Γέροντας Σίμων Ἀρβανίτης.

Διηγήθηκε ἡ Γερόντισσα Κ. πώς κάποτε ὁ πατέρας Σίμωνας Ἁρβανίτης εἶχε προσευχηθῇ πολὺ εἰς τὴν Κυρία Θεοτόκο, γιὰ νὰ λάβη ἀπάντηση γιὰ κάποιο θέμα ποὺ τὸν ἀπασχολοῦσε πολύν καιρό. Ὁ καιρὸς πέρναγε καὶ ἡ Ἄνωθεν ἀπάντηση δὲν ἐρχόταν. Ταπεινώθηκε ὁ Γέροντας στην πνευματοκόρη του Αἰκατερίνη καὶ ζήτησε τὴν συνδρομή της στὴν προσευχὴ πρὸς τὴν Μητέρα τοῦ Θεοῦ. Τὴν ἔστειλε μάλιστα νὰ προσευχηθῇ μόνη της στὸν μικρὸ Ναὸ στὴν εἴσοδο τῆς Μονῆς.

Ἡ νεαρή Αἰκατερίνη προσευχόταν γιὰ ὧρες στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο, ἕως ὅτου κάποια στιγμή μέσα στὸν Ἱερὸ Ναὸ ὅπου προσευχόταν ἐμφανίσθηκε ἕνα «νέφος βροχῆς», αὐτὸ στάθηκε ἀκίνητο πάνω ἀπὸ τὸ Ἱερὸ Βῆμα καὶ «ἔβρεχε» ἐντὸς τοῦ Ναοῦ ὕδωρ Οὐράνιας προέλευσης. Ἔκθαμβη, προσευχόμενη καὶ γονυκλινὴς ἡ Αἰκατερίνη ἄφησε αὐτὸ τὸ θαυμαστὸ γεγονὸς νὰ ἐξελιχθῇ μέχρι τέλους καὶ στὴν συνέχεια ἀμέσως ἔτρεξε πρὸς τὸν Γέροντα γιὰ νὰ τοῦ τὸ διηγηθῇ.

Χαρᾶς Εὐαγγέλια γιὰ τὸν Γέροντα, ὅταν ἄκουσε τὸ θαυμαστὸ αὐτὸ γεγονός. Η πληροφορία-ἀπάντηση τῆς Θεομήτορος ήταν ἀπολύτως ξεκάθαρη γι' αὐτόν!

Ὁ γέροντας τὴν εὐλόγησε καὶ ἦταν γεμᾶτος εὐγνωμοσύνη ἀπὸ τὸ ὁλοκάθαρο ἐξ Ὕψους μήνυμα γιὰ τὸν ἴδιο. Ἔτσι καὶ ὑπερφυῶς στερεώθηκε καὶ ἡ Αἰκατερίνη γιὰ χρόνια δίπλα στὸν Γέροντα, ὥσπου κάποια στιγμὴ ἦρθε ἡ ὥρα γιὰ νὰ λάβῃ καὶ αὐτὴ μὲ τὴν σειρά της τὸ μήνυμα ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Κύριο, γιὰ τὸ τί μέλει γενέσθαι στὴν ζωή της, τὸ ὁποῖο γεγονός εὐθὺς ἀμέσως θὰ σᾶς διηγηθῶ.

Ἦταν ἡ εὐλογημένη περίοδος τῶν Ἁγίων Παθῶν τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας, ὅταν τὴν Μεγάλη Παρασκευὴ ἡ τότε Αἰκατερίνη καὶ τώρα Γερόντισσα Κ. βρέθηκε γύρω ἀπὸ τὸν Ἐπιτάφιο μὲ ὅλες τὶς πνευματικὲς ἀδελφές, ὅλες λαϊκές τότε, γιὰ νὰ ψάλλουν μαζί τὰ ἐγκώμια τοῦ Κυρίου. Καὶ ξαφνικά, ἡ Αἰκατερίνη «είδε» μιὰ σκηνὴ σὰν ὅραμα, τὴν ὁποία ἡ ἴδια τὴν «ἔβλεπε» ἀπὸ ψηλά. Αὐτὸ τὸ ὑπερκόσμιο γεγονός ἔμοιαζε ἢ ἦταν κάτι σὰν μιὰ λήψη ἀπὸ μιὰ κάμερα τοῦ κινηματογράφου.

Σὲ αὐτὸ ὅραμα, ἡ Αἰκατερίνη «εἶδε» ὅτι ἡ ἴδια ἦταν ντυμένη καλόγρια μεγαλόσχημη, όταν κάποια στιγμὴ ὁ Ἐπιτάφιος «διεστάλη» στὶς πραγματικές του διαστάσεις καὶ τὸ Σῶμα Τοῦ Κυρίου ζωντάνεψε ξαφνικά!

Συνεχίζοντας νὰ βλέπῃ τὸ ὅραμα, ἡ Αἰκατερίνη «εἶδε» ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ, ὅτι ὅλες μαζὶ οἱ ἀδελφές βοήθησαν στὸ νὰ μεταφέρουν τὸ Ἅγιο Σώμα τοῦ Κυρίου πάνω σὲ ἕναν λαξεμένο λίθο, πίσω ἀπὸ τὸν Ἐπιτάφιο καὶ μπροστὰ στὸ Ἱερὸ Βῆμα τοῦ Ναοῦ.

Στὴν Αἰκατερίνη ἔτυχε νὰ σηκώσῃ τὴν Ἁγία καὶ Τίμια Κεφαλὴ τοῦ Κυρίου μας, ὅταν τότε συνέβη ἕνα ἀκόμα πιὸ θαυμαστὸ γεγονός, ἀξέχαστο γιὰ τὴν Αἰκατερίνη, ποὺ σήμερα ὁδεύει αἰσίως πρὸς τὰ ἐνενήντα χρόνια τῆς ἐπιγείου ζωῆς της. Ὁ Κύριος ἄνοιξε τὰ μάτια του καὶ τῆς μίλησε στὸ κέντρο τῆς καρδιᾶς της, λέγοντάς της: «Αἰκατερίνη, θέλω νὰ μὲ διακονῆς σὲ ὅλη σου τὴν ζωή», δίνοντάς της ἐκείνη τὴν στιγμὴ καὶ τὸ μοναχικό της ὄνομα, τὸ ὁποῖο καὶ ἔλαβε κατὰ τὴν κουρά της.

Ἡ Γερόντισσα Κ. διηγήθηκε ἐκστασιασμένη αὐτὸ τὸ ὑπερφυσικό γεγονὸς ποὺ ἔλαβε χώρα στὰ νιάτα της. Θυμᾶται ἡ ἴδια ἀκόμα καὶ δὲν θὰ ξεχάσῃ ποτέ της, ὅπως λέει, τὸν γαλάζιο καὶ ἀπέραντο Ὠκεανό τῆς Ἀγάπης μέσα στὰ μάτια τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Αὐτὸ τὸ ματωμένο καὶ Σταυρικό βλέμμα τοῦ Κυρίου ἦταν ἕνας διὰ βίου Παράδεισος εὐτυχίας, ἀγαλλίασης καὶ ἅγιος ὁδηγὸς στὴν Μοναχική της πορεία.

Πηγή: «Ἀσκήτριες στὰ ὑπόγεια τῆς Ἀθήνας», Ἠλίας Δ. Καλλιώρας, ἐκδ. Ἀγαθός Λόγος, Ἀθήνα 2025, σέλ. 77-80

The post Ἡ «οὐράνια βροχὴ» πάνω ἀπὸ τὸ Ἱερὸ Βῆμα καὶ τὸ ἄνοιγμα τῶν ματιῶν τοῦ Ἐσταυρωμένου Χριστοῦ! appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

– Γέροντα λέτε σ’ αὐτὸν τὸν χρόνο νὰ ἀρχίσουν τὰ γεγονότα;

– Μὰ ἤδη ἔχουν ἀρχίσει Γιῶργο, ἐδῶ καὶ καιρό!

Ἡ κρίση ἡ οἰκονομικὴ καὶ ὁ πόλεμος στὴ Συρία, μέρος τῶν γεγονότων εἶναι. Χρόνο μὲ τὸν χρόνο θὰ δυσκολεύουν τὰ πράγματα. Ὁ Ἀμερικάνος θέλει νὰ στριμώξει τὸ Ρῶσο ἀλλὰ τελικὰ θὰ τὴν πληρώσει ἀκριβά. Ἡ Ἀμερικὴ θὰ γίνει μερική…

Οἱ Ἕλληνες ἂν δὲν μετανοήσουν θὰ πληρώσουν βαρὺ τίμημα. Ἂν ὅμως πάρουν τὰ μάτια τους ἀπὸ τὶς τσέπες καὶ τὰ σηκώσουν πρὸς τὸν οὐρανὸ τότε θὰ εἶναι μικρὸ τὸ κακό.

Γι’ αὐτὸ παιδιά μου χρειάζεται νὰ πορευθοῦμε μὲ προσευχὴ καὶ νηστεία στὴν μόνη ἀλάνθαστη ὁδό, νὰ πατᾶμε σὲ στερεὸ ἔδαφος, στὸ χωράφι τῆς μετανοίας. Νὰ θυμάστε νὰ μὴν γογγύζετε ὅταν σᾶς εὔρη μία στεναχώρια, διότι διὰ τῆς ὑπομονῆς καὶ προσευχῆς, μετὰ ἀπὸ μεγάλη μπόρα ἔρχεται καὶ ἡ ὡραία γαλήνη. Νὰ θυμάστε ἀκόμη πὼς εἶναι καλύτερα νὰ συγκατοικεῖς μὲ ἕνα ἄγριο θηρίο, παρὰ μὲ ἄνθρωπο βλάστημο, μέθυσο, θυμώδη καὶ προπαντὸς ἄθεο! Τώρα οἱ ἄνθρωποι εἶναι μέσα σὲ ἕνα μεγάλο κόσκινο καὶ κοσκινίζονται. Κοντοζυγώνει ἡ ὥρα ποὺ θὰ καθαρίσει ἡ ἤρα ἀπὸ τὸ σιτάρι.

Ἡ πίστη καὶ μόνο ἡ πίστη στὸν Σωτήρα Χριστὸ θὰ σώσει τὸν ἄνθρωπο. Πίστη ὅμως χωρὶς θεάρεστα καὶ φιλανθρωπικὰ ἔργα εἶναι νεκρή.

Ἐσεῖς οἱ νέοι φροντίστε νὰ κάνετε ἀποθῆκες, τώρα ποὺ εἶστε νέοι καὶ ὑγιεῖς γιὰ νὰ ἔχετε στὸ γῆρας σας, ἀνὰ πᾶσα στιγμὴ καὶ γιὰ νὰ προσφέρετε στὸν Θεὸ (ἀποθήκη προσευχῶν). Μὴ λησμονεῖτε νὰ πηγαίνετε τακτικὰ στὴν Ἐκκλησία. Αὐτὸς ποὺ δὲν πάει στὴν Ἐκκλησία καὶ δὲν ἐξομολογεῖται καὶ δὲν μεταλαμβάνει προετοιμασμένος εἶναι σὰν ἕνα ἐρείπιο, ποὺ μπαίνουν μέσα καὶ κατοικοῦν διάφορα ἄγρια ζῶα καὶ νυχτοπούλια. Ὁ χριστιανὸς ποὺ δὲν πηγαίνει στὸν πνευματικὸ εἶναι ὡσὰν ἀκυβέρνητο καράβι μέσα στὸ πέλαγος. Ὁ ἀητὸς βρίσκει τὴν εὐκαιρία καὶ πιάνει τὸν λαγὸ μὲ τὰ νύχια του, τὸν πηγαίνει ὑψηλὰ καὶ μετὰ τὸν ἀφήνει καὶ πέφτει στὸ χάος καὶ σκοτώνεται. Ἔτσι ὁ διάβολος παίρνει τὸν ἀπρόσεκτο κι ἀμελῆ ἄνθρωπο, τὸν ρίχνει εἰς τὴν ὑψηλοφροσύνη καὶ μετὰ τὸν ρίχνει στὴν ἀπώλεια. Ἀλλὰ ὅμως ὁ διάβολος φοβᾶται τὴν ταπείνωση. Καὶ τὸ πιὸ μικρὸ ἁμάρτημα νὰ τὸ ἐξομολογηθοῦμε στὸν πνευματικό μας διότι ἀπὸ τὰ σταγωνίδια δημιουργεῖται ὁ χείμαρρος. Ὑπακοὴ στὸ Θεὸ κάνε καὶ ὄχι στὸ φίδι (διάβολος), ταπείνωση καὶ ὑπομονὴ νὰ ἔχεις γιὰ στολίδι.

Ἀγάπα τὸν πλησίον σου

Ποτὲ κακὸ μὴν κάνεις

Γιατί μία μέρα ἄνθρωπε,

θὰ σβήσεις, θὰ πεθάνεις

Καὶ θὰ ‘ναὶ πιὰ πολὺ ἀργὰ

μετάνοια νὰ κάνεις.

Νὰ θυμάστε πάντα παιδιά μου ἡ μετάνοια μᾶς ἀνεγείρει, τὸ πένθος κρούει τὴν πύλη τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ἡ ταπείνωση τὴν ἀνοίγει. Δυστυχῶς σήμερα ἡ μόδα εἶναι ἁμαρτία καὶ ἡ ἁμαρτία ἔγινε μόδα. Ὁ Θεὸς μᾶς ἔχει δώσει ὅλα τὰ καλά. Ἀλλὰ ὅμως ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὸν ἐγωισμό του καὶ τὴν ὑπερηφάνειά του δὲν ξέρει πῶς καὶ ποῦ νὰ τὰ τοποθετήσει.

Νὰ μὴν κοιτάζεις τί ἔπραξε,

Τί ἔφταιξε  ὁ γείτονάς σου.

Ἀλλὰ μόνο κοίταζε καὶ διόρθωνε

τὰ ἁμαρτήματά σου.

Ἐξέτασες ὦ ἀδελφέ,

τὰ ἁμαρτήματά σου

ἤ μήπως πᾶς καὶ κρυφακοῦς

τί κάνει ὁ γείτονάς σου.

Ἀπό το βιβλίο: “Γέρων Βασίλειος Καυσοκαλυβίτης. Νουθεσίες - Διδαχές”, Διονύσιος Ἀ. Μακρής, τόμος Β’, ἐκδ. Ἀγαθός Λόγος, Αθήνα 2019, σελ.9-11

The post Γέροντας Βασίλειος Καυσοκαλυβίτης: «Οἱ Ἕλληνες ἂν δὲν μετανοήσουν θὰ πληρώσουν βαρὺ τίμημα» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ὁ Ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης ὅταν ἐπισκέφτηκε τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο στὰ Ἱεροσόλυμα, στὸ σπίτι τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου, ὅπου ἐκείνη ἔμενε μετὰ τὴν Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου θαύμασε καὶ παρέλυσε ἡ καρδιά του ἀπὸ τὴ θεία δόξα καὶ χάρη Της.

Ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης:

«Δὲν πίστευα —τὸ ὁμολογῶ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, ὦ θαυμάσιε ὁδηγὲ καὶ ποιμένα μας— ὅτι ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ὕψιστο Θεὸ ἦταν δυνατὸ νὰ ὑπάρχει ὁποιοδήποτε πρόσωπο ποὺ νὰ εἶναι γεμᾶτο ἀπὸ θεία δύναμη καὶ θεία χάρη. Ὅμως, κανένας ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ φανταστεῖ αὐτὸ ποὺ εἶδα καὶ κατάλαβα ὄχι μόνο μὲ τὰ ψυχικά μου μάτια ἀλλὰ καὶ μὲ τὰ σωματικά.

Εἶδα, λοιπόν, μὲ τὰ μάτια μου τὴ θεόμορφη καὶ ἁγιότερη ἀπ’ ὅλα τὰ οὐράνια πνεύματα Μητέρα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἦταν ἕνα δῶρο τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ, τῆς συγκαταβατικότητας τοῦ κορυφαίου ἀποστόλου (Ἰωάννου), καθὼς καὶ τῆς ἀπέραντης καλοσύνης, εὐσπλαχνίας καὶ εὐμένειας τῆς ἴδιας τῆς Παρθένου. Ὁμολογῶ ξανὰ καὶ ξανὰ μπροστὰ στὸν παντοδύναμο Θεό, μπροστὰ στὸν πανάγαθο Σωτῆρα καὶ μπροστὰ στὴν ἔνδοξη καὶ πάντιμη Μητέρα Του, πώς, ὅταν μὲ ὁδήγησε σ’ ἐκείνην, τὴ θεόμορφη καὶ παναγία Παρθένο, ὁ Ἰωάννης, ἡ κεφαλὴ τῶν Εὐαγγελιστῶν καὶ τῶν Προφητῶν, πού, ἐνῷ ζεῖ μὲ σάρκα, λάμπει ὅπως ὁ ἥλιος στὸν οὐρανό, μὲ τύλιξε μιὰ θεία λάμψη, λάμψη ζωηρὴ καὶ ἀμείωτη, φωτίζοντάς με ὄχι μόνο ἐξωτερικὰ ἀλλὰ καὶ ἐσωτερικά, καθὼς καὶ μιὰ ὑπερκόσμια, μιὰ ὑπέροχη εὐωδία μὲ συνεχεῖς ἐναλλαγές.

Οὔτε τὸ πνεῦμα μου οὔτε τὸ ἀδύναμο σῶμα μου μποροῦσαν νὰ βαστάξουν τόσα καὶ τέτοια σημεῖα, ποὺ συνιστοῦσαν πρόγευση τῆς αἰώνιας μακαριότητας καὶ δόξας. Παρέλυσε ἡ καρδιά μου καὶ σχεδὸν ἔσβησε τὸ πνεῦμα μου ἀπὸ τὴ θεία δόξα καὶ χάρη Της. Βεβαιώνω μπροστὰ στὸν Θεὸ πώς, ἂν δὲν εἶχα φυλάξει στὴν καρδιά μου καὶ στὸν νεοφώτιστο νοῦ μου τὶς θεόπνευστες διδαχὲς καὶ ὑποθῆκες Του, θὰ εἶχα θεωρήσει τὴν Παρθένο Θεὸ καὶ θὰ τὴν εἶχα προσκυνήσει ἔτσι ὅπως προσκυνοῦμε τον μόνο ἀληθινὸ Θεό.

Γιατί κανένας νοῦς δὲν μπορεῖ νὰ φανταστεῖ γιὰ ἄνθρωπο δοξασμένο ἀπὸ τὸν Θεὸ δόξα ἀνώτερη ἀπὸ τὴ δόξα ἐκείνη ποὺ ἀξιώθηκα ἐγώ, ὁ ἀνάξιος, νὰ δῶ, οὔτε μακαριότητα μεγαλύτερη ἀπὸ τὴ μακαριότητα ποὺ ἀξιώθηκα νὰ γευθῶ. Εὐχαριστῶ τὸν ὕψιστο καὶ πανάγαθο Θεό μου, τὴν Παναγία Παρθένο, τὸν κορυφαῖο Ἀπόστολο Ἰωάννη, καθὼς κι ἐσένα, τὴν ἀνώτατη καὶ ἐπισημότατη κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ σπλαχνικὰ μοῦ φανέρωσε μιὰ τέτοια εὐεργεσία».

The post Ἐπιστολὴ τοῦ Ἁγίου Διονυσίου Ἀρεοπαγίτου πρὸς τὸν Ἀπόστολο Παῦλο appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

A) Τὸ ὅραμα τοῦ Γέροντος Κυρίλλου μὲ τὴν Ἀποκαθήλωση τοῦ Κυρίου

"...Ἦταν Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων, ὅταν ὁ Γέροντας Κύριλλος, μετὰ τὴ Θεία Λειτουργία, πῆγε στὸ κελάκι του.

Καθὼς βρισκόταν μπροστὰ στὸν Ἐσταυρωμένο Χριστὸ καὶ προσευχόταν, μεταφέρθηκε θαυμαστὰ στὸν Γολγοθᾶ. Ἦταν ἡ στιγμὴ τῆς Ἀποκαθήλωσης.

Δίπλα του ἔστεκαν καὶ οἱ κρυφοὶ μαθητὲς Κυρίου, (ποὺ κατέβασαν ἀπὸ τὸν Σταυρὸ καὶ ἐνταφίασαν τὸ Τίμιο Σῶμα Του), ὁ Ἰωσὴφ ὁ ἀπὸ Ἀριμαθαίας καὶ ὁ Νικόδημος καὶ ἑτοιμάζονταν νὰ κάνουν τὴν Ἀποκαθήλωση.

Ὁ Ἅγιος Ἰωσὴφ κρατοῦσε ἕνα ὁλόλευκο σεντόνι. Στράφηκε πρὸς τὸν Γέροντα Κύριλλο καὶ τοῦ εἶπε νὰ ἁπλώσει τὰ χέρια του. Ἐκεῖνος ἄνοιξε τὰ χέρια του καὶ ὁ Ἅγιος τοῦ ἔριξε τὸ λευκὸ σεντόνι.

Ἐκείνη τὴν στιγμὴ ὁ Ἅγιος Νικόδημος, ἀφοῦ κατέβασε τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὸν Σταυρό, τὸ ἀπέθεσε στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ Γέροντος Κυρίλλου.

Ὁ Γέροντας συγκλονίστηκε καθὼς ἔνοιωσε τὸ βάρος τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ στὰ δυό του χέρια. Ὁλοζώντανα πράγματα!

Γιὰ πολὺ καιρὸ μετὰ εἶχε τη Χάρη αὐτὴ τοῦ Θεοῦ μας, μέσα του καὶ σὲ ὅλο τὸ σῶμα του καὶ εὐωδίαζε τὸ κελί του καὶ τὸ σῶμα του καὶ τὰ ράσα του καὶ τὰ χέρια του.

Μάλιστα δὲν ἔδινε τὰ χέρια του, νὰ τὰ ἀσπαστοῦν οἱ προσκυνητὲς γιὰ νὰ μὴν παίρνει εἴδηση ὁ κόσμος της εὐωδίας του..."

(Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ὁμιλία τοῦ Ἡγουμένου τῆς Ι. Μ. Ὁσίου Δαυὶδ Γέροντος Γαβριήλ, στὸν Β’ Κατανυκτικὸ Ἑσπερινό, στὸν Ι. Ν. Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος τῆς Ι. Μ Καλαμαριάς, τὴν 17/3/2019, γιὰ τὸν μακαριστὸ Ἅγιο προκάτοχό του καὶ Ἡγούμενο τῆς Ι. Μ. Ὁσίου Δαυὶδ Ἅγιο Γέροντα Κύριλλο.)

Β) «Τὸν εἶδα πρὶν μιὰ ἑβδομάδα στὸ δρόμο καὶ μὲ σταύρωσε»

Ὁ Ἅγιος Γέροντας Κύριλλος ἐμφανίζεται στοὺς δρόμους τῆς Νέας Ἰωνίας, ἕνα μῆνα μετὰ τὴν κοίμησή του, σταυρώνει καὶ βοηθᾶ τὸν Ἀναστάσιο... «Δὲν μπορεῖ νὰ ἔχει πεθάνει, ἀφοῦ τὸν εἶδα στὸν δρόμο καὶ μὲ σταύρωσε!...»

Μὲ αὐτὰ τὰ λόγια ἀντέδρασε, ὅταν ἄκουσε ὅτι ὁ παππούλης, ποὺ τὸν σταύρωσε λίγες ἡμέρες πρὶν στὸν δρόμο ἔχει κοιμηθεῖ πρὸ μηνός, ὁ Ἀναστάσιος Ἄρν. ἐτῶν 55, κάτοικος Ἀθήνας, ἄνεργος γιὰ μεγάλο χρονικὸ διάστημα, μετὰ τὸ κλείσιμο τῆς ἐπιχείρησης ποὺ δούλευε, γεγονὸς ποὺ τοῦ δημιούργησε στενοχώρια καὶ ἐν συνεχείᾳ κατάθλιψη, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ παίρνει φαρμακευτικὴ ἀγωγὴ γι’ αὐτό.

Ὁ φίλος του, Χρῆστος Μπ., κάτοικος Κολωνοῦ, πνευματικὸ παιδὶ τοῦ Γέροντος Κυρίλλου, ποὺ εἶχε τὴ μεγάλη εὐλογία νὰ τὸν διακονεῖ κατὰ τὴν πολύμηνη νοσηλεία του σὲ Νοσοκομεῖα τῆς Ἀθήνας, μᾶς διηγήθηκε ὅτι ὁ Ἀναστάσιος τὸν ἐπισκέφθηκε στὸ σπίτι του στὸν Κολωνό, περίπου ἕνα μῆνα, μετὰ τὴν κοίμηση τοῦ Γέροντος (30-3-2012).

Ἐνῷ μιλοῦσαν ἐκεῖνος κοιτοῦσε ἐπίμονα τὴν φωτογραφία τοῦ Γέροντα (τὸν ὁποῖο δὲν γνώριζε) καὶ διέκοψε τὴν κουβέντα τους ρωτῶντας τὸν Χρῆστο:

-Ξέρεις αὐτόν τον πάτερ;

Τοῦ ἀπάντησε ὅτι εἶναι ὁ Γέροντας Κύριλλος ἀπὸ τὸν Ὅσιο Δαυίδ, τὸ Μοναστήρι ποὺ πηγαίνει.

Καὶ ὁ Ἀναστάσιος συνέχισε:

-Τὸν εἶδα πρὶν μιὰ ἑβδομάδα στὸ δρόμο καὶ μὲ σταύρωσε.

Ἤμουνα στὴν Ν. Ἰωνία καὶ κουβέντιαζα μὲ ἕναν φίλο μου στὸν δρόμο, ὅταν εἶδα τον παππούλη καὶ πῆγα κοντά του λέγοντας:

-Πάτερ νὰ μοῦ δώσεις τὴν εὐχή σου;

Τότε ὁ παππούλης ἔβγαλε ἀπὸ τὴν τσέπη τοῦ ράσου του ἕνα σταυρουδάκι καὶ μοῦ εἶπε:

-Προσκύνησε ἐδῶ.

Eγὼ προσκύνησα καὶ μὲ σταύρωσε μὲ αὐτό. Τότε ἔνοιωσα νὰ φεύγει ἀπὸ τὸ κεφάλι μου ἕνα μεγάλο βάρος καὶ σὰν νὰ εἶδα μιὰ σκιὰ νὰ φεύγει πρὸς τὰ ἐπάνω.

Κατόπιν γύρισα στὸν φίλο μου καὶ συνέχισα τὴν κουβέντα.

Μάλιστα, παραξενεύτηκε, ποὺ ὁ φίλος του συνέχισε ὅσα ἔλεγαν ἀπὸ τὸ σημεῖο ποὺ σταμάτησαν ὅταν εἶδε τον παππούλη καὶ κατάλαβε ὅτι αὐτὸς δὲν ἀντιλήφθηκε καθόλου τὴν παρουσία του καὶ τὸ σταύρωμα. Ἀπὸ ἐκείνη τὴ στιγμὴ ἔνοιωσε καλύτερα.

Ὅταν ὁ Χρῆστος του εἶπε ὅτι ὁ Γέροντας Κύριλλος κοιμήθηκε πρὶν ἕνα μῆνα, ἀντέδρασε λέγοντας, ὅτι δὲν μπορεῖ, νὰ συμβαίνει αὐτό, ἀφοῦ τὸν εἶδε, τὸν σταύρωσε καὶ εἶναι ἀπολύτως σίγουρος.

Κοίταζε τὴν φωτογραφία καὶ ἔλεγε καὶ ξανάλεγε:

-Μὰ εἶναι αὐτός, τὰ μάτια του, τὰ γένια του, τὸ πρόσωπό του, εἶναι αὐτός... καὶ συναισθανόμενος τί εἶχε συμβεῖ, ἀσπάσθηκε μὲ εὐλάβεια τὴν φωτογραφία του παππούλη.

Τὸ ἑπόμενο χρονικὸ διάστημα ἔλεγε πὼς αἰσθανόταν πολὺ καλὰ καὶ σταμάτησε τὰ φάρμακα, ἐκτὸς ἀπὸ μία μικρὴ δόση ποὺ ὁ γιατρὸς εἶπε ὅτι πρέπει νὰ παίρνει γιατί δὲν ἐπιτρέπεται ἀπότομη διακοπή. Μάλιστα βρῆκε καὶ μία ἀπασχόληση καὶ ἐπαναλάμβανε ὅτι πάει καλύτερα καὶ αὐτὸ ὀφείλεται στὸ σταύρωμα τοῦ παππούλη.

ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ Ο ΘΕΟΣ

ΕΝ ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙΣ ΑΥΤΟΥ!

(Ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς Ι. Μ. Ὁσίου Δαυὶδ "ΔΙΚΑΙΟΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΙΩΝΑ ΖΩΣΙ")

The post Τὸ ὅραμα καὶ ἡ θαυμαστὴ ἐμφάνιση τοῦ Γέροντος Κυρίλλου appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Α) ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ

21 Δεκεμβρίου 2016

Τὸ πρωὶ εἶπε στὴν οἰκονόμο της μὲ κραυγὲς ἐνθουσιασμοῦ καὶ ἀνεκλάλητης χαρᾶς.

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ: «Θεέ μου, Χριστέ μου, τί ἔζησα πάλι ἀπόψε!

Παναγία μου ὡραῖα πράματα πού 'χει ἡ νύχτα! Κρύβει πολλά μυστήρια ὁ οὐρανός. Δὲν τὰ χωρεῖ ὁ νοῦς. Δὲν κατέχω νὰ σᾶς τὰ δώσω...νὰ τὰ πῶ.. Ἄνοιξε ἡ τρύπα.. Ἦρθε ὁ ἄρχων ὁ γίγαντας ὁ μέγας ποὺ ἀγαπῶ. (Ὁ Μιχαήλ). Τὴν ἄνοιξε μὲ ἐκεῖνο ποὺ κρατεῖ. Μὲ πῆρε. Βρέθηκα σὲ ἄλλη πολιτεία. Ἀθάνατη. Εἶδα τὸ κοπέλι μου (τὴν ἀνηψιά της Αντωνούλα ποὺ οἰκονομοῦσε 40 χρόνια μὲ σύνδρομο ντάουν). Τὸ κοπέλι φοροῦσε καπελάκι, ἦταν σὲ λευκὰ καὶ καμάρωνε ἀπὸ τὴν ὀμορφιά της.

Τὴν εἶδα λαμπερὴ ἀπὸ τὴν ὀμορφιά της, τὸ κοπέλι μὲ ἀγκάλιασε, εἶδα τὰ φτερά της. Ὅλη τὴ νύχτα μοῦ τὰ ἔλεγε γιατὶ δὲν ἤθελε νὰ κλείσει ἡ τρύπα. Κάτσε θεία ἐδῶ. Ὁ Ἄρχοντας εἶπε πίσω, μίαν ἄλλη φορά. Τί ἤτανε ἐκεῖνο τὸ πράμα ποὺ γίνηκε ἀπόψε! Ἡ Πόμπια ἀλλοιώτικη. Ἄλλα πράματα. Φύγανε οἱ τοῖχοι, φύγανε ὅλα. Ὅλα ὑποχωρήσανε μπροστὰ στὸν σίφουνα. Μετὰ «ἐγένετο γαλήνη μεγάλη» (Ἔπειτα φωτεινή, μετάρσια, ὕψωσε τὰ χέρια καὶ μὲ πολλὰ δάκρυα ἀπήγγειλε τὸν 50ὸ Ψαλμὸ ὁλόκληρο. Μετά ψαλμωδία, χαρά, πανηγύρι). Νά 'σαι τὴ νύχτα ἐδῶ νὰ δεῖς. Καὶ τὴ μέρα. Ἀλλὰ τὰ πολλὰ τὰ χει ἡ νύχτα.. Ὁ παππούς μου (ὁ παπᾶ-Νικόλας) ἤρθεεε.. ἤρθεεε... καὶ θυμιάτισε μὲ χρυσοῦν θυμιατήριον! Μοῦ εἶπε καὶ μὲ ἀγκάλιασε: “Λίγο... λίγο.. Τέλος ἄθλων ἀρχὴ ἐπάθλων...”.

Β) ΟΥΡΑΝΙΑ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

3 Ὀκτωβρίου 2017

Ἡ Γερόντισσα ἀπευθυνόμενη στὸν διάκονο Μ.

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ: «Πῆγα παιδί μου ἀπόψε στὴν Οὐράνια Λειτουργία. Ἦταν ὁ Ἀρχηγὸς μὲ δεσποτικὸ κάλυμμα στὴν κεφαλὴ ὁλόλαμπρο. Τὰ ροῦχα Του ἀστράφτανε πιὸ πολὺ ἀπὸ τὸν ἥλιο. Ὅλοι Τὸν φωνάζανε: Ἰησοῦς Χριστός! Μοῦ ἔδωσε κι ἐμένα. Ἤπια δύο σταγόνες. Ἔφαγα ἕνα κομματάκι. Ἦταν ἐκεῖ ὅλα τὰ κοπέλια. Τόνε κυκλώνανε ἄνδρες ποὺ ἐλάμπανε. Ἤμουν ἡ μοναδικὴ γυναίκα. Μοῦ δώσανε ἕνα μαντήλι μέσα στὸ ὁποῖο τυλίξανε τὰ δῶρα. Πήγαινε –μοῦ εἴπανε– γύρισε στὸ σπίτι σου. Ἀργότερα θὰ σὲ κρατήσουμε μόνιμα ἐπαὲ (ἐδῶ). Δὲν ἦρθε ἡ ὥρα. Ἴντα τραγούδια, ἴντα φῶτα, ἴντα μελωδίες ἦταν αὐτὰ παιδί μου. Τὸ βράδυ θὰ πολεμήσω νὰ ξαναπάω. Δὲν κάνω πιὰ ἐπαέ...».

Γ) ΕΚΕΙ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ

24 Ἰανουαρίου 2018

Ἡ Γερόντισσα ἀπευθυνόμενη, ἔμπλεης χαρᾶς καὶ ἀγαλλιάσεως, στὸν π. Ἀντώνιο καὶ στὶς φροντίστριές της.

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ: «Πάτερ... πῆγα στὸ πάνω σπίτι... Εἶδα τὸν παπποῦ μου (τὸν ἅγιο Γέροντα τῆς Πόμπιας παπᾶ-Νικόλα πατέρα τῆς μητέρας της). Εἶδα τὴ Μαριάννα (τὴ μεγαλύτερη κεκοιμημένη ἀδελφή της) κάνει πολλὰ καὶ ὡραῖα πράματα. Μοῦ εἶπε ὁ παππούς μου: “Νὰ μοῦ ἀκριβοχαιρετᾶς τὸν πάτερ. Τὸ διαμέρισμα τὸ δικό μου εἶναι μοναδικό. Καλύτερο ἀπὸ ὅλων τῶν Πομπιανῶν. Δὲν μπορῶ νὰ σοῦ περιγράψω. Τί κῆπος! Τί περιβόλι! Τί ψαλμωδίες!” Θὰ ξαναπάω σὲ λίγο. Ἐκεῖ παιδί μου εἶναι ἡ ζωή. Ἐδῶ ὅλα εἶναι ψεύτικα...».

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: “Ἡ ὁσία Γερόντισσα Γαλακτία τῆς Κρήτης”, ἐκδ. Θεομόρφου της Ἱ. Μ. Μόρφου, σελ. 113, 114, 116

The post Γερόντισσα Γαλακτία: «Στὸν Οὐρανὸ εἶναι ἡ ζωή! Ἐδῶ ὅλα εἶναι ψεύτικα» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Βρισκόμαστε στὴν Δράμα, στὰ μαῦρα χρόνια τῆς Κατοχῆς. Ὁ χειμώνας τοῦ 1941 ἦταν πολὺ βαρύς. Κάποιος γείτονάς μου τσαγκάρης, Θανάσης στὸ ὄνομα, ξεκίνησε ἕνα πρωϊνό, ποὺ τὸ κρύο ἦταν πολύ-πολὺ δυνατό, γιὰ τὸ μαγαζάκι του.

Ἡ ὥρα ἦταν μετὰ τὶς 8.30 τὸ πρωΐ, διότι τότε ἐπετρέπετο ἡ κυκλοφορία. Εἶχε δὲ μιὰ καλὴ συνήθεια. Πρὶν νὰ πάη στὴν δουλειά του, περνοῦσε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Νικολάου, ποὺ εἶναι στὴν πλατεῖα, ἄναβε τὸ κεράκι του καὶ προσκυνοῦσε τὶς Εἰκόνες. Φθάνοντας ὅμως στὴν Ἐκκλησία βλέπει ἕναν μισόγυμνο ἄνδρα στὰ σκαλοπάτια της νὰ τρέμη ὁλόκληρος ἀπὸ τὸ κρύο καὶ τὴν παγωνιά.

– Βοήθησέ με, τοῦ λέει, πεθαίνω ἀπὸ τὸ κρύο…

Καὶ ὁ κυρ Θανάσης, χωρὶς νὰ διστάση, βγάζει μιὰ παλιὰ προβιὰ ἀπὸ κατσίκι ποὺ φοροῦσε καὶ τὸν τυλίγει.

– Σ' εὐχαριστῶ πολύ, τοῦ λέει. Ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ στὸ ἀμπάρι σου!...

Μπαίνει στὸν Ναό, ψάχνει γιὰ κερί, ἀλλὰ δὲν βρίσκει! Ἀσπάζεται τὶς Εἰκόνες καὶ βγαίνει ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία κάνοντας τὸν σταυρό του, γιὰ νὰ πάη στὸ μαγαζάκι του. Ψάχνει γιὰ τὸν δυστυχισμένο ἐκεῖνο ἄνθρωπο καὶ δὲν τὸν βλέπει πουθενά! Καὶ μάλιστα, στὰ σκαλοπάτια ἦταν ἀφημένη καὶ ἡ προβιά!… Γεμᾶτος ἀμηχανία καὶ ἀπορία, κοίταξε ἀπὸ δῶ, κοίταξε ἀπὸ κεῖ, καὶ μὴ βλέποντας κανένα, ἔσκυψε, τὴν πῆρε καὶ τὴν ξαναφόρεσε, γιατὶ κι ἐκεῖνος ἔτρεμε ἀπὸ τὸ κρύο. Καὶ ἦταν τόσο ζεστὴ ἡ προβιά (!), ποὺ ἔμοιαζε, ὅπως ἔλεγε, μὲ θερμὸ λουτρό.

Στὸ μαγαζὶ δὲν πάτησε κανένας, ἀφοῦ τὸ κρύο ἦταν φοβερό. Ἦρθε ἡ ὥρα 3.00, κατέβασε τὰ ρολὰ καὶ ξεκίνησε γιὰ τὸ σπίτι του γεμᾶτος σκέψεις.

«Θεέ μου, τί θὰ φᾶμε σήμερα; Ὑπάρχουν καὶ τρία παιδιά, ἡ γυναίκα μου, ἡ ἄρρωστη γιαγιά, ἡ πεθερὰ καὶ τόσοι ἄλλοι… Ἀλλὰ πάλι, αὐτὴ ἡ προβιὰ ποὺ μὲ ζεσταίνει τόσο πολύ;… Καὶ τί ἔγινε αὐτὸς ὁ εὐλογημένος;… Γιατί τὴν πέταξε κι ἔφυγε;…».

Μὲ αὐτὲς τὶς ἀπορίες πῆγε σπίτι του. Ἔφθασε ἐκεῖ καὶ βρίσκει ζεστὸ τὸ σπίτι καὶ τὸ τραπέζι ἕτοιμο μὲ τηγανίτες (ζυμάρι, τηγανισμένο στὸ λάδι).

– Ποῦ βρέθηκαν αὐτά;… ρώτησε ξαφνιασμένος.

– Γιὰ ἔλα νὰ δῆς!… τοῦ λέει ἡ γυναίκα του. Κοίταξε τὴν μικρή μας ἀποθήκη! Σήμερα τὸ πρωῒ ποὺ μπῆκα μέσα, εἶδα αὐτὴ τὴ μεγάλη κατσαρόλα γεμάτη ἀπὸ ἀλεύρι καλαμποκίσιο. Καὶ αὐτὸ τὸ μπουκάλι γεμᾶτο ἀπὸ λάδι. Αὐτὸ τὸ ξύλινο δοχεῖο γεμᾶτο ἁλάτι. Καὶ δὲν φθάνει μόνο αὐτό!… Ἀλλὰ κάτω ἀπὸ τὴν σκάλα ὑπῆρχαν δυὸ ἀγκαλιὲς ξύλα, τόσο ὅσο γιὰ νὰ μᾶς φθάσουν νὰ περάσουμε σήμερα τὴν βαρειὰ αὐτὴ μέρα τοῦ χειμῶνα. Ἆραγε, πῶς βρέθηκαν αὐτά; Ποιός τὰ ἔφερε, Θανάση μου, ἐδῶ;…

Καὶ ἡ ἀπάντησις τοῦ καλοῦ ἐκείνου Χριστιανοῦ:

– Μόνο ὁ Θεὸς κάνει θαύματα γυναίκα… Ἀλλὰ μὴ βγάλης τσιμουδιά, γιατὶ θὰ χαθῆ ἡ θεία εὐλογία…

Ἔτσι τὸ ἀλεύρι, τὸ λάδι, τὸ ἁλάτι καὶ τὰ ξύλα γιὰ θέρμανση δὲν ἔλειψαν ἐκεῖνες τὶς φοβερὲς ἡμέρες τῆς Κατοχῆς. Ὄχι ὅμως γιὰ πολύ. Μόνο γιὰ 14 μῆνες. Διότι τόσο διάστημα κράτησε τὸ μυστικὸ τῆς εὐλογίας τοῦ Θεοῦ ἡ ταλαίπωρη ἐκείνη γυναίκα τοῦ κυρ Θανάση. Μόλις τὸ εἶπε στὴ γειτονιὰ μὲ καμάρι, ὅτι τοὺς βοηθοῦσε ἀπὸ τὰ ὑπάρχοντα ποὺ ἔστειλε ὁ Θεὸς στὸ ἀμπάρι, χάθηκε καὶ ἡ θεία προσφορά…

Πρωτοπρεσβυτέρου Στεφάνου Κ. Ἀναγνωστοπούλου, «Πνευματικὲς Διαδρομὲς στοὺς Μακαρισμούς», Πειραιὰς 2009, σελ. 246-248

The post Τὸ μυστικὸ τῆς εὐλογίας τοῦ Θεοῦ! appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ἡ ζωή του ὅλη ἦταν νηστεία, ἀγρυπνία, προσευχὴ καὶ ταπείνωση. Εἶχε πολλὰ βάσανα, πολλὲς δοκιμασίες, ἀλλὰ τὰ ξεπερνοῦσε μὲ καρτερικότητα καὶ ταπείνωση. Ὁ Θεὸς ὅμως τὸν ἀντάμειψε μὲ πολλὰ χαρίσματα. Ἡ δυνατή του προσευχή, ἡ διορατικότητά του, ὁ καλός του λόγος, ἡ ταπείνωσή του τὸν καθιέρωσαν στὰ μάτια τῶν πιστῶν ὡς ἅγιο. Θὰ μποροῦσα νὰ μιλῶ μέρες γιὰ τὸν π. Ἰωάννη, ὅμως νιώθω μέσα μου ἕνα γλυκόπικρο συναίσθημα, ποὺ μ’ ἀναγκάζει νὰ περιοριστῶ μόνο γιὰ 10 λεπτὰ καὶ 2-3 περιστατικὰ ποὺ ἔζησα μαζί του.

Τὸ 1991 ὅταν στὸ κτῆμα μου στὴν Καλλικράτεια Χαλκιδικῆς ἔχτιζα ἕνα μικρὸ παρεκκλησάκι πρὸς τιμὴν τοῦ Ἁγίου Γεωργίου καὶ μὲ ὑπόδειξη τοῦ πατρὸς Ἰωάννη μετὰ ἀπὸ ἕνα τρομακτικὸ ἀτύχημα ποὺ εἶχε ὁ γιός μου, μὲ ἄδεια τὴς Μητροπόλεως Κασσανδρείας, κι ἐνῷ ἤμουν κοσμικός, ἔρχεται μαζὶ μὲ τὴν κόρη του Θεοδώρα ἀργὰ τὸ ἀπόγευμα καὶ γονατίζει ἐδαφιαία μέσα στὰ τσιμέντα καὶ τοὺς σοβᾶδες καὶ σταυροκοπιέται κλαίγοντας.

Ὅταν σηκώθηκε δὲν εἶχε ἴχνος σκόνης. Ἡ κόρη του τὸν παρακάλεσε νὰ εὐλογήσει κι ἕνα δωματιάκι ποὺ εἶχα γιὰ κατοικία. Ἀφοῦ τὸ εὐλόγησε μοῦ λέει: «Παιδί μου ἐδῶ θὰ γίνονται πολλὰ θαύματα!».

Ἡ σύζυγός μου ἀπὸ τὴ λαχτάρα της νὰ πάρει τὴν εὐλογία τοῦ π. Ἰωάννη τράβηξε τὴν πόρτα τοῦ δωματίου καὶ κλειστήκαμε ἔξω. Τὰ κλειδιὰ ἦταν πίσω ἀπὸ τὴν πόρτα. Τῆς εἶπα «Δὲν πειράζει! Θὰ σπάσω τὸ τζάμι καὶ θὰ μποῦμε!». Αὐτὴ ὅμως, μὲ τὴν ἀγάπη καὶ τὴν πίστη ποὺ εἶχε καὶ ἔχει, μοῦ λέει: «Ὄχι! Ὁ π. Ἰωάννης εἶπε ὅτι θὰ γίνονται θαύματα ἐδῶ!». Ἦταν δεδομένο. Πιανόμαστε ἀπὸ τὸ χέρι καὶ ἀρχίζουμε τὸ τροπάριο τοῦ Ἁγίου Γεωργίου: «Ὡς τῶν αἰχμαλώτων ἐλευθερωτὴς καὶ τῶν πτωχῶν ὑπερασπιστής...» καὶ κάνει κλὰκ ἡ πόρτα καὶ ἀνοίγει χωρὶς καμία ἐπέμβαση.

Μιὰ ἄλλη φορά μας καλεῖ στὸ σπίτι της ἡ κυρία Θεοδώρα, ποὺ κι ἐδῶ κοντὰ εἴμαστε, στὴ Θεσσαλονίκη, ἐπειδὴ μᾶς ζήτησε ὁ πατέρας της. O π. Ἰωάννης, πίσω ἀπὸ τὸ αὐτὶ εἶχε μιὰ μεγάλη μαύρη ἐλιὰ καὶ τοῦ εἶπαν ὅτι ἦταν καρκίνος. Μὲ παρακάλεσε νὰ φέρω ἀπὸ τὸ ἐκκλησάκι της Καλλικράτειας λίγο λάδι ἀπὸ τὴν καντήλα τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Πράγματι, τὸ ἔφερα καὶ τὸ ἔδωσα. Τὴν ἄλλη μέρα τὸ πρωί μας παίρνουν τηλέφωνο νὰ ξαναπᾶμε. Πράγματι ἡ ἐλιὰ εἶχε ἐξαφανιστεῖ. Καὶ ζήτησε νὰ μεταβοῦμε στὴν ἐκκλησία γιὰ νὰ εὐχαριστήσει τὸν ἅγιο ποὺ λάτρευε.

Ἦταν μιὰ κρύα, βροχερὴ μέρα. Φτάνοντας στὸ ἐκκλησάκι ἤμασταν περίπου 10 ἄτομα. Ἀρχίσαμε τὴν παράκληση τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Τελειώνοντας μᾶς παρακάλεσε νὰ τὸν ἀφήσουμε μόνο του. Οἱ ὑπόλοιποι πήγαμε στὸ δωματιάκι νὰ πιοῦμε τσάϊ. Βλέποντας ὅμως ὅτι ἀργεῖ πῆρα μιὰ ὀμπρέλα καὶ πῆγα νὰ τὸν πάρω. Φτάνοντας στὴν πόρτα τῆς ἐκκλησίας τὸν ἀκούω νὰ μιλᾶ μὲ κάποιον.

Μπαίνοντας τὸν ρωτῶ: «Μὲ ποιόν μιλᾶς γέροντα;». Κι ἐκεῖνος χαμογελῶντας μοῦ λέει: «Μὰ μὲ τὸν Ἅγιο γιέ μου!».

Βλέποντάς με νὰ τά ‘χω λίγο χαμένα, μοῦ λέει: «Ἄκουσε παιδί μου, ὅταν ἕναν ἅγιο τὸν ἀγαπᾶς, προσεύχεσαι σ’ αὐτόν, τὸν ὑπηρετεῖς, ἀργὰ ἢ γρήγορα θὰ σοῦ φανερωθεῖ. Καὶ θὰ μιλᾶς μαζί του, ὅπως ἐγὼ μιλῶ μὲ σένα. Ἐγώ, στὸν Ἅγιο Γεώργιο χειροτονήθηκα. Τοῦ Ἁγίου Γεωργίου παντρεύτηκα. Τὸν Ἅγιο Γεώργιο ὑπηρέτησα. Ἔρχεται πάντα ὅταν τὸν ἐπικαλοῦμαι. Ἄλλωστε, στὴν ἐκκλησία τοῦ ἁγίου Γεωργίου εἴμαστε καὶ κτήτορα πατρὸς Γεωργίου». Εἶπα: «Μὰ ἐγὼ δὲν εἶμαι ἱερεύς!». «Θὰ γίνεις, παιδί μου», μοῦ λέει, «θὰ γίνεις». Χωρὶς ἄλλη κουβέντα πήγαμε στὸ δωματιάκι.

Ἀπὸ τὴν Εἰσήγηση τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Παγώνη, Ἀρχιερατικοῦ Ρεντίνης, στὴν Ἡμερίδα ποὺ διοργανώθηκε, πρὸς τιμὴν τοῦ ἁγιασμένου λευίτη τοῦ Κυρίου, πατέρα Ἰωάννη Καλαΐδη.

The post π. Ἰωάννης Καλαΐδης: «ὁ Ἅγιος Γεώργιος ἔρχεται πάντα ὅταν τὸν ἐπικαλοῦμαι!» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ὡς τῶν αἰχμαλώτων ἐλευθερωτής, καὶ τῶν πτωχῶν ὑπερασπιστής, ἀσθενούντων ἰατρός, βασιλέων ὑπέρμαχος, Τροπαιοφόρε Μεγαλομάρτυς Γεώργιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Σέ πολλές εἰκόνες τοῦ Ἁγίου Γεωργίου βλέπουμε ἕνα παιδάκι να κάθεται πισωκάπουλα στό ἄλογό του. Πρόκειται γιά θαῦμα πού ἔκανε ὁ Ἅγιος σε αἰχμαλώτους νέους. Τά παλαιά χρόνια, στά μέρη τῆς Παφλαγονίας, ζοῦσε ἕνας πολύ εὐσεβής Χριστιανός, Λέων ὀνόματι, μέ τὴν ἐπίσης θεοσεβῆ καί σώφρονα σύζυγό του Θεανώ. Καί οἱ δύο ἔτρεφαν μεγάλη πίστη καί ἀγάπη στόν Ἅγιο. Πλησίον τῆς κατοικίας τους βρισκόταν ἕνας ναός τοῦ Ἁγίου Γεωργίου καί κάθε μέρα πήγαιναν καί προσεύχονταν. Κάποτε ἀπέκτησαν ἕνα ἀγοράκι καί ἀπό τήν ἀγάπη τους στόν Ἅγιο, τό βάπτισαν Γεώργιο. Ὅταν τό παιδί ἔγινε παλληκάρι εἴκοσι ἐτῶν, ὁ αὐτοκράτωρ Φωκᾶς (602-610) κάλεσε ὅλους τούς στρατευσίμους σέ πόλεμο ἐναντίον τῶν Βουλγάρων.

Ὁ νεαρός Γεώργιος, μαζί μέ τούς γονεῖς του, πῆγε στο ναό τοῦ Ἁγίου. Μέ συγκίνηση προσευχήθηκαν καί προσκύνησαν τήν εἰκόνα του. Ἀπό ἐκεῖ ἔφυγε ὁ στρατιώτης. Καί οἱ γονεῖς του, μέ πολλή πίστη καί εὐλάβεια, τόν ἄφησαν στήν σκέπη καί προστασία τοῦ Τροπαιοφόρου. Στόν πόλεμο, ὁ νέος αἰχμαλωτίστηκε. Ἐπειδή ὅμως ἦταν ὡραῖος καί σοβαρός, μπῆκε στήν ὑπηρεσία τοῦ ἀρχηγοῦ τῶν Βουλγάρων. Ὅταν οἱ γονεῖς του πληροφορήθηκαν αὐτό πού συνέβη στο παιδί τους, πήγαιναν συνέχεια στόν ναό τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, καί μέ θερμά δάκρυα καί παρακλήσεις ζητοῦσαν την θαυματουργή ἐπέμβασή του.

Ἔφτασε ἡ ἑορτή τοῦ Ἁγίου καί οἱ εὐσεβεῖς γονεῖς παρακολούθησαν μέ πίστη τήν θεία λειτουργία καί στήν συνέχεια παρέθεσαν πλούσιο γεῦμα στούς προσκυνητές. Ὅμως, τα μάτια τους ἦταν πλημμυρισμένα ἀπό δάκρυα, γιά τό κακό πού βρῆκε τό παιδί τους. Ὁ νεαρός αἰχμάλωτος ἐκείνη τήν ὥρα ζέσταινε νερό, γιά νά πλυθεῖ ὁ ἀφέντης του, στήν ξένη χώρα, ὅπου βρισκόταν. Πῆρε τό δοχεῖο μέ τό νερό καί μιά πετσέτα καί ἄρχισε ν' ἀνεβαίνει τήν σκάλα, ὅταν ἔξαφνα, βλέπει μπροστά του τόν Ἅγιο Γεώργιο καβαλλάρη. Τόν βάζει τότε πισωκάπουλα ἐκεῖνος, καί χωρίς νά τό καταλάβει βρέθηκε στο σπίτι του, μπροστά στό τραπέζι μέ τούς καλεσμένους. Ὅλοι οἱ παριστάμενοι, ἔκθαμβοι, φώναξαν «Κύριε ἐλέησον»!

Ὅταν συνῆλθαν, ὁ ἐλεύθερος πλέον Γεώργιος τούς διηγήθηκε τό μέγα θαῦμα ποὺ τοῦ ἔκαμε ὁ Ἅγιος κι ὅλοι μαζί πῆγαν στόν ναό κ᾿ εὐχαρίστησαν τόν Ἅγιο Γεώργιο, ἐνῶ οἱ γονεῖς καταφιλοῦσαν τό παιδί τους καί τό ἀγκάλιαζαν. Αμέσως διαδόθηκε τό παράδοξο τοῦτο θαῦμα καί συγκεντρώθηκε κόσμος πολύς, νά ἰδεῖ τόν νέο καί ν᾿ ἀκούσει ἀπό τό στόμα του τό θαυμαστό γεγονός. Παρόμοιο θαῦμα ἐνήργησε ὁ Ἅγιος στή Μυτιλήνη, στόν γιό μιᾶς χήρας, πού οἱ Σαρακηνοί εἶχαν πάρει μαζί τους στην Κρήτη, καί σ' ἄλλον ἕνα νέο, πού αἰχμαλωτίσθηκε ἀπό τούς Αγαρηνούς.

Πηγή: «Ὁ Ἅγιος Γεώργιος ὁ Τροπαιοφόρος», ἐκδ. Ι. Μ. Ἁγίου Γεωργίου Ἡλίων, Αἰδηψός, σελ. 72-73

The post Ὁ αἰχμάλωτος νέος ποὺ ἔσωσε ὁ Ἅγιος Γεώργιος ἀνήμερα τῆς ἑορτῆς του! appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ὁ γέρο-Τρύφων, ποῦ ἔζησε τὸ μεγαλύτερο μέρος τῆς ζωῆς τοῦ στὸ Χιλιανδαρινὸ Κελλὶ Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος στὶς Καρυές, γνωστὸ ὤς «Πατερίτσα», ἐπισκέφθηκε κάποτε τὸν παπᾶ-Τύχωνα στὸ κελλί του στὴν Καλιάγρα.

Ἦταν χειμῶνας καὶ ἤθελε νὰ τὸν συμβουλευθεῖ γιὰ κάποιο πνευματικὸ ζήτημα.

Ὅταν πλησίασε στὸ Κελλί, βρῆκε τον παπα-Τύχωνα ἔξω πάνω στὰ χιόνια, ντυμένο πολὺ ἐλαφρὰ μέσα στὸ τσουχτερὸ χειμωνιάτικο κρύο, νὰ κάνει μετάνοιες.

Μόλις ὁ π. Τρύφων τὸν εἶδε νὰ ταλαιπωρεῖται ἀπὸ τὸ πολὺ κρύο καὶ νὰ πέφτει μέσα στὰ χιόνια, τὸν λυπήθηκε ἐπειδὴ ἦταν ἤδη καὶ σὲ μεγάλη ἡλικία καὶ τοῦ λέει:

-«Γέροντα, δὲν κρυώνεις;».

Καὶ τότε ὁ παπα-Τύχων μὲ παιδικὴ ἁπλότητα καὶ δείχνοντάς του τὸ κομποσχοίνι ποὺ κρατοῦσε, τοῦ ἀπαντᾶ:

-«Γκόσποντι, Ἰησοῦ Χριστέ, παμίλουι νάς!».

Δηλαδὴ λέγοντας τὴν εὐχὴ δὲν αἰσθανόταν καθόλου κρύο, ἀλλὰ ἀντίθετα ζεσταινόταν καρδιακὰ καὶ σωματικά.

Τὸ περιστατικὸ αὐτὸ προκάλεσε μεγάλη ἐντύπωση στὸν π. Τρύφωνα καὶ τὸ ἔλεγε μὲ θαυμασμὸ σὲ ὅλη του τὴ ζωή.

Ἀφοῦ μπῆκαν στὸ κελλὶ καὶ μίλησαν, ὁ παπα-Τύχων εἶπε στὸν π. Τρύφωνα ὅτι ὅταν φθάσει ἐνενηντατριὼν χρονῶν θὰ κοιμηθεῖ.

Ἡ πρόρρηση αὐτὴ δὲν ἱκανοποίησε τὸν π. Τρύφωνα, γιατί δὲν πίστευε ὅτι ἔτσι θὰ γινόταν καὶ ὅτι θὰ ζοῦσε τόσα πολλὰ χρόνια. Ὅμως ἡ ρήση του παπα-Τύχωνα τὸν συνόδευε πάντοτε.

Μάλιστα, ὅταν πέρασε τὴν ἡλικία τῶν ἐνενῆντα δύο ἐτῶν καὶ εἶχε μπεῖ στὰ ἐνενῆντα τρία, ὁ γέροντας Τρύφων, ἐπειδὴ φοβόταν μήπως ἐπαληθευτεῖ ἡ προφητεία, ἔλεγε πάντα σὲ ὅσους τὸν ρωτοῦσαν ὅτι εἶναι ἐνενῆντα δύο ἐτῶν!

Αὐτὸ προκαλοῦσε τὴν ἀπορία τοῦ ὑποτακτικοῦ του, ποὺ ἀστειευόμενος τοῦ ἔλεγε:

-«Γέροντα, ἀνέβα λίγο πιὸ πάνω!».

Πραγματικὰ ἡ προφητεία ἐπαληθεύτηκε τὸ ἔτος 2002, ὅταν ὁ γέρο-Τρύφων ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ σὲ ἡλικία ἐνενηντατριὼν ἐτῶν.

Τὶς εὐχὲς καὶ τὶς πρεσβεῖες τους νὰ ἔχουμε. Ἀμήν

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο «Οἱ ἀναμνήσεις μου ἀπὸ τὸν παπα-Τύχωνα», Ἱερομονάχου Ἀγαθαγγέλου (Καλαφάτη). Ἔκδοσις Ἱερὰς Μονῆς Σίμωνος Πέτρας, Ἅγιον Ὅρος

The post Ἡ πρόρρηση τοῦ παπα-Τύχωνα γιὰ τὸν πατέρα Τρύφωνα ποὺ ἐπαληθεύτηκε! appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ἕνας Ἅγιος τῶν καιρῶν μας, μέσα ἀπὸ τὸ μοναδικό του – ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ- διορατικὸ χάρισμα, διεισδύει στὸν ψυχισμὸ ἑνὸς παιδιοῦ καὶ μᾶς δίνει κάποια καίρια σημεῖα περὶ τῆς ἀγωγῆς τους:

1. Ἡ ἀγωγὴ τῶν παιδιῶν ἀρχίζει ἀπ’ τὴν ὥρα τῆς συλλήψεώς τους.

Τὸ ἔμβρυο ἀκούει κι αἰσθάνεται μέσα στὴν κοιλιὰ τῆς μητέρας του. Ναί, ἀκούει καὶ βλέπει μὲ τὰ μάτια τῆς μητέρας του. Ἀντιλαμβάνεται τὶς κινήσεις καὶ τὰ συναισθήματά της, παρ' ὅλο ποὺ ὁ νοῦς του δὲν ἔχει ἀναπτυχθεῖ. Σκοτεινιάζει τὸ πρόσωπο τῆς μάνας, σκοτεινιάζει κι αὐτό. Νευριάζει ἡ μάνα, νευριάζει κι αὐτό. Ὅ,τι αἰσθάνεται ἡ μητέρα, λύπη, πόνο, φόβο, ἄγχος κ.λπ., τὰ ζεῖ κι αὐτό.

2. Ἡ ἁγιοσύνη τῶν γονέων ὡς καθοριστικὸς παράγοντας.

Ἐκεῖνο ποὺ σώζει καὶ φτιάχνει καλὰ παιδιὰ εἶναι ἡ ζωὴ τῶν γονέων μέσα στὸ σπίτι.

Οἱ γονεῖς πρέπει νὰ δοθοῦνε στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Πρέπει νὰ γίνουμε ἅγιοι κοντὰ στὰ παιδιὰ μὲ τὴν πραότητά τους, τὴν ὑπομονή τους, τὴν ἀγάπη τους. Νὰ βάζουμε κάθε μέρα νέα σειρά, νέα διάθεση, ἐνθουσιασμὸ κι ἀγάπη στὰ παιδιά. Καὶ ἡ χαρὰ ποὺ θὰ τοὺς ἔλθει, ἡ ἁγιοσύνη ποὺ θὰ τοὺς ἔχει ἐπισκεφθεῖ, θὰ ἐξακοντίσει στὰ παιδιά την Χάρη.

3. Ἡ Ὑπερπροστασία, ἀφήνει ἀνώριμα τὰ παιδιά.

Ἕνα ἄλλο πάλι, ποὺ βλάπτει τὰ παιδιά, εἶναι ἡ ὑπερπροστασία, δηλαδὴ ἡ ὑπερβολικὴ φροντίδα, ἡ ὑπερβολικὴ ἀγωνία καὶ τὸ ἄγχος τῶν γονέων. Νὰ σταματήσεις αὐτὴ τὴν καταπίεση καὶ τὴν ὑπερπροστασία καὶ θὰ δεῖς ποὺ τὸ παιδὶ τότε θὰ ἰσορροπήσει. Τότε θὰ προχωρήσει, ὅταν τ’ ἀφήσεις ἐλεύθερο.

4. Τὸ παιδὶ θέλει κοντά του ἀνθρώπους θερμῆς προσευχῆς.

Ὄχι ν’ ἀρκεῖται ἡ μητέρα στὸ αἰσθητὸ χάδι γιὰ τὸ παιδί της, ἀλλὰ νὰ προσφέρει συγχρόνως καὶ τὸ χάδι τῆς προσευχῆς. Τὸ παιδὶ αἰσθάνεται στὸ βάθος τῆς ψυχῆς του τὸ πνευματικὸ χάδι, ποὺ μυστικὰ στέλνει ἡ μητέρα του, καὶ ἕλκεται πρὸς αὐτήν. Νιώθει ἀσφάλεια, σιγουριά, ὅταν ἡ μητέρα μὲ τὴ συνεχῆ, τὴν ἐπίμονη καὶ θερμὴ προσευχή της ἀγκαλιάζει τὸ παιδί της μυστικὰ καὶ τὸ ἐλευθερώνει ἀπ’ ὅ,τι τὸ σφίγγει.

5. Ἐν Χριστῷ ἀγάπῃ μέσα στὸ σπίτι.

Πολὺ προσευχὴ καὶ λίγα λόγια στὰ παιδιά. Ὅλα ἀπ’ τὴν προσευχή, τὴ σιωπὴ καὶ τὴν ἀγάπη γίνονται. Καταλάβατε τὰ ἀποτελέσματα τῆς προσευχῆς; Ἀγάπη ἐν προσευχῇ, ἐν Χριστῷ ἀγάπῃ. Αὐτὴ ὠφελεῖ πραγματικά. Ὅσο θ’ ἀγαπᾶτε τὰ παιδιὰ μὲ τὴν ἀνθρώπινη ἀγάπη – ποὺ εἶναι συχνὰ παθολογική – τόσο θὰ μπερδεύονται, τόσο ἡ συμπεριφορά τους θὰ εἶναι ἀρνητική. Ὅταν, ὅμως, ἡ ἀγάπη σας θὰ εἶναι μεταξύ σας καὶ πρὸς τὰ παιδιὰ χριστιανικὴ καὶ ἁγία, τότε δὲν θὰ ἔχετε κανένα πρόβλημα. Ἡ ἁγιότητα τῶν γονέων σώζει τὰ παιδιά.

6. Ἡ μετάδοση τῆς πίστης στὸν Χριστὸ καὶ στὴν Ἐκκλησία χωρὶς καταπίεση.

Νὰ μάθουν καὶ τὰ παιδιὰ νὰ προσεύχονται. Γιὰ νὰ προσεύχονται τὰ παιδιά, πρέπει νὰ ἔχουν αἷμα προσευχομένων γονέων. Ἐδῶ πέφτουν ἔξω μερικοὶ καὶ λένε: «Ἐφόσον οἱ γονεῖς προσεύχονται, εἶναι εὐσεβεῖς, μελετοῦν τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τὰ παιδιὰ τὰ ἀνάθρεψαν ‘’ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσία Κυρίου’’ ἑπόμενο εἶναι νὰ γίνουν καλὰ παιδιά». Ὁρίστε, ὅμως, ποὺ βλέπουμε ἀντίθετα ἀποτελέσματα λόγῳ τῆς καταπιέσεως.

Δὲν εἶναι ἀρκετὸ νὰ εἶναι οἱ γονεῖς εὐσεβεῖς. Πρέπει νὰ μὴν καταπιέζουν τὰ παιδιά, γιὰ νὰ τὰ κάνουν καλὰ μὲ τὴ βία. Εἶναι δυνατὸ νὰ διώξουμε τὰ παιδιὰ ἀπ’ τὸν Χριστό, ὅταν ἀκολουθοῦμε τὰ τῆς θρησκείας μὲ ἐγωισμό. Τὰ παιδιὰ δὲν θέλουν καταπίεση. Μὴν τὰ ἐξαναγκάζετε νὰ σᾶς ἀκολουθήσουν στὴν ἐκκλησία. Μπορεῖτε νὰ πεῖτε: «Ὅποιος θέλει, μπορεῖ νὰ ἔλθει τώρα μαζί μου ἢ ἀργότερα». Ἀφῆστε νὰ μιλήσει στὶς ψυχές τους ὁ Θεός.

7. Ἡ συμβολὴ τῶν ἐκπαιδευτικῶν στὸν ψυχισμὸ τοῦ παιδιοῦ.

Μὲ τὴν προσευχὴ καὶ τὴν ἁγιοσύνη μπορεῖτε νὰ βοηθήσετε καὶ τὰ παιδιὰ στὸ σχολεῖο. Μπορεῖ νὰ τὰ ἐπισκιάσει ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ γίνουν καλά. Μὴν προσπαθεῖτε μὲ ἀνθρώπινους τρόπους νὰ διορθώσετε κακὲς καταστάσεις. Δὲν ἔρχεται κανένα καλὸ ἀποτέλεσμα. Μόνο μὲ τὴν προσευχὴ θὰ φέρετε ἀποτέλεσμα. Νὰ ἐπικαλεῖσθε τὴ θεία Χάρη γιὰ ὅλους. Νὰ πάει ἡ θεία Χάρις μέσα στὴν ψυχή τους καὶ νὰ τοὺς ἀλλοιώσει. Αὐτὸ θὰ πεῖ χριστιανός.

Ἐσεῖς οἱ ἐκπαιδευτικοὶ μυστικά, χωρὶς νὰ τὸ καταλαβαίνετε, μεταδίδετε στὰ παιδιὰ τὸ ἄγχος καὶ τὰ ἐπηρεάζετε. Μὲ τὴν πίστη φεύγει τὸ ἄγχος. Τί λέμε; «Καὶ πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα».

Ν’ ἀνταποκρίνεσθε στὴν ἀγάπη τῶν παιδιῶν μὲ διάκριση. Ἔτσι ἅμα σᾶς ἀγαπήσουν, θὰ μπορέσετε νὰ τὰ ὁδηγήσετε κοντὰ στὸν Χριστό. Θὰ γίνετε ἐσεῖς τὸ μέσον. Ἡ ἀγάπη σας νὰ εἶναι ἀληθινή. Νὰ μὴν τ’ ἀγαπᾶτε ἀνθρώπινα, ὅπως κάνουν συνήθως οἱ γονεῖς· δὲν τὰ βοηθᾶτε. Ἀγάπη ἐν προσευχῇ, ἐν Χριστῷ ἀγάπῃ. Αὐτὴ ὠφελεῖ πραγματικά.

8. Τὸ φάρμακο καὶ τὸ μεγάλο μυστικὸ γιὰ τὴν πρόοδο τῶν παιδιῶν εἶναι ἡ ταπείνωση.

Ἡ ἐμπιστοσύνη στὸν Θεὸ δίδει ἀπόλυτη ἀσφάλεια. Ὁ Θεὸς εἶναι τὸ πᾶν. Δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ πεῖ ὅτι ἐγὼ εἶμαι τὸ πᾶν. Αὐτὸ ἐνισχύει τὸν ἐγωισμό. Ὁ Θεὸς θέλει νὰ ὁδηγοῦμε τὰ παιδιὰ στὴν ταπείνωση. Τίποτα δὲν θὰ κάνομε κι ἐμεῖς καὶ τὰ παιδιὰ χωρὶς τὴν ταπείνωση. Θέλει προσοχή, ὅταν ἐνθαρρύνετε τὰ παιδιά. Στὸ παιδὶ δὲν πρέπει νὰ λέτε: «Ἐσὺ θὰ τὰ καταφέρεις, ἐσὺ εἶσαι σπουδαῖος, εἶσαι νέος, εἶσαι ἀνδρεῖος εἶσαι τέλειος!...». Δὲν τὸ ὠφελεῖτε ἔτσι τὸ παιδί. Μπορεῖτε, ὅμως, νὰ τοῦ πεῖτε νὰ κάνει προσευχή. Νὰ τοῦ πεῖτε: «Παιδί μου, τὰ χαρίσματα ποὺ ἔχεις, ὁ Θεός σου τὰ ἔδωσε. Προσευχήσου νὰ σοῦ δώσει ὁ Θεὸς δυνάμεις, γιὰ νὰ τὰ καλλιεργήσεις καὶ νὰ πετύχεις. Νὰ σοῦ δώσει ὁ Θεός την Χάρη Του». Τοῦτο δῶ εἶναι τὸ τέλειο. Σ’ ὅλα τὰ θέματα νὰ μάθουν τὰ παιδιὰ νὰ ζητᾶνε τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ.

9. Τὰ παιδιὰ μὲ τοὺς συνεχεῖς ἐπαίνους δὲν οἰκοδομοῦνται.

Γίνονται ἐγωιστὲς καὶ κενόδοξοι. Θὰ θέλουν σ’ ὅλη τους τὴ ζωὴ νὰ τοὺς ἐπαινοῦν ὅλοι διαρκῶς, ἔστω κι ἂν τοὺς λένε καὶ ψέματα. Δυστυχῶς, σήμερα μάθανε ὅλοι νὰ λένε καὶ ψέματα καὶ τὰ δέχονται οἱ κενόδοξοι, εἶναι ἡ τροφή τους. «Πές το, κι ἂς εἶναι ψέμα, κι ἂς εἶναι εἰρωνεία», λένε. Ὁ Θεὸς αὐτὸ δὲν τὸ θέλει, ὁ Θεὸς θέλει τὴν ἀλήθεια. Δυστυχῶς αὐτὸ δὲν τὸ καταλαβαίνουν ὅλοι καὶ κάνουν τὸ ἐντελῶς ἀντίθετο.

Τὰ παιδιὰ ὅταν τὰ ἐπαινεῖς συνεχῶς, χωρὶς διάκριση, τὰ πειράζει ὁ ἀντίθετος. Τούς ξεσηκώνει τὸ μύλο τοῦ ἐγωισμοῦ καί, συνηθισμένα ἀπὸ μικρὰ στοὺς ἐπαίνους ἀπὸ γονεῖς καὶ δασκάλους, προχωροῦν ἴσως στὰ γράμματα, ἀλλὰ τί τὸ ὄφελος; Στὴ ζωὴ θὰ βγοῦν ἐγωιστὲς καὶ ὄχι χριστιανοί. Οἱ ἐγωιστὲς δὲν μποροῦν νὰ εἶναι ποτὲ χριστιανοί.

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: «Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου Βίος Καὶ Λόγοι», Ἔκδ. Ι.Μ. Χρυσοπηγής, 2003

The post Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης: Ἐννιὰ καίρια σημεῖα περὶ τῆς ἀγωγῆς τῶν παιδιῶν appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.