Ἀνατροπὲς καὶ ἀποφάσεις ποὺ ἄλλαξαν τὴν ζωὴ ἑνὸς ἀνθρώπου. Θυμίζουν συναξάρι ἁγίων, παλιῶν ἐποχῶν, ποὺ ἴσως πολλοὶ νὰ ποῦνε ὅτι εἶναι ὑπερβολές. Εἶναι μεγάλη, ὅμως διδαχή, γιὰ τὸν κάθε ἀναγνώστη καὶ πίστωση ἀληθείας γιὰ τὴν μόνη καὶ ἀληθινὴ θρησκεία μας, τὴν ζωντανὴ καὶ ἀποκαλυπτική.

Δὲν προβάλλει μόνον ἐνάρετους, ἁγίους ἀνθρώπους, ἀλλὰ καὶ ἁμαρτωλούς, ὥστε διαβάζοντας τὴν προσπάθειά τους νὰ τοὺς μιμηθοῦμε καὶ νὰ ὁδηγηθοῦμε στὴν ἀρετὴ καὶ τὴ φροντίδα τῆς ψυχῆς. Στὴ δεύτερη κατηγορία, δηλαδὴ στοὺς ἁμαρτωλούς, ἀνήκει καὶ τὸ πρόσωπο ποὺ θὰ ἀφηγηθοῦμε τὸν βίο του. Εἶναι ὁ Εὐάγγελος. Ἡ καταγωγή του ἀπὸ φτωχὴ ἐν γένει περιοχή, ἄγονη ὥστε οἱ κάτοικοι στὴν προσπάθειά τους γιὰ καλύτερη ζωὴ ξενιτεύονταν σὲ διάφορες χῶρες τῆς γῆς. Ἔτσι καὶ ὁ Βαγγέλης βρέθηκε στὸν Καναδᾶ, νέος μὲ πολλὰ ὄνειρα, φιλόδοξος, δυνατὸς καὶ ὡραῖος ἔκανε ὁποιοδήποτε ἐπάγγελμα, ἀρκεῖ νὰ ἐπιφέρει χρήματα.

Δούλευε καὶ σὰν μπράβος σὲ κέντρα διασκέδασης καὶ ἐκεῖ μὲ ἄλλους νέους ἔκαναν ἀκόμη καὶ παράνομες δουλειές, χρησιμοποιῶντας ἄλλο ὄνομα γιὰ λόγους προστασίας. Ἀποφασίσανε νὰ ἐπιστρέψουν στὴν Ἑλλάδα καὶ σχεδιάζανε νὰ ἐπισκεφτοῦν τὸ Ἅγιον Ὄρος, ὄχι ἀπὸ πίστη ἢ ἀγάπη, ἀλλὰ πονηρὰ σκεπτόμενοι.

Νοικιάσανε φουσκωτὸ καὶ ξεκινήσανε. Μὲ τὸ ποὺ ἀνοιχτήκανε, χάλασε ὁ καιρὸς. Τὰ πολλὰ μποφὸρ τοὺς προκάλεσαν φόβο. Ἔτσι προσάραξαν στὰ Καυσοκαλύβια μέχρι νὰ κατευνάσει ὁ καιρὸς καὶ κατόπιν νὰ συνεχίσουν τὸν προορισμό τους. Κατεβήκαν καὶ περίμεναν. Ἐκεῖ τὸν πλησίασε ὁ Γέροντας Βασίλειος. Τὸν φώναξε μὲ τὸ ὄνομά του:

Εὐάγγελε, παιδί μου, ἔλα ἐδῶ.

Ὁ Εὐάγγελος σάστισε γιατί κανένας δὲν γνώριζε τὸ πραγματικό του ὄνομα. Πῆγε κοντά του καὶ ὁ Γέροντας Βασίλειος τοῦ ἔδωσε νὰ κρατήσει μία ὑφαντὴ τσάντα (τορβᾶ) ποὺ ἦταν πολὺ βαριά. Ἀργότερα εἶδε ὅτι ἦταν γεμάτη μὲ πέτρες, ὅπως εἶχε πεῖ ο Βαγγέλης. Στὸν δρόμο ὁ Γέροντας τοῦ ἐξιστοροῦσε τὴν ζωή του μιλῶντας σὰν νὰ εἶναι δική του. Και μίλησε γιὰ γεγονότα ποὺ δὲν τὰ γνώριζε κανείς. Ἔχασε τὴν γῆ κάτω ἀπὸ τὰ πόδια του. Ξαφνιάστηκε γιατί τὸ ὄνομά του δὲν τὸ γνώριζε κανένας. Ὅλοι τὸν γνωρίζανε μὲ τὸ παρατσούκλι του. Ὁ Εὐάγγελος τὸν ἀκολούθησε καὶ τοῦ εἶπε ὁ Γέροντας:

Εὐάγγελε, ἂν σὲ βάλουμε σὲ ἕνα τεράστιο δωμάτιο γεμᾶτο μὲ μπριγιάν, διαμάντια χρυσά καὶ ἄλλα κοσμήματα χωρὶς ψωμί, οὔτε νερό, τίποτε, θὰ ἐπιβιώσεις;

Ὄχι, τοῦ ἀπάντησε ὁ Βαγγέλης.

Ἐὰν σὲ κλείσω σὲ ἕνα δωμάτιο, συνέχισε ὁ Γέροντας Βασίλειος, μὲ ἀντίδωρο καὶ ἁγιασμὸ γιὰ ὅλη τὴν ἑβδομάδα , θὰ ζήσεις;

Ναί, Γέροντα, ἀπάντησε ὁ Βαγγέλης.

Αὐτὸ νὰ κάνεις, τοῦ εἶπε ὁ Γέροντας. Ὁ Βαγγέλης ἐνθουσιάστηκε τόσο πολὺ, ποὺ τὸν ἀκολουθοῦσε ἐνῷ ἀνηφόριζε στὸ βουνό. Κάποια στιγμὴ ὁ Γέροντας ῥώτησε τὸν Βαγγέλη:

Οἱ φίλοι σου ποὺ εἶναι; Ὁ Βαγγέλης καθὼς βρισκόταν ψηλὰ στὸ βουνὸ μὲ θέα κάτω στὸ μικρό λιμανάκι, κοίταξε νὰ δεῖ ποὺ ἦταν τὸ φουσκωτὸ καὶ εἶδε τοὺς φίλους του νὰ ἀπομακρύνωνται ἐγκαταλείποντάς τον. Πῆρε τὴν ἀπόφαση νὰ μείνει μόνιμα στὸν Γέροντα, ὁ ὁποῖος ἐκείνη τὴν περίοδο ζοῦσε στὴν σπηλιά. Τὸν ῥώτησε ὁ Γέροντας Βασίλειος ἂν θέλει νὰ γίνει ὑποτακτικός του, συμπληρώνοντας ὅτι ὁ ἴδιος τὸ ἐπιθυμεῖ πολύ. Ὁ Βαγγέλης χαμογελῶντας μὲ χαρὰ δέχθηκε.

Θὰ νηστέψουμε καὶ θὰ προσευχηθοῦμε ἐπὶ τρεῖς μέρες στὴν Παναγία μας καὶ θὰ δοῦμε τὸ θέλημά της. Ἐγὼ θὰ ἤθελα νὰ μὲ ἀντικαταστήσεις. Τὸν ῥώτησε πρῶτα ἂν το ἐπιθυμοῦσε ὁ ἴδιος γιατί ἤθελε τὴν ἐλεύθερη βούλησή του.

Νηστέψανε ἐπὶ τρεῖς ἡμέρες μὲ πολὺ ἀγρυπνία καὶ προσευχή. Τὴν Τρίτη ἡμέρα ὁ Γέροντας πῆρε εἰδοποίηση ἀπὸ τὴν Παναγία:

Ἡ ἐπιθυμία Της, εἶπε στὸν Βαγγέλη, εἶναι νὰ βγεῖς ἔξω στὸν κόσμο. Δὲν θὰ γίνεις μοναχός. Ἔξω στὸν κόσμο θὰ βοηθήσεις πολλοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν ἀνάγκη, θὰ γνωρίσεις την Ἀναστασία, θὰ γίνη σύντροφός σου καὶ θὰ νουθετήσεις τον γιό της. Θὰ γίνεις πατέρας γι’ αυτόν. Σὲ ἔχει ἀνάγκη καὶ σὲ χρειάζεται.

Ὁ Βαγγέλης ὅταν ἀποφάσισε νὰ μείνει μὲ τὸν Γέροντα, τοῦ εἶπε ὅτι πρῶτα θὰ βγεῖ ἔξω καὶ θὰ μοιράσει ὅλα του τὰ λεφτὰ στοὺς φτωχοὺς καὶ μετὰ θὰ γυρίσει πίσω. Ὁ Βαγγέλης μὲ πολλὴ χαρὰ τὸ ἔκανε, μοίρασε ὅλα τὰ λεφτά του σὲ φτωχοὺς καὶ γύρισε πάλι στὸν Ἅγιον Ὄρος. (Σημειωτέον ὅτι τὰ λεφτά ποὺ εἶχε δὲν ἦταν τίμια).

Γέροντα, ἔκανα ὅπως μοῦ εἶπες. Μοίρασα ὅλα τὰ λεφτά.

Ὄχι, παιδί μου, δὲν τὰ μοίρασες ὅλα. Στὸ τάδε βιβλίο ποὺ ἔχεις στὴν βιβλιοθήκη σου, στὸ σπίτι σου, ἔχεις μέσα διακόσια εὐρώ. Νὰ πᾶς καὶ νὰ τὰ δώσεις καὶ αὐτά.

Βγῆκε ξανὰ ὁ Βαγγέλης καὶ πῆγε στὸ σπίτι του. Ἔψαξε στὴ βιβλιοθήκη ποὺ τοῦ ὑπέδειξε ὁ Γέροντας Βασίλειος καὶ στὸ βιβλίο ποὺ τοῦ εἶπε, ὄντως ὑπῆρχαν διακόσια εὐρὼ ποὺ τὰ εἶχε βάλει γιὰ ὥρα ἀνάγκης καὶ τὰ εἶχε ξεχάσει. Τὰ πῆρε καὶ τὰ μοίρασε καὶ αὐτὰ στοὺς φτωχούς. Ὅταν ὅμως πῆγε στὴν Οὐρανούπολη γιὰ νὰ μπεῖ στὸ Ἅγιον Ὄρος, διαπίστωσε ὅτι δὲν εἶχε κρατήσει λεφτὰ οὔτε γιὰ τὸ καραβάκι καὶ γιὰ τὸ διαμονήτηριο. Κοίταξε στὸν οὐρανὸ καὶ μὲ πίστη καὶ ἀγωνία εἶπε στὴν Παναγία:

«Παναγία μου, ἐγὼ τὰ ἔδωσα ὅλα τὰ λεφτά μου καὶ ξέχασα νὰ κρατήσω γιὰ εἰσιτήριο γιὰ νὰ πάω στὸν Γέροντά μου. Τί νὰ κάνω;» Ἐκείνη τὴν στιγμὴ φύσηξε ἕνα ἁπαλὸ ἀεράκι καὶ ἦλθε καὶ κόλλησε στὸ στῆθος του ἕνα χαρτονόμισμα τῶν 100 εὐρώ.

Καὶ ἔτσι μπῆκε μέσα καὶ πῆγε στὸν Γέροντα. Ὅταν τοῦ εἶπε τὸ περιστατικό, χαμογέλασε καὶ τοῦ εἶπε: «Τί νόμιζες; Θὰ σὲ ἄφηνε ἡ Παναγία ἔξω;»

Ὁ Βαγγέλης ἔμεινε στὸν Γέροντα Βασίλειο πάνω ἀπὸ 6 μῆνες, ἴσως καὶ χρόνο. Ταπεινός, ὑπάκουος, ἀκολουθοῦσε ὅλο τὸ τυπικὸ τοῦ Γέροντα. Στὴν ἀρχὴ πρῶτα στὴ σπηλιὰ καὶ ἔπειτα στὴν καλύβη του. Χαρακτηριστικὰ γιὰ τὴν σπηλιὰ ἔλεγε ὅτι: «Ζούσαμε μὲ τὸ λίγο ἀντίδωρο ποὺ τρώγαμε ὅλη τὴν ἡμέρα καὶ μᾶς κρατοῦσε. Δὲν πεινούσαμε καθόλου, περίεργο πρᾶγμα». Ἔκανε στροφὴ 360 μοῖρες, δὲν θυμόταν τίποτα ἀπὸ τὰ παλιά. Μὲ καθαρή ἐξομολόγηση, πολὺ προσευχὴ καὶ μεγάλη ἄσκηση, αὐστηρὴ νηστεία, μπῆκε σὲ μετάνοια.

Ξημερώματα στὶς 28 Ἀπριλίου 2013, Κυριακὴ τῶν Βαΐων ὁ Βαγγέλης βρισκόταν στὴν Ἱερὰ Μονὴ Ἐσφιγμένου σὲ ἀγρυπνία. Ἐνῷ καθόταν στὸ στασίδι, στὸ ἐσωτερικὸ τῆς ἱερᾶς μονῆς καὶ ἔκανε κομποσκοίνι, ἦταν δίπλα του ἕνας μοναχὸς ποὺ τὸν ἐνοχλοῦσε συνέχεια. Τὸν σκουντοῦσε, τὸν ἔβριζε.

Ὁ Βαγγέλης ἀναστατώθηκε καὶ ἄλλαξε μέρος. Ὁ μοναχὸς τὸν ἀκολούθησε. Ὁ Βαγγέλης ἀγανάκτησε πάρα πολὺ μὲ τὴν συμπεριφορὰ τοῦ μοναχοῦ καὶ τοῦ ἐρχόταν νὰ τὸν χτυπήσει. Εὐτυχῶς συγκρατήθηκε. Ἕνας μοναχὸς ποὺ εἶδε τὸ περιστατικό τοῦ εἶπε: «Μὴν τοῦ δίνεις σημασία. Αὐτὸς ἦταν παλιὸς μάγος καὶ μελλοντολόγος καὶ δὲν μποροῦσε νὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ τὰ δαιμόνια». Ὅταν τελείωσε ἡ ἀγρυπνία, ὁ Βαγγέλης πῆγε στὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας στὸ τέμπλο καὶ προσευχήθηκε: «Παναγία μου, ἐγὼ ἔχω ἔρθει γιὰ Σένα μόνο γιὰ Σένα». Ὅταν προσκύνησε τὴν εἰκόνα της, ἐμφανίστηκε δίπλα του μία μαυροφορεμένη γυναῖκα. Ὁ Βαγγέλης ἀπευθυνόμενος τῆς εἶπε: «Περᾶστε, Ἁγία Ἡγουμένη». Τότε ἐκείνη τοῦ ἀπάντησε : «Περᾶστε». Ὁ Βαγγέλης τῆς ξαναεῖπε: «Περᾶστε προηγεῖστε». Τὸν πιάνει ἀπὸ τὸ χέρι, τοῦ δείχνει τὴ εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Βαγγέλης μέχρι αὐτὴ τὴ στιγμὴ δὲν εἶχε δεῖ τὸ πρόσωπό της. Πηγαίνει καὶ κάνει στρωτὲς μετάνοιες στὴν εἰκόνα. Τὴν ὥρα ποὺ ἔκανε μετάνοιες διαπιστώνει ὅτι ἀκριβῶς δίπλα του κάνει ἡ Ἁγία Ἡγουμένη καὶ ἐκείνη μετάνοιες. Ὁ Βαγγέλης σκέφτηκε ὅτι: «Ὥσπου νὰ κάνω μία μετάνοια ἐγώ, ἐκείνη ἔκανε πέντε μετάνοιες στρωτὲς καὶ ὅταν σηκωνόταν, ἔκανε πρῶτα τὸν σταυρό της».

Ὅταν τελείωσε τὶς μετάνοιές του ὁ Βαγγέλης, τότε ἀποκάλυψε τὸ πρόσωπό της καὶ τοῦ εἶπε: «Εὐχαριστῶ γιὰ τὴν εἰλικρινῆ μετάνοια ποὺ ἔβαλες στὸν Υἱὸν Μου».

Συγκλονισμένος ὁμολόγησε ὅτι: «Δὲν ἔχω δεῖ πιὸ ὄμορφο, φωτεινὸ καὶ γαλήνιο πρόσωπο ποτέ μου». Τοῦ ἔδωσε δύο κλωναράκια δάφνες καὶ τὸν παρότρυνε λέγοντὰς του: «Πάρ’ τες νὰ τὶς κάνεις στεφάνι». Τὸν σταύρωσε καὶ τοῦ εἶπε: «Νὰ εἶσαι εὐλογημένος στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων». Ὁ Βαγγέλης εἶχε βάλει λογισμὸ διότι δὲν εἶχε πάρει Βάϊα καὶ εἶπε δὲν θὰ πάω Βάϊα στὸν Παναγιώτη, τὸν υἱό της Ἀναστασίας. Εἶχαν δώσει μόνον στοὺς μοναχούς.

Μόλις ἀντιλήφθηκε ὅτι ἦταν ἡ Παναγία, Ἐκείνη ἐξαφανίστηκε. Δὲν πρόλαβε νὰ βάλει μετάνοια. Κάποιος μοναχὸς ποὺ βρισκόταν πίσω του, ἐπειδὴ κατάλαβε ὅτι κάτι εἶχε συμβεῖ, ἔκανε συνέχεια μετάνοιες. Ὅταν ὁ Βαγγέλης τοῦ διηγήθηκε τὶ συνέβη, τὸν πῆρε ἀπὸ τὸ χέρι καὶ τὸν κατέβασε στοὺς φούρνους. Τοῦ ἀποκάλυψε ὅτι: «Ἑπτὰ ἡμέρες, ἀδελφέ, δὲν γίνονταν τὰ ψωμιά, δὲν φούσκωναν, δὲν ψήνονταν. Τότε, ὁ γέροντας Χρυσόστομος, ὁ μάγειρας εἶπε: «Ἔλα, Παναγία μου, ζύμωσε ἐσὺ τὰ ψωμιὰ γιατί ἔχουμε γιορτὴ καὶ δὲν θὰ ἔχουμε νὰ δώσουμε στὸν κόσμο». Σήμερα βγῆκαν ὅλα ὡραῖα καὶ μάλιστα ἕνα παραπάνω. Τοῦ τὸ ἔδωσε καὶ τοῦ εἶπε νὰ πάει στὴ οἰκογένειά του.

Μὲ καθοδήγηση καὶ πρότυπο τὸν Γέροντα Βασίλειο, ὁ Βαγγέλης ὅταν βγῆκε ἔξω στὸν κόσμο, ἡ ζωή του ἦταν ὑποδειγματική. Ὄντως ὁ Γέροντας σὲ ὅσα τοῦ εἶπε ἐπιβεβαιώθηκε. Γνώρισε τὴν Ἀναστασία καὶ ἔγινε ὑποδειγματικὸς πατέρας γιὰ τὸν γιό της. Μπαινοέβγαινε τακτικὰ στὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ ὅσο ἦταν ὁ Γέροντας ἐκεῖ, τὸν ἐπισκεπτόταν. Ἀγάπησε πολὺ καὶ σεβάστηκε ὡς καλὸς ὑποτακτικὸς τὸν Γέροντα Βασίλειο. Ὅταν ὁ Γέροντας κατ’ ἐντολήν τοῦ Κυρίου βγῆκε ἔξω μόνιμα εἰς τὴν Θεσσαλονίκη, ἐναγωνίως τὸν ἔψαχνε ὁ Βαγγέλης παντοῦ, ἀλλὰ δὲν συναντηθήκανε ξανά. Πρῶτα, ὁ Γέροντας Βασίλειος ἐξεδήμησε εἰς Κύριον καὶ ἔπειτα ἀπὸ λίγο καιρὸ ἔφυγε καὶ ὁ Βαγγέλης. Ἴσως νὰ τὸ ἐπιθυμοῦσε καὶ νὰ τὸ ζήτησε ἀπὸ τὸν Γέροντα νὰ τὸν πάρει.

Ἄς εἶναι αἰωνία ἡ μνήμη αὐτῶν! Ἐκεῖνοι ἀπολαμβάνουν τοὺς καρπούς των ἀγώνων τους. Νὰ πρεσβεύουν γιὰ μᾶς προσευχόμενοι διότι στὶς ἐποχές ποὺ ζοῦμε ἔχουμε μεγάλη ἀνάγκη τὴν παρουσία τους καὶ τὶς πρεσβεῖες τους.

Πηγή: Στύλος Ὁρθοδοξίας αρ. φ. 278, σελ. 20-21

The post Ἡ ἐμφάνιση τῆς Παναγίας στὸν ὑποτακτικό του γ. Βασίλειου Καυσοκαλυβίτη appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, άκολουθώντας τή διδασκαλία καί τό πνεῦμα τῆς Ἱερᾶς Γραφῆς, ὡς πρός τή γένεση τῆς ψυχῆς, συμφωνοῦν ὅλοι καί ἐκφέρουν τήν ίδια ἄποψη.

Ὁ Μέγας Αθανάσιος ἀναφέρει: «Ἡ ψυχή ὀνομάζεται με δύο τρόπους: Λέγεται ἄλογη, καί τέτοια εἶναι ἡ ψυχή τῶν κτηνῶν· Λέγεται λογική καί τέτοια εἶναι ἡ ψυχή τῶν ἀνθρώπων. Ἡ ψυχή τῶν κτηνῶν δημιουργήθηκε ἀπό τό χῶμα, σύμφωνα μέ τήν προσταγή τοῦ Θεοῦ, ὅπως λέει ἡ θεία Γραφή. Αλλ' ὁ ἄνθρωπος ἔλαβε ψυχή ἀπό τή θεία πνοή καί γι' αὐτό τά θεία γνωρίζει, τά ἄνω ἐπιδιώκει, τά οὐράνια κατανοεῖ καί εἶναι λογικός καί μέ νοῦ».

Ὁ Θεολόγος Γρηγόριος πάλι, ἀναφέρει σε στίχους του γιά τήν ψυχή: «...Ἡ ψυχή συμπλέκεται χωρίς νά γίνεται σε μᾶς ἀντιληπτή, γλυστράει στήν πλάση τοῦ πηλοῦ κι ὁ Πλάστης γνωρίζει τό πῶς ἔδωσε τήν πρώτη πνοή κι ἔσμιξε γῆ κι εἰκόνα».

Ὁ θεῖος Χρυσόστομος λέει τά ἑξῆς: «Τό σῶμα τοῦ ἀνθρώπου ὁ Θεός τό ἔλαβε ἀπό τή γῆ, τήν ψυχή ὅμως τήν ἔδωσε Αὐτός (= ὁ Θεός) κτίζοντάς την, δημιουργώντας την, ἐκβάλλοντάς την, ὄχι ἀπό τήν ίδια οὐσία (= δηλ. ἀπό τό χῶμα τοῦ σώματος) ὥστε, ὅταν πεθάνει τό σῶμα ἢ ὁ ἄνθρωπος, νά μήν άπογοητευόμαστε γιά τήν ψυχή...» «Τί κι ἄν τό σῶμα εἶναι θαμμένο σε τάφο; Μήν περιμένεις νά εἶναι κεῖ καί ἡ ψυχή. Γιατί οὔτε ἀπό τή γῆ προέρχεται, οὔτε στή γῆ καταλήγει».

Καί ὁ Μέγας Βασίλειος, πιστεύει ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι σύνθετος, ἀπό γήϊνο σῶμα καί οὐράνια ψυχή: «Σύνθετος εἶναι ὁ ἄνθρωπος ἀπό ψυχή καί σῶμα. Ἡ σάρκα εἶναι ἀπό τή γῆ καί ἡ ψυχή οὐράνια».

Ὁ θεηγόρος Κύριλλος Αλεξανδρείας άναφέρει: «Ὁ Δημιουργός ὅλων ἔπλασε τόν ἄνθρωπο ἀπό τή γῆ, δηλ. τό σῶμα. Καί τόν ἐμψύχωσε μέ ψυχή ζῶσα καί νοερή, μέ τρόπο, πού Αὐτός γνωρίζει καί τοῦ ἐμφύσησε, μέ φυσικό τρόπο, τήν ἐπιθυμία καί τή γνώση κάθε ἀγαθοῦ πράγματος».

Ὁ φιλόσοφος καί ὁμολογητής Μάξιμος ὑποστηρίζει: «Ἡ γένεση τῆς ψυχῆς δέ γίνεται ἀπό ὑλική οὐσία, ὅπως τά σώματα, ἀλλά μέ θέλημα τοῦ Θεοῦ καί μέ τή ζωτική ἔμπνευση μέ τρόπο ἄρρητο καί ἄγνωστο, πού μόνο ὁ Δημιουργός της γνωρίζει».

Ὁ σοφώτατος Φώτιος ἀναφέρει: «Διά τοῦ πνεύματος, δηλαδή τοῦ ἐμφυσήματος, στή συνέχεια δημιουργήθηκε ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου».

Καί ὁ ἱερός Θεοδώρητος ύποστηρίζει: «Τόν ἄνθρωπο ὁ Θεός τόν ἐποίησε ἀπ' αὐτά, πού ὑπάρχουν κι ἀπ' αὐτά, πού δέν ὑπάρχουν. Τό σῶμα του τό ἔπλασε παίρνοντας χῶμα ἀπό τή γῆ, τήν ψυχή ὅμως τή δημιούργησε ἀπ' αὐτά, πού δέν ὑπάρχουν. Γιατί καί ὁ θειότατος Μωϋσῆς εἶπε, ὅτι ὁ Ἀδάμ πρῶτα πλάσθηκε ὡς πρός τό σῶμα καί ἀφοῦ ἐμφύσησε στό πρόσωπό του (ὁ Θεός) πνοή ζωῆς, ἔγινε ὁ ἄνθρωπος ψυχή ζῶσα. Ἐκεῖνο τό φύσημα δέν λέμε ὅτι εἶναι μέρος τῆς θείας οὐσίας... ἀλλά λέμε ὅτι ἡ φύση τῆς ψυχῆς ὑποδηλώνεται μ' αὐτό τό φύσημα καί ὅτι ἡ ψυχή εἶναι πνεῦμα λογικό καί νοερό».

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμάς λέει: «Ὁ Θεός τόν Ἀδάμ, τόν προπάτορά μας, τόν ἔκτισε κατ' εἰκόνα Του καί καμμιά κακία δέν τοῦ ἔδωσε, ἀλλά μέ τήν ψυχή τοῦ ἐνέπνευσε καί τή χάρη τοῦ θείου πνεύματος, πού τόν συντηρεί σε καινούργια ζωή καί τόν ὁδηγεῖ στήν ὁμοίωση».

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός ἀναφέρει: «Ἡ ψυχή εἶναι οὐσία ζῶσα, ἀπλή καί ἀσώματη, ἀόρατη ἀπό τή φύση μας, μέ τά σωματικά μάτια, λογική καί νοερή, ἄμορφη, πού κατοικεί σέ ὀργανικό σῶμα καί παρέχει αὔξηση ζωῆς καί αἴσθησης καί γέννησης. Δέν ἔχει σάν κάτι διαφορετικό ἀπ' αὐτή τό νοῦ, ἀλλά τόν ἔχει σάν το καθαρώτερο στοιχείο της. Γιατί, ὅπως εἶναι τό μάτι στὸ σῶμα, ἔτσι εἶναι καί στήν ψυχή ὁ νοῦς. Εἶναι ἐλεύθερη ἡ ψυχή, μέ θέληση ένεργητική, τρεπτή, δηλαδή, μπορεί να μεταβάλλεται μέ τή θέλησή της (πρός τό καλό ἤ τό κακό) καί ὅτι εἶναι καί κτιστή. Ὅλα αὐτά τά ἔλαβε κατά φυσική τάξη ἀπό τή χάρη τοῦ Δημιουργοῦ της, ἀπό τήν ὁποία πῆρε καί τήν ὀντότητα καί μ' αὐτό τόν τρόπο πῆρε τήν ὕπαρξη» (Δαμασκ. Ἔκδοσις Ἀκριβής τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, βιβλ. β’, Περί ἀνθρώπου, κεφ. κστ’).

Ὁ θείος Γρηγόριος στό λόγο του, γιά τήν ἐνέργεια τοῦ θείου βαπτίσματος, ἀναφέρει: «Ἐπειδή είμαστε ὄντα σύνθετα, ἀπό ψυχή καί σῶμα, ἀπό ὁρατή καί ἀόρατη φύση, διπλή εἶναι καί ἡ κάθαρση, ἐννοῶ μέ νερό καί ῞Αγιο Πνεῦμα. Τό πρῶτο τό λαμβάνομε ορατά καί σωματικά, τό δεύτερο ἀσώματα καί ἀόρατα. Καί τό πρῶτο εἶναι τυπικό· ἐνῶ τό δεύτερο, τό Ἅγιο Πνεῦμα, οὐσιαστικό καί μπορεῖ νά καθαρίζει τά βάθη. Αὐτό τό Πνεῦμα ἔρχεται σά βοήθεια τῆς πρώτης δημιουργίας καί μᾶς κάνει ἀπό παλαιούς καινούργιους καί ἀπ' ὅ,τι εἶμαστε τώρα, θεόμορφους, άναχωνεύοντάς μας χωρίς φωτιά καί ἀνακτίζοντάς μας, χωρίς πρῶτα νά μᾶς κατεδαφίσει» (Ἀγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου: Περί ἐνεργείας τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος, τόμ. Β’, σελ. 368).

Πηγή: «Ἡ Ἀθανασία τῆς Ψυχῆς», Ἁγίου Νεκταρίου Μητροπολίτου Πενταπόλεως, Β’ ἐκδοση 2012, Χριστιανικὴ Ἕνωση Καβάλας, σέλ.41-44

(Πόνημα τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, ἁπλοποιημένο ἀπὸ ὁμάδα συνεργατῶν τῆς Χριστιανικῆς Ἕνωσης Καβάλας)

The post Ἅγιος Νεκτάριος: «Ἡ γένεση τῆς ψυχῆς κατὰ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Κάποιο μεσημέρι το 1989 ἀνέβηκα στο λεωφορεῖο ἀπό τά γραφεῖα τῆς Μητροπόλεως, γιά νά κατέβω στόν Πειραιά. Ἀφοῦ κάθησα σε κάποιο κάθισμα, ἔλεγα ἀπό μέσα μου τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με». Ὕστερα ἀπό λίγο, κάποιος κύριος, πού καθόταν πίσω μου, ἄρχισε νά γαυγίζη σὰν τὸν σκύλο! Καί τό ἔκανε συνέχεια! καί ἀκόμη περισσότερο, ὅταν ἄρχισα νά λέω: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησε τον δοῦλο σου».

Ὅλος ὁ κόσμος γύριζε καί τόν ἔβλεπε μέ ἀπορία, μερικές γυναῖκες ἔκαναν καί τόν Σταυρό τους. Τόσο πολύ δε φοβήθηκαν, πού τραβήχθηκαν ἀπό κοντά του! Καί αὐτός μέ βλέμμα ἀπλανές καί ἀγριεμένο κοιτοῦσε πρός τά ἔξω καί μετά ἀπό δυό-τρεῖς στάσεις, σπρώχνοντας καί μουγκρίζοντας, κατέβηκε ἀπό τό λεωφορεῖο.

Μέ τήν Εὐχή καιγόταν ὁ διάβολος, καί ὁ δυστυχισμένος αὐτός ἄνθρωπος γαύγιζε σάν τόν σκύλο! Οὐρλιάζει, ὁ δαίμονας ἀπό τούς πόνους, γιατί μοιάζει γι’ αὐτόν ἡ Εὐχή σάν τό καυτό λάδι, πού χύνεται ἐπάνω στο σῶμα. Τόσο πολύ καίγεται καί ζεματιέται ὁ διάβολος, ὅταν λέμε τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ εἴτε κρυφά εἴτε φανερά εἴτε προφορικά εἶτε ἀπό μέσα μας.

Ἄσπονδος ἐχθρός τοῦ σατανᾶ εἶναι ἡ μικρή αὐτή Εὐχούλα: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με». Δυστυχῶς ὅμως, ὑπάρχουν χριστιανοί, πού, ὅταν ἀκοῦνε μέσα στο σπίτι ἤ σε ἄλλο χῶρο νά λέγεται ἡ Εὐχή, νευριάζουν, βρίζουν, ἀντιδροῦν ἄσχημα κ.λ.π.

Κάποτε, πρίν πολλά χρόνια, ἡ Πρεσβυτέρα μου πῆγε στήν λαϊκή ἀγορά, σέρνοντας μέ τό ἕνα χέρι τό καροτσάκι καί μέ τό ἄλλο χέρι κρατώντας ἕνα κομποσχοινάκι ἔλεγε ἀπό μέσα της τήν Εὐχή. Καί ξαφνικά τήν πλησίασε μία ἀγριεμένη γυναῖκα καί ἄρχισε νὰ τῆς φωνάζη δυνατά:

– Τί λές, μωρή, μέσα σου συνεχῶς; Τί λές; Τί κρατᾶς στό χέρι σου;

Καί μέ τά μάτια γουρλωμένα συνέχισε:

– Γιατί τὰ ἔχεις μαζί μου; Τί σοῦ ἔκανα; Μέ καῖς..., με καῖς! Τό ξέρεις;

– Ἐγώ!; τῆς ἀπαντᾶ ἡ Πρεσβυτέρα. Οὔτε καν σε ξέρω, ἀδελφούλα μου!

Καί πράγματι, δέν τήν ἤξερε! Καί ἐκείνη τῆς γύρισε τήν πλάτη καί ἀγριεμένη ἔφυγε βρίζοντας... Ὁ Θεός νά τή λυπηθῆ.

Ἔχει, λοιπόν, μεγάλη ἀξία νά προσευχόμαστε συνεχῶς καί ἀδιαλείπτως μέ τό ὄνομα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, γιατί μπροστά σ’ αὐτό τό ὄνομα «πᾶν γόνυ κάμψῃ ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων» (Φιλ. 2, 10), καί κάθε δυσκολία ἤ ἐμπόδιο πού συναντοῦμε, ὑποχωρεῖ. Καί τότε ἡ ζωή μας ἀποκτᾶ νόημα καί γεμίζει ἀπό φῶς, διότι πλέον τήν κοσμεῖ Αὐτός, πού εἶναι τὸ Φῶς!

Πηγή: «Ἐγὼ φταίω… Ἐσύ;», Πρωτοπρεσβυτέρου Στεφάνου Κ. Ἀναγνωστοπούλου, ἔκδοσις Ἱεροῦ Γυναικείου Ἡσυχαστηρίου «Τὸ Γενέθλιον τῆς Θεοτόκου» Σεργούλα Δωρίδος, Πειραιᾶς 2019, ἔκδοση Γ’, σέλ.272-273

The post π. Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος: «μία γυναῖκα ἐπιτέθηκε στὴν Πρεσβυτέρα μου στὴν λαϊκὴ ἀγορά» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ὁ διάβολος μᾶς ἐμποδίζει να λέμε την προσευχή, διὰ νὰ ἠμπορῆ νὰ μᾶς αἰχμαλωτίζη εὐκολώτερα. Μᾶς φέρει ἀμέλεια, μᾶς φέρει μέριμνα, μᾶς φέρει χίλια δύο ἐμπόδια, μέ μοναδικό σκοπό την παρεμπόδιση τῆς προσευχῆς.

Ὅπως ἀπεδείχθη ἀπό πολλά βέβαια γεγονότα πείρας, οἱ δαίμονες φρίττουν πρό τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ. Οἱ ἴδιοι τό ὡμολόγησαν διά στόματος ἀνθρώπων, ὅτι καίονται, ὅταν προσεύχεται ὁ ἄνθρωπος.

Ἦταν ἕνας μοναχός καί εἶχε πέσει εἰς ἀμέλεια πολλή, τόσον ὥστε καί τόν κανόνα του ἄφησε καί ἐστρέφετο πρός τόν κόσμο. Ἐπῆγε εἰς τήν πατρίδα του Κεφαλληνία, ὅπου ὡς γνωστόν προστρέχουν οἱ δαιμονιζόμενοι χάριν θεραπείας εἰς τόν Ἅγιο Γεράσιμο. Καί λοιπόν, πηγαίνοντας καί αὐτός νά προσκυνήση τὸν Ἅγιον, ἀφοῦ εὑρέθη εἰς τήν πατρίδα του, τόν συναντᾷ μία δαιμονισμένη εἰς τόν δρόμο καί τοῦ λέγει:

–Ξέρεις τί κρατᾶς στο χέρι σου; Ἄχ, νά ἤξερες ταλαίπωρε, τί κρατᾶς στο χέρι σου! Νά ἤξερες πόσον μέ καίει ἐμένα αὐτό τό κομποσχοίνι σου· καί σύ τό κρατᾷς ἔτσι ἀπό συνήθεια, γιά τόν τύπο!

Ἐμβρόντητος ἔμεινε ὁ μοναχός. Από Θεοῦ ἦτο νά ὁμιλήση ἔτσι τὸ δαιμόνιο. Συνῆλθε. Τόν ἐφώτισε ὁ Θεός καί λέγει εἰς τόν ἑαυτό του:

–Γιά ἰδές τί κάνω ὁ ἀνόητος! Κρατῶ στο χέρι μου το δυνατώτερο ὅπλο καί δέν ἡμπορῶ νά χτυπήσω ἕνα διάβολο. Καί ὄχι μόνον νά τόν κτυπήσω δέν ἠμπορῶ, ἀλλά μέ σύρει καί αἰχμάλωτο ὅπου θέλει. Ήμαρτον Θεέ μου!

Καί τήν ἰδίαν ἐκείνη στιγμή ἀναχωρεῖ μετανοημένος διά το Μοναστήρι του. Καί ἐρχόμενος ἔβαλε πάλιν καλή ἀρχή. Καί τόσον ἐπρόκοψε εἰς τὴν εὐχή καί τὴν ἄλλη μοναχική πολιτεία, ὅπου ἔγινε ὑπόδειγμα ὦφελείας εἰς πολλούς. Τόν ἐπρόλαβε καί ἡ ταπεινότης μου αὐτόν τόν Γέροντα. Δέν ἄκουες ἀπό τό στόμα του ἄλλο, παρά τό: Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με! Ακατάπαυστα. Τοῦ ἔλεγες κάτι, σοῦ ἔλεγε δύο λέξεις καί ἡ γλῶσσα του ἐγύριζε εὐθύς εἰς τήν εὐχή. Τόσον τὴν εἶχε συνηθίσει. Τόσον τόν εἶχε ἀλλοιώσει. Καί να σκεφθῆ κανείς ὅτι τήν ἀξία τῆς εὐχῆς καί τοῦ κομποσχοινίου τοῦ τήν ἀπεκάλυψε –χωρίς βέβαια νά θέλη– ὁ διάβολος, κατά τά κρίματα καί τίς ἀνεξιχνίαστες βουλές τοῦ Ὑψίστου!

Ἄκουσε καί ἄλλη διήγηση παρόμοια: Ὅταν ἤμεθα εἰς τήν Νέα Σκήτη, ζῶντος τοῦ Γέροντός μου Ἰωσήφ, μᾶς ἦλθε ἕνας νεαρός δαιμονισμένος.

Ὁ Γέροντας ἀπό εὐσπλαχνία τούς ἐδέχετο αὐτούς τούς δυστυχεῖς. Ἔμεναν ὅσον ἤθελαν καί κατόπιν ἔφευγαν μόνοι τους. Αὐτοί δέν ἠμποροῦν νά μείνουν ἐπί πολύ εἰς ἕνα τόπο. Ὅλοι ὅσοι δέν ἔχουν ἀπό Θεοῦ παράκληση μέσα τους, τήν ἀναζητοῦν ἀλλάσσοντας τόπους καί ἀνθρώπους.

Ὁ νέος αὐτός εἶχε δαιμόνιο γυναικός τοῦ δρόμου. Ὅταν τὸν ἔπιανε, ἄλλαζε ἡ φωνή του ὡς φωνή «κοινῆς» γυναικός καί ἔλεγε πράγματα, περί τῶν ὁποίων «αἰσχρόν ἐστι καί λέγειν» κατά τόν Ἀπόστολον (Ἐφεσ. 4, 12). Ήταν στην τέχνη βαρελοποιός. Αφήνομε τό ὄνομά του. Ἔμεινε λοιπόν εἰς τήν Συνοδεία μας ἀρκετόν καιρό καί τίς ὧρες τῆς ἐργασίας ἐρχόταν εἰς τὸ ἐργόχειρο να βοηθῆ ὅ,τι ἡμποροῦσε. Την τρίτη ἡμέρα μοῦ λέγει:

–Πάτερ, δέν μέ μαθαίνεις καί ἐμένα νά κάμω σφραγίδια; Αὐτά τά βαρέλια πού κάνω, εἶναι βαριά δουλειά. Καί ἔχω κι αὐτόν ἐδῶ μέσα μου, που συνεχῶς μέ καταρρακώνει.

–Να σε μάθω, ἀδελφέ μου, νάναι εὐλογημένον! Νά, ἔτσι καί ἔτσι θά κάνης. Τά ἐργαλεῖα εἶναι ἐδῶ τὰ ξύλα ἐκεῖ· τὰ δείγματα μπροστά σου· σ' αὐτόν τόν πάγκο θά ἐργάζεσαι. Μόνον πού, καθώς βλέπεις ἐδῶ εἰς τήν Συνοδεία ὅλοι οἱ πατέρες δέν ὁμιλοῦν, λέγουν πάντοτε τήν «εὐχήν».

Λέγοντας αὐτά ἤθελα νὰ ἀποφύγω ὅσον το δυνατὸν τήν ἀργολογία καί τόν μετεωρισμό μου εἰς τήν προσευχή. Αλλά καί κάτι ἄλλο μοῦ ἐγεννήθη εἰς τὸν νοῦν ἐκείνη τήν στιγμή. Ἆραγε, ἐσυλλογίσθην, οἱ δαιμονιζόμενοι ἠμποροῦν νά λέγουν τήν «εὐχήν»; Ἐπιάσαμε λοιπόν, τό ἐργόχειρο καί τήν εὐχή. Δέν ἐπέρασαν λίγα λεπτά καί ἄναψε ὁ δαίμονας μέσα του. Ἄλλαξε τήν λαλιά του καί ἄρχισε νά φωνάζη, νά αἰσχρολογῆ, νά ἀπειλῆ, νά ὑβρίζη:

–Σκάσε κασίδη! ἔλεγε ἀπό μέσα. Σκάσε! Παῦσε αὐτό τό μουρμουρητό! Τί λές καί λές τὰ ἴδια λόγια συνέχεια. Παράτα αὐτές τίς λέξεις. Μέ ζάλισες. Καλά εἶμαι μέσα σου. Τί θέλεις καί μέ ἀναστατώνεις;

Εἶπε κάμποσα ἔτσι. Τόν ἐπαίδευσε. Τόν ἄφησε...

–Εἶδες τί μοῦ κάνει; μοῦ λέγει ὁ κακόμοιρος. Νά, αὐτά τραβῶ συνέχεια.

– Ὑπομονή, ἀδελφέ μου, τοῦ λέγω· ὑπομονή! Μήν τοῦ δίδης σημασία. Δέν εἶναι ἰδικά σου αὐτά, να στενοχωρῆσαι. Ἐσύ φρόντισε τήν εὐχή.

Ἐσχολάσαμε ἀπό τό ἐργόχειρο καί ἐπηγαίναμε πρός τόν Γέροντα. Καί πηγαίνοντας μοῦ λέγει:

–Πάτερ, νά κάνω καμμία εὐχή και γι' αὐτὸν ποὺ ἔχω ἐδῶ μέσα μου, νά τόν ἐλεήση καί αὐτόν ὁ Θεός; Ε, τί ἦταν νὰ τὸ εἴπη ὁ ταλαίπωρος! Παρευθύς τόν πιάνει το δαιμόνιο, τόν σηκώνει ἐπάνω καί τόν «βροντάει» κάτω· ἐταράχθη ὁ τόπος. Αλλάσσει τήν γλῶσσά του καὶ τὸν ἀρχίζει:

–Σκάσε κασίδηηηηη! Σκάσε, σοῦ εἶπα. Τί εἶναι αὐτά πού λές; Τί ἔλεος; Ὄχι ἔλεος! Δέν θέλω ἔλεος! Ὄχι! Τί ἔκανα να ζητῶ ἔλεος; Εἶναι ἄδικος ὁ Θεός! Γιά μιά μικρή ἁμαρτία, γιά μιά ὑπερηφάνεια, μέ ἐξώρισε ἀπό τήν δόξα μου. Δέν φταῖμε ἐμεῖς. Αὐτός φταίει. Αὐτός να μετανοήση! Ὄχι ἐμεῖς! Μακρυά ἀπό ἔλεος!

Τόν ἐπαίδευσε πολύ· τόν ἄφησε ράκος. Ἐγώ ἔφριξα εἰς τά λεγόμενα ἀπό τοῦ δαίμονος. Ἐκατάλαβα δε διά πείρας, εἰς ὀλίγα λεπτά, ὅσα θά ἦτο ἀδύνατον νά καταλάβω, διαβάζοντας περί δαιμόνων μύρια βιβλία. Συνεχίσαμε τόν δρόμο μας πρός τόν Γέροντα. Ὁ Γέροντας τόν ἐδέχετο καί τοῦ ὡμιλοῦσε πάντοτε μέ πολλή ἀγάπη. Καί ἦτο πάντα ἤρεμος μαζί του. Προσηύχετο πολύ δι' αὐτούς, διότι ἐγνώριζε τί μαρτύριο ὑπέμενον ἀπό τούς δαίμονας. Καί μᾶς ἔλεγεν:

–Ἐάν ἡμεῖς, πού τούς ἔχομε ἀπό ἔξω, παιδευώμεθα τόσον ἀπό τούς λογισμούς καί τά πάθη, τί μαρτύριο ὑποφέρουν αὐτοί οἱ δυστυχεῖς, πού τούς ἔχουν ἡμερόνυκτα μέσα τους!

Καί κουνώντας το κεφάλι του λυπηρά συμπλήρωνε: Ἴσως αὐτοί περνοῦν τήν κόλασή τους ἐδῶ. Ὅμως, ἀλλοίμονο εἰς ἐκείνους, πού δέν θά μετανοήσουν, διά νά τούς παιδεύση εὔσπλαχνα ὁ Θεός, μέ τόν ἕνα ἤ μέ τόν ἄλλο τρόπο εἰς τήν παροῦσα ζωή! Καί ἀνέφερε τόν λόγο ἑνός Ἁγίου, πού λέγει: «Εάν βλέπης ἄνθρωπο νά ἁμαρτάνη φανερά καί νά μή μετανοῆ, καί νά μή τοῦ συμβαίνη κανένα λυπηρό εἰς τὴν παροῦσα ζωή ἕως τήν ὥρα τοῦ θανάτου του, να γνωρίζης ὅτι ἡ ἐξέταση τοῦ ἀνθρώπου αὐτοῦ θά εἶναι χωρίς ἔλεος κατά τήν ὥρα τῆς Κρίσεως».

Καί λέγοντος τοῦ Γέροντος αὐτά, ἐμεῖς ἐβλέπαμε ὁλοένα καί συμπαθέστερα τον πειραζόμενον ἀδελφό. Εἰς τις Ἀκολουθίες αὐτὸς δὲν ἐπήγαινε μέσα εἰς τὴν ἐκκλησία μὲ τοὺς πατέρας, ἀλλά ἐγύριζε ἔξω εἰς τα βράχια με το κομποσχοίνι καί ἐφώναζε συνεχώς τὴν εὐχή: Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με! Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με! Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με! Αντιβοοῦσε ὁ τόπος.

Εἶχε λάβει πεῖραν πόσον ἡ εὐχή καίει τόν δαίμονα. Καί ἐκεῖ πού τριγυρίζοντας τα βράχια ἔλεγε άκατάπαυστα τήν εὐχή, αἴφνης ἄλλαζε ἡ φωνή του καί ἄρχιζε ὁ δαίμων:

–Σκάσε, σοῦ εἶπα, σκάσε! Μ᾿ ἔσκασες! Τί κάθεσαι ἐδῶ ἔξω καί γυρίζεις τά βράχια καί μουρμουρίζεις; Πήγαινε μέσα μέ τούς ἄλλους καί ἄφησε αὐτό τό μουρμουρητό. Τί λές καί ξαναλές τά ἴδια καί τά ἴδια μέρα - νύχτα καί δέν μ' ἀφήνεις στιγμή νά ἡσυχάσω; Μέ ζάλισες, μέ ζεμάτισες, μέ καῖς· δέν τό καταλαβαίνεις; Καί ὅταν ἐπερνοῦσε ἡ ὥρα τοῦ πειρασμοῦ, ἐκεῖνος πάλιν τήν εὐχή μέ τό κομποσχοίνι: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με». Εἶχε καταλάβει πολύ καλά αὐτό, πού ὁ διάβολος ἐνόμιζε ὅτι δέν ἠμπορεῖ νά καταλάβη. Καί ἦτο πόνος ψυχῆς ἀλλά καί μία ἐλπίδα, νά τὸν βλέπης νὰ ὑποφέρη, νά ἀγωνίζεται, νά ὑπομένη. Τέλος ἔμεινε καιρό μαζί μας καί ἀρκετά βελτιωμένος ἔφυγε. Δέν τόν ξαναείδαμε ὅμως. Ὁ Θεός γνωρίζει τί ἀπέγινε.

Είδατε τήν δύναμη τῆς εὐχῆς καὶ τὸ ἀμετανόητο τῶν δαιμόνων; Κατακαίονται καί φωνάζουν ὄχι ἔλεος! Καί κατακρίνουν ἀκατάπαυστα τόν Θεό. Ὦ τῆς ἑωσφορικῆς ὑπερηφανείας! Άραγε κατά τί διαφέρει ἔνας ἐγωϊστής, ἕνας ἀμετανόητος ἕως τέλους ἄνθρωπος ἀπό ἕνα δαίμονα; Ἕνας ὅπου δέν καταδέχεται νά όμολογήση τόν Χριστόν Θεό καί ἄνθρωπο καί νά ζητήση τὸ ἔλεος καί τήν εὐσπλαγχνία Του!

Κατανοεῖτε τώρα τό βαθύτερο νόημα τῆς εὐχῆς; Πῶς φανερώνει τούς ἀνθρώπους, πόσον εἶναι ὁ καθείς πλησίον ἤ μακράν τοῦ Χριστοῦ;

Ἡμεῖς ἀφήνομε τούς λογισμούς καί μᾶς κυριεύουν. Αφήνομε τούς λογισμούς καί μᾶς αἰχμαλωτίζουν, ἐνῶ ἔχουμε τό πάμφωτο ὅπλο τῆς προσευχῆς· τό ὅπλο αὐτό, πού λέγεται φωτιά καί πῦρ. Εἶναι ἕνα μαστίγιο ἡ προσευχή αὐτή, πού μαστίζει κάθε δαιμόνιο λογισμό...

Κτύπα ἀλύπητα τήν αἰσχρή φαντασία μέ τόν θεῖο φόβο καί τήν εὐχή· «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με». Προσεύχου συνέχεια... Τέλος χωρίς βία καί πίεση τοῦ ἑαυτοῦ μας δέν γίνεται τίποτε τό πνευματικό.

Πηγή: «Δοκιμασμένες Νουθεσίες σὲ Πνευματικὰ Ζητήματα», Γέροντος Ἐφραὶμ Φιλοθεΐτου, ἐκδ. Ὀρθόδοξος Κυψέλη, σέλ.44-49

The post γ. Ἐφραὶμ Φιλοθεΐτης: «ἡ εὐχὴ τοῦ Ἰησοῦ εἶναι ἕνα μαστίγιο πού μαστίζει κάθε δαιμόνιο λογισμό» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ὅταν ἔφυγαν οἱ Ἰταλοὶ ἀπὸ τὰ Δωδεκάνησα ἐγκατέλειψαν στὴν τύχη τους δεκάδες παιδιὰ τοῦ Ὀρφανοτροφείου τῆς Ρόδου. Μέχρι τότε τὴν εὐθύνη τους εἶχαν καθολικές καλόγριες πού φρόντιζαν –καὶ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο- νὰ πετύχουν τὸν πλήρη ἀφελληνισμὸ τῶν Δωδεκανήσων καὶ τὴν ἀποκοπὴ ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο μὲ τὴν αὐτοκεφαλία τῆς Ἐκκλησίας.

Ὁ Διοικητὴς τῆς Ρόδου μαζὶ μὲ τὸν Μητροπολίτη κάλεσαν τὸν Ἅγιο Ἀμφιλόχιο καὶ τὸν παρακάλεσαν νὰ ἀναλάβουν οἱ μοναχὲς τῆς Μονῆς τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τὴ φροντίδα τῶν ὀρφανῶν καὶ τὴν ἀναδιοργάνωση τοῦ Βρεφοκομείου καὶ τοῦ Ὀρφανοτροφείου Ρόδου.

Ὁ Ἅγιος, ἂν καὶ ἔβλεπε τὶς τεράστιες δυσκολίες, κάμφθηκε βλέποντας τὴν κατάσταση τῶν παιδιῶν. Ἡ ψώρα κατέτρωγε τὰ κορμάκια τους, ἡ ἀνησυχία καὶ ἡ ἀβεβαιότητα ἦταν ζωγραφισμένη στὰ μάτια τους τὴν ὥρα ποὺ οἱ ψεῖρες πολλαπλασιάζονταν ἀνενόχλητες στὰ μαλλάκια τους. Οἱ μοναχές ἀνέλαβαν ἀμέσως δράση. Πάντα μὲ τὴν καθοδήγηση τοῦ πνευματικοῦ τους πατέρα.

«Ζητάει τὸ ὀρφανό πατέρα, μὰ πατέρα δὲν ἔχει. Ζητάει μάνα, μὰ μάνα δὲν ἔχει. Ζητάει ἀδελφή, οὔτε ἀδελφὴ ἔχει. Ἐσεῖς πρέπει νὰ γίνετε καὶ μάνα καὶ πατέρας καὶ ἀδελφὴ» ἔλεγε στὶς ἀδελφές. «Ὅ,τι κι ἂν κάνετε, ἀκόμα καὶ στὸ πιὸ μικρό παιδάκι, στὸν Χριστὸ τὸ κάνετε. Προσέξτε μὴν πληγώσετε καμιά ψυχούλα. Μέσα τους κατοικεῖ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. Ἂν σᾶς λένε κάτι, ξανὰ καὶ ξανά, τοὺς τὸ λέει ὁ ἄγγελος τους».

Οἱ ἀδελφές ἀγκάλιασαν μὲ ὅλη τὴ θέρμη τῆς καρδιᾶς τους τοῦτα τὰ πληγωμένα πουλάκια πού βρῆκαν κοντά τους ζεστή φωλιά καὶ στοργή. Ἔφτασαν σε τόσο ὑψηλὸ ἐπίπεδο οἱ ὑπηρεσίες πού πρόσφεραν οἱ μοναχές, ὥστε σὲ λίγα χρόνια ἄρχισε νὰ λειτουργεῖ παράλληλα καὶ ἐσωτερικό Δημοτικό Σχολεῖο καὶ τὸ Ὀρφανοτροφεῖο ἀνακηρύχθηκε πρότυπο ἵδρυμα καὶ βραβεύτηκε ἀπὸ τὴν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν.

Τὰ καλοκαίρια, σὰν τέλειωναν τὰ μαθήματα τὰ παιδιὰ ἔκαναν τὶς δικές τους διακοπές στο μοναστήρι. Χαρές ποὺ ἔκαναν τὰ μικρούλια, σὰν ἔφταναν στον εὐλογημένο τόπο!

Δύο κοριτσάκια ἀπ' αὐτὰ παρακολούθησαν ἕνα καλοκαίρι τὶς μοναχές νὰ ζυμώνουν πρόσφορα. Μὲ ἔκπληξη καὶ χαρὰ ἔμαθαν πώς στο τέλος τῆς Λειτουργίας θὰ διανεμηθεῖ ἀντίδωρο ἀπὸ τὸ πρόσφορο αὐτό. Περίμεναν πῶς καὶ πῶς νὰ πάρουν ἀπὸ τὸ χέρι τοῦ Ἁγίου το ἀντίδωρο. «Ὁ Γέροντας θὰ μᾶς δώσει ψωμάκι τῆς Ἐκκλησίας!» ἔλεγαν καὶ ξανάλεγαν μὲ ἐνθουσιασμό.

Τὸ ἔμαθε ὁ Ἅγιος καὶ βρέθηκε σὲ δύσκολη θέση. Τὰ κορίτσια ἦταν ἀλλόθρησκα. Ἀπὸ τὴ μιὰ δὲν μποροῦσε νὰ δώσει ἀντίδωρο σὲ ἀβάπτιστους άνθρώπους κι ἀπό τὴν ἄλλη προβληματιζόταν πῶς θὰ τοὺς τὸ πεῖ. Δὲν ἤθελε νὰ τὸ πάρουν στραβά καὶ νὰ τὶς ἀπομακρύνει ὁριστικά ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.

Το πρωί τῆς Κυριακῆς κατά τή θεία Λειτουργία, ἀφοῦ εὐλόγησε τὸ ἀντίδωρο την καθορισμένη ὥρα, προσέθεσε ξεχωριστὰ στὴν ἄκρη στὸ πανέρι δύο κομματάκια ἀπὸ πρόσφορα, τὰ ὁποῖα δὲν εἶχαν εὐλογηθεῖ.

Στὸ τέλος τῆς Λειτουργίας, σὰν ἔφτασε ἡ σειρὰ τῶν κοριτσιῶν νὰ πάρουν ἀντίδωρο, πῆρε διακριτικὰ μὲ τὸ δεξί χέρι τὰ δύο αὐτὰ κομμάτια καὶ τὰ ἔδωσε στὰ κορίτσια ποὺ πετοῦσαν ἀπὸ τὴ χαρά τους.

Δὲν πέρασε πολύς καιρός καὶ τὰ δύο κορίτσια ζήτησαν νὰ βαπτισθοῦν. Μὲ τὴν κατάλληλη κατήχηση καὶ τὴν εὐλογία τοῦ Ἁγίου ἔγιναν σύντομα μέλη τῆς Ἐκκλησίας μας.

Πηγή: «Γεροντικὸ Σύγχρονων Ἁγίων», Συγγραφέας Νίκη Κατσιάπη, Ἐπιμέλεια Χριστιανικὴ Φοιτητικὴ Δράση, Ἐκδόσεις Ἔαρ, 2026, σέλ.161-163

The post Ὁ Ἅγιος Ἀμφιλόχιος Μακρὴς καὶ τὰ δύο ἀλλόθρησκα κορίτσια ποὺ ἤθελαν ἀντίδωρο appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

1) Η ΣΑΡΚΑ ΘΑ ΦΕΡΕΙ ΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ

16 Δεκεμβρίου 2015

Καταγραφὴ ἀπὸ τὶς φροντίστριές της.

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ: «Ἔρχονται δύσκολα... Ἡ σάρκα θὰ τὰ φέρει αὐτά. Ἔτσι λέει ὁ Θεός. Θὰ κλειστοῦνε οἱ ἄνθρωποι στὰ σπίτια τους, ἀναταραχή, αἷμα, βοή, καὶ γιὰ λίγο Τοῦρκοι. Φταῖνε καὶ οἱ Σοΐκοι (σωστοί) γιατὶ γροικοῦνε (βλέπουν) τοὺς ἄλλους καὶ λένε ἕνα σωρὸ βρομιὲς καὶ γελοῦνε. Ἐγλυκαθήκανε ὅλοι σὲ τούτανα. Καὶ ὅσοι δὲν τὰ κάνουνε, τὰ γροικοῦνε καὶ δὲν τοὺς νοιάζει καθόλου. Γι' αὐτὸ ἔφυγε τὸ περιστεράκι ποὺ δὲν εἶναι περιστεράκι ἀλλὰ Φῶς ἄπλετον (ἐννοεῖ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα)».

2) ΕΣΤΙΕΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ

30 Μαρτίου 2016

Ἡ Γερόντισσα ἀπευθυνόμενη σ' ἕναν γνώριμό της ἱερέα ποὺ τὴν ἐπισκέφθηκε.

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ: «Βλέπω μὲ ἄλλα μάτια τὶς νύχτες τὰ γεγονότα ποὺ ἔρχονται... Στριφογυρίζω, δὲν κοιμᾶμαι. Προσεύχομαι. Βλέπω τὴν ταραχή, τὴν ἀναστάτωση τοῦ κόσμου. Ἐσὺ θὰ χρειάζεται νὰ μὴν εἶσαι σὲ ἕνα μέρος. Πρέπει νὰ ἐμψυχώνεις τὸν κόσμο. Καὶ μόνο νὰ κινεῖς τὸ χέρι σου σὲ στάση εὐλογίας θὰ μεταφέρεις εἰρήνη στὸν λαό. Ὁ διάβολος θὰ τοὺς κατευθύνει ἐπάνω σου καὶ σὲ ἄλλους ἀλλὰ θὰ σᾶς φυλάξει ὁ Χριστός! Ἡ Παναγία μας! Νὰ μείνετε στὰ σπίτια σας προσευχόμενοι. Νὰ ὑπάρχουν ἑστίες προσευχῆς. Αὐτὸ θὰ φυλάξει τὸν κόσμο.

Θὰ χυθεῖ αἷμα, δὲν θὰ εἶναι ἔτσι ἁπλά. Λίγα ὅμως θὰ γίνουν. Καὶ λίγες μέρες. Νὰ μιμηθοῦμε τὸν ἡρωισμὸ τῶν προγόνων μας. Στὴ μάχη γιὰ τὸν Χριστὸ μὲ τὸν σταυρὸ στὸ στῆθος. Τὰ βλέπω ὅπως βλέπω ἐσᾶς τώρα. Δὲν ξέρω ἡμερομηνία. Πρέπει μὲ διάκριση νὰ κατευθύνουμε τὸν κόσμο καὶ νὰ τὸν ἐμψυχώνουμε νὰ ἀντισταθεῖ. Ἔτσι θὰ μονοιάσει ὁ κόσμος καὶ ὁ ἕνας θὰ βοηθιέται ἀπὸ τὸν ἄλλο. Οἱ Τοῦρκοι θὰ ἔρχονται ἀλλὰ θὰ φοβοῦνται κιόλας. Ἄτακτα θὰ φύγουν κυνηγημένοι καὶ ἀπὸ γυναίκες. Προσευχὴ νὰ εἶναι ἕτοιμοι οἱ Ρώσοι. Ἀπὸ τὴν προσευχὴ καὶ τὴ μετάνοια μας θὰ ἐξαρτηθοῦν πολλὰ πράγματα. Ἔρχονται οἱ Τοῦρκοι γιατὶ εἶναι ἄμυαλος λαός. Τὸ ἐπιτρέπει ὅμως ὁ Κύριος γιὰ τὰ παράξενα ποὺ κάνουν οἱ ἄνθρωποι».

3) ΤΡΟΜΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

12 Ἀπριλίου 2016

Καταγραφὴ ἀπὸ τὶς φροντίστριές της.

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ: «Σὲ λίγο καιρὸ οἱ Ἕλληνες θά 'ναι σὰν τὰ ἀπολωλὰ πρόβατα. Δὲν θὰ ξέρουν ποὺ νὰ φυλαχτοῦν, ποὺ νὰ κουρνιάσουν. Τρόμος καὶ ἀνασφάλεια θὰ ἐπικρατήσει...».

4) ΣΥΓΧΙΣΗ ΚΑΙ ΑΠΟΓΝΩΣΗ

16 Ἀπριλίου 2016

Καταγραφὴ ἀπὸ τὶς φροντίστριές της.

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ: «Δὲν κοιμᾶμαι τὶς νύχτες. Εἶμαι ἀνάστατη. Φοβᾶμαι ἀπ' αὐτὰ ποὺ βλέπω... Ἡ σύγχυση καὶ ἡ ἀπόγνωση τῶν ἀνθρώπων καὶ ἡ ἀβεβαιότητα καὶ ὁ πανικός, δὲ θὰ ἔχουν ποὺ νὰ ποσκιάσουν...».

5) ΑΝΩ ΚΑΤΩ ΘΑ ΓΙΝΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ

19 Απριλίου 2016

Καταγραφὴ ἀπὸ τὶς φροντίστριές της.

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ: «Ἔρχονται πολλά. Πάρα πολλά. Ἄνω κάτω θὰ γίνει ὁ κόσμος. Ἀναστάτωση, ἀνασφάλεια, φόβος, ἀνέχεια, ἐπιθέσεις καὶ ἄλλα πράματα. Λέγω στὴν κοπέλα που μένει ἐδῶ νὰ ἀσφαλίζει καλὰ τὸ σπίτι. Οἱ ἄνθρωποι σὲ λίγο θὰ φοβοῦνται νὰ κυκλοφοροῦν. Γενικὴ ἀλλαγὴ θὰ κάμει μετὰ ὁ Θεός. Ὅλα τὰ ἔθνη θὰ γονατίσουν ἐνώπιόν Του».

6) ΕΡΧΕΤΑΙ ΠΕΙΝΑ

25 Μαΐου 2016

Ἀπευθυνόμενη στὸν κ. Χ.Λ.

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ: «Δὲν εἶχα ἀντοχὴ νὰ μιλήσω ἀπὸ τὸν καρδιακὸ πόνο. Δὲν ἤμουν καλά. Υποφέρω ἀπ' αὐτὰ ποὺ βλέπω...».

Χ.Λ.: «Τί βλέπεις;»

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ: «Πείνα, παιδί μου. Ἔρχεται μεγάλη πείνα καὶ ἄλλες συμφορές. Βλέπω ἀνθρώπους να ‘ρχονται νὰ μοῦ ζητοῦν καὶ ἐγὼ νὰ μὴν ἔχω νὰ δώσω τίποτα. Θὰ ξεχύνονται στοὺς δρόμους πεινασμένοι. Θὰ κλέβουν, θὰ σκοτώνουν γιὰ κομμάτι ψωμί. Δὲν ἀντέχω τὸ κλάμα τῶν μικρῶν παιδιῶν. Τὰ στόματα ποὺ βλασφημοῦν καὶ κάνουν αἰσχρότητες, θὰ βγάλουν ἀφροὺς ἀπὸ τὴν πείνα. Μετάνοια παιδί μου νὰ ζητοῦμε καὶ νὰ κηρύσσομε... Μετάνοια...».

7) ΕΡΧΕΤΑΙ ΜΠΟΡΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΔΟΞΑ

1 Αὐγούστου 2016

Συνομιλία πατρὸς Ἀντωνίου μὲ Γερόντισσα ἐνώπιον τῶν φροντιστριών της.

Π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ: «Ἦρθε ὁ μέγας Ἀντώνιος;»

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ: «Ω, ναί... Φίλοι εἴμαστε... Καὶ ἡ ψηλὴ ἁγία Αἰκατερίνη... Καὶ ἡ ψηλὴ ἁγία Εἰρήνη Χρυσοβαλάντου... Γριά ἤτανε μὰ δὲν τῆς φαίνεται».

Π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ: «Τί σοῦ λένε;»

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ: «Πολλά... Νά... Χθὲς ἦρθαν οἱ ὅσιοι Παρθένιος καὶ Εὐμένιος τοῦ Κουδουμᾶ. Μοῦ εἶπαν: “Θεία Κοινωνία νὰ λὲς στὸν κόσμο... Νὰ παίρνει δύναμη... Νὰ ἀντέξουν αὐτὰ ποὺ ἔρχονται... Ὄχι, ὅμως, ξεκάρφωτα”. Ἔδειξαν ἕνα πετραχήλι. “Μεγάλη ἐξομολόγηση” εἶπαν. “Καὶ ὅ,τι πεῖ τὸ πετραχήλι”. Καὶ ἕνα κομβοσχοίνι ἔδειξαν. “Νὰ λὲς ἔτσι. Μὲ αὐτὰ θὰ ἀντέξει ὁ κόσμος. Νὰ μὴν κατακρίνουν οἱ ἄλλοι αὐτοὺς ποὺ θὰ βλέπουν νὰ κοινωνοῦν συχνά”. Τὸ εἶπαν κι αὐτό».

Π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ: «Εἶδες δυσκολίες;»

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ: «Μεγάλες! Ἀναστατώσεις, πολέμους, πείνα. Δὲν ξέρω νὰ τὰ πῶ. Δὲν ξέρω νὰ τὰ ἐκφράσω. Δὲν μὲ βοηθᾶ πιὰ ἡ κεφαλή μου. Πέφτω κάθε μέρα. Ὅλα ὅμως θὰ εἶναι ὑπὲρ τῆς Ἑλλάδος. Ὑπὲρ τῆς πίστεως. Δόξα μεγάλη. Ἔρχεται μπόρα ἀλλὰ καὶ δόξα. Ὅλα ὑπὲρ τῆς Ἑλλάδος. Αὐτὸ νὰ τὸ τονίζεις».

8) Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

19 Νοεμβρίου 2018

Καταγραφὴ ἀπὸ τὶς φροντίστριές της.

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ: «Μοῦ εἶπαν τοῦτοι (ἔδειξε τὶς εἰκόνες τῶν ἁγίων) πὼς σάπισε ὁ κόσμος. Τελείως σάπισε. Δὲν τὸν σώζει μόνο ὁ μεγάλος πόλεμος. Οὔτε ζῶα δὲν κάνουνε τὶς βρομιὲς τῶν ἀνθρώπων. Καὶ τὰ ράσα καταγίνουνται μόνο γιὰ τὰ λεφτά. Μετάνοια Παναγία μου δώσε».

Ἀποσπάσματα ἁπὸ τὸ βιβλίο: «Ἡ ὁσία γερόντισσα Γαλακτία τῆς Κρήτης», Ἐκδόσεις Θεοµόρφου

The post Γερόντισσα Γαλακτία: «Ἔρχεται μπόρα ἀλλὰ καὶ δόξα. Ὅλα ὑπὲρ τῆς Ἑλλάδος!» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ἦταν καλοκαίρι τοῦ 1947 καὶ ὁ ἀρχιμανδρίτης Κλεόπας ἔφυγε γιὰ τὸ Βουκουρέστι νὰ προμηθευτεῖ ἐκκλησιαστικὰ εἴδη γιὰ τὸ νέο παρεκκλήσι. Φτάνοντας στὴν πρωτεύουσα, οἱ πατέρες τοῦ Πατριαρχείου τὸν προσκάλεσαν σὲ μιὰ συνάντηση στὸ σπίτι τοῦ πανεπιστημιακοῦ καθηγητῆ Ἀλεξάνδρου Μιρονέσκου, ὅπου βρίσκονταν ἤδη μαζεμένοι ἀρκετοὶ ἱερεῖς, καθηγητὲς καὶ πιστοί.

Μεταξὺ αὐτῶν ἦταν οἱ ἀρχιμανδρῖτες Βενέδικτος Γκιούς, Δοσοφτέϊ Μοράριου, Γερόντιος Γκενόϊου, ὁ καθηγητὴς καὶ ἱερέας Δημήτριος Στανιλοάε καὶ πολλοὶ ἄλλοι διανοούμενοι. Τοὺς ἔθεταν διάφορες ρωτήσεις καὶ ἐκεῖνοι ἔδιναν τὶς ἀντίστοιχες πνευματικὲς ἀπαντήσεις. Ὅταν ὁ π. Κλεόπας μπῆκε στὴν αἴθουσα, ὅλοι οἱ καλεσμένοι σηκώθηκαν ὄρθιοι, ζήτησαν τὴν εὐλογία του, περιμένοντας νὰ τοὺς πεῖ μιὰ χρήσιμη συμβουλή.

Κατόπιν πολλῶν παρακλήσεων, ὁ π. Κλεόπας ἄρχισε νὰ λέει ἕναν λόγο ἐμπνευσμένο ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας σχετικὰ μὲ τὴν εὐσέβεια ἀπέναντι στὴν Παναγία. Καὶ καθὼς μιλοῦσε, συνέβη ξαφνικὰ ἕνα θαῦμα!

Ἡ μεγάλη εἰκόνα τῆς Παναγίας ποὺ βρισκόταν κρεμασμένη στὸν τοῖχο, καὶ στὴν ὁποία ἀπεικονιζόταν καὶ ὁ Προφήτης Δαυίδ, ἄρχισε νὰ κουνιέται δυνατὰ γιὰ λίγα λεπτὰ καὶ νὰ βγάζει ἕναν ἦχο σὰν ἅρπα.

Οἱ πατέρες καὶ οἱ πιστοὶ ποὺ ἦταν μέσα στὴν αἴθουσα, γεμᾶτοι συγκίνηση, δὲν μποροῦσαν νὰ καταλάβουν τί θαῦμα ἦταν αὐτὸ ποὺ ἔβλεπαν. Μερικοὶ φώναζαν, ἄλλοι ἔκαναν τὸν σταυρό τους, ἄλλοι προσκυνοῦσαν τὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας, ἐνῷ ἄλλοι προσεύχονταν δακρυσμένοι. Ὁ ἀρχιμανδρίτης Βενέδικτος Γκιούς, ὁ ὁποῖος ἦταν ὁ περισσότερο συγκινημένος ἀπὸ ὅλους ἐκεῖ μέσα, ἐπαναλάμβανε: «Θεοτόκε... Θεοτόκε... Θαῦμα... Θαῦμα».

Μετὰ ἀπὸ λίγα λεπτὰ ἡ εἰκόνα σταμάτησε τὴν ταλάντωση καὶ ὅλοι προσευχήθηκαν στὴ Θεοτόκο νὰ προστατέψει τὴ χώρα καὶ τὸν ρουμάνικο λαό. Αὐτὸ τὸ θαῦμα τῆς Παναγίας μὲ τὸ βρέφος στὴν ἀγκαλιά Της ἐνίσχυσε τὴν πίστη ὅλων ὅσων ἦταν παρόντες καὶ ἀνακούφισε τὴν ψυχή τους.

Ἀφοῦ ὁ π. Κλεόπας τελείωσε τὸν λόγο του, ἔψαλαν ὅλοι τὸ Ἄξιον Ἐστὶ καὶ ἔπειτα ἀποσύρθηκαν, ἔχοντας τὸ θαῦμα στὸ μυαλό τους. Οἱ περισσότεροι ἔνιωσαν ὅτι μέσῳ αὐτοῦ τοῦ θαύματος ἡ Παναγία εἶχε δείξει ἕνα σημάδι ἀγάπης καὶ παρηγοριᾶς γιὰ τοὺς εὐλογημένους χριστιανούς, σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ ἄρχιζαν σκληρότατες δοκιμασίες γιὰ τὴ χώρα μας.

Πηγή: «Γέρων Κλεόπας – Ὁ βίος, οἱ δοκιμασίες καὶ ἡ διδασκαλία τοῦ μεγάλου Ρουμάνου ἀσκητῆ», π. Ἰὠαννίκιος Μπαλάν, ἐκδ. Ἐν πλῷ, σέλ.104-106

The post Ἡ εἰκόνα τῆς Παναγίας στὸν τοῖχο κουνιόταν δυνατὰ γιὰ λίγα λεπτὰ καὶ ἔβγαζε ἕναν ἦχο σὰν ἅρπα! appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ἡ Ἑλένη Τσαούση ἱστορεῖ:

Ἀπὸ 24 ἐτῶν μοῦ ἄρεσε νὰ ταξιδεύω στὴν Αἴγινα γιὰ προσκύνημα στὸν Ἅγιο Νεκτάριο ποὺ τὸν εὐλαβοῦμαι.

Θὰ ἤμουν 45 ἐτῶν, ὅταν σκέφτηκα νὰ μποροῦσα νὰ γνωρίσω κι ἐγὼ ἕναν τέτοιον ἅγιο ἄνθρωπο. Σὲ 15 ἡμέρες στὴν Παράκληση τῶν Ἁγίων Αναργύρων στὸ Κάστρο Λαμίας ἄκουσα τὶς γυναῖκες νὰ μιλᾶνε γιὰ κάποιον Βησσαρίωνα πόσο καλὸς κι ἅγιος ἦταν. Ρώτησα καὶ πῆγα καὶ τὸν βρῆκα στὸ νοσοκομεῖο Λαμίας, ὅπου δεχόταν κάθε Τρίτη στὸ ἐκεῖ ἐκκλησάκι.

Ἕνας Παππούλης ταπεινός, μὲ τὸ κεφαλάκι του σκυμμένο, μὲ τὴ βραχνή φωνούλα του, πολύ καλοσυνᾶτος. Μοῦ τόνισε, πόση μεγάλη σημασία ἔχει τὸ μυστήριο τῆς Μετανοίας κι ἐξομολογήσεως γιὰ τὴ σωτηρία μας. Τότε ἔδινε τὸ παιδί μου ἐξετάσεις στὸ Πανεπιστήμιο κι ἀνησυχοῦσα καὶ μοῦ λέει: «Μὴν ἀνησυχεῖς, τὸ παιδί σου θὰ περάσει». Προσευχήθηκε γι’ αὐτὸ καὶ πράγματι πέρασε. Σὲ κάθε μάθημα ποὺ ἔδινε τὸ παιδί μου ἔβλεπα πρὶν κι ἕνα ὄνειρο εὐλογημένο ἀπὸ τὸν Παππούλη κι ἠρεμοῦσα.

Ἀρρώστησα καὶ μοῦ ἀφαιρέθηκαν μὲ ἐπέμβαση τὰ ὄργανα τεκνοποιίας καὶ νόμιζα δὲν θὰ ζήσω νὰ μεγαλώσω τὰ δυὸ ἀγόρια μου. Ὅταν τὸν ξαναβρῆκα, μοῦ λέει: «Μὴ φοβάσαι, παιδί μου, θὰ ζήσεις». Ἔζησα χρόνια καὶ τ’ ἀποκατέστησα.

Μιὰ μέρα ποὺ βρέθηκα ἀπ' ἔξω στὴ Μητρόπολη, βλέπω τὸν Παππούλη νὰ ἔρχεται ἀπὸ τὸ ἀπέναντι πεζοδρόμιο σὰν νὰ μὴ περπατοῦσε, σὰν νὰ μὴ πατοῦσε στὴ γῆ καὶ μ' ἕνα-δυὸ βήματα ἀπὸ ἀπόσταση 20-25 μέτρων ἔφτασε μπροστά μου, ἄλλο πράγμα.

Κάποτε ποὺ τὸν ρώτησα ἂν μπορῶ νὰ πηγαίνω σὲ παλαιοημερολογίτικες ἐκκλησίες καὶ Μοναστήρια, μοῦ εἶπε: «Δὲν πειράζει, ἂς πηγαίνεις». Δὲν ἦταν σὲ αὐτὸ ἀπόλυτος, καθὼς θεωροῦσε ἄνευ δογματικῆς σημασίας τὴ διαφορὰ τῶν ἡμερῶν καὶ τὰ ὑπόλοιπα. (Τὸ θέμα αὐτὸ ἀνήκει στὴ σφαῖρα τῆς διάκρισης τοῦ πνευματικοῦ, ποὺ γνωρίζει τὴν πνευματική κατάσταση τοῦ προσώπου).

Ὅταν πέθανε, ἐγὼ ἐπὶ ἕναν χρόνο ἔκλαιγα ἀπὸ τὴ θλίψη μου, τὸν ἀγαποῦσα πιὸ πολὺ κι ἀπὸ τὸν πραγματικό μου πατέρα. Στὴν κηδεία του ἔνιωθες τὰ χέρια του πολὺ μαλακὰ κι εἶπε ἕνας ἱερομόναχος: «Κοιτάξτε, ὁ Παππούλης θ’ ἁγιάσει». Ἅγιος ἄνθρωπος, χρόνια γύριζε μὲ τὴν εἰκόνα νὰ μαζέψει λάδι κι ἄλλα νὰ τὰ προσφέρει στοὺς φτωχούς.

Μετὰ τὴν κοίμησή του ἔψαχνα γιὰ κάποιον Γέροντα ποὺ νὰ εἶναι σὰν αὐτὸν καὶ μοῦ λέει ἕνα πνευματικό του παιδί (Ν.Ν.): «Ἄκουσα ὅτι ὑπάρχει ἕνας Βησσαρίων στη Θεσσαλονίκη, πολύ καλὸς καὶ προορατικός Γέροντας». Ἀλλὰ οὔτε ὁ ἴδιος ἤξερε οὔτε φυσικὰ κι ἐγὼ πῶς νὰ τὸν βρῶ. Τότε βλέπω στὸν ὕπνο μου ὅτι βρέθηκα μὲ ὅλη τὴν οἰκογένειά μου μ’ ἕνα αὐτοκίνητο στὴ Θεσσαλονίκη καὶ σταματήσαμε σὲ μιὰ ἐκκλησία. Κατέβηκα μόνον ἐγὼ καὶ διάβασα «Υπαπαντή τοῦ Κυρίου». Εἰσῆλθα μέσα καὶ προσκύνησα στὸ τέμπλο μιὰ εἰκόνα τῆς Παναγίας ποὺ ἀπὸ κάτω ἔγραφε «Παναγία Φανερωμένη». Ξύπνησα καὶ ρώτησα τὸ παιδί μου ποὺ σπούδαζε στη Θεσσαλονίκη καὶ μὲ βεβαίωσε ὅτι πράγματι ὑπάρχει τέτοια ἐκκλησία ἐκεῖ.

Ὅταν ταξίδεψα στὴ Θεσσαλονίκη, ἐπιθύμησα μιὰ μέρα νὰ λειτουργηθῶ σὲ αὐτὴν τὴν ἐκκλησία κι εἶδα πὼς ἦταν ἴδια, ὅπως στ’ ὄνειρό μου. Ἱερουργοῦσε ἕνας σεβάσμιος ἱερομόναχος κι ἔμαθα πὼς ἦταν ὁ Βησσαρίων ποὺ ζητοῦσα. Τοῦ εἶπα τ’ ὄνειρό μου καὶ μὲ πῆρε καὶ πήγαμε σπίτι του. Βλέπω νὰ ἔχει μιὰ φωτογραφία τοῦ σκηνώματος τοῦ π. Βησσαρίωνα, ἀπόρησα καὶ ἔμεινα ἔκπληκτη. «Μοῦ τὴν ἔδωσε κάποιο πνευματικό του παιδί», μοῦ λέει.

Εἶχε καὶ μιὰ μεγάλη εἰκόνα ἀπὸ δέρμα, τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, δῶρο ἀπὸ τὸν Γέροντα Παΐσιο (τὸν Ἐζνεπίδη). Μιὰ φορά, εἶπε, ὅπως καθόμουνα στὴν καρέκλα, βλέπω τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ ζωντανό, νὰ ἔχει βγεῖ ἀπὸ τὴν εἰκόνα καὶ νὰ στέκεται μπροστά μου καὶ νὰ μοῦ λέει «Βησσαρίων, ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ ΤΗΝ ΠΟΡΝΕΙΑ». Κι ἐκείνη τὴ στιγμὴ ἔσταξε ἕνα δάκρυ στὸ μάτι του κι ἐπανῆλθε στὴ θέση τῆς εἰκόνας κι ἀπὸ τότε ὑπάρχει τὸ σημάδι ἀπὸ τὸ δάκρυ.

Τελικὰ γνωριστήκαμε καλὰ στὸ ἑξῆς καὶ τὴν ἡμέρα ποὺ ὁ γυιός μου ἔπαιρνε τὸ πτυχίο του ἦταν παρών. Τί παράξενο! Μὲ Βησσαρίωνα πέρασε ὁ γυιός μου στὸ Πανεπιστήμιο, μὲ Βησσαρίωνα πῆρε τὸ πτυχίο του. Φαίνεται πὼς ὁ πρῶτος μοῦ φανέρωσε τὸν δεύτερο γιὰ παρηγοριά.

Πρὶν δώδεκα χρόνια, κατὰ τὸ 1994, μὲ παίρνει τηλέφωνο στη Λαμία.

- Ἑλένη, θὰ ἔρθω στη Λαμία, στὸ σπίτι σου.

- Μὲ μεγάλη μου χαρά, τοῦ λέω.

- Εἶδα στὸν ὕπνο μου τὸν πατέρα Βησσαρίωνα, ὁ ὁποῖος εἶναι ἅγιος, νὰ τὸ ξέρεις καὶ μοῦ εἶπε «Νὰ πᾶς στὴ Λαμία νὰ μείνεις στὸ σπίτι τῆς Ἑλένης καὶ τοῦ Θόδωρου καὶ νὰ ἔρθεις στὸ μνῆμα μου νὰ μοῦ διαβάσεις τρισάγιο».

Ἦρθε Παρασκευή, ἀνεβήκαμε Κυριακὴ στὴ Μονὴ Ἀγάθωνος γιὰ τὸ τρισάγιο κι ἔφυγε Δευτέρα πρωί. Εὐλογημένα πράγματα!

Αὐτὸς ὁ Βησσαρίων πέθανε σπίτι του τὸ 1995.

Πηγή: «Ἡ ἀφθαρσία τῆς Ἀγάπης – Ἅγιος Βησσαρίων», Κωνσταντῖνος Δ. Εὐσταθίου, ἐκδ. Ἄθως, σέλ.260-262

The post Ἰησοῦς Χριστὸς: «Βησσαρίων, ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ ΤΗΝ ΠΟΡΝΕΙΑ» καὶ δάκρυσε appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

«Μὲ ἀπατᾶ, σᾶς λέω! Εἶμαι σίγουρη!». Ἡ σαραντάχρονη γυναίκα στεκόταν ἀντίκρυ στὸν ἅγιο γέροντα Γεράσιμο Μικραγιαννανίτη καὶ ἀπέθετε ὅ,τι εἶχε συσσωρευτεῖ στὴν ψυχή της μῆνες ὁλάκερους ποὺ τῆς ἔτρωγε τὰ σωθικὰ καὶ τὴν ἔκανε κουρέλι. Τό βλέμμα της ἄλλοτε ξεχείλιζε πίκρα καὶ παράπονο κι ἄλλοτε ὀργὴ καὶ ἐκδίκηση. Ἔτσι ἀνάκατα ἦταν τὰ συναισθήματα μέσα της, ὅπως ἀνάκατο ἦταν καὶ τὸ σπιτικό της. Ἐκεῖ ποὺ ἄλλοτε βασίλευε ἡ ἀγάπη καὶ ἡ ὁμόνοια, τώρα μιὰ θρυαλλίδα ἀπομένει νὰ μπεῖ στὴν εὔφλεκτη ὕλη τῆς ὑποψίας, τῆς ἐκδίκησης, καὶ νὰ τὸ κάνει ἕνα σωρὸ ἀποκαΐδια κι ἐρείπια.

Ὁ ἅγιος γέροντας Γεράσιμος τὴν ἄκουγε μὲ προσοχή, προσπαθώντας νὰ βγάλει ἄκρη. «Μοῦ λέει συνέχεια ὅτι βγαίνει μ’ ἕναν παιδικό του φίλο, ἀλλὰ ἐγὼ δὲν εἶμαι χαζή. Μὲ γυναίκα βγαίνει! Κι ἀφήνει ἐμένα, ἀφήνει τρία μικρὰ παιδιὰ γι' αὐτήν. Δὲν κρατήθηκα! Μιὰ μέρα, ἔτσι ὅπως τὸν εἶδα χαρούμενο νὰ γυρίζει, τοῦ τά 'πα μαζεμένα. Κι ἐκεῖνος, ὅμως, δὲν κρατήθηκε. Εἶπε ἄλλα τόσα. Ἡ κατάσταση εἶχε ξεφύγει τόσο, ποὺ καὶ τὰ τρία παιδιά ἔτρεξαν νὰ κρυφτοῦν ἀπὸ τὶς φωνὲς καὶ τὴ φασαρία. Νὰ μὴν ἀκοῦν τοὺς γονιούς τους νὰ φιλονικοῦν ἔτσι καὶ νὰ προσπαθεῖ ὁ καθένας νὰ πληγώσει τὸν ἄλλον.

»Ὕστερα ἀποφάσισα νὰ πάω σὲ δικηγόρο. Νὰ τόνε συμβουλευτῶ γιὰ νὰ μάθω πῶς θὰ τὸν κάνω νὰ τὸ μετανιώσει. Πήγα καὶ σὲ ψυχολόγο. Νὰ μοῦ πεῖ πῶς νὰ διαχειριστῶ τὰ παιδιά. Ἡ σκέψη, ὅμως, πὼς ὅταν λείπει ἀπὸ τὸ σπίτι εἶναι σὲ ἄλλη γυναίκα, μὲ τρέλαινε. Ἤθελα νὰ μάθω γι' αὐτήν. Νὰ δῶ ἀπὸ κοντὰ ποιά εἶναι καὶ τί τέλος πάντων ἔχει, ποὺ τὸν τράβηξε μακριά μας.

Πῶς, ὅμως, νὰ μάθω ποιά εἶναι; Πῆγα σὲ μιὰ καφετζού ποὺ ἤξερε, λέει, τοῦ καθενὸς τὰ μυστικὰ ἀπὸ τὰ ἄστρα. Ὅλα αὐτά, ὅμως -δικηγόρος, ψυχολόγος, καφετζοῦ-κόστισαν ἕνα κάρο λεφτά. Καὶ ἡ κατάσταση δὲν διορθωνόταν. Ἀπὸ τὸ κακό πηγαίναμε στο χειρότερο.

Δὲν μοῦ ἔφταναν ὅλα αὐτά, ἄρχισα νὰ τὸν βλέπω καὶ στὸν ὕπνο μου παρέα μ' αὐτήν. Ξυπνοῦσα μούσκεμα στὸν ἰδρώτα καὶ ἔβλεπα πώς ἤμουν μπλεγμένη σ' ἕναν λαβύρινθο δίχως προοπτική καὶ δίχως φῶς. Μέχρι πού κάποιος οἰκογενειακός γνωστός, μοῦ μίλησε γιὰ τὴν ἐκκλησία. Μοῦ εἶπε γιὰ σᾶς».

Ἡ γυναίκα σταμάτησε ξαφνικά νά μιλάει. Το κουράγιο της εἶχε τελειώσει. Οἱ δυνάμεις της εἶχαν σωθεῖ. Στεκόταν ἐκεῖ, μπροστά στόν σεβάσμιο Γέροντα, τὴν τελευταία της ἐλπίδα, καὶ ἡ ματιά της ἀποζητοῦσε μιὰ λύση στὸ δράμα ποὺ περνοῦσε.

Τότε ἄρχισε νὰ τῆς μιλᾶ. Μὲ καλοσύνη, μὲ γλυκύτητα, μὲ πνεῦμα Θεοῦ. Χωρίς βαθιές ἀναλύσεις καὶ δυσνόητα θεολογικὰ ἐπιχειρήματα. «Ὁ ἄντρας σου» τῆς εἶπε, «ἔχει εὐαίσθητη ψυχὴ καὶ δὲν ἀντέχει νὰ τὸν πιέζεις. Σοῦ εἶπε ὅτι βγαίνει μὲ ἕναν παιδικό του φίλο που διατηρεῖ ἀπὸ τότε στενή φιλία. Ἐσύ, ὅμως, ὅπως κατάλαβα, οὔτε τὸν ξέρεις οὔτε τὸν ἔχεις δεῖ ποτὲ τὸν φίλο του ἀπὸ κοντά. Γιατί φρόντισες νὰ τὸν ἀποκόψεις ὄχι μόνο ἀπ' αὐτόν, μὰ ἀπὸ ὅλους τοὺς φίλους ποὺ εἶχε πρὶν γνωρίσει ἐσένα. Ἀπὸ τὴν ἄλλη, ή σχέση σου μαζί του οὔτε τρυφεράδα οὔτε διακριτικότητα εἶχε. Μόνο κριτικὴ καὶ ἀπόρριψη...

»Εἶπες τόσα καὶ τόσα ποὺ σὲ ἐνοχλοῦν πάνω του. Ἀλήθεια, ἐκεῖνος ξέρει ὅτι αὐτὰ σὲ ἐνοχλοῦν; Τὰ συζήτησες μαζί του; Καὶ ὄχι μόνο: Ἔχεις σκεφθεῖ ἂν κι ἐκεῖνος ἐνοχλεῖται ἀπὸ δικά σου έλαττώματα, ποὺ δὲν πάει τὸ μυαλό σου; Τοῦ ζήτησες νὰ σοῦ πεῖ ἂν ὑπάρχει κάτι ποὺ τὸν ἐνοχλεῖ, ὥστε ὁ καθένας σας νὰ προσπαθήσει νὰ διορθώσει τὰ στραβά τοῦ ἑαυτοῦ του;

»Παιδί μου, τὸ μεγαλύτερο ἐμπόδιο στὶς σχέσεις μας μὲ τοὺς ἀνθρώπους εἶναι ὁ ἐγωισμός μας. Πολεμώντας αὐτόν, πολεμᾶμε πολλὰ πάθη καὶ ἐλαττώματά μας. Με προσευχή πάντα καὶ μὲ πρότυπο ἀνθρώπους ἀρετῆς».

Συγκλονίστηκε ἡ γυναίκα ἀπὸ τὰ γεμάτα ἀγάπη καὶ εἰλικρίνεια λόγια τοῦ Γέροντα. Ἄνοιξε ὁ Θεὸς τὸ μυαλό καὶ τὴν καρδιά της καὶ κατάλαβε πὼς εἶχε μερίδιο εὐθύνης στὴν ἄσχημη κατάσταση ποὺ βίωνε. Πὼς ἔπρεπε νὰ ἀναλάβει τὶς εὐθύνες της καὶ νὰ ἀλλάξει ἄρδην τὴ συμπεριφορά ἀπέναντι στὸν σύζυγό της.

Κανείς ὣς τότε δὲν τῆς εἶχε βρεῖ τόσο γρήγορα τὶς βαθύτερες αἰτίες τοῦ κακοῦ ποὺ τὴν ταλαιπωροῦσε. Κι ἂς ἦταν κάποιοι ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ προσέτρεξε (καὶ χρυσοπλήρωσε!) «εἰδικοί» γιὰ τὸν γάμο. Τοὺς διέψευσε ὅλους ἕνας μοναχός, ἕνας ἄνθρωπος ποὺ δὲν εἶχε ἐμπειρία γάμου, οὔτε εἰδικές σπουδές. Εἶχε, ὅμως, πνεῦμα Θεοῦ ποὺ ἀνοίγει καρδιές, ποὺ δίνει λύσεις σὲ ὅλα τὰ προβλήματα, ἀκόμα καὶ στὰ πιὸ δυσεπίλυτα.

Πηγή: «Γεροντικὸ Σύγχρονων Ἁγίων», Συγγραφέας Νίκη Κατσιάπη, Ἐπιμέλεια Χριστιανικὴ Φοιτητικὴ Δράση, Ἐκδόσεις Ἔαρ, 2026, σέλ.200-203

The post «Πάτερ πῆγα σὲ καφετζού, σὲ ψυχολόγο καὶ σὲ δικηγόρο ἀλλά ἡ κατάσταση δὲν διορθώθηκε…» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

μ. Θεόκτιστος ὁ Κρής:

«Ἔρχονται ἐδῶ στὸ μοναστήρι καμιὰ φορὰ ἄνθρωποι ποὺ ἑτοιμάζονται νὰ βαφτίσουν ἕνα παιδάκι καὶ μὲ ρωτοῦν:

«Πάτερ, τί σταυρὸ νὰ πάρουμε; Χρυσό; Πόσα καράτια; Νὰ εἶναι μεγάλος; Νὰ εἶναι μικρός;»

Καὶ τοὺς λέω:

«Βρὲ παιδιά, ἕνα ξύλινο σταυρουδάκι πᾶρτε του».

Μὲ κοιτάζουν.

«Ξύλινο, πάτερ; Γιὰ τὴ βάφτιση;»

Ἔ, ξύλινος δὲν ἦταν καὶ ὁ πρῶτος; Τί φοβόμαστε; Μήπως στενοχωρηθεῖ ὁ Χριστὸς ἐπειδὴ δὲν κάναμε τὸν Σταυρὸ Τοῦ χρυσό;

Ὁ Χριστὸς ἐπάνω σὲ ξύλο ἀνέβηκε. Ἐμεῖς γιατί θέλουμε νὰ κατεβάσουμε τὸ ξύλο καὶ νὰ κρατήσουμε τὸ χρυσάφι;

Δὲν εἶναι κακὸς ὁ χρυσός. Μὴ λέμε ὑπερβολές. Οὔτε κάνει κακὸ ἡ γιαγιὰ ποὺ θέλει νὰ χαρίσει ἕναν χρυσὸ σταυρὸ στὸ ἐγγονάκι της. Ἀγάπη ἔχει.

Ἀλλὰ θέλει προσοχὴ ἡ καρδιά. Γιατί μπορεῖ σιγά-σιγά νὰ ξεχάσουμε τί φορᾶμε καὶ νὰ θυμόμαστε μόνο πόσο κόστισε. Καὶ τότε ὁ Σταυρὸς γίνεται κόσμημα.

Μὰ ὁ Σταυρὸς δὲν δόθηκε στὸν ἄνθρωπο γιὰ νὰ τὸν στολίζει.

Δόθηκε γιὰ νὰ τὸν ἀλλάζει.

Γι’ αὐτὸ λέω στοὺς νονούς:

«Μὴ βασανίζεστε τόσο μὲ τὸν σταυρό. Τὸ λάδι νὰ προσέξετε».

«Ποιό λάδι, πάτερ;»

Τὸ ἐπορκιστὸν ἔλαιον. Ἐκεῖ νὰ σταθεῖτε λίγο. Πρὶν βάλει ἡ Ἐκκλησία τὸ παιδάκι μέσα στὸ νερό, τὸ ἀλείφει μὲ λάδι. Ὅπως ἀλείφονταν οἱ ἀθλητὲς πρὶν μποῦν στὸν ἀγῶνα. Βλέπεις τί ὡραῖα τὰ ἔχει βάλει ἡ Ἐκκλησία;

Τὸ παιδάκι ἀκόμη δὲν ξέρει νὰ περπατήσει καὶ ἡ Ἐκκλησία τὸ ἑτοιμάζει ἤδη γιὰ ἀγῶνα.

Ὁ ἀθλητὴς μπαίνει στὸν στίβο λαδωμένος, ὄχι στολισμένος. Κι ἐμεῖς ἔχουμε μπροστά μας ἕναν μικρὸ ἀθλητὴ τῆς Βασιλείας καὶ συζητοῦμε γιὰ καράτια!

Ἔ, τί νὰ τὰ κάνει τα καράτια ὅταν ἀρχίσει ὁ ἀγῶνας;

Ὅταν χρειαστεῖ νὰ συγχωρήσει;

Ὅταν πρέπει νὰ χάσει τὸ δίκιο του;

Ὅταν πονέσει;

Ὅταν πέσει καὶ πρέπει νὰ σηκωθεῖ;

Ἐκεῖ δὲν χρειάζεται χρυσάφι. Ἐκεῖ χρειάζεται Χριστός.

Καὶ χρίεται ὅλο τὸ σῶμα.

Τὸ στῆθος.

Τὰ αὐτιά.

Τὰ χέρια.

Τὰ πόδια.

Σὰν νὰ τοῦ λέει ἡ Ἐκκλησία: «Ὅλος δικός Του τώρα».

Τὰ αὐτιά σου νὰ μάθουν νὰ ἀκοῦν.

Τὰ χέρια σου νὰ μάθουν νὰ προσφέρουν.

Τὰ πόδια σου νὰ μάθουν νὰ πηγαίνουν ἐκεῖ ὅπου σὲ χρειάζεται ὁ ἄλλος.

Καὶ ἡ καρδιά σου νὰ μάθει νὰ μὴ ζητᾶ πάντοτε τὸ δικό της.

Αὐτὸ εἶναι ὁ ἀγῶνας.

Γιατί ἡ Βάπτιση δὲν εἶναι μιὰ ὡραία οἰκογενειακὴ γιορτὴ γιὰ νὰ ἀποκτήσει τὸ παιδὶ ὄνομα. Εἶναι θάνατος καὶ Ἀνάσταση μαζὶ μὲ τὸν Χριστό. Τὸ βάζουμε μέσα στὸ νερὸ καὶ τὸ παραλαμβάνουμε ἀπὸ τὸ νερὸ ἄλλον ἄνθρωπο.

Γι’ αὐτὸ ψάλλει ἡ Ἐκκλησία:

«Ὅσοὶ εἰς Χρὶστὸν ἐβαπτίσθητε, Χρὶστὸν ἐνεδύσασθε».

Πρόσεξε.

Δὲν λέει «χρυσὸν ἐνεδύσασθε». Χριστόν.

Αὐτὸ πρέπει νὰ θυμᾶται ὁ νονός.

Γιατί ὁ νονὸς δὲν εἶναι ἐκεῖνος ποὺ ἀγόρασε τὸν σταυρό.

Εἶναι ἐκεῖνος ποὺ παρέλαβε ἕναν χριστιανὸ ἀπὸ τὴν κολυμβήθρα.

Τὸν χρυσὸ σταυρὸ τὸν ἀγοράζεις σὲ μία ὥρα.

Νὰ μάθεις ὅμως στὸ παιδὶ τί σημαίνει νὰ σηκώνει τὸν Σταυρὸ μπορεῖ νὰ χρειαστεῖ ὁλόκληρη ζωή.

Γιατί ἔχουμε κι ἐμεῖς μιὰ ἀρρώστια.

Θέλουμε τὸν Σταυρὸ ἀπ’ ἔξω καὶ δὲν τὸν θέλουμε ἀπὸ μέσα.

Ἀπ’ ἔξω νὰ γυαλίζει.

Ἀπὸ μέσα ὅμως νὰ μὴ μᾶς κοστίζει τίποτε.

Νὰ μὴ συγχωρήσω.

Νὰ μὴ χάσω τὸ δίκιο μου.

Νὰ μὴ χαμηλώσω τὸν ἐγωισμό μου.

Νὰ μὴ σηκώσω τὸν ἄνθρωπο ποὺ μὲ κουράζει.

Ἔ, τότε τί Σταυρὸ φοράω; Κρεμαστὸ φοράω.

Ὁ πραγματικὸς Σταυρὸς ἀρχίζει ὅταν σταυρώνεται λίγο τὸ «ἐγώ» μου γιὰ νὰ χωρέσει μέσα μου ὁ ἄλλος. Γι’ αὐτό μου ἀρέσει τὸ ξύλινο σταυρουδάκι.

Ὄχι ἐπειδὴ τὸ ξύλο εἶναι ἁγιότερο ἀπὸ τὸν χρυσό.

Ἀλλὰ ἐπειδὴ τὸ ξύλο θυμᾶται καλύτερα τὴν ἱστορία.

Τὸν Γολγοθᾶ.

Ὁ Σταυρὸς ἔγινε πολύτιμος ἐπειδὴ ἐπάνω τοῦ ἀνέβηκε ὁ Χριστός. Δὲν ἔγινε ὁ Χριστὸς πολύτιμος ἐπειδὴ ὁ Σταυρὸς ἦταν ἀπὸ πολύτιμο ὑλικό.

Καὶ τὸ λάδι νὰ μὴν τὸ ξεχάσουμε.

Γιατί ἐκεῖνο τὸ λάδι λέει στὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν πρώτη ἡμέρα:

«Τώρα ἀρχίζει ὁ ἀγῶνας σου».

Καὶ αὐτὸς ὁ ἀγῶνας θὰ κρατήσει μιὰ ζωή.

Θὰ πέσει.

Θὰ σηκωθεῖ.

Θὰ ἁμαρτήσει.

Θὰ μετανοήσει.

Θὰ ἀγαπήσει.

Θὰ πονέσει.

Θὰ κοινωνήσει.

Θὰ ξαναπέσει.

Θὰ ξανασηκωθεῖ.

Μέχρι ποῦ;

Μέχρι τὸν τάφο;

Ὄχι.

Μέσα ἀπὸ τὸν τάφο.

Γιατί ὁ τάφος γιὰ τὴν Ἐκκλησία δὲν εἶναι τὸ μέρος ὅπου πετᾶμε ἕνα σῶμα ποὺ δὲν μᾶς χρειάζεται πιά.

Αὐτὸ τὸ σῶμα βαφτίστηκε.

Αὐτὸ χρίστηκε.

Αὐτὸ κοινώνησε.

Αὐτὸ γονάτισε.

Αὐτὸ ἀγάπησε.

Αὐτὸ πόνεσε.

Καὶ αὐτὸ περιμένουμε νὰ ἀναστήσει ὁ Χριστός.

Σκέψου λοιπόν.

Κάποτε ἔφεραν ἕνα μικρὸ παιδάκι γυμνὸ στὴν κολυμβήθρα.

Τὸ ἄλειψαν μὲ λάδι σὰν ἀθλητή.

Καὶ ὕστερα ἀπὸ ὀγδόντα, ἐνενῆντα χρόνια μπορεῖ νὰ τὸ φέρουν πάλι μπροστὰ στὴν Ἐκκλησία.

Γερασμένο τώρα.

Κουρασμένο.

Μὲ ὁλόκληρο τὸν ἀγῶνα γραμμένο ἐπάνω του.

Καὶ θὰ τὸ παραδώσουν στὴ γῆ.

Στὴν ἀρχὴ ἦρθε χωρὶς τίποτε.

Στὸ τέλος φεύγει πάλι χωρὶς τίποτε.

Οὔτε σπίτια.

Οὔτε χρήματα.

Οὔτε τίτλους.

Οὔτε καράτια.

Παίρνει μόνο ἐκεῖνο ποὺ ἔγινε.

Καὶ ἡ Ἐκκλησία στέκεται πάνω ἀπὸ τὸ σῶμα του καὶ περιμένει.

Τί περιμένει;

Αὐτὸ τὸ ἴδιο σῶμα.

Τὸ σῶμα ποὺ βαφτίστηκε, χρίστηκε, κοινώνησε, πόνεσε, ἀγωνίστηκε. Νὰ τὸ σηκώσει ὁ Χριστός.

Γι’ αὐτό σας λέω, μὴ βασανίζεστε τί χρυσὸ σταυρὸ θὰ πάρετε.

Ἕνα ξύλινο σταυρουδάκι φτάνει.

Τὸ λάδι νὰ θυμᾶστε.

Γιατί στὴν ἀρχὴ εἶναι λίγο λάδι.

Στὸ τέλος λίγο χῶμα.

Καὶ ἀνάμεσά τους;

Ὁλόκληρη ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου.

Βλέπεις πῶς ἐργάζεται ὁ Θεός;

Ἐμεῖς θέλουμε χρυσάφι.

Ἐκεῖνος παίρνει νερό, λάδι, ξύλο καὶ χῶμα.

Πράγματα ποὺ δὲν κοστίζουν σχεδὸν τίποτε.

Καὶ μέσα ἀπὸ αὐτά μας μαθαίνει ὅλο τὸ Μυστήριο.

Μὲ τὸ νερὸ σὲ γεννᾶ.

Μὲ τὸ λάδι σὲ βάζει στὸν ἀγῶνα.

Μὲ τὸ ξύλο σου δείχνει πῶς ἀγαπᾶ.

Στὸ χῶμα σὲ παραδίδουμε περιμένοντας Ἐκεῖνον.

Καὶ ὅταν κάποτε πιάσεις τὸ μικρὸ ξύλινο σταυρουδάκι στὸ στῆθος σου, νὰ μὴ θυμηθεῖς τὸ κοσμηματοπωλεῖο.

Νὰ θυμηθεῖς τὸν Γολγοθᾶ.

Γιατί ὁ χριστιανὸς δὲν βαφτίζεται γιὰ νὰ φορέσει ἕναν Σταυρό.

Βαφτίζεται γιὰ νὰ περάσει ὁλόκληρη τὴ ζωή του μέσα ἀπὸ τὸν Σταυρό.

Καὶ στὸ τέλος ὁ Θεὸς παίρνει πάλι τὰ πιὸ ταπεινὰ πράγματα.

Λίγο ξύλο.

Λίγο χῶμα.

Ἕνα σῶμα ποὺ κουράστηκε.

Καὶ κάνει ἐκεῖνο ποὺ κανένα χρυσάφι δὲν μπόρεσε ποτὲ νὰ κάνει: Ἀνάσταση.»

Facebook: Manos Lambrakis

The post «Πάτερ, τί σταυρὸ νὰ πάρουμε; Χρυσό; Πόσα καράτια; Νὰ εἶναι μεγάλος; Νὰ εἶναι μικρός;» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.