουν, ὅπως ἔλεγαν, καμιά κουβέντα καλή. Τελικά τούς ἔμαθε ὅλους, γνώριζε τίς ἰδιοτροπίες ἀλλά καί βασικά στοιχεῖα τοῦ χαρακτῆρα τους.

Τά βράδια συνήθιζε ὁ τρελο-Γιάννης νά ἀποσύρεται στό φτωχικό σπίτι του καί νά προσεύχεται. Τοῦ ἄρεσε νά διαβάζει δυνατά τό Ψαλτήρι γιά νά φεύγουν, ὅπως εἶπε σέ κάποιον πού τόν ρώτησε, τά κακούδια ἀπό τή γειτονιά. Τό διάβαζε τόσο δυνατά, πού κάποιος νεοφερμένος νοικάρης, πού δέν τόν ἤξερε καλά, μιάν ἡμέρα κάλεσε τήν ἀστυνομία διαμαρτυρόμενος γιά διατάραξη κοινῆς ἡσυχίας! Καθημερινά ὁ σαλός λιβάνιζε ὅλα τά διαμερίσματα ξεκινῶντας ἀπό τόν τελευταῖο ὄροφο ἕως καί κάτω, ἀκόμη καί τίς αὐλές. Ὅταν δέ κάποιος ἦταν ἄρρωστος, τόν ἐπισκεπτόταν καί, ἀφοῦ τόν λιβάνιζε καί τόν σταύρωνε, τοῦ διάβαζε συλλαβιστά μέ τά λίγα κολλυβογράμματα πού γνώριζε τήν καθολική ἐπιστολή τοῦ ἁγίου Ἰακώβου. «Εὔ­χε­σθε ὑπέρ ἀλ­λή­λων, ἵνα ἰαθῆτε», τούς ἔλεγε. Τούς παρότρυνε νά ἐξομολογηθοῦν καί νά κοινωνήσουν γιά νά γίνουν καλά ἀπό τό μεγάλο γιατρό, τόν Χριστό μας...

Δέν ἦταν λίγες μάλιστα οἱ φορές πού γυρνῶντας ἀπό τό φοῦρνο ἔπαιρνε τή σκούπα καί σκούπιζε τήν πολυκατοικία, γιά νά εἶναι, ὅπως ἔλεγε, καθαρή.

Τοῦ ἄρεσε νά παρεμβαίνει χαμογελῶντας σ’ αὐτούς πού συνήθιζαν νά καβγαδίζουν γιά τά πολιτικά κόμματα δημοσίως στά καφενεῖα (παλαιότερα ὑπῆρχαν μεγάλοι καβγάδες γιά τά κόμματα). «Ἄχ, βρέ ἐσεῖς, γιατί ὑπολογίζετε καί στηρίζεσθε σέ τενεκέδες καί κύμβαλα; Νά παρακαλᾶτε, ἀντί νά τσακώνεστε, νά μᾶς στείλει ὁ Θεός ἕναν Δαυίδ γιά βασιλιά. Αὐτός ἔλυνε τά προβλήματα, γιατί μάτωναν τά γόνατά του στήν ἱκεσία καί στήν προσευχή. Οἱ δικοί σας οἱ ἔξυπνοι τί κάνουν; Ἱκετεύουν μόνο γιά μίζες καί γίνονται ἕνα μέ τή διαφθορά... Σᾶς περνοῦν γιά χαζούς καί σᾶς κοροϊδεύουν», συνήθιζε νά τούς λέει. «Φύγε μωρέ τρελο-Γιάννη», ἀπαντοῦσαν ἐκεῖνοι καί γιά νά τόν ἀποφύγουν τόν ἔστελναν γιά κανένα θέλημα. Ἐκεῖνος πάντα τούς ἔλεγε: «Μήν ἐλπίζετε στούς ἄρχοντες. Νά ἔχετε μόνον τήν ἐλπίδα σας στόν Θεό».

Ἡ καταιγίδα

Μία ἡμέρα ὁ τρελο-Γιάννης δέν πῆγε στή δουλειά. Ὁ κυρ-Ἀποστόλης ὁ φούρναρης ἀνησύχησε. Ποτέ δέν εἶχε λείψει. Ἔστειλε λοιπόν κάποιον στό σπίτι του. Πρίν φθάσει σ’ αὐτό, βλέπει τόν σαλό μέ ἕνα φτυάρι νά ἔχει ἀνοίξει τά φρεάτια καί νά τά καθαρίζει ἀπό τά χώματα καί τίς ἀκαθαρσίες.

− Bρέ σύ, ντίπ γιά ντίπ ζουλάθηκες; τοῦ λέγει. Ὁ κυρ-Ἀποστόλης σέ περιμένει στό φοῦρ­νο καί ἐσύ καθαρίζεις φρεάτια; Μήπως νομίζεις πώς θά σέ προσλάβουν ἔτσι στό Δῆμο;

− Ψάχνω νά βρῶ ἀπό τό πρωί δυό κατοστάρικα, πού ἔχασα. Ἀλλά δέ θυμᾶμαι σέ ποιό ἀπό τά πέν­τε φρεάτια ἔπεσαν καί ἔτσι τά ἄνοιξα ὅλα. Καί μιά πού τ’ ἄνοιξα εἶπα νά βγάλω καί τίς βρωμιές καί νά τά καθαρίσω, εἶπε χαμογελῶντας ὁ σαλός. Τράβα λοιπόν πές στόν κυρ-Ἀποστόλη πώς θά δουλέψω πιό πολύ αὔριο γιά νά συμπληρώσω τίς ὦρες. Δύο κατοστάρικα εἶναι αὐ­τά... Δέν εἶναι παῖ­ξε-γέλασε, συνέχισε.

Ποιός εἶδε τό φούρναρη τότε καί δέν τόν φοβήθηκε. Μόλις ἔμαθε τά καμώματα τοῦ σαλοῦ ἀπειλοῦσε νά τόν διώξει. Μετά πέντε ὧρες ὁ Γιάννης ὁ σαλός εἶχε ὁλοκληρώσει τήν ἐργασία του καί ἀποσύρθηκε ἱκανοποιημένος στό σπίτι του. «Τά βρῆκες, βρέ σύ, τά κατο­στάρικα;», τόν περιέπαιξε ὁ μπακάλης, καθώς περνοῦσε ἀπό ᾿κεῖ. «Νά πᾶς στό Δήμαρχο νά σοῦ τά δώσει, πού τοῦ καθάρισες τά φρεάτια», συνέχισε γελῶντας.

Τό ἀπόγευμα τῆς ἴδιας ἡμέρας ὁ οὐρανός σκοτείνιασε. Μαῦρα σύννεφα ἁπλώθηκαν ἀ­πει­λητικά. Βροντές καί ἀστραπές καί μία καταρρακτώδης βροχή ἄρχισε νά πέφτει. Οἱ δρόμοι μετατράπηκαν σέ ποτάμια παρασύροντας ὅ,τι ἔβρισκαν στό διάβα τους, ἀκόμη καί αὐτοκίνητα. Στόν εὐρύτερο δῆμο τῆς περιοχῆς σημειώθηκαν πολλές καταστροφές. Πλημ­μύρισαν σπίτια, καταστή­ματα, ἀποθῆκες. Χάθηκαν περιουσίες. Ἡ πυροσβεστική δέν προ­λάβαινε νά ἀντλήσει ὕδατα. Ὁ Δήμαρχος ἔκανε μία περιοδεία τήν ἑπόμενη ἡμέρα γιά νά διαπιστώσει προσωπικά τίς ζημιές. Ὅλοι οἱ δημότες διαμαρτύρονταν γιά τά βουλωμένα φρεάτια. Πῆγε καί στή γειτονιά τοῦ τρελο-Γιάννη. Ἐκεῖ δέν ὑπῆρχε ζημιά. Ὁ μπακάλης, πού τόν εἶδε, τοῦ εἶπε: «Δήμαρχε, νά πᾶς νά εὐχαριστήσεις τόν τρελο-Γιάννη πού χθές ἀπό τό πρωί καθάριζε τά φρεάτια. Μᾶς ἔσωσε ἡ τρέλα τοῦ σαλοῦ, πού ἔψαχνε νά βρεῖ τά δύο κατοστά­ρικα πού ἔχασε», πρόσθεσε. Ἀλλά καί ὁ φούρναρης εἶπε τά ἴδια στό Δήμαρχο:

− Εὐτυχῶς πού ὁ τρελός, Δήμαρχε, καθάρισε τά φρεάτια ὄμβριων ὑδάτων, γιατί ἀλλιῶς θά εἴχαμε πνιγεῖ μέ τέτοια βροχή. Μᾶς γλίτωσε ἡ τρέλα του ἀπό τά χειρό­τερα.

− Νά πού χρειάζονται καί οἱ τρελοί, εἶπε χαμογελῶντας ὁ Δήμαρχος.

Ὁ σαλός διά Χριστόν Ἰωάννης συνήθιζε νά ντύνεται φτωχικά. Ἔτσι ὅπως τόν ἔβλεπαν πολλοί τόν λυπόντουσαν καί τοῦ ἔδιναν χρήματα. «Πάρε, βρέ τρελέ, νά ἀγοράσεις κανένα παντελόνι καί κανένα πουκάμισο νά φορέσεις», τοῦ ἔλεγαν. Ἐκεῖ­νος τούς εὐχαριστοῦσε, ἔβαζε τά χρήματα σέ φακέλους, συμ­πλήρωνε καί ἀπό τό μισθό του καί πήγαινε κρυφά καί τά πετοῦσε κάτω ἀπό τίς πόρτες αὐτῶν πού εἶχαν ἀνάγκη.

Ὅταν πήγαινε στό σοῦπερ μάρκετ συνήθιζε νά ψωνίζει πράγματα ἀλλόκοτα. Ἔβαζε στό καλάθι, λ.χ., ἀκόμη καί πράγματα γυναικεῖα, τά ὁποῖα προκαλοῦσαν γέλια στίς κοπελιές τοῦ ταμείου. Ὁ ἰδιοκτήτης τοῦ σοῦπερ μάρκετ τόν λυπόταν καί εἶχε δώσει ἐντολή νά τοῦ παίρνουν τά μισά χρήματα ἀπό τή συνολική ἀξία.

Μία ἡμέρα κίνησε τήν περιέργεια σέ κάποιον νά δεῖ τί τά κάνει ὁ σαλός τόσα ψώνια. Ἔτσι, κρυφά τόν παρακολούθησε. Ἐκεῖνος πῆγε σέ κάποια ἀπόμακρη γωνιά τῆς μικρῆς πλατείας, γιά νά μήν τόν βλέπουν, καί ἄρχισε νά χωρίζει τά ψώνια. Ἐν συνεχείᾳ ἄρχισε νά χτυπᾶ, ὅπως συνήθιζε, τά κουδούνια καί νά ἀφήνει ἔξω ἀπό τήν πόρτα τίς τσάντες μέ τά ψώνια. Τά γυναικεῖα εἴδη, πού ψώνιζε, τά πήγαινε σέ μία φτωχή φοιτήτρια, τήν Κατερίνα, παιδί πολύτεκνης οἰκογένειας, πού εἶχε μεγάλη ἀνάγκη.

Ὅλοι στή γειτονιά τήν ἡμέρα τῆς ἐκδημίας του, πρίν ἀπό ὀκτώ χρόνια, εἶχαν νά ἐξιστορήσουν καί ἀπό μίαν ἀφήγηση γιά τά «καμώματα» τοῦ τρελοῦ. Ὁ Ἀναστάσιος, ὁ διαχειριστής στήν πολυκατοικία πού ἔμενε ὁ σαλός, ἄρχισε νά μιλᾶ γιά τήν ἀγάπη πού εἶχε στήν Ἐκκλησία:

«Πήγαινε σχεδόν καθημερινά στό ναό. Τίς Κυριακές ἔφθανε ἀκόμη καί πρίν ἀπό τόν παπά. Ἄναβε τό κερί του, προσκυνοῦσε τίς ἅγιες εἰκόνες καί ἔπαιρνε τή θέση του μπροστά ἀπό τήν εἴσοδο τοῦ ναοῦ, κάνοντας τόν ζητιάνο. Ὅ,τι χρήματα μάλιστα μάζευε, ὅπως μοῦ ἀποκάλυψε ὁ παπάς, πήγαινε κρυφά καί τά ἔβαζε στό παγκάρι ὑπέρ τῶν φτω­χῶν καί τῶν γερόντων. Μίαν ἡμέρα ἡ νεωκόρος τόν εἶδε καί νόμιζε ὅτι ἤθελε νά τό κλέψει. Ἔτρεξε γρήγορα καί εἰδοποίησε τόν παπά.

− Παπά, ὁ τρελο-Γιάννης βάζει χέρι στό παγκάρι, τοῦ εἶπε.

Ὁ παπάς προχώρησε τότε μέ προσο­χή καί κοίταξε κρυφά. Εἶδε τόν σαλό νά βγάζει χρήματα ἀπό τίς τσέπες του καί νά τά ρίχνει στό παγκάρι.

− Τί κάνεις ἐκεῖ, βρέ τρελέ; τοῦ φωνάζει.

− Νά, πάτερ μου, τρύπησε ἡ τσέπη μου καί γιά νά μήν μοῦ πέσουν καί τά χάσω τά ρίχνω μέσα γιά νά τά φυλάει ἡ Παναγιά μας καί νά τά δώσει σέ πιό φτωχούς ἀπό μένα!».

Ἡ Νικολέτα στή συνέχεια, τραβῶντας μιά δυνατή ρουφηξιά καφέ, πῆρε τό λόγο:

«Ἕνα σούρουπο, πρίν ἀπό δέκα, ἴσως καί παραπάνω χρόνια, εἶδα ἕναν νεαρό νά περιφέρεται περίεργα στή γειτονιά μας. Τόν παρατηροῦσα, γιατί τόν πέρασα γιά κλέφτη. Ξαφνικά βλέπω τόν τρελο-Γιάννη νά βγαίνει ἀπό τό σπίτι του φουριόζος καί μέ γοργό βῆμα νά κατευθύνεται πρός τή μοναδική μονοκατοικία τῆς γειτονιᾶς, ὅπου ἔμενε τότε μέ ἐνοίκιο μία οἰκογένεια τετραμελής. Στρογγυλοκάθησε ὁ τρελός μπροστά στά σκαλοπάτια τῆς αὐλόπορτας καί ἄρχισε νά ψέλνει δυνατά ὕμνους τῆς Παναγίας. Τοῦ ἄρεσε νά λέει τό “Ἁγνή Παρθένε...”. Πέρασαν σχεδόν δυό ὧρες καί ὁ τρελός συνέχιζε νά ψέλνει. Βγῆκα ἔξω καί τοῦ εἶπα νά σταματήσει. Τότε εἶδα τό νεαρό νά ἀπομακρύνεται βιαστικά. Ὁ σαλός σηκώθηκε καί μπῆκε στή μονοκατοικία. Ἀπό περιέργεια πῆγα νά δῶ τί συμβαίνει. Ὁ νοῦς μου, δέ σᾶς κρύβω, πώς πῆγε στό κακό. Χτύπησα τό κουδούνι καί ἡ κοπέλα μοῦ ἄνοιξε. Ὁ τρελο-Γιάννης καθόταν στό τραπέζι τῆς κουζίνας καί ἔτρωγε κάτι πού τοῦ εἶχε σερβίρει ἡ κοπέλα. Δίπλα του στεκόταν ὁ πεντάχρονος γιός της. Ἀπευθυνόμενος στό παιδάκι ὁ σαλός ἄρχισε νά τοῦ λέει πώς μία ἀπό τίς δέκα ἐντολές τοῦ Θεοῦ εἶναι αὐτή πού λέει “Οὐ μοιχεύσεις”.

− Ξέρεις, Γιωργάκη μου, ἡ μοιχεία δέν εἶναι ἀρεστή στόν Θεό, ἔλεγε. Ἡ μοιχεία ἀνοίγει μία πύλη στό μιαρό σατανᾶ, πού μπαίνει στό σπίτι καί ἁλωνίζει. Χαλοῦν τότε οἱ οἰκογένειες καί οἱ ἀσθένειες καί ὁ πόνος καί τό μῖσος μπαίνουν ἀπό τά παράθυρα καί διώχνουν τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ, τήν ὁποία ἔδωσε μέ τό μυστήριο τοῦ γάμου. Ἡ γυναίκα καί ὁ ἄνδρας, ὅπως εἶναι ὁ μπαμπάς καί ἡ μαμά, μέ τό γάμο, Γιωργάκη μου, γίνονται μία σάρκα, ἕνα σῶμα. Μέ τή μοιχεία εἶναι σάν νά κόβεις τό χέρι σου.

Ἐξομολόγηση

Δέ σᾶς κρύβω πώς θύμωσα πολύ.

− Τί λές, βρέ ἀθεόφοβε, στό παιδάκι; Γιά συμμαζέψου, εἶπα.

Ἡ κοπέλα τότε ἔβαλε τά κλάματα καί μοῦ εἶ­πε μέ ἀναφιλητά.

− Γιά μένα τά λέει, ἄστον, μήν τόν ἀποπαίρνεις...

Ὁ τρελο-Γιάννης ὅμως, ἔφυγε βιαστικά καί ἡ κοπέλα τότε μοῦ ἐξομολογήθηκε πώς σκόπευε νά ἀπατήσει τόν ἄνδρα της μέ ἕναν νεαρό πού γνώρισε σέ καφετέρια, ὅπου εἶχε πάει μέ μία φίλη της νά πιεῖ καφέ. Μοῦ εἶπε πώς ὁ νεαρός θά τή συναντοῦσε στό σπίτι της, ἐκμεταλλευόμενος τήν ἀπουσία τοῦ ἄνδρα της, πού εἶχε πάει γιά δουλειές στήν ἐπαρχία, ἀλλά ὁ Θεός τή φύλαξε καί δέν ἦρθε.

− Γλύτωσα ἀπό μεγάλο κακό, Νικολέτα μου. Θά χαλοῦσα τήν οἰκογένειά μου καί τό γάμο μου. Ὅταν χτύπησε ὁ τρελο-Γιάννης, νόμιζα πώς ἦταν ὁ νεαρός καί δέν εἶχα τή δύναμη νά τόν διώξω. Εὐτυχῶς ὁ Θεός μέ γλύτωσε ἀπό μεγάλη ἁμαρτία.

− Ὁ τρελο-Γιάννης σέ προφύλαξε, γιατί ὁ νεαρός ἦρθε, ἀλλά στό σκαλοπάτι τῆς ἐξώπορτας καθόταν ἐπί ὦρες ὁ σαλός ψέλνοντας, καθώς σεργιανοῦσε ἔξω ἀπό τήν πόρτα σου ὁ νεαρός. Δέν τόν ἄκουγες; τῆς εἶπα».

«Εἶχα ἀκούσει», λέγει τότε ὁ φούρναρης, «πώς ὁ Γιάννης ἤθελε ἀπό μικρός νά γίνει παπάς. Ὅμως, λίγο ἡ κατοχή, λίγο ὁ Ἐμφύλιος, δέν κατάφερε νά τελειώσει τό σχολεῖο. Ἔμαθε μόνο νά διαβάζει καί νά γράφει λίγο. Ἔτσι, ὅταν πῆγε νεαρός ἀκόμη στόν Ἐπίσκοπο καί τοῦ ζήτησε νά τόν κάνει παπά, ἐκεῖνος τόν ἀπέτρεψε συστήνοντάς του νά πάει πρῶτα στό σχολεῖο. Ἀλλά νά, μέ ὅλα αὐτά πού λέτε, ἀλλά καί μ’ αὐτά πού γνωρίζω καί ἐγώ πού τόν εἶχα στό φοῦρνο, μπορῶ νά πῶ πώς ὁ Θεός μπορεῖ νά μήν τόν ἔκανε παπά ἀλλά τόν ἔχρισε Ἐπίσκοπο στή γειτονιά μας».

Τά τελευταῖα λόγια τοῦ κυρ-Ἀποστόλη χάθηκαν μέ­σα στούς λυγμούς καί τά δάκρυά του. Δάκρυα τότε κύλησαν καί ἀπό πολλούς ἄλ­λους πού ἦταν παρόντες. Ὅλοι ἤθελαν νά καταθέσουν τή δική τους μαρτυρία.

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο "Ὁ Τρελογιάννης, ὁ διὰ Χριστὸν σαλός" τοῦ Διονυσίου Μακρῆ ἐκδόσεις "Ἀγαθὸς Λόγος"

The post Ὁ Τρελογιάννης ὁ διὰ Χριστὸν σαλός appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Γέροντας τῶν Ἀγράφων: «Ἂχ αὐτοὶ οἱ γιατροί. Ἡ περηφάνια τοὺς κάνει νὰ πιστεύουν πὼς εἶναι θεοί».

 Γράφει ὁ Διονύσης Μακρῆς,

 Θεολόγος, Δημοσιογράφος

Τί ἄλλο; Αὐτὴ ἀποτελοῦσε τὴ χαρακτηριστικὴ φράση τοῦ παππούλη μας, ὅταν ἤθελε νὰ κρύψει ἀπὸ ταπείνωση τὴν ἰαματικὴ παρέμβαση του μέσω τῆς προσευχῆς του σὲ κάποιο αἴτημα ἢ παράκληση ὅλων αὐτῶν ποὺ τὸν προσέγγιζαν. Πόσα καὶ πόσα ἔχουν νὰ διηγηθοῦν ὅσοι προσέτρεξαν σ’ αὐτὸν καὶ συνάντησαν τὴν παρηγοριὰ ἢ βίωσαν τὸ θαῦμα στὴ ζωή τους.

Ὁ Κίμων, ἀστυνομικὸς στὸ ἐπάγγελμα, ζοῦσε τὸν πατέρα Παναγιώτη στὴν καθημερινότητά του. Ἀπὸ τὴν ἡμέρα ποὺ ἡ μητέρα του τὸν ὁδήγησε στὸν γέροντα ἔζησε μία ὄμορφη ἀλλαγὴ σὲ ὅλο του τὸ εἶναι. Τὰ Ἄγραφα καὶ ὁ παππούλης μας τὸν τραβοῦσαν σὰν μαγνήτης, χειμώνα καὶ καλοκαίρι. Ὁ γέροντας δὲν ἤθελε λ. χ. νὰ ἀφήσει ἀλειτούργητα τὰ ἐκκλησάκια τῶν Ἀγράφων καὶ ὁ Κίμωνας τὸν βοηθοῦσε νὰ μεταβαίνει σ’ αὐτὰ  καθ’ ὅλον τὸν χρόνο.

Ὅπως μᾶς διηγεῖται ὁ ἴδιος λίγες ἡμέρες πρὶν τὴν ἑορτὴ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ ὁ π. Παναγιώτης ἐξέφρασε τὴν ἐπιθυμία νὰ μεταβοῦν στὸ Βαλάρι καὶ νὰ λειτουργήσουν στὴν Ἐκκλησιὰ τῆς Παναγιᾶς μας. Ἐκεῖ ἡ εἰκόνα Της ἔτρεχε μύρο. Ἐνθυμοῦμε πὼς βάζαμε βαμβάκια καὶ πλημμύριζαν ἀπὸ τὸ μύρο καὶ τὰ δίναμε ὡς εὐλογία σὲ συγγενεῖς καὶ φίλους. Ὁ π. Παναγιώτης ἔλεγε πὼς τὸ θαυμαστὸ αὐτὸ γεγονὸς ὀφείλεται στὴν ἐπίσκεψη καὶ παρουσία τῆς Ἁγίας Θεοτόκου στὸ ναό... Παρουσία ποὺ συνοδευόταν πάντοτε ἀπὸ θαυμαστὰ γεγονότα καὶ καθιστοῦσαν τὴν Ἁγία Εἰκόνα Της θαυματουργή. Πετάχτηκα μέχρι τὸ Ἀρχονταρίκι γιὰ νὰ φέρω ξύλα μιᾶς καὶ τὸ πρωϊνὸ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ χιόνισε πολύ. Τὸ χιόνι ξεπερνοῦσε κατά πολύ τὸ ἕνα μέτρο σὲ ὕψος καὶ οἱ μετακινήσεις μας ἦταν πολὺ δύσκολες. Καθὼς ἐπέστρεφα στὸ ναὸ εἶδα τὸν παππούλη νὰ σκάβει μὲ τὰ χέρια του στὸ χιόνι κοντὰ στὸν Ἅγιο Χαράλαμπο. Φοροῦσε τὰ ἄμφια του, ἀφοῦ ἤδη εἴμαστε σχεδὸν στὰ μισά του Ὄρθρου. Μοῦ ἔκανε ἐντύπωση τί ἔψαχνε καὶ τὸν κοιτοῦσα μὲ περιέργεια. Μέσα ἀπὸ τὸ χιόνι ξέθαψε δύο μεγάλους κρίνους καὶ μ’ αὐτοὺς στόλισε τὴν εἰκόνα τῆς Παναγιᾶς. Πῆγα τὰ ξύλα στὴ σόμπα καὶ πῆρα τὴ θέση μου στὸ ψαλτήρι νὰ συνεχίσουμε τὴ Θεία Λειτουργία. Ἔξω συνέχισε νὰ χιονίζει ἀσταμάτητα.

Τελείωσε ἡ Θεία Λειτουργία καὶ πήγαμε στὸ Ἀρχονταρίκι. Τότε ἄρχισα νὰ συνειδητοποιῶ καὶ νὰ σκέφτομαι πὼς εἶναι δυνατὸν νὰ βρέθηκαν οἱ δύο ὄμορφοι κρίνοι μέσα σ’ αὐτὴν τὴν παγωνιά. Ὁ γέροντας ἔπιασε τὴ σκέψη μου, κάτι ποὺ τὸ συνήθιζε καὶ γύρισε καὶ μοῦ εἶπε.

-Κίμωνα ὁ Χριστὸς μᾶς ἔστειλε δύο κρίνους γιατί εἴμαστε δύο. Ἔτσι προσφέραμε στὴν Παναγιὰ μας δύο κρίνα, ἕνα ἐσὺ καὶ ἕνα ἐγώ. Ἐὰν εἶχαν καταφέρει νὰ ἔρθουν ὁ Νίκος καὶ ἡ Οὐρανία τότε θὰ βγάζαμε τέσσερα κρίνα...! Τί ἄλλο;

Μὲ τὴν ἐρώτηση αὐτὴ σὲ ἀφόπλιζε ὁ γέροντας καὶ πήγαινε τὴ συζήτηση ἀλλοῦ.

-Τί κάνουν οἱ δικοί σου;

-Καλὰ εἶναι γέροντα. Ὁ κὺρ-Δημήτρης, ὁ πεθερὸς τῆς Οὐρανίας τῆς ἀδελφῆς μου δὲν εἶναι καλά. Εἶναι βαριὰ ἄρρωστος μὲ τὴ  γρίπη Η1Ν1 καὶ οἱ γιατροὶ δὲν τοῦ δίδουν καμιὰ ἐλπίδα ζωῆς. Τὸ συκώτι του λένε εἶναι παντελῶς κατεστραμμένο καὶ πιστεύουν πὼς δὲν ἔχει πολλὴ ζωὴ ἀκόμη...

Δὲν εἶχα προλάβει νὰ τελειώσω τὴ φράση μου καὶ εἶδα τὸν παππούλη νὰ σκύβει τὸ κεφάλι. Τὸ ἔκανε συχνὰ αὐτό. Τὸ σῶμα του ἦταν ἐκεῖ ἀλλὰ ἡ ψυχὴ του ὄχι. Πέρασαν σχεδὸν τρία-τέσσερα λεπτὰ γιὰ νὰ ἐπανέλθει ἀπὸ τὸν ἰδιότυπο «λήθαργο».

-Κίμωνα ὁ Δημήτρης θὰ γίνει καλά. Πῆγα καὶ τὸν εἶδα. Ἔχει μεγάλη βοήθεια. Πολλοὶ Ἅγιοι εἶναι δίπλα του. Θὰ γίνει καλὰ γρήγορα. Νὰ μέχρι νὰ γυρίσουμε πίσω θὰ εἶναι σπίτι του.

Πῆρα πολλὴ μεγάλη χαρά. Στὸ Βαλάρι μείναμε μὲ τὸν παππούλη ἐννέα ἡμέρες. Εἴχαμε ἀποκλειστεῖ ἀπὸ τὸ χιόνι. Ὅταν ἐπιστρέψαμε, ἔμαθα ὅτι ὁ κὺρ-Δημήτρης ἦταν στὸ σπίτι του. Οἱ γιατροὶ ὅμως, εἶχαν ἐνημερώσει τὴ σύζυγό του Κατερίνα ὅτι λόγω τῆς κατάστασης στὸ συκώτι δὲν θὰ ζήσει πάνω ἀπὸ τρεῖς μῆνες. Πῆρα τηλέφωνο τὸν παππούλη καὶ τοῦ τὸ εἶπα. Ἐκεῖνος ἀναστέναξε βαθιὰ καὶ μὲ παράπονο μοῦ εἶπε: «Ἂχ αὐτοὶ οἱ γιατροί. Ἡ περηφάνια τοὺς κάνει νὰ πιστεύουν πὼς εἶναι θεοί. Πὲς στὴν κυρὰ Κατερίνα ὅτι ὁ ἄνδρας της εἶναι καλά. Δὲν ἔχει πλέον τίποτε καὶ νὰ μὴν ἀνησυχεῖ». Ἀπὸ τότε πέρασαν 14 χρόνια καὶ ὁ κὺρ Δημήτρης εἶναι μία χαρά.

Κάτι ἀντίστοιχο μὲ τοὺς γιατροὺς εἴχαμε βιώσει καὶ μὲ τὴν ἀδελφή μου τὴ Μαρία, ὅταν ἦταν ἔγκυος στὴ Γαλήνη, τὴν ἀνιψιά μου. Ὁ γυναικολόγος της στὰ Τρίκαλα ποὺ τὴν παρακολουθοῦσε μὲ ἀπόλυτη βεβαιότητα τὴν εἶχε ἐνημερώσει πὼς τὸ ἔμβρυο ποὺ κυοφοροῦσε δὲν ἔχει χέρια. Εἶχε μπεῖ στὸ μήνα της καὶ ἀπὸ τὶς ἐξετάσεις ἔβλεπε πὼς τὸ παιδὶ δὲν εἶχε χέρια! Ἡ ἀδελφή μου τοῦ ἔλεγε: «Ὅπως καὶ νὰ εἶναι γιατρὲ ἐγὼ θὰ τὸ γεννήσω καὶ θὰ τὸ μεγαλώσω»! Ἐκεῖνο τὸ διάστημα βρέθηκα στὰ Ἄγραφα μὲ τὸν παππούλη.

-Τί κάνουν οἱ δικοί σου Κίμωνα; Ἡ Μαρία πῶς εἶναι;, μὲ ρώτησε.

-Καλά τοῦ ἀπάντησα. Ἡ ἀναφορὰ του ὅμως στὴν ἀδελφή μου θύμισε τὸ πρόβλημα ποὺ ἀντιμετώπιζε.

-Πάτερ ὁ γιατρὸς της ἐπιμένει πὼς τὸ παιδὶ ποὺ κυοφορεῖ δὲν ἔχει χέρια, τοῦ ἀπάντησα!

-Νὰ ἀλλάξει γιατρό. Νὰ βρεῖ ἄλλον.

-Μὰ κοντεύει νὰ μπεῖ στὸ μήνα της. Κι αὐτὸς ποὺ ἔχει ἐκλαμβάνεται ὡς ὁ καλύτερος στὰ Τρίκαλα. Διαθέτει τὰ πιὸ σύγχρονα μηχανήματα.

-Καλὰ ἂς μείνει ἐκεῖ. Καὶ νὰ μὴν φοβᾶται, τὸ παιδὶ ἔχει χέρια. Θὰ γεννηθεῖ ὑγιέστατο. Τί ἄλλο;

Ὅταν γεννήθηκε ἡ ἀνιψιά μου ἡ Γαλήνη εἶχε καὶ χέρια καὶ τὰ κουνοῦσε μία χαρά. Ὁ γιατρὸς μιλοῦσε γιὰ θαῦμα. «Θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπάρχει τουλάχιστον ἀγκύλωση. Δὲν μπορεῖ νὰ πέφτουν τόσο ἔξω τὰ μηχανήματα. Ἐκτὸς κι ἂν εἴχαμε κάποια παρέμβαση ἁγίου. Γιατί ἐδῶ ἔχουμε ἕνα χειροπιαστὸ θαῦμα» εἶπε στὴν ἀδελφή μου.

Ἕνα μεσημέρι μοῦ τηλεφώνησε ὁ φίλος μου ὁ Ἀποστόλης, δάσκαλος ἀπὸ τὴ Νίσυρο. Ἡ θεία του ἡ Αἰμιλία ὅδευε πρὸς τὸ τέλος τῆς ἐφήμερης αὐτῆς ζωῆς. Ὁ ἴδιος βρισκόταν σὲ δίλημμα γιὰ τὸ πῶς θὰ ἐκλάμβανε ἡ ἴδια τὴν ἐπίσκεψη τοῦ ἱερέα γιὰ νὰ τὴν κοινωνήσει. Ζήτησε λοιπὸν ἀπὸ τὸν Κίμωνα  νὰ παρακαλέσει τὸν παππούλη μας νὰ προσευχηθεῖ γιὰ νὰ μὴν φύγει ἀκοινώνητη ἡ θεία του. Ὁ Κίμων μετέφερε κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ γεύματος στὸν γέροντα τὸ αἴτημα τοῦ Ἀποστόλη. «Αὐτὸ ἄστο. Τακτοποιήθηκε» τοῦ ἀπάντησε ἐκεῖνος.

Ἀργὰ τὸ ἀπόγευμα τῆς ἴδιας ἡμέρας ὁ Ἀποστόλης τηλεφώνησε καὶ πάλι στὸν Κίμωνα καὶ τὸν ρώτησε ἐπίμονα τὴν ὥρα ποὺ μεταβίβασε τὸ παρακλητικὸ αἴτημά του στὸν παππούλη.

-Στὶς δύο κατὰ τὴν ὥρα τοῦ φαγητοῦ. Γιατί μὲ ρωτᾶς;

- Στὶς δύο περίπου ἡ θεία μου ἄρχισε νὰ φωνάζει δυνατὰ «παπὰ-παπὰ- παπά». Ἔτρεξα στὸ δωμάτιό της πιστεύοντας πὼς ξεψυχάει καὶ φώναζε μπαμπά, ἔβλεπε δηλαδὴ τὸν πατέρα της. Ὅμως, διαπίστωσα πὼς δὲν φώναζε τὸν πατέρα της ἀλλὰ ἤθελε νὰ τὴν μεταλάβει παπάς. Εἶχε ἔρθει γιὰ λίγο στὰ συγκαλά της ποὺ λένε καὶ μοῦ τὸ εἶπε ξεκάθαρα. Ὁ παπάς, ὁ ὁποῖος εἶχε ἐνημερωθεῖ γιὰ τὴν κατάσταση τῆς θείας μου ἦρθε σχεδὸν ἀμέσως καὶ τὴν κοινώνησε. Ἔνιωσε μεγάλη ἔκπληξη ὅταν ἡ θεία μου γύρισε καὶ τοῦ εἶπε εὐχαριστῶ. Ἔπειτα ἀπὸ δυόμισι περίπου ὧρες μετὰ τὴ μεταλαβιὰ ἡ θεία μου ἐξέπνευσε. Εἰλικρινὰ Κίμωνα θὰ τὸ ἔφερα βαρέως ἐὰν ἡ θεία μου ἔφευγε ἀκοινώνητη. Νὰ μεταφέρεις στὸν γέροντα τὶς εὐχαριστίες μου.

Τὸ ἀπόγευμα πρὶν τὴν ἐνάτη ἐπιχείρησα νὰ μεταφέρω τὶς εὐχαριστίες τοῦ Ἀποστόλη στὸν παππούλη. Ἐκεῖνος σὰν νὰ κατάλαβε τί ἤθελα νὰ τοῦ πῶ καὶ δὲν μ’ ἄφησε νὰ μιλήσω.

-Πήγαινε Κίμωνα ἦρθαν ἀπὸ τὴν Καρδίτσα, ἡ Παρασκευή, ἡ Οὐρανία καὶ ἡ Χρυσούλα. Πήγαινε καὶ πὲς τες νὰ ἔρθουν στὸ ναὸ καὶ μετὰ τὸν Ἑσπερινὸ θὰ τὰ ποῦμε.

Πράγματι ὅταν πῆγα πρὸς τὸ Ἀρχονταρίκι εἶδα πὼς κατέβαινε ἡ Οὐρανία μὲ τὸ αὐτοκίνητό της. Μαζί της ἦταν ἡ Παρασκευὴ καὶ ἡ Χρυσούλα. Ξαφνιάστηκαν ὅταν τοὺς εἶπα πὼς ὁ παππούλης τὶς περίμενε.

-Μὰ τὸ ἀποφασίσαμε τελευταία στιγμή. Δὲν τὸν εἴχαμε ἐνημερώσει, πὼς θὰ ἀνεβοῦμε στὸ Βαλάρι, ψέλλισε ἡ Οὐρανία.

-Ὁ παππούλης τὰ βλέπει ὅλα Οὐρανία συμπλήρωσε ἡ κυρὰ-Παρασκευή...

Μετὰ τὸν Ἑσπερινὸ ὁ γέροντας χωρὶς νὰ τοῦ πῶ τίποτε ἔκανε τρισάγιο γιὰ τὴν θεία τοῦ Ἀποστόλη. Πράγματι ὁ παππούλης μας ἦταν πάντα ἕνα βῆμα πιὸ μπροστὰ ἀπὸ ὅσα συνέβαιναν... Ἔστω καὶ τώρα ποὺ εἶναι στὸν οὐρανὸ κοντὰ στὸν Χριστὸ ὀφείλω νὰ μεταφέρω τὶς εὐχαριστίες τοῦ Ἀποστόλη, ποὺ ἀπὸ ταπείνωση δὲν μὲ ἄφησε τότε νὰ πῶ.

Ἀρνάκια  τὰ τσοπανόσκυλα

Τί ἄλλο; Κάποτε εἶχα ἀνέβει μὲ τὸν φίλο μου τὸν Βαγγέλη, ποὺ ἀσχολεῖται μὲ πολεμικὲς τέχνες στὰ Ἄγραφα. Ἐκεῖ συναντήσαμε καὶ τὸν π. Θεολόγο ἀπό τὴν Κρήτη. Ὁ παππούλης λειτουργοῦσε στὸν Ἅγιο Νικόλαο. Μετὰ τὸ τέλος τῆς Θείας Λειτουργίας μᾶς πρότεινε νὰ μεταβοῦμε νὰ μαζέψουμε τσάι. Πράγματι πήγαμε μὲ τὸ αὐτοκίνητο σὲ μία περιοχὴ ἀρκετὰ μακρυὰ ἀπὸ τὸν Ἅγιο Νικόλαο. Πρὶν σταματήσει τὸ αὐτοκίνητο ἐμφανίστηκαν δύο μεγάλα τσοπανόσκυλα. Ἦταν πολὺ ἐπιθετικά. Δάγκωναν τὰ λάστιχα τοῦ αὐτοκινήτου. Ὁ π. Παναγιώτης εἶπε τότε νὰ σταματήσουμε τὸ αὐτοκίνητο καὶ νὰ βγοῦμε ἔξω νὰ μαζέψουμε τσάι. Γυρίζει ὁ Βαγγέλης καὶ μὲ κοιτᾶ μὲ ἀπορία.

-Ἐγὼ φίλε δὲν κατεβαίνω...

Τὸ ἴδιο σκεφτόμουν καὶ ἐγώ. Ὁ παππούλης τότε ἀνοίγει τὴν πόρτα τοῦ αὐτοκινήτου καὶ βγαίνει ἔξω. Τὰ σκυλιὰ ἄρχισαν νὰ κινοῦνται ἐπιθετικὰ πρὸς τὸ μέρος του. Ἀπὸ τὴ μία φοβόμουν καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη σκεφτόμουν νὰ βγῶ νὰ βοηθήσω τὸν γέροντα. Τότε εἶδα τὸν π. Παναγιώτη νὰ σηκώνει τὸ χέρι του πρὸς τὰ σκυλιά. Δὲν κατάλαβα μέσα στὴν τρομάρα μου ἂν τὰ σταύρωσε ἢ τοὺς ἔδειξε μὲ τὴν παλάμη του νὰ σταματήσουν. Αὐτὸ ποὺ ἔκπληκτοι ὅλοι διαπιστώσαμε εἶναι πὼς τὰ σκυλιὰ μετατράπηκαν σὲ ἀρνάκια καὶ κάθισαν κάτω. Ὁ παππούλης μᾶς ἄνοιξε τὴν πόρτα καὶ μᾶς ἔγνεψε νὰ κατέβουμε. Εἴμαστε σὲ μία ἀπότομη πλαγιά, σχεδὸν κατακόρυφη. Τόσο ἐγώ, ὅσο καὶ ὁ Βαγγέλης ἀλλὰ καὶ ὁ π. Θεολόγος δυσκολευόμαστε νὰ μαζέψουμε τσάι. Στὴν προσπάθειά μας νὰ κρατηθοῦμε νὰ μὴν πέσουμε δὲν προσέξαμε πρὸς τὰ ποῦ κατευθύνθηκε ὁ γέροντας. Ἀνεβήκαμε στὸ αὐτοκίνητο καὶ τὸν περιμέναμε. Εἶχε περάσει μία περίπου ὥρα καὶ ὁ παππούλης δὲν φαινόταν. Φοβόμαστε μήπως ἔπεσε στὸν γκρεμό, ὅταν ξαφνικὰ τὸν εἴδαμε νὰ ἔρχεται ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά. Εἶχε μετατρέψει τὸ ράσο του σὲ ἰδιότυπο τσουβάλι καὶ τὸ εἶχε γεμίσει μὲ τσάι. Ἐμεῖς καὶ οἱ τρεῖς οὔτε τὸ 1/10 σὲ σχέση μὲ αὐτὸ ποὺ κουβαλοῦσε ὁ παππούλης δὲν εἴχαμε μαζέψει. Τί ἄλλο;...

ΠΗΓΗ: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΤΕΥΧ. ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ-ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΚΑΙ ΕΞ ΑΦΟΡΜΗΣ ΤΟΥ ΕΤΗΣΙΟΥ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ ΤΟΥ Ο ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ ΘΑ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΟΥ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΤΩΝ ΑΓΡΑΦΩΝ

The post Οἱ γιατροί τὸν εἶχαν ξεγράψει ἀλλά… appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.