Ο ΘΕΟΣ εἶναι πῦρ καταναλίσκον

῞Οταν ἕνα ἀντικείμενο ἀγγίζη τὸ πῦρ, ἀλλοιοῦται: ἤ καίγεται, ἤ θερμαίνεται.

῎Ετσι ἐπίσης καὶ ὁ ἄνθρωπος, ὅταν ἀγγίζη τὸν Θεὸ ἤ καταστρέφεται ἤ σώζεται. Πῦρ – πάντοτε πῦρ! ᾿Απὸ τὴν ἐπαφὴ μὲ αὐτὸ προκύπτει ἤ στάκτη ἤ ἀτσάλι, ἀνάλογα μὲ τὸ τὶ ἀγγίζεται.

῎Ετσι συμβαίνει καὶ μὲ τὸν ἄνθρωπο, καὶ τὸ πᾶν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸ τὶ φέρνει στὸ θεῖον Πῦρ - σὲ τὶ κατάστασι εὑρισκόμενος ἀγγίζει τὸν Θεό. ῎Αν διατηρῆ τὸν ἑαυτό του σὰν τὸν σίδηρο, ἡ δύναμις τοῦ σιδήρου γίνεται ἀτσάλι. ῎Αν ἀφήνη τὸν ἑαυτό του νὰ περιέλθη στὴν ἀδυναμία τοῦ ἀχύρου – τότε θὰ κατακαῆ.

Κάθε ἄνθρωπος, ἀργὰ ἤ γρήγορα, θὰ ἀγγίξη ἀναπόφευκτα τὸν Θεό, καὶ ἀλλοίμονο στὸν ἄνθρωπο ἄν δὲν προετοιμάζεται γιὰ τὴν συνάντησι αὐτή.

῾Ο Τολστόϋ ἀφρόντιστα, μὲ αὐτοπεποίθησι καὶ χωρὶς φόβο Θεοῦ, πλησίασε τὸν Θεό, κοινώνησε ἀνάξια καὶ ἔγινε ἕνας ἀποστάτης.

῾Η ὥρα πλησιάζει, εἴτε τὸ θέλουμε εἴτε ὄχι, ποὺ ἡ ἐπαφὴ μὲ τὴν δύναμι τοῦ Θεοῦ θὰ ἔλθη.

Τὸ πτῦον (φτυάρι) τοῦ λικμίσματος εἶναι στὴν χεῖρα τοῦ Κυρίου. ῾Ο σῖτος καὶ τὸ ἄχυρο λικμίζονται, καὶ ὁ ἄνεμος παίρνει τὸ ἄχυρο, ἐνῶ ὁ σῖτος πίπτει στοὺς πόδας τοῦ γεωργοῦ καὶ φυλάσσεται στὴν σιταποθήκη· τὸ ἄχυρο ἀφήνεται ἤ κατακαίεται.

῾Η συνάντησις μὲ τὸν Κύριο εἶναι ἀναπόφευκτη καὶ πρέπει νὰ προετοιμαζώμεθα γι' αὐτήν.

Οἱ ἁμαρτίες μας εἶναι ἄχυρο, τὸ ὁποῖο θὰ κατακαῆ κατὰ τὴν συνάντησι αὐτή.

Πρέπει νὰ ἐκφέρουμε τὴν καταδίκη τοῦ ἑαυτοῦ μας ἀπὸ πρίν, καὶ προετοιμαζόμενοι γιὰ τὴν συνάντησι αὐτή, νὰ χωριζώμεθα ἀπὸ τὸ ἄχυρο καὶ νὰ κατακαίουμε τὸ ἄχυρο τῶν ἁμαρτιῶν διὰ τῆς μετανοίας.

Αὐτές, οἱ ἁμαρτίες, εἴτε θὰ κατακαοῦν μόνες, εἴτε ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἔχει δοθῆ στὶς ἁμαρτίες θὰ κατακαῆ μαζὶ μὲ αὐτές.

Πρέπει νὰ ἐνθυμούμεθα τὴν Φοβερὰ Κρίσι καὶ νὰ ἀντιμετωπίζουμε δεόντως τὴν ἡμέρα αὐτὴ καὶ τὸ γεγονός.

Πρέπει νὰ καθαρίζουμε τὴν ψυχή μας, πρέπει νὰ προσευχώμεθα. Πρέπει νὰ ἀντιμετωπίζουμε τὸ γεγονὸς αὐτὸ καθαρὰ καὶ συνειδητά, καὶ ὄχι σὰν τὸ ζῶο ἐκεῖνο [τὴν στρουθοκάμηλο], τὸ ὁποῖο κρύβει τὸ κεφάλι του γιὰ νὰ μὴ βλέπη τὸν κίνδυνο...

-Δὲν ὑπάρχει τόπος ποὺ μπορεῖ κανεὶς νὰ κρυφτεῖ ἀπὸ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ χωρὶς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ δὲν γίνεται τίποτα, δὲν πέφτει οὔτε μία τρίχα ἀπὸ τὸ κεφάλι μας.

-Νὰ εἶστε προσεκτικοί. Νὰ εἶστε σὲ ἐπιφυλακὴ γιὰ τὴν ψυχή σας! Νὰ στρέφετε τοὺς λογισμούς σας μακριὰ ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ γρήγορα παρέρχονται, καὶ νὰ τοὺς προσηλώνετε σὲ ἐκεῖνα ποὺ εἶναι αἰώνια. Ἔτσι θὰ βρεῖτε τὴν χαρὰ ποὺ ποθεῖ ἡ ψυχή σας, καὶ γιὰ τὴν ὁποία διψᾶ ἡ καρδιά σας.

-Ὅλοι ἁμαρτάνουμε, ὅλοι παραβαίνουμε τὶς ἐντολὲς τοῦ Χρίστου καὶ τοὺς κανόνες τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας, ὡστόσο, κάποιοι ὁμολογοῦν ὅτι εἶναι ἁμαρτωλοὶ καὶ μετανοοῦν γιὰ τὰ ἀνομήματά τους, ἀντιθέτως ἄλλοι ἀπορρίπτουν τοὺς ἱεροὺς κανόνες ἰσχυριζόμενοι ὅτι εἶναι ξεπερασμένοι καὶ ὄχι πλέον ἀπαραίτητοι, ὡσὰν νὰ εἴμαστε πνευματικότεροι ἀπὸ ἐκείνους ποῦ μᾶς παρέδωσαν τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς κανόνες, τοὺς ὁποίους ὁ ἴδιος ὁ Κύριος τοὺς ἔδωσε στοὺς Ἀποστόλους Τοῦ καὶ στοὺς Ἱεράρχες. Ἐνώπιόν μας ἐκτείνονται δύο μονοπάτια: τὸ μονοπάτι τοῦ σοφοῦ ληστῆ καὶ τὸ μονοπάτι τοῦ ληστῆ ποῦ ἀποβλήθηκε στὴν κόλαση ὑπὸ τὸ βάρος τῆς βλασφημίας του.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ

Ἔχετε ποτὲ παρατηρήσει τὴν ζωὴ τῆς καρδιᾶς; Δοκιμάστε νὰ τὸ κάνετε, ἔστω γιὰ ἕνα μικρὸ διάστημα, καὶ παρατηρῆστε τί θὰ ἀνακαλύψετε: Προκύπτει κάτι δυσάρεστο, καὶ ταράζεστε. Σᾶς βρίσκει κάποια δυστυχία, καὶ νοιώθετε λύπηση γιὰ τὸν ἑαυτό σας. Βλέπετε κάποιον ποὺ δὲν συμπαθεῖτε, καὶ ἀμέσως ἀναβλύζει μέσα σας ἡ ἐχθρότητα. Συναντιέστε μὲ κάποιον ἰσότιμό σας, ὁ ὁποῖος ἐν τῷ μεταξύ σας ἔχει προσπεράσει κοινωνικά, καὶ ἀρχίζετε νὰ τὸν φθονεῖτε. Ἀναπολεῖτε τὰ ταλέντα σας καὶ τὶς ἱκανότητές σας, καὶ ἀρχίζετε νὰ νοιώθετε ὑπερηφάνεια...

Ὅλη αὐτὴ ἡ σαπίλα: ματαιοδοξία, σαρκικὴ ἐπιθυμία, λαιμαργία, ἀκηδία, κακία... ἡ μία στοιβαγμένη πάνω στὴν ἄλλη, τελικὰ καταστρέφουν τὴν καρδιά. Καὶ ὅλα αὐτὰ μποροῦν νὰ διαπεράσουν τὴν καρδιὰ μέσα σὲ λίγα μόνο λεπτά.

Γιὰ τὸν λόγο αὐτό, κάποιος ἀσκητὴς ποὺ ἀσκοῦσε αὐστηρὸ ἔλεγχο στὸν ἑαυτό του, εἶπε -πολὺ σωστά- ὅτι «ἡ καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι γεμάτη ἀπὸ δηλητηριώδη φίδια. Μόνο οἱ καρδιὲς τῶν ἁγίων εἶναι ἀπαλλαγμένες ἀπὸ αὐτὰ τὰ φίδια: τὰ πάθη.»

ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ

Πρέπει νὰ προβοῦμε σὲ ἀποφασιστικὴ ρήξη μὲ τὸν Οἰκουμενισμό, καὶ δὲν πρέπει νὰ ἔχουμε καμία κοινωνία μὲ τοὺς συνοδοιπόρους του.

Ὁ δρόμος μας δὲν εἶναι ὁ δικός τους.

Πρέπει νὰ τὸ ποῦμε αὐτὸ μὲ ἀποφασιστικότητα καὶ νὰ τὸ δείξουμε μὲ τὶς πράξεις μας.

Μία ἐποχὴ πραγματικῆς ὁμολογίας ἔρχεται γιά μας, μία ἐποχὴ ποὺ ἴσως παραμείνουμε μόνοι καὶ διωκόμενοι.

Στὸ βαθμὸ ποὺ ὅλες οἱ Ὀρθόδοξες Τοπικὲς Ἐκκλησίες ἔχουν πλέον εἰσέλθει στὶς τάξεις τοῦ «Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν» καὶ ἔχουν ὡς ἐκ τούτου προδώσει τὴν Ὀρθοδοξία, ἔχει ἔρθει ἡ ὥρα τῆς πλήρους ἀπομονώσεώς μας.

Δὲν μποροῦμε καὶ δὲν πρέπει νὰ ἔχουμε καμία κοινωνία μὲ ἀποστάτες τῆς ἀληθινῆς Ὀρθοδοξίας, καὶ πρέπει νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι, ἐὰν ἀπαιτηθεῖ, νὰ ἀναχωρήσουμε στὶς “κατακόμβες”.

Ἡ θέση μας ὡς μαχητὲς καὶ ὁμολογητὲς τῆς καθαρῆς καὶ ἀμόλυντης ἀλήθειας τοῦ Χριστοῦ, μᾶς θέτει κάτω ἀπὸ μεγάλη ὑποχρέωση, περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλη φορά στὸ παρελθόν.

ΓΙΑ ΤΑ ΕΣΧΑΤΑ ΧΡΟΝΙΑ

Στὰ ἔσχατα χρόνια τὸ κακὸ καὶ ἡ αἵρεση θὰ ἔχει ἐξαπλωθεῖ τόσο πολύ... ποὺ οἱ πιστοί, δὲν θὰ βρίσκουν ἱερέα καὶ ποιμένα νὰ τοὺς προστατεύσει ἀπὸ τὶς πλάνες καὶ νὰ τοὺς ὁδηγήσει στὴν πολυπόθητη σωτηρία...

Τότε οἱ πιστοί, δὲν θὰ μποροῦν νὰ δεχθοῦν ἀσφαλεῖς ὁδηγίες ἀπὸ ἀνθρώπους ἀλλὰ ὁδηγός τους θὰ εἶναι τα κείμενα τῶν ἁγίων Πατέρων...

Ἰδίως σ' αὐτὴ τὴν ἐποχὴ ὁ κάθε πιστὸς θὰ εἶναι ὑπεύθυνος γιὰ ὅλο τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας...

Ἀδελφοὶ καιρὸς νὰ ἀναλάβουμε ὅλοι τὶς εὐθύνες μας ἀπέναντι στὸ Θεὸ καὶ τὴν ἱστορία...

The post Ἀποφθέγματα Ἁγίου Ἰωάννη Μαξίμοβιτς Ἐπισκόπου Σανγκάης καὶ Σὰν Φρανσίσκο appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ἡ θαυματουργὸς εἰκόνα τῆς Θεοτόκου, τὴν ὁποία ἔδωσαν στὸν Γέροντα Ἰωσὴφ δύο Κύπριοι ἡλικιωμένοι μοναχοὶ στὴν Νέα Σκήτη καὶ ὁ ἴδιος τὴν ὀνόμασε «Παντάνασσα». Τὰ φωτοστέφανα τὰ πρόσθεσε ὁ Γέροντας μὲ σχέδιο τοῦ Φώτη Κόντογλου. Τὴν εἰκόνα αὐτὴ εἶχε πάντοτε μαζί του ὁ Γέροντας σὲ ὅλα τὰ μέρη ποὺ ἔζησε. Ὅταν δὲ ὁ ἴδιος ἦλθε στὴν Ι. Μ. Βατοπαιδίου τὴν ἔδωσε νὰ τοποθετηθεῖ στὸ Καθολικὸ τῆς Μονῆς.

Ὁ Γέροντας Ἰωσήφ Βατοπαιδινός πρὶν τὴν κοίμηση τοῦ Ὁσίου Γέροντός του (Ἰωσήφ τοῦ Ἡσυχαστή), εἶχε γιὰ παρηγοριά του μία θαυματουργὸ εἰκόνα τῆς Παναγίας, ἀλλά, ὅταν τοῦ τὴν ζήτησε ὁ πνευματικὸς ἀδελφός του Ἐφραίμ, τοῦ τὴν ἔδωσε μὲ χαρά, ἀφοῦ πάντοτε πρὸς ὅλους ἦταν γεμάτος ἀγάπη. Χάνοντας ὅμως μία τέτοια εὐλογία ἦταν καὶ λυπημένος, ἀφοῦ δὲν εἶχε πλέον τὴν μεγάλη παρηγοριά της. Ἡ Παναγία μας ὅμως δὲν ἄργησε νὰ τὸν ἐπιβραβεύσει μὲ νέα μεγάλη εὐλογία. Τὸν Μάϊο τοῦ 1960 ἔγραφε: «Πέτυχα μὲ μεγάλην μου χαρὰν μίαν εἰκονίτσα τῆς Παναγίας μας πολὺ παλαιάν, μὲ μεγάλην ἱστορίαν καὶ θαύματα, ποὺ δὲν μπορῶ νὰ συγκρατήσω τὴν χαράν μου. Ὅλοι οἱ δικοί μας ποὺ τὴν εἶδαν ἔμειναν κατενθουσιασμένοι. Πρὸς τοῖς ἄλλοις χαρίσμασι ὅπου ἔχει, ἡ ὁποία εἶναι σχεδὸν ζωντανή, εὐωδιάζει ὁλόκληρη κατὰ φύσιν, ὄχι ἐκ προσθήκης ἐξωτερικῶν ἀρωμάτων» (Ἀπό ἐπιστολὴ πρὸς Παντελεήμονα μοναχό, Νέα Σκήτη, 15 Μαΐου 1960).

Ἡ Καλύβη τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων, στὴν ὁποία παρέμενε ὁ Γέροντας στὴν Νέα Σκήτη ἦταν γειτονικὴ μὲ τὴν Καλύβη τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, ὅπου κατοικοῦσαν οἱ Κύπριοι Γέροντες Παρθένιος καὶ Συμεών. Αὐτοί, ὅταν ἀντιλήφθηκαν ὅτι ἦταν εὐλαβής καὶ ἀγωνιστής, ἔκριναν σκόπιμο νὰ τοῦ ἐμπιστευθοῦν τὴν εἰκόνα αὐτὴ ποὺ ἀπεικόνιζε τὴν Παναγία ἔνθρονη μὲ ἀγγέλους. Εἶχε περιέλθει σε αὐτοὺς διαδοχικὰ ἀπὸ τοὺς Γέροντές τους ἀπὸ τὴν Μικρὰ Ἀσία.

Ὁ Γέροντας γράφει στὸν π. Παντελεήμονα ἕνα ἀπὸ τὰ πρῶτα θαυμαστὰ γεγονότα ποὺ ἡ εἰκόνα ἔδειξε ἐνώπιόν του σὲ κάποιον νέο: «Σ' αὐτὸν ἔκαμε ἕνα θαῦμα φοβερὸν ἡ εἰκονίτσα τῆς Παναγίας μας ὅπου σοῦ ἔγραψα πὼς ἔχω καὶ εἶναι θαυματουργός. Δὲν εἶναι καιρὸς νὰ σοῦ γράψω ἀκόμη πολλά, ἀλλ᾽ ἴσως εἰς τὸ θαῦμα αὐτὸ θὰ ὀφείλεται ἡ ἀλλοίωσις τοῦ νέου, γιατὶ τὸ πρόβλημά του ἦτο δύσκολον πολύ... Δὲν ξεχνῶ ὅμως τὸ θαῦμα τῆς Κυρίας μας ποὺ συνέβη μπροστὰ στὰ μάτια μου καὶ μὲ συνεκίνησε ὁλόκληρον ἀλλὰ καὶ ἡ εὐωδία της ὅσο προβαίνει γίνεται περισσοτέρα» (Ἐπιστολὴ πρὸς Παντελεήμονα μοναχό, Νέα Σκήτη, Κυριακὴ Ἁγιορειτῶν Πατέρων 1960).

Γιὰ τὸν νέο αὐτὸν μᾶς εἶχε διηγηθεῖ ὁ Γέροντας ὅτι, ὅταν πῆγε νὰ προσκυνήσει τὴν εἰκόνα, ὅπως τὴν εἶχε ἀναρτημένη στὸ ναὸ τῆς Καλύβης του, λίγα βήματα πρὶν ἔλθει μπροστά της, ἀκούστηκε κρότος, ἕνα δυνατὸ φῶς σὰν ἥλιος τὸν ἀκούμπησε στὸ στῆθος καὶ ὁ νέος ἔπεσε κάτω. Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ τὸ γεγονὸς ὁ νέος συνετρίβη ἐσωτερικά. Μὲ τὶς νουθεσίες τοῦ Γέροντος μετανόησε καὶ ὁμολόγησε ὅτι ἀσχολεῖτο μὲ τὴν μαγεία. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ συνέβη ἐνώπιον τοῦ Γέροντος.

Τὴν Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ τὸ 1963 ἔγραφε στὸν π. Παντελεήμονα: «Ἐδῶ εἶχα τώρα τὸ Πάσχα καὶ ἕναν Κύπριον ἐγκατεστημένον στὴν Ἀγγλίαν, πολὺ καλὸν καὶ εὐσεβέστατον ἄνθρωπον. Γνωρίζει τὸν παπα-Σωφρόνιον [τὸν γνωστὸ Ἅγιο τῶν ἡμερῶν μας στὸ Ἔσσεξ] καὶ πηγαίνει συχνὰ στὸ Μοναστηράκι του, μαζὶ μὲ τὴν οἰκογένεια. Σὲ αὐτὸν ἔχει κάμει ἡ ἀγαθότης τοῦ Θεοῦ μας ἕνα πολὺ μεγάλο θαῦμα καὶ τὸν ἔστρεψεν δωρεὰν ἀπὸ τὴν ἀγνωσίαν καὶ τὸν ἁμαρτωλὸν βίον. Ἡ γυναίκα του εἶναι Ἀγγλίδα, ἀλλὰ τὴν βάπτισε καὶ ἔτυχε νὰ εἶναι καὶ αὐτὴ ἡ εὐλογημένη σκεῦος ἐκλεκτόν, καὶ ἀμιλλοῦνται μεταξύ τους στὴν εὐσέβειαν καὶ τὴν προθυμίαν. Δὲν πίστευα ποτέ μου νὰ δῶ ἢ νὰ ἀκούσω τόσην Χάριν καὶ εὐλογίαν τοῦ Θεοῦ μας σὲ τέτοιους τόπους καὶ καιρούς, καὶ ὅμως “χρηστὸς Κύριος πᾶσι τοῖς ἐπικαλουμένοις τὸ ὄνομα αὐτοῦ” (Βλ. Ψαλμ. 85,5).

»Τὸν πῆγα, λοιπόν, στὴν ἐκκλησία μας, τοὺς Ἁγίους Ἀναργύρους, καὶ τὸν ἄφησα ἐκεῖ νὰ προσκυνήσῃ καὶ νὰ προσευχηθῇ, καὶ ἔφυγα. Τοῦ εἶπα σχετικὰ γιὰ τὴν Παναγία μας, ὅτι ἐδῶ σὲ μᾶς τοὺς Ἁγιορεῖτες εἶναι κάτι τὸ ἰδιαίτερον. Σὲ λίγο ἦλθε κάτω καὶ μᾶς βρῆκε στὸ ἐργαστήρι ὅπου ἤμουν μὲ τὸν παπα-Ιωάσαφ, ποὺ ἔτυχε τότε νὰ ἦταν κοντά μου. Ἦταν Μεγάλη Ἑβδομάδα. Τὸν εἶδα λίγο ταραγμένον καὶ τὸν ρωτήσαμε τί ἔχει. Τὸ ὄνομά του εἶναι Ὀδυσσέας.

Μᾶς εἶπε τὸ ἑξῆς: “Θέλησα νὰ πάρω λίγο λάδι μὲ τὸ δάκτυλό μου ἀπὸ τὸ κανδήλι τῆς Παναγίας νὰ χρίσω τὸ μέτωπό μου καὶ πῆρα. Ὕστερα, λέγει, πρὶν ἀλειφθῶ εἶπα νὰ βάλω πρῶτα μετάνοιες καὶ ὕστερα, καὶ ἔτσι ἔκαμα. Ὅταν λοιπὸν σηκώθηκα καὶ ἔβλεπα τὴν Παναγίαν μας πολὺ κοντὰ στὸ κανδηλάκι της, ἔξαφνα ἄναψε μόνο του τὸ κανδηλάκι, ἐνῶ ἦταν σβηστὸ ἀπὸ πρωτύτερα. Καὶ γι' αὐτὸ εἶμαι σὰν τρομαγμένος, παρ' ὅλον ποὺ εἶμαι γεμάτος χαρά”. Πῆρε ὕστερα φωτογραφίες ἔγχρωμες καὶ μαῦρες μὲ πολλὴν εὐλάβειαν καὶ ἂν πετύχουν θὰ μᾶς στείλῃ, εἶπε. Τέλος, αὐτά».

Ἐπίσης, σ' ἕναν καρκινοπαθῆ, ὁ ὁποῖος βρισκόταν στὰ τελευταῖα στάδια τῆς ἀσθένειάς του καὶ ἀνθρωπίνως δὲν εἶχε ἐλπίδα, ἀφαίρεσε ἐντελῶς τὸν καρκίνο. Αὐτὸς μὲ δυσκολία εἶχε ἔλθει στὴν Καλύβη μαζὶ μὲ τοὺς συνοδούς του καὶ ἀγκάλιασε τὴν εἰκόνα Της μὲ δάκρυα καὶ προσευχήθηκε μὲ περισσὴ εὐλάβεια.

Αὐτὲς ἦταν οἱ πρῶτες ἐμπειρίες τοῦ Γέροντος, ποὺ εἶδε προσωπικά τὴν εἰκόνα αὐτὴ τῆς Παναγίας νὰ θαυματουργεῖ καὶ νὰ ἐπαληθεύονται τὰ λόγια τῶν Γερόντων ποὺ τοῦ τὴν ἔδωσαν ὡς πολύτιμη παρακαταθήκη. Τὰ θαύματα τῆς ἁγίας αὐτῆς εἰκόνας, ἡ ὁποία ἀργότερα όνομάστηκε Παντάνασσα, συνεχίσθηκαν καὶ συνεχίζονται ἀσταμάτητα μέχρι τὶς ἡμέρες μας ποὺ βρίσκεται στὴν Μονή Βατοπαιδίου καὶ θαυματουργεῖ σὲ ὅσους μὲ πόθο ζητοῦν τὴν ἀντίληψή Της.

Πηγή: «Γέρων Ἰωσὴφ Βατοπαιδινός [1.7.1921 1.7.2009]», Ἁρχιμ. Ἐφραὶμ Βατοπαιδινοῦ, ἐκδ. Ἱερὰ Μεγίστη Μονὴ Βατοπαιδίου, σέλ.185-187

The post Ὁ Γέροντας Ἰωσήφ Βατοπαιδινός καὶ ἡ ζωντανή εἰκόνα τῆς Παναγίας Παντάνασσας appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΧΕΙΡΟΠΟΙΗΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΡΒΑΣΙΟΥ

Στὶς 17 Φεβρουαρίου 1929, ὁ Ἅγιος Γερβάσιος τῶν Πατρῶν μετέβη στὸν χῶρο τοῦ Προφήτη Ἠλία μαζὶ μὲ τὰ παιδιὰ τῶν Κατηχητικῶν Σχολείων, τὰ ὁποῖα ἀγαποῦσε ὡς ἀληθινὸς πατέρας. Ἀφοῦ ἀνέγνωσε εἰδικὴ εὐχή, φύτεψε ὁ ἴδιος ἕνα πεῦκο, μὲ τὴ συμμετοχὴ τῶν παιδιῶν.

Τριάντα ἕνα χρόνια ἀργότερα, τὸ 1960, ὅταν τὸ πεῦκο κόπηκε, ἀποκαλύφθηκε ἕνα συγκλονιστικὸ θαῦμα. Σὲ κάθε ἐγκάρσια τομὴ τοῦ κορμοῦ ἐμφανιζόταν καθαρὰ καὶ ἀχειροποίητα ὁ Τίμιος Σταυρός.

Στὰ τέσσερα ἄκρα του διακρίνονταν οἱ ἱερὲς παραστάσεις τῆς Γεννήσεως, τῆς Βαπτίσεως, τῆς Σταυρώσεως καὶ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ὁ μακαριστὸς Μητροπολίτης Ὕδρας κυρὸς Ἰερόθεος ἔγραψε ὅτι πρόκειται γιὰ τὸν μοναδικὸ γνωστὸ ἀχειροποίητο Σταυρὸ στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΒΑΣΙΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

Ὁ Ἅγιος Γερβάσιος ἔδινε μεγάλη σημασία στὸ σημεῖο τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καὶ δίδασκε ὅτι ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ εἶναι δύναμη, προστασία καὶ εὐλογία γιὰ κάθε πιστό.

Χαρακτηριστικὰ ἔλεγε:

«Ἐπίσημη σημαία τοῦ Βασιλέως Χριστοῦ εἶναι ὁ Σταυρός».

Προέτρεπε μικροὺς καὶ μεγάλους νὰ φοροῦν πάντοτε τὸν σταυρὸ στὸ στῆθος τους καὶ νὰ κάνουν τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ μὲ εὐλάβεια καὶ προσοχή.

Στὰ παιδιὰ τοῦ κατηχητικοῦ μάθαινε ὕμνους ἀφιερωμένους στὸν Τίμιο Σταυρό, καλλιεργῶντας στὶς καρδιές τους ἀγάπη καὶ σεβασμὸ πρὸς τὸ ἱερὸ αὐτὸ σύμβολο τῆς πίστεώς μας.

Ἐπιπλέον, τόνιζε ὅτι ὅταν βλέπουμε τὸν Σταυρὸ χαραγμένο στὸ ἔδαφος, ἂς φροντίζουμε μὲ σεβασμὸ νὰ μὴ καταπατεῖται.

Ἡ κάτωθι φωτογραφία εἶναι ἀπὸ τὸ θαυμαστὸ γεγονὸς τῆς ἀποτύπωσης τοῦ Ἀχειροποιήτου Σταυροῦ στὸν κορμὸ τοῦ πεύκου ὅπου ὁ Ἅγιος εἶχε φυτέψει.

«ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ Ο ΘΕΟΣ ΕΝ ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙΣ ΑΥΤΟΥ»

Μία γυναῖκα, ἡ ὁποία ἔχασε τὴν ἐργασία της καὶ βρισκόταν σὲ μεγάλη οἰκονομικὴ δυσκολία, ἔλαβε λογαριασμὸ ρεύματος ὕψους 800 εὐρώ, χωρὶς νὰ γνωρίζει πῶς θὰ μπορέσει νὰ ἀνταποκριθεῖ. Ἡ ἀγωνία καὶ ἡ θλίψη της ἦταν μεγάλη, καθὼς φοβόταν μήπως ἡ οἰκογένειά της μείνει χωρὶς φῶς.

Μία γνωστή της τῆς πρότεινε νὰ ἐπισκεφθεῖ τὸν τάφο τοῦ Ἁγίου Γερβασίου καὶ νὰ προσευχηθεῖ. Μὲ πόνο ψυχῆς καὶ δάκρυα, ἐμπιστεύθηκε τὸ πρόβλημά της στὸν Ἅγιο καὶ ἐπέστρεψε στὸ σπίτι της μὲ εἰρήνη στὴν καρδιά.

Τὴν ἑπόμενη ἡμέρα δέχθηκε τηλεφώνημα ἀπὸ προηγούμενη ἐργασία της, ὅπου τὴν ἐνημέρωσαν ὅτι τῆς ὄφειλαν ἀκριβῶς 800 εὐρὼ καὶ μποροῦσε νὰ περάσει νὰ τὰ παραλάβει.

Μέσα ἀπὸ τέτοια περιστατικὰ βλέπουμε πὼς οἱ Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ δὲν ἐγκαταλείπουν τὸν ἄνθρωπο στὸν πόνο καὶ στὴν δοκιμασία. Ὁ Ἅγιος Γερβάσιος, μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ, στέκεται δίπλα στοὺς ἀνθρώπους, παρηγορεῖ, ἐνισχύει καὶ ἐπεμβαίνει θαυμαστὰ στὶς δυσκολίες τῆς ζωῆς.

Ἡ παρουσία τῶν Ἁγίων στὴν ζωή μας φανερώνει τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπο. Γι’ αὐτὸ ἂς ζητοῦμε μὲ πίστη τὶς πρεσβεῖες τους καὶ ἂς ἐμπιστευόμαστε τὴν ζωή μας στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Ἀπὸ καταγεγραμμένη μαρτυρία τοῦ βιβλίου: «Ἀρχιμανδρίτης Γερβάσιος Παρασκευόπουλος – Ὁ Ἅγιος Ποιμένας τῶν Πατρῶν»

Η ΔΙΟΡΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΡΒΑΣΙΟΥ ΤΩΝ ΠΑΤΡΩΝ

Ἕνας μοναχὸς ἀπὸ τὴ Μονὴ Δίβρης ἐπισκέφθηκε κάποτε τὸν Ἅγιο Γερβάσιο τῶν Πατρῶν, θέλοντας νὰ ζητήσει τὴ συμβουλή του γιὰ ἕνα σοβαρὸ ζήτημα ποὺ τὸν ἀπασχολοῦσε.

Ἔφθασε μεσημέρι στὸ κελὶ τοῦ Ἁγίου. Ἡ διακόνισσά του, ἡ Ἀθηνᾶ, δὲν τοῦ ἐπέτρεψε νὰ τὸν ἐνοχλήσει ἐκείνη τὴν ὥρα. Ὁ μοναχὸς στενοχωρήθηκε καὶ τῆς ἐξήγησε ὅτι εἶχε μεγάλη ἀνάγκη καὶ ὅτι τοῦ ἦταν ἀδύνατο νὰ ἐπαναλάβει τὸ μακρινὸ αὐτὸ ταξίδι.

Τότε ἀκούστηκε ἀπὸ μέσα ἡ φωνὴ τοῦ Ἁγίου:

«Ἀθηνᾶ, ἄφησε τὸν πατέρα νὰ περάσει».

Μόλις ὁ μοναχὸς μπῆκε στὸ κελί, ὁ Ἅγιος τοῦ εἶπε:

«Πᾶρε τὸ τάδε βιβλίο ἀπὸ τὴ βιβλιοθήκη, ἄνοιξέ το στὴ συγκεκριμένη σελίδα καὶ διάβασε. Αὐτὸ πρέπει νὰ κάνεις».

Ὁ μοναχὸς ὑπάκουσε καὶ διαπίστωσε μὲ ἔκπληξη ὅτι στὸ κείμενο αὐτὸ βρισκόταν ἀκριβῶς ἡ ἀπάντηση στὸ πρόβλημα ποὺ τὸν ἀπασχολοῦσε.

Ὁ Ἅγιος Γερβάσιος, φωτισμένος ἀπὸ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, γνώριζε τὴν ἀνάγκη τοῦ ἀνθρώπου πρὶν ἀκόμη τοῦ τὴν ἐκφράσει.

ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΡΒΑΣΙΟΥ ΤΩΝ ΠΑΤΡΩΝ

Ποίημα τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρῶν κ. Χρυσοστόμου.

Ἦχος α' – «Τοῦ λίθου σφραγισθέντος»

Ἀρκαδίας τὸν γόνον καὶ Πατρῶν τὸ ἀνάστημα,

καὶ τῆς Ἐκκλησίας ἁπάσης ἱερώτατον σέμνωμα,

Γερβάσιον τιμήσωμεν πιστοί,

ὡς ἔνθεον θεράποντα Χριστοῦ·

οὗτος γὰρ ἐξήστραψεν ὡς φωστήρ,

ἀρετῶν τὰς λαμπηδόνας,

δι’ ὧν φωτίζει πάντας τοὺς κραυγάζοντας·

Δόξα τῷ ἁγιάσαντι αὐτόν,

δόξα τῷ θαυμαστώσαντι,

δόξα τῷ δωρουμένῳ δι’ αὐτοῦ

ἡμῖν τὰ κρείττονα.

The post Ἅγιος Γερβάσιος Παρασκευόπουλος: «Ἐπίσημη σημαία τοῦ Βασιλέως Χριστοῦ εἶναι ὁ Σταυρός» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Κάποτε, εἶπα στούς Σιμωνοπετρίτες νά μοῦ στείλουν ἐργάτες γιά νά ἀνοίξω μία στέρνα. Ὅταν ἦρθαν οι χριστιανοί ἐδῶ, ἔπιασε βροχή. Ἐκεῖνοι μέ παρακάλεσαν νά κάνω προσευχή νά σταματήσει ἡ βροχή, νά μή χάσουν χρόνο και μεροκάματα. Τούς ῥωτῶ:
-«Πόσες μέρες θέλετε;»
-«Πέντε, γέροντα», μοῦ λένε.

Νά ξέρω κι ἐγώ τί νά ζητήσω, βρέ παιδί μου. Πῆγα στόν ἅγιο Νεκτάριο. Ξέρεις; Εἶχε ἀνοίξει τούς ουρανούς στήν Αἴγινα μέ τήν προσευχή του μετά ἀπό μεγάλη ανομβρία: «Ἅγιε μου, πέντε μέρες να σταματήσει ἡ βροχή, και τρεῖς λειτουργίες να κάνω στη χάρη σου». Καί σταμάτησε ἡ βροχή ἕνα πενταήμερο.

Ὅταν τελείωσαν τή δουλειά οἱ εργάτες και ἔφευγαν, μέχρι νά φτάσουν στό μοναστήρι ἔγιναν μούσκεμα. Καί νόμιζαν οι καημένοι ότι εγώ τό ἔκανα. Τί λέτε, βρέ παιδιά! Εἶμαι ἐγώ ἄγιος γιά νά κάνω τέτοια πράγματα; Ὁ ἅγιος Νεκτάριος ὁ θαυματουργός τό ἔκανε.

Ἄ, νά σᾶς πῶ τί μᾶς ἔκανε ἀκόμα αὐτός ο ἅγιος ἐδώ στό σπιτάκι μας. Πάω μιά μέρα καί ῥίχνω μιά ματιά στό σιτάρι. Τί νά δῶ! Γεμᾶτο ψείρα ἧταν.
«Πώ, πώ τί θά κάνω τώρα;». Πῶς νά ἀσχοληθώ, πού εἶχα τον παπά – Νικηφόρο ἄρρωστο; Σά μωρό παιδί ἦταν. Ὅπου πήγαινα τόν κρατοῦσα ἀπό τό χέρι.

Παίρνω ἕνα βαμβακάκι, πάω καί τό σταυρώνω στό λείψανο τοῦ ἁγίου Νεκταρίου, πού εἶχε ὁ π. Γεράσιμος.
«Βοήθα μέ, ἅγιε τοῦ Θεοῦ», τοῦ εἶπα, καί ἔριξα τό βαμβάκι στό σιτάρι. Ἐεε! Τί νά σᾶς πῶ! Τόσο καθαρό καί καλό σιτάρι δεν εἶχαμε ποτέ.

Νά σᾶς πῶ καί τό ἄλλο, μιᾶς καί ἦρθε στήν παρέα μας ὁ ἄγιος Νεκτάριος. Πῆγα στό νοσοκομείο στήν Ἀθήνα τό 1980, μέ πόνο δυνατό καί φαγούρα στό ποδάρι μου. Ἦταν τό ἔκζεμα πού τό ἔχω «εὐλογία» ἀπό μικρό παιδί. Δέ μποροῦσα νά σταθῶ πουθενά, οὔτε νά κοιμηθῶ, οὔτε νά ἡσυχάσω. Ξέρεις ἅμα «θυμώσει» το ἔκζεμα, εἶναι μαρτύριο, σωστό μαρτύριο. Δυνατότερο καί ἀπό τόν πόνο εἶναι.

Τό μαρτύριο τοῦ Ἰώβ δεν ἦταν ὁ πόνος ἀλλά ὁ κνησμός. Καθόταν γυμνός πάνω στίς κοπριές καί μέ ένα ὄστρακο ἔξυνε τό μαρτυρικό του σῶμα. Μαρτύριο σᾶς λέω. Μεγάλο μαρτύριο.

Πάντα προσευχόμουν γιά τούς ασθενεῖς πού εἶναι στά νοσοκομεῖα, νά τούς ἀξιώσει ὀ Θεός νἀ γυρίσουν στά σπιτάκια τους καί στίς οἰκογένειές τους.

Ὅταν τό ἔζησα τό νοσοκομείο, ἄρχισα νά προσεύχομαι περισσότερο καί θερμότερα. Ξέρετε, ὁ πόνος εἶναι ἠ ντουντούκα τής ψυχής. Δίνει, τρόπον τινά, δύναμη καί ἔκταση στή φωνή της. Καί νά εἶχα τόν πόνο τοῦ ποδαριοῦ μόνο; Τό ὄτι ἤμουν ἔξω ἀπό τό Ἅγιον Ὄρος, ποῦ τό πᾶς; Μακριά ἀπ’ τά Κατουνάκια καί τό σπιτάκι μας. Βάζω κι ἐγώ μιά φωνή ἀπό τό βάθος, να ποῦμε, ἀπό τή ῤίζα τῆς ψυχῆς μου:

-«Ἅγιε μου, ἅγιε Νεκτάριε, πονεμένε μου ἅγιε, ἀδικημένε μου ἅγιε, βοήθα με στό κελί μου νά γυρίσω καί μιά λαμπάδα σάν τό μπόι μου θά σοῦ άνάψω…».

Αὐτό ἦταν! Ἀπό ἐκείνη τή στιγμή, ἐνώ πρίν τά πράγματα ἦταν δύσκολα, ἔκανε μεταβολή ἠ ἔξαρση τῆς ἀσθενείας. Ἐεε! ποῦ νά τά βάλεις μέ τέτοιον γιατρό!

Ξέρετε γιατί ἔχει τόση παρρησία ὁ ἅγιος Νεκτάριος; Σήκωσε ταπεινά, ἀγόγγυστα, νά ποῦμε, τό βαρύτατο σταυρό τῆς συκοφαντίας. Ξέρεις τί εἶναι ἠ συκοφαντία; Μιά θηλιά στό λαιμό σου. Ἐάν σοῦ περάσουν θηλιά, δέ θά φωνάξεις; Ἔ! Αὐτός ο ἱεράρχης τῆς Ἐκκλησίας, θηλιά τοῦ ἔβαλαν καί μιλιά δεν ἔβγαλε. Χρόνια ὁλόκληρα. Ὅτι ἦταν νά πεῖ τό ἔλεγε ἡ ψυχή του στόν Χριστό.

Ὁ ἅγιος εἶχε περάσει ἀπό τά μέρη μας. Φίλος ἧταν μέ τό γέροντα Δανιήλ, τόν καθηγητή τῆς ἐρήμου τῶν Κατουνακίων. Ὅσιος μεγάλος καί αὐτός.

Πηγή: «Ἔλα Φῶς…» - Συνάντηση μέ τόν Ὅσιο Ἐφραίμ τόν Κατουνακιώτη του π. Σπυρίδωνα Βασιλάκου, ἐκδ. Θεσβίτης

The post Ἅγιος Ἐφραίμ Κατουνακιώτης: «Ἅγιε μου Νεκτάριε, βοήθα με καί μιά λαμπάδα σάν τό μπόι μου θά σοῦ άνάψω…» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ὁ π. Ἰωάννης στὴν φυλακὴ εἶχε ὀργανώσει κύκλο Ἁγίας Γραφῆς καὶ συγκεντρωνόταν τριγύρω του πολλοὶ κρατούμενοι, οἱ ὁποῖοι στὴν ἀρχὴ τὸν ἀντιμετώπιζαν μὲ καχυποψία ἀλλὰ σιγὰ-σιγὰ ἀναπτύχθηκε φιλικὸς δεσμὸς μαζί του καὶ τὸν ὑπάκουαν καὶ σεβόταν.

Ὁ π. Ἰωάνης ὁδήγησε ὅλους τούς Χριστιανοὺς κρατουμένους στὴν ἐκκλησία. Ἐνῶ, ὅσες φορὲς γινόταν Θεία Λειτουργία στὸν ναὸ τῆς φυλακῆς, ποὺ ἦταν ἀφιερωμένος στὸν Ἅγιο Λογγίνο (τὸν ἑκατόνταρχο ποὺ βρίσκοταν στὴν σταύρωση τοῦ Κυρίου) πήγαιναν 10-15 ἄτομα στὴν ἀκολουθία τῆς Θείας Λειτουργίας, μετὰ ἀπὸ ὁρισμένες φορὲς ποὺ τοὺς μίλησε ὁ π. Ἰωάννης ὁ ναὸς τῆς φυλακῆς γέμιζε καὶ πολλοὶ ὁδηγήθηκαν καὶ στὴν ἐξομολόγηση.

Ὁ ναὸς τῆς φυλακῆς λειτουργοῦσε κάθε Πέμπτη καὶ ἔρχονταν ἐκ περιτροπῆς ἱερεῖς πότε ἀπὸ τὴν ἐνορία τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς ἢ ἀπὸ τὸν ναὸ τῆς Ἁγίας Βαρβάρας (ὁ π. Κων/νος ἢ ὁ π. Ἰωάννης ἀντίστοιχα). Οἱ κρατούμενοι καὶ οἱ ἐσωτερικοὶ φύλακες τῆς φυλακῆς τὸν ἀποκαλοῦσαν ὁ Ἅγιος.

Κρατούμενοι, πολλοὶ ἐκ τῶν ὁποίων στὸν κόσμο, ὅταν ζοῦσαν ἐλεύθεροι, δὲν εἶχαν ἐπισκεφθεῖ ποτὲ τους τὴν ἐκκλησία, τώρα ἡ ζωή τους μὲ τὸν π. Ἰωάννη ἄλλαξε. Ὁ π. Ἰωάννης κάθε Δευτέρα καὶ Πέμπτη τὶς ἀπογευματινές ώρες συγκέντρωνε κρατουμένους τριγύρω του καὶ τοὺς ἀνέπτυσσε διάφορα χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Ἐνῶ, πρὶν εἰσέλθει ὁ π. Ἰωάννης στὴν φυλακή, συχνὰ οἱ κρατούμενοι μάλωναν μεταξύ τους καὶ πολλὲς φορὲς κτυπιόνταν μεταξύ τους προσπαθώντας ὁ καθένας νὰ ἐπιβάλει τοὺς δικούς του κανόνες.

Ὅλα ὅμως ἄλλαξαν μὲ τὸν Ἅγιο, ὅπως τὸν ἀποκαλοῦσαν. Ἀκόμη καὶ οἱ ἀλλόθρησκοι κρατούμενοι σέβονταν τὸν π. Ἰωάννη καὶ τρία ἄτομα ἐξ αὐτῶν δήλωσαν ἐπιθυμία νὰ βαπτιστοῦν.

Στὸ Μικτὸ Ὁρκωτό Δικαστήριο Ξάνθης ποὺ παραπέμφθηκε ὁ π. Ἰωάννης νὰ δικαστεῖ, ἡ γυναίκα καὶ πεθερά του, πρὶν τὴν ἔναρξη τῆς διαδικασίας τὸν ἐξύβρισαν καὶ ἡ Ζαφειρώ (πεθερά του) τὸν πλησίασε καὶ τὸν ἔφτυσε στὸ πρόσωπο. Εὐτυχῶς ποὺ παρενέβησαν οἱ Ἀστυνομικοὶ καὶ ἀποτράπηκαν περαιτέρω ἐπισόδια. Ἡ Ζαφειρώ καὶ ἡ Φανή τὸν ἀποκάλεσαν Θεομπαίχτη, βρωμιάρη, ἀπατεώνα. Μάρτυρες κατηγορίας στο Δικαστήριο ἡ Φανή καὶ ἡ Ζαφειρώ καὶ κάποιος Ἀστυνομικός, ὁ ὁποῖος εἶχε καταφθάσει πρῶτος στὸν χῶρο τοῦ συμβάντος.

Ὁ Πρόεδρος τοῦ Δικαστηρίου, ἄρχισε νὰ εἰρωνεύεται τὸν π. Ἰωάννη, «ἐσὺ παπάς σκότωσες, τί νὰ κάνουμε ἐμεῖς οἱ ἄλλοι». Ὁ Εἰσαγγελέας ἀκόμη χειρότερος στὴν συμπεριφορά του ἀπέναντι στὸν π. Ἰωάννη.

Τὸ πρωὶ πρὶν τὴν μεταγωγὴ τοῦ π. Ἰωάννη στὸ Δικαστήριο, οἱ κρατούμενοι μαζεύτηκαν τριγύρω του καὶ τοῦ ἔλεγαν, «γιὰ μᾶς θὰ εἶσαι ὁ Ἅγιος. Ἐμεῖς πιστεύουμε πὼς ὅτι ἔκανες, τὸ ἔκανες γιὰ νὰ προφυλάξεις Ἅγιέ μας τὸν μικρό σου Νικολάκη, τὸ παιδί σου. Πῶς νὰ ἀντέξεις βρὲ Ἅγιε νὰ κακοποιοῦν τὸ παιδί σου;».

Ἡ ἀπόφαση καταδικαστική. Οἱ τέσσερις ἔνορκοι ζήτησαν νὰ ἐπιβληθεῖ ποινὴ 15 ἐτῶν μὲ ἐλαφρυντικὰ τοῦ προτέρου ἔντιμου βίου. Οἱ τρεῖς Δικαστές μειοψήφησαν καὶ ζήτησαν νὰ ἐπιβληθεῖ ἰσόβια κάθειρξη, συμφωνώντας μὲ τὴν ἄποψη τοῦ Εἰσαγγελέως, ὁ ὁποῖος πρότεινε τὴν ἐπιβολὴ ἰσόβιας κάθειρξης.

Ὁ π. Ἰωάννης σὲ ὅλη τὴν διάρκεια τῆς ἀκροαματικῆς διαδικασίας ἔκλαιγε καὶ ἔβγαλε ἀπὸ τὴν τσέπη του ἕνα 33 κομποσχοίνι καὶ προσευχόταν.

Ὁ Πρόεδρος καὶ ὁ Εἰσαγγελέας σὲ ὅλη τὴν διάρκεια τῆς διαδικασίας κατὰ διαστήματα εἰρωνευόταν τὸν π. Ἰωάννη, «τώρα κλαῖς ἀλλὰ ὁ Βασίλης βρίσκεται στὸν τάφο». Κατὰ διαστήματα ἀκουγόταν οἱ τσιρίδες τῆς Ζαφειρῶς, «Θεομπαίχτη, βρωμιάρη, ἀλήτη. Ζήλευες τὴν εὐτυχία τῆς κόρης μου. Ἐσὺ ἤσουν ἀνίκανος νὰ προσφέρεις ὁτιδήποτε στὴν κόρη μου καὶ στὸ παιδί σου».

Μετὰ τὴν ἐτυμηγορία ὁ π. Ἰωάννης ὁδηγήθηκε καὶ πάλι στὴν φυλακή. Ἐπειδὴ ὁ Διευθυντὴς τῆς φυλακῆς συγκινήθηκε ἀπὸ τὴν ἱστορία τοῦ π. Ἰωάννη τὸν ἔβαλε νὰ ἐργαστεῖ στὴν καθαριότητα γιὰ νὰ συντομεύσει τὸν χρόνο κρατήσεώς του...

Στὸν ναὸ τῆς φυλακῆς ὁ π. Ἰωάννης ἐπειδὴ γνώριζε βυζαντινή μουσική, ἔκανε τὸν ψάλτη. Τὴν βυζαντινή μουσικὴ τὴν εἶχε μάθει, ὅταν σπούδαζε στὸ Πανεπιστήμιο (στὴν Σχολὴ Ξάνθης.) Ἐκεῖ πήγαινε καὶ μάθαινε βυζαντινή μουσική. Κάποια μαθήματα βυζαντινῆς μουσικῆς εἶχε πάρει καὶ κατὰ τὴν διάρκεια τῶν λυκειακῶν του σπουδῶν.

Κάποια μορφωμένα ἄτομα στὴν φυλακή, ἄρχισε νὰ τὰ μαθαίνει βυζαντινή μουσικὴ καὶ ἄρχισαν νὰ περιστοιχίζουν τὸ ἀναλόγιο τοῦ ναοῦ τῆς φυλακῆς. Οἱ γραμματεῖς τῆς φυλακῆς καὶ οἱ ἐσωτερικοὶ φύλακες δὲν πίστευαν τὸ τί ζοῦσαν μέσα στὴν φυλακή. Πολλὲς φορὲς περιτριγύριζαν τὸν π. Ἰωάννη νὰ τοὺς μιλήσει γιὰ κάποιο θέμα τῆς πίστεώς μας.

Ὁ π. Ἰωάννης δὲν κατέλυε ποτὲ Τετάρτη καὶ Παρασκευή, τηροῦσε ἀπόλυτη νηστεία τὶς ἡμέρες αὐτές. Τὴν περίοδο τῆς Σαρακοστῆς καὶ πάλι Τετάρτη καὶ Παρασκευὴ δὲν κατέλυε τίποτε, μόνο τὸ βράδυ λίγο ψωμὶ καὶ ἂν ὑπῆρχε δυνατότητα λίγες ἐλιές.

Στὴν φυλακὴ οἱ μόνοι ποὺ τὸν ἐπισκέπτονταν ἦταν μία φορὰ τὸν μήνα ἡ ἀδελφὴ μὲ τὸν γαμπρό του καὶ ὁ ἱερέας τῆς ἐνορίας τῆς Δράμας μία φορά τὸν μήνα. Ὁ Μητροπολίτης Δράμας τοῦ ἔστελνε πνευματικὰ βιβλία, τὰ ὁποῖα διάβαζε ὁ ἴδιος καὶ ἔδιδε καὶ στοὺς λοιποὺς κρατουμένους ἢ ἐσωτερικοὺς φύλακες τῆς φυλακῆς νὰ τὰ διαβάσουν.

Ὁ π. Ἰωάννης εἶχε ἀλληλογραφία μὲ διάφορες Μονὲς τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ μὲ γεροντάδες, οἱ ὁποῖοι τόνωναν αὐτὸν τὶς στιγμὲς προβλημάτων του.

Πηγή: «Γέροντας Ἰωάσαφ, ἀπό φονιάς... Ἁγιος», Dr. Ἡλίας Νικ. Σεφερίδης Εἰσαγγελέας Εφετῶν ἐ.τ., ἐκδ. Ἁγαθός Λόγος, Ἁθήνα 2026, σελ.60-63

The post «Σκότωσες, πῶς νὰ ἀντέξεις βρὲ Ἅγιε νὰ κακοποιοῦν τὸ παιδί σου;» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος:

Ὁ Ἄγιος Ἰάκωβος Τσαλίκης ἦταν ἀρχοντικός στοὺς τρόπους καὶ μεγαλοπρεπὴς ἐντὸς τῆς Θείας Λειτουργίας. Ἐνῶ ἦταν ἁπλός, δὲν ἦταν ἁπλοϊκός. Ὅταν ἔμπαινε μέσα στὸν ναὸ μ' ἐκεῖνο τὸ γνωστο του ἀνάλαφρο περπάτημα, λὲς καὶ περπατοῦσε πάνω σὲ βαμβάκια, δὲν ἔβλεπε δεξιὰ-ἀριστερά, ἦταν σύννους καὶ προσεκτικός. Αἰσθανόσουν ὅτι αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος δὲν ἔλκεται πρὸς τὰ κάτω, ἀλλὰ πρὸς τὰ ἄνω. Ἔβλεπε ὄντα καὶ πράγματα, ποὺ οἱ ἄλλοι δὲν τὰ ἔβλεπαν. Παρόλο ποὺ εἴχαμε τόση οἰκειότητα μεταξύ μας, μέσα στὴ Λειτουργία δὲν τολμοῦσα νὰ τοῦ μιλήσω. Οὔτε μία ἁπλὴ λέξη! Ἦταν τόσο σύννους, τόσο μαζεμένος ὁ νοῦς του, ποὺ ντρεπόσουν νὰ μιλήσεις. Ἦταν ἀλλοῦ ὁ ἄνθρωπος. Ἦταν ἀλλοῦ.

Ἐπίσης ἦταν πάρα πολὺ μεγαλόπρεπες οἱ κινήσεις του. Υπάρχουν στὸ διαδίκτυο ἀναρτημένα βίντεο ποὺ παρουσιάζουν τὸν Γέροντα νὰ ἱερουργεῖ. Καὶ εἶναι καλὸ οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ νέοι ἀρχιερεῖς, νὰ δοῦμε πὼς λειτουργοῦσε ἕνας ἅγιος τοῦ 20οῦ αἰώνα. Νὰ πάρουμε μαθήματα. Πῶς ἔλεγε τὶς εὐχές, πῶς ἔβλεπε, πῶς εὐλογοῦσε, πῶς ἔκανε Ἀπόλυση, πῶς μνημόνευε. Εἰδικὰ γιὰ τὴ μνημόνευση. Παναγία μου!

Χιλιάδες ὀνόματα μνημόνευε ὁ Γέροντας στὴν Προσκομιδή. Καὶ αὐτὸς καὶ ὁ παπᾶ-Κύριλλος. Καὶ χαίρομαι, ποὺ τὸ συνεχίζει αὐτὸ καὶ ὁ τωρινὸς Ἡγούμενος κι ὅλοι οἱ ἱερεῖς τῆς μονῆς τοῦ Ὁσίου Δαβίδ.

Ξέρετε τί ὡραῖα νιώθαμε ἐμεῖς οἱ φοιτητές, ποὺ μνημονευόμασταν στὴν Πρόθεση τοῦ Ὁσίου Δαβίδ; Μοῦ ἔλεγε κάποτε ὁ Γέροντας· «Παιδί μου, δὲν εἶμαι ἐγώ, ποὺ βλέπεις. Εἶναι ὁ ἄγγελός μου, ποὺ παίρνει τὸ σχῆμα τὸ δικό μου»! Δηλαδὴ ἔνιωθες τὴν πατρότητά του νὰ σὲ ἀκολουθεῖ στὴν καθημερινότητά σου, στὴν Ἀθήνα, στὴν Κύπρο, ὅπου κι ἂν ἤσουνα. Δὲν ἐγκαταλείπει ὁ Γέρο Ἰάκωβος, φτάνει νὰ σὲ υἱοθετήσει. Εἶναι πατέρας καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ ἀνώτερό του χάρισμα. Καὶ δὲν ἦταν ἀνάγκη νὰ τὸν γνωρίσεις ἐπὶ τῆς γῆς. Γιατὶ ξέρω ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι δὲν τὸν γνώρισαν ζῶντα, ἀλλὰ τὸν ἔμαθαν ἀπὸ ὁμιλίες, ἀπὸ τὰ βιβλία ποὺ ἔχουν ἐκδοθεῖ, ἀπὸ ἐπισκέψεις στὸν τάφο του, ποὺ τὸν ἀγάπησαν καὶ τυγχάνουν συνεχῶς τῆς πατρικῆς του φροντίδας.

Καὶ ἡ φωνή του, πόσο μεγαλοπρεπής ἦταν! Τὴν ὥρα ποὺ ἔψελνε εἶχε μία ἰδιαίτερη μεγαλοπρέπεια... Νόμιζες ὅτι μέσα στὸν ναὸ ὑπάρχουν ἑκατοντάδες, ἐνῶ ἦταν μόνος. «Νὰ δεῖς, παιδί μου», μοῦ ἔλεγε κάποτε, «σήμερα λειτουργήσαμε καὶ ἦρθε ὁ Τίμιος Πρόδρομος, ἡ ἁγία Εὐγενία, ἡ ἁγία Αἰκατερίνη...». Ὅταν ὁ Γέροντας μνημόνευε ὀνόματα ἁγίων στὶς διάφορες εὐχὲς ἢ στὴν Ἀπόλυση, τοὺς ἔβλεπε νὰ παρίστανται! Τοὺς ἁγίους, τοὺς ἀγγέλους...

Τὴν ὥρα τῆς Μεγάλης Εἰσόδου μερικές φορές προχωροῦσε πολὺ ἀργά, ἐνῶ ἦταν ἄδεια ἡ Ἐκκλησία. Καὶ μιὰ μέρα τὸν ρώτησα· «Μά, σήμερα, τί εἴχατε, Γέροντα, στὴ Μεγάλη Εἴσοδο καὶ δὲν προχωρούσατε»; «Ἐπειδὴ ἐσὺ δὲν βλέπεις, γι' αὐτὸ δὲν μπορεῖς καταλάβεις! Χερουβείμ καὶ Σεραφείμ, παιδί μου, ἦσαν μπροστά μου. Πῶς μπορεῖς νὰ προχωρήσεις»;

Κι ἀκόμη, κατὰ τὴν ὥρα ποὺ μνημόνευε στὴν Προσκομιδή εἶχε πολλὲς δράσεις. Ἐπιτρέψετέ μου ἐδῶ, ὡς Κύπριος ποὺ εἶμαι καὶ Ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, νὰ ἀναφέρω ξανὰ τὸ περιστατικὸ μὲ τὸν μακαριστὸ Ἀρχιεπίσκοπο Κύπρου Μακάριο Γ'. Καὶ ἀκοῦστε, τί μοῦ εἶπε σχετικὰ ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ. «Πρὶν νὰ συμβεῖ τὸ περιστατικὸ αὐτό, μερικὰ καλὰ παιδιὰ ἀπὸ τὴν Κύπρο μοῦ ἔφερναν τὰ ὀνόματα τῶν κεκοιμημένων τους καὶ τὰ μνημόνευα στὶς Θεῖες Λειτουργίες. Ἀνάμεσα σ' αὐτὰ τὰ ὀνόματα ἔβλεπα καὶ τὸ ὄνομα, “Μακαρίου ἀρχιερέως”. Μ' αὐτὸ τὸν τρόπο, ἄρχισα κι ἐγὼ νὰ μνημονεύω αὐτὸ τὸν ἄνθρωπο. Καὶ ἐπειδή, ὅταν τὸν μνημόνευα, αἰσθανόμουν χαρά, εἶπα· “Αὐτός, θὰ ἔκανε καλὰ στὸν τόπο του". Παράλληλα ὅμως, ἄκουα ἀπὸ διαφόρους ποὺ ἐρχόντουσαν ἐδῶ καὶ κάποια ἀρνητικὰ γι' αὐτόν. Ἔτσι, ἔκανα μιὰ προσευχὴ εἰδικὴ γι' αὐτὸ τὸν ἄνθρωπο. Καί, ὅταν μνημόνευσα ξανά, “Μακαρίου ἀρχιερέως”, ἄκουσα μιὰ φωνή, νὰ μοῦ ἀναγγέλει τὴν ἄφιξη του. Ἄκουσα: “Μακαρίου ἀρχιερέως. Μακαρίου ἀρχιερέως, Μακαρίου ἀρχιερέως”! Κοιτάζω ἐκ δεξιῶν μου καί, τί νὰ ἰδῶ; Ήταν ὄρθιος ἕνας ἐπίσκοπος!»

«Δηλαδή, πῶς τὸν εἶδες, Γέροντα;», ρώτησα τότε τὸν πάτερ Ἰάκωβο. «Ε!, πῶς σὲ βλέπω καὶ μὲ βλέπεις. Νεόφυτέ μου; Ἔτσι τὸν εἶδα! Ἔφερε (ἀκοῦστε λεπτομέρειες πολύ σημαντικὲς) ἅπασαν τὴν ἀρχιερατική του στολή, καὶ ἦταν μέσα σε φῶς πολύ. Καὶ τοῦ εἶπα: “Σὲ εὐχαριστῶ, Μακαριώτατε, ποὺ μὲ ἐπισκέφθηκες”! Καὶ αὐτὸς μοῦ εἶπε: “Εγὼ σὲ εὐχαριστῶ, πάτερ Ἰάκωβε, που, ἐνῶ δὲν σοῦ ἔκανα κανένα καλό, ἐσὺ μὲ μνημονεύεις καὶ ἔχω μεγάλη χάρη καὶ χαρὰ ἀπ' αὐτὴν τὴν προσευχή”. Καὶ πῆρε τὴ μερίδα του καὶ ἔφυγε»! Βλέπετε, πῶς ἐπικοινωνοῦν οἱ ψυχὲς στὴ Λειτουργία καὶ στὴ μνημόνευση ποὺ κάνουμε;

Γιὰ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Μακάριο, τὸν ρώτησα καὶ τὸ ἑξῆς· «Γέροντα, γιὰ τὸν Μακάριο ἄλλοι λένε θετικά, ἄλλοι καὶ ἀρνητικά. Ποιά ἡ γνώμη σας»; Καὶ μοῦ ἀπάντησε· «Ἄκουσε, παιδί μου. Κάθε ἄνθρωπος ἔχει καὶ τὰ θετικὰ καὶ τὰ ἀρνητικά του. Αὐτὸς σώθηκε, γιατὶ ἦταν πολὺ ἐλεήμων, σπλαχνικὸς καὶ συγχωρητικός».

Καί, ξέρετε πόσοι πολλοὶ Κύπριοι βοηθήθηκαν, ὅταν τὸ ἄκουσαν αὐτό, ποὺ ἔλεγαν λόγια κατὰ τοῦ Μακαρίου; Ἀσφαλῶς, ἄλλη ἡ κρίση τῶν ἀνθρώπων, κι ἄλλη ἡ κρίση τοῦ Θεοῦ! Ἀκόμη, πάνω στὸ ἴδιο θέμα, τὸ ὅτι δηλαδὴ ὁ Γέροντας εἶχε πληροφορία γιὰ τὴ μεταθανάτια κατάσταση τῶν ψυχῶν, θὰ ἀναφέρω πὼς ὁ Γέροντας ἔβλεπε καὶ τὰ δυσάρεστα. Δηλαδὴ ἔβλεπε μερικούς μοναχούς, ποὺ ἐν ζωῇ τὸν εἶχαν βασανίσει, καὶ βρίσκονταν σὲ ἄσχημη κατάσταση καὶ λυπόταν. Μοῦ εἶπε κάποτε· «Τί νὰ κάνω, παιδί μου; Ὁ τάδε μοναχός, μαῦρος, κατάμαυρος»! Ὁ Γέροντας εἶχε τόσο ἀλλοιωθεῖ «τὴν καλὴν ἀλλοίωσιν», ποὺ ἔβλεπε ὑπερκόσμιες καταστάσεις. Εἶχε εἰσέλθει στὴν αἰωνιότητα, φέροντας ἀκόμη τὸ θνητό του σῶμα.

Πηγή: «Μητροπολίτου Μόρφου Νεοφύτου Ὁμιλίες – Λόγοι ἐμπειρικῆς θεολογίας Ἁγίων Πατέρων καὶ Μητέρων», Ἱερὰ Μητρόπολις Μόρφου, τόμος Α’, Ἐκδόσεις Θεομόρφου, σέλ.257-261

The post Ἄγιος Ἰάκωβος: «Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος ὁ Γ’ σώθηκε γιατὶ ἦταν πολὺ ἐλεήμων, σπλαχνικὸς καὶ συγχωρητικός» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

«Ἡ μετάνοια τραβάει ὅλο τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ καὶ μὲ τὴν Θεία Χάρι μᾶς ἀπογειώνει καὶ μᾶς ἀνεβάζει στὸν οὐρανό. Μολονότι μένομε "στρωμένοι" κάτω, ταπεινούμενοι, ἐν τούτοις ἀνεβαίνομε, διότι ἡ μετάνοια εἶναι ὁ ἀναβατήρ πρὸς οὐράνωσι...».

«Ἡ μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς μεταμορφώνει τὴν ψυχὴ καὶ ἀποκαλύπτει τὸν Θεόν. Ἔχοντες τὸ Εὐαγγέλιον καὶ μελετῶντες αὐτό, φωτιζόμεθα...».

«...Ὄχι ἀπλώς νὰ μελετᾶμε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, ἀλλά νὰ τὸν ζοῦμε -ὅπως οἱ Πατέρες- βιωματικά. Ὁ Θεῖος λόγος νὰ ποτίζη ὅλο μας τὸ εἶναι. Νὰ δουλεύωμε αὐτὸ πού διαβάζομε, νὰ ἔχη θέσι μέσα στὸν ἐαυτό μας. Νὰ ἔχωμε τὴν αἴσθησι ὅτι εἱς ἡμᾶς ὁμιλεῖ ὁ Ἄπ. Παῦλος, ὅτι εἱς ἡμᾶς ἀπευθύνεται ὁ λόγος τοῦ Κυρίου, πού εἶναι ἡ ἀλήθεια, ἡ ζωὴ καὶ ἡ αἱωνιότης».

«Ἐμεῖς ἤλθαμε ἐδώ γιὰ Θεία συνομιλία. Χρειάζεται πολλὴ προσευχὴ γιὰ τοὺς ἀνθρώπους. Νὰ μᾶς ἐλεήση ὁ Θεὸς καὶ νὰ μᾶς ἀξιώση νὰ προσευχώμεθα γιὰ τὸν κόσμο. Γι' αὐτό ἤλθαμε ἐμεῖς ἐδώ πέρα...».

«Οἱ μοναχοί, ὅταν προσεύχωνται, ἀγκαλιάζουν ὅλο τὸ σύμπαν καὶ γίνονται συνήγοροι ὅλου τοῦ κόσμου. Ἔτσι πρέπει νὰ γίνωμε. Νὰ πονᾶμε γιὰ ὅλον τὸν κόσμο, νὰ τὸν ἀγκαλιάζωμε καὶ νὰ τὸν παρουσιάζωμε ἐνώπιον του Θεοῦ».

«Τὸ πᾶν εἶναι ἡ προσευχή. Ἡ προσευχὴ θὰ ἀνοίξη τοὺς ὁρίζοντας τοὺς πνευματικοὺς καὶ θὰ ἐνώση τὴν ὕπαρξί μας μὲ τὸν Θεό. Αὐτὴ θὰ μᾶς προσφέρη τὴν Θεία φιλία! Ἂν δὲν ἔχωμε προσευχή, δὲν κάνομε τίποτε στὴν ζωή μας...».

«Ο κεραῖες μας ὅλες νὰ εἶναι στραμμένες πρὸς τὰ ἄνω. Νὰ ἀπορροφηθοῦμε ἀπό τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Νὰ ζοῦμε ἀπό τὸν οὐρανό. Νὰ μᾶς εἶναι ἀνυπόφορη ἡ ζωὴ μακρὰν τοῦ Θεοῦ. Δι' Αὐτὸν νὰ ζοῦμε. Δι' Αὐτὸν νὰ ὁμιλοῦμε. Ὅλα δι' Αὐτόν! Ἡ ἕνωσις μετὰ τοῦ Κυρίου νὰ εἶναι ἡ αἱώνιος ἐπιδίωξίς μας... Νὰ στρέψωμε ὅλο τὸ εἶναι μᾶς πρὸς τὸ πρόσωπον τοῦ Κυρίου. Νὰ ζοῦμε δι' Αὐτόν».

«Γιὰ τὴν κατάρριψι τοῦ τείχους τῆς ὐπερηφανείας πρέπει νὰ χρησιμοποιοῦμε ὤς μπουλντόζα τὴν μελέτη του ἐλέους του Θεοῦ καί της ἰδικῆς μας ἀπερισκεψίας. Τότε μὲ τὴν μετάνοια βυθιζόμεθα στὴν ἄβυσσο τῆς πτωχείας μας καὶ ἐρχόμεθα σὲ συντριβή. Μόλις συναισθανθοῦμε τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἰδική μας μηδαμινότητα, ἐλευθερωνόμεθα ἀπό τὸ δικαίωμα διὰ τῆς ταπεινώσεως καὶ τῆς ἀγάπης. Τίποτε δὲν ὁδηγεῖ τόσο τὸν ἄνθρωπο στὴν αὐτογνωσία καὶ στὴν ταπείνωσι, ὅσο ἡ ἐμβάθυνσις στὴν ἄβυσσο τῆς Θείας φιλανθρωπίας».

«Ἂν θέλωμε νὰ ζήσωμε καταστάσεις οὐράνιες ἐπί τῆς γῆς, μέσα στὴν Μονή, πρέπει νὰ εἴμαστε οἱ ταπεινοί, χωρὶς διαμαρτυρίες καὶ θελήματα. Διότι αὐτά εἶναι ποῦ μᾶς ἐμποδίζουν ἀπό τὴν εὐλογία καὶ τὴν Χάρι τοῦ Θεοῦ. Μὲ τὴν ἐκκοπή τῶν θελημάτων ἀνοίγει ὁ κρουνὸς τοῦ Θείου ἐλέους. Ὅλοι γνωρίζομε ὅτι ὁ Θεὸς εὐλογεῖ τὸν ταπεινὸ ἄνθρωπο, τὸν χαριτώνει, τὸν ἀναπαύει, τὸν ἐλκύει κοντά Του».

«Ἡ κατάκρισις φυγαδεύει τὴν Χάρι τοῦ Θεοῦ, γιατί εἶναι καρπὸς τῆς ὐπερηφανείας... Θὰ ἀπαλλαγοῦμε τῶν κατακρίσεων, ὅταν ἀποκτήσωμε τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ταπείνωσι τοῦ Χριστοῦ. Τότε, ἐπειδή θὰ βλέπωμε τὸν ἐαυτό μας πολὺ ἄθλιο ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ κάτω ἀπ' ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, δὲν θὰ κρίνωμε κανένα... Μὲ κάθε κρίσι ποὺ κάνομε γιὰ τὸν συνάνθρωπο, ὁ ὁποῖος σφάλλει μὲ λόγο ἢ ἔργο, παίρνομε ἀμέσως ἐπάνω μας τὸ βάρος τῆς ἀμαρτίας του...».

«Κάθε μέρα νὰ μετρᾶμε τὴν ἀγάπη μας πόση εἶναι. Ἱδίως τὸ βράδυ νὰ ἀναλογιζώμεθα: Ἄραγε σκέφθηκα σήμερα τὸν Θεόν; Ποῦ βρίσκομαι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ; Ἔκανα κάποια θυσία; Ταπεινώθηκα γιὰ χάρι Του; Ἐδόξασα τὸ ὄνομά Του μὲ τὴ ζωή μου; ...Νὰ μεριμνᾶμε πῶς θὰ πλησιάσωμε τὴν ἀγάπη του Θεοῦ καὶ πῶς θὰ ἀναπαυθοῦμε κοντά Του, ὅταν Τὸν συναντήσωμε».

«Κάθε θλῖψις εἶναι ἕνα ἄνθος, ποῦ μᾶς προσφέρει ὁ Χριστὸς καὶ ἐπάνω τοῦ φέρει τὸ ἐρώτημα: Φιλεῖς με; Ἐὰν ἀντιπροσφέρωμε στὸν Κύριο τὴν εὐχαριστία μας μὲ τὴν ἀποδοχὴ τῆς δοκιμασίας καὶ ἀπαντήσωμε: "Ναὶ Κύριε, σὺ οἴδας ὅτι φιλῶ Σέ", τότε ἀρχίζει τὸ ἄνθος νὰ δένη καρπό».

«Ἡ μεγαλυτέρα ἀποστολὴ εἶναι νὰ ἁγιάσωμε τὸν ἐαυτό μας, γιὰ νὰ ἁγιασθῇ καὶ ὁ λαός. Ὅταν σὲ μιὰ περιοχὴ ὑπάρχη ἕνας Ἅγιος, οἱ ἄνθρωποι ἐπηρεάζονται καὶ γίνονται διαφορετικοί. Καὶ ὅταν περάσης ἁπό ἐκεῖ, λέγεις: Τί χαριτωμένος τόπος! Γιατί ὑπάρχει ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, μὲ τὴν ὁποίαν ἀγωνίσθηκε ὁ Ἅγιος καὶ ἁγίασε καὶ τὸν τόπο, ὅπου περιεπάτησε».

«Ὅ,τι γίνεται γιὰ τὴν ἁγάπη τοῦ Χριστοῦ, ὅσο μικρὸ καὶ ἀσήμαντο καὶ ἂν εἶναι, ἔχει μεγάλη ἀξία στὰ μάτια Ἔκείνου, ποῦ γιὰ χάρι μας ἐδέχθη κολαφισμούς. Κάθε θυσία, ποῦ κάνομε γιὰ τὸν Θεό, εἶναι τρυφὴ Θείας ἁγάπης!».

«Τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ στέκει ἀπό πάνω μας μὲ ἕνα καταβρεκτήρα. Ἄρκεί νὰ ἀνοίξουμε τὴν στρόφιγγα, ποῦ εἶναι ἡ μετάνοια, καὶ ὁ Θεὸς ἀμέσως θὰ μᾶς λούση μὲ τὸ ἔλεός Του... Ὁ Κύριος ἀμέσως μᾶς ἐλεεῖ, ὅταν ἐμεῖς στρεφώμεθα πρὸς Αὐτόν. Μόλις ὁ ἄνθρωπος εἰπῇ "ἥμαρτον", ὁ Θεὸς τὸν συγχωρεῖ ἀμέσως. Νὰ μὴ χάνωμε, λοιπόν, τὴν ἐλπίδα μᾶς πρὸς τὸν Θεόν, γιατί προσβάλλομε τὸ ἄπειρο ἔλεός Του. Εκεῖνοι ποῦ δὲν θὰ σωθοῦν εἶναι οἱ μηδέποτε μετανοήσαντες».

«Τὰ Μοναστήρια εἶναι μετόχια τοῦ οὐρανοῦ, εἶναι ὑπερκόσμια θυσιαστήρια τῆς λατρείας τοῦ Θεοῦ, φροντιστήρια ἁγιασμοῦ, πανεπιστήμια ταπεινώσεως».

«Ἡ πίστις εἶναι τὸ πᾶν. Αὐτὴ μετακινεῖ ὄρη, αὐτὴ ἁγιάζει, αὐτὴ οὐρανοποιεῖ τὸν ἄνθρωπο. Ὅλα ἡ πίστις τὰ κάνει. Αὐτὴ "ξεκινάει" τὴν προσευχὴ ἀμέσως».

Πηγή: «Ὁ πατὴρ Δαμασκηνὸς 1921-2001», Ἱερὰ Μονὴ Ἁγίου Ἰωάννου Προδρόμου Μακρυνοῦ Μεγάρων, ἐκδ. Ὀρθόδοξος Κυψέλη, σελ. 20-26

The post Σταχυολογήματα ἀπὸ τὶς πατρικὲς νουθεσίες τοῦ Γέροντος Δαμασκηνοῦ Κατρακούλη appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ἡ θαυματουργὴ ἀχειροποίητη εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Γεωργίου στὴ Μονὴ Ζωγράφου

Στό Ἅγιον Ὄρος βρίσκεται τό μοναστήρι τοῦ Ζωγράφου, πού τιμᾶται στό ὄνομα τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου. Στόν κίονα τοῦ δεξιοῦ χοροῦ ὑπάρχει μιά θαυμάσια εἰκόνα τοῦ Ἁγίου, ἀπό τίς πιο θαυματουργές τοῦ Ὄρους. Ὅταν βασίλευε στο Βυζάντιο ὁ Λέων ὁ Σοφός (909), τρία ἀδέλφια ἀπό τήν Ἀχρίδα ὁ Μωϋσῆς, ὁ Ααρών καί ὁ Βασίλειος, θέλησαν να γίνουν μοναχοί. Γι' αὐτό πῆγαν στό Ἅγιον Ὄρος, ὅπου καί ἔχτισαν ἕνα μοναστήρι. Διαφώνησαν ὅμως, γιά τόν ἅγιο στόν ὁποῖο θά τὸ ἀφιέρωναν. Γι' αὐτό, μέ νηστεία καί προσευχή, παρακάλεσαν τόν Θεό να φανερώσει τό θέλημά Του. Ετοίμασαν, λοιπόν, τό σανίδι ὅπου θά ἱστοροῦσαν τήν εἰκόνα καί το τοποθέτησαν μέσα στήν καινούργια ἐκκλησία.

Ἕνα βράδυ, ἐνῶ καί οἱ τρεῖς προσεύχονταν στά κελλιά τους, ἕν' ἀσυνήθιστο φῶς, λαμπρότερο καί ἀπό αὐτό τοῦ ἥλιου, ἁπλώθηκε ἀπό τήν ἐκκλησία σ' ὅλο τόν γύρω τόπο κ' ἔφτασε ὥς καί στα κοντινά ὑψώματα!

Τήν ἄλλη ἡμέρα τό πρωί, πῆγαν στον ναό καί τούς κατέλαβε φόβος καί θαυμασμός γιά τό παράδοξο πού ἔβλεπαν. Ἐπάνω στό ξύλο εἶχε ἀποτυπωθεῖ ἡ μορφή τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου. Κι ἀπ' αὐτήν ἔβγαινε ἐκείνη ἡ οὐράνια λάμψη, πού κατηύγαζε τόν τόπο τήν προηγούμενη νύχτα. Ἀπ' αὐτό τό παράδοξο θαῦμα τῆς ἀχειροποιήτου εἰκόνος τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, ἡ Μονή ἀφιερώθηκε στό σεπτόν ὄνομά του.

Πολλά καί ἀναρίθμητα θαύματα ἔγιναν ἀπό τότε κι ἀπό παντοῦ ἔφταναν οἱ πιστοί, γιά νά προσκυνήσουν. Καί ὁ αὐτοκράτωρ, ὅταν ἄκουσε γιὰ τὸ θαῦμα, τόσο πολύ εὐλαβήθηκε τόν Ἅγιο, ὥστε ἦλθε ὁ ἴδιος, αὐτοπροσώπως, μέ ζῆλο πολύ καί με ἀγάπη, γιὰ νὰ ἰδεῖ καί νά προσκυνήσει τὴν εἰκόνα τοῦ Τροπαιοφόρου. Τό ἴδιο ἔκαμε καί ὁ ἡγεμόνας τῶν Βουλγάρων Ἰωάννης, ἀπό τό Τύρνοβο καί βοήθησαν τήν Μονή, ἡ ὁποία ὑψώθηκε μεγαλόπρεπη καί περικαλλής.

Ἐπίσης ἕνας δεσπότης, ἀκούγοντας γιά τά θαύματα τῆς ἀχειροποιήτου εἰκόνος, ἀμφέβαλλε καί ἀπιστοῦσε κ᾽ ἔλεγε ὅτι ὅλα αὐτά ἦταν ἐφευρέσεις τῶν μοναχῶν ἀπό φιλοχρηματία καί ἄλλα τέτοια. Πῆγε, λοιπόν, στο μοναστήρι καί μόλις οἱ μοναχοί, μέ πολλή τιμή, τὸν ὁδήγησαν στον ναό, αὐτός χωρίς σεβασμό, σχεδόν μέ ἀδιαφορία, καί ἀπό περιέργεια, στάθηκε μπροστά στήν εἰκόνα. Ἀγέρωχος ἄγγιξε τό θεῖο πρόσωπο τοῦ Ἁγίου, στο μάγουλο καί πρός τή μύτη. Κ' εὐθύς, ὤ τοῦ θαύματος, κόλλησε τό δάχτυλό του πάνω στό ἅγιο πρόσωπο. Μέσα σέ φρικτούς πόνους τοῦ τὸ ἔκοψαν καί ἀκόμα ὑπάρχει καί φαίνεται τό οἰκτρό ὑπόλειμμα, δεῖγμα τῆς γνησιότητος καί τῆς δυνάμεως τῶν θαυμάτων τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Ὕστερα στόλισαν τήν εἰκόνα μέ ἀσημένιο ἔνδυμα ἐξαιρετικῆς τέχνης, στήν Πετρούπολη, καί ἀνέθεσαν πολλά καί πολύτιμα ἀφιερώματα στόν προσφιλῆ Ἅγιο.

Πηγή: «Ἅγιος Γεώργιος ὁ Τροπαιοφόρος», Ἱερὰ Μονὴ Ἁγίου Γεωργίου Ἡλίων, Αἰδηψὸς 1999, σέλ.74-76

The post Ἡ ἀχειροποίητη εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ὁ πλάνητας ἀσκητὴς μὲ τὸ προορατικὸ χάρισμα

Ὡς θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς Ἁγίοις Αὐτοῦ. Μοῦ δίνεται ἡ εὐκαιρία νὰ διηγηθῶ ὀλίγο ἀπὸ τὴν εὐλογημένη ζωὴ τοῦ Ἁγίου Διονυσίου Γιατρᾶ, τοῦ «ἐν Ζακύνθῳ», καταγομένου ἀπὸ τὸ χωρίον Ἅγιος Κήρυκος. Οὗτος ὁ Ἅγιος ἀπὸ τὰ νεανικά του χρόνια ὑπέβαλε τὸν ἑαυτό του σὲ πολλὲς σκληραγωγίες ἀσκήσεως καὶ ἀπέκτησε ταπείνωση. Ζοῦσε καὶ ἀγωνιζόταν πρὸς δόξαν τοῦ ὑπεραγάθου Θεοῦ μας. Ἔκρινε καλῶς νὰ πτωχεύσει ἀπὸ τὴν πατρική του περιουσία καὶ νὰ θεραπεύει τὸ Κύριο μας Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ νὰ ἐλεεῖ τοὺς πτωχούς. Γύριζε τὰ γύρω χωριὰ καὶ ζητιάνευε καὶ αὐτὰ ποὺ μάζευε τὰ μοίραζε στοὺς πτωχούς. Δὲν εἶχε οὔτε δωμάτιο οὔτε καλύβη νὰ μένει καὶ μόνον στοὺς σταύλους τῶν ζώων, στοὺς ἀχυρῶνες εὕρισκε ἀνάπαυση.

Ὁ Κύριος γιὰ νὰ ἀνταμείψει τοὺς ἀγῶνες τοῦ Ἁγίου Διονυσίου Γιατρᾶ τοῦ χάρισε προορατικὸ χάρισμα. Κάποτε πήγαινε στὴν πόλη ὁ παπποῦς τοῦ μακαρίτη τοῦ πατέρα μου, Διονύσιος ὀνομαζόμενος καὶ αὐτός, καὶ βρῆκε στὴν πορεία του κλειδιά, τὰ ὁποῖα ἦσαν τῶν παλαιῶν καπνισέων. Ὅταν γύρισε ὁ πάππος ὁ μακαρίτης ἀπὸ τὴ χώρα τὸν συνάντησε ὁ Ἅγιος καὶ τοῦ λέγει: Διονύσιε, τὰ κλειδιὰ ποὺ βρῆκες εἶναι τῶν καπνισέων καὶ νὰ τὰ δώσεις, διότι γίνεται μεγάλη φασαρία στὸ σπίτι.

Ἄλλοτε, ἀφοῦ νήστευε, πῆγε στὸ μπακάλικο καὶ ἀγόρασε σαρδέλλες νὰ δώσει σὲ πτωχὲς οἰκογένειες. Τὸν κατέκριναν ὅμως κάποιοι ὅτι ἀγόρασε τρόφιμα ὄχι νηστίσιμα καὶ ἔκανε πὼς νήστευε. Μόλις ἔφυγε αὐτοὶ πέθαναν ἀπὸ αἰφνίδιο θάνατο. Ἄλλη φορά, ἀφοῦ γύριζε τὰ χωριά, δὲν θυμᾶμαι καλά, μιὰ γυναίκα κακομεταχειρίστηκε τὸ ψωμὶ ποὺ τῆς εἶχε δώσει καὶ τῆς εἶπε:
-Θὰ τὸ στερηθῆς! Καὶ τὸ στερήθηκε.
Κάποια ἄλλη φορὰ ἐρχόταν ἀπὸ τὰ χωριὰ καὶ ἔβρεχε καὶ τὸν ἔβλεπαν οἱ χωριανοὶ καὶ ἔλεγαν:
-Ὁ καημένος ὁ Διονύσιος βρέχεται!
Ὅταν αὐτὸς ζύγωσε κοντά τους οὔτε σταγόνα δὲν εἶχε βλάψει τὰ κουρελιασμένα ροῦχα του.

Ἕνα ἀνδρόγυνο πάλι εἶπε ὅτι ὀνειρεύτηκε ὅτι ἔμελλε νὰ ἐκταφεῖ τὸ σῶμα του. Ἐπιχείρησαν οἱ κληρικοὶ νὰ τὸν ἐκθάψουν καὶ ὁ κόσμος τόσος πολὺς μαζεύτηκε, ποὺ μέχρι καὶ στὰ ἐλαιόδενδρα ἀνέβησαν.

Μητροδώρα Θεοδωρίτση, Μοναχή τῆς Τήνου.

Γιατί δὲν μοῦ ἄναψες το καντήλι;

Νὰ ἀνάβετε τὸ καντηλάκι στὸ καλογεράκι Ἅγιο Διονύσιο ποὺ εἶναι πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγία Βαρβάρα ἐνταφιασμένος. Ὅταν ἔγιναν οἱ σεισμοὶ δὲν πήγαινα νὰ τοῦ ἀνάψω τὸ καντηλάκι διότι φοβόμουν μήπως πέσει τὸ Ἱερὸ τοῦ Ναοῦ ἐπάνω μου. Τὸ γλυκοχάραμα βλέπω ἕνα καλογεράκι ἐπάνω ἀπ’ τὸ κεφάλι μου καὶ μοῦ λέει:
- Γιατί δὲν ἦλθες νὰ μοῦ ἀνάψης τὸ καντήλι μου; Φοβήθηκα καὶ πῆγα ἀμέσως νὰ διορθώσω τὴν ἀπὸ φόβο ἀμέλειά μου.

Μητροδώρα Θεοδωρίτση, Μοναχή.

Διορατικὸ χάρισμα

Ἕνας γέροντας, ὁ Διονύσιος Χαϊκάλης, 90 χρονῶν, ἔλεγε γιὰ τὸν Ἅγιο Διονύσιο τὸν Γιατρᾶ πὼς ἔχει διορατικὸ χάρισμα. Ἤξερε τί λὲς μέσα σου. Τὸ ἔβλεπες ἀπὸ μακριὰ ποὺ ἐρχόταν καὶ ἔλεγες:
- Αὐτοῦ τοῦ γέρου θὰ τοῦ δώσω δύο δεκάρες.
Καὶ ὅταν ἐρχόταν κοντὰ τοῦ ἔδινες μία.
Τότε ἐκεῖνος ἔλεγε:
- Ἀφοῦ μοῦ ἔταξες δύο, γιατί μοῦ δίνεις μία!

Γνώριζε τὸν ἐσωτερικὸ κόσμο τῶν ἄλλων

Ὅλη ἡ ζωὴ τοῦ Ἁγίου Διονυσίου τοῦ Γιατρᾶ, ὅπως διηγοῦνται οἱ γεροντότεροι, ἦταν νὰ διακονεύει καὶ ὅ,τι μάζευε νὰ τὰ δίνει στοὺς φτωχούς. Κάποτε ἔδωσε σὲ μιὰ γυναίκα ψωμὶ κι ἐκείνη τὸ σιχαινόταν καὶ τὸ ἔδωσε στὶς κότες της. Ὅταν ἄλλη φορὰ τοῦ ζήτησε τῆς εἶπε:
- Δὲν σοῦ δίνω γιατὶ τὸ πετᾶς στίς κότες!

Ἰαματικὸ τὸ χῶμα τοῦ τάφου του

Ὁ Τιμόθεος Χαϊκάλης ὑπέφερε ἀπὸ ἑλονοσία καὶ πῆρε χῶμα ἀπὸ τὸν τάφο τοῦ Ἁγίου, τὸ ἔβαλε στὸ ποτήρι του καὶ τὸ κατάπιε. Ἀμέσως θεραπεύθηκε καὶ τὸ διέδωσε καὶ σὲ ἄλλους ποὺ ἔπασχαν καὶ ὅλοι θεραπεύονταν μὲ τὸ χῶμα τοῦ τάφου του. Ἦταν ὁ γιατρὸς τὰ χρόνια ἐκεῖνα τῆς θέρμης, δηλαδὴ τῆς ἑλονοσίας.

Ἔσωσε ἀπὸ ἠλεκτροπληξία

Τὸν Γεώργιο Παπαθεοδώρου, ποὺ περιποιόταν τὸν τάφο τοῦ Ἁγίου, τὸν ἐκτύπησε ρεῦμα καὶ τὸν κόλλησε πάνω στὴν μπετονιέρα. Γύρισε ἡ γλῶσσα του καὶ φαινόταν πεθαμένος. Ἐκεῖ δίπλα του ἦταν ὁ ἀνεψιός του Χρυσοβαλάντης καὶ φώναξε:
- Ἅγιε Διονύσιε Γιατρᾶ, κάνε καλὰ τὸ θεῖο μου ποὺ σὲ ὑπηρετεῖ!
Ἀμέσως τότε ἐκεῖνος σηκώθηκε καὶ τὸ ρεῦμα ποὺ τὸν κτύπησε ἔφυγε ἀπὸ τὴ μασχάλη του. Ἔδωσε τότε ἐντολὴ στὸν ἀνηψιό του νὰ ἀνάψει μιὰ λαμπάδα στὸν Ἅγιο ποὺ τὸν γλύτωσε. Οἱ γιατροὶ ἀργότερα ποὺ τὸν εἶδαν ἀπόρρησαν πῶς ζοῦσε. Τὸ περιστατικὸ αὐτὸ τὸ εἶδαν πολλοί.

Νουθετεῖ τοὺς εὐσεβεῖς

Ὁ Βαλάντης Μυλωνᾶς τοῦ Ἀναστασίου εἶπε πὼς τοῦ παρουσιάστηκε ὁ Ἅγιος Διονύσιος ὁ Γιατρᾶς καὶ τοῦ εἶπε νὰ μὴ βλασφημεῖ καὶ νὰ νηστεύει Τετάρτες καὶ Παρασκευές.

Ἡ πέτρα ἔγινε σοῦπα

Ὁ Ἅγιος Διονύσιος ὁ Γιατρᾶς βρέθηκε στὰ βουνὰ τῆς Ζακύνθου, ὅπου ἔκανε ἐλεημοσύνες στοὺς φτωχούς. Ζητιάνευε ὁ ἴδιος ἀπὸ τοὺς πλούσιους καὶ τὰ μοίραζε στοὺς φτωχούς. Βρέθηκε στὴν ἄκρη ἑνὸς χωριοῦ, στὸ σπίτι μιᾶς χήρας ἄρρωστης μὲ μικρὰ παιδιά. Στὸ σακκούλι του δὲν εἶχε τίποτα φαγώσιμο. Λέει τότε στὴ χήρα ποὺ ἔκλαιγε, γιατὶ πεινοῦσαν τὰ παιδιά της, νὰ τοῦ φέρει μιὰ πέτρα. Τὴν ἔβαλε στὴν κατσαρόλα μὲ νερὸ καὶ ἔβρασε ἡ πέτρα καὶ ἔγινε μιὰ ὡραία σοῦπα ποὺ τὴν ἤπιαν τὰ παιδιά καὶ χόρτασαν.

Τὸ κεραμίδι ἔγινε καρβέλι

Στὰ βουνά, στὶς Μαριές, τὸν πλησίασε μιὰ φτωχὴ γυναίκα καὶ τοῦ ζήτησε ψωμὶ γιὰ τὰ παιδιά της. Δὲν εἶχε μαζί του τίποτα νὰ τῆς προσφέρει καὶ τῆς εἶπε:
- Πήγαινε καὶ φέρε μου ἕνα κεραμίδι.
Τὸ ἔβαλε στὴ θράκα, τὸ σταύρωσε καὶ τῆς λέει μετὰ ἀπὸ λίγο:
- Ξεσκέπασε τὴ θράκα.
Ἀμέσως πρόβαλε ἀντὶ γιὰ τὸ κεραμίδι ἕνα φουσκωτό, ζεστό, ἀχνιστὸ καρβέλι.

Τὰ χορταράκια τοῦ τάφου θαυματουργοῦν

Πολλὲς γυναίκες σήμερα παίρνουν ἀπὸ τὸν τάφο τοῦ Ἁγίου χορταράκια, τὰ βάζουν στὸ νερὸ καὶ πιάνουν προζύμι ποὺ δίνει ψωμιὰ σὰν παντόφλες φουσκωμένα.

Οἱ λίρες ἔγιναν κάρβουνο

Ὁ Σπῦρος Γιατρᾶς ἦταν πολὺ φτωχός. Εἶχε τέσσερις κοπέλλες καὶ πολλὰ ἀγόρια. Τοῦ εἶπε ὁ Ἀσκητής νὰ πάει σὲ κάποιο μέρος, σὲ ἕνα ὕψωμα ποὺ ἦταν μιὰ ἐλιά. Ἐκεῖ νὰ σκάψει καὶ θὰ βρεῖ ἕνα πυθάρι γεμάτο χρυσὲς λίρες. Τοῦ τόνισε ὅμως νὰ μὴν πεῖ σὲ κανένα τίποτα, γιατὶ ἀντὶ γιὰ λίρες θὰ βρεῖ κάρβουνα. Ὁ Σπῦρος δὲν τὸ πίστεψε, ἀλλὰ ἀπὸ τὶς πολλὲς φορὲς ποὺ τοῦ τὸ ἔλεγε κάλεσε ἐργάτες γιὰ νὰ σκάψουνε τὰ χώματα καὶ νὰ γελάσουν. Ὁ ἴδιος βοηθοῦσε στὸ σκάψιμο. Μετὰ ἀπὸ ἀρκετὴ ὥρα σκαψίματος ἄκουσε ἕνα χτύπο καὶ βρῆκε τὸ πυθάρι, ἀλλὰ ἐπειδὴ δὲ βάστηξε τὸ μυστικὸ ποὺ τοῦ εἶπε ὁ συμπονετικὸς Ἀσκητής, αὐτὸ ἦταν γεμάτο κάρβουνα.

Ἀσκητὴς μάρτυρας

Ὁ Σιναΐτης ἀσκητής, πατὴρ Ἀδριανός, ἀπὸ τὴ Ζάκυνθο, ὁ ὁποῖος ἔκανε τριάντα χρόνια στὴν ἔρημο, διηγήθηκε ὅτι ὅταν ἦταν παιδὶ καὶ πήγαινε μὲ τὰ πόδια στὴν Ἁγία Μαῦρα ἐρχόταν καὶ προσκυνοῦσε πάντα τὸν τάφο τοῦ Ἁγίου Διονυσίου τοῦ Γιατρᾶ. Ἔλεγε μάλιστα ὅτι ὁ Ἅγιος Διονύσιος ἦταν μεγάλος μάρτυρας, γιατὶ ἐκεῖ ποὺ ἀσκήτευε στὶς ἐρημιὲς τὸν ἔδεναν οἱ δαίμονες καὶ τὸν χτυποῦσαν ἀπὸ τὸν ἕνα κορμὸ δένδρου στὸν ἄλλο σὰν χταπόδι. Αὐτὸς βογγοῦσε, ἀλλὰ ὑπέμενε.

Πιὲς νὰ γιατρευτεῖς!

Ἡ Σπυρούλα Μυλωνᾶ διηγήθηκε ὅτι ὁ ἀδελφός της κάποτε ἦταν πολὺ σοβαρὰ καὶ δὲν εἶχε ζωή. Τὸ βράδυ βλέπει στὸν ὕπνο της τὸν Ἅγιο Διονύσιο τὸν Γιατρᾶ καὶ τῆς εἶπε:
- Δίπλα ἀπὸ τὸν τάφο μου εἶναι ἕνα ποτήρι. Πᾶρε το, γέμισέ το χῶμα ἀπὸ τὸν τάφο μου καὶ δός του νὰ πιεῖ.
Ὅταν ἔγινε, ὅπως ὅρισε ὁ Ἅγιος ὁ ἀσθενὴς ἔγινε τελείως καλά.

Πηγή: «Διορατικοί Σύγχρονοι Ἀσκητές», Δρος Χαραλάμπους Μ. Μπούσια, ἐκδ. Ἀγαθός Λόγος, σέλ.28-47

The post Μαρτυρίες ἀπὸ Ζακυνθινοὺς γιὰ τὸν Ὅσιο Διονύσιο τὸν Γιατρᾶ appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ὁ ἄνθρωπος ποὺ εἶναι ἄξιος τοῦ Θεοῦ γίνεται ἔμπλεος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἔχει τὴ θεία χάρι. Ὁ Θεὸς ἐν τῷ μυστηρίῳ τοῦ Χριστοῦ τοῦ δίδει τὴ χαρά, τὴν εἰρήνη, τὴν πραότητα, τὴν ἀγάπη. Ὁ Θεὸς δὲν γνωρίζει παρελθόν, παρὸν καὶ μέλλον. «Ὄυκ ἔστι κτίσις ἀφανὴς ἐνώπιον αὐτοῦ, πάντα δὲ γυμνὰ καὶ τετραχηλισμένα τοῖς ὀφθαλμοῖς αὐτοῦ ...». Ἔτσι καὶ στὸν ἄνθρωπο ποὺ ἔχει ὑγιῆ ψυχὴ ἀποκαλύπτονται τὰ μυστήρια τοῦ Θεοῦ καὶ γνωρίζονται οἱ βουλές Του, στὸ βαθμὸ ποὺ ὁ Θεὸς τὸ ἐπιτρέπει.

Χρειάζονται ὅμως προϋποθέσεις, προκειμένου νὰ ἔλθει καὶ νὰ μείνει ἡ θεία χάρις μέσα στὸν ἄνθρωπο. Μόνον αὐτὸς ποὺ ἔχει ταπείνωση λαμβάνει τὰ δῶρα αὐτὰ ἀπ’ τὸν Θεό, τὰ ἀποδίδει στὸν Θεὸ καὶ τὰ χρησιμοποιεῖ πρὸς δόξαν Του. Ὁ καλός, ὁ ταπεινός, ὁ ἀγαπῶν τὸν Θεό, αὐτὸς ποὺ ἔχει ἀρετὴ μὲ τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ δὲν πλανᾶται. Αἰσθάνεται μέσα του ὅτι εἶναι πραγματικὰ ἀνάξιος κι ὅτι ὅλα αὐτά του δίνονται, γιὰ νὰ γίνει καλός, καὶ γι’ αὐτὸ ἀγωνίζεται.

Ἀντίθετα, ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ δὲν πηγαίνει στοὺς ἐγωιστές, στοὺς ἀνθρώπους ποὺ δὲν ἔχουν συνείδηση τὶ τοὺς γίνεται. Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἔχει ἑωσφορικὸ ἐγωισμὸ νομίζει ὅτι εἶναι ἔμπλεος θείας χάριτος, ἀλλὰ βρίσκεται σὲ πλάνη· εἶναι ἄνθρωπος τοῦ διαβόλου. Ἡ πλάνη εἶναι μιὰ ψυχολογικὴ κατάσταση, μία ἐσφαλμένη κρίση· στὴν οὐσία ἡ πλάνη ἔρχεται ἀπ’ τὸν ἐγωισμό. Στὸν ἄνθρωπο ποὺ βρίσκεται σὲ πλάνη δημιουργοῦνται ψευδαισθήσεις, πειρασμικὲς φαντασίες καὶ βασανίζεται. Ἡ πλάνη εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ διορθωθεῖ. Διορθώνεται μόνο μὲ τὴ θεία χάρι. Μπορεῖ νὰ προσευχηθεῖ κάποιος ἄλλος καὶ ὁ Θεὸς νὰ ἐλεήσει τὸν ἄνθρωπο ποὺ πλανᾶται. Ἂν προσπαθήσει κι αὐτός, ἂν πάει σὲ «καθρέπτη», ποὺ εἶναι ὁ καλὸς πνευματικός, κι ἐξομολογηθεῖ εἰλικρινά, ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ θὰ τὸν θεραπεύσει.

Καθὼς ξυπνάω τὴ νύκτα ἐδῶ στὸ μοναστήρι, «βλέπω» τὸ Ἅγιον Ὅρος νὰ ἔχει πλημμυρίσει ἀπ’ την χάρι ἐξ αἰτίας τῶν ἑωθινῶν προσευχῶν τῶν πατέρων. Μόλις χτυπάει τὸ τάλαντα, τρέχουνε ν’ ἀκούσουνε «Ἐξεγερθέντες τοῦ ὕπνου» κι ἀρχίζουνε μὲ λαχτάρα, μὲ ἀγάπη, μὲ χαρὰ τὶς προσευχές. Τί νὰ σᾶς πῶ! Ἀνοίγει ὁ Παράδεισος. Ἔτσι τὰ αἰσθάνομαι μὲ τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ καὶ τὰ λέω. Ἀφῆστε νὰ τὰ λέω. Θέλω νὰ τὰ λέω. Ἀπ’ τὴν ἀγάπη μου γιὰ σᾶς τὸ κάνω!

...Πήγαμε κάποτε γιὰ προσκύνημα μαζὶ μὲ τὸν κύριο Γιῶργο καὶ τὴν κυρία Καίτη στὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Θεολόγο στὴν Πάτμο. Ἦταν πρωί. Ἔνιωθα νὰ μὲ πνίγει ἡ χάρις τοῦ ἁγίου Ἰωάννου. Εἶχε κόσμο τὸ σπήλαιο τῆς Ἀποκαλύψεως. Φοβήθηκα μήπως προδώσω τὰ αἰσθήματά μου. Ἂν ἄφηνα τὸν ἑαυτό μου νὰ ἐκδηλωθεῖ, θὰ μὲ περνοῦσαν γιὰ τρελό. Αὐτοσυγκρατήθηκα. Βγῆκα ἔξω ἀπ’ τὴν ἐκκλησία. Δὲν εἶναι καλὸ νὰ βλέπουν οἱ ἄλλοι τὰ βιώματα τῆς μυστικῆς ἐπαφῆς μὲ τὸν Θεό. Γι’ αὐτό τους εἶπα κι ἐφύγαμε. Τὸ ἀπόγευμα τῆς ἴδιας ἡμέρας ἦταν ἡσυχία. Ἤμασταν οἱ τρεῖς μας. Δὲν ὑπῆρχε ἄλλος στὴν ἐκκλησία. Πρὶν μποῦμε μέσα τους προετοίμασα. Τοὺς λέω:

-Ὅ,τι κι ἂν δεῖτε, δὲν θὰ κουνηθεῖτε, οὔτε θὰ μιλήσετε.

Μπήκαμε μέσα μὲ εὐλάβεια, χωρὶς θόρυβο, μὲ σιωπή, ἁπλᾶ, ταπεινά. Σταθήκαμε μπροστὰ στὴ Θεία Ἀποκάλυψη. Γονατίσαμε καὶ οἱ τρεῖς, ἐγὼ στὴ μέση. Πέσαμε πρηνεῖς. Λέγαμε τὸ «Κύριε Ἰησοῦ ...» περίπου ἕνα τέταρτο. Ἐγὼ αἰσθανόμουν ἄδειος. Καμιὰ συγκίνηση, τίποτα. Ἐρημιά. Κατάλαβε ὁ ἀντίθετος, ὁ διάβολος, καὶ θέλησε νὰ μ’ ἐμποδίσει. «Αὐτὰ δὲν γίνονται μὲ πρόγραμμα», σκέφθηκα. Τὴν ἔλεγα, τὴν ἤθελα τὴν εὐχή –ἢ μᾶλλον οὔτε τὴν ἔλεγα, οὔτε τὴν ἤθελα, διότι ὅταν τὴ λέεις, ὅταν τὴ θέλεις, καμιὰ φορὰ τὸ παίρνει εἴδηση ὁ ἀντίθετος. Εἶναι ἕνα πάρα πολὺ λεπτὸ σημεῖο. Δὲν μπορεῖς μόνος νὰ περιφρονήσεις τὸν ἀντίθετο. Καὶ νὰ τὸν περιφρονήσεις, πρέπει πάλι μὲ τὴν θεία χάρι, ἕνα ἀνεξήγητο πρᾶγμα.

Δῶστε πολλὴ προσοχή. Δὲν σφίχθηκα, δὲν ἐπίεσα τὴν κατάσταση. Δὲν πρέπει σ’ αὐτὰ τὰ πνευματικὰ νὰ πηγαίνομε μὲ τὴ βία.

Βγῆκα ἔξω. Περιεργάσθηκα τὰ λουλούδια, σὰν νὰ ἤθελα ν’ ἀδιαφορήσω γιὰ τὸ ὅτι δὲν γινόταν τὸ ἄνοιγμα τῆς ψυχῆς μου. Κοίταξα λίγο τὴ θάλασσα. Μπῆκα μέσα πάλι στὸ ἐκκλησάκι, ἔβαλα στὸ θυμιατὸ λίγα κάρβουνα, τὰ ἄναψα, ἔβαλα λίγο λιβάνι, θύμιασα καὶ τότε ἄνοιξε ἡ καρδιά μου. Τότε ἦλθε ἡ θεία χάρις. Στὸ πρόσωπό μου ἦλθε μία λάμψη, ἔγινα ἔνθεος, ὕψωσα τὰ μάτια μου. Σὲ μιὰ στιγμὴ ἔπεσα κάτω. Ὅπως μοῦ εἶπαν οἱ συνοδοί μου, ἔμεινα κάτω εἴκοσι λεπτά ...

Αὐτὸ τὸ θαῦμα, ποὺ μοῦ ἔγινε στὴν Πάτμο, εἶναι ἕνα μεγάλο μυστήριο. Ἔχει μεγάλη ἔννοια. Εἶδα τὸ γεγονὸς τῆς Ἀποκαλύψεως. Εἶδα τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Θεολόγο, τὸν μαθητή του, τὸν Πρόχορο, ἔζησα τὸ γεγονὸς τῆς Θείας Ἀποκαλύψεως, ὅπως ἀκριβῶς εἶχε συμβεῖ. Ἄκουσα τὴ φωνὴ τοῦ Χριστοῦ ἀπ’ τὴ σχισμὴ τοῦ βράχου...

Αὐτὰ νὰ μὴν τὰ πεῖτε πουθενά. Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ... Νὰ μ’ ἐλεήσει ὁ Θεός. Γιατί σᾶς τὰ εἶπα; Πέστε μου... Σας τὰ εἶπα γιὰ νὰ μάθετε νὰ ἐγκαταλείπετε τὸν ἑαυτό σας ἁπαλά, χωρὶς πίεση στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ. Τότε Ἐκεῖνος θὰ ἔρχεται στὶς ψυχές σας καὶ θὰ τὶς χαριτώνει. Ἂν ὁ πονηρὸς σᾶς θέτει ἐμπόδια, νὰ τὸν περιφρονεῖτε. Καταλάβατε; Ἔτσι ἔκανα κι ἐγώ. Ἀπασχολήθηκα μὲ κάτι ἄλλο, ὅταν συνειδητοποίησα ὅτι κάτι παρεμβαίνει. Αὐτὸ ἔχει πολὺ βάθος.

Τὰ λέω αὐτά, ἀλλὰ δὲν μοῦ ‘ρχεται καὶ καλὸ ποὺ τὰ λέω. Αἰσθάνομαι ὅτι δὲν πρέπει νὰ τὰ λέω... Αὐτὰ εἶναι μυστήρια, δὲν μπορῶ νὰ τὰ ἐξηγήσω. Τὸ μόνο ποὺ λέω εἶναι νὰ γίνονται ὅλα ἁπλᾶ, ταπεινά, ἁπαλά. Ὅταν τὸ θέλεις καὶ περιμένεις νὰ ἑνωθεὶς μὲ τὸν Θεό, ὅταν ἐκβιάζεις τὸν Θεό, δὲν ἔρχεται. Ἀλλὰ ἔρχεται «ἐν ἡμέρᾳ ἢ οὐ προσδοκᾶς καὶ ἐν ὥρᾳ ἢ οὐ γινώσκεις». Εἶναι ἕνας ἁγιότατος τρόπος, ἀλλὰ δὲν μπορεῖς νὰ τὸν μάθεις ἀπ’ ἔξω. Πρέπει νὰ μπεῖ μέσα στὴν ψυχή σου μυστικά, ὥστε νὰ τὸν ἐνστερνισθεῖς μὲ τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ.

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΟΥ ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΙ

The post Ἅγιος Πορφύριος: «Ἄκουσα τὴ φωνὴ τοῦ Χριστοῦ ἀπ’ τὴ σχισμὴ τοῦ βράχου στὸ σπήλαιο τῆς Ἀποκαλύψεως στὴν Πάτμο» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.