Στὸν νομὸ Ἡρακλείου Κρήτης, στὴν πεδιάδα της Μεσσαράς, κοντὰ στὸ χωριὸ Καλύβια, βρίσκεται τὸ μεγάλο μοναστήρι τῆς Παναγίας Καλυβιανής, ποὺ γιορτάζει στὶς 15 Αὐγούστου (Κοίμηση τῆς Θεοτόκου). Ἡ ἱστορικὴ καὶ θαυματουργὴ εἰκόνα τῆς Παναγίας βρέθηκε στὴν περιοχὴ τὸ 1873, στὰ κτήματα τοῦ Τούρκου Χουσεΐν Μπέη Βραζεράκη ἀπὸ τὰ Καλύβια, ὅπου βρισκόταν καὶ τὸ παλιό, μικρὸ ἐκκλησάκι τῆς Παναγίας. Οἱ Χριστιανοὶ τῆς περιοχῆς, μετὰ ἀπὸ πολλὲς περιπέτειες, κατόρθωσαν νὰ ἐξασφαλίσουν διαταγὴ τοῦ διοικητῆ Κρήτης Ρεοὺφ πασᾶ γιὰ τὴν ἀπαλλοτρίωση τοῦ χώρου γύρω ἀπὸ τὴν ἐκκλησία, γιὰ νὰ τὸν ἀγοράσουν καὶ νὰ τὸν χρησιμοποιοῦν γιὰ τὴν τιμὴ τῆς Θεοτόκου.

Οἱ Τοῦρκοι ὅμως φανατικὰ ἐξακολουθοῦσαν νὰ ἀντιδροῦν καὶ ὁ ἰδιοκτήτης τῆς περιοχῆς ἔβαζε μέσα στὴν ἐκκλησία τὸ ἄλογό του. Τότε συνέβη τὸ ἑξῆς περιστατικό, ποὺ τὸ γνωρίζω ἀπὸ τὴν προφορικὴ παράδοση τοῦ χωριοῦ μου (Ἀποδούλου Ἀμαρίου), ποὺ γειτονεύει μὲ τὴν περιοχή, καὶ εἶναι καταγεγραμμένο καὶ στὸ βιβλίο «Ἡ Παναγία Καλυβιανὴ καὶ τὰ ἱδρύματα», Μοῖρες Ἡρακλείου 1978, σέλ.12:

Ὁ ἰδιοκτήτης ἀγᾶς εἶχε ἕνα παιδὶ παράλυτο στὸ κρεβάτι πολλὰ χρόνια καὶ δὲν ὑπῆρχε ἐλπίδα νὰ θεραπευθεῖ. Ἡ Χανοὺμ καὶ μητέρα τοῦ παιδιοῦ ἦταν εὐσεβὴς στὴ θρησκεία της καὶ στὸν ὕπνο της τῆς παρουσιάστηκε ἡ Παναγία καὶ τῆς ἔδωσε παραγγελία νὰ σκουπίσει τὴν ἐκκλησία ποὺ βάζει τὸ ἄλογό του ὁ ἀγᾶς καὶ ὕστερα νὰ θυμιάσει καὶ μὲ αὐτὰ θὰ γίνει καλὰ τὸ παιδί της.

Στὴν ἀρχὴ δὲν πίστεψε, ἀλλὰ τῆς παρουσιάστηκε τρεῖς φορές. Φοβόταν τὸν ἄνδρα της καὶ δὲν εἶπε τίποτε. Ἀποφάσισε ὅμως νὰ ἐκτελέσει τὴν παραγγελία μόνη της. Πῆγε, σκούπισε τὴν ἐκκλησία, τὴν καθάρισε καὶ θύμιασε, χωρὶς νὰ τὴ δεῖ κανείς. Ὅταν ἐπέστρεψε στὸ σπίτι, τὸ παράλυτο παιδὶ ἔλειπε ἀπὸ τὸ κρεβάτι του. Θυμήθηκε τὰ λόγια τῆς μαυροφόρας [τῆς Παναγίας] καὶ ἄρχισε νὰ ἀδημονεῖ. Ρώτησε τὶς γειτόνισσες ἂν εἶδαν τὸ παιδί της κι ἐκεῖνες ξαφνιάστηκαν, γιατί ἤξεραν πὼς τὸ παιδὶ ἦταν παράλυτο στὸ κρεβάτι.

Ξαφνικὰ παρουσιάστηκε μιὰ γειτόνισσα καὶ ἀνάγγειλε ὅτι τὸ παράλυτο παιδὶ εἶναι ὑγιὲς καὶ παίζει μὲ τὰ ἄλλα παιδιὰ στὴν πλατεῖα, ψηλὰ στὸν Κοῦλε τοῦ χωριοῦ. Ἔτρεξε ἡ μητέρα του καὶ τὸ βρῆκε ὑγιέστατο καὶ χαρούμενο. Κατάλαβε τὸ θαῦμα καὶ δόξαζε τὸν Θεό.

Ὁ ἀγᾶς δὲν ἄργησε νὰ φανεῖ. Εἶδε τὴν κίνηση καὶ ἐκστατικὸς πληροφορήθηκε ἀπὸ τὴ γυναῖκα του τα συμβάντα. «Δὲ σοῦ εἶπα τίποτα, γιατί φοβήθηκα». Τότε ὁ ἀγᾶς μὲ εὐλάβεια προσευχήθηκε καὶ ὁμολόγησε ὅτι εἶναι ἀληθινὴ ἡ πίστη τῶν Ρωμιῶν, κάνοντας συγχρόνως καὶ τὴ δήλωση ὅτι παραχωρεῖ τὴν ἐκκλησία στοὺς Χριστιανοὺς μὲ ὅλη τὴ γύρω περιοχή. Οἱ φανατικοὶ Τοῦρκοι τῶν Καλυβίων δὲν τὸ ἄκουσαν αὐτὸ μὲ εὐχαρίστηση καὶ κατηγοροῦσαν τὸν ἀγᾶ πὼς ἔγινε Χριστιανὸς καὶ μάλιστα ἄρχισαν νὰ τὸν ὀνομάζουν ἀπὸ τότε εἰρωνικὰ «παπᾶ Μανώλη».

Πηγή: «Ἡ Παναγία καὶ οἱ ἀλλόθρησκοι», Πρωτοπρεσβυτέρου π. Δημητρίου Ἀθανασίου, ἐκδ. Γρηγόρη, σέλ.27-28

The post Ἡ Παναγία ἔδωσε παραγγελία σέ τουρκάλα νὰ σκουπίσει καὶ νὰ θυμιάσει τὴν ἐκκλησία της appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

«Το 1950 ἀρρώστησα πολύ βαριά ἀπό τήν καρδιά μου. Τα πάντα τρεμόσβηναν μπροστά στα μάτια μου· δέν ὑπῆρχε πλέον ἐλπίδα ζωῆς γιὰ μένα. Σύμπτωση, ἔρχεται μιά γνωστή κυρία νά μέ δεῖ καί μοῦ λέει: «Τάξου, παιδί μου, στήν Παναγία τήν Προυσιώτισσα καί θά σε κάνει καλά· εἶναι τόσο θαυματουργή πού δέν μπορῶ νά σοῦ περιγράψω!».

᾿Από 'κείνη τή στιγμή μιά ἐλπίδα ζωῆς ἔνιωσα μέσα μου κι ἄρχισα να παρακαλῶ τή χάρη Της μέρα καί νύχτα συνέχεια ἐπί ἑπτά χρόνια νά με βοηθήσει νά κατορθώσω νά 'ρθω να Τήν προσκυνήσω. Τό 1957 γνώρισα τόν ἐφημέριο τοῦ ῾Αγ. Δημητρίου Νέας Ελβετίας πάτερ Σπυρίδωνα κι ὅταν τοῦ ἀνάφερα την περίπτωσή μου μοῦ εἶπε· – Ἐγώ θὰ σοῦ ὑποδείξω καί θά σε διευκολύνω νὰ πᾶς στήν Παναγία. Μοῦ ἔδωσε 2 γράμματα· ἕνα πρός τόν Γρηγόριο Πέξα, ὁ ὁποῖος ἦταν ἀγωγιάτης – συγκοινωνία τότε δέν ὑπῆρχε – κάτοικο Γάβρου καί μοῦ εἶπε: «Θὰ πᾶς στο Γάβρο μέσω Καρπενησίου, θα δώσεις αὐτό τό γράμμα στο Γρηγόρη καί θά σε πάει στήν Παναγία». Ὁ ἀγωγιάτης ὅταν μέ εἶδε φοβήθηκε τα χάλια μου καί πὴρε μαζί του σχοινί γιά νά μέ δέσει ἐπάνω στο ζῶο ἄν χρειαστεί. Το δεύτερο γράμμα ἦταν γιά τόν Ἡγούμενο Γερμανό. Μέ τή δύναμη τοῦ Θεοῦ ἔφθασα στη χάρη Της.

Ὅταν στάθηκα μπροστά στήν Ἱερή Εἰκόνα νά προσευχηθῶ καί νά προσκυνήσω ἕνα ἀνεξήγητο ρίγος διαπέρασε τό σῶμα μου ὁλόκληρο· σα να ἠλεκτριζόμουν πάνω στή γῆ πού πατοῦσα. Ἐγώ εἶχα τάξει νά ξενυχτίσω μπροστά στη χάρη Της ὅλη τή νύχτα γοναστιστή. Μοῦ ἔφεραν ἀντίρρηση διότι τήν Ἐκκλησία τή νύχτα τήν κλείδωναν κατά την τάξη. Σύμπτωση ἦταν στο Μοναστήρι ὁ Σεβασμιότατος Χριστόφορος καί ἀντελήφθηκε το περιστατικό ὅταν ἐγώ ἔκλαψα καί εἶπα: – δέν εἶμαι κακός ἄνθρωπος, κλειδώστε με μέσα, μή φοβάστε ὅτι θά κλέψω – διότι ὑπῆρχαν πολλά τάματα. Ἔδωσε ἐντολή να μείνομε στήν ἐκκλησία κατ' ἐξαίρεση ἐγώ καί ἡ κοπέλα πού μέ συνόδευε. Διαβάζαμε συνέχεια μπροστά στήν Ἱερή Εἰκόνα προσευχές. Κατά τή 1:30 μετά τά μεσάνυχτα ἀκοῦμε τήν πόρτα τῆς Ἐκκλησίας καί ἀνοίγει. Λέω ἐγώ στή σύντροφό μου: «Μή κινηθεῖς ἀπό τή θέση σου· ἔχουν ἔννοια τί κάνουμε κι ἦρθαν νὰ δοῦν, νά διαπιστώσουν ὅτι προσευχόμαστε».

Ἔρχεται μέσα μιά κυρία μεσήλιξ, μελαχρινή, ψηλή. Φθάνει στο πλευρό μου βγάζει τίς παντόφλες της κάνει τρεῖς μετάνοιες καί προσκυνᾶ τὴν ῾Αγία Εἰκόνα τῆς Παναγίας.

Ἐγώ τῆς λέω: «Ἐλᾶτε ἐδῶ κοντά μας πού ἔχουμε κουβέρτα μήν πατᾶτε στα μάρμαρα· δέν εἴμαστε ἐμεῖς καλύτερες» (νόμισα πώς ἦταν ἡ Νεωκόρος). Δέν μοῦ ἀπάντησε, τή μιλιά της δέν τήν ἄκουσα, μόνο μοῦ ὑπέδειξε μέ νόημα να σιωπήσω καί νά συνεχίσω να διαβάζω τήν Παράκληση.

Κατόπιν πηγαίνει στό Ἱερό Βῆμα, παίρνει τό ροΐ καί κατεβάζει τήν κανδήλα καί τήν ἀνάβει, διότι το λάδι εἶχε κατεβεῖ, καί παίρνει πάλι τό ροΐ καί πάει στο Ἱερό Βῆμα. Ἐμεῖς περιμέναμε να βγεῖ ἀλλά ἡ ὥρα περνοῦσε καί λέγαμε μεταξύ μας· Φαίνεται ὅτι ἔχει μέσα κάτι πρόχειρο καί κοιμᾶται. Τί νά κάνουμε! Πῶς νά διαβάζουμε, θά τήν ἐνοχλοῦμε – γιατί διαβάζαμε δυνατά γιά να μή κοιμηθοῦμε. Παίρνουμε το θάρρος μέ ἕνα κεράκι καί με μεγάλη δειλία να κοιτάξουμε μέσα στο Ἱερό τῆς Ἐκκλησίας τί γίνεται! ᾿Αλλά δέν ὑπῆρχε τίποτα! Τότε καταλάβαμε πώς ἦταν ἡ Μεγαλόχαρη Παναγία! Τρέμαμε κι οἱ δυό σάν τῆς καλαμιᾶς το φύλλο μέχρι το πρωΐ πού ξημέρωσε. Καί νά λέμε: – Ποῦ να ξέραμε! Τίς παντόφλες της πού ἄφησε δίπλα μας να πάρουμε καί νά ἀσπαστοῦμε οἱ ἀνάξιες! ᾿Από τότε μέχρι σήμερα πού περιγράφω τό περιστατικό μου, ὑπάρχω στή ζωή μέ τήν χάρη τῆς Παναγίας... Προσκυνῶ τή χάρη Της εὐλαβικά ἡ ἐλαχίστη Ἑλένη Δαλακάκη».

Πηγή: «Ἱερὴ Διήγηση Παναγίας Προυσιώτισσας», Ἔκδοση Ἱερῆς Μονῆς Προυσοῦ, 1985, σέλ.63-65

The post Ἡ θαυμαστὴ ἐμφάνιση τῆς Παναγίας τὸ βράδυ στὸ ναὸ μὲ… παντόφλες! appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Στέφανος Δημόπουλος:

Τὸν καιρὸ ποὺ ἔμενε στὸ Κουτλουμούσι στὸ Ἁγιονόρος ὁ Γέροντας Ἀμβρόσιος φρόντιζε ἀσκητὲς καὶ ἀνήμπορα γεροντάκια. Εἶχε διάκριση ὁ χαρισματικὸς Γέροντας ἀπὸ τὰ νειᾶτα του καὶ ἔβλεπε κάτω ἀπὸ τὴν ταπεινὴ ἐξωτερική ἐμφάνιση τὴν ἁγιότητα, ὅσο καὶ ἂν αὐτὴ ἐπάσχιζε νὰ μείνει κρυμμένη. Ἔψαχνε γύρω του νὰ βρεῖ κρυμμένους θησαυρούς, ἀνθρώπους μὲ χαρίσματα. Ἀπὸ τὶς ἱστορίες ποὺ μᾶς ἔλεγε θέλω νὰ ἀναφέρω μιά-δυὸ ποὺ δὲν μπορῶ νὰ λησμονήσω.

Ἦταν ὁ μοναχὸς Λάζαρος, ξυπόλητος ἀσκητής, ποὺ πήγαινε καμμιὰ φορὰ καὶ λειτουργόταν καὶ ἔτρωγε μετὰ στὸ Κουτλουμούσι. Ἔμενε ἀπέξω ἀπὸ τὸ μοναστήρι στὸ ὕπαιθρο, στὸ ξενοδοχεῖο τῶν πολλῶν ἀστέρων ὅπως λέει καὶ ἕνας ἅγιος Γέροντας τῆς ἐποχῆς μας...

Ὁ Γέροντας Ἀμβρόσιος τὸν φρόντιζε καὶ ἐπεδίωκε νὰ τοῦ μιλάει, παρόλο ποὺ ὁ πατὴρ Λάζαρος χρησιμοποιοῦσε τὴ σαλότητα καὶ ὅποια ἄλλη μέθοδο μποροῦσε γιὰ νὰ ἀποφεύγει τὴν ἀνθρώπινη τιμὴ καὶ δόξα. Δὲν καθόταν π.χ. ποτὲ στὴν τράπεζα μαζὶ μὲ τοὺς άλλους, ἔτρωγε παράμερα ὅ,τι τοῦ δίναν οἱ πατέρες, ἔλεγε παλαβιὲς καὶ τὰ τοιαῦτα... Στὸν Γέροντα Ἀμβρόσιο ἔκανε ὅμως μιὰ ἐξαίρεση, δεχόταν κιόλας ποῦ καὶ ποῦ νὰ τοῦ πηγαίνει τίποτα ἀποφάγια γιὰ νὰ μὴν πεθάνει.

Κάποτε χιόνισε δυὸ μέτρα χιόνι καὶ ὁ Γέροντας Ἀμβρόσιος πῆγε νὰ τὸν βρεῖ στὴ ρεματιὰ ποὺ σύχναζε μονάχος. Πῆρε καὶ κάνα δυὸ φίλους μοναχοὺς καὶ τελικὰ ξέθαψαν τὸν πατέρα Λάζαρο ποὺ προσευχόταν κάτω ἀπὸ τὸ χιόνι. Ὄχι, δὲν ἦταν παγωμένος, ἦταν πολὺ ζεστὸς καὶ ζεματοῦσε. «Ἄχ, καὶ νὰ ξέρατε τί κακὸ μοῦ κάνατε», τοὺς εἶπε ὅταν συνῆλθε...

Μετὰ ἀπὸ καμπόσο καιρό «μετακόμισε» ὁ Γερο-Λάζαρος, πῆγε ἀνάμεσα στ' ἀστέρια ποὺ τοῦ ἄρεσε τόσο πολὺ νὰ τὰ κοιτᾶ ἀπὸ κάτω. Τὸ εἶχε προαισθανθεῖ καὶ ἄφησε τὸν Γέροντα Ἀμβρόσιο... γενικό του κληρονόμο. Ἕναν ξύλινο χειροποίητο Σταυρό, ποὺ τὸν κρεμοῦσε πάντα στὸν λαιμό του, δυό-τρεῖς δεκάρες ἀπὸ τὶς παλιές, ποὺ ἐμεῖς, μιᾶς κάποιας ἡλικίας -πρὸ Εὐρώ- τὶς νοσταλγοῦμε, μὲ τὴν τρύπα ποὺ εἴχανε στὴ μέση καὶ τέλος κάτι ποὺ εἶχε ἀξία τρομερή. Τὴν εὐχή του!

Ρώτησα κάποτε τὸν Γέροντα Ἀμβρόσιο, πῶς καταλάβαινε πὼς κάποιος ἔχει ἁγιότητα καὶ χάρισμα προσευχῆς. Σὰν ἀπάντηση μοῦ διηγήθηκε, λοιπόν, γιὰ τὴν ἐπίσκεψή του στὸ κελλὶ τοῦ Γέροντα Ἰωσὴφ τοῦ Σπηλαιώτη.

«Καθόταν κάτω ὀκλαδόν, σὲ ἕνα ψαθί, καὶ ἔκανε προσευχὴ καὶ σείονταν τὸ ἔδαφος, σὰν νὰ γινότανε σεισμός», μοῦ διηγήθηκε. «Τί θέλεις ἄλλα νὰ σοῦ πῶ; Ἔτρεμε τὸ ψαθί, ἔτρεμε ὁ βράχος...».

Πηγή: «Ἅγιον Ὅρος χώρα ζώντων», Στέφανος Δημόπουλος, ἐκδ. Ἐν πλῷ, σέλ.225-226

The post Ὁ γ. Ἀμβρόσιος Λάζαρης μιλάει γιὰ τὸ σεισμὸ ποὺ ἔκανε ἡ προσευχὴ τοῦ Ὁσίου Ἰωσήφ τοῦ Σπηλαιώτη appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Γράφει ὁ Δρ. Κωνσταντῖνος Βαρδάκας

Εἶναι προχωρημένα μεσάνυχτα, ξημέρωμα τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος. Ἐπιστροφὴ ἀπὸ τὴν Ἀγρυπνία καὶ ἔτσι τὸ μήνυμα ποὺ λάβαμε μας βρῆκε ξύπνιους.

Παραμονὲς τῆς Μεταμόρφωσης ἕνας ἀπὸ τὴν Μακεδονία βρέθηκε γιὰ ὀλιγοήμερες διακοπὲς στὴν πανέμορφη Δυτικὴ Λέσβο.

Ἔτσι ἀποφάσισε μὲ τὴν οἰκογένειά του ξεκινῶντας ἀπὸ τὴν Ἄντισσα νὰ προσκυνήσει τὴν Βυζαντινὴ Ἱερὰ Μονὴ τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Θεολόγου στὴν περιάκουστη Μόνη τοῦ Ὑψηλοῦ.

Φτάνοντας στὴν ἀρχὴ τῆς ἀπότομης ἀνηφόρας ἐκεῖ ποὺ σμίγει ὁ Οὐρανὸς μὲ τὴν Γῆ στὶς καλοκαιρινὲς διαθλάσεις τοῦ Φωτός, ἕνας καλόγερος τοῦ ἔκανε ὦτο στόπ.

Σταμάτησε καὶ τὸν πῆραν, ἄλλωστε ἡ ἡλικία τοῦ μοναχοῦ ἦταν τέτοια ποὺ δὲν θὰ μποροῦσε μέσα στὸν καύσωνα νὰ ἀνέβει πρὸς τὸ Μοναστήρι καὶ εὐτυχῶς βρέθηκαν ἐκεῖ μὲ τὸ αὐτοκίνητο.

Τὸν ρώτησαν:

-Γέροντα ἀπὸ ποῦ ἔρχεσαι;

Τοὺς ἀπάντησε:

-Ἀπὸ τὴν Ἐρεσό, πάω σὲ γνωστά μου σπίτια καὶ τοὺς κάνω ἁγιασμοὺς γιατί τὸ χρειάζονται.

Κάποια στιγμὴ ἡ μηχανὴ τοῦ αὐτοκινήτου ζεστάθηκε πολύ. Κατέβηκαν ὅλοι, ἄνοιξαν το καπὸ καὶ περίμεναν νὰ κρυώσει. Ἀπὸ κάτω ἔχασκε τὸ γαλάζιο Ἀρχιπέλαγος στὴν κατηφοριὰ πρὸς τὸ Σίγρι.

-Σᾶς ἀρέσει; Τοὺς εἶπε ὁ καλόγερος μὲ τὸ τριμμένο ράσο.

"Ζεῖτε πλέον γιὰ νὰ δεῖτε φωτιὰ στὸ Αἰγαῖο καὶ μετὰ Πλημμύρα μὲ τὸ Φῶς τῆς Μεταμόρφωσης ἴσια ἐπάνω μέχρι τὴν ΠΟΛΗ".

-Πάτερ πὼς σὰν λένε; Τὸν ρώτησαν.

-Φώτιο, μὲ λένε.

Ἡ μηχανὴ κρύωσε καὶ μπῆκαν ὅλοι μέσα γιὰ νὰ κάνουν τὴν λίγη ἀνηφορικὴ ἀπόσταση ποὺ ἔμενε.

Στὸ πάρκινγκ ὁ καλόγερος τοὺς ἄφησε νὰ φτιάξουν τὰ πράγματά τους καὶ εἰσῆλθε πιὸ μπροστὰ στὸ μοναστήρι.

Οἱ δικοί μας προσκυνητὲς αἰσθανόταν μιὰ πρωτόγνωρη χαρὰ ἀπὸ αὐτὴ τὴν συνάντηση, μὴ μπορῶντας ἀκόμα νὰ κατανοήσουν καλὰ καλὰ τὰ λόγια τοῦ ἡλικιωμένου καλόγερου.

Ἀφοῦ τακτοποίησαν τὸ παιδὶ μπῆκαν καὶ αὐτοὶ στὸ Μοναστήρι νὰ προσκυνήσουν, πιστεύοντας, ὅτι ὁ καλόγερος ποὺ πῆραν μαζί τους, μένει ἐκεῖ.

Ἦταν περασμένη ὥρα μεσημεριοῦ καὶ ὅπως μᾶς εἶπαν συνάντησαν ἕνα λαϊκό, τὸν ὁποῖο ρώτησαν ἂν μένει στὸ μοναστήρι τοὺς κάποιος πατέρας Φώτιος μὲ τὰ χαρακτηριστικὰ καὶ τὴν ἡλικία ποὺ ἔδωσαν.

Ὁ λαϊκὸς ἄνοιξε τὰ μάτια του καὶ κομπιάζοντας τοὺς εἶπε:

-Ὄχι ἔτσι ὅπως μοῦ τὸν περιγράφεται.

Ἄρχισε νὰ πιάνει ζεστὴ καὶ ἡ οἰκογένεια ἀπὸ τὴν Μακεδονία ἀποφάσισε νὰ ἐπιστρέψει στὸ κατάλυμά της.

Οἱ ἀπορίες ὅμως τῆς ἔμειναν καὶ τὸ ἀπόγευμα συζητῶντας σχετικὰ μὲ τὸ περιστατικὸ ὁ γνωστός τους ξενοδόχος τους ἔβγαλε καὶ τοὺς ἔδειξε μιὰ φωτογραφία.

-Μήπως εἶναι αὐτὸς ὁ μοναχὸς Φώτιος;

-Αὐτὸς ἀκριβῶς εἶναι ἀδελφέ.

-Λοιπὸν συναντήσατε σήμερα τὸν παπα-Φώτη, εἶστε τυχεροί...

Ποὺ νὰ σᾶς ἐξηγῶ τώρα ὅτι ὁ παπα-Φώτης ποὺ συναντήσατε κοιμήθηκε πρὶν ἀρκετὰ χρόνια...

Ἐμεῖς τί νὰ ποῦμε ἄλλο... τὰ εἶπε ὅλα ὁ παπα-Φώτης... Καλὸ κουράγιο σὲ ὅλους καὶ εἴθε τὸ Φῶς τῆς Μεταμόρφωσης νὰ τυφλώσει τοὺς Ἀγαρηνοὺς καὶ τοὺς ντόπιους ἀντίχριστους ποὺ ἀπὸ Βαπτισμένα καὶ Μυρωμένα ΠΡΟΣΩΠΑ μὲ τὴν Θεία Χάρη θέλουν νὰ μᾶς κάνουν νούμερα.

konstantinoupolipothoumeno.blogspot.com

The post παπα-Φώτης Λαυριώτης: «Ζεῖτε πλέον γιὰ νὰ δεῖτε φωτιὰ στὸ Αἰγαῖο…» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Κίνησε ὁ μπαρμπα-Δῆμος ἀπὸ τὸ χωράφι μὲ κάρο φορτωμένο τριφύλλι, γιὰ νὰ τὸ πάει στὴν ἀποθήκη τοῦ μεγάλου κτήματος, ἐκεῖ ποὺ σύναζε τούς καρπούς για τὰ ζῶα. Δὲν εἶχαν περάσει μήτε δέκα λεπτά καὶ τὸ ἄλογο εἶδε κάτι στὴν ἄκρη τοῦ ὄχθου καὶ φοβήθηκε.

Σήκωσε τὸ κεφάλι ψηλά κι ἀρχίνισε νὰ τρέχει με γρηγοράδα. Στὸ πρῶτο σταυροδρόμι τὸ ἄλογο ἄλλαξε κατεύθυνση καὶ πῆρε τὸν δημόσιο δρόμο. Ὁ μπαρμπα-Δῆμος τράβηξε το χαλινάρι. Τό ἄλογο, ὅμως, ἀντὶ νὰ ἐλαττώσει ταχύτητα, ἄρχισε νὰ τρέχει πιὸ γρήγορα. Στάθηκε ἀδύνατο νὰ τὸ κουμαντάρει ὁ ἀφέντης του. Τὸ φορτωμένο τριφύλλι ἄρχισε νὰ παλαντζάρει ἐπικίνδυνα καὶ νὰ σκορπίζεται δεξιὰ καὶ ἀριστερά. «Σσσιιιι, Μέλιο μου! Σσσιιιι!» φώναξε άπελπισμένος ὁ χωρικός, βλέποντας πὼς τὸ φορτίο τοῦ κάρου εἶχε λιγοστέψει ἐπικίνδυνα.

Ἐκείνη τὴν ὥρα πέρασε ἀπὸ δίπλα τους ἕνα αὐτοκίνητο. Ἀκούστηκε ἕνα φρενάρισμα μέχρις ὅτου νὰ σταματήσει στὴν ἄκρη τοῦ δρόμου μερικά μέτρα μπροστά τους.

Βγήκανε τότε δύο ἄντρες κι ἕνας παπάς. Ὁ Μέλιος σταμάτησε ξαφνικά. Ὁ κληρικός ποὺ εἶχε πλησιάσει, ἔπιασε τὸ χαλινάρι κι ὁ Μέλιος ἔσκυψε τὸ κεφάλι. Ύστερα τὸν χάιδεψε, ἤσυχα, ἁπαλά. Ὁ Μέλιος ἔδειχνε εὐχαριστημένος καὶ προπαντὸς ἤρεμος.

Στὸ μεταξὺ ἔφτασαν καὶ οἱ δύο ἄντρες καὶ σὲ λίγα λεπτά μάζεψαν τὸ σκορπισμένο τριφύλλι.

Ὁ μπαρμπα-Δῆμος ποὺ δὲν πίστευε στὰ μάτια του, πλησίασε τὸν ἕναν ἀπὸ τοὺς δύο ποὺ ἦταν ὁ ὁδηγός τοῦ αὐτοκινήτου καὶ τὸν ἤξερε. «Πές μου, βρὲ Κώστα, ποιός εἶναι αὐτὸς ὁ παπάς ποὺ κρατᾶ τὸ ἄλογο;» τοῦ 'πε στ' αὐτί. «Ὁ Δεσπότης μας εἶναι, Δῆμο!» Ὁ Δῆμος κοίταγε μὲ μάτια ὀρθάνοιχτα τὸν συνομιλητή του. Ὁ Δεσπότης; συλλογιόταν. Ἄκου ὁ Δεσπότης! Κατέβηκε ἀπὸ τὸ αὐτοκίνητο μόνο γιὰ νὰ ἡμερέψει τὸ ζῶο καὶ νὰ βοηθήσει ἐμένα, ἕναν ἄγνωστο χωρικό! Ἔπιασε νὰ κλαίει ὁ Δῆμος. «Ἅγιος ἄνθρωπος εἶναι ὁ Δεσπότης μας ὁ Καλλίνικος, ἄγιος ἄνθρωπος!»

Πηγή: «Γεροντικὸ Σύγχρονων Ἁγίων», Συγγραφέας Νίκη Κατσιάπη, Ἐπιμέλεια Χριστιανικὴ Φοιτητικὴ Δράση, Ἐκδόσεις Ἔαρ, 2026, σέλ.456-457

The post Ὁ Ἅγιος Καλλίνικος Ἐπίσκοπος Ἐδέσσης καὶ τὸ κάρο appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

π. Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος:

«Οἴδαμεν δὲ ὅτι τοῖς ἀγαπῶσι τὸν Θεὸν πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν, τοῖς κατὰ πρόθεσιν κλητοῖς οὖσιν» (Ρωμ. 8, 28).

Ὅλοι μας γνωρίζουμε ὅτι ἡ πορεία αὐτῆς τῆς ζωῆς εἶναι κάθε ἄλλο παρά ἀκύμαντη καί εἰρηνική, μᾶλλον εἶναι γεμάτη θλίψεις, πειρασμούς, διωγμούς καί παθήματα. Ὅμως, μέ τόν στίχο «πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν», ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς βεβαιώνει ὅτι καί τότε τό Ἅγιο Πνεῦμα βοηθᾶ καί συντρέχει, μεταστρέφοντας αὐτά τά φαινόμενα ἀπό δυσάρεστα καί θλιβερά σε οὐράνια χαρά καί δόξα.

Κι ἄν ἀκόμα στή φουρτούνα τῶν δοκιμασιῶν φαίνωνται ἄκαρπες οἱ προσευχές μας, καί πάλι τά πάντα στό ἀγαθό συνεργοῦν.

Καί αὐτό ἀποτελεῖ ἀλήθεια τῆς πίστεώς μας καί ἐμπειρία ζωῆς. Σέ ποιούς ὅμως γίνεται αὐτή ἡ μεταστροφή; Μόνο σ' ἐκείνους πού ἀγαποῦν τόν Θεό, τηροῦν τίς ἐντολές Του καί συμμετέχουν στά ἅγια Μυστήρια συνειδητά. Μέ τίς προϋποθέσεις αὐτές, ἀκόμη καί τά κακά καί τά βλαβερά συνεργοῦν στό ἀγαθό. Ἀντίθετα, σ' ἐκείνους πού βλασφημοῦν καί εἰρωνεύονται τήν Ἐκκλησία καί τά Μυστήριά της, ἀρνοῦνται νά ἐργασθοῦν τίς εὐαγγελικές ἐντολές καί ἀπιστοῦν, τά πάντα συνεργοῦν στήν καταστροφή τους, ἀκόμη καί τά δῆθεν ὠφέλιμα.

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος δέν εἶπε ὅτι οἱ πιστεύοντες καί ἀγαπῶντες καί λατρεύοντες τόν Θεό δέν θά 'χουν καμμία λύπη καί στενοχώρια, ὄχι! Θά ἔχουν, καί μάλιστα πολλές... Ἄλλωστε: «ἐν τῷ κόσμῳ θλίψιν ἕξετε» (Ιωάν. 16, 33) καί «διὰ πολλῶν θλίψεων δεῖ ἡμᾶς εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» (Πράξ. 14, 22). Ἀλλά ἡ διαφορά εἶναι ὅτι σ' ἐκείνους πού ὑπομένουν τά δεινά δοξολογώντας τόν ἅγιο Θεό, σ' αὐτούς τά λυπηρά θά γίνωνται αἰτία νά δοξάζεται ὁ πανάγιος Θεός ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους, ἀλλά καί αὐτοί πού τά ὑπομένουν νά ἐξαγιάζωνται.

Σχετικά, ὁ ἱερός Αὐγουστῖνος (1) ἀναφέρει ὅτι «ἀκόμη καί οἱ ἁμαρτίες συνεργοῦν στό ἀγαθόν, διότι προκαλοῦν μετάνοια πού σώζει». Δηλαδή: Ἀγαπᾶς τόν Θεό, ἀλλά ὡς ἄνθρωπος πέφτεις. Μετά τήν πτῶσι, ἀκολουθοῦν θλίψεις, ὀδύνη. Καί σύ, συνδυάζεις τή θλίψι μέ τήν πτῶσι. Καί τότε κατανύγεσαι, συντρίβεσαι, μετανοεῖς... καί ἰδού ἡ σωτηρία!

Γι' αὐτό, οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μᾶς λένε ὅτι εἶναι χίλιες φορές προτιμότερα τά δεινοπαθήματα, ὅταν τά ὑπομένουμε κατά Θεόν μέ γενναῖο φρόνημα, παρά νά μᾶς καταλάβη τό πνεῦμα τῆς δειλίας, τῆς ὀλιγοπιστίας καί τῆς ἀκηδίας. Καί αὐτό, γιατί ἡ ὑπομονή στίς θλίψεις διεγείρει διά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τήν προσευχή, ἡ προσευχή τήν ἐλπίδα καί ἡ ἐλπίδα δέν ντροπιάζει ποτέ τόν ἐλπίζοντα.

Ἔτσι, εἶναι προτιμότερες οἱ πτώσεις πού διεγείρουν τήν ψυχή σέ μετάνοια, παρά ὁ ὕπνος καί ἡ ραθυμία, πού τρέφουν τά κρύφια πάθη, τά ὁποῖα, ὅταν πλέον φανερωθοῦν, θά προκαλέσουν στήν ψυχή μύριες καταστροφές.

Ὅπως βεβαιώνει καί ὁ ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης (2), ἡ θεία Πρόνοια χρησιμοποιεῖ καί τά πλέον κακά καί δυσάρεστα ἀγαθοπρεπῶς γιά τήν ὠφέλεια ἐκείνων πού ἀγαποῦν τόν Θεό, καί τούς ὁποίους κάλεσε ὁ Ἴδιος ὁ Θεός. «Τοῖς κατὰ πρόθεσιν κλητοῖς οὖσιν».

Μᾶς ἐκάλεσε, λοιπόν, ὁ Θεός, ἀλλά «κατά πρόθεσιν», δηλαδή σύμφωνα μέ τήν ἀγαθή προαίρεσί μας. Διότι οἱ Πατέρες μᾶς λένε ὅτι ὁ Θεός καλεῖ ΕΚΕΙΝΟΥΣ μόνο, πού ἔχουν ἀγαθή πρόθεσι καί καλή προαίρεσι.

Αὐτό σημαίνει, λέγει ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης (3), ὅτι δέν εἶναι ἀρκετό τό κάλεσμα τοῦ Θεοῦ γιά νά σωθῆ ὁ ἄνθρωπος. Πρέπει κι αὐτός ν’ ἀπαντήση θετικά στο κάλεσμά Του. Νά πηγάζη ἀπό μέσα του ή καλή του πρόθεσις. Ἄρα ὁ ἄνθρωπος σώζεται τότε μόνον, ὅταν ἀνταποκριθῆ καλοπροαίρετα στο θεῖο κάλεσμα. Διότι ὁ Θεός «πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι» (Α’ Τιμ. 2, 4). Στούς ἔχοντας, λοιπόν, τήν καλή πρόθεσι, σ’ αὐτούς καί μόνον ἐνεργεῖ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα τά σωτηριώδη ενεργήματα καί τούς ἀνεκλαλήτους στεναγμούς. Σ’ αὐτούς καί μόνο τά πάντα συνεργοῦν στό ἀγαθόν.

Κάποτε ὑπῆρχε μιά φτωχή γυναῖκα, ἡ ὁποία ὅλη τήν ὥρα, ὅ,τι καλό κι ἂν τῆς συνέβαινε, κοίταζε τόν οὐρανό καί ἔλεγε: «Δόξα τῷ Θεῷ!» Αἰσθανόταν πολύ εὐγνώμων γιά τό ὁ,τιδήποτε. Κάπου ἐκεῖ κοντά της, ἔμενε ἕνας πλούσιος ἄνθρωπος. Κάθε φορά, λοιπόν, πού περνοῦσε μπροστά ἀπό το σπίτι τῆς γυναίκας, τήν ἄκουγε να λέη: «Δόξα τῷ Θεῷ! Εὐχαριστῶ, Κύριε». Στήν ἀρχή δέν ἔδινε σημασία, ἀλλά κάποια στιγμή αὐτό ἄρχισε νὰ τὸν ἐκνευρίζη. «Πῶς μπορεῖ αὐτή ἡ γυναῖκα, τόσο φτωχή, νὰ εὐχαριστῆ συνέχεια τόν Θεό;», σκεφτόταν.

Μιά μέρα, λοιπόν, ὅταν ξαναπέρασε μπροστά ἀπό τό σπίτι της καί τήν ἄκουσε να λέη πάλι «δόξα τῷ Θεῷ», νευρίασε τόσο πολύ, πού εἶπε στόν ὑπηρέτη του: «Πήγαινε στό παντοπωλεῖο καί γέμισε δύο τσάντες τρόφιμα. Πήγαινέ τα σ' αὐτή τή γυναῖκα καί, ὅταν σε ρωτήση ποιός τά στέλνει, νὰ τῆς πῆς ὅτι ὁ διάβολος τά στέλνει».

Ἔτσι λοιπόν ἔκανε ὁ ὑπηρέτης. Τήν ἑπομένη ἡμέρα πῆγε στό παντοπωλεῖο, γέμισε δύο τσάντες μέ τρόφιμα καί τά πῆγε. Ἔφθασε στο σπίτι της καί χτύπησε τήν πόρτα. Ἐκείνη, μόλις βγῆκε ἔξω καί ἀντίκρυσε τίς δύο τσάντες γεμάτες τρόφιμα, ἀναφώνησε: «Δόξα τῷ Θεῷ! Εὐχαριστῶ Κύριε!»

Ὁ ὑπηρέτης τή ρώτησε ἀνυπόμονα:

-Δέν θέλετε να μάθετε ποιός σᾶς ἔστειλε τα τρόφιμα;

-Ὄχι, παιδί μου, δέν ἔχει σημασία. Ὅταν θέλη ὁ Θεός, καί ὁ διάβολος Τόν ὑπηρετεῖ!

Καί παίρνοντας τά τρόφιμα, μπῆκε μέσα εὐτυχισμένη. Ὁ ὑπηρέτης ἔμεινε κατάπληκτος. Τό ἴδιο, ἀσφαλῶς, καί τό ἀφεντικό του.(4)

(1) Ἅγ. Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, «Ερμηνεία εἰς τάς ΙΔ’ Ἐπιστολάς...», σελ. 202.

(2) Τοῦ ἰδίου, ὅ. ἀ., ὑποσ. 212.

(3) Τοῦ ἰδίου, ὅ. ἀ. σελ. 202.

(4) Περιοδικό «Μεταμόρφωσις», Παραβόλα Ἁγρινίου, Γ.Δ. Κουβελας.

Πηγή: «Ἐγὼ φταίω... Ἐσύ;», Πρωτοπρεσβυτέρου Στεφάνου Κ. Ἀναγνωστοπούλου, ἔκδοσις Ἱεροῦ Γυναικείου Ἡσυχαστηρίου «Τὸ Γενέθλιον τῆς Θεοτόκου» Σεργούλα Δωρίδος, Πειραιᾶς 2019, ἔκδοση Γ’, σέλ.376-378

The post π. Στέφανος: «Ὅταν θέλη ὁ Θεός καί ὁ διάβολος Τόν ὑπηρετεῖ!» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ἐν Θεσσαλονίκῃ τῇ 5ῃ Αὐγούστου 2026

Ἄρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου
Θεολόγου - συγγραφέως

Ἡ Μεταμόρφωση τοῦ Κυρίου, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἀποτελεῖ κεντρικὸ γεγονὸς τῆς ἐνσάρκου Θείας Οἰκονομίας, κατέχει δὲ ἐξέχουσα θέση στὴν ἐπίγεια ζωὴ καὶ δράση τοῦ Κυρίου, γι’ αὐτὸ καὶ περιγράφεται καὶ ἀπὸ τοὺς τρεὶς συνοπτικοὺς εὐαγγελιστὲς ὡς γεγονὸς ποὺ ἔλαβε χώρα ὀλίγον πρὸ τοῦ πάθους. Ἐπίσης καὶ ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης μας δίδει σαφῆ ὑπαινιγμὸ περὶ αὐτοῦ στὸ Εὐαγγέλιό του μὲ τὴν φράση: «καὶ ἐθεασάμεθα τὴν δόξαν αὐτοῦ, δόξαν ὡς μονογενοῦς παρὰ Πατρός, πλήρης χάριτος καὶ ἀληθείας» (Ἰω.1,14), ὅπου ὁμιλεῖ ἐκ πείρας ὡς αὐτόπτης μάρτυς τοῦ θαύματος. Οἱ εὐαγγελικὲς διηγήσεις, ποὺ περιγράφουν τὸ γεγονὸς εἶναι βέβαια συντομώτατες, τὸ πνευματικὸ ὅμως καὶ θεολογικὸ βάθος τῶν ἀληθειῶν ποὺ ἀναδύονται μέσα ἀπὸ αὐτὸ εἶναι ἀπροσμέτρητο καὶ ἀπρόσιτο σὲ ψυχὲς μὴ τεθεωμένες, σὲ νόες ἐσκοτισμένους ἀπὸ τὰ πάθη καὶ σὲ κάθε ἕναν, ποὺ ἐπιχειρεῖ νὰ τὸ προσεγγίσει μὲ τὴν δύναμη τῆς λογικῆς. Μόνον ψυχὲς ποὺ ἔχουν ἀνέβει σὲ ὑψηλὰ πνευματικὰ μέτρα θεώσεως καὶ ἔχουν τὴν ἐμπειρία τοῦ θείου Φωτός, καὶ αὐτοὶ βέβαια εἶναι οἱ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας, μόνον αὐτοὶ μποροῦν νὰ μᾶς χειραγωγήσουν μὲ ἀσφάλεια καὶ νὰ μᾶς ἀποκαλύψουν κατὰ τὸ ἀνθρωπίνως ἐφικτὸν μὲ κτιστὲς λέξεις καὶ νοήματα τὸ βαθύτερο νόημα τοῦ μυστηρίου καὶ τὶς σωτηριολογικές του προεκτάσεις.

Γύρω ἀπὸ τὸ ὑπερφυὲς αὐτὸ γεγονός μας ὁμιλεῖ προφητικὰ ὁ προφητάναξ Δαυΐδ στὸν 23ο Ψαλμό του: «Τὶς ἀναβήσεται εἰς τὸ ὅρος τοῦ Κυρίου καὶ τὶς στήσεται ἐν τόπῳ ἁγίῳ αὐτοῦ;».

Ποιός εἶναι ἱκανὸς νὰ ἀνεβεῖ στὸ ὅρος τοῦ Κυρίου καὶ νὰ σταθεῖ στὸν ἅγιο τόπο του; Ὁ ἴδιος ὁ Ψαλμωδὸς δίνει καὶ τὴν ἀπάντηση: «Ἀθῶος χερσὶ καὶ καθαρὸς τὴ καρδία, ὀς οὐκ ἔλαβεν ἐπὶ ματαίῳ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ καὶ οὐκ ὤμοσεν ἐπὶ δόλῳ τῷ πλησίον αὐτοῦ». Αὐτὸς τοῦ ὁποίου τὰ χέρια, οἱ πράξεις του καὶ ἡ καρδιά του εἶναι ἀθώα καὶ καθαρά. Αὐτὸς ποὺ τὴν ψυχή του δὲν τὴν ἔστρεψε σὲ γήινες ματαιότητες, ἐνῷ στὶς σχέσεις του μὲ τὸν πλησίον ὑπῆρξε πάντοτε εὐθὺς καὶ εἰλικρινής, χωρὶς δόλο καὶ πονηρία. Αὐτὸς μόνο θὰ λάβει τὴν εὐλογία ἀπὸ τὸν Κύριο νὰ ἀνέλθει μαζί Του στὸ ὅρος τὸ ὑψηλό, τῆς Μεταμορφώσεως, καὶ νὰ ἀπολαύσει τὴ θεϊκὴ Τοῦ δόξα.

Μέσα στὸ γεγονὸς τῆς Μεταμορφώσεως ἔχουμε πρωτίστως καὶ κυρίως τὴν ἀποκάλυψη τοῦ μυστηρίου τῆς Ἁγίας Τριάδος. Τὸ Φὼς ποὺ ἔλαμψε πάνω στὸ ὅρος Θαβὼρ εἶναι τριαδικὸ Φὼς καὶ ἡ πανήγυρις τῆς Μεταμορφώσεως τριαδικὴ πανήγυρις, παρόμοια μὲ τὴν ἑορτὴ τῶν Θεοφανείων, τὴν ὁποία ἑορτάζουμε ἀκριβῶς ὀκτὼ μῆνες νωρίτερα. Ὅπως δὲ στὴν ἑορτὴ τῶν Θεοφανείων «ἡ τῆς Τριάδος ἐφανερώθη προσκύνησις», ἔτσι καὶ ἐδῶ στὴν Μεταμόρφωση ἔχουμε πάλι τριαδικὴ φανέρωση. Ἡ φωνὴ τοῦ Πατρὸς ἀκούγεται ἀπὸ τὸν οὐρανὸ νὰ μαρτυρεῖ περὶ τοῦ Υἱοῦ, ὁ Υἱὸς καταλάμπεται ὅλος ἀπὸ τὸ ἄκτιστο τριαδικὸ Φῶς, τὸ δὲ Πνεῦμα ἐμφανίζεται ὄχι πλέον ἐν εἴδει περιστερᾶς, ἀλλ’ ἐν εἴδει φωτεινῆς νεφέλης. Ἡ φωτεινὴ νεφέλη δὲν εἶναι φυσικὸ ἀτμοσφαιρικὸ φῶς, ἀλλὰ ἄκτιστο Φῶς καὶ αἰώνιο. Ὅπως παρατηρεῖ σ’ ἕναν ἀπὸ τοὺς ὕμνους τῆς ἑορτῆς ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, «Ὁ στῦλος τῷ Μωϋσεὶ Χριστόν τον μεταμορφούμενον, ἡ δὲ νεφέλη σαφῶς τὴν Χάριν τοῦ Πνεύματος τὴν ἐπισκιάσασαν ἐν τῷ Θαβωρίω παρεδήλου ἐμφανέστατα».

Ὁ ἅγιος Ἀνδρέας Κρήτης, μεγάλος ὑμνογράφος τῆς Ἐκκλησίας μας, λέγει σὲ μιὰ ὁμιλία του στὴ Μεταμόρφωση, ὅτι ἡ νεφέλη τῆς Μεταμορφώσεως, ἦταν ἡ ἴδια ἡ περιστερά, ποὺ φάνηκε στὴ βάπτιση τοῦ Χριστοῦ, δηλαδὴ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιο: «Νεφέλη... φωτεινή...η ἐπὶ τὸν Ἰορδάνην μικρὸν ἔμπροσθεν καταπτάσα περιστερά, τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, τὸ κατιὸν ἄνωθεν ἐν εἴδει περιστερᾶς...».

Μέσα στὸ γεγονὸς τῆς Μεταμορφώσεως ἔχουμε ἀκόμη τὴν ἀποκάλυψη τοῦ μυστηρίου τῆς Θεότητος τοῦ Χριστοῦ, τῆς κεκρυμμένης ὑπὸ τὸ ἔνδυμα τῆς ἀνθρωπίνης Τοῦ φύσεως. Ἡ δόξα τῆς Μεταμορφώσεως ἐνῷ εἶναι τριαδική, εἶναι ταυτόχρονα καὶ χριστολογικὴ δόξα. Ὁ Χριστός, ὅπως διδάσκουν οἱ Πατέρες, κατὰ τὴν Μεταμόρφωσή του ἀπεκάλυψε τὴν «πατρώα δόξα», δηλαδὴ τὴν δόξα τῆς Θεότητός του. Δίδει «σῆμα θεοπρεπὲς» κατὰ τὴν ἔκφρασιν ἑνὸς τροπαρίου, δηλαδὴ θεϊκὸ σημάδι τῆς Θεότητός του. Ἀφήνει νὰ φανεῖ «ἡ δυναστεία του», ἡ θεϊκή του δύναμη, καταυγάζοντας τοὺς μαθητὰς μὲ τὸ προαιώνιο καὶ ἄκτιστο Φῶς, τὸ ὁποῖον ἔλαμψε ὑπὲρ τὸν ἥλιον, ὄχι μόνον ἀπὸ τὸ πρόσωπο, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ὅλο τὸ σῶμα του. Ἡ ἀποκάλυψη δὲ αὐτὴ δὲν ἦταν ὁλόκληρη, ἀλλὰ ἔγινε σὲ πολὺ περιορισμένο βαθμό, κατὰ τὸ μέτρο τῆς δεκτικότητος καὶ χωρητικότητος τῶν μαθητῶν. Οἱ μαθητὲς εἶδαν τὴν δόξα τῆς Θεότητος «ὡς ἠδύναντο», σύμφωνα μὲ τὸ ἀπολυτίκιο καὶ «ὡς ἐχώρουν» κατὰ τὸ κοντάκιο τῆς ἑορτῆς, διότι ἀποκάλυψις μεγαλύτερης δόξης θὰ ἐσήμαινε ἀπώλεια τῆς ζωῆς των κατὰ τὴν ἔκφραση ἄλλου τροπαρίου: «τὸ μὲν πληροφορῶν αὐτούς, τὸ δὲ καὶ φειδόμενος μήπως σὺν τὴ ὁράσει καὶ τὸ ζῆν ἀπολέσωσιν». Ὁ Χριστός, ὁ ὁποῖος μετὰ τὴν ἀνάστασή του «διήνοιξε τὸν νοῦν» τῶν μαθητῶν «του σινιέναι τὰς γραφὰς» διανοίγει τώρα τοὺς ψυχικοὺς καὶ σωματικούς των ὀφθαλμοὺς καὶ τοὺς καθιστᾶ ἱκανοὺς νὰ βλέπουν. Τὸ σῶμα Τοῦ ἂν καὶ ἀκτινοβολεῖ ὁλόκληρο ἀπὸ τὸ ἄϋλον Θεῖον Φῶς, παραμένει γνήσια ἀνθρώπινο. Ἡ σάρκα του μεταμορφώνεται, ἐκλαμπρύνεται, ἀλλὰ δὲν ἀναιρεῖται. Μεταμορφωμένος στὸ ὅρος Θαβὼρ ὁ Χριστὸς παραμένει τόσο τέλεια ἄνθρωπος, ὅσο ἦταν στὴν κάθε ἄλλη στιγμὴ τῆς ζωῆς του. Μόνον γιὰ λίγο παραμερίζεται «τῆς σαρκὸς τὸ πρόσλημμα», ἡ ἀνθρώπινη φύση, γιὰ νὰ φανεῖ ἡ δόξα τῆς Θεότητος, ποὺ ἦταν κρυμμένη κάτω ἀπὸ αὐτήν, χωρὶς πάντως νὰ ἐξαλείφεται, ἢ νὰ χάνεται μέσα στὸ θεῖον Φῶς. Ἑπομένως ἡ δόξα τοῦ θείου Φωτὸς δὲν ἦταν κάτι ἐπίκτητο, κάτι ποὺ δόθηκε ἔξωθεν στὴν ἀνθρώπινη φύση Του, ἀλλὰ ὑπῆρχε πάντοτε μέσα σ’ αὐτὴν ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ τῆς συλλήψεως.

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς σὲ ὁμιλία του στὴν Μεταμόρφωση παρατηρεῖ: «Μεταμορφοῦται τοίνυν οὐχ ὁ οὔκ ἥν προσλαβόμενος, ἀλλ’ ὅπερ ἥν τοῖς οἰκείοις μαθηταῖς ἐκφαινόμενος, διανοίγων τούτων τὰ ὄμματα».

Μέσα στὸ γεγονὸς τῆς Μεταμορφώσεως ἔχομε τρίτον τὴν ἀποκάλυψη τοῦ μυστηρίου τῆς θεώσεως τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως. Ἡ ἀμαυρωθεῖσα λόγῳ τῆς πτώσεως φύσις τοῦ Ἀδάμ, ἐκλαμπρύνεται στὸ ἀρχέτυπον κάλλος της καὶ στὴ θεία δόξα της στὸ πρόσωπο τοῦ νέου Ἀδάμ, τοῦ μεταμορφωθέντος Χριστοῦ. Ὅπως διατυπώνει ὁ ὑμνογράφος στὸ πρῶτο ἀπόστιχο τοῦ Ἑσπερινοῦ: «Σήμερον ἐπ’ ὅρους Θαβώρ, μεταμορφωθεῖς ἐπὶ τῶν μαθητῶν, ἔδειξε τὸ ἀρχέτυπον κάλλος τῆς εἰκόνος, ἐν ἑαυτῷ τὴν ἀνθρωπίνην ἀναλάβών οὐσίαν». Ἡ θέωση τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως ὡστόσο, δὲν περιορίζεται μόνον στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ δυνάμει τῆς ἀπολυτρωτικῆς Τοῦ θυσίας, ἐπεκτείνεται στὴν κάθε ἀνθρώπινη φύση. Στὴ δόξα τῆς Μεταμορφώσεως ὁ κάθε πιστὸς βλέπει τὴν δόξα τῆς ἰδικῆς του προσωπικῆς θεώσεως: «Ἐν τῇ θείᾳ σήμερον Μεταμορφώσει ἡ βροτεία ἅπασα φύσις προλάμπει θεϊκῶς, ἐν εὐφροσύνῃ κραυγάζουσα...», ἐπισημαίνει ὁ ὑμνογράφος στὸ προεόρτιο κοντάκιο.

Ἡ δόξα τῆς Μεταμορφώσεως ἔχει καὶ ἐσχατολογικὸ χαρακτῆρα, διότι εἰκονίζει ὄχι μόνον τὴν δόξα τοῦ Χριστοῦ κατὰ τὴν Δευτέρα του παρουσία, ἀλλὰ καὶ τῶν ἁγίων, ὅταν ὁ Χριστὸς θὰ φανερωθῇ ὡς Θεὸς ἐν μέσῳ θεῶν, ὅταν «οἱ δίκαιοι ἐκλάμψουσιν ὡς ὁ ἥλιος ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ πατρὸς αὐτῶν» (Μάτθ.13,43), κατὰ τὸν λόγον τοῦ Κυρίου, ἢ σύμφωνα μὲ τὸν λόγον τοῦ Παύλου: «ὅταν ὁ Χριστὸς φανερωθῇ ἡ ζωὴ ἡμῶν, τότε καὶ ὑμεῖς φανερωθήσεσθε ἐν δόξῃ» (Κόλ.3,4). Μ’ ἄλλα λόγια στὴν Μεταμόρφωση ἔχουμε ὄχι μόνον τὴν ἐπάνοδο τῆς ἀμαυρωθείσης λόγῳ τῆς πτώσεως ἀνθρωπίνης φύσεως στὴν πρὸ τῆς πτώσεως κατάσταση, ἀλλὰ πολὺ περισσότερο, τὴν ἐσχατολογικὴ ἀνύψωσή της στὴν δόξα τῆς θεώσεως, τὴν ὁποία θὰ ἀξιωθοῦν οἱ ἅγιοι κατὰ τὴν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου. «Τὴν τῶν βροτῶν ἐναλλαγήν», λέγει ἕνα τροπάριο τοῦ ὄρθρου, «τὴν μετὰ δόξης σοῦ Σωτήρ, ἐν τῇ Δευτέρᾳ καὶ φρικτὴ τῆς σῆς ἐλεύσεως δεικνύς, ἐπὶ τοῦ ὅρους Θαβὼρ μετεμορφώθης». Κατὰ τὸν Μέγα Βασίλειο οἱ μαθητές, ζοῦν «τὰ προοίμια τῆς ἐνδόξου αὐτοῦ παρουσίας», βιώνουν τὴν αἰωνιότητα μέσα στὸν χρόνο.

Ἀτενίζοντες πρὸς τὸ Θαβὼρ μ’ αὐτὴ τὴν ἐσχατολογικὴ προοπτικὴ καὶ κατανοοῦντες τὸ ὕψος τῆς θεώσεως, στὸ ὁποῖο μᾶς ἐκάλεσε ὁ Κύριος, συνειδητοποιοῦμε ταυτόχρονα τὸ μέγεθος τῆς ἀποστάσεως, ποὺ μᾶς χωρίζει ἀπὸ τὸν τελικό μας προορισμό, καθὼς καὶ μετὰ τὸ βάπτισμα, δυστυχῶς, ἀμαυρώσαμε τὸ κατ’ εἰκόνα μὲ πλῆθος προσωπικῶν ἁμαρτημάτων.

Κατανοοῦμε ἀκόμη τὴν ἀναγκαιότητα τῆς μετανοίας καὶ τῆς καθάρσεως, ποὺ εἶναι ἡ μόνη ὁδὸς πρὸς ἐπανάκτηση τοῦ ἀρχαίου κάλλους, ἡ μόνη ὁδός, ποὺ ὁδηγεῖ στὴν προσωπική μας θέωση, στὴ μέθεξη καὶ ἐμπειρικὴ βίωση τοῦ θείου Φωτὸς τῆς Μεταμορφώσεως. «Χθαμαλὸς νοῦς» γράφει ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας «οὐκ ἂν γένοιτο πρὸς θεωρίαν ἐπιτήδειος, ἀλλ’ ὁ των γηΐνων κατεπαρθείς... καὶ τῆς τῶν παθῶν ὑψηλότερος καταδυναστείας χρηματίσας» (PG 72, 653). Μόνο ἐκεῖνος ποὺ ἔχει σηκωθεῖ πάνω ἀπὸ τὰ γήινα καὶ ἔχει γίνει ὑψηλότερος ἀπὸ τὴν καταδυνάστευση τῶν παθῶν, μόνο ἐκεῖνος εἶναι ἄξιος νὰ ἀπολαύσει πνευματικὰ θεάματα καὶ νοήματα.

Μὲ τὴν μετάνοια, λοιπόν, καὶ τὴν ἀσκητικὴ θεραπευτικὴ ἀγωγή, ποὺ ὑποδεικνύει ἡ Ἐκκλησία μας, ἡ καρδία τοῦ κάθε πιστοῦ μεταβάλλεται σταδιακὰ καὶ προοδευτικὰ σὲ Θαβώρ, καταυγάζεται μὲ τὸ Φῶς τῆς Θείας Χάριτος, προγεύεται ἀπὸ τώρα τὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Ἂς ἀγωνιστοῦμε λοιπόν, ἀδελφοί μου, νὰ καθαρίσουμε τὴν ψυχή μας μὲ διαρκῆ καὶ ἰσόβια μετάνοια, ἔτσι ὥστε νὰ ἀξιωθοῦμε καὶ ἐμεῖς νὰ γίνουμε μέτοχοι τοῦ θείου φωτὸς καὶ τῆς θείας ζωῆς ἤδη ἀπὸ τὴν παροῦσα ζωή, ἐν τέλει δὲ καὶ κληρονόμοι τῆς αἰωνίου ζωῆς. Ἀμήν.

The post Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΙΚΗΣ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΟΛΟΓΙΚΗΣ ΔΟΞΑΣ ΣΤΟ ΟΡΟΣ ΘΑΒΩΡ appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Μιὰ φορά, θυμᾶμαι, ἀνέβαινα ἕναν ἀνήφορο καὶ εἶχα τριάντα κιλὰ στὴν πλάτη μου. Ἤμασταν στὶς Σταγιάτες τότε.

Λοιπόν, εἶχα βάρος στὸν ὦμο, εἶχα καὶ στὰ χέρια. Ἦταν καταμεσήμερο, ζέστη, καὶ νὰ ἀνεβαίνης τον ἄνήφορό. Ἀλλὰ ἔλεγα μὲ τὸ νοῦ μου ὅτι τώρα ὁ Χριστὸς ἀνεβαίνει μὲ τὸν Σταυρό. Πῶς ἀνέβηκε ὁ Χριστὸς τὸν Γολγοθᾶ; Ἔτσι καί ’γὼ θὰ ἀνέβω. Καί ’κείνη τὴν ὥρα ποῦ ἀνέβαινα μὲ κόπο καὶ μόχθο καὶ δὲν μποροῦσα καὶ εἶχε γίνει τὸ πρόσωπό μου σὰν τὸ μαῦρο πανί, αἰσθάνθηκα δυὸ χέρια νὰ μοῦ σηκώνουν τὸ βάρος ἀπὸ τὸ πίσω μέρος.

Πῶς μὲ σπρώχνετε καμμιὰ φορὰ στὸν ἀνήφορο γιὰ νὰ ἀνέβω;

Ἔτσι ἀνέβηκα, τόσο εὔκολα, οὔτε νὰ ἱδρώσω οὔτε τίποτε, καὶ μετὰ αἰσθάνθηκα τόσο ἐλαφρωμένη! Μετὰ ἄφησα τὸ βάρος αὐτὸ καὶ πῆγα κι ἔκανα τετρακόσιες μετάνοιες. Πλημμύρισα ἀπὸ χαρά.

Τί ἦταν αὐτό; Ἦταν μιὰ ξεκούρασι καὶ μιὰ πληρωμὴ ἀπὸ τὸν Θεὸ τὸ αἰσθάνθηκα στὴν καρδιά μου. Δὲν μπορῶ νὰ τὸ ξεχάσω, αὐτό μου ἔμεινε μέσα στὴν ψυχή μου.

Γι’ αὐτὸ λοιπόν, τώρα ποῦ ἔχετε δυνάμεις, κάντε ὅ,τι μπορεῖτε- ὅλα τὰ γράφει ὁ Θεός, ὅλα τὰ γράφει, καὶ τὴν τριχίτσα, τίποτε δὲν πηγαίνει χαμένο, τίποτε.

Ὅπως τὰ εἶδε ἡ νονὰ τῆς ἀδελφῆς Εὐπραξίας καὶ ἕνα κουβαράκι μικρούτσικο ποῦ εἶχε δώσει γιὰ νὰ καρυκώσουν τις φτέρνες ἀπὸ τὶς κάλτσες ἑνὸς μικροῦ παιδιοῦ, καί ’κεῖνο τὸ ἐλάχιστο βρέθηκε στὸν οὐρανό.

Καὶ εἶπε: «Μπά, κι αὐτὸ βρέθηκε;».

«Ναί, βρέθηκε. Εἶδες ποῦ δὲν πάει τίποτε χαμένο;», τῆς εἶπε ὁ Ἄγγελός της. Καὶ τὰ σπιρτάκια ποῦ εἶχε δώσει, ὅ,τι εἶχε δώσει τὰ εἶδε ὅλα, ἕνα σωρό.

Πῆγε τίποτε χαμένο; Ὅλα τὰ εἶχε ἀποθηκευμένα ὁ Χριστός. Ἔτσι καὶ τὰ βήματα ποῦ κάνει κανείς, ὅταν κοπιάζη, ὅλα, ὅλα καταγράφονται.

Τί ὡραῖα ὅταν ὑπάρχουν δυνάμεις! Νὰ σηκώνεται κανεὶς νὰ συγυρίζη, νὰ σκουπίζη καὶ νὰ βολεύη καὶ ὅλα νὰ τὰ φτιάχνη!

Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ θὰ τοῦ δίνη πολλὴ δύναμι καὶ πολλὴ χαρὰ στὴν ψυχή του, ὅταν θὰ ἐργάζεται τὸν Χριστό.

Κι ὅ,τι τρώη πάλι, γιὰ νὰ μὴ τὸ στέρηση ὁ Θεός, νὰ τὸ σταυρώνη. Νὰ σταυρώνουμε καὶ ἐμεῖς τὸ φαγητὸ καὶ νὰ λέμε «δόξα σοι ὁ Θεός», διότι εἶναι εὐλογημένο καὶ ἔτσι ὅλα θὰ εἶναι εὐλογημένα.

Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ ἐνισχύει καὶ δυναμώνει τὸν ἄνθρωπο καὶ ἔρχεται πνευματικὴ χαρὰ καὶ ἀγαλλίασι μέσα στὴν ψυχή του. Ὅσο κοπιάζει κανείς, τόσο ὁ Θεὸς τὸν ἀνταμείβει.

Οἱ μετάνοιες ποῦ θὰ κάνουμε, τὰ σταυρωτὰ ποῦ θὰ κάνουμε, ποῦ θὰ σταθοῦμε ὄρθιες στὶς Ἀκολουθίες, ὅλα γράφονται. Τὴν ὥρα ποῦ μιλᾶμε, ποῦ συζητᾶμε, τὴν ὥρα ποῦ ἀναφέρουμε τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ εἶναι συνέχεια μπροστά μας, «πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ πάντα πληρῶν».

Ὅλα τὰ βλέπει, καὶ τὰ καλὰ τὰ σημειώνει καὶ τὰ κακὰ τὰ σημειώνει, ὅλα!

Πηγή: «ΛΟΓΙΑ ΚΑΡΔΙΑΣ» Γερόντισσα Μακρίνα Βασσοπούλου

The post Γερόντισσα Μακρίνα: «Ὅσο κοπιάζει κανείς, τόσο ὁ Θεὸς τὸν ἀνταμείβει» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Πνευματικὰ παιδιὰ τοῦ μακαριστοῦ π. Παύλου Καββαδία τοῦ Ἰεραπόστολου τοῦ Ἕβρου ἀποκαλύπτουν θαυμαστὰ σημεῖα ποὺ ἔζησαν κοντά του καὶ τὸ μεγαλεῖο τῆς ψυχῆς του!

Περπατοῦσε στὸν ἀέρα, σάν νὰ πετοῦσε!

Ὅλοι οἱ μοναχοί μετά τήν κουρά τους πρέπει νὰ εἶναι ἐγγεγραμμένοι σε κάποια μονή. Ὁ π. Παῦλος ἦταν μοναχός της Μονῆς τοῦ Γενεσίου τῆς Θεοτόκου Δαδιᾶς. Τό ἀγαποῦσε πολύ το μοναστήρι του κι ἔψαχνε εὐκαιρίες νά τό λειτουργεῖ, διότι δέν ἦταν ἐπανδρωμένο.

Ἔτσι, κάθε χρόνο σχεδόν, κατά τη λήξη τῆς κατηχητικῆς χρονιᾶς, γινόταν συνάντηση ὅλων τῶν μελῶν, ὅλων τῶν συνάξεων τοῦ Ν. Ἕβρου, στὸν ὄμορφο αὐτό χῶρο τῆς μονῆς μέ Θεία Λειτουργία, κήρυγμα, σύσφιξη σχέσεων, τραγούδια καί χαρούμενη διάθεση. "Σε κάποια τέτοια εὐκαιρία", ἀναφέρει μία κυρία, ἡ ὁποία ἀπό παιδί ἦταν κοντά στόν π. Παῦλο "ἤμουν μέσα στο ναό, ἀρκετά μπροστά, καί ἀπό τήν ἀρχή τοῦ ὄρθρου. Το τέμπλο τοῦ ναοῦ ἦταν χαμηλό (τότε) καί σοῦ ἐπέτρεπε να βλέπεις τὸν ἱερέα μέσα στὸ Ἱερό Βῆμα. Κι ἐγώ ἀφοσιωμένη παρακολουθοῦσα τόν π. Παῦλο. Ξαφνικά, τον βλέπω να περπατάει ἀπό τήν προσκομιδή πρός τήν Ἁγία Τράπεζα, ἀλλά νά μήν πατάει κάτω στο πάτωμα. Περπατοῦσε στὸν ἀέρα, σάν νὰ πετοῦσε. Τὰ ἔχασα, ἀλλά κρατήθηκα καί δέ φώναξα. Τώρα πού βρίσκεται στὸν οὐρανό καί δέν κινδυνεύει να πέσει ἀπό ὑπερηφάνεια, τώρα μπορῶ νά τό διακηρύττω. Ἀπό δῶ ἀκόμα, ἀπό τότε, ἔδειχνε σημεῖα ἁγιότητας".

Γνώριζε τά προβλήματα

Πνευματικό του τέκνο ἀναφέρει ὅτι, ἐνῶ ἑτοιμαζόταν για γάμο, οἱ γονεῖς του πρόβαλλαν ἀντίρρηση γιά τήν ἡμερομηνία. Ἤθελαν να τον ἀναβάλλουν γιά λίγο καιρό, μήπως καί κατάφερνε νά ἔρθει κάποιο ἀγαπημένο τους συγγενικό πρόσωπο ἀπό τήν Ἀμερική. Ὅμως ὁ π. Παῦλος εἶπε χαρακτηριστικά στούς μελλονύμφους: "Δέ θὰ ἔρθει, ποτέ δὲ θὰ ἔρθει στὴν Ἑλλάδα, δέν μπορεῖ". Τόνισε ἰδιαίτερα ἐκεῖνο τὸ "δέν μπορεί".

Πράγματι, παρουσιάστηκαν προβλήματα υγείας στον ἄνθρωπο αὐτόν, πράγμα πού ἀγνοοῦσαν οἱ συγγενεῖς του στήν Ἑλλάδα. Δέν κατάφερε νὰ ἔρθει, ὅσο κι ἂν τὸ ἐπιθυμοῦσε καί ὁ ἴδιος. Πέθανε στην Ἀμερική.

Εἶχε τὸ χάρισμα νὰ διαβάζει τὶς σκέψεις

Διάβαζε τίς σκέψεις μας πολλές φορές καί χωρίς να πάρουμε εἴδηση και σε ἀνύποπτο χρόνο μᾶς ἔδινε ἀπάντηση σε κάτι ποὺ μᾶς ἀπασχολοῦσε. Σε κάποιον κύκλο, τήν ὥρα τῆς συζήτησης, σκεφτόμουν: "Πόσο θὰ ἤθελα νὰ κάνω ἕνα μεταπτυχιακό στη Σχολή μου!" Ἐκείνη τήν ὥρα, ἔτσι ἀνώνυμα, καί χωρίς νὰ εἶναι ἡ συνέχεια τῆς συζήτησης, χωρίς λόγο δηλαδή, εἶπε: "Κι ὅσοι σκέφτονται να συνεχίσουν τίς σπουδές, φτάνει τόσο, ὄχι ἄλλο". Κατάλαβα ὅτι τό λέει για μένα.

Σε κάποιον ἄλλον κύκλο πάλι, μία μητέρα ἦταν πολύ σκεφτική τὴν ὥρα τοῦ κύκλου για τα τρία παιδιά της, πού τὰ εἶχε μακριά της, γιατί σπούδαζαν. Διάβασε τίς σκέψεις της ἐκείνη τήν ὥρα ὁ π. Παῦλος καί ἐντελῶς ἀπροσδόκητα τῆς λέει: "Μή φοβᾶσαι ἐσύ Δ… Τα παιδιά σου ἔχουν ρίζες ἀπὸ τὰ πρῶτα τους χρόνια. Δέ θα χαθοῦν". Ταράχθηκε καί χάρηκε ἐκείνη τήν ὥρα.

Φαινόταν καθαρά, το χάρισμα πού τοῦ εἶχε δώσει ὁ Θεός να διαβάζει τίς σκέψεις μας.

«Μὲ γλύτωσε ἀπὸ θάνατο...»

Λίγους μῆνες πρίν την κοίμησή του, σε τηλεφωνική ἐπικοινωνία μοῦ εἶπε: "Θα περάσεις πάρα πολλά, ἀλλά μήν ἀνησυχεῖς. Ἄν βρῶ παρρησία στο Θεό, δέ θά σ' ἀφήσω".

Πραγματικά, ἀντιμετώπισα προβλήματα ἀλλά πάντα νιώθω τή βοήθειά του. Ἀκόμη καί ἀπό θάνατο μέ γλύτωσε, μόλις τὸν ἐπικαλέστηκα.

Δέχτηκα ἄγρια ἐπίθεση ἀπό ἕνα πρόσωπο. Μέ πίεζε στο λαιμό μου καί ἔνιωθα ὅτι πεθαίνω. Ἤδη τό μισό κορμί μου εἶχε μουδιάσει. Δέν ξέρω πῶς τότε, μέσα στη ζάλη μου, φώναξα μ' ὅλη τή δύναμη τῆς ψυχῆς μου: "Έλα πάτερ, γιατί ἀργεῖς;" Ἀμέσως κατέβηκε το χέρι ἀπό τό λαιμό μου, κι ἀγριεμένος ὁ ἔνοχος ἔφυγε ἀπό κοντά μου τρέχοντας.

Πολεμούσε τό δαίμονα

Καταθέτει μία ψυχή που τῆς εἶχε ἐμπιστευθεῖ μία προσωπική ἐμπειρία του, διότι ἔτσι θὰ ὠφελοῦνταν ἡ ἴδια.

Ήταν τὰ πρῶτα χρόνια τῆς ἐφηβείας του. Καλοκαίρι στο Αἴγιο, ἡ ζέστη ἀφόρητη ἀκόμα καί τή νύχτα. Βγῆκε στήν αὐλή τοῦ σπιτιοῦ του, να κοιμηθεῖ κάτω ἀπό μία λεμονιά. Ἐκεῖ λοιπόν, κάτω ἀπό τόν ξάστερο Οὐρανό, σιγοψιθυρίζοντας λόγια προσευχῆς, δέχτηκε την πρώτη ἐπίθεση ἀπό τόν πονηρό. Ἦρθε κοντά του σάν δυνατός ἀέρας, μοῦ εἶπε, χωρίς νὰ μοῦ ἀναφέρει ἄλλες λεπτομέρειες. Εἶχε ὅμως τή διάκριση, παρά το νεαρό τῆς ἡλικίας του, καί διέκρινε τὸ ἔργο τοῦ δαίμονα. Ἀτάραχος συνέχισε να προσεύχεται.

Ἤξερε ὅτι "τοῦτο τὸ γένος οὐκ ἐκπορεύεται, εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καί νηστεία".

Λαμποκοποῦσε ὁλόκληρος!

Πνευματικό του παιδί ἀναφέρει ὅτι πρίν χρόνια πῆγε νὰ ἐξομολογηθεῖ. "Μπαίνοντας ὅμως στό ἐξομολογητήριο, ἔμεινα ἔκπληκτη καί ἔτριβα τα μάτια μου, γιατί δέν πίστευα στήν εἰκόνα που ἔβλεπα. Ὑπῆρχε μία λάμψη γύρω ἀπό τόν π. Παῦλο, τέτοια πού ποτέ στη ζωή μου δέν ξαναείδα. Αἰσθάνθηκα ὅτι βρισκόμουν μπροστά σ' ἕναν ἅγιο ἐπί τῆς γῆς. Καί αἰσθάνομαι ἀκόμα τόσο μεγάλη τήν εὐθύνη μου μπροστά στο Θεό, πού μέ κάλεσε να ζήσω αὐτό το θαυμαστό γεγονός!"

Δέν ἦταν ἡ μοναδική φορά πού κάποιος ζοῦσε κάτι τέτοιο θαυμαστό κοντά στην εὐλογημένη αὐτή ψυχή. Πολλοί ἔχουν νά ἐκφράσουν τέτοιες ἐμπειρίες, πού τούς ἔχουν συγκλονίσει.

«Τόν εἶδα νά περπατάει στὸν ἀέρα…»

Ἐκεῖνο τὸ καλοκαίρι, το πρόγραμμα τῆς ἐκδρομῆς μας περιελάμβανε: Πάτμο-Λειψούς. Ενθουσιασμένοι ὅλοι οἱ ἐκδρομεῖς, δέ χορταίναμε νὰ ζοῦμε τή χάρη ἀπό τά μεγάλα προσκυνήματα αὐτῶν τῶν νησιῶν. Μικρά καραβάκια ἀπό τήν Πάτμο σέ μεταφέρουν στούς Λειψούς. Όμορφο, μικρό νησάκι, μ' ἕνα χωριό στο λιμάνι, ἀλλά καί ἕνα ἐκκλησάκι πολύ γραφικό, ὄχι πολύ μακριά ἀπό τό χωριό, μέ μία θαυματουργή εἰκόνα, τήν ὀνομαστή Παναγία τοῦ Χάρου. Πήγαμε ὅλοι, προσκυνήσαμε καί πήραμε τό δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς.

Ὅταν ἀνεβήκαμε στο καραβάκι, γιὰ νὰ ἐπιστρέψουμε στην Πάτμο, μία κυρία, ἄγνωστη σὲ μᾶς, μᾶς πλησίασε καί ζήτησε νά μάθει ποιός εἶναι αὐτός ὁ παππούλης πού μᾶς συνοδεύει. Ὅταν τήν ρωτήσαμε γιατί ἐνδιαφέρεται, μᾶς ἀπάντησε: "Θέλω νά πάρω τήν εὐχή του, γιατί συγκλονίστηκα. Καθώς κατεβαίναμε ἀπό τήν Παναγία τοῦ Χάρου καί ὁ ἱερέας αὐτός βάδιζε μπροστά ἀπό μένα, ξαφνικά τόν εἶδα νά περπατάει στὸν ἀέρα, ἀρκετά πιό ψηλά ἀπό τό ἔδαφος. Αὐτὸς δὲν εἶναι ἕνας τυχαῖος ἱερέας. Θέλω νά τόν γνωρίσω καί νά μέ θωρακίσει μέ τήν εὐχή του".

Αὐτή ἡ κυρία μία φορά τον συνάντησε κι ἔζησε αὐτό το θαυμαστό γεγονός, καί τὸν ἐκτίμησε. Πόσα τέτοια θαυμαστά γεγονότα θὰ ἔχουν ζήσει ὅσοι τον συναναστρέφονταν καθημερινά καί πόση ἐκτίμηση θά ἔπρεπε να τρέφουν για το πρόσωπό του!

Ἐνῷ εἶχε κοιμηθεῖ της μίλησε στὸ τηλέφωνο κανονικά!

Μία κυρία ἐπί χρόνια εἶχε πνευματικό τόν π. Παῦλο. Παντρεύτηκε καί γιά πολλά χρόνια δέν ἀποκτοῦσε παιδί, ἐνῶ τὸ λαχταροῦσε καί προσευχόταν γιά το θέμα αὐτό. Προσευχόταν πολύ θερμά καί ὁ πνευματικός της, ὥσπου ὁ Θεός θέλησε νὰ τῆς χαρίσει ἕνα ὑγιέστατο άγοράκι. Τό μεγάλωνε μέ περισσή φροντίδα το μονάκριβό της. Εἶχε μπεῖ ἤδη στο Δημοτικό Σχολεῖο τό παιδί, ὅταν ὁ π. Παῦλος ἔφυγε γιά τους οὐρανούς. Ἀλλά, ἐπειδή ἡ οἰκογένεια διαμένει ἐκτός Ὀρεστιάδας, δέν ἔμαθε τίποτε γιά τήν ἐκδημία.

Ἀρκετό καιρό ἀργότερα, δημιουργήθηκε ἕνα πρόβλημα μέ τό παιδάκι της καί, ὅπως ἔκανε συνήθως, τηλεφώνησε στον πνευματικό της, για να τον συμβουλευτεῖ. Ἐδῶ νά σημειώσουμε ὅτι ἤδη το σπίτι τοῦ π. Παύλου εἶχε ξενοικιαστεῖ καί εἶχαν γίνει κανονικά οἱ ἀποσυνδέσεις τοῦ ἠλεκτρικοῦ, τοῦ νεροῦ καί τοῦ τηλεφώνου. Ὅμως ὁ π. Παῦλος... τῆς ἀπάντησε, τῆς ἔδωσε τίς ὁδηγίες πού ἔπρεπε, τῆς ἔδωσε τὴν εὐχή του καί ἔκλεισε τό τηλέφωνο. Ὅλα ἔγιναν κανονικά, χωρίς νά καταλάβει τίποτε ἡ γυναίκα.

Ὅταν ὕστερα ἀπό λίγες μέρες ἔμαθε γιὰ τὴν κοίμησή του, ἔπαθε σόκ. Πῶς γινόταν να συνομιλεῖ κανονικά μέ τόν π. Παῦλο ἐδῶ στή γῆ, ἐνῶ αὐτός, μῆνες πρίν, εἶχε γίνει οὐρανοπολίτης!

Ἡ μητέρα αὐτή ἀκόμα καί τώρα, ὅταν το σκέφτεται ἢ τὸ διηγεῖται, τρέμει ἀπό τό συγκλονισμό της.

Πηγή: «Ὁ Ἱεραπόστολος τοῦ Ἕβρου – Ἀρχιμανδρίτης Παῦλος Καββαδίας (1924-2006)», Ἱερὰ Μητρόπολις Διδυμοτείχου-Ὀρεστιάδος καὶ Σουφλίου, Χριστιανικὴ Ἕνωσις Ὀρεστιάδος «Θεία Οἰκοδομή», σέλ.223-229

The post Ἡ θαυμαστὴ τηλεφωνικὴ συνομιλία τοῦ π. Παύλου ἀπὸ τὸν οὐρανὸ μὲ τὴν πνευματική του κόρη στὴ γῆ! appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Σὰν σήμερα 3 Αὐγούστου τοῦ 2016 κοιμήθηκε ὁ πατὴρ Σάββας Ἀχιλλέως. Τό χάρισμα της Ἱεροσύνης ἐδόθη στόν πατέρα Σάββα μέ ἐντολὴ ἀπὸ τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Παναγία Μητέρα Του. Ἱδού πὼς τὰ διηγήθηκε ὁ ἴδιος καὶ καταγράφηκαν:


«Μικρὸ παιδὶ τοῦ δημοτικού σχολείου δὲν ἔλειπα ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Ήμουν πάντοτε ὁ βοηθός τοῦ γέροντος ἱερέα τοῦ χωριοῦ μου καὶ κάθε βράδυ τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς ἀπήγγειλα τὸν Ὕμνο πρὸς τὴν Παναγία μας.

Ὅταν μαζευόταν ὅλη ἡ οἰκογένεια στὸ φτωχικό μας σπιτάκι, ἐπίανα στὰ χέρια μου τὴν Καινή Διαθήκη καὶ ἔψαλλα ἐπιμελῶς τὸ Εὐαγγέλιο εἰς ἀκρόασιν τῶν γονέων μου καὶ τῶν μεγαλυτέρων ἀδελφῶν μου.

Ἤμουν τὸ πέμπτο καὶ τὸ μικρότερο ἀπὸ ὅλα τὰ παιδιὰ τῆς οἰκογένειάς μου. Οἱ γονεῖς μου ἦταν εὐσεβεῖς καὶ φιλοπάτριδες καὶ ἀγαποῦσαν πολὺ τὴν Ἑλλάδα καὶ ἐμφύτευσαν αὐτὴ τοὺς τὴν ἀγάπη στὴν ἁγνὴ καρδούλα τῶν παιδιῶν τους. Ἀνεπτύχθη μέσα μου ἡ φλογερή ἐπιθυμία νὰ ἀξιωθῶ κάποτε νὰ ἱερωθῶ. Ἔβλεπα τὸν ἱερέα στὸν δρόμο μου καὶ ὅταν ἐκεῖνος προσπερνοῦσε στεκόμουν καὶ τὸν παρακολουθοῦσα καὶ τὸν θαύμαζα.

Παρακαλοῦσα Τὸν Θεὸ νὰ φτάσω κάποτε στὸ ὕψος αὐτὸ τῆς Ἱεροσύνης. Σκεφτόμουν ὅμως καὶ ἔλεγα: «αὐτὸς ποὺ συνάντησα τώρα στό δρόμο μου εἶναι Θεολόγος ἱερέας. Ἐγὼ ἕνα φτωχόπαιδο, πὼς θὰ σπουδάσω καὶ πῶς θὰ ἀξιωθῶ νὰ ἔχω ἕνα Πτυχίο Θεολογίας;». Θεολογία ἔλεγα...!

Μὰ ὑπάρχει μεγαλύτερη ἐπιστήμη σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο, νὰ μιλᾶς καὶ νὰ διδάσκεις τὰ λόγια του Θεού; Καὶ συζητοῦσα πάντοτε μὲ τὸν ἑαυτό μου καὶ μόνος μου ἀναλογιζόμουν τὸ μέγα βάρος τῆς Ἱεροσύνης.

Πέρασαν τὰ χρόνια, ἀλλὰ ὁ πόθος μου γιὰ τὴν Ἱεροσύνη δὲν μὲ ἐγκατέλειπε. Ἔφθασα στὴν Ἱερὰ Μονὴ καὶ ἔμαθα πολλά γιὰ τὸ μέγα μυστήριο τῆς Ἱεροσύνης. Εὐρισκόμενος κάποια μέρα στὴν μεγάλη αὐλὴ τῆς ἱερᾶς Μονῆς, σκεφτόμουν τὶς δυσκολίες τοῦ λειτουργήματος. Περισσότερο ἀναλογιζόμουν τὴν ἀναξιότητά μου, γιὰ τὸ πὼς θὰ μποροῦσα νὰ ἐπωμισθῶ ἕνα τέτοιο βάρος. Ἐνοίωθα, ἕνα δέος, ἕναν μεγάλο φόβο.

Κάμινος, ὅμοια μὲ τὴν κάμινο τοῦ Ναβουχοδονόσορος, ή ὁποία δέχθηκε τοὺς τρεῖς παίδας καὶ ἀκόμα μεγαλύτερη ἀπὸ ἐκείνη εἶναι τὸ μέγα μυστήριο τῆς Ἱεροσύνης.

Νὰ ἀναλάβω, λοιπόν, ἕνα τέτοιο βάρος; Αὐτὸ σκεφτόμουν καὶ αὐτὸ μὲ βασάνιζε. Ἢ νὰ μὴν ἀναλάβω καὶ νὰ στρέψω τὴν προσοχή μου σὲ ἕνα ὁποιοδήποτε ἐπάγγελμα;

Μοῦ ἐρχόταν ὅμως πάλι ἡ εἰκόνα τῶν ἱερέων ποὺ συναντούσα στοὺς δρόμους καὶ πόσο τοὺς θαύμαζα. Θαύμαζα τὴν μεγαλοπρέπεια καὶ τὸ Ἀγγελικὸ σχῆμα, τὸ ὁποῖο τοὺς περιέβαλλε. Μὲ καταλάμβανε ὁ ἱερὸς πόθος νὰ τοὺς μιμηθώ. Αὐτομάτως ἐρχόταν στὴν μνήμη μου ἡ μοναδικὴ εὐχὴ τῆς γλυκιᾶς μου μανούλας. «Ἔχε τὴν εὐχή μου γιέ μου καὶ νὰ σὲ δῶ παπά. Νὰ ὑπηρετεῖς: τὸν Χριστό μου, τὸν Θεό μου καὶ νὰ μὲ μνημονεύεις ὅταν θὰ πεθάνω».

Μετὰ τὴν μοναδικὴ καὶ ἐπαναληπτικὴ καὶ στερεότυπη εὐχὴ τῆς μάνας μου, μοῦ ἐρχόταν στην σκέψη ἡ εὐχὴ τῆς μακαριστῆς γιαγιᾶς μου. Μοῦ τὴν ἔλεγαν τὰ μεγαλύτερά μου ἀδέλφια καὶ τὰ ἐπικύρωνε ἡ μανούλα μου. Μὲ κατελάμβαναν δάκρυα συγκίνησης. Μὲ σήκωνε στὴν ἀγκαλιά της, ἡ γιαγιά μου, καὶ προσπαθώντας νὰ μὲ κοιμήση, καθὼς ἤμουν βρέφος, εὐχόταν καὶ ἔλεγε: «ἔχε τὴν εὐχή μου γιέ μου καὶ νὰ φορεῖς φελόνια καὶ νὰ ψάλλεις μὲς στὶς ἐκκλησιὲς ὅπως τὰ χελιδόνια».

Ὅλα αὐτὰ καὶ ἄλλα γλυκύτερα ὄνειρα, μοῦ γέμιζαν τὴν ψυχὴ καὶ ἀνέβαινα νοερὰ στὸν θρόνο τοῦ Θεοῦ, στὸ κάλλος τοῦ Παραδείσου. Ἄκουγα νοερὰ τοὺς ἱεροὺς ὕμνους τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἔβλεπα πὼς τελῶ τὴν θεία καὶ ἱερὴ Λειτουργία. Ἔβλεπα τοὺς ἀγγέλους τοῦ οὐρανοῦ νὰ μὲ περικυκλώνουν στὸ ἱερὸ Θυσιαστήριο καὶ νὰ συλλειτουργῶ μαζί τους.

Ἔπειτα, ὅμως, πρόβαλλε ἕνας ἄλλος κόσμος μέσα μου, ποὺ ἦταν ἀπειλητικὸς καὶ μοῦ ἀντιτασσόταν. Λογισμοὶ ὅπως:

«Τί θέλεις νὰ μπλέξεις μὲ τοὺς παπάδες; Ξέρεις ὅτι: θὰ σὲ βρίζουν, θὰ σὲ φτύνουν, θὰ σὲ διασύρουν, θὰ σὲ φθονοῦν, θὰ σὲ ἀποδοκιμάζουν, θὰ σὲ ἐμπαίζουν; Δὲν ἀλλάζεις τὴν γνώμη σου, γιὰ νὰ εἶσαι ἥσυχος;».

Κατόπιν ἐρχόταν καὶ πάλι ἡ πρώτη σκέψη. Ἐκείνη μου φανέρωνε τὴν δόξα τοῦ ὑπουργήματος, ὄχι τοῦ ἐπαγγέλματος, καὶ τὴν ἀπέραντη εὐθύνη ἐνώπιόν του Θεοῦ.

Μόνος μέσα στὴν μεγάλη αὐλὴ τῆς ἱερᾶς Μονῆς τῆς Παναγίας Κύκκου, σκεπτόμουν καὶ πάλευα με τις ἐναλλασσόμενες σκέψεις σχετικὰ μὲ τὸ μέγα μυστήριο τῆς Ἱεροσύνης. Καὶ πάντα κατέληγα στὸ ἀπέραντο καὶ ἀβάστακτο βάρος τοῦ μεγάλου καθήκοντος.

Ὁλομόναχος, ὅπως σκεπτόμουν ὅλα τὰ ὑπὲρ καὶ τὰ κατὰ καὶ ἔβλεπα πρὸς τὸ δυτικό μέρος τῆς μεγάλης αὐλῆς, ὦ Θεέ μου!

Τί ἀντίκρυσα; Ἕνα θαῦμα ὑπερφυσικό. Ἕνα θαῦμα συγκλονιστικό, ὄχι ὄνειρο ἀλλὰ ὅραμα, τὸ ὁποῖο μου ἔδωσε τὴν ἀφορμὴ νὰ παραιτηθῶ ἀπὸ τὸν διακαῆ πόθο καὶ τὴν ὁλόψυχη ἐπιθυμία τῆς Ἱεροσύνης. Μία ἀποκάλυψη τοῦ μεγάλου μυστηρίου τῆς Ἱεροσύνης. Ἕνας πύρινος στύλος, ὁ ὁποῖος ἀνέβαινε ἀπὸ τὴν γῆ στὸν οὐρανὸ καὶ χανόταν στὸ ὕψος τῆς ἀπεραντοσύνης.

Ἐπέτρεψε, ὁ Θεός, ὁ καρδιογνώστης, «ὁ ἐτάζων καρδίας καὶ νεφροὺς καὶ τὰ κρύφια τῶν ἀνθρώπων». Τὸ ἐπέτρεψε ὁ Θεός, ὁ γνωρίζων τὰ βάθη τῆς καρδίας τοῦ καθ' ἑνὸς ἀνθρώπου.

Ἤθελε μὲ αὐτὸ νὰ μοῦ φανερώσει σὲ ποιὸ ὕψος θὰ ἀνεβαίνει κάθε φορᾶ ἡ ταπεινή προσευχή, ὅταν θὰ τελεῖται: ἡ Θεία καὶ Ἱερὰ Λειτουργία, ἡ δέησις, ή παράκλησις. Κάθε φορᾶ ὅταν θὰ λειτουργῶ καὶ θὰ παρακαλῶ τὸν Θεὸ ὑπὲρ τῶν δικῶν μου ἁμαρτιῶν καὶ τῆς σωτηρίας καὶ συγχωρήσεως ὅλου του κόσμου.

Θεέ μου: ποιὸς ἔχει τὴν δύναμη νὰ εἰσέρχεται – ἔλεγα – μέσα σὲ αὐτὴ τὴν κάμινο τὴν καιομένη καὶ νὰ ἐξέρχεται ἀβλαβής καὶ ἄθικτος; Ὦ Θεέ μου, Παναγία μου! Καλλίτερα νὰ ἀποχωρήσω καὶ ἂς μὴ ἀναλάβω μία τέτοια φοβερή εὐθύνη καὶ τέτοιο ἀβάστακτο βάρος.

Μέσα σὲ αὐτὴ τὴν θύελλα τῶν θετικῶν καὶ ἀρνητικών ἀποφάσεών μου, ἄκουσα ἀπὸ τὰ δεξιά μου ζωντανή καὶ γλυκύτατη καὶ ἀλησμόνητη φωνή:

«Ἐὰν παιδάκι μου, ἐσένα, τὸν ὁποῖο ὁ Υἱός μου διεφύλαξε ψυχικῶς καὶ σωματικῶς, δὲν ἀναλάβεις νὰ Τὸν ὑπηρετήσεις, ποιὸς θὰ Τὸν ὑπηρετήσει; Ὁ πόρνος ἢ ὁ μοιχός; Ὁ χαρτοπαίκτης ἢ ὁ μέθυσος; Ὁ βλάσφημος ἢ ὁ ἄπιστος;».

Μόλις ἄκουσα ὅλα αὐτὰ τὰ ἐρωτήματα, ἀμέσως ἦρθε στὴν καρδιά μου ἕνα δύσκολο ἐρώτημα: «ποιὸν δρόμο νὰ ἀκολουθήσω; Τὸν δρόμο τοῦ ἔγγαμου ἡ τοῦ ἄγαμου βίου;».

Οἱ φίλοι μου καὶ οἱ οἰκεῖοι μου, ὅταν τοὺς ἀποκάλυπτα τὴν ἐπιθυμία μου, μὲ συμβούλευαν νὰ ἀκολουθήσω τὸν ἔγγαμο βίο. Μὲ ἤθελαν νὰ εἶμαι μὲ οἰκογένεια, μὲ σύζυγο καὶ παιδιά, μὲ σπίτια καὶ κτήματα, μὲ χωράφια καὶ μὲ κόσμο.

Ἐγὼ ἀντίθετα ποθοῦσα τὴν ἀφιέρωσή μου στὸν Χριστό. Ποθοῦσα τὴν μόρφωση, γιὰ νὰ προσφέρω ὅσο τὸ δυνατό περισσότερα στὴν Ἐκκλησία καὶ τὴν ὁλοκλήρωσή μου στὸν Θεό. Δὲν ἀπέβλεπα στὸ νὰ διχάσω τὴν ζωή μου, ἀλλὰ νὰ ἀκολουθήσω ἕναν μόνο δρόμο. Τὸν βίο τὸν ἁγνό, τὸν καθαρό, τὸν ἀπερίσπαστο, τὸν ἄσχετο πρὸς τὰ ἐγκόσμια καὶ τὰ πρόσκαιρά του νῦν αἰῶνος. Μοῦ ἀντέτασσαν ὅμως τὴν δική τους γνώμη καὶ μοῦ τόνιζαν ὅτι πολλοὶ Ἁγιοί της Ἐκκλησίας μᾶς ἦταν μὲ οἰκογένεια καὶ μὲ παιδιά. Καὶ ὅμως εὐαρέστησαν τὸν Θεὸ καὶ ἁγίασαν.

Μόλις ἄκουσα αὐτὴ τὴν γλυκύτατη φωνή, γνώριζα πέρα ὡς πέρα, ὅτι δὲν ἦταν καμμία ἄλλη, παρὰ μόνο ἡ φωνὴ τῆς Παναγίας μου. Καὶ πῆρα τὸ θάρρος νὰ ρωτήσω ταπεινὰ καὶ μὲ φόβο καὶ σεβασμό πρὸς τὸ Ἅγιο πρόσωπό της:

«Παναγία μου, ποιὸν δρόμο νὰ ἀκολουθήσω; Τὸν δρόμο τῆς Ἱεροσύνης καὶ τῆς οἰκογένειας ἢ τὸν δρόμο τῆς ὁλοκληρωτικῆς ἀφοσιώσεώς μου εἰς τὸν Υἱόν Σου καὶ Θεόν μου;».

Καὶ ἀμέσως μου ἀπάντησε καὶ πάλι ἡ Παναγία μου:

«Ἄνοιξε παιδάκι μου τὸ βιβλίο τοῦ Υἱοῦ μου καὶ θὰ σοῦ ὑποδείξει ὁ Υἱός μου, ποιὸν δρόμο θὰ ἀκολουθήσεις».

Πάντοτε ἔφερα μαζί μου, στὴν ἀριστερὴ πλευρὰ τοῦ στήθους μου, στὴν θέση τῆς καρδιᾶς, ὡς ἀχώριστο σύντροφό μου τὴν Ἁγία Γραφή. Αὐτὴ μελετοῦσα καὶ προσευχόμουν στὸν Θεό. Γνώριζα καλὰ ὅτι, ὅση ὥρα μελετοῦσα τὴν Ἁγία Γραφή, μὲ ἐπεσκίαζε ὁ Θεός μου καὶ μὲ παρηγοροῦσε.

Ἔλαβα τότε ἀπὸ τὴν τσέπη τὴν Ἁγία Γραφή. Τὴν προσκύνησα μὲ εὐλάβεια καὶ πίστη, γιὰ νὰ πράξω ὅ,τι θὰ μοῦ ὑποδείξει ὁ Θεός μου. Διετύπωσα τὸ σημεῖο τοῦ τιμίου καὶ ζωοποιοῦ Σταυροῦ καὶ ἄνοιξα τὸ ἱερὸ βιβλίο τῶν βιβλίων. Πρόσεξα τότε, ὅτι ἡ σελίδα τῆς Ἁγίας Γραφῆς ἦταν τὸ 14ο Κεφάλαιο τῆς Ἀποκάλυψης, τὸ ὁποῖο περιέγραφε τὴν ἁγνότητα καὶ τὴν ἀφιέρωση καὶ τὴν λευκή στολὴ ὅσων θὰ ἀκολουθοῦν τὸ Ἀρνίον: τὸν Χριστόν.

«Αὐτοὶ ἀπηρνήθησαν ὁλοτελῶς τὸν κόσμον καὶ ἵνα μείνωσιν τελείως ἀφωσιωμένοι εἰς τὸ Ἀρνίον δὲν ἦλθον εἰς σχέσιν πρὸς γυναίκας».

The post Ἡ Ἱεροσύνη ἐδόθη στὸν π. Σάββα Ἀχιλλέως μὲ ἐντολὴ ἀπὸ τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Παναγία appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.