Μύρια εἶναι τὰ θαύματα ποὺ τέλεσε ὁ Θεὸς ἀπὸ τότε ποὺ φανερώθηκε τὸ ἅγιο λείψανο καὶ τελεῖ ἀκόμα μέχρι σήμερα σὲ ὅσους ἐπικαλοῦνται τὸ ὄνομά της, ποὺ εἶναι ἀδύνατο νὰ γραφοῦν. Γιατί καὶ χωλοὺς καὶ κωφοὺς καὶ παραλυτικοὺς καὶ ἀσθενεῖς ψυχικὰ καὶ ἀπὸ κάθε εἶδος ἀσθένεια καὶ ἀπὸ κάθε θανάσιμο πάθος θεραπεύει καὶ μόνο ποὺ ἀκουμπᾶς στὴν ἁγία λάρνακα φεύγει κάθε νόσημα καὶ ἄφθονα σὰν πηγὴ ἀνεξάντλητη χύνεται καὶ πλημμυρίζει μὲ ἰάματα σὲ αὐτοὺς ποὺ προσέρχονται μὲ πίστη στὴ χάρη της.

Οἱ ἀσθενεῖς προστρέχουν σ’ αὐτὴν μὲ εὐλάβεια, ἀσπάζονται τὸ ἅγιο λείψανό της, τοποθετοῦν πάνω στὸ ἅγιο κεφάλι τὸ μαντήλι τους καὶ φορῶντας τὸ θεραπεύονται. Σὲ καιρὸ ἀνομβρίας ἢ ἐπιδημίας, οἱ Χριστιανοὶ τελοῦν λειτουργία μαζὶ μὲ τὸ ἱερὸ λείψανο τῆς Ὁσίας καὶ δὲν ἀποτυγχάνουν στὴ δέησή τους. Ἀλλὰ καὶ στὴν πατρίδα της, τοὺς Ἐπιβάτες, καὶ τὴ διπλανὴ Καλλικράτεια (καὶ σήμερα στοὺς Νέους Ἐπιβάτες, στὴ Νέα Καλλικράτεια, στὴν Πτολεμαΐδα, στὴν κωμόπολη Θεολόγος τῆς νήσου Θάσου κ.α.) ἀναφέρονται πολλὰ θαύματα καὶ ἀπὸ τὴν παράδοση καὶ ἀπὸ προφορικὲς μαρτυρίες. Σὲ λίγα ἀπὸ αὐτὰ θὰ ἀναφερθοῦμε παρακάτω.

Ὅταν μετακομιζόταν τὸ ἱερὸ Λείψανο τῆς Ὁσίας ἀπὸ τὴν Καλλικράτεια (ὅπου διατηροῦνταν στὸ ὄνομά της παρεκκλήσιο) γιὰ τὸν Τύρνοβο, ὅπου ἦταν ἡ ἕδρα τῶν Βουλγάρων βασιλέων, κατὰ τὴ διάβαση τῆς ἱερᾶς πομπῆς μέσῳ τῶν Ἐπιβατῶν, ὅπου περνοῦσε ὁ μεγάλος δρόμος ποὺ ὁδηγεῖ στὴν Ἀδριανούπολη, ὅλοι οἱ κάτοικοι ἔτρεξαν γιὰ νὰ προσκυνήσουν τὸ ἱερὸ σκήνωμα. Ἀφοῦ τὸ προσκύνησαν, δόθηκε ἐντολὴ νὰ ἀναχωρήσει ἡ ἅμαξα, ὅμως τὰ ἄλογα στάθηκε ἀδύνατο νὰ προχωρήσουν. Ρώτησαν γιατί δὲν προχωροῦν καὶ μὲ μεγάλη ἔκπληξη ἔμαθαν οἱ ὑπεύθυνοι γύρω ἀπὸ τὸ ἱερὸ σκήνωμα ὅτι μιὰ γριὰ γυναῖκα εὐσεβὴς καὶ φιλόθρησκη μὲ ὅλη της τὴν ἐπιθυμία ζητοῦσε νὰ ἀσπασθεῖ τὴν ὁσία Παρασκευή, ἀλλὰ λόγῳ γεροντικῆς ἀδυναμίας δὲ μποροῦσε. Τότε ἔτρεξαν, ἔφεραν τὴ γριὰ γυναῖκα καὶ ἀφοῦ αὐτὴ ἀσπάσθηκε τὸ ἱερὸ λείψανο, τότε ξεκίνησαν τὰ ἄλογα καὶ ἡ ἅμαξα ἀναχώρησε.

Πολλὰ εἶναι τὰ θαύματα ποὺ ἔκανε καὶ κάνει στοὺς ναυτικούς, οἱ ὁποῖοι μὲ θέρμη τὴν ἐπικαλοῦνται τὴν ὥρα τοῦ κινδύνου: «Ὅσια Παρασκευή μου, φθάσε καὶ σῶσε μὲ» καὶ μὲ τὴν ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τῆς Ὁσίας ἐνισχύεται ἡ ἐλπίδα σωτηρίας καὶ μὲ θάρρος ἀγωνίζονται στὴν τρικυμία.

Ὅπως συνέβη τὸ 1811 μὲ ἕνα πλοῖο ποὺ εἶχε ἔρθει ἀπὸ τὴ Χίο, τοῦ ὁποίου ὁ πλοίαρχος ἦταν Ὀθωμανός. Τὸ πλοῖο κινδύνευε, ἀγκυροβόλησε ἀπέναντι ἀπὸ τὸν ἱερὸ ναὸ τῆς ὁσίας στοὺς Ἐπιβάτες, ἀλλὰ ἡ τρομερὴ θαλασσοταραχὴ τὸ ἀπειλοῦσε μὲ καταποντισμό. Τὸ πλήρωμα ἀπελπισμένο ἐπικαλοῦνταν νὰ τοὺς σώσει ἡ χάρη τῆς ἐκκλησίας ποὺ φαινόταν. Καὶ πράγματι, φανερώθηκε τὴ νύκτα στὸν πλοίαρχο μελανοφοροῦσα γυναῖκα, ἡ ὁποία κρατοῦσε στὸ δεξί της χέρι τὸ σταυρὸ καὶ τοὺς εἶπε: «Θαρσεῖτε, τέκνα μου, ἡ προσευχή σας εἰσακούσθη». Σὲ λίγο ἡ θαλασσοταραχὴ κόπασε. Τὸ πρωὶ ὅλο τὸ πλήρωμα μετέβη στὸ ναὸ γιὰ νὰ προσευχηθεῖ καὶ νὰ εὐχαριστήσει τὸ Θεὸ γιὰ τὴ σωτηρία τους. Ὁ πλοίαρχος βλέποντας τὴν εἰκόνα της φώναξε μὲ χαρά: «Αὐτὴν εἶδα καὶ τὴν ἀναγνωρίζω! Αὕτη μᾶς ἔσωσε ἀπὸ τὸν θάνατο».

Καὶ τὴν πατρίδα της ἔσωσε στὸν καιρὸ τῆς Τουρκοκρατίας. Κάποιος Τοῦρκος διοικητὴς ζητοῦσε ἐπίμονα μεγάλο χρηματικὸ ποσό, τὸ ὁποῖο ἦταν ἀδύνατο νὰ βρεθεῖ ἀπὸ τοὺς Ἐπιβατηνοὺς καὶ ἀπειλοῦσε διαφορετικὰ ὅτι θὰ τοὺς σφάξει. Τὴ νύκτα παρουσιάστηκε ἡ Ὁσία μπροστά του, τὸν χαστούκισε καὶ τοῦ εἶπε: «Ἐὰν δὲν φύγεις ἀμέσως, θὰ καταστρέψω καὶ σὲ καὶ τοὺς ἀνθρώπους τῆς συνοδείας σου». Ἀμέσως ὁ Τοῦρκος διοικητὴς ἔδωσε διαταγὴ νὰ ἑτοιμαστοῦν γιὰ νὰ ἀναχωρήσουν τὸ πρωί. Ἔτσι σώθηκαν οἱ Ἐπιβατηνοὶ ἀπὸ βέβαιο φόνο.

Στὸν Α’ Βαλκανικὸ πόλεμο ἡμέρα Παρασκευὴ 25 Φεβρουαρίου 1913 τὰ συμμαχικὰ βουλγαρικὰ στρατεύματα ποὺ ἔφτασαν μέχρι τοὺς Ἐπιβάτες ὑποχώρησαν γιὰ στρατιωτικοὺς λόγους στὰ βορειοανατολικά. Τὴν ἄλλη ἡμέρα Σάββατο 26 Φεβρουαρίου μεγάλο τουρκικὸ πλοῖο γιομᾶτο φανατισμένους ἐθελοντὲς ἔφυγε ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη. Τὸ μεσημέρι ἔφτασε στοὺς Ἐπιβάτες μὲ σκοπὸ νὰ ἐρημώσει τὴν πόλη. Ἐπειδὴ καὶ τὸ πλοῖο τῆς γραμμῆς ἐρχόταν τὴν ἴδια ὥρα τοῦ Σαββάτου ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη, κατέβαιναν οἱ κάτοικοι στὴν παραλία χαρούμενοι νὰ προϋπαντήσουν τοὺς συγγενεῖς τους ποὺ ἔμεναν στὴν Πόλη. Μὲ ἔκπληξη διαπίστωσαν ὅτι τὸ πλοῖο τῆς γραμμῆς δὲν ἦρθε καὶ τὸ πολεμικὸ δὲν μπόρεσε νὰ ἀγκυροβολήσει. Ἀναγκάστηκε καὶ ἔστριψε, κατευθύνθηκε στὸ διπλανὸ χωριὸ Οἰκονομειό. Ἐκεῖ οἱ ἐθελοντὲς προέβηκαν σὲ σφαγὲς τοῦ πληθυσμοῦ καὶ σὲ πυρπόληση τοῦ χωριοῦ.

Τὸ ἴδιο κακὸ θὰ γινόταν καὶ στοὺς Ἐπιβάτες, ἀλλὰ ἡ ὁσία Παρασκευὴ ἔκανε τὸ θαῦμα της, ὅπως ὁμολόγησε Τοῦρκος ἐθελοντὴς σταφιδέμπορος: «Μιὰ μαυροφορεμένη γυναῖκα ἅρπαξε τὴν ἄγκυρα καὶ ἐμπόδισε τὸ πλοῖο νὰ ἀγκυροβολήσει».

Στὶς τοπικὲς προφορικὲς παραδόσεις τῶν κατοίκων τῆς Ἀνατολικῆς Θράκης τὸ ὄνομά της εἶναι θαυμαστό. Οἱ πιστοὶ ἀναφέρουν ὅτι τὰ ὀνόματα ποὺ φέρουν τὰ διπλανὰ ἀπὸ τοὺς Ἐπιβάτες χωριά, ὅπως: Οἰκονομειό, Ἐξάστερο, Αἰγιαλοί, Καλλικράτεια κ.ἄ. τὰ ἔχει δώσει ἡ Ὁσία μὲ θαυματουργικὸ τρόπο. Ἂν καὶ ἱστορικὰ δὲν εὐσταθεῖ, γιατί οἱ τοπωνυμίες τῶν περισσοτέρων περιοχῶν ὑπῆρχαν αἰῶνες πρίν, δείχνει ὅμως τὴν πίστη τους στὶς θαυματουργικές της ἱκανότητες. Ὅπως διηγοῦνται οἱ παλαιότεροι, στὴν Καλλικράτεια, στὸν τόπο ποὺ βρέθηκε τὸ λείψανο τῆς Ὁσίας, ὑπῆρχε ἁγίασμα καὶ ἔκανε πολλὰ θαύματα. Ἡ μνήμη της ἑορτάζεται στὶς 14 Ὀκτωβρίου. Εἶναι ἡμερομηνία ἀλησμόνητη, γιατί αὐτὴ τὴν ἡμέρα (14 Ὀκτωβρίου 1922) οἱ Ἐπιβατηνοὶ ἔφυγαν ὁριστικὰ ἀπὸ τὴν πατρίδα τους. Τὴν παραμονὴ τὸ βαπόρι, ἦταν ἕτοιμο νὰ ξεκινήσει. Μιὰ φουρτούνα ὅμως στάθηκε ἐμπόδιο. Ἀποδίδεται σὲ θαῦμα. Τὸ πρωὶ τῆς ἑορτῆς πηγαίνουν οἱ κάτοικοι στὸ ναὸ καὶ προσκυνοῦν τὴν εἰκόνα τῆς Ὁσίας μὲ σπαραγμὸ ψυχῆς. Τὸ μεσημέρι ξεκινάει τὸ πλοῖο. Ἡ θάλασσα γίνεται σὰν λάδι κι ἐξασφαλίζει καλὸ ταξίδι.

Πηγή: Ἀθανασίου Δ. Κουμπαρούλη. Ὁσία Παρασκευὴ ἡ Νέα ἐξ Ἐπιβατηνῶν. Ἡ Προστάτιδα τῶν Βαλκανίων. Βίος καὶ Γραμματεία. Ἐκδοτικὸς Οἶκος ἀδελφῶν Κυριακίδη.

Τὸ ἱερὸ καὶ ἄφθαρτο σκήνωμα τῆς Ὁσίας Παρασκευῆς (τῆς Νέας) της Ἐπιβατηνῆς φυλάσσεται στὸν Καθεδρικὸ Ναὸ
τῆς Μητρόπολης στὸ Ἰάσιο τῆς Ρουμανίας. Εἶναι ὁλοζώντανο σὰν νὰ κοιμᾶται καὶ εὐωδιάζει!

The post Θαύματα Ὁσίας Παρασκευῆς της Ἐπιβατηνῆς appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Διήγηση π. Ἀμβροσίου Λάζαρη:

-«Εἰσαγγελέα, τὸ βλέπεις αὐτό; μοῦ λέει, δείχνοντάς μου παράλληλα ἕνα ἰδιόμορφο πέτρωμα, ὅσο ἕνα μανταρίνι σὲ μέγεθος, μέσα σ’ ἕνα μικρὸ γυάλινο βαζάκι, πάνω στὸ κομοδίνο.

Κούνησα καταφατικὰ τὸ κεφάλι μου καὶ ὁ Γέροντας συνέχισε.

Ἄκου, ποῦ λές, εἰσαγγελέα μου... Πρὶν καιρὸ πέρασε, ἀπὸ δῶ ἕνας Ἑλβετὸς γιατρός, φίλος τοῦ Δεσπότη τῆς Λαμίας, τοῦ Δαμασκηνοῦ. Ἤρθανε μαζί. Ἐγὼ ἐκεῖνο τὸν καιρὸ ὑπέφερα, ἀπὸ κάτι πόνους στὴ μέση καὶ ὁ Δεσπότης τὸ ἤξερε. Λέει τοῦ γιατροῦ τὸ πρόβλημα καὶ ἐκεῖνος, ἀφοῦ μὲ ἐξέτασε, εἶπε ὅτι πρέπει νὰ χειρουργηθῶ ἄμεσα! Εἶναι πρόβλημα νεφροῦ αὐτὸ καὶ ἡ ἐγχείρηση, θὰ φρόντιζε αὐτός, νὰ γίνει στὴ Βιέννη, στὸ καλλίτερο νοσοκομεῖο...!

Ἔκαμα ὑπακοὴ στὸ Δεσπότη καὶ πῆγα, ποῦ λές, στὴν Ἑλβετία... Μπῆκα στὸ νοσοκομεῖο, γίνανε οἱ ἐξετάσεις καὶ προγραμματίστηκε ἡ ἐγχείρηση ... Ὅλοι συμφωνοῦσαν μὲ τὴ διάγνωση καὶ ἔλεγαν ὅτι εἶναι σοβαρὴ ἐγχείριση...! Μοῦ ἔλεγαν νὰ μὴν ἀνησυχῶ καὶ τέτοια...

Ἐγὼ πάλι, μιὰ ἀπορία τὴν εἶχα, ἀλλὰ δὲν ἀνησυχοῦσα, γιατί εἶχα ζήσει πολλὰ θαύματα... ὅτι θέλει ὁ Θεός...!

Τὴν παραμονὴ τῆς ἐγχείρισης, ἀπόγευμα, κατέβηκα στὸν κῆπο τοῦ νοσοκομείου νὰ προσευχηθῶ καὶ νὰ περπατήσω... Μεγάλο νοσοκομεῖο!...

Ὅπως περιπάταγα, βλέπω ποῦ λές, εἰσαγγελέα μου, κι’ ἕνα ἄλλο παπᾶ, πολύ-πολὺ γνωστό, μέτριο ἀνάστημα, νὰ’ ρχεται πρὸς τὸ μέρος μου, ἀπὸ τὴν ἀντίθετη μεριά, ἀπὸ ἄλλη πόρτα τοῦ νοσοκομείου.

Ἔφθασε κοντὰ μοῦ... χαιρετηθήκαμε...

Τί κάνεις παπᾶ-Ἀμβρόσιε, πόσο χαίρομαι ποῦ σὲ βλέπω !!!

Πολὺ καλὰ πάτερ μου, ἀλλὰ νά, σκέφτομαι τὸν κόσμο μας, τὰ λάθη μας τὶς ἁμαρτίες μας, πονάω κιόλας, ἀλλὰ δόξα τὼ Θεῶ...!

Πιάσαμε πολλὴ κουβέντα, ποῦ λές, ἀλλὰ ντρεπόμουνα νὰ τὸν ρωτήσω τ’ ὄνομά του ποῦ δὲν μποροῦσα νὰ τὸ θυμηθῶ μὲ τίποτα.

Μοῦ ἦταν ὅμως πολὺ γνωστός... Είπαμε γιὰ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο, τὸν Σεραφείμ, γιὰ Δεσποτᾶδες, γιὰ πολλά... Τὸν θαύμασα!

Ἀλλὰ πῶς τὸν ρωτᾶς «πῶς σὲ λένε, πάτερ;», μεγάλη ντροπὴ τὸ ἔνιωθα κάτι τέτοιο. Περπατήσαμε ὥρα. Σουρούπωσε καὶ ἔπρεπε νὰ γυρίσω στὸ θάλαμο, νὰ περάσουν οἱ νοσοκόμες, νὰ ἑτοιμαστῶ γιὰ τὴν ἐγχείριση.

Καθὼς τὸ σκεφτόμουνα μοῦ λέει:

Ἄντε, πᾶμε μέχρι τὸ θάλαμο, Ἀμβρόσιε, καὶ θὰ φύγω καὶ γώ.

Δὲν μποροῦσα νὰ τοῦ φέρω ἀντίρρηση καὶ παρακαλοῦσα τὴ χάρη Τῆς νὰ θυμηθῶ τὸ ὄνομά του... Μπήκαμε κι’ ἔκατσε δίπλα μου στὸ κρεβάτι. Κουβεντιάσαμε ἀκόμα λίγο καὶ κάποια στιγμή, βάζει τὸ χέρι του στὰ πλευρά μου καὶ μοῦ λέει:

Ἐδῶ θὰ ἐγχειρισθεῖς;

Ναί, ἀδελφέ μου, τοῦ λέω...

Ἀμέσως ἔνοιωσα ἕνα πόνο, ὅπως μὲ ἀκούμπησε καὶ ἔντονη ἐπιθυμία νὰ πάω στὴν τουαλέτα. Πῆγα καὶ «Μέγας εἶ Κύριε καὶ θαυμαστὰ τὰ ἔργα σου»!!! Μὲ ἔντονους πόνους, σὰν τοὺς πόνους τῆς γέννας λένε εἶναι τοῦτοι, ἔβγαλα αὐτὴ τὴν πέτρα ποῦ βλέπεις!

Γύρισα ἐξαντλημένος στὸ κρεβάτι καὶ λέω στὸν παπᾶ, ποῦ ἦταν ἀκόμα ἐκεῖ:

Πάτερ μου, μοῦ εἶσαι τόσο γνωστός, μὰ τόσο γνωστός, ἀλλὰ δὲν θυμᾶμαι τὸ ὄνομά σου...! Συγχώρα με... Αλλά πῶς σὲ λένε καὶ πῶς βρέθηκες ἐδῶ;

Σηκώνεται καὶ τί μοῦ λέει :

Μ’ ἀγαπᾶς τόσο πολὺ κι’ ἐγὼ σ’ ἀγαπῶ καὶ δὲν μὲ θυμᾶσαι, Ἀμβρόσιε; Ἄκου νὰ δεῖς, ἐδῶ βρέθηκα, γιατί πάω ὅπου θέλω...!!! Συκοφαντήθηκα καὶ κατηγορήθηκα ὅσο κανένας ἄλλος... καὶ ἡ ἀμοιβή μου εἶναι νὰ πηγαίνω ὅπου θέλω καὶ ὅποτε θέλω γιὰ νὰ βοηθάω τοὺς ἀνθρώπους...!!!

Εἶμαι ὁ Πενταπόλεως ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ !!! κι’ ἐπειδὴ σ’ ἀγαπῶ, ἦρθα καὶ σὲ χειρούργησα...!!! Αὐτὸ νὰ τὸ δείξεις αὔριο στοὺς γιατρούς, γιατί αὐτοὶ δὲν πιστεύουν, εἶναι ἀσταύρωτοι καὶ ἀμύρωτοι... Ὅταν τὸ δοῦν καὶ σὲ ἐξετάσουν πές τους ὅτι σὲ χειρούργησα ἐγώ...!!! Θὰ τὸ καταλάβουν!!!... Σ’ ἀφήνω τώρα καὶ καλὴ ἀντάμωση καλὴ ἐπιστροφή... καὶ βγῆκε ἀπὸ τὸ θάλαμο.

Αὐτὴ ποῦ λὲς εἰσαγγελέα μου εἶναι ἡ ἱστορία αὐτοῦ τοῦ μανταρινιοῦ ποῦ βλέπεις... Τὸ’ χῷ ἐδῶ, γιὰ νὰ μὴν ξεχάσω ποτὲ τὴ συνάντηση αὐτή...!!!

The post Ἅγιος Νεκτάριος: «Ὅταν τὸ δοῦν καὶ σὲ ἐξετάσουν πές τους ὅτι σὲ χειρούργησα ἐγώ!» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ἡ Γερόντισσα Μακαρία σταύρωνε ὑπομονετικὰ μὲ τεμάχιον Ἱεροῦ Λειψάνου τοῦ Ἁγίου Ἐφραὶμ
τοὺς εὐσεβεῖς προσκυνητὲς ποὺ ζητοῦσαν τὴν προσευχή της.

Ἡ μεγάλη εὐλάβεια της Ἁγίας Γερόντισσας Μακαρίας πρός τούς Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας τήν ὡδήγησε σε τοπικά προσκυνήματα Ἱερῶν Λειψάνων, ὅπως τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Ρῶσσου καί τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου Αἰγίνης...

Στό προσκύνημά της στόν Ἅγιο Δημήτριο Θεσσαλονίκης, συνοδευόμενη ἀπό τήν Μοναχή Θεοδοσία, ὅταν εἰσῆλθε να προσκυνήσει τόν τάφο τοῦ Ἁγίου, ἄρχισαν ἐπάνω στό μάρμαρο νά ἐμφανίζονται μεγάλες φουσκάλες παχύρευστου Ἁγίου μύρου σ' ὅλη τήν ἐπιφάνεια καί ὁ χῶρος πλημμύρισε θεία εὐωδία!

Γονάτισε μέ εὐλάβεια μέ δάκρυα στα μάτια, καί προσευχομένη εὐχαριστοῦσε τόν Ἅγιο. Ἡ ἀδελφή Θεοδοσία σε ἀπόσταση παρακολουθοῦσε ἐκστατική τό θεῖο γεγονός, τήν ὑποδοχή αὐτή τοῦ Ἁγίου στήν Γερόντισσά της.

Σέ ἄλλο προσκύνημά της στόν Ἅγιο Ιωάννη τόν Ρῶσσο, στο Προκόπι Ευβοίας, συνοδευόμενη πάλι ἀπό τήν Μοναχή Θεοδοσία, καθώς προσκυνοῦσε τόν Ἅγιο, Ἐκεῖνος ἐγύρισε πρός τό μέρος της καί συνομιλοῦσαν... Ἡ ἀδελφή ἄκουγε τόν ἦχο τοῦ γυρίσματος τοῦ Ἱεροῦ Λειψάνου καί το τρίξιμο τῶν Ἁγίων ὀστῶν Του.

Εἶχε τή μεγάλη εὐλογία νά ἀλλάξει καί νά εὐπρεπίσει τὸ Ἅγιο Λείψανο τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Νεαπολίτου στόν Ἱερό Ναό τοῦ Ἁγίου Ευσταθίου Νέας Ιωνίας, ὕστερα ἀπό πρόσκληση τοῦ ἱερέως τοῦ Ναοῦ.

Ἡ Ἁγιότητά της ἦταν μαγνήτης θείων δωρεῶν ἀπό τόν Οὐράνιο Πατέρα, για τίς ὁποῖες ἐλάχιστα γνωρίζουμε, λόγῳ τῆς σιωπῆς της, ἀλλά ἡ ἀλλοίωση τοῦ προσώπου της τίς μαρτυροῦσε. Ιδιαίτερη δέ ἦταν ἡ σχέση της καί με τόν Ἅγιο Πατάπιο... Εἶχε βρεθεῖ στόν Ἅγιο Τόπο του πρίν τὸν ἐπισκεφτεί...

Σε προσκύνημά της στόν Ἅγιο Νεκτάριο Αἰγίνης, μετά τήν ἀγρυπνία, ἐνῷ βρισκόταν στο προαύλειο, τήν πλησίασε μία κακόσχημη γραῖα, μέ ἐπιθετικότητα καί τῆς λέει: «Πιστεύεις ὅτι αὐτός εἶναι Ἅγιος;» Καί ἡ Μητέρα με παρρησία τῆς ἀπαντᾶ: «Ναί, πιστεύω ὅτι εἶναι μεγάλος Ἅγιος!» Τότε ἐκείνη ὁρμᾷ, τήν σπρώχνει, τήν ρίχνει κάτω καί ἐξαφανίζεται οὐρλιάζοντας.

Δέν ἦταν ἡ μόνη φορά πού ἡ ταπεινή Γερόντισσα Μακαρία ἐδέχετο ἐπίθεση ὀφθαλμοφανῆ ἀπό τό αἴτιο τοῦ κακοῦ. Σέ ὅλη τήν ἐπίγεια ζωή της ἔδινε μάχες μαζί του καί πολλές φορές σῶμα μέ σῶμα! Ελάχιστα γνωρίζομε...

Μία ἀδελφή, ἐνῷ εὑρίσκετο στό κελλί τῆς Μητέρας, ἀπέναντί της, εἶδε τό χέρι τῆς Γερόντισσάς της μελανιασμένο, στό κάτω μέρος τῆς παλάμης, στη συνέχεια τοῦ μικροῦ δακτύλου: «Μητέρα, τί πάθατε;» τήν ρώτησε πλησιάζοντας πρός τό μέρος της. Ἐκείνη ἔκπληκτη βλέποντας τόν μώλωπα καί συνειδητοποιώντας, ἔκρυψε τά χεράκια της κάτω ἀπό τό τραπεζάκι, στήν ποδιά της καί σιωποῦσε...

Ἡ ἀδελφή μέ σεβασμό καί ἀγάπη ἐπέμενε καί ἔτσι τῆς διηγήθηκε μέ βαθύ ἀναστεναγμό καί βουρκωμένα μάτια: «Παιδάκι μου, τό βράδυ, ἐνῷ προσευχόμουν, ἦλθε ὁ πειρασμός. Εἶχε τή μορφή ζώου, σάν χοῖρος, μέ ἄλλο κεφάλι, γλοιώδης καί σιχαμερός, ἐπιθετικός καί μέ πλησιάσε πολύ κοντά μέ σκοπό νά μέ βλάψει. Τόν χτύπαγα πολλή ὥρα μέ τό χέρι μου, γιά νά φύγει, φωνάζοντας τόν Κύριό μας, ὥσπου ἐξαφανίστηκε, ἀφήνοντας πίσω του ἀφόρητη δυσωδία».

Το παραπάνω γεγονός συνέβη πρίν ξεσπάσει ὁ μεγάλος διωγμός της, καί τήν ἴδια ἐποχή ἔβλεπε τό μοναστηράκι της περικυκλωμένο ἀπό δαιμόνια...

Πηγή: «Γερόντισσα Μακαρία Ὅρους Ἀμώμων Ἀττικῆς», Ἔκδοσις Ἱερὰς Μονῆς Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου καὶ Ἁγίου Ἐφραὶμ Ὅρους Ἀμώμων Ἀττικῆς 2022, σέλ.252-254

The post Ἡ θαυμαστὴ ὑποδοχὴ ποὺ ἔκανε ὁ Ἅγιος Δημήτριος Θεσσαλονίκης στὴν Ἁγία Γερόντισσα Μακαρία! appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Οὐαὶ καὶ ἀλίμονο σ’ αὐτοὺς ποὺ προδίδουν τὴν Ὀρθοδοξία. Οἱ προδίδοντες τὴν Ὀρθοδοξία θὰ γευτοῦν πλῆθος ἀσθενειῶν, ὡς δεῖγμα τῆς ἀποστασίας τους ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ὡς σημάδι παντελοῦς ἀπουσίας τῆς μετανοίας. Πολλὰ ἄσχημα θὰ ἀκολουθήσουν μετὰ τὴ συνάθροιση ἐπισκόπων στὴν Κρήτη. Θὰ γίνει σχίσμα καὶ θὰ κλονισθεῖ ἡ πίστη πολλῶν χριστιανῶν. Κι αὐτό γιατί ἀλλόθρησκοι ἐπιδιώκουν νὰ χτυπήσουν τὴ ρίζα τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ ἔχουν ἁπλώσει τὰ πλοκάμια τους καὶ ἐντὸς αὐτῆς. Ἡ Ὀρθοδοξία χτυπιέται ἀνηλεῶς καὶ δυστυχῶς τὸ λυπηρὸ εἶναι ὅτι χτυπιέται ἀπὸ τοὺς ἴδιους τούς Ὀρθοδόξους. Πολλοὶ θέλουν νὰ διασαλέψουν τὴν Ἐκκλησία. Αὐτοὶ ποὺ ἐπεξεργάζονται σχέδια κατὰ τῆς Ἐκκλησίας θὰ πάρουν σκληρὰ τὸ μάθημά τους. Θέλουν νὰ χτυπήσουν ἀλύπητα τὴν πατρίδα μας. Τόσο ἄσχημα ποὺ δὲν θὰ γνωρίζει ὁ ἄνθρωπος τὸν ἄνθρωπο.

Πρόκειται παιδιά μου νὰ διεξαχθεῖ πόλεμος σὲ γειτονικὰ κράτη. Ἐντός τῆς χώρας θὰ γίνουν πολλὲς ἀναταραχές. Οἱ Ἀγαρηνοὶ θὰ παρελάσουν ἐντός τῆς Ἑλλάδος. Θὰ χτίσουν τζαμιά. Πλησιάζει ὁ καιρὸς ποὺ οἱ Τοῦρκοι θὰ πάρουν τὰ τρία νησιά μας, τή…, τή… καὶ τὴν...!

Προσευχηθεῖτε πρὸς ἀποφυγὴν τοῦ κακοῦ. Αὐτὸς ὁ πόλεμος θὰ ἔχει θύματα ἂν καὶ ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς ἀγωνίζεται καὶ ἐπιθυμεῖ καὶ θέλει νὰ σωθοῦν ὅλοι καὶ νὰ ἔρθουν σὲ ἐπίγνωση. «Οἱ ἄνθρωποι βλασφημοῦν τὸ Ὄνομά μου. Βλασφημοῦν τὸ ὄνομα τῆς Μητρός μου. Βλασφημοῦν τὸ ὄνομα τοῦ Πατρός μου. Κἀγώ θέλω ἀνταποδώσω αὐτοῖς κατὰ τὰ ἔργα αὐτῶν» μᾶς προειδοποιεῖ ὁ Κύριός μας. Κι ἐμεῖς κωφεύουμε καὶ δὲν διδασκόμεθα. Ἐ! τότε εἶναι φυσικὸ νὰ διδαχθοῦμε μέσα ἀπὸ μία μεγάλη δοκιμασία, ἡ ὁποία ὅπως προαναγγέλλει ὁ οὐρανὸς θὰ λάβουν οἱ ἄνθρωποι λίαν συντόμως.

Εἴμαστε αἰχμάλωτοι παιδιά μου μέσα στὴν ἴδια τὴν πατρίδα μας ἐξ αἰτίας τῆς ἀποστασίας μας. Μόνο ἡ προσευχὴ θὰ μᾶς σώσει. Ἀλλὰ ποιὸς κάνει προσευχή; Κανένας. Σὲ λίγο καιρὸ ἡ Τουρκία θὰ διαλυθεῖ. Θὰ μποῦν καὶ θὰ βγοῦν ἀπὸ τὰ νησιά, ἀλλὰ θὰ χυθεῖ αἷμα καὶ ἀπὸ τοὺς μὲν καὶ ἀπὸ τοὺς δέ. Οἱ Ἑβραῖοι θὰ ὑπερισχύσουν. Ἀνακατεύουν ὅλον τὸν κόσμο. Ἔχουν κάνει μεγάλο κακὸ στὸν κόσμο καὶ θὰ πληρώσουν. Τελειώνουν τὰ ψωμιά τους.

Ὁ Ἕλληνας δὲν εἶναι ἕτοιμος γιὰ νὰ δεχθεῖ αὐτὰ τὰ δύσκολα καὶ ἄσχημα γεγονότα. Ἄχ, ἄχ, ὁ στεναγμὸς θὰ εἶναι μεγάλος. Θὰ θρηνοῦν καὶ δὲν θὰ ξέρουν τί νὰ κάνουν. Δὲν ἔχουμε πίστη γι’ αὐτὸ καὶ φοβόμαστε. Κανένα αἴσιο δὲν ἔρχεται εἰ μὴ μόνον διὰ τῆς προσευχῆς καὶ τῆς ὑπακοῆς στὸν Δημιουργό μας καὶ Θεό μας. Ἔφτασε ὁ χρόνος ποὺ οἱ ἄνθρωποι θὰ δοῦν αὐτὰ τὰ ὁποῖα εἶναι γραμμένα στὴν Καινὴ Διαθήκη. Μὴν ἀμφιβάλετε γιὰ ὅσα σᾶς λέγω παιδιά μου. Ἄλλα ἐκτελοῦνται γρήγορα ἀλλὰ ἀργότερα καὶ ἄλλα πολὺ ἀργότερα. Τὰ πάντα ὅμως θὰ γίνουν. Μὴν ἐξετάζετε τὸν χρόνο. Ἤγγικεν ὁ καιρός.

Αὐτοὶ παιδιά μου, ποὺ ἀπέσυραν τὸν σταυρὸ ἀπὸ τὰ σπίτια τους, σύντομα θὰ δοῦν τὸν σταυρὸ τοῦ Κυρίου μας στὸν οὐρανό. Καὶ τότε θὰ τρέμουν σὰν τὰ φύλλα τοῦ δέντρου. Θὰ ζητοῦν σωτηρία καὶ σωτηρία δὲν θὰ ἔχουν. Ὀφείλουμε νὰ δείχνουμε μεγάλη προσοχὴ καὶ σεβασμὸ στὸν σταυρὸ καὶ στὶς ἁγίες εἰκόνες, ἐκ τῶν ὁποίων θὰ δοῦμε πολλὰ θαύματα στὶς δύσκολες ἡμέρες ποὺ ἀκολουθοῦν.

Σᾶς ἱκετεύω παιδιά μου νὰ ἀγωνισθεῖτε νὰ μὴν ἀποσύρουν οἱ χριστιανοὶ τὸ σταυρὸ καὶ τὶς ἱερὲς εἰκόνες ἀπὸ τὰ σπίτια τους, ἀπὸ τὰ σχολεῖα τους, τὰ γραφεῖα, τὰ ἱδρύματα… Καλὸ εἶναι ὅλοι μας νὰ ἔχουμε πάντοτε πάνω μας τὸν τίμιο σταυρό, ξύλινο σταυρό.

– Γέροντα εἶναι Ἰούλιος τοῦ 2012. Εἶναι φοβερὰ τὰ ὅσα μᾶς εἶπες. Δὲν σᾶς κρύβω πὼς προσωπικὰ τρόμαξα σήμερα ἀπὸ τὰ λεγόμενά σας. Μὲ κυρίεψε φόβος. Νὰ μαζέψω τρόφιμα;

– Ματθαῖε, παιδί μου τὸν χρόνο τὸν γνωρίζει ὁ Θεός. Δὲν χρειάζεται νὰ φοβόμαστε οὔτε νὰ μᾶς κυριεύει φόβος καὶ θλίψη. Νὰ μὴ λυπόμαστε, ἀλλὰ νὰ χαιρόμαστε καὶ μὲ ἀγαλλίαση νὰ τὰ δεχόμαστε. Ὅσα ἐπιτρέπει ὁ Κύριος εἶναι καλὸ γιὰ τὴ σωτηρία τῆς ψυχῆς μας. Νὰ μὴ φοβόμαστε, νὰ ἔχουμε θάρρος. Νὰ κάνουμε προσευχή. Ὄχι πανικός, γιατί αὐτὸ εἶναι ἐκ τοῦ πειρασμοῦ, ἀλλὰ προσευχὴ καρδιακή. Καὶ ἔτσι θὰ ἀκολουθήσουν καλὲς ἐξελίξεις σὲ ὅλα. Νὰ γρηγοροῦμε καὶ νὰ προσευχόμαστε. Νὰ μὴν φοβόμαστε. Γιατί ὁ φόβος δηλοῖ ὀλιγοπιστία. Θὰ ἐπιτρέψει ὁ καλὸς Θεὸς τὰ ἀνωτέρω, ἐπειδὴ ἐμεῖς δυστυχῶς τὰ προκαλέσαμε λόγω τῆς ἀποστασίας μας καὶ τῆς ἀποδοχῆς τοῦ μαμμωνὰ στὴ ζωή μας. Γίναμε ἐραστὲς τοῦ κακοῦ καὶ τοῦ σκότους. Ἀπομακρυνθήκαμε ἀπὸ τὸ φῶς καὶ βαδίζουμε συνειδητὰ τὴν ὁδὸ τῆς ἀπωλείας. Ἐπιλέξαμε τὴν ἀνομία καὶ ἐθελουσίως καταντήσαμε δοῦλοι τοῦ διαβόλου. Ὅσοι παιδιά μου ἀπομακρύνονται ἀπὸ τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ εἶναι φυσικὸ νὰ γεύονται τοὺς καρποὺς τοῦ σκότους. Μὴν φοβάστε ὅμως, ὁ Θεὸς μὴ μπορώντας νὰ βλέπει τὸ πλάσμα του νὰ ὑποφέρει, θὰ στείλει τοὺς Ἁγίους ἀγγέλους του καὶ θὰ τοὺς καταστρέψει ὅλους. Καὶ θὰ ἀνθίσει πάλι ἡ ἀρχὴ τοῦ Χριστοῦ. Οἱ ἄνθρωποι τοῦ Χριστοῦ θὰ ζήσουν καὶ θὰ βασιλεύσουν εἰς αἰώνας αἰώνων.

Μὴν κλίνετε τὶς καρδιὲς σας παιδιά μου στὰ λόγια τῶν φαύλων. Αὐτοὶ ἀπέχουν κατὰ πολὺ ἀπὸ τὴν ἀλήθεια. Φροντίστε νὰ κρατήσετε σταθερὴ τὴν πίστη σας. Καὶ ὁ Χριστὸς θὰ βοηθήσει, νὰ εἶστε ἀπολύτως βέβαιοι, νὰ ἀντέξουμε οἱανδήποτε φορτίο! Δὲν χρειάζεται νὰ μαζεύετε τρόφιμα. Αὐτὸ δηλοῖ ὀλιγοπιστία. Χρειάζεται νὰ βαδίζουμε τὴν ὁδὸ τοῦ φωτός, τὴν ὁδὸ τῆς μετανοίας, τὴν ὁδὸ τοῦ Χριστοῦ μας. Γι’ αὐτὸ μὲ τὸ παράδειγμά σας τὴν βιωτή σας, νὰ διδάσκετε, ὅπου καὶ νὰ βρίσκεσθε μετάνοια καὶ ταπείνωση γιὰ νὰ στερεωθεῖτε καὶ ἐσεῖς καὶ οἱ ἄνθρωποι ποὺ θὰ σᾶς συναναστρέφονται.

«Ἐγὼ θὰ σᾶς βοηθήσω γιὰ νὰ ἀντέξετε αὐτὸ τὸ φορτίο. Νὰ μὴν ἀπελπίζεσθε καὶ ἐγὼ θὰ σᾶς δώσω τὸ αἰτούμενο. Μὴν ὀλιγοπιστεῖτε! Φροντίστε νὰ κρατήσετε τὴν πίστη σας σώα, γιὰ νὰ λάβετε τὸν στέφανο, τοῦ φωτὸς τῆς ἀληθείας», μᾶς λέγει ὁ Χριστός μας. «Δεῦτε πρὸς με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγώ ἀναπαύσω ὑμᾶς. ἄρατε τὸν ζυγόν μου ἐφ’ ὑμᾶς καὶ μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι πραΰς εἰμι καὶ ταπεινὸς τῆ καρδία, καὶ εὐρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν», λέγει ὁ γλυκύτατος Κύριός μας στὸ κατὰ Ματθαῖον εὐαγγέλιό του. Ὁ κόσμος ἔχει πολλὴ ἀνάγκη. Ζεῖ στὴν ἄγνοια. Ἔχει ξεφύγει ἀπὸ τὴν εὐθεία ὁδὸ καὶ κατρακυλάει σὲ δρόμο κατηφορικό. Σταματημὸ δὲν ἔχει.

Ἀπὸ δυσμῶν ἔρχεται τὸ κακό. Ἀπὸ λίγους εὐσεβεῖς χριστιανοὺς ὅμως, θὰ ἀνθίσει καὶ πάλι ἡ πίστη. Ἀπὸ λίγους εὐσεβεῖς χριστιανοὺς ποὺ ἐπέλεξε ὁ Θεὸς θὰ καρποφορήσει ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ. Ἀπὸ λίγους χριστιανοὺς ποὺ ἐπέλεξε ὁ Κύριος θά λάμψει ἡ ἀλήθεια. Νὰ συμπονᾶτε καὶ νὰ νοιάζεσθε παιδιά μου γιὰ τὸν πλησίον, τὸ συνάνθρωπό σας. Ἔφθασε ὁ καιρὸς τῶν ἐξετάσεων.

Ὁ Θεὸς θὰ δώσει σεισμούς, λοιμούς, λιμούς, καταποντισμούς! Θὰ πέσει ἄστρο ἀπὸ τὸν οὐρανὸ σὲ ἀκατοίκητο μέρος καὶ θὰ προκαλέσει σεισμό. Ἡ γῆ δὲν θὰ δώσει βλαστὸ ἐξ αἰτίας τῶν κακῶν καὶ ἄνομων ἔργων μας. Τί καλὸ κάναμε ἀδελφοί μου στὸν Θεὸ γιὰ νὰ μᾶς λυπηθεῖ καὶ νὰ μᾶς λυτρώσει; Τὸ κακὸ θὰ ἔρθει ἀπὸ τὴ Δύση καὶ γρήγορα.

Θὰ κυριαρχήσουν οἱ ἀλλόθρησκοι. Θὰ κατοικήσουν μέσα στὶς ἑλληνικὲς πόλεις ξένες φυλές, Ἀγαρηνοί, Ἰνδοί, Κινέζοι, Ἀφρικανοί. Ὅμως θὰ μείνουν γιὰ λίγο καιρό. Θὰ φύγουν ἄρον–ἄρον πάλι ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, λόγω μεγάλης ἀρρώστιας ποὺ θὰ ρίξει ὁ οὐρανὸς πάνω τους. Αὐτοὶ ποὺ θὰ δώσουν τὰ σπίτια τους γιὰ νὰ τοὺς στεγάσουν θὰ ἔρθει ἡ στιγμὴ ποὺ ὁριστικὰ θὰ τὰ χάσουν. Οἱ Ἀγαρηνοὶ θὰ λένε ὅτι εἶναι δικά τους τὰ σπίτια καὶ θὰ τοὺς ἐκδιώκουν. Θὰ φτιάξουν τέρατα καὶ σημεῖα οἱ αἱρέσεις.

Νὰ μὴν ἀμφιβάλλετε νὰ μὴν δυσπιστεῖτε, νὰ μὴν βραδυλογεῖτε, νὰ ἐνδυναμώνετε καθημερινὰ τὴν πίστη σας λέγοντας διαρκῶς τὴν εὐχή. Ἔφθασε ὁ καιρός! Μὴν ἐξετάζετε χρόνο, μόνον προσεύχεστε καὶ προσέχετε! Μὴν ἐξετάζετε χρόνο, οὔτε τόπο. Μὴ λέτε πότε; Ποῦ;

Ἂν ἔτσι ἐξετάζετε καλέ μου Ματθαῖε βλάπτετε καὶ ζημιώνετε τοὺς ἑαυτούς σας. Νὰ ἀφουγκράζεσθε τὸ λόγο τοῦ εὐαγγελίου, νὰ συμμετέχετε ἐνεργὰ στὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, νὰ τηρεῖτε τὶς νηστεῖες, ποὺ ὅρισαν οἱ Πατέρες μας, νὰ ἀγρυπνεῖτε καὶ νὰ ἐργάζεσθε γιὰ νὰ ἐπιστρέψουν οἱ ἄνθρωποι στὸ σωστὸ δρόμο. Μὴν ἀμελεῖτε νὰ διαδίδετε τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ τὶς ἐντολές του. «Ἐγὼ εἶμαι τὸ φῶς καὶ ἡ ζωὴ καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ αὐτὸς ποὺ μὲ ἀκολουθεῖ καὶ ἂν ἀποθάνει θὰ ζήσει. Διδάξτε καὶ μὴ φοβάστε ἔφτασε ὁ καιρὸς καὶ ὅπως εἶπα, θὰ κολοβώσω τοὺς χρόνους τῆς συντέλειας» μᾶς λέγει ὁ Κύριός μας. Γι’ αὐτὸ διδάξτε μετάνοια, ταπείνωση, γιὰ νὰ στερεωθοῦν οἱ ἄνθρωποι. Ὁ καθένας μας ἂς πάρει τὸν Σταυρόν του στοὺς ὤμους του καὶ νὰ τὸν σηκώσει ἀγόγγυστα, μὲ ὑπομονὴ καὶ προσευχή. Νὰ κάνει προσευχὴ στὴ μανούλα μας, τὴν Παναγία μας, ποὺ νυχθημερὸν κλαίει καὶ παρακαλεῖ τὸν Υἱό της καὶ Θεό μας, νὰ μᾶς λυπηθεῖ καὶ νὰ μᾶς ἐλεήσει ὅλους μας. Καλὴ δύναμη καὶ καλὸν ἀγώνα σὲ ὅλους μας. Καὶ νὰ μὴν ξεχνᾶτε μόνο ἡ μετάνοια σώζει τὸν ἄνθρωπο.

Συντάκτης: Καλλιόπη Ζτούπα
Πηγή: Στῦλος Ὀρθοδοξίας τεῦχ. Νοεμβρίου 2019

The post Γέροντας Βασίλειος Καυσοκαλυβίτης: «Ἐντός τῆς χώρας θὰ ἔχουμε πολλὲς ἀναταραχές…» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

“Ἔχω συγκλονιστικὴ ἐμπειρία ἀπὸ τὸν Ἅγιο Παΐσιο! Ὅταν ἀκόμη ζοῦσε εἶχε δώσει "κάτι" σ’ ἕνα πνευματικοπαίδι του ὁ Ἅγιος.

«Ποὺ θὰ τὸ πάω γέροντα;» τὸν ἐρώτησε.

«Ὅταν ἔρθει ἡ ὥρα θὰ σοῦ ἀποκαλυφθεῖ ὁ τόπος καὶ τὸ πρόσωπο» τοῦ ἀπάντησε.

Ὁπότε μοῦ χτύπησε ἕνα πρωί, ἕνας ἄγνωστος τὸ κουδούνι στὸ σπίτι μου. Ἄνοιξα ξαφνιασμένος. Χρησιμοποίησε τὸ ὄνομά μου γιὰ νὰ μοῦ παραδώσει "κάτι" ἀπ’ τὸν Ἅγιο Παΐσιο πλέον.

Τὸν ρώτησα ποὺ μὲ βρῆκε. Μοῦ εἶπε, ὁπότε, αὐτὰ ποὺ τοῦ εἶχε πεῖ ὁ γέροντας!

Ἄνοιξα αὐτό το "κάτι"... Συγκλονίστηκα! Συγκινήθηκα!

Δὲ νομίζω πὼς θὰ "συνέλθω" καὶ ποτὲ ἀπ’ τὴν ἐμπειρία μου αὐτή.

Ἦταν ἡ ΓΑΛΑΝΟΛΕΥΚΗ ΜΕ ΤΟΝ ΤΙΜΙΟ ΣΤΑΥΡΟ! Ἦταν ἡ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ ΜΑΣ! «Θὰ τὴν ὑψώσεις στὴν Πόλη» μου εἶπε! «Στὴν Κωνσταντινούπολη ποὺ σύντομα θὰ ἐλευθερωθεῖ καὶ θὰ γυρίσει στοὺς Ἕλληνες ποὺ ἀνήκει».

Τὴν φυλάττω λοιπὸν ἐκείνη τὴ σημαία ποὺ εὐλόγησε ὁ γέροντας καὶ περιμένω τὴν Ἁγία Ὥρα. Γιὰ νὰ ὁλοκληρώσω τὴν ἀποστολὴ ποὺ μοῦ ἀνέθεσε ὁ ἴδιος ὁ Ἅγιος.

Αὐτὰ ἦταν τὰ λόγια τοῦ Ἁγίου Παϊσίου καὶ τὸ βίωμα τοῦ ἐν Χριστῷ ἀδερφοῦ μας”.

Γιαννοπούλου Ἰωάννα
Ἀξιωματικὸς ε.α., τῆς Πολεμικῆς Ἀεροπορίας, Σμηναγός

ΥΓ/Γ.Ι.: Τοῦ ζήτησα νὰ μὲ πάρει μαζί του. Νὰ τὴν ὑψώσουμε μαζί.

Μοῦ ἀπάντησε ὁ φίλος: Α.Α. "Δὲ θὰ λειτουργεῖ τίποτα τότε. Δὲ θὰ ὑπάρχει ἐπικοινωνία. Θὰ ἔχουν κοπεῖ ὅλα... Ὅμως θὰ σὲ βρῶ θαυματουργικά... στὴν Ἁγία Πόλη! Ἐκεῖ θὰ συναντηθοῦμε πολλοί!"

Ὅπως ἀντιλαμβάνεστε, ὁ Τριαδικὸς Θεὸς ἐργάζεται ἀκατάπαυστα τὸ Σχέδιο τῆς Σωτηρίας καὶ τῆς Ἑλλάδας μας καὶ τῶν δικῶν του "παιδιῶν".

Δόξα Τῷ Θεῶ Πάντων ἕνεκεν!

vatatzis.com (ἱστοσελίδα τοῦ κ. Ἠλία Δ. Καλλιώρα)

The post Ἡ Ἑλληνικὴ σημαία ποὺ εὐλόγησε ὁ Ἅγιος Παΐσιος γιὰ νὰ ὑψωθεῖ στὴν ΕΛΕΥΘΕΡΗ Κωνσταντινούπολη! appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ἡ Ἑλένη Ν., ἡ ὁποία κατάγεται ἀπὸ τὴ Ρόδο, ἦταν γιὰ ἑπτὰ χρόνια χρήστης ναρκωτικῶν. Παρ' ὅλο ποὺ εἶχε κάνει κάποιες προσπάθειες ἀπεξάρτησης, ἐν τούτοις πάλι ἐπέστρεφε στὰ ἴδια. Δὲν μποροῦσε νὰ ἐργαστεῖ καὶ ἡ σχέση της μὲ τὴν οἰκογένεια τῆς εἶχε γίνει πολὺ δύσκολη.

Σὲ μιὰ τελευταία προσπάθεια τῆς μητέρας της γιὰ νὰ τὴ βοηθήσει, μετέβησαν στὴν Ἀθήνα, ὅπου εἰσήχθη σὲ κέντρο ἀπεξάρτησης. Ἐκεῖ ὅμως δὲν συνεργαζόταν καθόλου μὲ τοὺς εἰδικοὺς· φώναζε, θύμωνε, χτυποῦσε.

Ἡ μητέρα της ἀπελπισμένη προσευχόταν στὸν Ἅγιο Φιλούμενο, γιὰ τὸν ὁποῖο εἶχε ἀκούσει πολλά, καὶ τὸν παρακαλοῦσε νὰ τὴν βοηθήσει.

Μιὰ μέρα ἡ Ἑλένη ἦταν σὲ πολὺ ἄσχημη κατάσταση. Ὅταν ἀποκοιμήθηκε, ἡ μητέρα της κλαίγοντας προσευχήθηκε πάλι στὸν Ἅγιο Φιλούμενο. Ταυτόχρονα παρακάλεσε καὶ κάποιο γνωστό της νὰ ψάλλει ἐκείνη τὴν ὥρα τὸν Παρακλητικό του κανόνα.

Ὅταν ἀργότερα ξύπνησε ἡ Ἑλένη, ἦταν συγκλονισμένη ἀπὸ ἕνα πολὺ παράξενο ὄνειρο ποὺ εἶχε δεῖ.

Εἶδε στὸν ὕπνο της ὅτι ἔτρωγε μὲ μανία ἕνα μαῦρο γάτο. Ξαφνικὰ ἐμφανίστηκε μπροστά της ἕνας ἱερέας, ὁ ὁποῖος τῆς ἅρπαξε τὸν γάτο καὶ τῆς εἶπε αὐστηρά:

«Φτάνει πιά! Δὲν θὰ ξαναφᾶς ἄλλο ἀπ’ αὐτό!».

Ἡ Ἑλένη σαστισμένη τοῦ εἶπε:

«Ποιός εἶσαι ἐσὺ καὶ πῶς βρέθηκες ἐδῶ;».

Ὁ ἱερέας της ἀπάντησε:

«Εἶμαι ἀπὸ τὴν Κύπρο, ἀλλὰ ἦλθα τώρα προσωρινὰ στὴν Ἀθήνα γιὰ νὰ σὲ βοηθήσω».

Ἡ Ἑλένη μετὰ τὸ ὄνειρο ξύπνησε μὲ ἐντελῶς διαφορετικὴ διάθεση, συνεργάστηκε μὲ τοὺς εἰδικοὺς καὶ σὲ σύντομο χρονικὸ διάστημα γύρισε στὸ σπίτι της.

Τώρα εἶναι καλά, ἐργάζεται κανονικὰ καὶ ἡ σχέση της μὲ τοὺς οἰκείους της ἔχει ἀποκατασταθεῖ.

Βιβλίο: "Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς Φιλούμενος ὁ Κύπριος", ἔκδοση Ἱερὰς Μονῆς Ἁγίου Νικολάου, Ὀρούντα Κύπρος.

Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς Φιλούμενος (κατὰ κόσμον Σοφοκλῆς Χασάπης) ἦταν Κύπριος μοναχὸς ποὺ μαρτύρησε τὸ 1979 στοὺς Ἁγίους Τόπους.

Γέννηση: 15 Ὀκτωβρίου 1913 στὴν Ὀρούντα τῆς Κύπρου (σὲ δίδυμη κύηση).

Διακονία: Ὑπηρέτησε γιὰ 45 χρόνια στὸ Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων. Τὸ 1943 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος, ἐνῷ ἀπὸ τὸν Μάϊο τοῦ 1979 ἔγινε ἡγούμενος στὸ Φρέαρ τοῦ Ἰακὼβ στὴ Συχὰρ τῆς Δυτικῆς Ὄχθης.

Μαρτύριο: Στὶς 29 Νοεμβρίου 1979 δολοφονήθηκε ἐν ὥρᾳ ἑσπερινοῦ στὸ Φρέαρ τοῦ Ἰακὼβ ἀπὸ φανατικούς εἰσβολείς Ἑβραίους.

The post Ἅγιος Φιλούμενος: «Εἶμαι ἀπὸ τὴν Κύπρο, ἀλλὰ ἦλθα τώρα προσωρινὰ στὴν Ἀθήνα γιὰ νὰ σὲ βοηθήσω» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ὁ Λόγος του Κολοκοτρώνη στὴν Πνύκα ἀποτελεῖ μία σπουδαία πνευματικὴ παρακαταθήκη τοῦ Γέρου τοῦ Μωριᾶ πρὸς τὴ νέα γενιὰ τῶν Ἑλλήνων. Ἐκφωνήθηκε στὶς 8 Ὀκτωβρίου 1838 στὴν Πνύκα καὶ πρωτοδημοσιεύτηκε στὶς 13 Νοεμβρίου 1838 στὴν ἀθηναϊκὴ ἐφημερίδα «Αἰών», ποὺ ἐξέδιδε ὁ ἱστορικὸς Ἰωάννης Φιλήμων.

Στὶς 7 Ὀκτωβρίου 1838 ὁ γηραιὸς στρατηγὸς καὶ ἐν ἐνεργείᾳ Σύμβουλος Ἐπικρατείας Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ἐπισκέφθηκε τὸ Βασιλικὸ Γυμνάσιο τῆς Ἀθήνας στὴν Πλάκα (νῦν 1ο Πρότυπο Πειραματικὸ Γυμνάσιο Ἀθήνας) γιὰ νὰ παρακολουθήσει τὴ διδασκαλία τοῦ γυμνασιάρχη Γεωργίου Γενναδίου (1784-1854) γιὰ τὸν Θουκυδίδη. Ἐντυπωσιάστηκε τόσο πολὺ ὥστε ἐξέφρασε τὴν ἐπιθυμία νὰ μιλήσει καὶ ὁ ἴδιος πρὸς τοὺς μαθητές. Τὴν πρότασή του ἀπεδέχθη μὲ χαρὰ ὁ Γεννάδιος ἀλλὰ λόγῳ τῆς στενότητας τοῦ χώρου καὶ τοῦ πλήθους τῶν μαθητῶν ἡ ὁμιλία τοῦ Θεόδωρου Κολοκοτρώνη ὁρίσθηκε τὴν ἀμέσως ἑπόμενη ἡμέρα στὶς 10 τὸ πρωὶ τῆς 8ης Ὀκτωβρίου 1838 στὴν Πνύκα.

Τὸ γεγονὸς μαθεύτηκε γρήγορα καὶ ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς μαθητές, πλῆθος ἀνθρώπων «διαφόρων ἐπαγγελμάτων καὶ τάξεων» συνέρρευσε στὴν Πνύκα γιὰ νὰ ἀκούσει τὸν Μεγάλο Στρατηγὸ τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821. Ξαφνικά, στὸν χῶρο τῆς ὁμιλίας ἐμφανίσθηκε ἕνα «σμῆνος χωροφυλακῆς», ἀποφασισμένο νὰ διαλύσει τὴ συγκέντρωση ἐπειδὴ τὴ θεώρησε ἀντικαθεστωτική. Μετὰ ὅμως ἀπὸ τὴ διαβεβαίωση τοῦ γυμνασιάρχη Γενναδίου καὶ τῶν καθηγητῶν γιὰ τὸ «ἀθῶο τῆς πράξεως», οἱ χωροφύλακες ἀποχώρησαν ἥσυχα καὶ ἡ ὁμιλία ἔγινε κανονικά. Ὁ Κολοκοτρώνης δὲν ἀποτελοῦσε κίνδυνο πλέον γιὰ τὴ δυναστεία, ἀφοῦ τὰ εἶχε βρεῖ μὲ τὸν Ὄθωνα καὶ κατεῖχε τὸ ἀξίωμα τοῦ Συμβούλου τῆς Ἐπικρατείας, δηλαδὴ τοῦ πολιτικοῦ συμβούλου τοῦ βασιλιᾶ.

Ὁ Λόγος του Κολοκοτρώνη στὴν Πνύκα

«Παιδιά μου! Εἰς τὸν τόπο τοῦτο, ὁποὺ ἐγὼ πατῶ σήμερα, ἐπατοῦσαν καὶ ἐδημηγορούσαν τὸν παλαιὸ καιρὸ ἄνδρες σοφοί, καὶ ἄνδρες μὲ τοὺς ὁποίους δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ συγκριθῶ καὶ οὔτε νὰ φθάσω τὰ ἴχνη των. Ἐγὼ ἐπιθυμοῦσα νὰ σᾶς ἰδῶ, παιδιά μου, εἰς τὴν μεγάλη δόξα τῶν προπατόρων μας, καὶ ἔρχομαι νὰ σᾶς εἰπῶ, ὅσα εἰς τὸν καιρὸ τοῦ ἀγῶνος καὶ πρὸ αὐτοῦ καὶ ὕστερα ἀπ' αὐτὸν ὁ ἴδιος ἐπαρατήρησα, καὶ ἀπ' αὐτὰ νὰ κάμωμε συμπερασμοὺς καὶ διά την μέλλουσαν εὐτυχίαν σας, μολονότι ὁ Θεὸς μόνος ἠξεύρει τὰ μέλλοντα. Καὶ διὰ τοὺς παλαιοὺς Ἕλληνας, ὁποίας γνώσεις εἶχαν καὶ ποία δόξα καὶ τιμὴν ἔχαιραν κοντὰ εἰς τὰ ἄλλα ἔθνη τοῦ καιροῦ των, ὁποίους ἥρωας, στρατηγούς, πολιτικοὺς εἶχαν, διὰ ταῦτα σᾶς λέγουν καθ' ἡμέραν οἱ διδάσκαλοί σας καὶ οἱ πεπαιδευμένοι μας. Ἐγὼ δὲν εἶμαι ἀρκετός. Σᾶς λέγω μόνον πὼς ἦταν σοφοί, καὶ ἀπὸ ἐδῶ ἐπῆραν καὶ ἐδανείσθησαν τὰ ἄλλα ἔθνη τὴν σοφίαν των.

Εἰς τὸν τόπον, τὸν ὁποῖον κατοικοῦμε, ἐκατοικοῦσαν οἱ παλαιοὶ Ἕλληνες, ἀπὸ τοὺς ὁποίους καὶ ἡμεῖς καταγόμεθα καὶ ἐλάβαμε τὸ ὄνομα τοῦτο. Αὐτοὶ διέφεραν ἀπὸ ἡμᾶς εἰς τὴν θρησκείαν, διότι ἐπροσκυνοῦσαν τὲς πέτρες καὶ τὰ ξύλα. Ἀφοῦ ὕστερα ἦλθε στὸν κόσμο ὁ Χριστός, οἱ λαοὶ ὅλοι ἐπίστευσαν εἰς τὸ Εὐαγγέλιό του, καὶ ἔπαυσαν νὰ λατρεύουν τὰ εἴδωλα. Δὲν ἐπῆρε μαζί του οὔτε σοφοὺς οὔτε προκομμένους, ἀλλ' ἁπλοῦς ἀνθρώπους, χωρικοὺς καὶ ψαρᾶδες, καὶ μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἔμαθαν ὅλες τὲς γλῶσσες τοῦ κόσμου, οἱ ὁποῖοι, μολονότι ὅπου καὶ ἂν ἔβρισκαν ἐναντιότητες καὶ οἱ βασιλεῖς καὶ οἱ τύραννοι τοὺς κατέτρεχαν, δὲν ἠμπόρεσε κανένας νὰ τοὺς κάμη τίποτα. Αὐτοὶ ἐστερέωσαν τὴν πίστιν.

Οἱ παλαιοὶ Ἕλληνες, οἱ πρόγονοί μας, ἔπεσαν εἰς τὴν διχόνοια καὶ ἐτρώγονταν μεταξύ τους, καὶ ἔτσι ἔλαβαν καιρὸ πρῶτα οἱ Ρωμαῖοι, ἔπειτα ἄλλοι βάρβαροι καὶ τοὺς ὑπόταξαν. Ὕστερα ἦλθαν οἱ Μουσουλμᾶνοι καὶ ἔκαμαν ὅ,τι ἠμποροῦσαν, διὰ νὰ ἀλλάξη ὁ λαὸς τὴν πίστιν του.

Ἔκοψαν γλῶσσες εἰς πολλοὺς ἀνθρώπους, ἀλλ' ἐστάθη ἀδύνατο νὰ τὸ κατορθώσουν. Τὸν ἕνα ἔκοπταν, ὁ ἄλλος τὸ σταυρό του ἔκαμε. Σὰν εἶδε τοῦτο ὁ σουλτᾶνος, διόρισε ἕνα βιτσερέ [ἀντιβασιλέα], ἕναν πατριάρχη, καὶ τοῦ ἔδωσε τὴν ἐξουσία τῆς ἐκκλησίας. Αὐτὸς καὶ ὁ λοιπὸς κλῆρος ἔκαμαν ὅ,τι τοὺς ἔλεγε ὁ σουλτᾶνος. Ὕστερον ἔγιναν οἱ κοτζαμπάσηδες [προεστοὶ] εἰς ὅλα τὰ μέρη. Ἡ τρίτη τάξη, οἱ ἔμποροι καὶ οἱ προκομμένοι, τὸ καλύτερο μέρος τῶν πολιτῶν, μὴν ὑποφέρνοντες τὸν ζυγὸ ἔφευγαν, καὶ οἱ γραμματισμένοι ἐπῆραν καὶ ἔφευγαν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, τὴν πατρίδα των, καὶ ἔτσι ὁ λαός, ὅστις στερημένος ἀπὸ τὰ μέσα τῆς προκοπῆς, ἐκατήντησεν εἰς ἀθλίαν κατάσταση, καὶ αὐτὴ αὔξαινε κάθε ἥμερα χειρότερα· διότι, ἂν εὑρίσκετο μεταξὺ τοῦ λαοῦ κανεὶς μὲ ὀλίγην μάθηση, τὸν ἐλάμβανε ὁ κλῆρος, ὅστις ἔχαιρε προνόμια, ἢ ἐσύρετο ἀπὸ τὸν ἔμπορο τῆς Εὐρώπης ὡς βοηθός του ἢ ἐγίνετο γραμματικὸς τοῦ προεστοῦ. Καὶ μερικοὶ μὴν ὑποφέροντες τὴν τυραννίαν τοῦ Τούρκου καὶ βλέποντας τὲς δόξες καὶ τὲς ἡδονὲς ὁποὺ ἀνελάμβαναν αὐτοί, ἄφηναν τὴν πίστη τους καὶ ἐγίνοντο Μουσουλμᾶνοι. Καὶ τοιουτοτρόπως κάθε ἥμερα ὁ λαὸς ἐλίγνευε καὶ ἐπτώχαινε.

Εἰς αὐτὴν τὴν δυστυχισμένη κατάσταση μερικοὶ ἀπὸ τοὺς φυγάδες γραμματισμένους ἐμετάφραζαν καὶ ἔστελναν εἰς τὴν Ἑλλάδα βιβλία, καὶ εἰς αὐτοὺς πρέπει νὰ χρωστοῦμε εὐγνωμοσύνη, διότι εὐθὺς ὁποὺ κανένας ἄνθρωπος ἀπὸ τὸ λαὸ ἐμάνθανε τὰ κοινὰ γράμματα, ἐδιάβαζεν αὐτὰ τὰ βιβλία καὶ ἔβλεπε ποίους εἴχαμε προγόνους, τί ἔκαμεν ὁ Θεμιστοκλῆς, ὁ Ἀριστείδης καὶ ἄλλοι πολλοὶ παλαιοί μας, καὶ ἐβλέπαμε καὶ εἰς ποίαν κατάσταση εὑρισκόμεθα τότε. Ὅθεν μᾶς ἦλθεν εἰς τὸ νοῦ νὰ τοὺς μιμηθοῦμε καὶ νὰ γίνουμε εὐτυχέστεροι. Καὶ ἔτσι ἔγινε καὶ ἐπροόδευσεν ἡ Ἑταιρεία.

Ὅταν ἀποφασίσαμε νὰ κάμωμε τὴν Ἐπανάσταση, δὲν ἐσυλλογισθήκαμε οὔτε πόσοι εἴμεθα οὔτε πὼς δὲν ἔχομε ἅρματα οὔτε ὅτι οἱ Τοῦρκοι ἐβαστοῦσαν τὰ κάστρα καὶ τὰς πόλεις οὔτε κανένας φρόνιμος μᾶς εἶπε «ποῦ πᾶτε ἐδῶ νὰ πολεμήσετε μὲ σιταροκάραβα βατσέλα», ἀλλὰ ὡς μία βροχὴ ἔπεσε εἰς ὅλους μας ἡ ἐπιθυμία τῆς ἐλευθερίας μας, καὶ ὅλοι, καὶ ὁ κλῆρος μας καὶ οἱ προεστοὶ καὶ οἱ καπεταναῖοι καὶ οἱ πεπαιδευμένοι καὶ οἱ ἔμποροι, μικροὶ καὶ μεγάλοι, ὅλοι ἐσυμφωνήσαμε εἰς αὐτὸ τὸ σκοπὸ καὶ ἐκάμαμε τὴν Ἐπανάσταση.

Εἰς τὸν πρῶτο χρόνο τῆς Ἐπαναστάσεως εἴχαμε μεγάλη ὁμόνοια καὶ ὅλοι ἐτρέχαμε σύμφωνοι. Ὁ ἕνας ἐπῆγεν εἰς τὸν πόλεμο, ὁ ἀδελφός του ἔφερνε ξύλα, ἡ γυναῖκα του ἐζύμωνε, τὸ παιδί του ἐκουβαλοῦσε ψωμὶ καὶ μπαρουτόβολα εἰς τὸ στρατόπεδον καὶ ἐὰν αὐτὴ ἡ ὁμόνοια ἐβαστοῦσε ἀκόμη δύο χρόνους, ἠθέλαμε κυριεύσει καὶ τὴν Θεσσαλία καὶ τὴν Μακεδονία, καὶ ἴσως ἐφθάναμε καὶ ἕως τὴν Κωνσταντινούπολη.

Τόσον τρομάξαμε τοὺς Τούρκους, ὁποὺ ἄκουγαν Ἕλληνα καὶ ἔφευγαν χίλια μίλια μακρά. Ἑκατὸν Ἕλληνες ἔβαζαν πέντε χιλιάδες ἐμπρός, καὶ ἕνα καράβι μιὰν ἀρμάδα. Ἄλλὰ δὲν ἐβάσταξε!

Ἦλθαν μερικοὶ καὶ ἠθέλησαν νὰ γένουν μπαρμπέρηδες εἰς τοῦ κασίδη τὸ κεφάλι. Μᾶς πονοῦσε τὸ μπαρμπέρισμά τους. Μὰ τί νὰ κάμομε; Εἴχαμε καὶ αὐτουνὼν τὴν ἀνάγκη. Ἀπὸ τότε ἤρχισεν ἡ διχόνοια καὶ ἐχάθη ἡ πρώτη προθυμία καὶ ὁμόνοια. Καὶ ὅταν ἔλεγες τὸν Κώστα νὰ δώσει χρήματα διὰ τὰς ἀνάγκας τοῦ ἔθνους ἢ νὰ ὑπάγει εἰς τὸν πόλεμο, τοῦτος ἐπρόβαλλε τὸν Γιάννη. Καὶ μ' αὐτὸν τὸν τρόπο κανεὶς δὲν ἤθελε οὔτε νὰ συνδράμει οὔτε νὰ πολεμήσει. Καὶ τοῦτο ἐγίνετο, ἐπειδὴ δὲν εἴχαμε ἕνα ἀρχηγὸ καὶ μίαν κεφαλή. Ἄλλὰ ἕνας ἔμπαινε πρόεδρος ἕξι μῆνες, ἐσηκώνετο ὁ ἄλλος καὶ τὸν ἔριχνε καὶ ἐκάθετο αὐτὸς ἄλλους τόσους, καὶ ἔτσι ὁ ἕνας ἤθελε τοῦτο καὶ ὁ ἄλλος τὸ ἄλλο. Ἴσως ὅλοι ἠθέλαμε τὸ καλό, πλὴν καθένας κατὰ τὴν γνώμη του. Ὅταν προστάζουνε πολλοί, ποτὲ τὸ σπίτι δὲν χτίζεται οὔτε τελειώνει. Ὁ ἕνας λέγει ὅτι ἡ πόρτα πρέπει νὰ βλέπει εἰς τὸ ἀνατολικὸ μέρος, ὁ ἄλλος εἰς τὸ ἀντικρινὸ καὶ ὁ ἄλλος εἰς τὸν Βορέα, σὰν νὰ ἦτον τὸ σπίτι εἰς τὸν ἀραμπᾶ καὶ νὰ γυρίζει, καθὼς λέγει ὁ καθένας. Μὲ τοῦτο τὸν τρόπο δὲν κτίζεται ποτὲ τὸ σπίτι, ἀλλὰ πρέπει νὰ εἶναι ἕνας ἀρχιτέκτων, ὁποὺ νὰ προστάζει πὼς θὰ γενεῖ. Παρομοίως καὶ ἡμεῖς ἐχρειαζόμεθα ἕναν ἀρχηγὸ καὶ ἕναν ἀρχιτέκτονα, ὅστις νὰ προστάζει καὶ οἱ ἄλλοι νὰ ὑπακούουν καὶ νὰ ἀκολουθοῦν. Ἄλλ' ἐπειδὴ εἴμεθα εἰς τέτοια κατάσταση, ἐξ αἰτίας τῆς διχόνοιας, μᾶς ἔπεσε ἡ Τουρκιὰ ἐπάνω μας καὶ κοντέψαμε νὰ χαθοῦμε, καὶ εἰς τοὺς στερνοὺς ἑπτὰ χρόνους δὲν κατορθώσαμε μεγάλα πράγματα.

Εἰς αὐτὴ τὴν κατάσταση ἔρχεται ὁ βασιλεύς, τὰ πράγματα ἡσυχάζουν καὶ τὸ ἐμπόριο καὶ ἢ γεωργία καὶ οἱ τέχνες ἀρχίζουν νὰ προοδεύουν καὶ μάλιστα ἢ παιδεία. Αὐτὴ ἡ μάθησις θὰ μᾶς αὐξήσει καὶ θὰ μᾶς εὐτυχήσει.

Ἀλλὰ διὰ νὰ αὐξήσομεν, χρειάζεται καὶ ἡ στερέωσις τῆς πολιτείας μας, ἡ ὁποία γίνεται με τὴν καλλιέργεια καὶ μὲ τὴν ὑποστήριξη τοῦ Θρόνου. Ὁ βασιλεύς μας εἶναι νέος καὶ συμμορφώνεται μὲ τὸν τόπο μας, δὲν εἶναι προσωρινός, ἀλλ' ἡ βασιλεία του εἶναι διαδοχικὴ καὶ θὰ περάσει εἰς τὰ παιδιὰ τῶν παιδιῶν του, καὶ μὲ αὐτὸν κι ἐσεῖς καὶ τὰ παιδιά σας θὰ ζήσετε. Πρέπει νὰ φυλάξετε τὴν πίστη σας καὶ νὰ τὴν στερεώσετε, διότι, ὅταν ἐπιάσαμε τὰ ἅρματα εἴπαμε πρῶτα ὑπὲρ πίστεως καὶ ἔπειτα ὑπὲρ πατρίδος. Ὅλα τὰ ἔθνη τοῦ κόσμου ἔχουν καὶ φυλάττουν μιὰ Θρησκεία. Καὶ αὐτοί, οἱ Ἑβραῖοι, οἱ ὄποῖοί κατατρέχοντο καὶ μισοῦντο καὶ ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη, μένουν σταθεροὶ εἰς τὴν πίστη τους.

Ἐγώ, παιδιά μου, κατὰ κακή μου τύχη, ἐξ αἰτίας τῶν περιστάσεων, ἔμεινα ἀγράμματος καὶ διὰ τοῦτο σᾶς ζητῶ συγχώρηση, διότι δὲν ὁμιλῶ καθὼς οἱ δάσκαλοι σας. Σᾶς εἶπα ὅσα ὁ ἴδιος εἶδα, ἤκουσα καὶ ἐγνώρισα, διὰ νὰ ὠφεληθῆτε ἀπὸ τὰ ἀπερασμένα καὶ ἀπὸ τὰ κακὰ ἀποτελέσματα τῆς διχονοίας, τὴν ὁποίαν νὰ ἀποστρέφεσθε, καὶ νὰ ἔχετε ὁμόνοια. Ἐμᾶς μὴ μᾶς τηρᾶτε πλέον. Τὸ ἔργο μας καὶ ὁ καιρός μας ἐπέρασε. Καὶ αἱ ἡμέραι τῆς γενεᾶς, ἡ ὁποία σᾶς ἄνοιξε τὸ δρόμο, θέλουν μετ' ὀλίγον περάσει. Τὴν ἡμέρα τῆς ζωῆς μας θέλει διαδεχθῇ ἡ νύκτα τοῦ θανάτου μας, καθὼς τὴν ἡμέραν τῶν Ἁγίων Ἀσωμάτων θέλει διαδεχθῇ ἡ νύκτα καὶ ἡ αὐριανὴ ἥμερα. Εἰς ἐσᾶς μένει νὰ ἰσάσετε καὶ νὰ στολίσετε τὸν τόπο, ὁποὺ ἡμεῖς ἐλευθερώσαμε· καί, διὰ νὰ γίνη τοῦτο, πρέπει νὰ ἔχετε ὡς θεμέλια τῆς πολιτείας τὴν ὁμόνοια, τὴν θρησκεία, τὴν καλλιέργεια τοῦ Θρόνου καὶ τὴν φρόνιμον ἐλευθερία.

Τελειώνω τὸ λόγο μου. Ζήτω ὁ Βασιλεύς μας Ὄθων! Ζήτω οἱ σοφοὶ διδάσκαλοι! Ζήτω ἡ Ἑλληνικὴ Νεολαία!»

(Ἀπὸ φυλλάδιο τοῦ Ἱδρύματος τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων)

The post Θεόδωρος Κολοκοτρώνης: «Ἐὰν εἴχαμε ὁμόνοια μεταξύ μας ἴσως φθάναμε στὴν Κωνσταντινούπολη» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ὁ Ὅσιος Γέροντας Τιμόθεος προσφέρει στοὺς Ἁγίους Θεοδώρους τὸ ἐπ’ ὀνοματί τους Ἱερὸ Ἡσυχαστήριο.

Γράφει ὁ Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας, Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

Δὲν πέρασε ἕνας µήνας ἀπὸ τὴν ὁσιακὴ κοίµηση τοῦ Ὁσίου Πορφυρίου καὶ κοιµήθηκε στὸ Ἡράκλειο τῆς Κρήτης, στὸ Ἱερὸ Ἡσυχαστήριο τῶν Ἁγίων Θεοδώρων, τὸ ὁποῖο αὐτὸς εἶχε ἱδρύσει, ὁ µεγάλος σύγχρονος πνευµατικὸς πατέρας τῆς Κρήτης, Γέροντας Τιµόθεος Τζαννῆς (κοιμήθηκε στὶς 30 Δεκεμβρίου τοῦ 1991). Ὁ Ὅσιος Πορφύριος τὸν γνώριζε καὶ τοῦ εἶχε προείπει ὅτι «θὰ φύγουν µαζί».

Ὁ νέος αὐτὸς χαρισµατικὸς πνευµατικὸς πατέρας ἀναδύθηκε σὲ νέους πνευµατικοὺς ἀγῶνες, µὲ νέους ἀποδοχεῖς τῶν λόγων καὶ νουθεσιῶν του. Ἂν καὶ νέος ἀσκητὴς πολιτεύθηκε µὲ πολιὰ φρόνηση καὶ ἀναδείχθηκε ἐφάµιλλος τῶν παλαιῶν πατέρων, ἐφαρµοστὴς τῆς διαχρονικῆς ὑποµονῆς, τῶν δοκιµασµένων πνευµατικῶν ἀγώνων, τῆς αἰώνιας, καρδιακῆς ἀγάπης στὸν ἐσταυρωµένο µας Ἰησοῦ.

Σύγχρονος ἄνθρωπος, ἀλλὰ µὲ ἀγγελικὴ ὄψη, ἔµοιαζε ὁ Γέροντας Τιµόθεος σὰν νὰ κατέβηκε ἀπὸ τὰ οὐράνια δώµατα, γιὰ νὰ διακονήσει τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ, τὴν Ἐκκλησία Του, τὸ ἔργο τῆς σωτηρίας τῶν ψυχῶν. Καὶ γι’ αὐτόν, ὅπως καὶ γιὰ τόσους ἄλλους σύγχρονους οὐρανόσταλτους πατέρες εἴµαστε ἀπείρως εὐγνώµονες στὸν «Ἀρχηγὸ καὶ τελειωτή» (Ἑβρ. Ιβ’ 2) µας Ἰησοῦ, ὁ ὁποῖος παραβλέποντας τὴν ἀποστασία µας µᾶς βεβαιώνει µὲ τοὺς ἀποστολεῖς Του αὐτούς, ὅτι «ὅπου ἐπλεόνασεν ἡ ἁµαρτία ὑπερεπερίσσευσεν ἡ χάρις» (Ῥωµ. ε’ 20).

Ὁ Ὅσιος Γέροντας Τιµόθεος ἁγίασε µὲ τὴν ὑποµονὴ καὶ τὴν ἐπιµονή του. Ὑποµονὴ στὶς ἀντιξοότητες, στὶς θλίψεις, στοὺς πόνους, στὶς ἀρρώστιες καὶ ἐπιµονὴ στὸν ἀδιάλειπτο πνευµατικὸ ἀγώνα καὶ στὴν προσευχή.

Ἂν ζοῦσε σήµερα, θὰ µᾶς ἔλεγε νὰ διαγράψουµε τὸν ἑαυτούλη µας ἀπὸ τὴν καθηµερινὴ ἐγωπάθεια, τὴν αὐτοπροβολὴ καὶ τὴν αὐτοδικαίωση, γιὰ νὰ γίνει ἡ ζωή µας χριστοκεντρική, διαφανής, ὁ νοῦς καὶ ἡ ψυχή µας καθαροί, προκειµένου ὅσοι µᾶς πλησιάζουν νὰ γνωρίσουν ὄχι µεσάζοντες καὶ µεταπράτες, ὄχι κακέπτυπα ὁµοιώµατα καὶ εἰκόνες, ἀλλὰ τὸ µοναδικό, αἰώνιο, ἀληθινὸ καὶ ἀνεπανάληπτο πρότυπο, τὸ ἀρχέτυπο τῆς θείας οὐράνιας δόξης, τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Ἀπὸ ἐµᾶς ἐξαρτᾶται τὸ ἂν ὑβρίζεται ἢ ἁγιάζεται τὸ ὄνοµα τοῦ γλυκυτάτου µας Ἰησοῦ.

Ὁ Ὅσιος Γέροντας Τιµόθεος ζοῦσε καὶ ἐπεδίωκε τὴν ἀφάνεια, µισοῦσε τὴν προβολή. Τοῦ πρέπουν τὰ λόγια τοῦ Γέροντά του στὸ Ἅγιον Ὄρος, τοῦ Ἡγουµένου, τότε Σταυρονικητιανοῦ, µετέπειτα Ἰβηρίτου, π. Βασιλείου Γοντικάκη, ὅτι: «Μεγάλοι δὲν εἶναι οἱ θορυβοποιοί, ποὺ προβάλλονται ὡς πνευµατικοὶ ἡγέτες ἢ προφῆτες, γιὰ νὰ καταπλήξουν καὶ νὰ καταπνίξουν τὸν κόσµο. Μεγάλοι εἶναι οἱ ταπεινοὶ καὶ «ἀνύπαρκτοι», ποὺ ἔχουν δεχθεῖ τὴν παράκληση τοῦ Πνεύµατος καὶ ἀποτελοῦν τὴν παρηγοριὰ ὅλου τοῦ κόσµου. Τοὺς ἀρκεῖ ἡ χάρις (Β´ Κορ. 12, 4).

Ὁ Ὅσιος µὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ ποὺ ἐνοικοῦσε µέσα του εἶχε φθάσει σὲ ὑψηλὰ µέτρα ἀρετῆς καὶ εἶχε σπάσει τὸ φράγµα τοῦ χώρου. Ἔτσι κάποτε τὸν εἶδαν στὸ νοσοκοµεῖο τοῦ Ἡρακλείου, ἐνῶ ἐκεῖνος ἦταν ἄρρωστος στὸ κελλί του.

Κάποια µητέρα εἶχε στὸ νοσοκοµεῖο ἄρρωστο σοβαρὰ τὸ παιδί της. Τὸ εἶχαν βάλει στὸ χειρουργεῖο καὶ ἐκείνη ἀγωνιοῦσε ἀπ’ ἔξω. Μιὰ ἀνυποψίαστη στιγµὴ βλέπει νὰ περνάει µπροστά της ἕνας ἱερέας. Ἔτρεξε καὶ τὸν παρακάλεσε νὰ προσευχηθεῖ γιὰ τὸ παιδί της. Πῆγε νὰ τοῦ δώσει µάλιστα καὶ κάποια χρήµατα. Πρὶν προλάβει, ὅµως, νὰ τοῦ πεῖ τὸ ὄνοµα τοῦ παιδιοῦ τῆς λέει:

- Δὲν χρειάζονται τά χρήµατα. Νά, δῶσε τα σὲ ἐκείνη τὴν φτωχὴ ποὺ τὰ ἔχει ἀνάγκη ὑπὲρ ὑγείας Μιχαήλ.

- Ἀπὸ ποῦ εἶστε, Πάτερ;

- Ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Θεοδώρους.

Ή µητέρα αὐτὴ διηγήθηκε τὸ περιστατικὰ σὲ µιὰ φίλη της. Αὐτὴ γνώριζε τὸ Μοναστήρι καὶ τὸν Γέροντα καὶ τῆς λέει:

-Ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Θεοδώρους; Μόνον ὁ πατὴρ Τιµόθεος µπορεῖ νὰ ἦταν, γιατὶ δὲν ὑπάρχουν ἄλλοι Ἅγιοι Θεόδωροι στὴν Κρήτη. Καὶ ἂν εἶδες τὸν πατέρα Τιµόθεο, τότε σοῦ παρουσιάσθηκε µὲ θαυµαστὸ τρόπο, γιατὶ αὐτὸς εἶναι πάρα πολὺ ἄρρωστος καὶ ἀποκλείεται νὰ πῆγε στὸ νοσοκοµεῖο, ὅπως τὸν εἶδες ἐσύ.

Ἀργότερα ἦλθε ἡ γυναίκα στὸ Μοναστήρι καὶ ἀναγνώρισε τὸν Γέροντα. Ὅµως, ὁ Γέροντας, φυσικά, δὲν εἶχε βγεῖ ἀπὸ τὸ κελλί του, διότι ἦταν πολὺ ἄρρωστος.

Ὅταν τοῦ εἶπαν τὸ περιστατικό ἀπάντησε:

-Ἔ, ὁ πνευµατικὸς ἄνθρωπος µπορεῖ ἀπὸ τὴν καρέκλα ποὺ κάθεται νὰ ἐπισκέπτεται αὐτοὺς ποὺ ἔχουν ἀνάγκη καὶ νὰ βοηθάει.

Τὸ ἐπιτρέπει ὁ Θεὸς σὲ αὐτοὺς ποὺ ἀγωνίζονται ταπεινά, ἥσυχα, στὴν ἀφάνεια νὰ βρίσκονται ταυτόχρονα σὲ διαφορετικὰ σηµεῖα. Αὐτὰ µόνον ὁ Θεὸς τὰ ἐπιτρέπει στοὺς ἐκλεκτούς του.

Τὸ περιστατικὸ αὐτὸ συνέβη λίγους µῆνες πρὶν τὴν κοίµηση τοῦ Γέροντος, τὸν Ἰούλιο τοῦ 1991.

Πηγή: Στύλος Ορθοδοξίας αρ. φ.223, σελ.10-11

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΥΠΟΘΗΚΕΣ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΥ

- Ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ὑπὲρ πᾶν ἀγαθόν. Εἶναι μεγάλο πρᾶγμα νὰ εἶσαι Ὀρθόδοξος Χριστιανός.

- Νὰ σιωπᾶτε γιὰ νὰ προκόψετε.

- Νὰ ἐπικαλεῖσθε τὸν φύλακα Ἄγγελο, σᾶς βοηθᾶ σ’ ὅλη σας τὴ ζωή. Ὅταν πεθαίνουμε παραμένει στὸν σῶμα ἕως τῆς ταφῆς, γιὰ νὰ μὴν εἰσέλθη ὁ διάβολος. Καὶ τὴν ψυχὴ τὴν συνοδεύει ὃ Ἀρχάγγελος Μιχαήλ.

- Νὰ ἐπικαλεῖσθε πολλὲς φορές τον ὄνομα τῆς Παναγίας. Διὰ τῆς Θεοτόκου θὰ πλησιάσετε τὸν Υἱὸν καὶ διὰ τοῦ Υἱοῦ τὸν Πατέρα.

- Νὰ εὐχαριστεῖτε τὸν Θεὸ συνεχῶς, γιὰ ὅλα. Καὶ γιὰ τὸν ἀέρα ποῦ ἀναπνέετε, τὸν νερὸ ποῦ πίνετε.

- Ἡ Θεία Λειτουργία εἶναι ἀνεκτίμητο δῶρο πρὸς τὴν ἀνθρωπότητα.

The post γ. Τιμόθεος Τζαννῆς: «Ἐπιτρέπει ὁ Θεὸς στοὺς ἐκλεκτούς του νὰ βρίσκονται ταυτόχρονα σὲ διαφορετικὰ σηµεῖα» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Γράφει ἡ γερόντισσα Χριστοφόρα

Κατά τὴ διακονία μου κοντά στὸν γέροντα βίωσα πολλά θαυμαστά σημεῖα ἀλλά καὶ συνειδητοποίησα σὲ πόσα λάθη μπορεῖ νὰ σὲ ρίξει ἡ ἄγνοια...

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἡ ἀπουσία τῆς γνώσης τοῦ θησαυροῦ τῆς Ὀρθοδοξίας μας πού ἀποκτοῦμε μὲ τὸ ἱερόν βάπτισμα ἤτοι ἡ ἔλλειψη τῆς στοιχειώδους κατήχησης ὁδηγεῖ κυρίως τή νεότητα στὴν ἀποδοχή φιλοσοφικῶν θεωριῶν καὶ δή ἀνατολικῶν ἤ καὶ δυτικῶν θρησκειῶν πού στὴν οὐσία καταστρέφουν τήν ψυχή μας. Τὴν ἀπομακρύνουν ἀπό τὰ λυτρωτικά μονοπάτια τῆς Θείας Χάριτος μ’ ἀποτέλεσμα νὰ βιώνουν προβλήματα καὶ καταστάσεις πού καθιστοῦν τὴ ζωή κόλαση. Ἡ Γιόγκα λ.χ. ἐκλαμβάνεται ἀπό πολλούς ὡς γυμναστική καὶ ὡς τέτοια διαφημίζεται ἀλλά στὴν πραγματικότητα ἀποτελεῖ τήν εἰσαγωγή στὰ δαιμονικά μονοπάτια τῶν ψευτο-θεῶν τῆς Ἰνδίας! Δυστυχῶς διά τοῦ ὑπουργείου Παιδείας καὶ διά βίου μάθησης διδάσκεται πειραματικά καὶ στὴν πρωτοβάθμια ἐκπαίδευση. Κι’ αὐτό ἀποτελεῖ μία αἰτία τῆς ἀσέβειας και τῶν βιαιοπραγιῶν πού παρατηροῦνται σήμερα στά σχολεῖα. Ἡ κατωτέρω ἀφήγηση τῆς συνάντησης τοῦ ἁγίου γέροντα Βασιλείου Καυσοκαλυβίτη μὲ τήν Χριστίνα ἀπό τήν Κύπρο εἶθε νά ἀποτελέσει τὸ ἔναυσμα γιὰ νά συνειδητοποιήσουμε τὸ μέγεθος τοῦ κινδύνου.

Σάββατο 22/02/2009

-Ἕτοιμος, Γέροντα;

-Ναί, παιδί μου! Τί ὥρα θὰ ἔρθουν οἱ ἐπισκέπτες;

-Ὅπου νά ‘ναι θὰ ἔρθουν. Τὸ ἀεροπλάνο πρέπει νὰ ἔφτασε.

Δὲν τελειώσαμε τὴν συζήτηση καὶ χτύπησε τὸ κουδούνι. Ἦταν ἡ Χριστίνα ἀπὸ τὴν Κύπρο, τὴν ἔφερε ἡ φίλη της ἡ Ἄννα ἀπὸ τὴ Θεσσαλονίκη. Ὁ λόγος ποὺ ἔκανε τὸ μακρινὸ αὐτὸ ταξίδι ἡ Χριστίνα, ἦταν τὰ πολλὰ προβλήματα ποὺ εἶχε, ὑγείας, οἰκογενειακὰ καὶ ἐπαγγελματικά. Ἄκουσε γιὰ τὸν Γέροντα καὶ ἦρθε νὰ ζητήσει τὴν προσευχή του καὶ τὴ βοήθειά του. Παντρεμένη μὲ δύο κόρες, ἡ πρώτη σπούδαζε στὰ Γιάννενα καὶ ἡ ἄλλη εἶχε τελειώσει τὶς σπουδές της. Μπῆκε στὸ δωμάτιο τοῦ Γέροντα κλαίγοντας καὶ τοῦ διηγήθηκε τὴ ζωή της. Ἦταν εὐτυχισμένη μὲ τὴν οἰκογένειά της, πολὺ πλούσια καὶ ἀγαπημένη μὲ τὸν σύζυγό της. Ὅταν ὅλα ἄρχισαν νὰ ἀλλάζουν καὶ ἦρθαν τα πάνω κάτω.

Ὁ Γέροντας τὴν ἄκουγε προσεκτικὰ καὶ ὅταν τελείωσε τῆς εἶπε: «Λυπᾶμαι, παιδί μου, ἀλλὰ ἡ προσευχή μου δὲν εἰσακούγεται γιατί δὲν εἶσαι βαπτισμένη».

Ἐκείνη ταράχτηκε καὶ δὲν μποροῦσε νὰ μιλήσει. Ὁ Γέροντας δὲν τῆς εἶπε τίποτα ἄλλο. Βγῆκε ἀπὸ τὸ κελάκι του ἡ Χριστίνα καὶ σοκαρισμένη μοῦ εἶπε ὅτι:

-Εἶμαι βαπτισμένη καὶ δὲν ξέρω τί ἐννοεῖ ὁ Γέροντας.

-Σίγουρα γιὰ κάποιο λόγο σοῦ τὸ εἶπε. Μήπως πῆγες σὲ αἱρέσεις, ἔκανες κάτι καὶ πρόδωσες τὸν Χριστό;

-Χριστίνα! Πὲς γιὰ τὸν Ἰνδὸ ποὺ φιλοξένησες στὸ σπίτι σου. Μήπως ἔχει σχέση μὲ αὐτὸ ποὺ σοῦ εἶπε ὁ Γέροντας; εἶπε ἡ Ἄννα.

Ταραγμένη καὶ μὲ δάκρυα στὰ μάτια ἡ Χριστίνα ἐξομολογήθηκε ὅτι ὅλα ξεκίνησαν ὅταν πῆγε σὲ κάποιο γυμναστήριο καὶ ἐκεῖ ἔκανε γιόγκα κ.ἄ. Ἐκεῖ γνώρισε ἕναν Ἰνδὸ δάσκαλο καὶ τὴ μύησε στὴ θρησκεία τους. Τὸν φιλοξένησε στὸ σπίτι της, τοῦ παραχώρησε χῶρο δικό του καὶ προσευχόταν μαζί του. Ὅταν ἀπεβίωσε, καθὼς ἦταν ἡλικιωμένος, τὴν παρακάλεσε νὰ συνεχίσει νὰ προσεύχεται γιὰ νὰ ἀναπαύεται ἐκεῖνος ἀπὸ ψηλά. Δὲν μποροῦσε νὰ καταλάβει πόσο μεγάλο κακὸ ἔκανε στὴν ψυχή της καὶ στὴν οἰκογένειά της. Τῆς μετέφερα ὅτι μοῦ εἶπε ὁ Γέροντας. Πῆγε σὲ Ἱερέα, τῆς διάβασε εὐχὲς καὶ τὴν σταύρωσε μὲ τὸ ἅγιο μύρο. Ἐξομολογήθηκε, κοινώνησε καὶ τὴν ἑπόμενη φορὰ ποὺ ἦλθε ἦταν ἄλλος ἄνθρωπος καὶ ἡ οἰκογένειά της ἐπανῆλθε στὴν φυσιολογική της ζωή. Ἐπισκεπτόταν συχνὰ τὸν Γέροντα Βασίλειο.

Συχνὰ ὁ Γέροντας Βασίλειος στοὺς λόγους του ἀναφερόταν σὲ αὐτὸ τὸ περιστατικὸ γιὰ τὸ πόσο εὔκολα μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ χάσει τὸ πιὸ πολύτιμο ἀγαθό, τὴν ψυχή του:

-Δύσκολα ἀποκτάει την χάρη τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ καὶ πολὺ εὔκολα μπορεῖ νὰ τὴ χάσει. Δὲν δικαιολογεῖται νὰ ὑπάρχει ἄγνοια τὴν σήμερον ἡμέρα. Οἱ πλεῖστοι εἰς ἄγνοιαν διάγουν.

Δὲν ἔχω το φῶς μου, κόρη μου, καὶ δὲν μὲ βοηθᾶνε τὰ πόδια μου ἀλλιῶς θα ἔβγαινα στοὺς δρόμους καὶ θὰ διαλαλοῦσα στοὺς ἀνθρώπους: Ποῦ ὁδεύετε ἄνθρωποι; Γρηγορεῖτε καὶ προσεύχεστε! Δὲν βλέπετε τὶς παγίδες ποὺ σᾶς στήνει ὁ ἀντίπαλος; Νηστεία, προσευχή, μετάνοια, αὐτὰ διασκορπίζουν τὰς παγίδας. Μὴ φοβεῖστε τὸν δόλον. Διδάξατε τὰς εὐθείας ὁδούς, νὰ γνωρίσουν οἱ ἀγνοοῦντες τὴν σωτήριαν ὁδόν. Ὅτι μᾶς διδάσκει ὁ Κύριος διὰ στόματος τῶν Ἀποστόλων, τῶν Διδασκάλων, τῶν Πατέρων εἶναι ἀγαθά καὶ σωτήρια. Μὴν ἀμελεῖτε ἄνθρωποι, μὴ φοβεῖστε τὰς παγίδας. Διδάξατε στοὺς ἔχοντες ἄγνοιαν, τοὺς ἀληθεῖς λόγους τοῦ Θεοῦ. Μόνον διὰ τῶν λόγων, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἔργου, δι’ὅ λόγος ἔργου ἐγένετο, σωθήσεστε. Πιστεύουμε στὸν Ἀναστάντα Χριστό. Ὁ Χριστὸς στὸν Σταυρό, ὁ Σατανᾶς στὸν Ἅδη πλέον. Ἔπαθε, ἐσταυρώθη καὶ Ἀνέστη δι’ ἡμᾶς». Ὅσο ἤμουνα, κόρη μου, στὸ Ἅγιον Ὄρος δὲν ἔλεγα καλημέρα, καλησπέρα, ἀλλὰ Χριστὸς Ἀνέστη. Ὅσο ὑπηρετοῦσα τὸν Πανάγιο Τάφο ἔζησα πολλὰ θαυμαστὰ γεγονότα. Ἀληθινά, ἀποκαλυπτικά, μόνον στὴν Ὀρθοδοξία γίνονται αὐτά. Ὁλοζώντανα. Τυφλοὶ νὰ βλέπουν, κουτσοὶ νὰ περπατᾶνε καὶ μουγκοὶ νὰ βρίσκουν τὴ μιλιά τους. Ἔχουν δεῖ τὰ μάτια μου πάμπολλα θαύματα στὸ διάστημα ποὺ ἐπέτρεψε ὁ Θεὸς νὰ διακονήσω. Αἰτεῖτε καὶ λαμβάνετε, ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ζωντανή, εἶναι ἀποκάλυψη. Ἐπιστρέψατε εἰς τὸν ἀληθινὸν δρόμον ἵνα λάβετε τὸν κλάδον τῆς ἐλαίας, τὸν Στέφανον τῆς νίκης, ὅ ἐστὶ τῆς σωτηρίας τῶν ψυχῶν.

Πηγή: Στύλος Ὀρθοδοξίας αρ.φ. 286, σελ.12-13

The post Πὼς ὁ Γέροντας Βασίλειος ἔσωσε τὴ Χριστίνα ποὺ παρασύρθηκε ἀπὸ Ἰνδὸ δάσκαλο τῆς γιόγκα appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Α) Ὁ Ἅγιος Πορφύριος εἶπε μιὰ μέρα σὲ μία πνευματική του κόρη:

«Ἔλα κοντά μου νὰ σοῦ πῶ ἕνα μυστικό. Αὐτὸ ἂν ἐφαρμόσεις, θὰ δεῖς τὸν ἄντρα σου νὰ ἔρχεται καὶ νὰ σὲ ἀναζητᾶ, ὅπου εἶσαι, χωρὶς νὰ ξέρει γιατί, καὶ θ’ ἀπορεῖ κι ὁ ἴδιος...

Τὸ μυστικὸ εἶναι τοῦτο: Νὰ προσεύχεσαι γι’ αὐτὸν μυστικά. Ἔτσι μυστικά, θὰ πηγαίνει ἡ ἀγάπη σου καὶ θὰ τὸν καλεῖ. Μὴ τοῦ λὲς τὴ λέξη σ’ ἀγαπῶ, ἀλλὰ προπάντων μὴν ἀπαιτεῖς νὰ σοῦ τὴ λέει... Ἡ ἀγάπη δὲν ζητιέται μὰ γεννιέται. Ἡ ἀγάπη δὲν λέγεται, ἐμπνέεται.

Νὰ τυλίγεις τον ἀγαπημένο σου μὲ θαλπωρὴ μυστικά, διὰ τῆς προσευχῆς. Τότε, κι ὁ πιὸ εὔθικτος χαρακτῆρας δὲν ἀντιδρᾶ...

Ἡ μυστικὴ μετάδοση τῆς ἀγάπης διώχνει τὶς φοβίες τῆς δέσμευσης καὶ καταπίεσης, καὶ οἱ εὐθύνες του γίνονται ἐλαφρὲς καὶ κάποτε ἀγαπητές.

Ἕνας κόκκος ἀνιδιοτελοῦς ἀγάπης νὰ ὑπάρχει μέσα μας, ἔρχεται σιγά-σιγά ἡ χάρη καὶ τὸν κάνει νὰ πετάξει δυὸ φυλλαράκια. Γρήγορα μετὰ μεγαλώνει...».

Φυσικά, κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ γάμου μπορεῖτε νὰ συναντήσετε, πολλὲς φορές, ἕνα ἄτομο ποὺ νὰ "σᾶς φανεῖ καλύτερο" καὶ πιὸ "ἐνδιαφέρον" ἀπὸ τὸν σύζυγο...

Ἀλλὰ τὸ ἐνδιαφέρον σας γιὰ αὐτὸν δὲν πρέπει νὰ θεωρεῖται ὡς δῶρο τῆς μοίρας, ἀλλὰ ὡς πειρασμός, δοκιμασία ἀφοσίωσης στὸν Κύριο. Ναί, ἡ πίστη στὸ γάμο δὲν εἶναι μόνο ἡ πίστη σὲ μιὰ σύζυγο ἢ ἕναν σύζυγο, ἀλλὰ στὸν ἴδιο τόν Θεό...

Β) Ἅγιος Πορφύριος: «Μὴ μοῦ ζητᾶς νὰ σ’ ἀγαπῶ. Ἡ ἀγάπη δὲν ζητιέται. Μέσα στὰ φύλλα τῆς καρδιᾶς μονάχη τῆς γεννιέται». Νὰ μοῦ πεῖς τώρα, πὼς γεννιέται. Ἔλα, πές μου.

-Δὲν ξέρω, Γέροντα.

-Εἶναι ἕνα λογάκι, ἅμα στὸ πῶ, θὰ τὸ καταλάβεις ἀμέσως. «Μ’ ἀγαπᾶς; Ἄχ, δὲν μ’ ἀγαπᾶς. Νά, τὸ βλέπω, δὲν μὲ κοιτᾶς». Αὐτὰ εἶναι πολὺ ταπεινὰ πράγματα. Ἡ λέξη «σ’ ἀγαπῶ» εἶναι ταπεινὸ πρᾶγμα νὰ τὴν λές. Δὲν λέγεται. Κερδίζεται σιωπηλὰ μὲ τὴν προσωπικότητα ποῦ φτιάνεις. Φτιάνεσαι κι’ ὁ ἄλλος τρελαίνεται μαζί σου. Καλλιεργεῖσαι καὶ κοιτᾶς νὰ τὸ κρύψεις κιόλας. Ἀλλὰ ὁ ἄλλος τὸ νιώθει καὶ ἑλκύεται.

Ἅμα ἀγαπᾶς καὶ δὲ ζητᾶς τὴν ἀγάπη τῶν ἄλλων, ὅλοι θὰ ἔρχονται κοντά σου. Εἶναι μυστικό. Μυστικὰ θὰ τοὺς ἀγαπᾶς καὶ ἐκεῖνοι θὰ τὸ καταλαβαίνουν καὶ θὰ σοῦ στέλνουν κι’ ἀπὸ μακριὰ ἀκόμη τὰ καλά τους αἰσθήματα. Κατάλαβες;

-Τί νὰ καταλάβω; Πὼς ὄρη μετακινοῦνται;

-Αὐτὸ ποῦ ἐσὺ λὲς φυσιολογικό, εἶναι ἀφύσικο. Φυσιολογικὸ εἶναι τοῦτο ποῦ σοῦ λέω ἐγώ: Ν’ ἀγαπᾶς ἀνιδιοτελῶς!

The post Τὸ «μυστικὸ» τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου γιὰ ἕναν εὐτυχισμένο γάμο appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.