Τὸ 1964 τὴ Μεγάλη Τεσσαρακοστή – διηγεῖται ἡ Εὐδοξία Χατζηγιάννη, κάτοικος Σκοπέλου Γέρας – κάποιος συμπατριώτης της ὁ Κοσμᾶς εἶχε μεγάλη εὐλάβεια καὶ κατέβαινε συχνὰ καὶ ἄναβε ἕνα κεράκι κάτω στὴν Κατακόμβη στὰ λαγούμια, ὅπως συνηθίζουν νὰ λένε.

Παρουσιάστηκε μπροστά του ἡ Ἁγία Μαγδαληνή, πῆρε τὸ κεράκι ἀπὸ τὸ χέρι του, τὸ ἄναψε καὶ τοῦ εἶπε:

-«Νὰ πεῖς στὸν Γιάννη τὸν Τακτικό, αὐτὸ ποῦ σκέπτεται νὰ τὸ κάνει».

Εἶπε αὐτὰ τὰ λόγια καὶ ἐξαφανίστηκε. Ὁ Κοσμᾶς πῆγε ἀμέσως καὶ μετέδωσε τὰ λόγια τῆς Ἁγίας Μαγδαληνὴς καὶ ἐκεῖνος τοῦ ἀπάντησε ὅτι:

-«Πράγματι σκέπτομαι στὰ ἐγκαίνια τῆς Ἐκκλησίας μὲ πρωτοβουλία δική μου νὰ φροντίσω νὰ φέρω γιὰ πρώτη φορὰ τὸ χέρι τῆς Ἁγίας Μαγδαληνὴς ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Μονὴ Σιμωνόπετρας τοῦ Ἁγίου Ὅρους».

Στὶς 16 Μαΐου στὶς 5 τὸ ἀπόγευμα τὸ ἔφεραν. Καὶ μὲ ἐνθουσιασμό μου ἔλεγε ὅτι πλῆθος κόσμου καὶ ὅλοι οἱ Ἱερεῖς ἀπὸ ὅλη τὴ Γέρα εἶχαν ἔλθει καὶ μὲ τὰ ἑξαπτέρυγα κατέβηκαν κάτω στὴν ἀρχὴ τοῦ χωριοῦ καὶ μὲ μεγάλη εὐλάβεια τὸ συνόδεψαν καὶ μὲ ψαλμωδίες ἔφθασαν στὴν Ἐκκλησία καὶ τὸ ἔθεσαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες τοῦ Ἁγίου Ὅρους σὲ προσκύνημα.

Στὶς 17 Μαΐου ἔγιναν τὰ ἐγκαίνια. Παρέμεινε μέχρι τὶς 20 τοῦ μηνὸς καὶ χιλιάδες κόσμος τὸ προσκυνοῦσε. Ὅταν ἦλθε ἡ ὥρα νὰ τὸ πάρουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες, καὶ πάλι μὲ τὰ ἑξαπτέρυγα τὸ κατέβασαν. Ἡ λύπη τους ἦταν βαθειὰ καὶ τὰ δάκρυά τους ἔτρεχαν, γιατί ἔνοιωθαν ὅτι ἔχαναν τὸ μεγαλύτερο θησαυρό.

Λὲς καὶ ἦταν ζωντανὸ τὸ χέρι τῆς Ἁγίας Μαγδαληνής, ἦταν ζεστὸ καὶ εὐωδίαζε, ἐπαναλαμβάνουν ὅλοι.

Ὁ διακαής μου πόθος ἦταν ὄχι μόνο νὰ κτίσω τὴν Ἐκκλησία Της, ἀλλὰ καὶ νὰ γράψω ἕνα βιβλίο σχετικὰ μὲ τὴν ὑπέροχη πολιτεία Τῆς ποῦ κρύβει Θεῖο μεγαλεῖο. Οἱ ἀναμνήσεις μου παραμένουν ζωντανὲς καὶ ἡ πνευματικὴ γλυκύτητα ποῦ ἔνοιωθα μέσα στὴν Ἐκκλησία Της ἦταν ἀφάνταστα μεγάλη.

Κάθε Δευτέρα εἶχα καθιερώσει νὰ πηγαίνω ἀπὸ τὸ Πλωμάρι στὴ Γέρα, γιατί μιλοῦσα στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Μαγδαληνὴς καὶ στὴ βιβλιοθήκη στὴν Ἐκκλησία τῶν Ταξιαρχῶν Παπάδου ἔτσι ἄκουγα πάντα νὰ μιλοῦν γιὰ τὰ θαύματα τῆς Ἁγίας Μαγδαληνής. Ἄλλωστε γνώριζα καὶ ἡ ἴδια πολὺ καλὰ τὴν θαυματουργικὴ Τῆς δύναμη.

Μοῦ διηγήθηκε ὁ Εὐάγγελος Χατζηγιάννης ὅτι τὸ 1974 εἶδε ἕνα ὅραμα, πῶς κατέβηκε στὰ λαγούμια καὶ εἶδε σὲ ἕνα ὁρισμένο σημεῖο τῆς Κατακόμβης νὰ εἶναι ἀνοιχτὸ καὶ νὰ ξανοίγεται ἡ θάλασσα.

Ἦταν ἀμέτρητα καράβια καὶ ἄκουσε νὰ τοῦ λέει ἡ Ἁγία Μαγδαληνή:

-«Ἔτσι ὅπως εἶναι τὰ καράβια αὐτά, θὰ πήξει ὁ κόσμος».

Δηλαδὴ ἔτσι ἐξηγοῦσε στὸν ὕπνο του ὅτι θὰ ἔλθει πολὺς κόσμος νὰ προσκυνήσει τὴν Ἁγία Μαγδαληνή.

Τοῦ εἶπε ἀκόμα:

-«Ἡμέρα Παρασκευὴ καὶ ὥρα ἕκτη».

Τότε κατέλαβαν οἱ Τοῦρκοι τὴν Κύπρο.

Ἐπίσης μοῦ διηγήθηκε ἡ Μαρία Πάλλα τὰ ἑξῆς: Τὸ 1942 εἶχε κάνει ἕνα στεφάνι στὴ χάρη Της ἀπὸ λουλούδια καὶ τὸ ἔβαλαν στὴν Ὡραία Πύλη, τὴ βοήθησε ὁ ἐπίτροπος Εὐστράτιος Χατζηλενούδας. Ἦταν τότε 23 ἐτῶν.

Εἶχε πάει στὸν Ταξιάρχη Μανδαμάδου νὰ προσκυνήσει καὶ στὴν ἐπιστροφή της ἔλεγαν ὅτι ἔγινε θαῦμα καὶ πῶς τὸ στεφάνι τῆς Ἁγίας Μαγδαληνὴς ποῦ ἦταν ξερὸ ἄνθισε καὶ ἔβγαλε λουλούδια. Παρ’ ὅλο ποῦ εἶχε πάει πεζὴ καὶ ἐπέστρεψε πάλι μὲ τὰ πόδια, ξέχασε τὴν κούραση τῆς κι’ ἔτρεξε νὰ τὸ διαπιστώσει.

Προφητεία

Μόλις τὴν εἶδε ἡ κυρά-Ἑλένη ἡ νεωκόρος τῆς Ἐκκλησίας, τῆς ἀνακοίνωσε τὰ συμβάντα, ὅτι σείστηκε τὸ τέμπλο τῆς Ἐκκλησίας, πήγαινε καὶ ἐρχόταν ἐκεῖνο τὸ βράδυ, καὶ οἱ γυναῖκες ποῦ δεκαπέντιζαν μέσα, προσευχόταν μὲ μεγάλο δέος βλέποντας τὸ θαῦμα, ἐνῷ δὲν εἶχε γίνει σεισμὸς διόλου ἀπ’ ἔξω. Τὸ πρωὶ εἶδαν ἀνθισμένο τὸ στεφάνι μὲ λουλούδια, ἐνῷ ἦταν κατάξερο. Ἀμέσως πῆγε στὸ σπίτι καὶ εἶπε στοὺς γονεῖς της ὅτι θὰ μείνει τρία βράδια στὴν Ἁγία Μαγδαληνή, μὰ δὲν μποροῦσε νὰ φύγει κι’ ἔμεινε τρία χρόνια.

Ἡ κυρά-Ἑλένη, ἡ γριούλα ποῦ ἔμενε μαζί της, εἶδε μιὰ μέρα τὴν Ἁγία Μαγδαληνὴ καὶ τῆς εἶπε:

-«Μετὰ ἀπὸ ἕνα μεγάλο πόλεμο, ὁ κόλπος της Γέρας θὰ γεμίσει ἀπὸ ξένα καράβια».

Πάντοτε μοῦ ἔλεγαν ὅτι θὰ ἔλθει μέρα ποῦ θὰ ἔρχεται πολὺς κόσμος νὰ προσκυνᾶ τη χάρη τῆς Ἁγίας Μαγδαληνής. Ἡ φωτισμένη γριούλα προέβλεψε τὸν θάνατό της, ἥμερα Παρασκευή.

Ἡ Ἐκκλησία ἄρχισε νὰ κτίζεται τὸ 1926 καὶ τελείωσε τὸ 1932 ποῦ ἔγινε καὶ ἡ πρώτη Λειτουργία. Ὁ Χαράλαμπος Καλκατζῆς ποῦ ἔσκαβε κατόπιν ἐντολῆς τῆς Ἁγίας Μαγδαληνής, ἐργάστηκε δυόμιση χρόνια μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους στὰ λαγούμια.

Ἀπὸ ὁμάδα Facebook: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

The post Προφητεία τῆς Ἁγίας Μαγδαληνής: «Ὁ κόλπος τῆς Γέρας Μυτιλήνης θὰ γεμίσει ἀπὸ ξένα καράβια» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ὁ ὅσιος Δανιὴλ ὁ Στυλίτης (409-493) ἄκουσε κάποτε νὰ συζητοῦν γιὰ κάποιον εἰδωλολατρικὸ ναὸ στὸν ὁποῖο κατοικοῦσαν δαιμόνια. Κανεὶς δὲν τολμοῦσε νὰ περάσει κοντά του, οὔτε τὴν ἡμέρα, οὔτε τὴν νύχτα. Οἱ δαίμονες ἔκαναν πολλὰ κακὰ στοὺς κατοίκους τῆς περιοχῆς καὶ τοὺς εἶχαν φέρει σὲ ἀπόγνωση.

Ὁ ὅσιος ἄκουσε τὰ βάσανα τοὺς καὶ σκέφθηκε νὰ τοὺς βοηθήσει. Θυμήθηκε τὸν Μέγα Ἀντώνιο πού, ἐνῷ ὑπέφερε πολλὰ ἀπὸ τοὺς δαίμονες, στὸ τέλος πάντα τοὺς νικοῦσε. Παρακάλεσε λοιπὸν κάποιον νὰ τοῦ δώσει περισσότερες πληροφορίες καὶ νὰ τοῦ δείξει ποὺ ἦταν κτισμένος ὁ ναός.

Ὅταν ἔφθασε στὸν ἐπικίνδυνο τόπο, ἔμοιαζε μὲ γενναῖο πολεμιστή, ποὺ δὲν δειλιάζει ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν ἀντιπάλων, ἀλλὰ ἀκάθεκτος ὁρμᾶ ἐναντίον τους. Μπῆκε μέσα στὸν ναὸ ἄφοβος μὲ πολεμικὸ θούριο τὰ λόγια τοῦ ψαλμοῦ: «Κύριος φωτισμός μου καὶ σωτήρ μου· τίνα φοβηθήσομαι; Κύριος ὑπερασπιστὴς τῆς ζωῆς μου· ἀπὸ τίνος δειλιάσω;» (Ψάλμ. 26, 1). Μὲ τὸ ἀκαταμάχητο ὅπλο τοῦ Σταυροῦ γυρίζει ἀπὸ γωνιὰ σὲ γωνιὰ τοῦ ναοῦ, γονατίζει καὶ προσεύχεται.

Τὴν νύχτα ἄκουσε δυνατοὺς χτύπους καὶ θόρυβο ἀπὸ πολλούς. Αὐτὸς ὅμως ἔμεινε ἀτάραχος στὴν προσευχή. Ἀγρύπνησε προσευχόμενος καὶ τὴν δεύτερη νύχτα. Τὴν τρίτη νύσταξε καὶ κοιμήθηκε. Εἶδε στὸν ὕπνο του θεόρατα φαντάσματα νὰ πλησιάζουν καὶ νὰ λένε:

–Ἄθλιε, ποιός σ’ ἔστειλε ἐδῶ, νὰ μᾶς πάρεις τὴν κατοικία; Θέλεις νὰ βρεῖς σκληρὸ θάνατο; Θὰ σὲ σύρουμε καὶ θὰ σὲ πνίξουμε στὸ ποτάμι!

Ἄλλα δαιμόνια κρατοῦσαν μεγάλες πέτρες ἐπάνω ἀπὸ τὸ κεφάλι του ἀπειλῶντας νὰ τὸ συντρίψουν.

Ξύπνησε ὁ ἀθλητὴς τοῦ Χριστοῦ καὶ ἄρχισε πάλι νὰ γυρίζει τὶς γωνιὲς τοῦ ναοῦ ψάλλοντας στὸν Θεὸ καὶ φοβερίζοντας τὰ δαιμόνια:

–Φύγετε γρήγορα, γιατί σὲ λίγο θὰ εἶναι ἀργά! Φωτιὰ ἀπὸ τὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ θὰ πέσει πάνω σας καὶ θὰ σᾶς κάψει. Φύγετε λοιπὸν νὰ προλάβετε.

Ἐκεῖνα τότε θορυβοῦσαν περισσότερο. Ὁ ὅσιος ἔμεινε ἀτάραχος! Μὲ ὑπομονὴ καὶ καρτερία κατοίκησε στὸν τόπο ποὺ ἄλλοτε κυριαρχοῦσαν.

Τὸ ἔμαθαν αὐτὸ οἱ περίοικοι καὶ ἀποροῦσαν. Πλήθη ἀνδρῶν, γυναικῶν καὶ παιδιῶν ἔτρεχαν νὰ δοῦν τὸν ὅσιο καὶ νὰ θαυμάσουν τὸ ἀπίστευτο, πὼς τόσο ἄγριος καὶ ἐπικίνδυνος τόπος ἡμέρεψε καὶ ἔγινε τόπος εἰρήνης, πὼς δοξάζεται νύχτα καὶ μέρα ὁ Χριστός, ἐκεῖ ποὺ προηγουμένως χόρευαν τὰ δαιμόνια!

Ἔβλεπαν ὅμως τὴν κοσμοσυρροὴ οἱ πονηροὶ καὶ ξανάρχισαν τὶς ἐπιθέσεις. Παρουσιάζονται νὰ ὁρμοῦν ἐναντίον του μὲ κοφτερὰ σπαθιὰ καὶ νὰ κραυγάζουν.

–Ἐδῶ εἶναι δική μας κατοικία ἀπὸ χρόνια πολλά. Φύγε, γιατί θὰ σὲ κομματιάσουμε!

Ἄλλοτε πάλι φώναζαν μεταξύ τους:

–Ἂς μὴν τὸν κομματιάσουμε, ἂς τὸν τραβήξουμε ἔξω καὶ ἂς τὸν πνίξουμε στὸ ποτάμι!

Ἔνιωσε τότε ὁ ὅσιος νὰ τὸν τραβοῦν καὶ νὰ τὸν σέρνουν. Δὲν δείλιασε ὅμως, ἀλλὰ προσευχήθηκε καὶ φώναξε στοὺς δαίμονες:

–Ὁ Χριστὸς ὁ Σωτῆρας μου, θὰ καταποντίσει ἐσᾶς στὴν φοβερὴ ἄβυσσο!

Ἕνα οὐρλιαχτὸ καὶ μιὰ τρομερὴ κραυγὴ ἀκούσθηκε, καὶ οἱ σκοτεινοὶ ἐχθροὶ ἐξαφανίσθηκαν. Ἡ δύναμη τῆς προσευχῆς καὶ ἡ ἀπειλὴ τοῦ ὁσίου τοὺς κατεδίωξε.

Πηγή: «Βίος Ὁσίου Δανιήλ του Στυλίτη» ἐκδ. Ἱερὰς Μονῆς Βαρλαὰμ Μετεώρων, Ἀθήνα 1972

The post Ὁ Ὅσιος Δανιὴλ ὁ Στυλίτης στὸ ναὸ τῶν εἰδώλων appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΗΛ. ΛΙΑΜΗΣ: Τί λέμε σέ ἕνα παιδί ὅταν ἔχει βιώσει το διαζύγιο τῶν γονιῶν του; Δηλαδή ἄν ἔχω ἕνα παιδί μπροστά μου πού μοῦ δηλώνει ὅτι «οἱ γονεῖς μου χώρισαν». Καί οἱ δύο γνωρίζουμε, ἐσεῖς στήν ποιμαντική σας καί ἐγώ ἀπό τό σχολεῖο, πώς τά ἐπίσημα διαζύγια ἔχουν φτάσει σε ἀπίστευτους ἀριθμούς, χωρίς νά ὑπολογίσουμε τά ἀφανῆ καί κεκρυμμένα. Πολλές φορές πάλι γινόμαστε μάρτυρες ἀκραίων συμπεριφορῶν μέ ἀνταγωνισμούς καί ἐντάσεις καί τά παιδιά παρατηρητές καί συχνά, μῆλον τῆς ἔριδος. Ὑπάρχουν φορές πού οἱ δύο γονεῖς ἔρχονται σε διαφορετική ὥρα να πάρουν τούς βαθμούς τοῦ παιδιοῦ τους καί εἶναι φορές πού ἀπολογούμεθα ἐπειδή τούς δώσαμε πρῶτα στόν ἄλλον.

Λοιπόν, τί νομίζετε; Τί κάνουμε; Τί λέμε;

ΜΗΤΡ. ΣΙΣΑΝΙΟΥ: Μπῆκα μιά φορά σε μιά τάξη καί λέω:

«Παιδιά, μπῆκε ἕνας παπάς στην τάξη. Ἔχετε κάτι νὰ τοῦ πεῖτε;»

Πετάγεται ἕνα δεκαπεντάχρονο, κατακκόνικο, τά μάτια του ἔξω, μέ ὁρμή, μέ θυμό, μέ ὅση δύναμη φωνῆς εἶχε, καί μοῦ λέει:

«Εγώ ἔχω κάτι νὰ σᾶς πῶ. Πρίν ἀπό τρεῖς ἡμέρες χωρίσανε οἱ γονεῖς μου. Ἐσεῖς τί ἔχετε νὰ μοῦ πεῖτε;»

Πάγωσε ὅλη ἡ τάξη. Βέβαια ἡ πείρα μου μοῦ λέει ὅτι ἕνα παιδί πού μιλάει ἔτσι δημόσια ἔχει φτάσει σε ἀπόγνωση. Ὁ Θεός, λοιπόν, μέ φώτισε καί τοῦ ἀπάντησα μέ τήν ἴδια ἔνταση:

«Ναί», τοῦ λέω, «ἔχω κάτι νὰ σοῦ πῶ».

Τὰ ἔχασε αὐτό.

«Τό πρῶτο πού ἔχω νὰ σοῦ πῶ εἶναι ὅτι πρέπει να σταθεῖς στα πόδια σου. Καί τό δεύτερο, πρέπει να μάθεις τό γιατί οἱ γονεῖς σου σήμερα ἐσένα σέ κάνουν καί ὑποφέρεις, γιά νά μήν ὑποφέρουν τά δικά σου τα παιδιά αὔριο. Ἀλλιῶς δέν ἔχεις το δικαίωμα να ρωτᾶς».

Πάγωσαν ὅλοι. Σιγά σιγά ἠρεμήσαμε καί μιλήσαμε ἐπί δύο ὧρες μέ ὅλη τήν τάξη. Καί τοῦ εἶπα μετά, καί πιό ἁπλά, ὅπως καί στούς ἄλλους:

«Παιδιά μου, εἶναι σημαντικό να μάθετε το γιατί ὑποφέρετε. Νά καταλάβετε, δηλαδή, ὅτι οἱ γονεῖς σας εἶναι ἀνίκανοι νὰ ἀγαπηθοῦν καί ἄρα ν᾿ ἀγαπήσουν κι ἐσᾶς. Πρέπει ὅμως να καταλάβετε, ὅτι αὐτή τους ἡ ἀναπηρία ἀρχίζει ἀπ᾿ τὰ δικά σας τά χρόνια».

Κοιτάω ἕναν νεαρό καί τοῦ λέω:

«Γιατί ἐσύ, λεβέντη μου, πρέπει να ξεκαθαρίσεις μέσα σου ἐάν αὐτή ἡ κοπελιά που στέκεται ἐκεῖ δίπλα σου εἶναι πρόσωπο ἀγάπης ἤ ἀντικείμενο χρήσης. Καί τό ἴδιο καί ἐσύ κοπελιά μου», λέω.

«Να μάθετε ν' ἀγαπᾶτε. Μαθαίνεται ἡ ἀγάπη; Καί βέβαια. Μάθημα πρῶτο, ἡ ἀναγνώριση τοῦ ἐγωισμοῦ. Ἄν δέν ὑπερβεῖτε τὸν ἐγωισμό σας, δέν θά φτάσετε ποτέ στήν ἀγάπη. Ἀκολουθοῦν ἀκόμη πολλά μαθήματα».

Ἀργότερα, μέ τό παιδί ἐκεῖνο μιλήσαμε καί ἰδιαιτέρως:

«Ναί, σέ καταλαβαίνω», τοῦ λέω, «σοῦ συμβαίνει κάτι φοβερό σε κάτι πού ἐσύ ἀγαπᾶς: Καί τούς δύο γονεῖς σου. Θέλεις νά εἶναι καί οἱ δύο μαζί σου. Ἐκεῖνοι ἴσως δέν εἶναι ἱκανοί οὔτε κἄν να διαχειριστοῦν μὲ ἀγάπη ἐσένα. Καί ἐδῶ ἀναδεικνύεται ἡ δική σου εὐθύνη: Νά μήν ἐμπλακεῖς σ' αὐτήν τή δική τους διαμάχη καί νά μπορέσεις νά σταθεῖς πιό μακριά. Θα σηκώσεις ἕνα βάρος. Κάποια ἄλλα παιδιά τῆς ἡλικίας σου σήκωσαν τό βάρος μιᾶς ζωῆς ὅταν πέθανε ὁ πατέρας τους μικρός, πόνεσαν κι ὅμως, τό ἀντιμετώπισαν. Πρέπει ν' ἀντιμετωπίσεις κι ἐσύ τά πράγματα καί ὄχι νά συντριβεῖς ἀπό αὐτό καί νά καταλήξεις σε λάθος δρόμους».

Το λέω συχνά:

«Καλά μου παιδιά, πρέπει νά καταλάβετε τό γιατί οἱ γονεῖς σας φτάσανε ἐδῶ. Τό χρειάζεστε καί στή δική σας ζωή: Νά δεχτεῖτε τά λάθη τους καί τίς ἀποτυχίες τους. Καί κάποτε, νά συγχωρήσετε».

Μοῦ κάνει ἐντύπωση, ξέρεις, ἡ ὡριμότητα πού δείχνουν τα παιδιά. Θυμᾶμαι ἕνα παιδί πού μίλησε γιά τή συμπεριφορά τοῦ πατέρα του καί στο τέλος μοῦ λέει:

«Τί νὰ πεῖς ὅμως, πάτερ. Πατέρας σου εἶναι...».

Καί λέω: Κοίταξε αὐτό τό παιδί, ἔφτασε να σηκώνει τό βάρος τοῦ ἀποτυχημένου πατέρα.

ΗΛ. ΛΙΑΜΗΣ: Ἔφτασε νά τόν σκεπάζει, ἔ;

ΜΗΤΡ. ΣΙΣΑΝΙΟΥ: Ναί. Τί νὰ πεῖς γι᾿ αὐτόν καί τί να τον κάνεις;

ΗΛ. ΛΙΑΜΗΣ: Ἀλήθεια, τί νά τόν κάνεις; Γιά φαντάσου! Ἀντιστροφή ρόλων, ἔ;

ΜΗΤΡ. ΣΙΣΑΝΙΟΥ: Δηλαδή δέν μπορεῖς νά παρηγορήσεις ἕνα παιδί μέ ψεύτικα λόγια, ἀλλά, ἀπ' τήν ἄλλη μεριά, εἶναι σημαντικό να σταθεῖ στα πόδια του. Μήν τρέχει σάν τήν ἄλλη κοπελιά πού συνάντησα, πού παίρνει ναρκωτικά γιά νά ἐκδικηθεῖ τὸν δικό της πατέρα!

Πηγή: "«Ἄκουσε καλό μου παιδὶ» Ἀπαντήσεις σὲ νέους ἀπὸ ἕναν Ἐπίσκοπο Ἀγάπης", Συνεντεύξεις στόν Ἠλία Λιαμῆ, ἐκδ. Ἀρχονταρίκι, 14η ἔκδοση, σέλ.99-103

The post Ὁ Μητροπολίτης Σισανίου καὶ Σιατίστης Παῦλος μιλάει γιὰ τὸ διαζύγιο στὰ παιδιά appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος:

Εἶχα τὴν ἰδιαίτερη εὐλογία νὰ συνδεθῶ πνευματικὰ μὲ τὸν Γέροντα Εὐμένιο Σαριδάκη τὸ Λεπρὸ (1931-1999) κατὰ τὴ διάρκεια τῶν φοιτητικῶν μου χρόνων (1981-1987), καθὼς καὶ μετά, μέχρι τὸ 1992, ποὺ συνέχισα νὰ τὸν ἐπισκέπτομαι. Ἦταν ὑποτακτικὸς τοῦ Ὁσίου Νικηφόρου τοῦ Λεπροῦ (1887-1964) ποὺ ὑπῆρξε πνευματικὸ τέκνο μίας ἄλλης μεγάλης σύγχρονης ὁσιακῆς μορφῆς, τοῦ Ἁγίου Ἀνθίμου Βαγιάνου τῆς Χίου (1869-1960).

Στὸ κελλί του ὁ Γέροντας Εὐμένιος, πάνω ἀπὸ τὴ βιβλιοθήκη, εἶχε τὴ φωτογραφία ἑνὸς Γέροντος, τὴν ὁποία εἶχα προσέξει. Ὅταν κάποια μέρα τὸν ρώτησα ποιός εἶναι ὁ Γέροντας στὴ φωτογραφία, μοῦ ἀπάντησε, «ὁ πατὴρ Ἄνθιμος». «Ἀντιλαμβάνομαι, θὰ πρέπει νὰ εἶναι κάποιο πολὺ σημαντικό πρόσωπο γιὰ σᾶς», τοῦ εἶπα. «Γιὰ τὸν Γέροντά μου ἤτανε σημαντικό πρόσωπο, τὸν πατέρα Νικηφόρο», μοῦ εἶπε. Ἔτσι, μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο μοῦ λύθηκε ἡ ἀπορία.

Μιὰ μέρα μπαίνω στὸ κελλὶ τοῦ Γέροντος Εὐμενίου, καὶ παρατηρῶ ὅτι ἡ φωτογραφία τοῦ πατρὸς Ἀνθίμου εἶχε ἐξαφανιστεῖ. «Μά, ποῦ πῆγε ἡ φωτογραφία τοῦ Γέροντος τοῦ πατρὸς Νικηφόρου;», ρωτάω. Καὶ μοῦ ἀπαντᾶ κάπως ἀπότομα: «Νὰ μὴ ρωτᾶς! Νὰ μὴν εἶσαι περίεργος»!

Ἡ ἀπάντησή του αὐτὴ δὲν μὲ ἀνάπαυσε καὶ ἡ περιέργεια μ' ἔτρωγε καὶ σκεφτόμουν· «Τόσα χρόνια ἔχει ἐκεῖ τὴ φωτογραφία τοῦ παπᾶ Ἀνθίμου καὶ τώρα νὰ τὴν ἀφαιρέσει καὶ νὰ μὴ μᾶς λέει καὶ τὸν λόγο»! Ἔτσι, μὲ τὴν πρώτη εὐκαιρία ποὺ ἀνέβηκα ξανὰ στὸ ἀναρρωτήριο τῶν λεπρῶν, λέω στὸν μακαριστό κ. Ἀριστείδη τὸν Κρητικό, ἕνα πολὺ εὐγενικὸ ἄνθρωπο· «Χάθηκε ἀπὸ τὸ κελλὶ τοῦ Γέροντος ἡ φωτογραφία τοῦ παπᾶ Ἀνθίμου»! Μοῦ λέει· «Ξέρεις, ὁ πατὴρ Θεόκλητος Διονυσιάτης κυκλοφόρησε ἕνα βιβλίο, ποὺ μέσα σὲ αὐτὸ παρουσιάζει τὴν ἁγιότητα τοῦ π. Ἀνθίμου καὶ ὁ Γέροντας δὲν θέλει νὰ ξέρει ὁ κόσμος ὅτι μὲ ὁποιοδήποτε τρόπο εἶχε σχέση μὲ ἕναν ἄγιο»!

Ἡ φωτογραφία τοῦ Ἁγίου Ἀνθίμου τῆς Χίου ποὺ εἶχε στὸ κελλί του ὁ Γέροντας Εὐμένιος.

Τότε κατάλαβα ὅτι οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ κρύβονται ἐπιμελῶς καὶ δὲν θέλουν νὰ φαίνεται ὅτι ἔχουν ὁποιαδήποτε σχέση μ' ἕνα ἄλλον ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἡ φήμη τῆς ἁγιότητάς του ἔχει διαδοθεῖ παντοῦ καὶ ὁ κόσμος τρέχει νὰ τὴ γευτεῖ, ὅπως ἦταν ἡ φήμη τοῦ ἁγίου Ἀνθίμου, ποὺ ὡς γνωστὸ διακηρύχθηκε ἐπισήμως ἡ ἁγιότητά του ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ ἡ μνήμη του τιμᾶται στὶς 15 Φεβρουαρίου.

Γιὰ ν᾿ ἀντιληφθεῖ ὅμως κανεὶς τὸν χαρακτήρα ἑνὸς ἀνθρώπου καὶ τὸ μέγεθος τῆς ἁγιότητάς του, ποὺ κρύβει ἐπιμελῶς, θὰ πρέπει νὰ ψάξει τὸ παρελθόν του, εἰδικώτερα τὶς πνευματικές του ρίζες, γιὰ νὰ βρεῖ ἀπὸ ποῦ ξεκινᾶ ὁ δικός του ἀγῶνας γιὰ μετάνοια, ἡ δική του πορεία γιὰ τὴν ἐν Χριστῷ ζωή. Ἐν προκειμένῳ, ἔχουμε μία ἀδιάσπαστη ἁλυσίδα ἁγιότητας: Πίσω ἀπὸ τὴν ἁγιότητα τοῦ Γέροντος Εὐμενίου Σαριδάκη βρίσκεται ἡ ἁγιότητα τοῦ ὁσίου Νικηφόρου τοῦ Λεπροῦ, πίσω ἀπὸ τὴν ἁγιότητα τοῦ ὁσίου Νικηφόρου βρίσκεται ἡ ἁγιότητα τοῦ ὁσίου Ἀνθίμου τῆς Χίου, τοῦ πατέρα τῶν λεπρῶν, καὶ πίσω ἀπὸ τὴν ἁγιότητα τοῦ ἁγίου Ἀνθίμου συναντᾶμε τὴν ἁγιότητα τοῦ ὁσίου Παχωμίου τῆς Χίου, πού, ἐκτὸς ἀπὸ Γέροντας τοῦ ὁσίου Ἀνθίμου, ἦταν καὶ ὁ Γέροντας τοῦ ἁγίου Νεκταρίου Ἐπισκόπου Πενταπόλεως.

Πηγή: «Μητροπολίτου Μόρφου Νεοφύτου Ὁμιλίες – Λόγοι ἐμπειρικῆς θεολογίας Ἁγίων Πατέρων καὶ Μητέρων», Ἱερὰ Μητρόπολις Μόρφου, τόμος Α’, Ἐκδόσεις Θεομόρφου, σέλ.292-294

The post Ἡ φωτογραφία τοῦ Ὁσίου Ἀνθίμου τῆς Χίου ποὺ ἐξαφανίσθηκε… appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

H Ἱερά Μονή Ἁγίας Μαρίνας βρίσκεται στο χωριό Βόνη Πεδιάδος Ἡρακλείου. Στή θέση τοῦ ναοῦ τῆς Ἁγίας Μαρίνας ὑπῆρχε ἐρειπωμένος ναΐσκος ἀπό τόν ὁποῖο στα τέλη τοῦ 19ου αἰ. ἀπέμενε μόνο ὁ ἀνατολικός τοῖχος τοῦ Ἱεροῦ ἀπ᾿ ὅπου καί ἔβγαινε ἁγίασμα. Οἱ τοιχογραφίες του διατηροῦνται φθαρμένες, βέβαια, μέχρι σήμερα καί τοποθετοῦνται στό μεσαίωνα.

Ἡ ἱστορία τοῦ προσκυνήματος ἀρχίζει με ἕνα θαῦμα ποὺ ὁδήγησε στήν ἵδρυση νέου μικροῦ ναοῦ στόν ἴδιο χῶρο. Ὁ Γιάννης Καπαρουνάκης, φτωχός οἰκογενειάρχης ἀπό το Θραψανό, εἶχε κάποτε δυνατούς πόνους στά πόδια. Πῆγε μιά μέρα τοῦ 1895 στή Βόνη ἐπίσκεψη σέ Τοῦρκο φίλο του καί τοῦ ἀνέφερε τό πρόβλημά του. Ὁ Τοῦρκος, μέ πολλή προθυμία νὰ τὸν βοηθήσει, τοῦ ἔδειξε σέ ἕνα χωράφι του ἕνα σημεῖο μέ βαλτόνερα καί βάτους καί τοῦ σύστησε νά πάει ἐκεῖ νὰ πλυθεῖ, ὅπως πῆγε καί μιά γυναίκα πού εἶχε ψώρα καί ἰάθηκε. Τόν ἄκουσε ὁ ἄρρωστος καί μέ τό πλύσιμο τῶν ποδιῶν του ἔγινε καλά.

Ζήτησε νά ἀγοράσει τόν τόπο αὐτό, ἀλλά ὁ Τοῦρκος δέχτηκε τήν πώλησή του μόνο ἀφοῦ οἰκονόμησε ὁ Κύριος νά δεχτεῖ δοκιμασίες. Καθώς ὁ γιός του τόλμησε να ποτίσει τό ἄλογό του στό ἁγίασμα, αὐτό ψόφησε. Ὁ νέος ἀγανακτισμένος μαγάρισε τήν πηγή, καί ἀμέσως ἀρρώστησε. Ὁ συμφοριασμένος Τοῦρκος κάλεσε τότε τό φίλο του καί συμφώνησε τήν τιμή τοῦ χωραφιοῦ.

Ὁ Καπαρουνάκης θά πήγαινε τήν ἑπομένη νά πουλήσει λάδι στο Ἡράκλειο, γιά νά κάνει τό συμβόλαιο. Τό πρωί τόν ξύπνησε μιά γυναίκα πού τόν παρότρυνε νά βιαστεῖ, τόν βοήθησε νὰ ἑτοιμαστεῖ, κι ἔπειτα ἔγινε ἄφαντη. Ὅταν ἔγιναν ὅλα κατ' εὐχήν, καί τό χωράφι πιά τοῦ ἀνῆκε, παρουσιάστηκε ἄλλος ἀγοραστής με περισσότερα χρήματα καί τότε κατάλαβε πώς ἡ γυναίκα πού τόν βοήθησε να προλάβει ἦταν κάποια Ἁγία.

Ἄρχισε ἀμέσως τήν ἀνασκαφή καί βρῆκε τὰ θεμέλια παλιᾶς ἐκκλησίας, τήν εἰκόνα τῆς Ἁγίας Μαρίνας καί ἕνα σταυρό. Αὐτή λοιπόν ἡ Ἁγία ἦταν πού θεράπευσε τα πόδια του καί φρόντισε νὰ γίνει αὐτός ὁ καλός χωρικός κτήτορας τοῦ οἴκου Της.

Μπῆκε στή συνέχεια ὁ ἐλεημένος πιστός στὸν ἀγώνα ἀνοικοδόμησης τῆς ἐκκλησίας. Ὅταν ἔφτασε στούς σοβάδες, ἀρρώστησε βαριά καί κοιμήθηκε ἐν εἰρήνῃ (1901), ἀφοῦ παράγγειλε στη σύζυγό του νά τήν τελειώσει. Ἡ προσπάθεια εὐλογήθηκε καί τά ἐγκαίνια ἔγιναν τὸν ἴδιο χρόνο, ὅπως μαρτυρεῖ ἡ κτιτορική ἐπιγραφή.

Μιά πολύ μικρή εἰκόνα τῆς Ἁγίας, πού βρέθηκε κατά τήν ἀνασκαφή, βρίσκεται στήν κατοχή ἐγγονῆς τοῦ κτίτορα στήν Ἀμερική. Στό τέμπλο τοῦ πρώτου αὐτοῦ ναοῦ, μέ τό τελείωμα τοῦ ὁποίου ἄρχισαν τά θαύματά Της, εἶναι τοποθετημένη ἡ θαυματουργή εἰκόνα τῆς Ἁγίας ἡ ὁποία διαρκῶς καί ἀδιαλείπτως μεριμνᾶ γιά τόν πιστό λαό της. Ἔτσι ἔγινε ἡ Ἁγία Μαρίνα τῆς Βόνης μέ τόν καιρό μεγάλο Προσκύνημα γιά ὅλη τήν Κρήτη καί ἔξω ἀπ᾿ αὐτήν.

Στη συνέχεια ἀφιερώθηκε ἐκεῖ ἡ πρώτη μοναχή Μακαρία, πού καταγόταν ἀπὸ τὰ Ἀϊτάνια. Στήν προστασία καί στήν ὑπακοή αὐτῆς τῆς ἀσκητικῆς καί χαρισματούχας Γερόντισσας (+1948) προσφέρθηκε ἀργότερα ἡ μικρή Κατερίνα Πετσαγγουράκη ἀπό τίς Μάλες Λασηθίου, πού ἦταν ἄρρωστη καί ἐκεῖ θεραπεύτηκε. Ἀφιερώθηκε ἐν ὅλῃ καρδίᾳ στόν Ἰατρό καί Σωτήρα Κύριο καί στήν κραταιά πολέμιο τῶν δαιμόνων ἁγία Μαρίνα. Πρόκειται γιά τήν μετέπειτα μοναχή Μακαρία τή δεύτερη.

Ὁ ἀείμνηστος Ἀρχιεπίσκοπος Κρήτης κυρός Εὐγένιος μετέτρεψε τό προσκύνημα σε Ἱερά Μονή [Ἡ ἵδρυση τῆς Ἱερᾶς Μονῆς ἔγινε τό 1976 μέ ὑπουργική ἀπόφαση πού ἐκδόθηκε στις 30.7.1976 (ΦΕΚ. 1039/1976, τχ. Β’, σελ. 8382)]. Οἱ μακαριστές Γερόντισσες Μακαρία Πετσαγγουράκη καί ἡ ὑποτακτική της Μαρίνα Παπαδημητροπούλου, μέ τήν συμπαράσταση καί εὐλογία του, οἰκοδόμησαν πάνω ἀπό τήν παλιά ἐκκλησία μεγάλο ναό, μέσα σέ ἐμπόδια καί πειρασμούς, καί «ὑπῆρξαν οἱ ἀκρογωνιαῖοι λίθοι» τῆς Ἱ. Μονῆς τῆς Ἁγίας Μαρίνας.

ΠΗΓΗ: «ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΑΡΙΑ. Η ΛΑΟΦΙΛΗΣ ΜΟΝΑΧΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΑΣ ΒΟΝΗΣ» Ι. Μ. ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΕΡΚΥΡΑ 2020

The post Ἡ ἱστορία τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Μαρίνας Βόνης στὴν Κρήτη appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ἡ οἰκογένεια τοῦ Βάσου Βασιλείου ἀπὸ τὴν Λεμεσὸ τῆς Κύπρου βρέθηκε σὲ πολὺ δεινὴ θέση ὅταν ἔμαθε ὅτι ὁ ἀγαπημένος τους 6χρονος γιὸς Ἀνδρέας, εἶχε βαριὰ μορφὴ λευχαιμίας ἡ ὁποία δὲν μποροῦσε νὰ θεραπευτεῖ εὔκολα (ἔτος 2000) καὶ χρειαζόταν εἰδικὸ μόσχευμα ἀπὸ δότη ὁ ὁποῖος ἔπρεπε νὰ ἦταν συμβατὸς μὲ τὸ γιό τους, καὶ μέσα σὲ σύντομο χρονικὸ διάστημα (μόλις 4 ἑβδομάδων) νὰ βρεθεῖ ὁ κατάλληλος συμβατὸς δότης γιὰ τὴ μεταμόσχευση.

Ἡ ἱστορία τοῦ μικροῦ Ἀνδρέα εἶχε συγκινήσει ὄχι μόνο τὸ Πανελλήνιο ἀλλὰ καὶ ὁλόκληρο τὸν κόσμο καὶ ὅλοι τότε θὰ θυμοῦνται τὴν ἀγωνία τῆς οἰκογένειας καὶ τὶς καθημερινὲς ἐκκλήσεις στὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν μας γιὰ νὰ σώσει τὸ παιδί.

Τὸ μόσχευμα τότε βρέθηκε γρήγορα καὶ τὸ παιδὶ ἦταν στὰ χέρια κορυφαίων ἐπιστημόνων στὴν Ἀμερικὴ προκειμένου νὰ γίνει ἡ πολὺ λεπτὴ καὶ σοβαρὴ χειρουργικὴ ἐπέμβαση!

Πρὶν πᾶνε ὅμως στὴν Ἀμερικὴ ἡ οἰκογένεια τηλεφώνησε στὸν ἡγούμενο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Μαρίνας τῆς Ἄνδρου καὶ στὸν π. Κυπριανὸ συγκεκριμένα προκειμένου νὰ ζητήσουν τὴν εὐλογία τῆς Ἁγίας Μαρίνας καὶ ἀπὸ τὸν ἴδιο νὰ προσευχηθεῖ γιὰ τὸν Ἀνδρέα τους, καὶ τότε ἐντελῶς αὐθόρμητα ὁ ἡγούμενος π. Κυπριανὸς εἶπε ὅτι θὰ προσευχηθεῖ στὴν Ἁγία, καὶ τοὺς τόνισε νὰ μὴν ἀνησυχοῦν ἀφοῦ στὸ χειρουργεῖο θὰ ἦταν ἡ Ἁγία Μαρίνα ἡ ἴδια!

Πράγματι μὲ τὴν εὐχὴ τοῦ ἡγουμένου Κυπριανοῦ στὶς ἀποσκευές τους καὶ μὲ τὴν ἀκράδαντη πίστη γιὰ τὴ βοήθεια τῆς Ἁγίας Μαρίνας οἱ δύο γονεῖς καὶ ὁ μικρὸς Ἀνδρέας μετέβησαν στὶς ΗΠΑ.

Μετὰ τὶς καθιερωμένες προκαταρκτικὲς ἐξετάσεις προετοιμασίας ὁ μικρὸς Ἀνδρέας εἰσῆλθε γιὰ τὴν πραγματικὰ πολὺ σοβαρὴ καὶ λεπτὴ ἐγχείρηση!

Λίγο πρὶν ἀρχίσει ἡ χειρουργικὴ ἐπέμβαση στὸ νοσοκομεῖο MD ANDERSON του Χιοῦστον τοῦ Τέξας στὶς ΗΠΑ μιὰ γυναῖκα παρουσιάστηκε στὸν ἐπί κεφαλῆς κορυφαῖο Ἀμερικανὸ γιατρὸ Ka Goua Tsan (Κινεζικῆς καταγωγῆς) καὶ τοῦ συστήθηκε ὡς ἡ προσωπικὴ γιατρὸς τοῦ μικροῦ Ἀνδρέα καὶ μάλιστα ζήτησε νὰ παρακολουθήσει τὴν ἐγχείρηση μὲ μεγάλη ἐπιμονή!

Ἐκεῖνος τῆς εἶπε πὼς δὲν ἐπιτρέπεται νὰ βρίσκεται στὸ χειρουργεῖο ξένος ἰατρὸς καὶ πὼς ἀποτελοῦσε πρακτικὴ τῆς ἰατρικῆς του ὁμάδας νὰ μὴν μετέχουν ἄλλοι στὶς λεπτὲς αὐτὲς ἐγχειρήσεις!

Οἱ γνώσεις τῆς γυναίκας ὅμως γύρω ἀπὸ τὴν ἰατρικὴ ποὺ φαινόταν πολὺ ὑψηλὲς μαζὶ μὲ τὴν ἐπιμονή της ἔκαμψαν τὴν ἀρχικὴ ἀδιαλλαξία του χειρούργου καὶ παραδόξως ἡ ὁμάδα δέχτηκε τὴν γιατρὸ ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα ἂν καὶ ἀποτελοῦσε καὶ ἀποτελεῖ μόνιμη τακτικὴ τοῦ νοσοκομείου νὰ μὴν μετέχουν ἄλλοι γιατροὶ σὲ τόσες λεπτὲς ἐγχειρήσεις!

Κατὰ παράδοξο ἐπίσης τρόπο κανεὶς δὲν ζήτησε ἄλλα ἐχέγγυα παρὰ μόνο τὴν παρακάλεσαν νὰ δηλώσει τὰ στοιχεῖα ταυτότητός της στὴν εἴσοδο τοῦ χειρουργείου. Καὶ ἔτσι ἔγινε!

Ἡ ἄγνωστη Ἑλληνίδα ἰατρὸς εἰσῆλθε στὸ χειρουργεῖο καὶ ὄχι ἁπλῶς παρακολουθοῦσε ἀλλὰ συμμετεῖχε ἐνεργὰ στὴν ἐγχείρηση τοῦ μικροῦ Ἀνδρέα.

Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἐγχείρησης ἡ Ἑλληνίδα γιατρὸς ὄχι μόνο παρακολουθοῦσε ἀλλὰ μετεῖχε ἐνεργὰ στὴν ἐγχείρηση τοῦ μικροῦ, καὶ μάλιστα μὲ ἐπιστημονικὸ τρόπο ἐξήγησε στὴν ἰατρικὴ ὁμάδα πὼς ἔπρεπε νὰ προχωρήσει ἡ ἐπέμβαση προτείνοντας μάλιστα καὶ κάτι ριζοσπαστικὸ ὅπως τὴ χρήση ἀρχέγονων ἐμβρυακῶν κυττάρων ἀπὸ τὸν ὀμφαλό!!!

Ἡ ἐγχείρηση χάρη στὶς ὑποδείξεις της πῆγε πολὺ καλὰ καὶ ἡ Ἑλληνίδα γιατρὸς παρέμεινε λίγη ὥρα στὸ χειρουργεῖο ἐως ὅτου ἔξαφνα ἀποχώρησε χωρὶς νὰ καταλάβει κανείς το πώς...

Οἱ Ἀμερικανοὶ γιατροὶ ἐνθουσιασμένοι ἀπὸ τὶς ὑποδείξεις τῆς μυστηριώδους γυναίκας μετὰ τὸ τέλος τῆς ἐγχείρησης θέλησαν νὰ τὴν γνωρίσουν καὶ πῆγαν στὴν οἰκογένεια Βασιλείου καὶ τοὺς εἶπαν ὅτι ἦταν κεφαλαιώδους σημασίας γι’ αὐτοὺς νὰ γνωρίσουν τὴν κορυφαία γιατρὸ ποὺ εἶχαν φέρει ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα ἢ τὴν Κύπρο!

Ὁ ἐπί κεφαλῆς γιατρός τους εἶπε: Δὲν μπορῶ ὅμως νὰ καταλάβω πῶς εἴχατε μιὰ τέτοια γιατρὸ γιὰ τὸ παιδί σας καὶ ἤλθατε σὲ μένα;

Οἱ γονεῖς ἔκπληκτοι δήλωσαν ὅτι δὲν εἶχαν φέρει καμία γιατρὸ μαζί τους!

Τὸ νοσοκομεῖο ἔγινε ἄνω – κάτω γιὰ νὰ βρεθεῖ ἡ ξένη γιατρός.

Αἰτία οἱ λόγοι ἀσφαλείας ποὺ δὲν ἐπιτρέπουν τὴν εἴσοδο ἀγνώστων σὲ τόσο σοβαρὰ χειρουργεῖα.

Τότε καὶ ἐπειδὴ ἡ γιατρὸς αὐτὴ εἶχε ἐξαφανιστεῖ ἀπευθύνθηκαν στὴ γραμματεία τοῦ χειρουργείου προκειμένου νὰ βροῦν τὰ στοιχεῖα της!

Ἔκπληκτοι διαπίστωσαν ὅτι ἡ ἄγνωστη γυναῖκα γιατρὸς εἶχε ὑπογράψει μὲ τὸ ἐξης ὄνομα: Marina from Andros! Μαρίνα ἀπὸ τὴν Ἄνδρο!

Τὸ μοναστήρι τῆς Ἁγίας Μαρίνας στὴν Ἄνδρο

Οἱ γονεῖς τότε ἀναλύθηκαν σὲ δάκρυα ἐνῷ οἱ γιατροὶ ἔμειναν ἄναυδοι γιὰ πολλὴ ὥρα συνειδητοποιῶντας ὅτι ἡ συνχειρουργὸς τοὺς ἦταν μιὰ γυναῖκα μὲ σάρκα καὶ ὀστᾶ ἀλλὰ ἀπὸ τὸ «παρελθόν...»

Μιὰ Χριστιανὴ Ὀρθόδοξη Ἁγία ποὺ εἶχε ἀναχωρήσει γιὰ τὴν Χώρα τῶν ζώντων καὶ ἀγιὼν τοῦ Χριστοῦ μας, μὲ μαρτυρικὸ τρόπο γιὰ τὴν Ἁγία Πίστη στὸν Ζωοδότη καὶ Σωτῆρα Χριστὸ τὸ 270 μ.Χ!

Θυμήθηκαν τότε αὐτὸ ποὺ τοὺς εἶχε πεῖ ὁ προσευχόμενος Γέροντας τῆς Μονῆς: «Πηγαίνετε στὴν Ἀμερικὴ καὶ ἡ Ἁγία Μαρίνα θὰ εἶναι μαζί σας στὸ χειρουργεῖο!»

Τὸ θαυμαστὸ αὐτὸ σύγχρονο γεγονὸς ἑορτάζεται δεόντως στὸ μοναστήρι τῆς Ἁγίας μας Μεγαλομάρτυς καὶ Καλλιπάρθενου Νύμφης τοῦ Χριστοῦ μας, Μαρίνης, εἰς τῆς νῆσον Ἄνδρο!

Πηγή: Ὀρθόδοξο Χριστιανικὸ Οἰκοδόμημα Ἑλλάδας – Κύπρου

The post Συγκλονιστικὸ θαῦμα τῆς Ἁγίας Μαρίνας στὴν Ἀμερική appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Μετὰ ἀπὸ πολλὰ χρόνια διηγεῖτο ὁ Ὅσιος Γεώργιος Καρσλίδης σὲ πνευματικά του τέκνα γιὰ τὴ δύσκολη αὐτὴ περίοδο τῆς ζωῆς του:

Βρισκόμουν στὸ σπίτι μόνος μου, στὸ σπίτι τοῦ ἀδελφοῦ μου, οἱ γονεῖς μου εἶχαν πεθάνει.

Ἦρθε ἐκείνη τὴν ἡμέρα κάποιος ζητιάνος, πῆρα ἕνα πιάτο, πῆγα στὸ ἀμπάρι, πῆρα λίγο ἀλεύρι καὶ τοῦ τὸ ἔδωσα.

Μετά, τὴν ἄλλη ἡμέρα, χρειάσθηκε νὰ πάει νὰ πάρει ἀλεύρι καὶ ἄρχισε νὰ μὲ μαλώνει λέγοντάς μου· ξεσήκωσες ὅλο τὸ ἀμπάρι καὶ τὸ ἔδωσες στὸν ζητιάνο. Τὰ ἔβαλε μαζί μου, μιὰ φασαρία, νὰ κακό, καὶ αὐτὸ ἔγινε αἰτία νὰ σηκωθῶ νὰ φύγω ἀπὸ τὸ σπίτι.

Βρέθηκα σὲ κάποιον Τοῦρκο καὶ μὲ ἔκανε τσομπάνο στὰ ζῶα του. Ἔπαιρνα τὰ ζῶα, τὰ πήγαινα σὲ μία ρεματιὰ καὶ ἐκεῖ τὰ φύλαγα. Μία ἡμέρα, ποὺ φύλαγα τὰ ζῶα, βλέπω τρεῖς ἱερωμένους, οἱ ὁποῖοι ἄρχισαν μία ψαλμωδία τόσο ὡραία, ποὺ ἐγκατέλειψα τὰ ζῶα καὶ τοὺς ἀκολούθησα.

Ξαφνικὰ ὅμως τοὺς ἔχασα. Ἦταν δὲ τόσο ὡραία ἡ ψαλμωδία, ποὺ ἐπειδὴ ἔγιναν ἄφαντοι, ἔβαλα τὰ κλάματα. Μὲ τὰ κλάματα γύρισα στὸ σπίτι καὶ ὅταν μὲ εἶδε ὁ Τοῦρκος ἔτσι, μὲ ρωτοῦσε: "Τί ἔπαθες; τί συμβαίνει;" ἀλλὰ ἐγὼ δὲν μποροῦσα νὰ μιλήσω. Μετὰ ἀπὸ ὧρες συνῆλθα καὶ τοῦ ἐξήγησα τί ἔπαθα.

Τότε μοῦ εἶπε: "Ἂν τοὺς δεῖς, τοὺς γνωρίζεις;".

"Δὲν ξέρω", ἀποκρίθηκα.

Μὲ πῆρε μετὰ ἀπὸ τὸ χέρι καὶ μὲ πήγαινε ἀπὸ τὸ ἕνα δωμάτιο στὸ ἄλλο καὶ σὲ κάποιο μέρος σήκωσε μία καταπακτὴ καὶ κατεβήκαμε μία σκάλα. Τότε ἀνοίχθηκε ὁλόκληρη ἐκκλησία μπροστά μας. Ὁ Τοῦρκος ἦταν κρυπτοχριστιανός. Ἀμέσως ἔτρεξα μπροστὰ στὴν εἰκόνα τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν (ὁ Μέγας Βασίλειος, ὁ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος καὶ ὁ Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος): Νὰ· αὐτοὶ ἦταν!

Τότε, μοῦ εἶπε: "Ἔλα, παιδί μου, ἐσὺ τώρα δὲν εἶσαι γιὰ ἐδῶ. Εἶσαι, γιὰ μοναστήρι".

Μία ἡμέρα, ποὺ ὁ Ὅσιος προσευχόταν μόνος του, τοῦ παρουσιάσθηκε ἕνας καβαλλάρης, καὶ τὸν πῆρε μαζί του.

Τοῦ μίλησε μὲ ἀγάπη καὶ τοῦ ἀνέφερε ποῦ θὰ τὸν πήγαινε καὶ τί θὰ ἔκανε ἐκεῖ ποὺ θὰ τὸν ἄφηνε. Ἡ ἀπόσταση ποὺ διήνυσαν ἦταν μεγάλη, ἀλλὰ τὴ διέβησαν σὲ σύντομο χρόνο.

Ὁ νέος αὐτὸς συνοδός του ἦταν ὁ Μεγαλομάρτυς ἅγιος Γεώργιος ὁ Τροπαιοφόρος, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα θὰ λάμβανε καὶ θὰ τοῦ ἦταν προστάτης καὶ φύλακας γιὰ ὅλη τὴν κατοπινή του ζωή.

Βιβλίο, Μοναχοῦ Μωυσέως Ἁγιορείτου: "Ὁ ὅσιος Γεώργιος τῆς Δράμας, (1901-1959)". Ἔκδοση τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἀναλήψεως τοῦ Σωτῆρος, Δρᾶμα

The post Ὁ Ὅσιος Γεώργιος Καρσλίδης καὶ ὁ Τοῦρκος ποὺ ἦταν κρυπτοχριστιανός appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Γράφει ἡ Καλλιόπη Ζτούπα

-Γέροντα μου, θὰ ἤθελα πολὺ νὰ μοῦ πεῖς κάποιο γνωμικό ἀπὸ ἐκεῖνα τὰ ὡραῖα ποὺ συνηθίζεις νὰ μᾶς λές.

Ἐκεῖνος γελῶντας μοῦ ἀπαντάει:

-Βρήκαμε δουλειά! Τί θέλεις νὰ σοῦ πῶ;

-Ξέρεις ἐσύ. Ἀπὸ ἐκεῖνα τὰ γνωστά...

-Καλῶς, θα σοῦ πῶ μερικά!

«Γέροντα μου, Χρυσοχέρη, μία στὸ ἀμόνι, τρεῖς στὸ χέρι», δηλαδὴ καὶ ἀνεπρόκοπος, δὲν ἤξερε καλὰ τὴν δουλειά του, καὶ ἔκανε και ζημιές.

«Μὴν ἐμπιστευθῇς τὸν φίλο σου καὶ εἰπῆς τὸ μυστικό σου. Ὁ φίλος στὸν φίλο του θὰ τὸ πῇ καὶ θά 'ναι κακό δικό σου. Τὸ μυστικό σου νὰ τὸ εἰπῇς εἰς τὸν πνευματικό σου». Ἡ ἐμπιστοσύνη εἶναι μεγάλη ὑπόθεση. Πρέπει νὰ ἐμπιστευόμαστε σωστοὺς ἀνθρώπους γιὰ νὰ καθοδηγούμαστε ὀρθά.

Πολλὲς εἶναι οἱ ἱστορίες ἀνθρώπων ποὺ ἔχουν ζημιωθεῖ στη ζωή τους άνεπανόρθωτα. Χωρὶς νὰ ἐξετάσουν τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἐμπιστεύονται ἔχουν πάθει μεγάλες ζημιές, γιατί οἱ φίλοι ἢ ἀπὸ ζήλεια ἢ ἀπὸ κακία τοὺς κατέστρεψαν.

«Σάπια σανίδια μὴν πατᾶς, μηδὲ σάπια δοκάρια. Τὰ σάπια, σάπια εἶναι τα καὶ σπάζουν τὰ ποδάρια».

-Τί ἐννοεῖς μὲ αὐτό, Γέροντα;

-Θέλει νὰ πῇ νὰ προσέχουμε πού πατᾶμε, ποὺ βρισκόμαστε, τί λέμε καὶ τί παρέες κάνουμε. Τὰ πάντα νὰ προσέχουμε!

-Θέλει νὰ ἔχουμε διάκριση, Γέροντα, καὶ ἐμεῖς δὲν τὴν ἔχουμε. Πῶς γίνεται νὰ φυλαχτοῦμε;

-Μὲ τὴν ἐγκράτεια. Νὰ μὴν μιλάμε. Νὰ μιλάμε λίγο. Ὅταν ἕναν ἄνθρωπο τὸν βλέπεις ὅτι δὲν πάει καλὰ καὶ ὑποκρίνεται, άρρωσταίνεις.

-Γέροντα, τί κάνουμε σὲ αὐτὴν τὴν περίπτωση;

-Ἐκεῖ εἶναι ἡ ουσία. Παλεύεις ἐσύ, παλεύει καὶ αὐτός. Παλεύει, εἰδικότερα, τὸ καλὸ μὲ τὸ ἄσχημο. Ὁ πειρασμός παλεύει, ἄς ποῦμε μὲ μένα ἀλλὰ παλεύει καὶ μὲ ἐκεῖνον. Ὅταν νικήσει ὁ δικός μου ὁ πειρασμός, ἐγὼ κουράζομαι. Ὅταν νικήσω ἐγώ, ὄχι ἐγώ βέβαια ἀλλά ὁ Θεός, μὲ πολεμάει πολὺ ὁ πειρασμὸς καὶ ἐγὼ κουράζομαι. Μοῦ προκαλεῖ ἐξάντληση. Δὲν μπορῶ οὔτε νὰ μιλήσω. Αισθάνομαι καταβεβλημένος σὰν νὰ ἔχω σκάψει ἕνα ἀμπέλι.

-Ὁ νέος αὐτὸς ποὺ ἦρθε σήμερα καταβαλλόταν ἀπὸ τὸν πειρασμό; Τὸ ἀντιλήφθηκες ἀπὸ τὴν ἀρχή;

-Ναί, τὸ κατάλαβα. Γι' αὐτὸ καὶ προσπάθησα νὰ τοῦ δώσω νὰ καταλάβει ὅτι ὅλα αὐτὰ ποὺ κάνει δὲν εἶναι σωστά. Βλέπεις γνώρισε μία κοπέλα, τὴν παράτησε, μετὰ βρῆκε ἄλλη καὶ ἔκανε τὸ ἴδιο και οὐ τῷ καθεξῆς.

Ἐγὼ τὸν ἐπέπληξα λέγοντάς του: «Τί εἶναι αὐτά; Εμπόριο σάρκας κάνεις; Ἔκανες καὶ πολιτικό σύμφωνο... Δὲν πράττεις ὀρθά. Θὰ ἔχεις συνέπειες γι' ὅλα αὐτά. Θὰ πληρώσεις. Τώρα δὲν τὰ καταλαβαίνεις, μετὰ θὰ εἶναι ἀργά».

Μοῦ ἀνταπάντησε γιὰ νὰ ἐλαφρύνει τὴν θέση του ὅτι τὸν πήγανε καὶ στὸ Ἅγιον Ὄρος. Τότε, τοῦ ἀπάντησα μὲ αὐστηρὸ τρόπο ὅτι: «Τὸ σῶμα σου μπορεῖ νὰ ἦταν ἐκεῖ, ἐσὺ δὲν ἤσουνα ὅμως». Στὴ συνέχεια, γονάτισε κλαίγοντας καὶ κατάλαβε ὅτι ὅσα ἔκανε δὲν ἦταν σωστά. Τοῦ ἐξήγησα ὅτι οἱ πράξεις του ἦταν ἄτιμες. Δὲν ἔχουμε δικαίωμα νὰ ἐμπορευόμαστε τὸ σῶμα μας. Ὁ Θεός μᾶς ἔπλασε καὶ ὀφείλουμε νὰ κατανοήσουμε γιατί ζοῦμε. Νὰ καταλάβουμε τί ἐστὶ ἄνθρωπος. Καὶ τὰ ζῶα ἀκόμη δὲν συμπεριφέρονται ἔτσι, ὅπως κάνουμε ἐμεῖς. Τοῦ μίλησα αὐστηρὰ γιατί δὲν θὰ καταλάβαινε ἀλλιῶς.

Ὁ Θεὸς εἶναι πονόψυχος, εἶναι ἐλεήμων, μᾶς ἀγαπάει καὶ θέλει πάντες σωθῆναι. Ἂς προσευχηθοῦμε στὸν Θεὸ νὰ μᾶς λυπηθεῖ γιατί δὲν ξέρουμε ἀκόμη ποὺ θὰ φτάσουμε. Ἔχουμε πάρει μεγάλη κατρακύλα.

Ἐμεῖς εἴμαστε ἐνάντια στὸ καλὸ καὶ ἐνισχύουμε τὸ κακό. Τὸ καλὸ τὸ πυρπολοῦμε ἀντὶ νὰ τὸ βοηθήσουμε νὰ εὐοδωθεῖ. Νομίζουμε ὅτι λόγῳ τῆς σύγχρονης πολυτέλειας ποὺ μᾶς παρέχεται καὶ τῆς τάσης μας γιὰ ξενομανία ὅτι εἴμαστε καλά. Ὄχι, παιδιά μου! Εἴμαστε σκλάβοι! Ὅταν πέφτουμε σὲ κάποιο ἁμάρτημα, θὰ πρέπει νὰ μετανοοῦμε καὶ νὰ μὴν ὑποδουλωνόμαστε στὰ ἁμαρτήματά μας. Ἐπιβάλλεται νὰ σηκωνόμαστε, νὰ ἀλλάζουμε ὅσο γίνεται πιὸ γρήγορα καὶ νὰ μὴν λέμε «δὲν πειράζει».

Ή φράση «δὲν πειράζει» εἶναι ἐπιπόλαιη φράση καὶ θὰ πρέπει νὰ τὴν ἀποφεύγουμε. Νὰ ἀποφεύγουμε νὰ κάνουμε τὰ ἴδια λάθη, νὰ μετανοοῦμε. Ὅλοι μας πέφτουμε, ἄνθρωποι εἴμαστε, ἀλλὰ νὰ προσέχουμε νὰ τὸ διορθώσουμε καὶ νὰ μὴν τὰ ἐπαναλαμβάνουμε, νὰ τὰ ἐξομολογούμαστε.

Πρέπει νὰ ἀνορθωνόμαστε ἀκόμη καὶ ἐὰν ξαναπέσουμε ἢ ἀπὸ ἐγωισμὸ ἢ ἀπὸ άδυναμία ἢ ἀπὸ ἐπιπολαιότητα ἢ ἀπὸ γινάτι. Τὸ γινάτι βγάζει μάτι λέμε! Θα πρέπει νὰ προσέχουμε καὶ νὰ ἐνστερνιστοῦμε τὴν ἀρετὴ τῆς μετανοίας, διότι υπάρχει ὁ ἀνήφορος, ὑπάρχει καὶ ὁ κατήφορος. Ὅταν πέσουμε στὸν κατήφορο, παίρνουμε κουτρουβάλες. Ἀλίμονό μας! Ποῦ θὰ πᾶμε, κανένας μας δὲν ξέρει. Στὸν ἀνήφορο δυσκολευόμαστε, ἀλλὰ θὰ φτάσουμε σὲ ὄμορφο καὶ ὡραῖο μέρος ἀνάπαυσης καὶ ἠρεμίας. Ἐνῷ στὸν κατήφορο, μπορεῖ νὰ πάρουμε κουτρουβάλες καὶ δὲν ξέρουμε ποῦ θὰ φτάσουμε, ποῦ θὰ σταματήσουμε. Ὁ κατήφορος ἔρχεται ἀπὸ τὴν μεγάλη ύπερηφάνεια καὶ τὸν ἐγωισμό. Ὁ κάθε ἄνθρωπος ὅταν πετάξει ἀπὸ μέσα τὸν ἐγωισμὸ καὶ πέσει σὲ ταπείνωση ἔχει κέρδος. Ὅταν ἐπιμένει καὶ ἐμμένει στὴν ὑπερηφάνεια καὶ στὸν έγωισμό, κάνει κατάχρηση τῆς καλοσύνης ποὺ τοῦ χάρισε ὁ Θεός. Τὸ καλό παράδειγμα ποὺ θὰ πρέπει νὰ δώσουμε εἶναι νὰ ταπεινωθοῦμε. Πρέπει πάντα μὲ ἕνα καλό παράδειγμα νὰ δώσουμε στὸν συνάνθρωπό μας νὰ καταλάβει τὸ συνετὸ μὲ τὴν ταπείνωση, μὲ τὴν μετάνοια καὶ τὴν ὑπομονή.

-Δηλαδή, Γέροντα; Θὰ πρέπει νὰ ὁπλιστοῦμε μὲ γερὰ νεῦρα;

-Ἀκριβῶς! Ἀνάλογα μὲ τὸν τρόπο καὶ τὸ φέρεστε. Ἀνάλογα μὲ τὸν καιρὸ καὶ θὰ ἀρμενίσω. Εἶναι βοριᾶς θὰ ἀρμενίσω μὲ τὴν πνόα. Εἶναι νοτιὰς; Θὰ φροντίσω νὰ μὴν τούμπάρω.

-Δὲν ἔχεις, Γέροντα, συγκεκριμένη συμβουλὴ νὰ μοῦ δώσεις;

-Συγκεκριμένη δὲν ὑπάρχει. Τὸ καθένα θέλει το δικό του. Σὰν σύνολο εἶναι ὁ καλός τρόπος, τὸ καλὸ παράδειγμα. Καὶ τὸ πρῶτο ή ταπείνωση καὶ οἱ καλοὶ λογισμοί. Ἀπὸ τὴν ταπείνωση ἔρχεται ή μετάνοια καὶ ἡ ἀγάπη.

Πηγή: «Στύλος Ορθοδοξίας» αρ. φ. 283, σελ.20

The post Γνωμικὰ καὶ νουθεσίες τοῦ Γέροντα Βασιλείου τοῦ Καυσοκαλυβίτου appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Εἶναι μεγάλη ἀνάγκη να κυβερνᾶ κανείς ὅπως πρέπει τή γλῶσσα του καί νά τή χαλιναγωγεί. Γιατί ὁ καθένας ἔχει τήν τάση νὰ τὴν ἀφήνει να τρέχει καί νά μιλᾶ γιὰ κεῖνα πού δίνουν εὐχαρίστηση στις αἰσθήσεις μας. Ἡ πολυλογία τίς περισσότερες φορές προέρχεται ἀπό περηφάνια. Ἐξαιτίας τῆς ὑπερηφάνιας νομίζουμε πώς ξέρουμε πολλά καί εἴμαστε ἱκανοποιημένοι γιὰ τὴν ἄποψή μας, ἔτσι πιεζόμενοι ἀπό τό πάθος προσπαθοῦμε μέ πολλές δευτερολογίες νά ἐντυπώσουμε τήν ἄποψή μας στην καρδιά τῶν ἄλλων, γιά νά φανοῦμε σ' αὐτούς δάσκαλοι, σὰ νὰ ἔχουν ἀνάγκη να μάθουν ἀπό μᾶς. Καί μάλιστα αὐτή τήν ἀλαζονεία τή δείχνουμε, ὅταν τούς διδάσκουμε χωρίς αὐτοί νά μᾶς ρωτήσουν προηγουμένως κάτι.

Τα δεινά πού γεννιοῦνται ἀπ' τήν πολυλογία δέν εἶναι δυνατὸν νὰ τὰ περιγράψω μέ λίγα λόγια. Ἡ πολυλογία εἶναι μητέρα τῆς ἀμέλειας (ἀκηδεία), θεμέλιο της ἄγνοιας καί τῆς ἀνοησίας, πόρτα τῆς συκοφαντίας (καταλαλιά), ὑπηρέτης τοῦ ψέματος καί ψυχρότητα τῆς καρδιακῆς θεοσεβοῦς θερμότητας. Τά πολλά λόγια ἐνδυναμώνουν τά πάθη καί ἀπ' αὐτά ἡ γλῶσσα κινεῖται ὕστερα μέ περισσότερη εὐκολία στίς ἀδιάκριτες κουβέντες. Γι' αὐτό κι ὁ Ἀπόστολος Ἰάκωβος θέλοντας νά δείξει πόσο δύσκολο εἶναι τό νά μήν ἁμαρτάνει κανείς στα λόγια πού ξεστομίζει, εἶπε πώς αὐτό εἶναι χαρακτηριστικό μόνο τῶν τέλειων ἀνδρῶν: «ἄν κάποιος δέν ἁμαρτάνει στά λόγια, αὐτός εἶναι τέλειος ἄντρας, ἱκανός να χαλιναγωγήσει καί ὅλο τὸ σῶμα» (Ἰάκ.3, 2). Γιατί, μόλις ἡ γλῶσσα ἀρχίσει να μιλᾶ, τρέχει σὰν ἀχαλίνωτο ἄλογο καί δέ λέει μόνο τα καλά καί τά πρέποντα, ἀλλά καί τὰ κακά. Γι' αὐτό κι ὀνομάζεται ἀπό τὸν ἴδιο Ἀπόστολο, «ἀσυγκράτητο κακό, γεμάτη θανατηφόρο δηλητήριο φιδιοῦ» (Ἰάκ. 3, 8). Γι᾿ αὐτό συμφωνῶντας κι ὁ Σολομῶν εἶπε ὅτι «ἀπ' τήν πολυλογία δέν πρόκειται ν' ἀποφύγεις τήν ἁμαρτία» (Παρ. 10, 19). Καὶ γιὰ νὰ τὸ ποῦμε γενικά, ὅποιος μιλᾶ πολύ, ἀποδεικνύει πώς εἶναι ἀμαθής: «ὁ ἄμυαλος πληθαίνει τά λόγια του» (Εκλ. 10, 14).

Νὰ μὴν ἐπεκτείνεσαι σε μακρές συζητήσεις μ' ἐκεῖνον πού σε ἀκούει με κακή διάθεση, γιά νά μήν τόν ἀηδιάσεις καί τόν κάνεις νὰ σὲ σιχαθεῖ, ὅπως ἔχει γραφτεῖ, «αὐτός πού λέει περιττά λόγια, προκαλεῖ ἀποστροφή» (Σειρ. 20, 8).

Απόφευγε νά μιλᾶς μὲ αὐστηρότητα καί μεγαλόφωνα, γιατί καί τά δυό εἶναι μισητά καί δίνουν τὴν ἐντύπωση πώς εἶσαι ματαιόδοξος κι ἔχεις μεγάλη ἰδέα γιά τόν ἑαυτό σου. Νά μή μιλᾶς ποτέ γιά τόν ἑαυτό σου καί γιά τίς ὑποθέσεις σου ἤ γιά τούς συγγενεῖς σου παρά μόνο, ὅταν εἶναι ἀνάγκη καί μέ ὅσο περισσότερη συντομία καί βραχυλογία μπορεῖς. Κι ἄν σοῦ φανεῖ πώς ἄλλοι μιλοῦν γιά τόν ἑαυτό τους, χωρίς νά εἶναι ἀναγκαῖο, φρόντισε νά μήν τούς μιμηθεῖς ἀκόμα κι ἄν ὑποτεθεῖ ὅτι τά λόγια τους φαίνονται ταπεινά καί κατηγοροῦν τὸν ἑαυτό τους. Καί γιά τόν πλησίον σου καί γιά ὅσα ἔχουν σχέση μέ αὐτόν, μίλα ὅσο λιγότερο μπορεῖς. Μίλα γιά τόν πλησίον σου, ὅταν καί ὅπου μπορεῖ νά χρειάζεται, νά λές κάτι γιά τό καλό του (1). Γιά τό Θεό νά μιλᾶς μέ ζωηρή ἐπιθυμία, κυρίως γιὰ τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ἀγαθότητά Του ἀλλά καί μέ φόβο, σκεπτόμενος πώς μπορεῖς νὰ σφάλεις ἀκόμα και σ' αὐτό. Γι' αὐτό καλύτερα προτίμησε να προσέχεις, ὅταν μιλοῦν ἄλλοι γι' αὐτά, φυλάγοντας τὰ λόγια τους στά ἐσώτερα τῆς καρδιᾶς σου. Καὶ γιὰ τὰ διάφορα ἄλλα θέματα που μιλοῦν, μόνο ὁ ἦχος τῆς φωνῆς ἄς ἀκουμπᾶ στὴν ἀκοή σου. Ὁ νοῦς σου ἄς εἶναι ὑψωμένος στο Θεό. Αλλά, κι ὅταν ἀκόμα εἶναι ἀνάγκη ν' ἀκούσεις ἐκεῖνον που μιλᾶ, γιά νά καταλάβεις καί νὰ τοῦ ἀπαντήσεις, ἀκόμα καὶ τότε μην παραλείψεις στο μεταξύ να ρίξεις μέ τό λογισμό σου κανένα βλέμμα στόν οὐρανό, ὅπου κατοικεῖ ὁ Θεός σου.

Αναλογιζόμενος τό ὕψος Του καί πώς Αὐτός βλέπει πάντοτε τή μηδαμινότητά σου, ἐξέταζε καλά ἐκεῖνα πού ἔρχονται στην καρδιά σου νὰ πεῖς, προτοῦ φτάσουν στη γλῶσσα σου καί θὰ βρεῖς πολλά πού εἶναι καλύτερο νά μή βγοῦν ἀπ' τὸ στόμα σου.

Ἐπιπλέον, να ξέρεις ὅτι κι ἀπό ἐκεῖνα πού σκέφτεσαι πώς εἶναι καλό νὰ τὰ πεῖς, εἶναι πολύ καλύτερο να τ' ἀποσιωπήσεις καί θά το καταλάβεις αὐτό, ἀφοῦ τελειώσει ἐκείνη ἡ συνομιλία πού ἤθελες να συμμετάσχεις.

Ἡ σιωπή εἶναι μεγάλη ἐνίσχυση στόν ἀόρατο πολέμο και μία βέβαιη ἐλπίδα γιά τή νίκη. Ἡ σιωπή εἶναι πολύ ἀγαπημένη σ' ἐκεῖνον πού δέν ἐμπιστεύεται τὸν ἑαυτό του ἀλλά ἐλπίζει στο Θεό. Διαφυλάσσει τὴν ἱερή προσευχή καί ἀποτελεῖ ἀξιοθαύμαστη βοήθεια στὴν ἐξάσκηση τῶν ἀρετῶν (2). Ἐπιπλέον ἡ σιωπή εἶναι σημάδι σωφροσύνης. Κάποιος μπορεῖ νὰ σιωπᾶ, ἐπειδή δέν ἔχει κάτι νὰ πεῖ: «σιωπᾶ κανείς, γιατί δέν ἔχει τί νὰ ἀπαντήσει» (Σειρ. 20, 6). Ἄλλος σιωπᾶ γιατί περιμένει τήν κατάλληλη στιγμή γιά νά μιλήσει: «σιωπᾶ κάποιος, ἐπειδή ξέρει τόν κατάλληλο καιρό» (Σειρ. 20, 6). Κι ἄλλος σιωπᾶ γιὰ ἄλλες αἰτίες (3). Γενικά ὅμως ὅποιος σιωπᾶ δείχνει πώς εἶναι φρόνιμος καί σοφός: «σιωπᾶ καί εἶναι σώφρων» (Σειρ. 20, 27) «καί σιωπᾶ καί ἀποδεικνύεται σοφός» (Σειρ. 20, 5). Γιά νά συνηθίσεις νά σιωπᾶς, σκέψου πολλές φορές τίς ζημιές καί τούς κινδύνους τῆς πολυλογίας καί τά μεγάλα καλά τῆς σιωπῆς.

(1)
Ὅταν μιλᾶς, θυμήσου να τηρεῖς τή συμβουλή τοῦ ἁγίου Θαλασσίου, πού λέει: «Από τούς πέντε τρόπους τῆς συνομιλίας διάλεξε τούς τρεῖς. Καί τόν τέταρτο μήν τόν χρησιμοποιεῖς συχνά, ἐνῶ τόν πέμπτο ἀπόφευγέ τον», (Περί ἀγάπης καί ἐγκρατείας καί τῆς κατά νοῦν πολιτείας, Πρώτη ἑκατοντάς, κεφ. 69, Φιλοκαλία). Οἱ τρεῖς τρόποι, κατά τόν Κατασκεπηνό Νικόλαο, εἶναι τὸ ναί, τό ὄχι καί τό σαφές, ὁ τέταρτος εἶναι ἡ ἀμφιβολία κι ὁ πέμπτος εἶναι τὸ ἄγνωστο. Δηλαδή να μιλᾶς γιά πράγματα πού ξέρεις πώς εἶναι ἀληθινά ἤ ψεύτικα ἤ σαφῆ καί γιά τά ἀμφίβολα καί ἄγνωστα σε σένα να μή μιλᾶς. Εἶναι καί ἄλλη ἑρμηνεία κατά τόν Βλεμίδη. Ἐπειδή εἶναι πέντε τά εἴδη τοῦ λόγου, στή λογική: Κλητικό, μέ τό ὁποῖο καλοῦμε κάποιον. Ερωτηματικό, μέ τό ὁποῖο ρωτᾶμε. Εὐκτικό, μέ τό ὁποῖο εὐχόμαστε. Ὁριστικό, μέ τό ὁποῖο μιλᾶμε ὁριστικά καί κατηγορηματικά καί Προστακτικό, μέ τό ὁποῖο κυριαρχικά καί ἀρχηγικά προστάζουμε. Ἐσύ νά χρησιμοποιεῖς στήν ὁμιλία σου μόνο τα τρία, ἐνῶ τό Οριστικό καί τό Προστακτικό νά μήν τά χρησιμοποιεῖς.

(2) Γι' αὐτό κι ὁ ἀββᾶς Ἰσαάκ λέει ὅτι «ἡ σιωπή εἶναι συνεργός τῶν καλῶν κι ἀνώτερη ὅλων τῶν ἔργων τῆς μοναχικῆς πολιτείας» (Λόγος 3), «καί μυστήριο τοῦ μέλλοντος αἰῶνος» (Λόγος 34). Ὁ μέγας Βαρσανούφιος λέει «ὅτι ἡ σιωπή πού γίνεται συνειδητά εἶναι ἀνώτερη κι ἀπ' τή Θεολογία» (Επιστολή 3).

(3) Ὁ ἀββᾶς Ἰσαάκ λέει ὅτι «γιά τρία πράγματα σιωπᾶ κανείς, ἤ γιά τή δόξα τῶν ἀνθρώπων ἤ γιά τή θέρμη καί τό ζῆλο τῆς ἀρετῆς ἤ γιατί ἔχει συνομιλία μέ τό Θεό κρυμμένη μέσα στήν καρδιά του καί γι' αὐτό ὁ νοῦς του ἀποσπᾶται σ' αὐτήν» (Λόγος 26).

Πηγή: «Ἀόρατος Πόλεμος», Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, ἐκδ. Νέστωρ, σέλ.131-134

The post Πῶς πρέπει νὰ κυβερνᾶμε τὴ γλῶσσα μας σύμφωνα μὲ τὸν Ἅγιο Νικόδημο τὸν Ἁγιορείτη appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ὅταν βασίλευε στό Βυζάντιο ὁ Ἀνδρόνικος Β’ Παλαιολόγος (1282-1328), οἰ ἀρχάγγελοι Μιχαήλ καί Γαβριήλ εὐεργέτησαν θαυματουργικά τούς πατέρες τῆς μονῆς Δοχειαρίου, ἀποκαλύπτοντάς τους πηγή νεροῦ.

Μέχρι τότε τό νερό ἔφτανε στή μονή μέ αὐλάκια, ἀπό τρία μίλια ἀπόσταση, μέ ἀποτέλεσμα νά μολύνεται καί νά προξενεῖ στούς μοναχούς ἀρρώστιες, κυρίως πρηξίματα καί ποδαλγίες. Συνάχθηκαν λοιπόν κι ἀποφάσισαν να σκάψουν βαθιά καί νά τοποθετήσουν μεγάλους σωλῆνες, ἀπ’ ὅπου θά περνοῦσε πιά τό νερό ἀσφαλισμένο.

Ἀνέθεσαν τό ἔργο σ’ ἕναν μοναχό χτίστη, τό Θεόδουλο, κι αὐτός ἀποφάσισε νά τό βάλει τήν ἑπόμενη κιόλας μέρα σ’ ἐφαρμογή.

Τήν ἴδια νύχτα παρουσιάζονται, οἱ ἀρχάγγελοι Μιχαήλ καί Γαβριήλ στό Θεόδουλο, σέ ὄνειρο, καί τοῦ λένε:

-Γιατί κουράζεστε καί ταλαιπωρεῖστε μάταια κι ἐσύ καί τό μοναστήρι; Μάθε, πώς τό νερό βρίσκεται μέσα στή μονή.

Μόλις τ’ ἄκουσε ἐκεῖνος, τοῦ φάνηκε πώς σηκώθηκε καί εἶπε:

-Δεῖξτε μου, σᾶς παρακαλῶ, πού εἶναι;

Τότε οἱ ἀρχάγγελοι τόν πῆραν ἀπ’ τό χέρι καί τόν πῆγαν στό σημεῖο πού βρίσκεται σήμερα τό πηγάδι. Ὕστερα ἔσκαψαν μ’ ἕνα δικέλλι, ἔβγαλαν νερό κι ἔδωσαν στό Θεόδουλο νά πιεῖ. Ἤπιε ἐκεῖνος καί τοῦ φάνηκε πολύ γλυκό.

Ἀμέσως ξύπνησε. Κάλεσε τούς μοναχούς καί τούς εἶπε:

-Εἶδε ἀπόψε στόν ὕπνο μου ὅτι ἦρθαν οἱ δύο ἀρχάγγελοι, καί μοῦ εἶπαν πώς ὑπάρχει νερό μέσα στό μοναστήρι. Ἐλᾶτε λοιπόν νά σκάψουμε στό σημεῖο πού μοῦ ἔδειξαν.

Μόλις ἄρχισαν τό σκάψιμο, φάνηκε ἡ φλέβα τοῦ νεροῦ. Σκάβοντας βαθύτερα, βρῆκαν νερό ἐξαιρετικό. Δόξασαν τόν Θεό καί τούς ἀρχαγγέλους.

Τό νερό αὐτό ὑπάρχει μέχρι σήμερα καί θεραπεύει κάθε ἀσθένεια σ’ ὅποιον θά πιεῖ μέ πίστη.

Πηγή: «Ἐμφανίσεις καὶ θαύματα τῶν Ἀγγέλων», Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου, σελ.216-217

The post Οἱ Ἀρχάγγελοι καὶ τὸ πηγάδι τῆς Μονῆς Δοχειαρίου appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.