Ἀνησύχησε πολύ ὁ κυρ Γιώργης ὁ Χασάπης σὰν τοῦ εἶπε ή γυναίκα του ή Μαγδαληνή, πὼς τὰ δίδυμα ἀγόρια τους ἦταν ἄφαντα. Τὰ ἄκουσε καὶ ἡ γιαγιά Λωξάντρα καὶ σταυροκοπήθηκε. «Δώδεκα χρονῶν παιδιά, ποῦ εἶναι τόσες ὧρες;». Ἦρθε τὸ ἀπόγευμα, ἦρθε τὸ βράδυ καὶ καμία εἴδηση ἀπὸ τὰ δύο παιδιά. Ἔκατσαν ἄυπνοι ὅλο τὸ βράδυ. Σὰν ξημέρωσε ὁ Θεὸς τὴ μέρα, βγῆκε ὁ Γιώργης ἀνήσυχος στὸν μαχαλά. «Ἔ, Γιώργη, τὰ μικρά σου ψάχνεις;» ρώτησε ἕνας ἐργάτης ποὺ ἐκείνη τὴν ὥρα πήγαινε στη δουλειά του. Καὶ πρὶν προλάβει νὰ τοῦ ἀπαντήσει ὁ πατέρας, συνέχισε ἐκεῖνος: «Στο Σταυροβούνι εἶναι, στὸ μοναστήρι. Τὰ βρῆκε νὰ περπατοῦν (1) στον δρόμο ἕνας γείτονάς μου μὲ τὸ κάρο καὶ τὰ ρώτησε ποῦ πηγαίνουν. Ὅταν τὰ ἀνέβασε πάνω, τὰ γνώρισε. “Τοῦ Ὀρουντιώτη (2) δὲν εἴσαστε, βρέ;"»

Ὁ πατέρας δὲν χρειάστηκε ν' ἀκούσει ἄλλο. Τὴν ἴδια μέρα ἦταν ἐκεῖ. Ἀπέναντί του κάθησε ὁ ἡγούμενος καὶ δίπλα του τὰ δύο αγόρια του, ὁ Σοφοκλής - ὁ μετέπειτα ἱερομόναχος Φιλούμενος καὶ ἅγιος πλέον τῆς Ἐκκλησίας μας- καὶ ὁ Ἀλέξανδρος (μετέπειτα π. Ελπίδιος). Θὰ περίμενε ὁ πατέρας πὼς θὰ εἶχαν κατεβασμένα τὰ κεφάλια καὶ τὰ μάγουλά τους θὰ ἦταν κόκκινα ἀπὸ ντροπή. Μά, ἐκεῖνα τὸν κοιτοῦσαν σταθερὰ στὰ μάτια καὶ τὸ βλέμμα τους ἦταν σοβαρό.

«Πατέρα» εἶπε ὁ Σοφοκλής, «ἐδῶ καὶ πολύ καιρό διαβάζοντας τὸν βίο τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Καλυβίτη, πήραμε τὴν ἀπόφαση να φύγουμε ἀπὸ τὸ σπίτι καὶ νὰ μείνουμε ἐδῶ. Ὄχι, πατέρα, δὲν εἶναι ἐπιπόλαιη ἀπόφαση. Σοῦ τὸ λέμε καὶ σένα, τὸ εἴπαμε καὶ στὸν ἡγούμενο ποὺ δὲν θέλει νὰ μᾶς κρατήσει».

«Ἀφῆστε μας ἐδῶ καὶ θὰ δεῖτε!» συμπλήρωσε ὁ Ἀλέξανδρος. «Δὲν φύγαμε γιὰ νὰ ἀσωτέψουμε, γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ φύγαμε!»

«Εἶστε μικροί» εἶπε ὁ ἡγούμενος. Ὁ πατέρας κούνησε μὲ ἱκανοποίηση τὸ κεφάλι.

«Τουλάχιστον, νὰ τελειώσετε τὸ σχολεῖο... Θὰ θυσιάσετε τὶς σπουδές σας;» εἶπε ὁ πατέρας.

«Πατέρα, τὸ ἔχουμε ἀποφασίσει. Ἂν μᾶς πάρεις μὲ τὴ βία, θὰ βροῦμε εὐκαιρία, πάλι νὰ τὸ σκάσουμε. Αὐτὸ θέλεις; Έχεις τόσα παιδιά. Δὲν θέλεις δύο ἀπὸ αὐτὰ νὰ τὰ δώσεις στὸν Χριστό;»

Προβληματίστηκε ὁ πατέρας. Δὲν ἤθελε νὰ τὰ πάρει μὲ τὴ βία. Οὔτε ἀντίρρηση εἶχε γιὰ νὰ δώσει κάποια ἀπὸ τὰ παιδιά του στὸν Χριστό. Το σκέφτηκε πιό ψύχραιμα. Δὲν ἤθελε νὰ δημιουργήσει ἐντάσεις. Ἂν ἦταν ἀπὸ τὸν Θεό, θὰ ἔμεναν στὸ μοναστήρι. Ἂν ὄχι, σὲ λίγο καιρὸ θὰ ἔφευγαν.

Ἔμειναν πέντε ὁλόκληρα χρόνια στο μοναστήρι. Ὁ σοφὸς ἡγούμενος δὲν τὰ ἔγραψε στη δύναμη τοῦ μοναστηριοῦ, οὔτε τοὺς φόρεσε ράσο. Μάλιστα, ὅταν ἔτυχε νὰ ἀρρωστήσουν κι ἔπρεπε νὰ τύχουν φροντίδας ποὺ δὲν μποροῦσε νὰ παρέχει τὸ μοναστήρι, τὰ ἔστειλε στὴν οἰκογένειά τους μέχρι v' ἀναρρώσουν. Ξαναγύρισαν ἔχοντας ἐπηρεάσει σὲ μεγάλο βαθμό καὶ τ' ἀδέλφια τους στὸν ἀγώνα τῆς ἀρετῆς.

Καὶ ὁ πατέρας τους ὁ Γιώργης ἔλεγε στὰ στερνά του: «Τὰ καλύτερα παιδιά μου εἶναι τὰ καλογέρια!»

(1) Ἡ Ἱερά Μονή Σταυροβουνίου βρίσκεται σὲ ἀπόσταση 40 περίπου χιλιομέτρων, τὴν ὁποία τὰ δύο ἀδέλφια ἔκαναν πεζή.

(2) Ο πατέρας τους, ἐπειδὴ ἦταν ἀπὸ τὸ χωριό Όρούντα τῆς Λευκωσίας, εἶχε το προσωνύμιο Όρουντιώτης.

Πηγή: «Γεροντικὸ Σύγχρονων Ἁγίων», Συγγραφέας Νίκη Κατσιάπη, Ἐπιμέλεια Χριστιανικὴ Φοιτητικὴ Δράση, Ἐκδόσεις Ἔαρ, 2026, σέλ.388-390

The post «Δὲν φύγαμε γιὰ νὰ ἀσωτέψουμε, γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ φύγαμε!» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Α) Τὸ «εἴδωλο» τῆς ἐπιστήμης εἶχε ἀποκαθηλωθεῖ

7-2-2003, Θεσσαλονίκη

«Ὁ γιός μου, ποὺ γεννήθηκε στὶς 5-12-1994, εἶναι γιὰ μᾶς δῶρο τῆς Παναγίας.

Γεννήθηκε μετὰ ἀπὸ τρεῖς ἀποβολές. Ἐνῷ εἴχαμε ξεκινήσει τὶς διαδικασίες γιὰ υἱοθεσία, ὁ γέροντας Παΐσιος εἶπε στὴν γιαγιά μας –εὐτυχῶς ποὺ ὑπάρχουν οἱ φιλόθεες γιαγιάδες– νὰ μὴν προχωρήσουμε, γιατί θὰ κάνουμε παιδί.

Μετὰ ἀπὸ μία μικρὴ ἰατρικὴ θεραπεία, ἐγὼ ὡς μητέρα ποὺ εἶχα ταλαιπωρηθεῖ καὶ πονέσει γιὰ τὴν ἀπώλεια αὐτῶν τῶν παιδιῶν, εἶχα ἐξαρτήσει ὅλες τὶς ἐλπίδες μου στὸν Θεό, γιατί τὸ «εἴδωλο» τῆς ἐπιστήμης εἶχε ἀποκαθηλωθεῖ ἔμπρακτα στὴν περίπτωσή μου. Στὴν περίπτωση τοῦ γιοῦ μου χρησιμοποιήσαμε κορδέλα ἁγιασμένη ἀπὸ τὴν Τιμία Ζώνη τῆς Παναγίας ποὺ βρίσκεται στὴν Μονή σας καὶ ἡ Παναγία βοήθησε.

Μετὰ τὴν ταραχὴ καὶ τὸν πόνο ἦρθε τὸ δῶρο τῆς ζωῆς μας. Τὸ πιὸ μεγάλο «δῶρο» ὅμως ἦταν ἡ μεταστροφή μας ἀπὸ τὴν κατάσταση τῆς ἀθεΐας στὸν δρόμο τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ σύνδεσή μας μὲ τὴν Ἐκκλησία. Ἔτσι ὁ γιός μας μεγαλώνει «ἐν Χριστῷ».

Παρακαλοῦμε νὰ εὔχεσθε νὰ γίνει τὸ παιδί μας ὅ,τι θέλει ὁ Θεὸς καὶ οἱ γονεῖς του νὰ βρίσκονται σὲ ὁδὸ μετανοίας».

Εὐλογεῖτε, Θεοφάνης καὶ Εἰρήνη Σουρβίνου

Β) Φοροῦσε στὴν μέση της τήν κορδέλα τῆς Ἁγίας Ζώνης

21-12-2003

«Σᾶς γράφω μὲ τὴν βοήθεια τῶν γονέων μου, διότι εἶμαι μόλις 20 ἡμερῶν καὶ δὲν ξέρω οὔτε νὰ μιλάω, οὔτε νὰ γράφω. Σᾶς παρακαλῶ ὅμως νὰ εὐχαριστήσετε ἐκ μέρους μου τὴν καλή μας Παναγίτσα, διότι ἄκουσε τὶς προσευχές σας ὅλον αὐτὸν τὸν καιρὸ ἀπὸ τὴν στιγμὴ τῆς σύλληψης μου, τοὺς 9 μῆνες ποὺ ἤμουν στὴν κοιλιά της μαμᾶς μου, τὴν ὥρα τῆς γέννησής μου καὶ τώρα ποὺ ἀρχίζω νὰ μεγαλώνω. Ἡ μαμά μου ὅλον αὐτὸν τὸν καιρὸ φοροῦσε στὴν μέση της την κορδέλα τῆς Ἁγίας Ζώνης, ἡ ὁποία μᾶς βοήθησε πάρα πολύ.

Τοὺς τελευταίους μῆνες, ποὺ ἤμουν πιὰ μεγάλος στὴν κοιλίτσα της μαμᾶς μου καὶ τὴν δυσκόλευα λιγάκι, ἄκουγα νὰ λέει μιὰ εὐχούλα χρησιμοποιῶντας τὸ κομποσχοίνι, ποὺ εἴχατε δώσει εὐλογία στὸν μπαμπᾶ μου τὴν τελευταία φορὰ ποὺ εἶχε ἐπισκεφθεῖ τὸ σπίτι σας στὸ Ἅγιον Ὅρος. Παρακαλοῦσε την Παναγίτσα καὶ τὴν ὥρα ποὺ προσπαθοῦσε νὰ μὲ γεννήσει, ὅταν μπήκαμε στὴν αἴθουσα τοκετοῦ στὶς 4.30 τὸ πρωί, στὶς 9 Δεκεμβρίου 2003. Ἔλεγε τὴν εὐχούλα μέχρι ποὺ γεννήθηκα στὶς 4.45, μετὰ δηλαδὴ ἀπὸ 15 λεπτά.

Ἡ Παναγίτσα μᾶς βοήθησε καὶ τὸ προηγούμενο βράδυ ποὺ πήγαμε στὸν γιατρὸ γιὰ νὰ τὴν ἐξετάσει καὶ τῆς βρῆκε ὑπέρταση. Τῆς ἔκανε εἰσαγωγὴ στὸ μαιευτήριο ἀπὸ τὸ βράδυ γιὰ νὰ ἠρεμήσει, νὰ κατέβει ἡ πίεση γιὰ νὰ γεννηθῶ, ὅπως ἔλεγε ὁ γιατρός, κατὰ τὶς 12 τὴν ἑπόμενη μέρα. Ἐγὼ ὅμως βιαζόμουνα καὶ τὴν ξύπνησα στὶς 4.30. Ὁ ὀμφάλιος λῶρος εἶχε μπλεχτεῖ λιγάκι στὸν λαιμό μου, ἀλλὰ ἡ Παναγίτσα μᾶς βοήθησε καὶ γίνανε ὅλα γρήγορα καὶ ὡραία. Ὁ γιατρὸς εἶπε στὴν μαμά μου ὅτι ἦταν σὰν νὰ μὴν εἶχε γεννήσει. Τόσο καλὰ ἦταν μετὰ τὴν γέννα.

Τὴν μέρα ποὺ βγήκαμε ἀπὸ τὸ μαιευτήριο, στὶς 15 Δεκεμβρίου, μὲ πῆγαν ἀπ' εὐθείας στὸ σπίτι τοῦ πνευματικοῦ τους πατέρα, ὁ ὁποῖος μοῦ διάβασε μία εὐχούλα. Μετὰ ἀπὸ 40 μέρες θὰ μπῶ στὴν Ἐκκλησία καὶ ὁ π. Α. θὰ μοῦ διαβάσει ἄλλη μία εὐχούλα. Σὲ 6 μῆνες θὰ βαπτισθῶ καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα θὰ μὲ κάνει νὰ τὰ καταλάβω ὅλα.

Θέλω νὰ εὐχαριστήσετε ὅλους τοὺς πατέρες τῆς ἀδελφότητάς σας ποὺ προσευχήθηκαν γιὰ μένα. Ὁ μπαμπᾶς μου λέει ὅτι, ἂν θέλει ὁ Θεός, σὲ λίγα χρόνια θὰ μὲ φέρει νὰ τοὺς γνωρίσω ἀπὸ κοντὰ καὶ νὰ εὐχαριστήσω καὶ τὴν Παναγίτσα. Ἐγὼ ὅμως ἤδη τοὺς γνωρίζω τοὺς πατέρες ἀπὸ τοὺς ὕμνους, ποὺ ἔβαζε ἡ μαμά μου νὰ ἀκούω ὅταν ἤμουν στὴν κοιλιά της καὶ μοῦ βάζει καὶ τώρα νὰ ἀκούω γιὰ νὰ ἡσυχάζω καὶ νὰ τὴν ξεκουράζω καὶ λιγάκι.

Σᾶς μεταφέρω τὴν ἀγάπη τῶν γονέων μου. Ἡ Παναγία νὰ σᾶς χαρίζει ὑγεία, δύναμη, ὑπομονὴ γιὰ καλὴ μετάνοια καὶ καλὸ Παράδεισο».

Εὐλογεῖτε
Ὁ υἱὸς Γκουράρος

Γ) Πέντε-ἕξι χρόνια προσπαθοῦσε νὰ μείνει ἔγκυος

2-6-2003, Πιερία Κοιλάδος, Ἐλευθερούπολη

«Μία οἰκογενειακή μας φίλη ἐπὶ 5-6 χρόνια προσπαθοῦσε νὰ μείνει ἔγκυος, ἀλλὰ λόγῳ θυρεοειδοῦς ἔκανε θεραπεία καὶ εἶχε σὰν ἀποτέλεσμα νὰ μὴ μπορεῖ νὰ μείνει ἔγκυος.

Μόλις γύρισα ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὅρος, τῆς ἔδωσε ἡ σύζυγός μου την κορδέλα τῆς Ἁγίας Ζώνης, τὴν φόρεσε, νήστεψε 40 ἡμέρες καὶ μετάλαβε τῶν ἀχράντων μυστηρίων. Τὴν ἑπομένη ἡμέρα πῆγε στὸν γιατρό της καὶ τῆς ἀνακοίνωσε ὅτι εἶναι 40 ἡμερῶν ἔγκυος. Φανταστεῖτε τί ἀνείπωτη χαρὰ ἔδωσε σὲ αὐτὸ τὸ ζευγάρι ἡ Παναγία μας».

Σᾶς φιλῶ τὸ χέρι
Κυριάκος Ρογκοκός

Δ) Θαύματα τῆς Ἁγίας Ζώνης στὴν Ἀμερική

Ὁ Παναγιώτης Κάλλας ποὺ μένει στὴν Φλώριντα τῶν Ἡ.Π.Α κατὰ τὴν ἐπίσκεψή του στὴν Μονή μας κατέθεσε ἐγγράφως τὰ παρακάτω περιστατικά.

1. «Τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 2001 ἔτρωγα μὲ μερικοὺς φίλους. Ἕνας ἄνδρας ἀνέφερε ὅτι ἡ κόρη του ἦταν ἄρρωστη μὲ καρκινικὸ ὄγκο πάνω στὴν καρδιά της καὶ ἦταν καὶ ἔγκυος. Οἱ γιατροὶ ἤθελαν νὰ βγάλουν τὸν ὄγκο, ἀλλὰ θὰ ἔχανε τὸ μωρό. Ἂν αὐτὸ γεννιόταν στὸν ἔνατο μῆνα, ἡ κόρη του θὰ μποροῦσε νὰ πεθάνει ἀπὸ τὸν ὄγκο. Ἔδωσα στὸν ἄνθρωπο μία κορδέλα ἀπὸ τὴν Ἁγία Ζώνη, λάδι ἀπὸ τὶς θαυματουργὲς εἰκόνες τῆς Παναγίας τῆς Μονῆς Βατοπαιδίου, καὶ μία εἰκόνα τῆς Παναγίας Παντανάσσης ποὺ θεραπεύει τὸν καρκίνο.

Αὐτὸς πέταξε ἀπὸ τὸ Μαϊάμι στὴν Νέα Ὑόρκη καὶ ἐπισκέφθηκε τὴν κόρη του. Αὐτὴ ἔδεσε τὴν κορδέλα γύρω στὸ χέρι της, ἔβαλε τὸ εὐλογημένο λάδι πάνω στὴν κοιλιά της καὶ ἔθεσε τὴν εἰκόνα στὸ ἴδιο σημεῖο.

Τὸ μωρὸ γεννήθηκε κανονικὰ καὶ ἦταν ὑγιές. Ὁ ὄγκος τῆς μητέρας ἐξαφανίστηκε ἐντελῶς χωρὶς ἐγχείρηση».

2. «Τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 2002 ὁ θεῖος τῆς νύμφης μου ἦταν στὸ νοσοκομεῖο μὲ καρκίνο τοῦ ἥπατος. Δὲν τοῦ ἔδωσαν καμιὰ ἐλπίδα, καὶ τὰ ζωτικά του στοιχεῖα ἦταν πεσμένα. Εἶχαν καλέσει τὸν ἱερέα γιὰ νὰ διαβάσει τὶς εὐχὲς εἰς ψυχορραγοῦντα.

Ἡ νύφη μου ἔστειλε στὸν θεῖο της ἕνα κομμάτι κορδέλα τῆς Ἁγίας Ζώνης. Ἡ κορδέλα ἔφτασε στὸ σπίτι του. Τὸ ἄτομο ποὺ ἔπαιρνε τὸ ταχυδρομεῖο στὸ σπίτι ἔφερε τὸν κλειστὸ φάκελο στὸ νοσοκομεῖο. Μόλις ὁ φάκελος μπῆκε μέσα στὸ δωμάτιό του, ἀμέσως ἄρχισε νὰ αἰσθάνεται καλύτερα. Ὅταν ἄνοιξε τὸν φάκελο, χωρὶς ἀκόμα νὰ ξέρει τὸ περιεχόμενο, τὰ ζωτικά του στοιχεῖα σημείωσαν βελτίωση. Ὅταν ἄγγιξε τὴν εὐλογημένη κορδέλα, ἔγινε ἀρκετὰ καλὰ καὶ μπόρεσε νὰ πάει στὸ σπίτι.

Τὸ προσωπικὸ τοῦ νοσοκομείου ποὺ τὸν εἶχε δηλώσει ἀθεράπευτο, δὲν μποροῦσε νὰ τὸ πιστέψει. Σήμερα ὁ θεῖος τῆς ζεῖ καὶ δὲν ἔχει πλέον καρκίνο.

Πηγή: «Θαύματα Ἁγίας Ζώνης», Ἔκδοση Β’ ἐπαυξημένη, Ἱερὰ Μεγίστη Μονὴ Βατοπαιδίου, Ἅγιον Ὅρος 2008

Ε) Οἱ ἀκρίδες ἔπεφταν στὴν θάλασσα

Στὸ βιβλίο «Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου, Λόγοι, τόμ. Α’, «Μὲ πόνο καὶ ἀγάπη γιὰ τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο», περιέχεται στὴν σελ.113 θαῦμα τῆς Ἁγίας Ζώνης. Τὸ μεταφέρουμε.

-«Ἔρριξες φάρμακο γιὰ τὶς κάμπιες;

-Ἔρριξα, Γέροντα.

-Τόσες καλόγριες οὔτε μία κάμπια δὲν μπορεῖτε νὰ σκοτώσετε! Στὴν Κατοχή, ὅταν εἶχε πέσει ἀκρίδα, εἶχαν βγάλει ἐδῶ στὴν Χαλκιδικὴ τὴν Ἁγία Ζώνη ἀπὸ τὴν Μονὴ Βατοπαιδίου καὶ ἡ ἀκρίδα ἔπεφτε σύννεφα-σύννεφα στὴν θάλασσα».

The post Θαύματα τῆς Τιμίας Ζώνης τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου! appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

29 Αὐγούστου 2026 ἡμέρα ποὺ ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τὸν Τίμιο Πρόδρομο, τὸν προστάτη τῶν μοναχῶν, ἡ Γερόντισσα Χρυσοβαλάντη Μοσχοβάκου (Ἡγουμένη τῆς Ι. Μ. Ἁγίας Εἰρήνης Χρυσοβαλάντου Ροβιῶν Εὔβοιας) ἔφυγε ἀπὸ κοντά μας. Πλουτίζει ὁ Οὐρανός! Καλὸ Παράδεισο ἀγαπημένη μας Γερόντισσα! Τὴν εὐχή σου νὰ ἔχουμε!

-Ἡ Γερόντισσα ἔλεγε διδάσκοντας τὶς ὑποτακτικές της καὶ τὰ πλήθη τῶν προσκυνητῶν τοῦ Ἡσυχαστηρίου της ὅτι ὁ πόθος τοῦ Παραδείσου εἶναι ἡ βαθιὰ ἐπιθυμία τῆς ψυχῆς νὰ ἐπιστρέψει στὴν κοινωνία μὲ τὸν Θεό. Καὶ τοῦτο γιατὶ ὁ ἄνθρωπος πλάσθηκε γιὰ τὴν αἰωνιότητα, καὶ ἡ καρδιά του ἀναζητᾶ τὴν ἀληθινὴ χαρὰ καὶ εἰρήνη, αὐτὴν ποὺ μόνο ὁ Χριστὸς μᾶς δίνει.

-Ὁ Παράδεισος δὲν εἶναι ἁπλὸς τόπος, τόσο ὄμορφος ποὺ δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ τὸν περιγράψει, ἀλλὰ ἡ φωτολαμπὴς παρουσία τοῦ Θεοῦ. Ἔλεγε ἡ Γερόντισσα ὅτι καὶ ὅλα τὰ ἀγαθὰ νὰ ἀποκτήσει κάποιος, αὐτὰ δὲν χορταίνουν τὴν ψυχή. Ὁ πόθος τοῦ Παραδείσου ἀπαιτεῖ κάθαρση ἀπὸ τὰ πάθη, καρδιακὴ προσευχή, ταπείνωση, ὑπακοή, ὑπομονή, ἀγωνιστικὸ φρόνημα.

-Εἶναι ἡ νοσταλγία τῆς Οὐράνιας Πατρίδας μας. Ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου μοιάζει σὰν ἕνα πουλὶ ποὺ βρέθηκε μακριὰ ἀπὸ τὴν φωλιά του. Ὅσα πλούτη, ὅσες χαρὲς καὶ ἂν τῆς δώσει αὐτὸς ὁ κόσμος, ἐκείνη νιώθει ξένη. Στενοχωριέται, ἀσφυκτιᾶ, ἐπειδὴ πλάσθηκε γιὰ τὰ μεγάλα, γιὰ τὰ αἰώνια. Αὐτὸς ὁ «ἅγιος καημὸς» εἶναι τὸ μεγαλύτερο δῶρο τοῦ Θεοῦ στὴν ὕπαρξή μας. Εἶναι ἡ κινητήρια δύναμη ποὺ μᾶς ξυπνᾶ τὸ βράδυ γιὰ προσευχὴ καὶ μᾶς κρατᾶ ὄρθιους στὶς θλίψεις, ποὺ μᾶς δίνει δύναμη στὶς στιγμὲς κάθε μας ἀδυναμίας.

-Λέω κάθε μέρα: «Θεέ μου, ὅσοι προσεύχονται γιὰ μένα καὶ γιὰ ὅλους τοὺς πονεμένους -ὄχι μόνο γιὰ μένα- αὐτοὺς νὰ τοὺς βάλεις ὅλους στὸν Παράδεισο. Ἐὰν μὲ ἀκούσει ὁ Θεός, εὔχομαι νὰ συναντηθοῦμε ἐκεῖ πάνω. Μὴν χάνετε τὴν ὑπομονή σας στὶς δοκιμασίες».

-Ἡ προσευχὴ εἶναι τὸ πιὸ γρήγορο μέσο ἐπικοινωνίας. Ἡ ἐποχή μας ἀνακάλυψε τὰ κινητά. Ὁ Θεὸς ἔδωσε τὸ τελειότερο κινητό, ποὺ ἡ μπαταρία του δὲν θέλει φόρτιση καθόλου. Ὅποια ὥρα τῆς ἡμέρας καὶ τῆς νύχτας θέλουμε νὰ Τοῦ μιλήσουμε ἀκούει!

-Ἂν ἔχετε ξωκκλήσι νὰ τὸ λειτουργήσετε στὴ γιορτή του, γιατί θὰ πᾶνε οἱ ἄγγελοι νὰ τὸ λειτουργήσουν καὶ θὰ πάρουν ἐκεῖνοι τὸ μισθό κι ἐσεῖς θὰ πάρετε κουραφέξαλα...

-Ὁ Θεὸς ἀπαιτεῖ νὰ ἀκολουθοῦμε πλήρως τὶς ἐντολές Του καὶ ἂν κάποιος εἶναι ἄθεος, ἀγνωστικιστής, ἄλλης πίστης ἢ ἁπλῶς διαφορετικῆς ζωῆς, ἀποκλείεται νὰ εἶναι ἔντιμος, συμπονετικὸς καὶ ἠθικὸς ἄνθρωπος!

-Ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος μᾶς ἔλεγε: «ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ δὲ γνωρίζετε ἐπειδὴ ὁ κόσμος πιὰ εἶναι κακός, νὰ μὴν τρῶτε τίποτα ἢ νὰ τὸ σταυρώνετε νὰ φεύγει ἡ δύναμις τοῦ διαβόλου».

-«Νὰ ξέρετε ἐὰν ψηφιστεῖ στὴν Ἑλλάδα ὁ γάμος τῶν ὁμοφυλοφίλων ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ θὰ φύγει ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα ὅπως φεύγει τὸ σύννεφο» μοῦ εἶχε πεῖ ὁ π. Παναγιώτης Τσιώλης.

-Εἶναι δύσκολες ἐποχὲς γιὰ ὅλο τὸν κόσμο, εἴτε εἶναι σωματικὰ ἄρρωστος, εἴτε ἔχει ἄλλου εἴδους δυσκολίες, εἴμαστε σὲ μία ἐποχὴ ποὺ λέει κανείς: «ἄραγε τέλειωσε ἡ ὑπομονὴ τοῦ Θεοῦ ἢ ἀκόμα;» Τόσο χάλια εἶναι ὅλα. Ὁ ἕνας τρῶμε τὸν ἄλλον. Τὸ ἕνα κράτος νὰ φάει τὸ ἄλλο. Ἐκεῖνο ποὺ μᾶς μένει λοιπὸν τί εἶναι; Νὰ ἀγκιστρωθοῦμε στὸ Θεὸ, νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι τοὐλάχιστον ὅταν γίνει τὸ μεγάλο κακό, ὅπου καὶ ἂν εἶναι αὐτό, τοὐλάχιστον νὰ πᾶμε κοντὰ στὸ Θεό. Μὴν καταλήξουμε στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ διαβόλου.

-Γιὰ αὐτό σας παρακαλῶ πολὺ καὶ τὸ λέω σὲ ὅλο τὸν κόσμο πρῶτα ἀπὸ ὅλα νὰ κάνετε προσευχὴ γιὰ ὅλους τοὺς πονεμένους. Πονεμένους ὄχι μόνο σωματικὰ ἀλλὰ καὶ ψυχικά. Πολὺ προσευχὴ γιὰ αὐτοὺς γιατί ὁ Θεὸς ἀκούει, εἶναι εὐαίσθητος. Πολὺ εὐαίσθητος! Ἐμεῖς... εἴμαστε μόνο γιὰ νὰ ζητιανεύουμε. «Δῶσε Θεέ μου αὐτό, δῶσε Θεὲ μοῦ τ’ ἄλλο». Οὔτε στὴν ἐκκλησία δὲν πᾶμε ποὺ θὰ ἔπρεπε.

-Ὅταν τελείωσε ὁ κορωνοϊὸς ἦταν Πεντηκοστὴ τὴν ἄλλη ἡμέρα δὲν θὰ τὸ ξεχάσω λέω: «τώρα θὰ δείξουμε ἐὰν ἡ Ἑλλάδα εἶναι χριστιανική». Καὶ ἀκούω στὶς εἰδήσεις 2.000 σὲ μία παραλία, 3.000 σὲ ἄλλη παραλία. Στὴν ἐκκλησία; Ε… αὐτοὶ οἱ λίγοι ποὺ πηγαίναμε. Δὲν εἴμαστε καλὰ καὶ πρέπει νὰ τὰ λέμε.

-Ὁ Παράδεισος δὲν ἀποκτιέται εὔκολα γιατί Ἕνας Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἔδωσε τὸ αἷμα Του, ε... δὲν μπορεῖ ἐμεῖς νὰ πᾶμε ξαπλωμένοι. Κάτι θὰ πληρώσουμε κι ἐμεῖς. Καὶ γελᾶνε οἱ γιατροὶ ποὺ τοὺς λέω στὸ νοσοκομεῖο: «γιατροὶ εἶναι ἀκριβὸ τὸ εἰσιτήριο τοῦ Παραδείσου. Εἴτε ἔχει πόνο, εἴτε ἔχει δυσκολία, εἴτε ἔχει ἀποκλεισμὸ (λὲς δὲν γίνεται τίποτα ἄλλο). Εἶναι ἀκριβό». Γι’ αὐτὸ τὸ μόνο ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ μᾶς ἀπασχολεῖ, χορτάσαμε πιὰ πολέμους, πορνεῖες, πονηρίες, ἀπατεωνιές, φόνους, τὰ χορτάσαμε... τί ἔχουμε ἀνάγκη; Ἀπὸ ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ. Ποῦ ὅτι λέει ὁ Θεὸς θὰ τὸ ἀκοῦνε καὶ ὅτι ὁ Θεὸς ἀπαγορεύει θὰ τὸ φτύνουνε.

-Νὰ σκεφτόμαστε ὅτι τὸ εἰσιτήριο τοῦ Παραδείσου εἶναι ἀκριβό. Θέλει θυσίες, θέλει ἀγάπη, θέλει προσπάθεια γιατί ὅλα τ’ ἄλλα ἐδῶ θὰ τὰ ἀφήσουμε. Πῆρε κανεὶς τὰ σπίτια του μαζί του; Πῆρε τὰ λεφτά του; Τὴ δόξα του; Κανένας δὲν πῆρε τίποτα. Ὁ ἀγῶνας μας νὰ εἶναι νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ ἀντικρίσουμε τὸ Θεό μας!

The post Σταχυολογήματα ἀπὸ ὁμιλίες τῆς Γερόντισσας Χρυσοβαλάντη appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Στὴ Μαλεσίνα καὶ Λοκρίδα ὁ π. Βησσαρίων ταξίδευε καὶ περιόδευε μόνος ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1950, ἀπὸ τὴν ἐποχὴ δηλαδὴ ποὺ διαβίωνε ἀκόμη στὴ Θεσσαλία, κυρίως γιὰ συλλογὴ ἐλαίου κι ἄλλων βέβαια εἰδῶν, ἐνῶ δὲν ξεχνοῦσε φυσικὰ καὶ τὶς ἐξομολογήσεις καὶ νουθεσίες του.

Ἐκεῖ γιὰ τὸν ἴδιο σκοπὸ ταξίδευε ἀπὸ ἀπέναντι, ἀπὸ τὴν Εὔβοια, κι ἕνας ἄλλος γνωστὸς Πατέρας, ὁ ἱερομόναχος κι ἡγούμενος τῆς Μονῆς τοῦ Ὁσίου Δαβὶδ Ἰάκωβος Τσαλίκης.

Πάντα ὅμως μὲ διακατεῖχε ἡ ἀπορία πῶς καὶ δὲν ἐπεδίωξε νὰ βρεῖ κάποιον βοηθό στὶς περιοδεῖες του;

Τώρα κατάλαβα ἀπὸ τὶς μαρτυρίες τῶν ἄλλων ὅτι ἔκανε πολλὲς ἀπόπειρες, ἀκόμα καὶ νὰ υἱοθετήσει κάποιον, ἀλλὰ ὡς φαίνεται ἡ Θεία Πρόνοια γιὰ δικούς της λόγους δὲν τὸ ἐπέτρεψε, ἴσως ν’ ἀπέβαινε ἐπιζήμιο.

Ὁ Ἅγιος Φανούριος

Θυμᾶμαι ὅτι ὅσες φορὲς πέρασε ἀπὸ τὰ μέσα τῆς δεκαετίας 1980 στὸ δικό μας πιὰ σπίτι, πάντα μετὰ περνοῦσε κι ἀπὸ τὸ ἐκκλησάκι τοῦ Ἁγίου Φανουρίου στὴν ὁδὸ Παπαποστόλου, ποὺ βρίσκεται σχετικὰ κοντά, νὰ προσευχηθεῖ καὶ νὰ τοῦ ἀνάψει τὰ καντήλια· τὸν εὐλαβεῖτο ἐξαιρετικά.

Στὶς ἀρχὲς τῆς ἴδιας δεκαετίας τοῦ παρουσιάζεται μία μέρα, καθὼς περιόδευε, ὁ Ἅγιος Φανούριος καὶ τὸν ἐνημερώνει ὅτι ἐπιθυμεῖ νὰ φροντίσει νὰ κτιστεῖ Ναός του καὶ σὲ κάποια ἄλλη περιοχή τοῦ νομοῦ Φθιώτιδος.

Αμέσως ἄρχισε νὰ συγκεντρώνει διάφορα μικρὰ ποσὰ ἀπὸ δωρεὲς ἄλλων, ποὺ ὅμως ἀπεῖχαν γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτό.

Βρέθηκε τότε κάποιος εὐσεβὴς χριστιανὸς ποὺ τοῦ ἔδωσε ἕνα σημαντικό ποσὸ κι ἀφοῦ συνεπλήρωνε 1.080.000 δρχ. περίπου, πῆγε στὴ Μαλεσίνα καὶ βρῆκε τὸν ἱερέα Ἀγγελῆ Ανέστη, ἐφημέριο τοῦ Ναοῦ Ἁγίων Κωνσταντίνου καὶ Ἑλένης, ποὺ γνώριζε καλὰ καὶ τὸν θεωροῦσε εὐλαβῆ κι ἔμπιστο. Τοῦ δίνει τὸ ποσὸ αὐτὸ μὲ τὴν παραγγελία νὰ ψάξει γιὰ τόπο ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ γίνει τὸ ἔργο αὐτό. Ὁ παπα-Αγγελῆς ἔψαξε, ἀλλὰ δὲν κατάφερε τίποτα, γι' αὐτὸ καὶ σκέφτηκε μὲ τοὺς ἐπιτρόπους σὰν τελευταία λύση ἀπὸ τὴν πίεση τοῦ χρόνου νὰ τὸν ἀνεγείρει σὲ μιὰ μικρὴ δασικὴ ἔκταση, παρὰ τοὺς δισταγμούς τους.

Μόλις ξεκίνησαν, τὸ μαθαίνει ὁ δασάρχης τῆς περιοχῆς, πηγαίνει ἐκεῖ καὶ τοὺς ἀπειλεῖ αὐστηρὰ ὅτι, ἂν συνεχίσουν, θὰ τοὺς κλείσει σύμφωνα μὲ τὸν νόμο μέσα.

- Γιατί τὸ κάνετε αὐτό, δὲν ἐπιτρέπεται ἀπὸ τοὺς νόμους, ἔπρεπε πρῶτα νὰ ζητήσετε ἄδεια.

- Κάποιος ἱερομόναχος ἀπὸ τὴ Μονὴ Ἀγάθωνος μᾶς ἔδωσε χρήματα γιὰ μιὰ ἐκκλησία καὶ πρέπει νὰ κάνουμε κάτι, τοῦ ἀπαντᾶ ὁ παπα-Αγγελῆς.

- Καὶ ποιός εἶναι αὐτός;

- Κάποιος Βησσαρίων.

- Μὰ τί λές; Ὁ Βησσαρίων εἶναι αὐτὸς ποὺ μὲ σπούδασε καὶ τὸ ὅτι εἶμαι δασάρχης τώρα σ' αὐτὸν τ’ ὀφείλω, εἶναι ὁ εὐεργέτης μου. Νὰ συνεχίσετε, μὴν ἀνησυχεῖτε γιὰ τίποτα καὶ θὰ σᾶς βγάλω καὶ τὴ νόμιμη ἄδεια!

Ἔτσι τὸ ἔργο συνεχίστηκε, ὁ Γέροντας τοῦ ἔστειλε καὶ μιὰ ὡραία χυτὴ καμπάνα κι ἀποπερατώθηκε μετὰ τὴν κοίμησή του καὶ τώρα ἐκεῖ δίπλα στὸν κεντρικό δρόμο, μετὰ τὸ χωριὸ Μάζι, ὅπως πᾶμε γιὰ Μαλεσίνα στὰ δεξιά, ὑπάρχει ἕνας περικαλλής μικρὸς Ναὸς τοῦ Ἁγίου Φανουρίου.

Αγγελική πρεσβυτέρα Ἱερέα Ἀγγελῆ Ανέστη

Τὸν γνωρίζαμε πάνω ἀπὸ σαράντα χρόνια καὶ στὴ Μαλεσίνα διανυκτέρευε σὲ μᾶς κι ἐξομολογοῦσε πολλούς. Κάποτε ποὺ ἐξομολογήθηκε μιὰ γιαγιά, μοῦ εἶπε ὅτι αὐτὴ θὰ πάει στὸν παράδεισο. Μοῦ προξένησε ἐντύπωση ὅτι ἡ γιαγιὰ πέθανε τὴν ὥρα ποὺ ὁ παπᾶς ἔψαλλε τὸ «Χριστὸς ἀνέστη» τὸ Πάσχα. Σπούδασε μὲ δικά του ἔξοδα πολλὰ παιδιά· θυμᾶμαι ἕναν δάσκαλο, ἕναν καθηγητή, κι ἐνίσχυσε οἰκονομικὰ πολλούς.

Λίγο καιρὸ πρὶν πεθάνει μοῦ ἔδωσε μιὰ φωτογραφία του γιὰ εὐλογία κι ὅσες φορὲς ἐρχότανε, τὸ σπίτι εὐωδίαζε γιὰ μέρες.

Ἀνάργυρος Ανέστης

Ὁ π. Βησσαρίων κατὰ τὸ 1985 ἔδωσε στὸν πατέρα μου, παπα-᾿Αγγελῆ τὸν μακαριστό, 1.000.000 δρχ. περίπου, ὑπέρογκο ποσό γιὰ τότε, νὰ κτίσει μιὰ ἐκκλησία στὴν περιοχή Μαλεσίνας στ’ ὄνομα τοῦ Ἁγίου Φανουρίου. Ἐπειδὴ δὲν ἔβρισκε ἄλλο οἰκόπεδο, ξεκίνησε τὴν ἐκκλησία σὲ μιὰ μικρὴ δασικὴ ἔκταση. Μόλις τὸ ἔμαθε ὁ δασάρχης, τοῦ ἀνέφερε ἐπιτακτικὰ νὰ σταματήσουν τὰ ἔργα ἀμέσως, διαφορετικὰ θὰ τὸν κλείσει μέσα. Ὁ πατέρας μου τοῦ ἐξήγησε ὅτι κάποιος ἱερομόναχος τοῦ χάρισε αὐτὰ τὰ χρήματα κι ἔπρεπε ἀπὸ ἀνάγκη κι ὑποχρέωση κάτι νὰ κάνει. Τὸν ρώτησε ποιός κι ὅταν ἄκουσε γιὰ τὸν π. Βησσαρίωνα ἀπὸ τὴ Μονὴ Ἀγάθωνος, ἄλλαξε ἀμέσως διαθέσεις καὶ τοῦ ἐξασφάλισε τὴ νόμιμη άδεια κι ἔγινε ὁ Ναός.

Ἔλεγε ὅτι τοῦ χρωστᾶ μεγάλη εὐγνωμοσύνη, εἶναι ὁ εὐεργέτης του καὶ τ’ ὅτι σπούδασε κι εἶναι δασάρχης τώρα, τ’ ὀφείλει σ' αὐτόν.

Μιὰ φορὰ ποὺ εἴχαμε πάει μαζὶ σ’ ἕνα σπίτι γιὰ λάδι χύμηξαν τὰ σκυλιὰ πάνω μας μὲ ἄγριες διαθέσεις, ἀλλὰ ὁ Γέροντας πρόλαβε, σήκωσε τὸ χέρι του καὶ μ’ ἕνα νεῦμα του κοκκάλωσαν κι ἡμέρωσαν κι ἔτσι γλυτώσαμε.

Πηγή: «Ἡ ἀφθαρσία τῆς Ἀγάπης – Ἅγιος Βησσαρίων», Κωνσταντῖνος Δ. Εὐσταθίου, ἐκδ. Ἄθως, σέλ.87-90, 93-94

The post Τί ζήτησε ὁ Ἅγιος Φανούριος ἀπὸ τὸν Ἅγιο Βησσαρίωνα appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος:

Ἄν τηροῦμε κατά δύναμι τίς θεϊκές ἐντολές, καλλιεργοῦμε μέ λίγη συνέπεια τίς ἀρετές καί συμμετέχουμε στά Μυστήρια, ὁπωσδήποτε μέσα μας θά πάρουμε μιά γεῦσι ἀπό τίς δωρεές τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Καί ἐπειδή ἡ πνευματική γεῦσις θά εἶναι πλέον πραγματική μέσα μας καί θά ἔχουμε ζωντανή καί ἐνεργουμένη τή θεία Χάρι (ὁ Γέροντάς μου π. Ἐφραίμ Φιλοθεΐτης λέει: «Η θεία Χάρις εἶναι ἀπτή!» Μέ αὐτή τήν ἀνθρωποπαθῆ ἔκφρασι δηλώνει το πόσο ένεργουμένη εἶναι μέσα του!), τότε, ὄχι μόνο θα στερεωθῆ ἡ πίστις μας, ἀλλά καί ἡ ἐλπίδα μέσα μας θά εἶναι βεβαιωμένη. Ἐλπίδα ὅτι τὰ ἀγαθά τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ εἶναι δικά μας..., ἄρα, πολύ περισσότερο ή σωτηρία.

Ἡ μακαριστή Γερόντισσα Μακρίνα μοῦ διηγήθηκε κάποτε τό ἑξῆς: «Ἕνα βράδυ, εἶδα σε ὄνειρο μιά γυναῖκα, πού κρατοῦσε ἕνα παιδάκι 3-4 ἐτῶν. Ἦταν ντυμένη στα μαῦρα. Μοῦ λέγει:

-Μπορεῖς νά τό πιάσης τό παιδάκι αὐτό;

-Πῶς! Μπορῶ!, ἀπάντησα.

Τότε ἄφησε τό παιδάκι, τό ὁποῖο πετοῦσε γύρω ἀπό ἕνα πράσινο λιβάδι. Μετά ἀπό λίγη ὥρα, κατόρθωσα νά τό πιάσω. Τό ἔσφιξα ἐπάνω μου καί τοῦ λέγω:

-Πές μου, πόσον γλυκύς εἶναι ὁ Ἰησοῦς;

Τότε ἄνοιξε το στοματάκι του, μοῦ φύσηξε, καί ἀμέσως πλημμύρισε ἡ ψυχή μου ἀπό ἀπερίγραπτη χαρά, εἰρήνη, ἀγάπη καί μακαριότητα. Φόρεσε δέ ἡ μητέρα τοῦ παιδιοῦ στο δάκτυλο τό δικό μου καί τοῦ υἱοῦ της ἀπό ἕνα δακτυλιδάκι.

Ὅταν συνῆλθα, εἶχα τήν αἴσθησι τῆς μακαριότητος! Ἦταν τόσος ὁ χορτασμός τῆς μακαριότητος, πού δέν ἤθελα οὔτε να φάω. Ἦταν μιά κατάστασις ἀπερίγραπτος! Ταυτοχρόνως ὅμως εἶχα καί ἕνα αἴσθημα στο δάκτυλο, ὅπως κάποιος πού ἔχει βγάλει ἕνα δακτυλίδι, τό ὁποῖο φοροῦσε γιά 20-30 χρόνια! Ἔκτοτε παρέμεινε στήν ψυχή μου αὐτή ἡ εἰρηνική καί μακαρία κατάστασις, καί μάλιστα ὅταν κοινωνοῦσα διπλασιαζόταν.»

Τό καταπληκτικό αὐτό ὄνειρο τῆς μακαριστῆς Γερόντισσας Μακρίνας, μᾶς θυμίζει τήν ἐντυπωσιακή θεωρία τῆς ἁγίας Αἰκατερίνης: ἕνα βράδυ, ὅταν ἦταν ἤδη φυλακισμένη ἀπό τόν αὐτοκράτορα Μαξιμῖνο, ἀξιώθηκε τῆς ἐπισκέψεως τοῦ Ἰδίου τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος τῆς προσέφερε δακτυλίδι, που το φόρεσε στο δάχτυλό της ὡς σφραγίδα καί ἐπιβεβαίωσι τοῦ ἀρραβώνος της μετά τοῦ Νυμφίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ «ἀρραβῶνος τοῦ Πνεύματος» (Β’ Κορ. 1, 22).

Πηγή: «Ἐγὼ φταίω… Ἐσύ;», Πρωτοπρεσβυτέρου Στεφάνου Κ. Ἀναγνωστοπούλου, ἔκδοσις Ἱεροῦ Γυναικείου Ἡσυχαστηρίου «Τὸ Γενέθλιον τῆς Θεοτόκου» Σεργούλα Δωρίδος, Πειραιᾶς 2019, ἔκδοση Γ’, σέλ.358-360

The post Ἡ Γερόντισσα Μακρίνα, τὸ δαχτυλίδι καὶ ἡ Ἁγία Αἰκατερίνη appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ὁ Νικόλαος Σωτηρόπουλος σὲ μία ὁμιλία του στὸ Τορόντο τὸ 1994, διηγήθηκε τὴν ἑξῆς ἐμπειρία, ποὺ εἶχε σὲ ναὸ τῶν Ἀθηνῶν.

«Στὴν Ἀθήνα, σ' ἕνα ναό, ἕνας ἱερομόναχος (πρόκειται γιὰ τὸν Ἱ. Ναὸ Ἁγ. Γεωργίου Καρέα καὶ γιὰ τὸν Κύπριο ἀρχιμανδρίτη π. Σάββα Ἀχιλλέως) ἀγαπάει πολὺ τοὺς πονεμένους καὶ μάλιστα τοὺς δαιμονισμένους ἀνθρώπους καὶ ἀπὸ τὸ πρωΐ μέχρι τὴ νύχτα προσεύχεται γι' αὐτοὺς, νηστεύει καὶ διαβάζει εὐχές - πηγαίνουν πολλοί δαιμονισμένοι γιὰ νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὰ δαιμόνια - μεταξὺ αὐτῶν γνωρίζω μία πολύ δραματική περίπτωσι.

Εἶναι μία κοπέλλα δαιμονισμένη. Ἀγράμματη. Ήταν άθεη, κομμουνίστρια. Δὲν εἶχε καμμία σχέσι μὲ τὸν Θεὸ καὶ μὲ τὴν Ἐκκλησία. Παρουσίασε ἀνώμαλο ψυχικό βίο. Οἱ οἰκεῖοι, οἱ συγγενεῖς της προσέφυγαν σε ψυχιάτρους και ψυχαναλυτές. Καὶ ἀντί νὰ κάνουν οἱ ψυχίατροι καὶ οἱ ψυχαναλυτές ψυχανάλυση στην κοπέλλα, ἔκανε ἡ κοπέλλα στοὺς γιατρούς! “Γιατρέ μου, παρουσιάζεις αὐτὸ κι αὐτὸ τὸ πρόβλημα”. Ἀνέφερε δὲ ὁλόκληρες θεωρίες ἡ ἁγράμματη αὐτὴ κοπέλλα μεγάλων ψυχαναλυτῶν καὶ ψυχολόγων, τοῦ Φρόϋντ, τοῦ Γιούνγκ καί ἄλλων ἀπ᾿ ἔξω! Καὶ οἱ ἀνόητοι οἱ γιατροὶ ἔλεγαν “παιδί θαῦμα”! Τί παιδί θαύμα; Ἕνα ἀγράμματο κορίτσι μπορεῖ νὰ μᾶς ἀναφέρῃ θεωρίες τοῦ Φρόϋντ καὶ τῶν ἄλλων ψυχολόγων καὶ ψυχαναλυτῶν κατὰ τρόπο φυσικό; Δὲν προβληματίζονται μερικοὶ ἄνθρωποι, καὶ ἐπιστήμονες ἀκόμη εἶναι ἐπιπόλαιοι;

Δὲν εἶναι δυνατὸν μὲ φυσικό τρόπο νὰ γνώριζε ἡ κοπέλλα τὶς θεωρίες τοῦ Φρόϋντ, ἀλλὰ ὁ διάβολος, ποὺ ἦταν μέσα της, τὶς γνώριζε καὶ μὲ τὸ στόμα τῆς δαιμονισμένης κοπέλλας τις ἀνέφερε.

Ὅταν πῆγε στὸ ναό, ποὺ πῆγαν καὶ ἄλλοι δαιμονισμένοι, καὶ ἄρχισε ό ἱερομόναχος νὰ τὴ διαβάζῃ, τιναζόταν στὸν ἀέρα, αἰσχρολογοῦσε, βωμολοχούσε, βλασφημούσε! Όταν τελείωναν οἱ ἐξορκισμοὶ ἠρεμοῦσε. Ἑλένη ἦταν τὸ ὄνομά της. “Ελένη, τί ἦταν αὐτὰ τὰ πράγματα, ποὺ ἔκανες;” “Τί ἔκανα;”, ἔλεγε. Δὲν εἶχε καμμιὰ συνείδησι τῶν ὅσων ἔκανε τὴν ὥρα τῶν ἐξορκισμῶν.

»Αὐτὴ ἡ Ἑλένη, στὸν κύκλο ἐκεῖ τοῦ ναοῦ, ποὺ γνωρίζουν τὴν περίπτωσί της, ὠνομαζόταν Φρόϋντ, ἐπειδὴ ἔλεγε τὶς θεωρίες τοῦ Φρόϋντ ἀπ᾿ ἔξω!

» Μιὰ μέρα, ποὺ πῆγα σ' αὐτὸ τὸ ναὸ νὰ κηρύξω, μετὰ τὸ κήρυγμα ἔξω ἀπὸ τὸ ναὸ εἶδα αὐτὴ τὴν Ἑλένη, τὸν Φρόϋντ, ποὺ ἔτρωγε μιὰ σοκολάτα, ἀκουμπισμένη σ' ἕναν τοῖχο. Σὲ μιὰ στιγμὴ ἔκοψε ἕνα κομμάτι ἀπὸ τὴ σοκολάτα καὶ ἦλθε νὰ μοῦ τὸ προσφέρῃ. “Σοῦ προσφέρω αὐτὴ τὴ σοκολάτα”. Τὴν πῆρα καὶ εἶπα: “Εὐχαριστῶ, Ἑλένη”. “Δὲν εἶμαι ἡ Ἑλένη”. Τῆς λέω: “Ποιὰ εἶσαι; Σὲ ξέρω, ή Ἑλένη εἶσαι”. “Σοῦ εἶπα, δὲν εἶμαι ἡ Ἑλένη”. Λέω “ποιὰ εἶσαι;” “ Αὐτός, που εἶναι μέσα στὴν Ἑλένη”. “Πάρε πίσω τὴ σοκολάτα”, λέγω, “διάβολε, προσφορὲς ἀπὸ σένα δὲν δέχομαι”. Πῆρε τὴ σοκολάτα, ἀκούμπησε πάλι στὸν τοῖχο καὶ ἔπειτα ἀπὸ λίγο φώναξε τρεῖς φορές: “Σωτηρόπουλε, Σωτηρόπουλε, Σωτηρόπουλε”. “Λέγε, Ελένη”. “Σοῦ εἶπα, δὲν εἶμαι ἡ Ἑλένη”. “Ποιὰ εἶσαι;”. “Ο δαίμονας, ποὺ εἶναι μέσα στὴν Ἑλένη”. “Τί θέλεις, διάβολε;”. “Θὰ μοῦ κάνῃς μιὰ χάρι;” Λέω “γιὰ ν᾿ ἀκούσω” (στιχομυθία μὲ τὸν σατανᾶ!).

“Εὰν μοῦ κάνῃς αὐτὴ τὴ χάρι θὰ σοῦ κάνω ὅ,τι καλό θέλεις”. Έχει ὁ διάβολος τὴν ἰδέα, ὅτι μπορεῖ νὰ κάνῃ καὶ καλό! “Ν᾿ ἀκούσω, διάβολε”. “Θὰ σταματήσῃς τὰ κηρύγματα;” “Αὐτὸ δὲν γίνεται, διάβολε”.

Μιὰ ἄλλη μέρα, ποὺ πῆγα στὸ ναό, μοῦ εἶπε πάλι τὰ ἴδια λόγια. Μετὰ τοὺς ἐξορκισμοὺς ὁ Φρόϋντ, ἡ Ἑλένη, σχεδὸν ἔχει ἀπαλλαγῆ ἀπὸ τὴ δαιμονικὴ ἐπήρεια. Έχει μερικὰ ὑπολείμματα ἀκόμη τοῦ δαιμονισμού».

Πηγή: «Νικόλαος Σωτηρόπουλος. Ὁ Θεολόγος καὶ Ὁμολογητής», Χρήστου Κων. Λιβανοῦ, Ἀθήνα 2020, ἐκδ. Σαΐτης, σέλ.389-391

The post Ὁ π. Σάββας Ἀχιλλέως, ὁ Νικόλαος Σωτηρόπουλος καὶ ἡ δαιμονισμένη appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Α) Πόσο τόν συγκινοῦσαν οἱ μορφές τῶν ἁγίων γερόντων!

Ἦρθε στον Ἕβρο ὁ κ. Γαλίτης, καθηγητής τῆς Θεολογίας τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, ἐπιστήθιος φίλος τοῦ π. Παύλου, καί μετά την όμιλία πού ἔκανε στη Θεία Οικοδομή, κάθισαν μέσα στο Γραφείο μέ τόν π. Παῦλο καί κουβέντιαζαν. Κάθισαν μαζί τους και κάποια λίγα ἄτομα, συνεργάτες στο ἱεραποστολικό ἔργο τοῦ συλλόγου.

Ο κ. Γαλίτης μέσα στα πολλά νέα πού εἶχε νὰ πεῖ στὸν π. Παῦλο. τοῦ ἀνέφερε καὶ τὸ ἑξῆς γεγονός, ποὺ τὸν εἶχε συγκλονίσει: Πρίν λίγο καιρό εἶχε ἐπισκεφθεῖ τό γνωστό σ' ὅλους μας π. Παΐσιο στὸ Ἅγιο Ὄρος μαζί μ' ἕναν φοιτητή του. Τόν βρῆκαν προσευχόμενο ἀλλά αὐτό δὲν τοὺς ἦταν παράξενο, ἀφοῦ ὁ γέροντας ζοῦσε τὸ «μνημονευτέον Θεοῦ μᾶλλον ἢ ἀναπνευστέον».

Τό συγκλονιστικό ἦταν ὅτι ὁ γέροντας ἦταν ὅλος μέσα σ' ἕνα ὑπέρλαμπρο φῶς, τέτοιο πού δέν εἶχαν ξαναδεί ποτέ. Δέν πίστευαν σ' αὐτό πού ἔβλεπαν. Βρίσκονταν μπροστά στο ἄκτιστο φῶς τῆς θεότητας κι ἔβλεπαν ἕναν ἅγιο τοῦ Θεοῦ νὰ φωτίζεται ἀπ' αὐτό!

Το διηγιόταν αὐτό ὁ κ. Γαλίτης κι ἔτρεμε ἀπό τή συγκίνηση.

Αὐτή τήν ὥρα ὅμως συγκλονίστηκε καί ὁ π. Παῦλος πού μέ ἐνδιαφέρον παρακολουθοῦσε τή διήγηση τοῦ φίλου του. Δέν μπόρεσε να κρύψει τα δάκρυά του καί ἀπορημένο ἕνα πνευματικό του παιδί, που ἐκείνη τήν ὥρα βρισκόταν κοντά του, τον κοίταζε. Στό τέλος, ἀφοῦ ἔφυγαν ὅλοι κι ἔμειναν οἱ δυό τους μόνοι στό Γραφεῖο, τόν ρώτησε:

-Πάτερ, γιατί κλάψατε, ὅταν ἀκούσατε γιὰ τὸ ἄκτιστο φῶς;

-Γιατί ἔτσι πρέπει να γίνουμε ὅλοι μας, σάν τόν π. Παΐσιο καί ν' ἀποκτήσουμε ὅλοι αὐτή τή χάρη. Κι ἐγώ ἀκόμη δέν τα κατάφερα, γι' αὐτό κλαίω. Πότε θα μπορέσω να φτάσω κι ἐγώ ἐκεῖ;

Αὐτὸς ἦταν ὁ στόχος τοῦ π. Παύλου, αὐτός ἦταν ὁ σκοπός τῆς ζωῆς του ἡ ἀπόκτηση τῆς ἁγιότητας καί να ζήσει μέσα στη χάρη τῆς Θεότητας.

Β) Ὁ π. Παΐσιος καί ὁ π. Παῦλος

Κάποια φορά ὁ π. Παῦλος εἶχε ἐπισκεφθεῖ τὸν π. Παΐσιο στο Ἅγιο Ὄρος. Ὁ φωτισμένος καί ἐξαγιασμένος γέροντας χάρηκε πολύ μέ τή συνάντηση αὐτή καί ἄφησε τη χαρά του να φανεῖ, νά ἐκφραστεί. Χαμογέλασε ἐγκάρδια στον π. Παῦλο καί τοῦ εἶπε:

-Ἐσύ εἶσαι ταπεινός καί καλός, πολύ καλός!

Ἡ χαρά τοῦ π. Παύλου δέν μποροῦσε νά περιγραφεῖ. Κάποια φορά, ἀνέφερε το περιστατικό σε κάποια συνεργάτιδα, μέ τήν ὁποία εἶχαν στενή ἐπικοινωνία, μέ τήν ἐντολή βέβαια να μείνει μυστικό. Καί τό κράτησε καλά το μυστικό ἡ ψυχή αὐτή. Πάντα θα θυμᾶται τή χαρά τοῦ π. Παύλου, πού ἦταν ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του τή στιγμή ποὺ ἀφηγοῦνταν τό γεγονός αὐτό. Καί σήμερα ἀκόμη εἶναι σάν νά τόν βλέπει μπροστά της. Μᾶς τὸ κατέθεσε μέ τήν εὐχή, ὅποιος μελετήσει αὐτό τό βιβλίο να πάρει στα σοβαρά τή ζωή του καί νά ξεκινήσει, ἔστω ἀπό τώρα, δὲν εἶναι ἀργά, τὸν ἀγώνα του γιά τή σωτηρία τῆς ψυχῆς του, μιμούμενος ἔμπρακτα τή ζωή τοῦ μακαριστοῦ μας γέροντα. Μακάρι να το πετύχουμε ὅλοι!

Πηγή: «Ὁ Ἱεραπόστολος τοῦ Ἕβρου – Ἀρχιμανδρίτης Παῦλος Καββαδίας (1924-2006)», Ἱερὰ Μητρόπολις Διδυμοτείχου-Ὀρεστιάδος καὶ Σουφλίου, Χριστιανικὴ Ἕνωσις Ὀρεστιάδος «Θεία Οἰκοδομή», σελ.213-214

The post Τί εἶπε ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὅταν γνώρισε τὸν π. Παῦλο Καββαδία τὸν Ἱεραπόστολο τοῦ Ἕβρου! appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ὁ ἅγιος γέροντας Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης στεκόταν ἀμίλητος μπροστά στὴν ἀσημένια λειψανοθήκη. Τὰ χείλη του κινοῦνταν ἀνεπαίσθητα, ἐνῶ τὰ χέρια του έστελναν κόμπο-κόμπο τὴ δέηση στὸν Ἁι-Γιώργη τὸν φουστανελά, τὸ τριαντάχρονο παλληκαράκι ἀπὸ τὰ Γιάννενα. Τοῦ εἶχε μεγάλη ἀγάπη τοῦ Νεομάρτυρα, ποὺ οἱ χριστιανοὶ τιμοῦσαν ὡς ἅγιο ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμή που ἡ ψυχή του πέταξε γιὰ τὸν Οὐρανό. Καὶ ὁ Ἅγιος ἀνταπέδιδε τὴν ἀγάπη τους μὲ μύρια θαύματα, τόσο σὲ χριστιανοὺς ὅσο καὶ σὲ ἀλλόθρησκους (1).

Ἕνα τέτοιο ζητοῦσε κι ἐκείνη τή μέρα ὁ Γέροντας. Ἡ καλύβη τους ἦταν σὲ ἀναστάτωση, ὄχι μόνο γιατί εἶχαν πάει μαστόροι καὶ ρίχνανε τὴν πλάκα, μὰ γιατί δὲν ὑπολογίσανε καλὰ τὰ ὑλικὰ καὶ θὰ τοὺς ἔμενε ἡ δουλειά στη μέση. Καὶ μόνο στη σκέψη, τὰ καλογέρια ἀναστατώθηκαν.

«Ἅγιε μου Γιώργη» ἔσκυψε στὴ λειψανοθήκη καὶ μιλοῦσε στὸν Ἅγιο ὅπως θὰ μιλοῦσε σ' ἕναν δικό του. «Κάνε μας τὸ θαῦμα σου. Ὄχι γιὰ μένα, μὰ γιὰ τὰ καλογέρια ποὺ στενοχωριοῦνται πολύ, ποὺ θὰ πάει τόσος κόπος καὶ τόσα ὑλικά χαμένα. Καὶ γιὰ τὰ μαστόρια ποὺ δὲν θέλω νὰ τὰ παιδεύω καὶ νὰ τοὺς κουβαλῶ ἐδῶ δεύτερη φορά.» Ὕστερα μὲ περισσὴ εὐλάβεια πῆρε τὴ λειψανοθήκη καὶ βγῆκε ἔξω. Κατευθύνθηκε πρὸς τοὺς μαστόρους καὶ κρατώντας τὴ λειψανοθήκη μὲ τὰ δύο του χέρια, σταύρωσε τὴν ἄμμο, τὸ τσιμέντο, τὸ χαλίκι. Τὰ μαστόρια τὸν κοιτοῦσαν ἀπορημένα, μὰ δὲν σταματοῦσαν. Θὰ δούλευαν μέχρι νὰ σωθεῖ καὶ τὸ τελευταῖο κουβαδάκι ἄμμος, μέχρι νὰ τελειώσει τὸ τσιμέντο καὶ τὸ χαλίκι. Οἱ ὧρες περνοῦσαν -τὰ ὑλικά, ὅμως, δὲν ἔλεγαν νὰ τελειώσουν! Ἐκεῖνοι δούλευαν ἀσταμάτητα. Κι ὅταν ἔριξαν πιὰ τὸ τελευταῖο μπετόν, εἶδαν μὲ ἔκπληξη καὶ θαυμασμό πώς μόνο τότε τὰ ὑλικὰ σώθηκαν!

«Εὐχαριστῶ σε, Ἁι-Γιώργη μου!» ψιθύρισε ὁ Γέροντας κι ἔτρεξε μέσα γιὰ νὰ τὰ πεῖ μὲ τὸν Ἅγιο ποὺ οὔτε κι ἐκείνη τὴ φορὰ τοῦ χάλασε χατίρι.

(1) Τρεῖς μέρες τὸν ἄφησαν οἱ Τοῦρκοι κρεμασμένο στὸ δέντρο. Κατὰ τὴ διάρκεια τῶν τριῶν αὐτῶν ἡμερῶν ἕνα οὐράνιο φῶς ἔφεγγε πάνω ἀπὸ τὸ λείψανο τοῦ Ἁγίου. Έτρεξαν οἱ χριστιανοὶ νὰ μαζέψουν χῶμα ἀπὸ τὸν τόπο τοῦ μαρτυρίου γιὰ νὰ τὸ κάνουν φυλαχτά. Τελευταία ἔτρεξε μιὰ Τουρκάλα ποὺ ἄκουσε τοῦτα τὰ θαυμαστά. Πλησίασε τὸ λείψανο τοῦ Μάρτυρα ποὺ αἰωρεῖτο ἀκόμα καὶ πῆρε τήν... κάλτσα του. Τὴν ἔκρυψε στην τσέπη της κι ὅταν μπῆκε στὸν ὀντά της, τὴν ἀσπάστηκε μὲ σεβασμό. Ύστερα ἔτρεξε νὰ τὴν πάει σὲ μιὰν ἄλλη Τουρκάλα ποὺ ἤτανε βαριὰ ἄρρωστη. Ἔμειναν καὶ οἱ δύο μὲ δέος νὰ κοιτοῦν τὸ πολύτιμο αὐτὸ φυλαχτό, ὅταν στὰ ξαφνικά ή ἄρρωστη σηκώθηκε ἀπὸ τὸ κρεβάτι. Ἡ ἀρρώστια εἶχε περάσει, ἦταν μόνο μιὰ κακιά ἀνάμνηση. Στὴν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου μάλιστα, ποὺ ἱστορήθηκε μόλις 13 μέρες μετὰ τὸ μαρτύριο, εἰκονίζεται νὰ φορᾶ μόνο μία κάλτσα!

Πηγή: «Γεροντικὸ Σύγχρονων Ἁγίων», Συγγραφέας Νίκη Κατσιάπη, Ἐπιμέλεια Χριστιανικὴ Φοιτητικὴ Δράση, Ἐκδόσεις Ἔαρ, 2026, σέλ.323-325

The post Ὁ ἅγιος Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης παρακαλᾶ τὸν Ἁι-Γιώργη τὸν φουστανελά νά κάνει θαῦμα! appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Νὰ ἔχετε εὐλάβειαν εἰς ὅλους τοὺς ῾Αγίους τῆς Ἐκκλησίας, καὶ περισσότερον εἰς τὴν Δέσποιναν Μαρίαν, διότι ὅλοι οἱ ῞Αγιοι εἶνε δοῦλοι τοῦ Χριστοῦ, ἡ δὲ Θεοτόκος εἶνε Βασίλισσα τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, ἥτις παρακαλεῖ τὸν εὔσπλαγχνον Χριστὸν διὰ τὰς ἁμαρτίας μας. Διὰ τοῦτο πρέπει καὶ ἡμεῖς νὰ τιμῶμεν τὴν Δέσποινάν μας μὲ νηστείας καὶ ἐλεημοσύνας.

Ἕνας ἄνθρωπος ὀνομαζόμενος ᾿Ιωάννης ἐνικήθη καὶ ἔγινε κλέπτης, ἔγινε καὶ καπετάνιος εἰς 100 κλέπτας· ἀλλὰ εἶχε πολλὴν εὐλάβειαν εἰς τὴν Θεοτόκον καὶ κάθε πρωὶ καὶ ἑσπέρας ἔλεγε τοὺς Χαιρετισμοὺς τῆς Παναγίας. Θέλων ὁ πανάγαθος Θεὸς νὰ τὸν σώσῃ διὰ τὴν εὐλάβειαν ὁποὺ εἶχεν εἰς τὴν Θεοτόκον, ἔστειλεν ἕνα ἅγιον ἀσκητήν, τὸν ὁποῖον ἅμα εἶδον οἱ κλέπται τὸν ἔπιασαν. Τοὺς λέγει ὁ ἀσκητής: Σᾶς παρακαλῶ, νὰ μὲ ὑπάγετε εἰς τὸν καπετάνιον σας, διότι ἔχω νὰ σᾶς εἰπῶ λόγον διὰ τὸ καλόν σας. Τὸν ὑπῆγαν εἰς τὸν καπετάνιον καὶ τοῦ λέγει: Κράξε μου ὅλα τὰ παλληκάρια νὰ ἔλθουν νὰ σᾶς εἰπῶ ἕνα λόγον. Τοὺς κράζει ὁ καπετάνιος καὶ ἦλθαν. Λέγει ὁ ἀσκητής: Δὲν ἔχεις ἄλλον; Ἕχω, λέγει, ἕνα μάγειρον. Λέγει του ὁ ἀσκητής: Κράξε τον νὰ ἔλθῃ. Καὶ ἅμα ἦλθε, δὲν ἠδύνατο νὰ ἰδῇ τὸν ἀσκητὴν ὁ μάγειρος, ἀλλ' ἐγύριζε τὸ πρόσωπόν του εἰς ἄλλο μέρος.

Τότε λέγει ὁ ἀσκητὴς εἰς τὸν μάγειρον: Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ σὲ προστάζω νὰ μὲ εἰπῇς ποῖος εἶσαι καὶ τίς σὲ ἔστειλε καὶ τί κάμνεις ἐδῶ ποὺ κάθεσαι;

᾿Απεκρίθη ὁ μάγειρος καὶ λέγει: Ἐγὼ εἶμαι ψεύστης καὶ πάντοτε τὸ ψεῦδος λαλῶ ἀλλὰ τώρα, ἐπειδὴ μὲ ἔδεσες μὲ τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, δὲν ἠμπορῶ παρὰ νὰ εἰπῶ τὴν ἀλήθειαν. Ἐγώ λοιπὸν εἶμαι διάβολος, καὶ μὲ ἔστειλεν ὁ μεγαλύτερός μου νὰ δουλεύω τοῦτον τὸν καπετάνιον καὶ νὰ τὸν φυλάγω νὰ τὸν εὑρῶ καμμίαν ἡμέραν ὁποὺ νὰ μὴ διαβάζῃ τοὺς Χαιρετισμούς τῆς Παναγίας, νὰ τὸν βάλω εἰς τὴν κόλασιν. Καὶ ἔχω τώρα 14 χρόνους ὁποὺ τὸν φυλάγω, καὶ δὲν εὗρον καμμίαν ἡμέραν ὁποὺ νὰ μὴ διαβάζῃ τὸ «῎Αγγελος πρωτοστάτης». Τότε λέγει ὁ ἀσκητής: Σε προστάζω εἰς τὸ ὄνομα τῆς ῾Αγίας Τριάδος νὰ γίνῃς ἄφαντος καὶ πλέον νὰ μὴ πειράξῃς τοὺς χριστιανούς. Καὶ εὐθὺς ἔγινεν ἄφαντος ὁ διάβολος ὡσὰν καπνός. Τότε ἐδίδαξεν ὁ ἀσκητὴς τοὺς κλέπτας καὶ ἄλλοι ἔγιναν καλόγηροι καὶ ἄλλοι ὑπανδρεύθηκαν καὶ ἔκαμαν καλὰ ἔργα καὶ ἐσώθησαν. Διὰ τοῦτο σᾶς συμβουλεύω ὅλους, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, νὰ μάθετε τὸ «῎Αγγελος πρωτοστάτης», νὰ τὸ λέγετε εἰς τὴν προσευχήν σας. Καὶ ἂν θέλετε, πάρετε τὸ «Αμαρτωλῶν σωτηρία», ὁποὺ ἔχει 70 θαύματα τῆς Θεοτόκου, ἀπὸ τὰ ὁποῖα σᾶς εἶπα ἕνα διὰ νὰ καταλάβετε.

Πηγή: «Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός», Ἐπισκόπου Αὐγουστίνου Ν. Καντιώτου Μητροπολίτου Φλωρίνης, ἐκδ. Ὀρθοδόξου Ἱεραποστολικῆς Ἀδελφότητος «ὁ Σταυρός», σέλ.165-166

The post Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς συμβουλεύει νὰ ἔχουμε μεγάλη εὐλάβεια εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Υπάρχουν ονόματα που τα προφέρεις με τα χείλη. Και υπάρχουν ονόματα που τα προφέρεις με ολόκληρη την ψυχή. Παναγιά. Δεν είναι απλώς ένα όνομα. Είναι καταφυγή. Είναι σκέπη. Είναι η Μάνα που στέκεται εκεί όπου ο άνθρωπος δεν έχει πλέον πού να σταθεί...

Είναι Εκείνη που η Εκκλησία ύμνησε ως Θεοτόκο, που οι Άγγελοι δοξάζουν, που οι Άγιοι επικαλούνται και που η Ρωμιοσύνη, μέσα στους αιώνες των δακρύων και των θριάμβων της, έμαθε να αποκαλεί με τον πιο απλό και πιο συγκλονιστικό τρόπο: Μάνα.

Η Μάνα της Ρωμιοσύνης. Η Κυρά της Πόλης. Η Υπέρμαχος Στρατηγός. Εκείνη που δεν φόρεσε κορώνα ανθρώπινη, αλλά στάθηκε πάνω από την Αυτοκρατορία της Ρωμανίας ως η πνευματική Μητέρα ενός λαού που έμαθε να ζει ανάμεσα στη δόξα και στην καταστροφή, στην Ανάσταση και στον θάνατο, στο θαύμα και στην Ιστορία.

Και αν θέλουμε να καταλάβουμε τι υπήρξε η Παναγία για τη Ρωμιοσύνη, πρέπει να γυρίσουμε πίσω. Πολύ πίσω. Στη Γεθσημανή.

Εκεί όπου, σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση, η Μητέρα του Κυρίου παρέδωσε την ψυχή της στον Υιό της. Η παράδοση δεν μιλά για θάνατο όπως μιλά ο κόσμος.

Μιλά για Κοίμηση. Και αυτή η λέξη είναι ολόκληρη η θεολογία της Εκκλησίας.

Η Παναγιά μας δεν νικήθηκε από τον θάνατο. Κοιμήθηκε. Και η Κοίμησή της, έγινε πέρασμα προς την αιώνια ζωή!

Είναι Εκείνη που είχε κρατήσει στα χέρια της τον Σωτήρα ως βρέφος, παραδίδει τώρα το πνεύμα της στα χέρια του Χριστού. Εκείνη που Τον είχε αναθρέψει στη Ναζαρέτ, επιστρέφει τώρα στον Υιό της. Και η παράδοση θέλει τους Αποστόλους να συγκεντρώνονται θαυματουργικά από τα πέρατα της γης.

Ναί, εκείνοι που είχαν διασκορπιστεί στην οικουμένη για να κηρύξουν την Ανάσταση του Σωτήρα, επιστρέφουν για να σταθούν γύρω από το νεκροκρέβατο της Μητέρας του Κυρίου.

Και τότε η εικόνα γίνεται σχεδόν αβάσταχτη.

Οι Απόστολοι κρατούν το σκήνωμά της. Οι άνθρωποι ακολουθούν. Και πάνω από τη γη μοιάζει να ανοίγει ο Ουρανός.

Δεν είναι μια συνηθισμένη κηδεία. Είναι η τελευταία επίγεια πορεία της Θεοτόκου.

Και η παράδοση θέλει τους Αγγέλους να συνοδεύουν αοράτως Εκείνη που κάποτε είχε γίνει «κλίμαξ επουράνιος», η κλίμακα από την οποία κατέβηκε ο Θεός προς τον άνθρωπο.

Το σώμα της τοποθετείται στον τάφο. Η πέτρα κλείνει. Και η Γεθσημανή σιωπά. Μα η σιωπή αυτή δεν είναι τέλος. Είναι προσμονή. Μέχρι Εκείνη να σταθεί δίπλα στον Σωτήρα και Υιό Της. Το μυστήριο της Μεταστάσεως... Ο τάφος ανοίγει. Και το σώμα της Θεοτόκου δεν βρίσκεται εκεί. Μόνο η σινδόνη. Γιατί ο θάνατος δεν μπόρεσε να κρατήσει Εκείνη που έγινε Μητέρα της Ζωής.

Και εδώ βρίσκεται το συγκλονιστικότερο μήνυμα της εορτής:

η Παναγία πέρασε από τον τάφο, αλλά δεν έμεινε στον τάφο.

Και αυτό ακριβώς θα γίνει, αιώνες αργότερα η κρυφή δύναμη της Ρωμιοσύνης.

Γιατί η Ρωμιοσύνη έμαθε να ζει με τους τάφους. Είδε αυτοκρατορίες να μεγαλώνουν και να χάνονται. Είδε στρατούς να περνούν. Είδε πόλεις να καίγονται. Είδε εκκλησίες να μετατρέπονται σε ερείπια. Είδε το Γένος να σκορπίζεται. Είδε την Πόλη τη Θεοφύλακτη να πολιορκείται. Είδε την Πόλη να στενεύει μέσα στον κλοιό.

Και όταν δεν υπήρχε πλέον ανθρώπινη δύναμη, η Ρωμιοσύνη στράφηκε προς Εκείνη.

«Τη Υπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια…»

Όχι, δεν ήταν απλώς ένας ύμνος. Ήταν κραυγή. Ήταν προσευχή.

Ήταν η κραυγή ενός λαού που ήξερε ότι η Ιστορία μπορεί να τον συντρίψει, αλλά πίστευε ότι ο Ουρανός δεν τον είχε εγκαταλείψει.

Και κάπου εκεί, ανάμεσα στα τείχη της Πόλης των Πόλεων, της αληθινής πρωτεύουσας των Ρωμαίων, ανάμεσα στους τρούλους των ναών, η Παναγία έγινε κάτι περισσότερο από εικόνα. Έγινε Σκέπη της Πόλης.

Η Ρωμιοσύνη δεν την επικαλέστηκε μόνο ως πολεμικό σύμβολο. Την επικαλέστηκε ως Μάνα της. Και αυτό είναι πολύ βαθύτερο.

Γιατί ο Ρωμιός, όταν έλεγε «Παναγία μου», δεν έλεγε απλώς μια προσευχή.

Έλεγε: Μη μας αφήσεις!

Μη μας αφήσεις όταν ο εχθρός πλησιάζει.

Μη μας αφήσεις όταν το σπίτι μας καίγεται.

Μη μας αφήσεις όταν το παιδί μας φεύγει.

Μη μας αφήσεις όταν ο δρόμος της ζωής γίνεται σκοτεινός.

Μη μας αφήσεις όταν η πατρίδα μας ματώνει.

Μη μας αφήσεις όταν όλα φαίνονται χαμένα.

Και Εκείνη έμεινε. Μέσα στα μοναστήρια. Μέσα στα ξωκλήσια. Μέσα στα προσφυγικά μπαούλα ως εικόνα πολύτιμη και θαυματουργή. Μέσα στα σπίτια των Ρωμαίων. Μέσα στις εικόνες που πήραν μαζί τους οι ξεριζωμένοι. Μέσα στα δάκρυα των μανάδων.

Μέσα στα φυλαχτά των στρατιωτών. Μέσα στις προσευχές των ξενιτεμένων.

Η Ρωμιοσύνη μπορεί να έχασε τόπους. Μπορεί να έχασε πόλεις. Μπορεί να έχασε θρόνους.

Μπορεί να έχασε αυτοκρατορικά λάβαρα.

Δεν έχασε όμως την Παναγία της. Τη Μάνα Της. Και ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο μυστικό της επιβίωσής της. Γιατί η Ρωμιοσύνη δεν επιβίωσε επειδή ήταν πάντοτε ισχυρή. Επιβίωσε επειδή, όταν έπεφτε, ήξερε σε ποιον να στραφεί. Και η Παναγία έγινε το πρόσωπο της ελπίδας της. Η Υπέρμαχος Στρατηγός. Η Κυρά που δεν κρατούσε ξίφος, αλλά το βλέμμα Της τρυπούσε κάθε εχθρό κι ολόκληρη η Πόλη αισθανόταν ότι βρισκόταν κάτω από τη Σκέπη της.

Και όταν η Πόλη των Πόλεων έζησε τις τελευταίες της ημέρες, όταν ο κόσμος της Ρωμανίας έσβηνε μέσα σε έναν ορίζοντα φωτιάς, Εκείνη παρέμεινε εκεί.

Στους λεηλατημένους ναούς.

Στις ποδοπατημένες από τους βαρβάρους εικόνες. Στις προσευχές. Στις καρδιές.

Και όταν έπεσε η Πόλη, δεν έπεσε η Παναγιά. Έπεσαν τα τείχη γιατί ήταν "Θέλημα Θεού η Πόλη να τουρκέψει".

Έπεσε η αυτοκρατορική εξουσία. Έπεσε η πολιτική Ρωμανία. Αλλά δεν έπεσε η Ρωμιοσύνη. Γιατί η Ρωμιοσύνη δεν είναι μόνο πέτρα. Δεν είναι μόνο σύνορα. Δεν είναι μόνο αυτοκρατορία. Είναι μνήμη! Είναι πίστη! Είναι γλώσσα. Είναι λειτουργία.

Είναι εικόνα. Είναι ο τρόπος που ένας λαός κοιτάζει τον θάνατο και αρνείται να του παραδώσει την τελευταία λέξη.

Και μέσα σε όλα αυτά βρίσκεται η Παναγία. "Σώπασε Κυρά Δέσποινα και μη πολυδακρύζεις, γιατί πάλι με χρόνους, με καιρούς, πάλι δική Σου θα ‘ναι η Πόλη!"

Είναι Η Μάνα που έμεινε. Η Μάνα που δεν έφυγε.

Η Μάνα που ακολούθησε τον λαό της στις προσφυγιές, στα καράβια, στα βουνά, στα χωριά, στις φτωχογειτονιές, στα ξένα χώματα.

Πήγε μαζί τους στην Ελλάδα. Και μαζί της πήγε ένα κομμάτι της Πόλης. Ένα κομμάτι της Ρωμανίας. Ένα κομμάτι της μνήμης. Ένα κομμάτι εκείνου του κόσμου που δεν πέθανε ποτέ εντελώς, επειδή αυτοί που έμειναν, συνέχισαν να ανάβουν ένα κερί και να λένε: «Παναγία μου, βοήθα τη Ρωμιοσύνη!»

Και να που φθάνουμε σήμερα. Στον Δεκαπενταύγουστο. Στις καμπάνες. Στα πανηγύρια.

Στα μικρά εκκλησάκια που γεμίζουν από Ρωμιούς.

Στις εικόνες που στολίζονται με λουλούδια.

Στα μάτια των ηλικιωμένων που δακρύζουν.

Στα παιδιά που στέκονται μπροστά στην εικόνα χωρίς να καταλαβαίνουν ακόμη όλο το μυστήριο.

Και όμως, κάτι μέσα τους το γνωρίζει.

Γιατί η Παναγία δεν είναι μόνο ιστορία. Είναι παρουσία. Είναι μνήμη ζωντανή.

Δεν είναι μόνο η Μητέρα που κοιμήθηκε στη Γεθσημανή.

Είναι η Μητέρα που η Ρωμιοσύνη πιστεύει κι όχι άδικα, ότι στέκεται ακόμη δίπλα Της.

Και ίσως γι' αυτό ο Δεκαπενταύγουστος έχει μέσα του κάτι που δεν μοιάζει με καμία άλλη γιορτή. Έχει δάκρυ και χαρά μαζί. Έχει πένθος και Ανάσταση μαζί.

Έχει τον τάφο και τον Ουρανό μαζί.

Έχει την Κοίμηση και τη Ζωή.

Γιατί η Παναγία μας διδάσκει κάτι που ο σύγχρονος κόσμος προσπαθεί να ξεχάσει:

Ότι ο άνθρωπος δεν είναι πλασμένος για τον τάφο.

Ότι η τελευταία λέξη δεν ανήκει στον θάνατο.

Ότι η πέτρα μπορεί να κλείσει έναν τάφο, αλλά δεν μπορεί να κλείσει τον Ουρανό.

Και τότε καταλαβαίνουμε γιατί η Ρωμιοσύνη κράτησε τόσο σφιχτά την Παναγία στην καρδιά της.

Γιατί η ίδια η Ρωμιοσύνη γνωρίζει από Κοίμηση. Γνωρίζει από απώλεια.

Γνωρίζει από προσφυγιά. Γνωρίζει από ερείπια.

Γνωρίζει από «χαμένες πατρίδες».

Αλλά γνωρίζει επίσης κάτι άλλο: Πως ό,τι αγαπήθηκε αληθινά και παραδόθηκε στον Θεό, δεν χάνεται. Και δεν χάνεται, γιατί ακριβώς είναι ΕΡΓΟ ΘΕΟΥ!

Γι' αυτό, Παναγία της Ρωμιοσύνης, Κυρά της Πόλης, Μάνα των πονεμένων, Σκέπη των αδυνάτων, Υπέρμαχε Στρατηγέ μας, στάσου ακόμη πάνω από το Γένος σου.

Όχι για να μας χαρίσεις έναν κόσμο χωρίς δοκιμασίες.

Αλλά για να μη χάσουμε την ψυχή μας μέσα στις δοκιμασίες.

Κράτησε όρθια την πίστη μας.

Φύλαξε τα παιδιά μας.

Σκέπασε τους ξενιτεμένους.

Παρηγόρησε τις μάνες.

Στήριξε τους γέροντες.

Θύμισε στους νέους ποιοι υπήρξαν οι πατέρες τους.

Και αν κάποτε η Ρωμιοσύνη λησμονήσει ποια είναι, ψιθύρισέ της ξανά το όνομά της μέσα στις καμπάνες.

Αν κάποτε ξεχάσει την Πόλη, άνοιξε μέσα στη μνήμη της έναν δρόμο προς τον Βόσπορο.

Αν κάποτε ξεχάσει την πίστη της, οδήγησέ την ξανά μπροστά σε μια εικόνα.

Και αν κάποτε νομίσει ότι όλα τελείωσαν, θύμισέ της τη Γεθσημανή.

Θύμισέ της τον τάφο.

Θύμισέ της την Κοίμηση.

Και πάνω απ' όλα, θύμισέ της πως ο τάφος δεν κράτησε την Παναγία. Γιατί αυτό είναι το μήνυμα που η Ρωμιοσύνη κουβαλά μέσα στους αιώνες. Μπορεί να πέσουν τείχη. Μπορεί να χαθούν πολιτείες. Μπορεί να σβήσουν βασίλεια. Μπορεί να διαλυθούν αυτοκρατορίες. Μπορεί να σκορπίσουν οι άνθρωποι στους πέντε ανέμους. Αλλά όσο υπάρχει ένας άνθρωπος που σηκώνει τα μάτια στον Ουρανό και λέει: «Παναγία μου…» η Ρωμιοσύνη δεν τελείωσε.

Και όσο υπάρχει μια μάνα που ανάβει ένα καντήλι μπροστά στην εικόνα Της, ένας πατέρας που κάνει τον σταυρό του, ένα παιδί που μαθαίνει να λέει «Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς», ένας γέροντας που ψιθυρίζει το «Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε», μια καμπάνα που χτυπά πάνω από ένα ελληνικό χωριό, μια λιτανεία που περνά μέσα από έναν δρόμο, ένα μοναστήρι που ξενυχτά μπροστά στην εικόνα της… η Ρωμιοσύνη αναπνέει.

Γιατί η Παναγία δεν είναι το μνημείο ενός κόσμου που χάθηκε.

Είναι η ζωντανή μνήμη ενός κόσμου που αρνήθηκε να πεθάνει.

Και τώρα, μέσα στη νύχτα του Δεκαπενταύγουστου, όταν οι καμπάνες σωπαίνουν για λίγο και η φλόγα του καντηλιού τρεμοπαίζει μπροστά στο πρόσωπό Της, ας της πούμε μόνο αυτό:

Παναγία μας, Μάνα της Ρωμιοσύνης, Υπέρμαχε Στρατηγέ, Κυρά της Πόλης, Σκέπη των πατέρων μας και καταφυγή των παιδιών μας, μη μας αφήσεις.

Κι αν κάποτε μας ρωτήσουν τι απέμεινε από τη Ρωμιοσύνη όταν χάθηκαν οι θρόνοι, οι στρατιές και τα τείχη, ας μην απαντήσουμε με βιβλία και χρονολογίες.

Ας δείξουμε μόνο μια εικόνα.

Εκείνη.

Την Παναγία.

Και ας πούμε:

Αυτή μας έμεινε. Και όσο μας μένει Εκείνη, δεν χάθηκε τίποτα.

Τῇ Ὑπερμάχῳ Στρατηγῷ τὰ νικητήρια. Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε!

Παναγία Θεοτόκε, σκέπε τὴν Ρωμιοσύνη Σου... Και γίνε και πάλι η Υπέρμαχος Στρατηγός που θα ανοίξει τις πύλες της Πόλης των Πόλεων να φύγουν οι Αγαρηνοί από τη μία κι απ’ την άλλη να γυρίσει πάλι ο λαός Σου στο σπίτι Του με τη δική Σου ευλογία και προστασία!

Οι έσχατες μέρες ήρθαν Παναγιά μου! Κράτα την υπόσχεση που έδωσες στη Βασιλική Πλεξίδα! Ήρθε η ώρα Παναγιά μου!

www.pirinoslogios.com

The post H Παναγιά της Ρωμιοσύνης! H Yπέρμαχος Στρατηγός που δεν εγκαταλείπει το Γένος Της! appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.