Ἀπόφθεγμα τῆς ἡμέρας Archives : ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Ἅγιος Ἰάκωβος Τσαλίκης: «Ὁ Ἅγιος Γεώργιος καβάλλα στό ἄλογό του ὅλη νύχτα γυρίζει γύρω-γύρω ἀπ’ το μοναστήρι του»

filippiaven — Tue, 03 Nov 2026 00:28:37 +0000

Α) Ὁ μακαριστός καί ὅσιος Γέροντας π. Ἰάκωβος Τσαλίκης, πού διετέλεσε πνευματικός τῆς Ἱ. Μονῆς μας Ἁγίου Γεωργίου Ἡλίων, πολλάκις εἶχε διαβεβαιώσει τήν Γερόντισσα καί τίς ἀδελφές γιὰ τὴν ἄγρυπνη περιφρούρηση τῆς Ἱ. Μονῆς καί την προστασία της ἀπό τόν Ἅγιο.

Χωρίς ποτέ σωματικά νά ἔχει ἔλθει στήν Ἱ. Μονή μας καί χωρίς νά ἔχει δεῖ τόν χῶρο, κάθε φορά πού τοῦ ἐκφράζαμε ἀνησυχίες γιά τήν ἀσφάλειά μας, μᾶς ἔλεγε: «Ἐσεῖς κοιμᾶστε ἐπάνω – κι ἔδειχνε μέ τό χέρι του πρός τα πάνω – κι ὁ Ἅγιος ὅλη νύχτα γυρίζει γύρω-γύρω ἀπ’ το μοναστήρι καί σᾶς φυλάει». Πραγματικά, τά κελλιά τῶν μοναχῶν εἶναι ἐπάνω, ψηλά, στόν ὄροφο.

Κάποια ἄλλη φορά, ἐπικοινωνώντας τηλεφωνικῶς μέ την Γερόντισσα, τῆς λέγει:

– Νά ξέρετε ὅτι ὁ Ἅγιος Τροπαιοφόρος Γεώργιος σᾶς προστατεύει. Νά, τόν βλέπω καβάλλα στό ἄλογό του, νά ‘ναι πάνω ἀπ’ τήν Μονή Του καί νά σᾶς φυλάει.

– Τόν βλέπετε τώρα, Γέροντα;

– Ναί, τέκνον μου τώρα πού μιλᾶμε, τόν βλέπω νά ‘ναι πάνω ἀπ’ τόν τροῦλλο τῆς Ἐκκλησίας κ’ ἐσᾶς να σᾶς ἔχει ἀπό κάτω.

Β) Μιά ἁγία Γερόντισσα, πού ‘χαμε τήν εὐλογία νά διακονήσουμε στήν Μονήν μας, ἡ μοναχή Εὐπραξία (Μπρούλη), εἶχε ἰδιαίτερη ἀγάπη καί εὐλάβεια στόν Ἅγιο Γεώργιο. Οἱ γονεῖς της καί τά δύο ἀδέλφια της ἔγιναν μοναχοί· ἡ μητέρα της – ἔπειτα γερόντισσα Μητροδώρα – γυναίκα ἁγία καί πολύ ἀσκητική, ἀγαποῦσε πάρα πολύ τίς ἀγρυπνίες. Ὅπως μᾶς διηγοῦνταν ἡ γερόντισσα Εὐπραξία, ὅταν ἡ ἴδια ἦταν μωρό στην κούνια, ἡ μητέρα της τήν ἄφηνε στα χέρια τοῦ Θεοῦ καί πήγαινε στίς ἀγρυπνίες τοῦ Ἅγ. Νικολάου Πλανᾶ στόν Ἅγ. Ελισσαῖο.

Μετά ἀπό μιά ἀγρυπνία, τήν βρίσκει καί βλέπει νά ‘ναι το κεφαλάκι της ὅλο μιά πληγή, γεμάτη πύον. Ἀλλά ἦταν τόση ἡ πίστη καί ἡ ἁγιότητά της, πού δέν ἡττήθηκε καί δέν ἄφησε καθόλου τίς ἀγρυπνίες της· ἀπεναντίας αὔξησε τίς προσευχές της. Ἔτσι, γυρίζοντας ἀπό τὴν ἀγρυπνία τοῦ Ἁγ. Γεωργίου, βρίσκει ὡς ἐκ θαύματος ὑγιέστατη τήν μικρή Μαρία, ὅπως τήν εἶχε ἀφήσει πρίν ν’ ἀρρωστήσει.

Ἡ ἴδια γερόντισσα λίγο πρίν νά κοιμηθεῖ εἶδε τόν Θεῖο Γεώργιο να περιφέρεται χαρούμενος καί ὑπέρλαμπρος μέσ’ τόν ναό του καί νά τόν συγυρίζει.

Γ) Μᾶς διηγεῖται μιά ταπεινή καί εὐλαβής γιαγιά, πώς ἔμενε στο μοναστήρι ὀκτώ χρόνια καί διακονοῦσε τόν Ἅγιο σέ ὅ,τι μποροῦσε. Μιά βραδυά πού ἔπεσε νά πλαγιάσει, κατά τά μεσάνυχτα, ἐνῶ ἦταν ξύπνια, βλέπει νά ἀνοίγει ἡ πόρτα, ἄν καί ἦταν κλειδωμένη. Μπαίνει μέσα ἕνας πανέμορφος νέος, ψηλός, καστανόξανθος, μέ πηλίκιο καί ροῦχα χακί. Τήν πλησίασε καί τῆς λέγει:

– Μέ γνωρίζεις;

– Ὄχι, τοῦ ἀπαντᾶ.

– Γιά κοίταξέ με καλά. Δέν μέ γνωρίζεις; Τῆς ξαναλέει.

– Ὄχι, τοῦ ἀπαντᾶ πάλι.

– Καλά, κοιμήσου τώρα καί τό πρωΐ πού θ’ ἀνάβεις τά καντήλια, κοίταξε τήν εἰκόνα καί θά μέ γνωρίσεις.

Κ’ ἔγινε ἄφαντος.

Γυρίζει μιά ἄλλη γυναίκα, πού κοιμόταν μαζί της καί τήν σκουντάει, νομίζοντας πώς παραμιλοῦσε. Τῆς λέγει τότε τί τῆς συνέβη καί ἔκαναν καί οἱ δύο τόν σταυρό τους, δοξάζοντας τόν Θεό καί τόν Ἅγιό Του, χωρίς ὅμως να ξέρουν ποιόν.

Τό πρωΐ εἶδε ἡ γιαγιά καί ἀναγνώρισε στήν εἰκόνα τοῦ τέμπλου τόν Ἅγιο Γεώργιο, πού τήν ἐπισκέφτηκε ἀποβραδίς.

Δ) Σε κάποια ἄλλη γυναίκα, ἐμφανίστηκε το βράδυ τῆς ἑορτῆς του καί τῆς εἶπε νὰ τοῦ φέρει λουλούδια, πολλά λουλούδια γιασεμιά, γιατί δέν εἶχε, καί νά στολίσει τίς εἰκόνες του πού ἦταν ἀστόλιστες. Αὐτή σηκώθηκε χαράματα, μάζεψε ἕνα μεγάλο κάνιστρο λουλούδια καί τοῦ τὰ πῆγε.

Τό πόσο λεπτός κ’ εὐαίσθητος εἶναι ὁ Ἅγιος Γεώργιος καί πόσο ἀγαπᾶ τά λουλούδια φαίνεται κι ἀπ’ τὸ ἑξῆς: Στά μέρη τῆς Θράκης, ἐμφανίστηκε σ’ ἕναν βοσκό, πού φύλαγε τὰ ζῶα του γύρω ἀπό ἕναν ναΐσκο παλαιό τοῦ Ἁγίου καί τόν παρακάλεσε νά ἐπισκευάσει τό ἐκκλησάκι του καί νά τό περιποιεῖται. Ἔπειτα, τοῦ ξαναφανερώθηκε καί τοῦ εἶπε νὰ τοῦ φυτέψει λουλούδια στήν αὐλή του, γιατί τοῦ ἀρέσουν πολύ. Κι αὐτός γέμισε τόν τόπο ὁλόγυρα λουλούδια!

Ε) Κάποιος εἶχε καρδιοπάθεια κ’ ἔπρεπε να κάνει μιά ἐπέμβαση στό Λονδίνο. Φοβόταν ὅμως πάρα πολύ. Ἔρχεται στόν Ἅγιο, ἀνάβει ἕνα κεράκι, κάνει τήν προσευχή του καί φεύγει.

Ξαναπάει σ’ ἕναν φίλο του γιατρό τόν ἐξετάζει, τοῦ λέγει πώς δέν χρειάζεται να πάει πουθενά. Πέταξε καί τὰ φάρμακα πού τοῦ εἶχαν δώσει καί σ’ ὅλους λέγει:

«Εγώ ἔχω τόν Ἅϊ-Γιώργη μου, αὐτός μ’ ἔκανε καλά. Δέν λέει «ἀσθενούντων ἰατρός» τό τροπάρι του; Δέν ξαναπάω σε γιατρό».

Κ’ ἔχουν περάσει τώρα σχεδόν πέντε χρόνια, χωρίς καμμιά ἐνόχληση.

Πηγή: «Ὁ Ἅγιος Γεώργιος ὁ Τροπαιοφόρος», ἐκδ. Ι. Μ. Ἁγίου Γεωργίου Ἡλίων, Αἰδηψός, σελ. 102-104, 109

The post Ἅγιος Ἰάκωβος Τσαλίκης: «Ὁ Ἅγιος Γεώργιος καβάλλα στό ἄλογό του ὅλη νύχτα γυρίζει γύρω-γύρω ἀπ’ το μοναστήρι του» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

«Μπαμπά, ἀγόρασέ μου ἕνα κουλούρι!»

filippiaven — Sun, 01 Nov 2026 23:52:11 +0000

Ὁ τάφος τοῦ Ἁγίου Γαβριὴλ στὴ Γεωργία.

Πρωθιερέας Δαβὶδ Γκριγκαλασβίλι:

«Ἡ κόρη μοῦ Μαριὰμ εἶχε προβλήματα ὑγείας ἀπὸ τὴ γέννησή της. Ἦταν ἐσωστρεφής, δὲν μποροῦσε νὰ μιλήσει. Τὸ μόνο ποὺ μποροῦσε νὰ προφέρει ἦταν ὁ ἦχος «ὤχ-ου». Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο προσπάθησε νὰ μᾶς πεῖ τί ἤθελε καὶ τι την ἀνησυχοῦσε. Ἐπισκεφτήκαμε ὅλους τοὺς γιατροὺς τῆς πόλης, ἀλλὰ δὲν ὑπῆρξε ἀποτέλεσμα. Ἦταν σχεδὸν βουβὸ καὶ τὸ συνηθίσαμε.

Μία ὡραία ἡμέρα μου ἦρθε ἡ ἰδέα νὰ πάω τὴν κόρη μου στὸν τάφο τοῦ Πρεσβυτέρου Γαβριήλ. Ὅλη ἡ οἰκογένεια πῆγε στὸ Σαμτάβρο καὶ γονάτισε στὸν τάφο τοῦ Γέροντα Γαβριήλ. Ἐκείνη τὴν ἐποχή, ὁ ἱερέας δὲν εἶχε ἀκόμη ἁγιοποιηθεῖ.

Ἀλείψαμε τοὺς ἑαυτούς μας μὲ λάδι ἀπὸ τὸ καντήλι τοῦ γέροντα καὶ ἑτοιμαστήκαμε νὰ ἐπιστρέψουμε στὸ σπίτι. Κράτησα τὸ χέρι τῆς κόρης μου. Ξαφνικὰ ξέφυγε ἀπὸ τὰ χέρια μου, σὰν νὰ εἶχε γλιστρήσει ἔξω, καὶ ἔτρεξε πίσω στὸν τάφο τοῦ Γέροντα Γαβριήλ. Γονάτισε στὸν τάφο καί, πρὸς ἔκπληξη ὅλων, πῆρε ἕνα μικρὸ βερίκοκο ἀπὸ ἐκεῖ. Ἂν καὶ δὲν ὑπῆρχε τίποτα στὸν τάφο. Σηκώθηκε, ἦρθε κοντά μου καὶ μοῦ ἔδειξε τὸ βερίκοκο, προσπαθῶντας νὰ πεῖ κάτι ὅπως ἤξερε, μέσα ἀπὸ τὸ «ὤχ-ου».

Δείξαμε στοὺς matushkas (στὶς μητέρες) αὐτὸ τὸ βερίκοκο, εἴπαμε τὴν ἱστορία μας καὶ ρωτήσαμε τί νὰ κάνουμε. Ἡ μητέρα Σαμτάβρο μᾶς εἶπε ὅτι αὐτὸ τὸ βερίκοκο τὸ ἔστειλε ὁ Γέροντας Γαβριὴλ γιὰ τὴ Μαριὰμ καὶ ἦταν καλύτερα νὰ τὸ φάει τὸ παιδί. Καὶ ἔτσι κάναμε.

Ἡ Μαριὰμ ἔφαγε τὸ βερίκοκο μὲ ὄρεξη, μετὰ ἐπιστρέψαμε στὸν τάφο, προσευχηθήκαμε καὶ μετὰ ἀπὸ λίγο πήγαμε στὶς πύλες τοῦ μοναστηριοῦ, μπήκαμε στὸ αὐτοκίνητο καὶ ἐπιστρέψαμε. 10 λεπτὰ ἀργότερα, ὅταν μόλις εἴχαμε περάσει τὴν εἴσοδο τῆς πόλης Mtskheta, ἄκουσα τὴ φωνὴ τῆς κόρης μου ἀπὸ τὸ πίσω κάθισμα: «Μπαμπά, ἀγόρασέ μου ἕνα κουλούρι!» Σταμάτησα τὸ αὐτοκίνητο καὶ ὅλοι πάγωσαν ἀπὸ δέος γιὰ τὸ θαῦμα ποὺ μόλις εἶχε συμβεῖ μπροστὰ στὰ μάτια μας. Δόξα σὲ Σένα, Κύριε! Δόξα σὲ Σένα, πάτερ Γαβριήλ!

2 Νοεμβρίου, 2018

pravoslavie.ru

The post «Μπαμπά, ἀγόρασέ μου ἕνα κουλούρι!» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ὁ Ὅσιος Δαβὶδ συκοφαντήθηκε ἀπὸ μοναχὸ μέσα στὸ Περιβόλι τῆς Παναγίας

filippiaven — Sat, 31 Oct 2026 23:38:08 +0000

Ἦταν τότε, εἶναι καί σήμερα γνώρισμα ὅλων τῶν συγχρόνων μορφῶν τοῦ Μοναχισμοῦ, να θέλουν νὰ ἐπισκεφθοῦν μεγάλα προσκυνήματα καί νά γνωρίζουν τα μεγάλα Μοναστικά κέντρα τοῦ κόσμου. Δέν μποροῦσε σ’ αὐτό νά ὑστερήσει καί νά στερηθεῖ τῆς ὠφελείας ὁ περίφημος καί γνωστός παντοῦ πατήρ Ἀκάκιος (ὁ πνευματικὸς καθοδηγητῆς τοῦ Ὁσίου Δαβὶδ ὅταν ἦταν νέος). Καί μιά μέρα, ὁ Δαβίδ ἦταν τότε 31 ἐτῶν, ἀποχαιρέτησαν τό Μοναστήρι τῆς Ὄσσας καί ἄφησαν πίσω τους μεγάλο κενό. Ἔτσι τήν βλέπανε τή φυγή τους οἱ Μοναχοί πού ζοῦσαν σέ κεῖνο τό Μοναστήρι. Ὁ Δαβίδ εἶχε προχωρήσει. Τόν Ἀκάκιο τόν κρατοῦσαν ὅσο γινόταν περισσότερο καί τοῦ ἔκαναν παράπονα.

– Πάτερ Ακάκιε, γιατί μᾶς τό κάνετε αὐτό; Σκεφθήκατε, μήπως ἀποφασίσατε ἐγωϊστικά; Ἐσεῖς ψάχνετε νά βρῆτε πρότυπο καλύτερο καί μεῖς μένουμε ἐδῶ ὀρφανοί. Τό Οἰκονόμιο σήμερα πενθεῖ καί τήν ἀναχώρησι τοῦ Γέροντα καί τή στέρησι τοῦ ὑποτακτικοῦ. Ἄφησέ μας Γέροντα, τουλάχιστον τό Δαβίδ. Ἔχει ἐπιδράσει τόσο πολύ στο Μοναστήρι μέ τήν ἀρετή του. Παρακινήθηκαν πολλοί σε περισσότερη ἄσκησι. Καί ἔχει τὴν τέχνη τῆς ταπεινοφροσύνης, να βλέπει τήν ἀρετή καί στον τελευταῖο. Καί νά εἶναι τυφλός μόνο γιά τήν ἀρετή τή δική του.

– Πράγματι τοῦ ἔχω τονίσει αὐτή τή θεωρία, μόνο ποὺ ἐνῶ λίγοι κατάφεραν να την κάνουν πράξι, ὁ Δαβίδ το πέτυχε αὐτό γρήγορα. Θὰ σᾶς πῶ ὅμως καί κάτι τώρα ποὺ εἴμαστε μόνοι. Παραμείναμε πολύ σέ τοῦτο τὸ Μοναστήρι. Καί ξέρετε τί φταίει; Τόν ἀδικήσατε, λέει, κάποτε στήν ἀρχή.

– Τὸν ἀδικήσαμε; Ἐμεῖς πού μικροί μεγάλοι εἴδαμε τὴν ἁγιότητά του καί τόν τιμήσαμε γι’ αὐτήν!

– Ἀκριβῶς αὐτό πάθατε. Δέν εἴχατε καταλάβει πώς ἡ μεγάλη τιμή γιά τόν Δαβίδ, ἀποτελεῖ καί τή μεγάλη ἀδικία.

– Το εἴδαμε αὐτό γέροντα, καί τό ἑρμηνεύσαμε σωστὰ μοῦ φαίνεται. Διακρίναμε τήν ταπείνωσί του.

– Καί τό ἐκδηλώσατε. Δέν σᾶς μαλώνω. Χρόνια καί ἐγώ προσπαθῶ νά τό κρύψω καί ξεσπάω τάχα στόν ἐγωισμό του. Ἤδη ὅμως νικήθηκα. Ξέρει τί γυρεύει, ποῦ πατάει, ποῦ φτάνει. Προσπαθεῖ νά μή βλέπει τί πετυχαίνει, το βλέπουν ὅμως ἄλλοι. Γιατί βλέπεις ἡ ἀρετή φαίνεται ἀπό τὸ φῶς πού ἀκτινοβολεῖ. Καί ὅσο πολύ κρύβεται, τόσο πολύ φαίνεται καί ἡ λαμπρότητά της.

Ἔφυγαν λοιπόν ἀπό τόν Ὄλυμπο, τό βουνό τῶν ψεύτικων θεῶν, πού ἤδη εἶναι κατάσπαρτο ἀπό μυρωμένα λουλούδια ἀσκητῶν καί πολλοί πιστοί τρέχουν. Ἔφυγαν για το περιβόλι τῆς Παναγίας, ὅπως λένε τὸ Ἅγιον Ὄρος. Ὅποιος πνευματικός ἄνθρωπος δέν πάει μιά φορά στη ζωή του στον Ἄθω, φεύγει ἀπό τόν κόσμο αὐτό χωρίς νὰ ἔχει γευθεῖ τό μεθυστικό ἄρωμά του. Περιγραφή αὐτοῦ τοῦ προσκυνήματος βέβαια δέν μπορεῖ νά γίνει. Ἔχω κι ἔνα λόγο παραπάνω ἐγώ πού δέν μπορῶ νά τό κάνω. Δέν ἄφησαν Μοναστήρι, δέν ἄφησαν Σκήτη, Γέροντα γνωστό καί ἄγνωστο πού νά μήν τά ἐπισκεφθοῦνε. Τά σχέδια τοῦ ᾿Ακακίου βέβαια δέν ἦταν γιά τόν ἑαυτό του. Αὐτός εἶχε ἔλθει γιά νά προσκυνήσει βέβαια, εἶχε ἔλθει ὅμως περισσότερο γιά τό Δαβίδ τόν ὑποτακτικό του. Καί ὄχι ἁπλῶς γιὰ νὰ τὸν φέρει να προσκυνήσει καί νά γνωρίσει Μοναστήρια καί Σκῆτες καί Ἀσκητικές μορφές τοῦ Ἄθω. Καί γι’ αὐτό βέβαια, κυρίως ὅμως γιά να τόν φέρει καί νά τόν ἀφήσει νά φοιτήσει ἐκεῖ. Γι’ αὐτό καί ὅταν ἐκεῖνος ἑτοιμάστηκε να φύγει, τόν κάλεσε γιὰ νὰ τοῦ πεῖ πώς θέλει ἐλόγου του νά μείνει. Κι ἐκεῖνος ὅλος χαρά, εἶχε ἤδη διαλέξει τή Μονή τῆς Μεγίστης Λαύρας τοῦ Ὁσίου Ἀθανασίου τοῦ ᾿Αθωνίτου. Ὁ Γέροντας του ἔφυγε γιά τήν Κωνσταντινούπολη. Ἤθελε να προσκυνήσει καί τόν Προκαθήμενο τῆς Ὀρθοδοξίας, τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη, τόν Ἐθνάρχη τοῦ σκλαβωμένου Γένους.

Τί ν’ ἀναφέρει κανείς γιά τήν παραμονή του αὐτή στό περιβόλι τῆς Παναγίας. Μπορεῖ κανείς νά περιγράψει τή ζωή ἑνός σπουδαστοῦ μέ ζῆλο, σ’ ἕνα Πανεπιστήμιο; Παρακολουθήσαμε τόν Ὅσιο σε τόσα Πανεπιστήμια. Παντοῦ καινούργια μαθήματα καί δίνει καί παίρνει. Παντοῦ θαυμάζει καί θαυμάζεται. Δέν τόν ἐνδιαφέρει παρά ὁ ζῆλος πού βλέπει στόν κάθε Μοναχό πού συναντᾶ. Ἐκεῖ στή Λαύρα δοκίμασε καί τό φθόνο τοῦ πονηροῦ καί μιά διαφορετική δόξα. «Θά ἤσουν ἄγευστος τῆς καλογερικῆς, ἄν δέν δοκίμαζες καί τό φαρμάκι ἀπό τό ἀγκίστρι τοῦ πονηροῦ, πάτερ Δαβίδ». Ἦταν αὐτά λόγια τοῦ γέροντα, ὅταν ἦλθε σε φῶς τὸ θλιβερό περιστατικό. Καί δέν ἤτανε φθόνου περιστατικό. Ἦταν καρπός ἑνός ἀπρόσεκτου Μοναχοῦ, πού ὑπηρετοῦσε μιά του ἀδυναμία. Καί γιά νά τήν κρύψει, πέταξε αὐτό: «τόν ὑποκριτή το διάκο», πού τόν εἶχε βέβαια φθονήσει γιά τήν ἐγκράτειά του. Στό κελλάρι τῆς Μονῆς τῆς Λαύρας εἶχαν πολύ ρακί. Τό ἔφτιαχναν οἱ ἀδελφοί τῆς Μονῆς ἀπό τά τσίπουρα πού μένανε μετά το στίψιμο τῶν σταφυλιῶν.

Ἦταν αὐτό πού πρόσφεραν οἱ Μοναχοί στούς ξένους. Ἦταν ὅμως ἕνας ἀδελφός πού εἶχε συνηθίσει τό ποτό καί εἶχε βρεῖ τρόπο να μπαίνει στό κελλάρι πού ἐφυλάσσετο. Κελλάρης ἦταν ἕνας μόνο, ὁ π. Νικόδημος, πού κρατοῦσε τά κλειδιά. Ὁ Μοναχός ἐκεῖνος, Ἀβακούμ τὸν λέγανε, εἶχε βρεῖ τόν τρόπο νά μπαίνει στό κελάρι καί νά κλέβει τό ρακί. Στήν ἀρχή δέν φαινότανε. Ὁ κελλάρης ὅμως εἶχε καταλάβει πώς καί κάποιος ἄλλος ἔπαιρνε ἀπό τά πιθάρια καί ἀπό τό βαρέλι ρακί. Στήν ἀρχή δέν φαινότανε, τό εἶπε ὅμως μετά στό Γέροντα.

“Κάποιος γέροντας μπαίνει στό κελλάρι καί παίρνει μεγάλη ποσότητα ρακί. Δέν ἔχει πάρει ἀπό ἕνα πιθάρι μόνο, γιά νά μή φανεῖ. Ἤδη ὅμως τό διαπίστωσα. Μέσα στο χειμώνα ἔχουν πάρει ἀπό ὅλα σχεδόν τά πιθάρια καί ἔχουν ἀνοίξει καί τό ἕνα βαρέλι”.

– Πρέπει νά βροῦμε ὅμως ποιός τό κάνει. Ποιός μπαίνει στό κελλάρι.

– Βάλε κάποιον νά φυλάει.

– Κάθισε ἐσύ.

Τή συζήτησι τήν εἶχε ἀκούσει ἀπό κεῖ πού περνοῦσε, χωρίς νά τόν δοῦνε ὁ πατήρ Ἀβακούμ. Ἡ παρακολούθησι θά γινόταν ἐκεῖνο τό βράδυ. Καί τόν πιάσανε τόν κλέφτη. Χωρίς προφύλαξι, κρατώντας ἕνα φανάρι, μπῆκε στό κελλάρι, πού ἡ πόρτα του ἄνοιξε μέ τό σπρώξιμο μόνο, καί κρατώντας ἕνα δοχεῖο, πῆγε στό βαρέλι καί τό γέμισε ρακί. Έτρεξε ὁ κελλάρης γιά νά μήν τοῦ φύγει. Ἦταν ὁ Δαβίδ. Ἔπεσε ἀπό τά σύννεφα ὁ διακονητής. «Δαβίδ ἐσύ; Πᾶμε στό Γέροντα γρήγορα». Στό Γέροντα βρήκανε τόν Ἀβακούμ. Κάτι εἶχε πεῖ στὸν Ἡγούμενο κι ἔτρεξε να φύγει.

– Γέροντα, ὁ δράστης. Ποιός θά τό περίμενε.

– Μή βιάζεσαι, Νικόδημε. Πήγε μόνος του; Πῶς ἄνοιξε την πόρτα;

– Μόνη της ἄνοιξε ἡ πόρτα Γέροντα.

– Ἅ ἔτσι, μόνη της ἄνοιξε ἡ πόρτα. Καί αὐτό γίνεται κάθε βράδυ. Οὔτε κουβέντα. Βρέθηκε ὁ μέθυσος. Κρίμα σέ σένα. Σέ θαυμάζαμε ὅλοι στή Μονή. Ἅγιο σέ θεωροῦμε.

– Ποιός εἶναι ἅγιος Γέροντά μου. Ὅλοι εἴμαστε ἀδύνατοι καί ἁμαρτωλοί. Νά λοιπόν, γιά νά μάθετε καί νά μή μέ τιμᾶτε.

– Ὡραῖα λόγια, πήγαινε στό κελλί σου καί θά σέ δῶ σέ λίγο. Καί ἄν μπορεῖς καί δέν ἔχεις ἀκόμη πωρωθεῖ, κάνε καί τήν προσευχή σου.

Ἐν τῷ μεταξύ εἶχε φθάσει στό κελλί τοῦ Γέροντα ἔνας Μοναχός ἅγιος πού συνεργαζότανε πολύ μέ τόν Ἡγούμενο γιά τή διόρθωσι κάποιου ἄλλου Μοναχοῦ.

– Γέροντα, τί νά σοῦ τά λέω. Βρέθηκε ὁ ταλαίπωρος Ἀβακούμ βαρειά τραυματισμένος στόν κῆπο. Εἶχε πέσει ἀπό τόν τοῖχο. Κρατοῦσε ἕνα μπουκάλι ρακί στή μέση. Ήταν μεθυσμένος. Νά πού ψάχνατε νά βρῆτε ποιός κλέβει τό ρακί.

– Γιά στάσου, γιατί θά τρελλαθῶ. Τώρα πιάσανε τό Δαβίδ νά μπαίνει στό κελάρι μέ μπουκάλι, πού ἔπιασε ἀπό τό βαρέλι ρακί. Γιά στάσου, ὁ Ἀβακούμ πού εἶχε ἔλθει πρίν ἀπό τό ἐπαυτοφώρω μοῦ εἶπε, πώς εἶχε δεῖ τό Δαβίδ πολλές φορές τή νύχτα, νά μπαίνει κρυφά στό κελάρι. Αὐτό ὅμως θά τό δοῦμε.

– Τί λέτε Γέροντα; Αὐτός ὁ ἄξιος ἀσκητής; Τοῦ Ἀβακούμ βρωμοδουλειά εἶναι αὐτό.

Καί ἦταν πράγματι. Τόν εἶχε παρακαλέσει να πάει ἐκ μέρους τοῦ Ἡγουμένου να πιάσει λίγο ρακί. Καί ἐν τῷ μεταξύ ἀφοῦ τὸ εἶπε στόν Κελλάρη νά παρακολουθεῖ, αὐτός εἶχε πάει στόν Ἡγούμενο. Αὐτό εἶχε γίνει ἡ νέα δόξα τοῦ Δαβίδ.

Πηγή: «Τὸ Παιδὶ τοῦ Προδρόμου», Ἐπισκόπου Θεοφίλου Καναβοῦ Μητροπολίτου Γόρτυνος καὶ Μεγαλουπόλεως, Ἔυβοια 1997, ἐκδ. Ἱερὰ Μονὴ τοῦ Ὁσίου Δαβίδ του ἐν Εὐβοίᾳ, σέλ.53-57

The post Ὁ Ὅσιος Δαβὶδ συκοφαντήθηκε ἀπὸ μοναχὸ μέσα στὸ Περιβόλι τῆς Παναγίας appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ἡ Γερόντισσα Μακαρία ἐμφανίστηκε μετὰ τὴν κοίμησή της καὶ ἔκανε καλὰ ἕνα ἀγοράκι

filippiaven — Fri, 30 Oct 2026 23:23:50 +0000

Εἴμαστε μία οἰκογένεια ὀρθοδόξων Παλαιστινίων. Ὁ μικρός μας γυιός ἦταν πολύ ἄρρωστος, ὑπερκινητικός καί τὸ σῶμά του ἐκινεῖτο συνεχῶς. Οἱ γιατροί δέν μπόρεσαν νὰ μᾶς βοηθήσουν. Ἀκούσαμε γιά τόν Ἅγιο Ἐφραίμ τόν Θαυματουργό στήν Ἑλλάδα, ἔξω ἀπό τήν Ἀθήνα στο Ὄρος τῶν Ἀμώμων. Ἦλθαμε ὅλη ἡ οἰκογένεια το 2007, καλοκαίρι, στον εὐλογημένο τόπο τοῦ μοναστηριοῦ να παρακαλέσουμε γιά τήν ὑγεία τοῦ μικροῦ.

Προσκυνήσαμε τό Ἅγιο Λείψανο τοῦ Ἁγίου, ἀγοράσαμε ἕνα ἀγγλικό βιβλίο γιά τόν Ἅγιο Ἐφραίμ καί κατηφορίσαμε στο παλαιό μικρό Ναό τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου. Ἐκεῖ δεξιά στο στασίδι (στή θέση τοῦ Δεσποτικοῦ) ἐκάθητο μία γερόντισσα μοναχή καί ἡ ἀτμόσφαιρα ἦταν ἰδιαίτερα κατανυκτική. Ὁ μικρός ἐπλησίασε κοντά της, μέ μεγάλη μας ἔκπληξη, ἔβαλε τό κεφαλάκι του στή ποδιά της καί ἐκείνη τόν ἐσταύρωσε· τό πρόσωπό της ἦταν μειλίχιο καί φωτεινό, καί εἶχε μία ἐλιά, μᾶς χαμογέλασε, μᾶς ἐσταύρωσε καί νοιώσαμε ξαλαφρωμένοι, σάν νά μή πατούσαμε στή γῆ. Σ’ αὐτή τήν κατάσταση δέν καταλάβαμε ὅτι τό παιδί εἶχε σταματήσει νά κινεῖται καί σωφρονοῦσε σάν φυσιολογικό παιδί. Βγήκαμε ἀπό τήν Μονή γιά νά πᾶμε στό ἀεροδρόμιο. Στόν δρόμο συνειδητοποιήσαμε ὅτι τό παιδί μας εἶχε ἰαθεῖ. Δέν γυρίσαμε πίσω, διότι θα χάναμε τό ἀεροπλάνο.

Στό βιβλίο εἴδαμε τήν φωτογραφία τῆς Οσίας Μακαρίας καί ἀναγνωρίσαμε τήν Μοναχή πού χάρισε τήν ὑγεία στόν γυιό μας!

Υποσχεθήκαμε νά ἔλθομε σύντομα νά τήν εὐχαριστήσομε, χωρίς να γνωρίζομε ὅτι εἶχε κοιμηθεῖ ἐν Κυρίῳ. Ἐν τῷ μεταξύ μετακομίσαμε στην Αὐστραλία χωρίς να ξεχνᾶμε τήν εὐεργεσία. Ὅταν ἐπιστρέψαμε ξανά στήν Μονή μετά ἀπό λίγα χρόνια, κρατοῦσα το βιβλίο μέ τή φωτογραφία τῆς Ἁγίας Μητέρας Μακαρίας καί ρωτοῦσα τίς Μοναχές, πῶς μπορῶ να τήν συναντήσω καί ἔδειχνα χαρακτηριστικά στο πρόσωπό μου καί τήν ἐλιά πού εἶχε. Ὅλοι μοῦ ἀπαντοῦσαν ὅτι ἔχει κοιμηθεῖ ἀπό τό 1999. Δέν πίστευα στά αὐτιά μου. Μὰ πῶς ἔλεγα ἐμεῖς τήν συναντήσαμε το 2007 και θεράπευσε τό παιδί μας καί ἔδειχνα καί τόν γυιό μου πού ἦταν ὑγιέστατος. Δάκρυα κυλοῦσαν ἀπό τά μάτια μας καί στο τέλος καθήσαμε σε κάποιο σκαλί τῆς Μονῆς κλαίγοντας, διότι δέν μᾶς βαστούσαν τά πόδια μας. Την εὐχαριστοῦμε καί τήν εὐγνωμονοῦμε ἐκ βάθους καρδίας γιὰ τὸ θαῦμα πού ἐπετέλεσε καί ζητοῦμε νά μᾶς ἔχει ὑπό την προστασία της.

Π.Ο.
Αὐστραλία

Πηγή: «Γερόντισσα Μακαρία Ὅρους Ἀμώμων Ἀττικῆς», Ἔκδοσις Ἱερὰς Μονῆς Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου καὶ Ἁγίου Ἐφραὶμ Ὅρους Ἀμώμων Ἀττικῆς 2022, σέλ.507-508

The post Ἡ Γερόντισσα Μακαρία ἐμφανίστηκε μετὰ τὴν κοίμησή της καὶ ἔκανε καλὰ ἕνα ἀγοράκι appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Θαυμαστές μαρτυρίες γιὰ τὸν Ἄγιο Βησσαρίων

filippiaven — Fri, 30 Oct 2026 00:09:08 +0000

Ἱερέας Χριστόφορος Καραμανίδης:

Ἐφημέρευα νεαρὸς ἀκόμη στὰ 1956 στὸ Μακρολίβαδο Δομοκού καὶ μὲ προσκάλεσε ὁ ἱερέας τοῦ γειτονικοῦ χωριοῦ Μελιταία στὴν ἑορτὴ τοῦ Ἁγίου Νικολάου.

Ἐκεῖ παρευρίσκετο κι ὁ π. Βησσαρίων ποὺ μὲ ρώτησε μ’ ἐνδιαφέρον γιὰ τὰ προσωπικά μου καὶ τὸν ἐνημέρωσα ὅτι ἀκολούθησα δέκα χρόνια στὴν Ἀφρικὴ τὴν ἱεραποστολὴ τοῦ πατρὸς Χρυσοστόμου Παπασαραντόπουλου κι εὐχαριστήθηκε καὶ μοῦ πρότεινε ἂν ἤθελα νὰ γίνει ὁ Πνευματικός μου. Ἐξομολογοῦσε ἐμένα καὶ μετὰ τὸν ἐξομολογοῦσα ἐγώ. Δηλαδὴ στὴ συνέχεια ἔγινα καὶ Πνευματικός του.

Μιὰ μέρα στὴ Μονὴ Ἀγάθωνος, ἐνῶ συζητούσαμε στὸ ἐξομολογητήριο, ἀκούστηκε χτύπος στὴν πόρτα κι ἄνοιξε μόνη της. Πάραυτα ἔλαμψε ἕνα ἄπλετο κι ἐκτυφλωτικὸ φῶς ποὺ καταύγασε ὅλο τὸ μέρος καὶ μ’ ἔπιασε δέος. Τὸν ρώτησα φοβισμένος τί εἶναι αὐτὸ καὶ μοῦ ἀπάντησε μὲ φυσικό τρόπο: «Μὴ φοβᾶσαι, ἡ Παναγία πέρασε». Θύμησε τό «χαῖρε, ἀστραπὴ τὰς ψυχὰς καταλάμπουσα» τῶν Χαιρετισμῶν της.

Θεμιστοκλῆς Κόκκινος:

Ὁ π. Βησσαρίων διανυκτέρευε τακτικά στὸ σπίτι τῶν πεθερικῶν τοῦ Θεμιστοκλή Κόκκινου στὴν Κάτω Τιθορέα Φθιώτιδος, Εὐαγγέλου καὶ Ζωῆς Κωνσταντίνου, μακαριστῶν τώρα.

Ὅταν ξύπνησε ἕνα πρωί, λέει στὴν πεθερά του.

– Κυρία Ζωή, μήπως ἔχετε καμία εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου;

– Ναί, ἔχουμε. Γιατί;

– Τὴ νύχτα ἤμασταν μαζὶ καὶ συζητούσαμε!

Ἄλλη φορὰ ξύπνησε καὶ σηκώθηκε ἀπὸ τὸ κρεβάτι της γύρω στὰ μεσάνυχτα. Πρόσεξε ὅτι στὸ δωμάτιο τοῦ Γέροντα ἔβγαινε ἀπὸ τὸ παράθυρό του κάποια λάμψη, κάποιο παράξενο φῶς. Πλησίασε ἀπορημένη, κοίταξε μέσα καὶ τὸν εἶδε γονατιστὸ νὰ προσεύχεται, πλημμυρισμένο ἀπὸ ἕνα ἐκθαμβωτικὸ ὁλόλευκο φῶς καὶ μάλιστα νὰ αἰωρεῖται, δὲν ἀκουμποῦσε στὸ πάτωμα!

Περιδεὴς ξύπνησε τὸν ἄνδρα της ποὺ τὸν εἶδε κι αὐτός, μένοντας ἐκστατικὸς κι ἄναυδος γιὰ τὸ θαυμαστὸ ὑπερφυσικό φαινόμενο ποὺ ἀντίκρισε πρώτη φορὰ στὴ ζωή του.

Ὁράσεις:

Σ’ ἕνα χωριὸ τῆς ἐπαρχίας Θεσσαλιώτιδος λειτουργοῦσε ὁ Κ.Μ. στὰ πρῶτα του χρόνια ὡς ἱερέας, ἐνῶ παρίστατο συμπροσευχόμενος καὶ ὁ π. Βησσαρίων.

Μετὰ τὴ Μεγάλη Εἴσοδο τοῦ λέει: «Νὰ προσέχεις τώρα ποὺ ἔγινες στρατιώτης Χριστοῦ, γιατὶ γύρω σου τὴν ὥρα τῆς Εἰσόδου πετοῦσαν πλῆθος πολύχρωμες πεταλούδες». Σίγουρα πρόκειται γιὰ τὴ συμμετοχὴ τῶν Ἀγγέλων στὸ μυστήριο.

Σὲ ἄλλο χωριὸ τοῦ Δομοκοῦ ἔβλεπε τὸν ἱερέα Λ.Ζ. νὰ ἱερουργεῖ μὲ ματωμένα χέρια στὴ Θεία Εὐχαριστία ποὺ μᾶλλον δηλώνει τὴ θυσία τοῦ ἀμνοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Καὶ στὸν μακαριστὸ σύζυγο τῆς Γρηγορίας Βελέντζα διευκρίνιζε: «Ὁ καλὸς ἱερέας κατὰ τὴ Θεία Λειτουργία μέσα στὸ ἱερὸ βλέπει πράματα καὶ θαύματα, Ἀγγέλους καὶ Ἁγίους νὰ παρίστανται, νὰ δεῖς τί γίνεται τότε, ὁ χαμός… μόνο ὅμως ὁ καλὸς καὶ καθαρὸς ἱερέας». Αὐτὰ ἀπὸ δική του ἐμπειρία, τοῦ ἑαυτοῦ του.

Αναστάσιος Λύτρας:

Μιά μέρα στή Μονή Αγάθωνος ἄκουσε ὡραία ψαλμωδία μέσα στὴν ἐκκλησία κι ὅταν εἰσῆλθε, ἔβλεπε ἕναν σεβάσμιον ίερωμένο, ποὺ τοῦ φάνηκε γνωστός, νὰ ψάλλει καὶ νὰ λέει διάφορες εὐχὲς κι ἀναρωτήθηκε ποιός νὰ εἶναι. Ὅταν ὁ ἄγνωστος ἱερωμένος τέλειωσε, ἐνῶ εὑρίσκετο στὸ ἱερὸ κι ἀφοῦ τὸν περίμενε ἀρκετὴ ὥρα νὰ ἐξέλθει, πῆγε σ’ αὐτὸ καὶ δὲν βρῆκε κανέναν! (Ἅλλη ἔξοδος δὲν ὑπῆρχε).

Μετὰ θυμήθηκε ὅτι ἔμοιαζε σὰν τὴν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους στὸ παρεκκλήσι του, ὅπου κι ἐξομολογοῦσε, τὴν παρατήρησε ἀμέσως καὶ τὸ ἐπιβεβαίωσε.

Αρχιμανδρίτης Γεννάδιος:

Στὶς 5 Αὐγούστου 1976 τὸ βράδυ, παραμονή τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος, 4-5 παιδιὰ διάβαζαν τὸ Ἀπόδειπνο στὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας ἀριστερὰ τοῦ πρόναου τῆς Μονῆς Ἀγάθωνος. Σὲ μιὰ στιγμὴ βλέπουν νὰ κινοῦνται συνεχῶς τὰ μάτια της σὲ σχῆμα Σταυροῦ, πάνω-κάτω καὶ δεξιὰ-ἀριστερά.

Φώναξαν τὸν π. Βησσαρίωνα ἀπὸ τὸ κελλί του κι ἀφοῦ παρατήρησε, μ’ ἕνα κεράκι κοντὰ στὴν εἰκόνα τοὺς πρόσταξε νὰ γονατίσουν καὶ νὰ προσευχηθοῦν μαζί του.

Ὁ Ἀρχιμανδρίτης Γεννάδιος, λαϊκὸς τότε Θεόδωρος, γονατιστός ἔκλεινε κι ἐμπόδιζε τὴν εἴσοδο πρὸς τὸν κυρίως Ναό.

– Θόδωρε, κάνε στὴν ἄκρη, ἐμποδίζεις τὴν Παναγία νὰ περάσει, τοῦ λέει.

Ὅπως πῆγε νὰ παραμερίσει, ἔνιωσε ἕνα πέπλο νὰ τὸν ἀκουμπᾶ στὸ χέρι καὶ τὸ κεφάλι του, προσπερνώντας. Κανεὶς ἄλλος δὲν εἶδε τὴν Παναγία.

Ἀρχιμανδρίτης Θεόκλητος Μπρούζης:

Ὅταν ὁ π. Βησσαρίων ταξίδεψε προσκυνητής στὴν Ἱερὰ Μονὴ Σινᾶ καὶ ἐπέστρεψε, διηγήθηκε στὸν Ἀρχιμ. Θεόκλητο Μπρούζη:

– Παιδί μου, ἐκεῖ ποὺ πῆγα, ξύπνησα πολὺ ἐνωρίς. Ἀτενίζοντας πρὸς τὴν ἔρημο βλέπω ἕνα κοπάδι πουλιῶν νὰ πετᾶ σὲ χαμηλὸ ὕψος μὲ κατεύθυνση τὴ Μονή. Πρὶν τὴν εἴσοδο σταμάτησαν καὶ κάθισαν πάνω σὲ κάτι δέντρα. Σὲ λίγο εἰσέρχεται ἕνας ἀσκητής ποὺ στὴ συνέχεια ἱερούργησε στὴν πρωινή λειτουργία.

Τὴν ὥρα τῆς Μεγάλης Εἰσόδου, ὅταν ἔφτασε στὸ μέσον τῆς περιφορᾶς, ὑπερίπτατο μισό μέτρο ἀπὸ τὸ δάπεδο κι εἰσῆλθε στὸ ἱερὸ ἐναερίως. Στὴ διανομὴ τοῦ Ἀντίδωρου ἀναχώρησε βιαστικά καὶ δὲν τὸν πρόλαβα. Εἶδα ὅμως πάλι τὰ πουλιὰ νὰ τὸν συνοδεύουν πετώντας γύρω του, καθὼς βάδιζε πρὸς τὸ ἀσκητήριό του.

Κατὰ παραχώρηση Θεοῦ ὅμως τὸν πείραζε πολὺ κι ὁ Σατανᾶς. Κάποτε, ἐνῶ ταξιδεύαμε, τὸν ρώτησα ἂν ἔχει δεῖ κάτι, ἂς ποῦμε ὑπερφυσικό, καὶ μοῦ εἶπε ὅτι μία φορὰ σ’ αὐτὸ τὸ ἴδιο μέρος, ποὺ ταξίδευε μὲ ἄλλο αὐτοκίνητο, ἔβλεπε τὸν Σατανᾶ ψηλὰ στὸ βουνό νὰ τὸν παρακολουθεῖ πετώντας καὶ μοῦ ἔδειχνε μὲ τὸ χέρι του καθὼς περνούσαμε δίπλα.

Λίγο πρὶν ἀσθενήσει καὶ κοιμηθεῖ, τὸ βράδυ ἔβλεπε ἕνα ὂν δύσμορφο καὶ θυμωμένο νὰ τὸν ἀπειλεῖ, ἀλλὰ ὁ ἴδιος ἄναβε πάντα καντήλι καὶ μ’ ἕναν Σταυρὸ τὸν ἔδιωχνε.

Ὅταν ἡ Ε.Τ. τὸν ἐπισκέφθηκε στὸ νοσοκομεῖο Λαμίας ἄρρωστο, στὶς ἀρχὲς Ἰανουαρίου 1991, τὸν ἔβλεπε νὰ σηκώνει τὸ κεφάλι του ζωηρὰ πρὸς τὰ πίσω σὰν νὰ ἔλεγε «Ὄχι, ὄχι, ὄχι». Τὸν ἐνοχλοῦσε ὁ πονηρὸς ὅτι ἤδη εἶναι ἅγιος πιὰ καὶ θὰ πάει κατευθείαν στὸν παράδεισο κι ὁ ταπεινός Γέροντας ἀρνεῖτο πεισματικὰ νὰ δεχτεῖ τέτοιον λογισμό.

Πηγή: «Ἡ ἀφθαρσία τῆς Ἀγάπης – Ἅγιος Βησσαρίων», Κωνσταντῖνος Δ. Εὐσταθίου, ἐκδ. Ἄθως, σέλ.250-253

The post Θαυμαστές μαρτυρίες γιὰ τὸν Ἄγιο Βησσαρίων appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ὁ ἱερέας ποὺ ἔσωσε τὸ «Ἀβέρωφ»

filippiaven — Thu, 29 Oct 2026 00:41:59 +0000

Ἀπρίλιος τοῦ 1941. Οἱ Γερμανικὲς δυνάμεις ἔχουν εἰσβάλει στὴν Πατρίδα μας. Σὲ λίγο θὰ ἐλέγχουν τὰ πάντα. Τὸ πολυθρύλητο θωρηκτὸ τοῦ Πολεμικοῦ Ναυτικοῦ «Γ. Ἀβέρωφ», ποὺ εἶχε κατατροπώσει τὸν τουρκικὸ στόλο στὸν Α’ Βαλκανικὸ πόλεμο, βρίσκεται τώρα ἀραγμένο στὰ νερὰ τῆς Ἐλευσίνας, περιτριγυρισμένο ἀπὸ συρματοπλέγματα, γιὰ νὰ ἀσφαλισθεῖ ἀπὸ τὶς τορπίλες τῶν ἐχθρικῶν ὑποβρυχίων. Ἡ διαταγὴ τοῦ Γ.Ε.Ν. (Γενικοῦ Ἐπιτελείου Ναυτικοῦ) ἀπόλυτα αὐστηρή. Ἀπαγορεύεται ὁ ἀπόπλους του. Ὅμως, ἡ δόξα τῶν Ἑλληνικῶν θαλασσῶν κινδυνεύει ἀπὸ κατάληψη τῶν ἐχθρῶν ἢ αὐτοβύθιση…

Τότε ἦταν ποὺ ὁ φλογερὸς στρατιωτικὸς ἱερέας τοῦ «Ἀβέρωφ», ὁ Ἀρχιμανδρίτης Διονύσιος Παπανικολόπουλος, πῆρε τὴ δυναμικὴ πρωτοβουλία καὶ ὕψωσε φωνὴ διαμαρτυρίας. Ἦταν Μεγάλη Πέμπτη καὶ λίγο πρὶν τελέσει τὴν Ἀκολουθία τῶν Παθῶν στὸ ἐκκλησάκι τοῦ πλοίου, κάλεσε ἐπειγόντως τὸ πλήρωμα τοῦ ὑπερήφανου καραβιοῦ καὶ μὲ βουρκωμένα μάτια τους εἶπε:

«Παιδιά μου, θέλουν νὰ μᾶς βουλιάξουν τὸ θρυλικό μας καράβι. Τὸ βαστάει αὐτὸ ἡ ψυχή σας; Τέτοιο ἄδοξο τέλος θὰ ἔχει τὸ πιὸ δοξασμένο καράβι μας, τὸ «Ἀβέρωφ»; Θὰ μᾶς καταριῶνται ἀπὸ τὸν οὐρανὸ οἱ ψυχὲς τῶν ἡρώων μας ναυτικῶν, τοῦ Μιαούλη, τοῦ Κανάρη, τοῦ Κουντουριώτη, τῆς Μπουμπουλίνας. Δέστε μὲ τὰ ψυχικά σας μάτια, παιδιά μου, τὸν Ναύαρχό μας Παῦλο Κουντουριώτη στὸν οὐρανό. Κλαίει, καὶ μᾶς ἐξορκίζει νὰ μὴ δώσουμε τέτοιο τέλος στὸ καράβι, ἀλλὰ τέλος ἀνάλογο μὲ τὴ δόξα του. Τί λέτε, παιδιά μου;».

Τότε ὅλοι οἱ ναῦτες καὶ οἱ ἀξιωματικοὶ εἶπαν: «Παπᾶ, θὰ κάνουμε ὅ,τι μᾶς πεῖς».

Καὶ συνέχισε ὁ π. Διονύσιος:

«Πρέπει νὰ πάρουμε τὸ «Ἀβέρωφ» καὶ νὰ φύγουμε. Πρέπει νὰ σώσουμε τὴν τιμή του».

Τὸ πλήρωμα συμφώνησε ἀπόλυτα. Ὅμως, συνέχισε ὁ ἱερέας:

«Μά, πρέπει νὰ εἴμαστε καὶ ἐξηγημένοι. Θὰ λάβετε ὑπ’ ὄψιν σας ὅτι πεντακόσια τὰ ἑκατὸ ἔχουμε νὰ βουλιάξουμε περνῶντας τὸ ναρκοπέδιο. Ἂν ὁ Θεὸς μᾶς περάσει ἀπὸ κεῖ χωρὶς νὰ πάθουμε κακό, ἔχουμε τριακόσια τὰ ἑκατὸ (πιθανότητα) νὰ βουλιάξουμε στὸ φράγμα της Ψυττάλειας. Ἂν κι ἐκεῖνο μᾶς βοηθήσει ὁ Θεὸς νὰ περάσουμε, ἔχουμε διακόσια τὰ ἑκατὸ νὰ βουλιάξουμε στὸ δρόμο ἀπὸ τὶς βόμβες τῶν ἀεροπλάνων. Ἂν καὶ αὐτὸ τὸν κίνδυνο περάσουμε, τότε θὰ σώσουμε τὴν τιμὴ τοῦ «Ἀβέρωφ» καὶ τοῦ Ναυτικοῦ μας. Ἄν –Θεὸς φυλάξοι– βουλιάξουμε, τότε ἐμεῖς μὲν θὰ πᾶμε ὅλοι δοξασμένοι στὸν οὐρανὸ νὰ βροῦμε αἰώνια ἀνάπαυση, ἡ τιμὴ δὲ τοῦ Ναυτικοῦ μας θὰ μείνει πάντα στὴν ἑλληνικὴ ἱστορία ἕνας θρῦλος. Τί λέτε, ἔπειτα ἀπὸ αὐτά, παιδιά μου;».

Καὶ ὅλοι μὲ δάκρυα φώναξαν: «Θὰ φύγουμε, Παπᾶ, μὲ τὸ «Ἀβέρωφ» καὶ ὅ,τι πεῖ ὁ Θεὸς ἂς γίνει».

Ὁ ἱερέας ἔκανε τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ λέγοντας «Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς» καὶ συνέχισε: «Σήμερα εἶδα σὲ ὅραμα τὸν Ἅγιο Νικόλαο καὶ μοῦ εἶπε: Μὴ φοβόσαστε. Θὰ φθάσετε ἐκεῖ ποὺ θέλετε. Ὁ Θεὸς εἶναι μαζί σας».

Καὶ ἐνῷ οἱ ναῦτες ἑτοίμαζαν τὸ καράβι, ὁ π. Διονύσιος ἄρχισε τὴν ἀκολουθία τῶν Ἁγίων Παθῶν. Ἀργὰ τὴ νύχτα περιέφερε τὸν Ἐσταυρωμένο σὲ ὅλα τὰ διαμερίσματα τοῦ πλοίου, στὰ κανόνια, στὴν ἀποθήκη τῶν πυρομαχικῶν καὶ τέλος Τὸν στερέωσε στὸν Πύργο τῆς πρώρας καὶ φώναξε: «Παιδιά μου, ἔχουμε κυβερνήτη τὸν Χριστό. Μὴ φοβᾶσθε. Θὰ νικήσουμε…».

Σὲ λίγο ἄνοιγαν δίοδο στὰ συρματοπλέγματα. Τὸ καράβι πέρασε τὸ ναρκοπέδιο χωρὶς νὰ ἀγγίξει τὶς νάρκες. Στὴν Ψυττάλεια ἔκοψαν τὸ φράγμα μὲ τὸ πρῶτο κτύπημα σὰν νά ᾽ταν κλωστή. Μετὰ ἀνέπτυξαν ταχύτητα πρὸς τὴν Τσακωνιά. Καὶ τὰ ξημερώματα τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς βρέθηκαν στὰ ἥσυχα νερά της Κυνουρίας. Καὶ ἀσφαλίσθηκαν στὶς ἀκτές της κάτω ἀπὸ τὶς σκιὲς τῶν πανύψηλων βουνῶν της. Κανένα βομβαρδιστικὸ τῶν Γερμανῶν δὲν ἀντιλήφθηκε τὸ κρυμμένο αὐτὸ δοξασμένο καράβι!

Μὲ τὰ φῶτα σβησμένα μόλις νύκτωσε, τὸ «Ἀβέρωφ» κατευθύνθηκε μὲ τὴν πιὸ δυνατὴ ταχύτητα πρὸς τὴν Κρήτη. Καὶ ἐνῷ διέσχιζε ἀτρόμητα τὰ νερὰ τοῦ Αἰγαίου, ὁ π. Διονύσιος εἶχε βγάλει τὸν Ἐπιτάφιο καὶ ἔψελναν ὅλοι μαζὶ τὰ Ἐγκώμια μέσα σὲ ἀτμόσφαιρα οὐράνιας μυσταγωγίας.

Πρωὶ πρωὶ ἔφθασαν στὴ Σούδα. Καὶ ἀπὸ ἐκεῖ μετὰ λίγες μέρες τὸ θωρηκτό μας μὲ τὸ πιστό του πλήρωμα καὶ ἐμψυχωτῆ τὸν ἱερέα του Διονύσιο Παπανικολόπουλο ἔφθανε στὴν Ἀλεξάνδρεια!

Σήμερα τὸ δοξασμένο θωρηκτὸ «Ἀβέρωφ» ἀναπαύεται στὶς ἀκτὲς τοῦ Παλαιοῦ Φαλήρου. Μέσα του κρύβει ἱστορία ἔπους καὶ μεγαλείου. Ἂν βρεθεῖς μὲ τοὺς γονεῖς σου ἢ μὲ τοὺς φίλους σου ἐκεῖ, μὴν ξεχάσεις νὰ τὸ ἐπισκεφθεῖς. Θὰ νιώσεις μέσα σου ἐθνικὴ ὑπερηφάνεια, γιατί γεννήθηκες σὲ μιὰ πατρίδα ζυμωμένη μὲ αἷμα ἡρώων καὶ μαρτύρων.

Ἐλπιδοφόρος.

Βοηθήματα:

-Ἄρχιμ. Μελετίου Π. Κουράκλη, Ἡ ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ ΙΕΡΕΩΝ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ, Τρίπολη 2000, σελ. 15-20.

-Παντελεήμονος Φωστίνη, Μητροπολίτου Χίου, «Ἀγῶνες γιὰ τὴν πατρίδα στὴν ξενητεία», Πειραιᾶς 1988, σελ. 137-141.

-Νίκου Α. Σταθάκη, Θ/Κ «Γ. ΑΒΕΡΩΦ», Χρονικὸ τοῦ θωρηκτοῦ τῆς νίκης, ἔκδοση Πολεμικοῦ Ναυτικοῦ, 1987, σελ. 211-213.

«Πρὸς τὴ ΝΙΚΗ», Ὀκτώβριος 2015.

Ἀπὸ Facebook: Μέγας Κωνσταντίνος – ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

The post Ὁ ἱερέας ποὺ ἔσωσε τὸ «Ἀβέρωφ» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Η ΥΠΕΡΜΑΧΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ, ΠΡΟΜΑΧΟΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΟΥ 1940

filippiaven — Tue, 27 Oct 2026 22:18:48 +0000

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

Στὶς 28 Ὀκτωβρίου ἑορτάζουμε καὶ τὴν ἐπέτειο τοῦ «ΟΧΙ», τὴν ἠχηρὴ ἄρνηση ὁλόκληρου τοῦ Ἔθνους, ποὺ ἐκφράστηκε διὰ στόματος τοῦ τότε ἐθνικοῦ Κυβερνήτη, Ἰωάννη Μεταξᾶ, ἑνὸς ἀνθρώπου μὲ ἔντονο θρησκευτικὸ φρόνημα καὶ πατριωτικὴ συνείδηση, ἀπέναντι στὶς ὑπερφίαλες ἀξιώσεις τῆς φασιστικῆς Ἰταλίας. Ἡ ἀπάντηση τῆς Ἑλλάδος ἦταν σαφής: δὲν ἐπρόκειτο νὰ παραδώσουμε τὴν πατρίδα μας στοὺς ἐπίδοξους κατακτητὲς οὔτε νὰ τοὺς προσφέρουμε «γῆ καὶ ὕδωρ».

Ὁ Ἰταλὸς δικτάτορας Μουσολίνι ἐπιδίωκε νὰ μετατρέψει τὴν ἔνδοξη πατρίδα μας σὲ ὑπόδουλη ἐπαρχία τῆς φασιστικῆς «νέας ρωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας», τὴν ὁποία ὁραματιζόταν στὸ πλαίσιο τῆς τότε «Νέας Τάξεως Πραγμάτων» τοῦ δαιμονικοῦ «Ἄξονα». Δὲν εἶχε, ὅμως, ὑπολογίσει τὴν ἀδούλωτη ἑλληνικὴ ψυχή. Δὲν εἶχε μελετήσει ἐπαρκῶς τὴ μακραίωνη ἑλληνικὴ ἱστορία, γιὰ νὰ διαπιστώσει ὅτι οἱ Ἕλληνες, ἀπὸ τὰ πανάρχαια χρόνια, δὲν παραδίδονταν ἀμαχητὶ στοὺς ἐπίβουλους εἰσβολεῖς, ἀλλὰ ἀγωνίζονταν μὲ γενναιότητα γιὰ τὴν ἐλευθερία τους, προσβλέποντας στὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ καὶ στὴν ἀρωγὴ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῆς Ὑπερμάχου Στρατηγοῦ τοῦ Ἔθνους μας.

Τὸ Ἔπος τοῦ 1940 ἀποτελεῖ ἕναν ἀπὸ τοὺς σημαντικότερους σταθμοὺς τῆς ἐθνικῆς μας ἱστορίας. Ἡ ἐποποιία αὐτὴ ἐπηρέασε τὶς ἐξελίξεις τοῦ Β’ Παγκοσμίου Πολέμου καὶ ἐξέφρασε μὲ τὸν πλέον ἐμφατικὸ τρόπο τὴ θέληση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ νὰ ὑπερασπιστεῖ τὴν ἐλευθερία καὶ τὴν ἀξιοπρέπειά του. Τὰ παιδιὰ τῆς Ἑλλάδος στάθηκαν ὡς ἀτσάλινα φράγματα ἀπέναντι στοὺς ὑπερφίαλους Ἰταλοὺς εἰσβολεῖς καί, ἀργότερα, στοὺς ναζὶ Γερμανούς, ἀντιτάσσοντας τὸν ἡρωισμό τους καὶ τὰ ἴδια τους τὰ σώματα στὶς δυνάμεις ποὺ ἐπιδίωκαν τὴν κυριαρχία στὴν Εὐρώπη καὶ τὴν ἐγκαθίδρυση τῆς λεγόμενης «Νέας Τάξεως Πραγμάτων».

Οἱ νικηφόρες μάχες στὰ χιονισμένα βουνὰ τῆς Πίνδου ἐναντίον τῶν στρατευμάτων τοῦ Μουσολίνι ἀποτέλεσαν σημαντικὸ πλῆγμα γιὰ τὸν Ἄξονα καὶ ἀπέδειξαν στοὺς λαοὺς ὅτι οἱ πολεμοχαρεῖς δυνάμεις τῆς Ρώμης καὶ τοῦ Βερολίνου δὲν ἦταν ἀνίκητες, ὅπως πομπωδῶς διακήρυτταν. Ἡ ἑλληνικὴ ἀντίσταση, τόσο κατὰ τὴν ἰταλικὴ εἰσβολὴ ὅσο καὶ κατὰ τὴ γερμανικὴ ἐπίθεση στὰ βόρεια σύνορά μας, καθὼς καὶ ἡ ἐπικὴ Μάχη τῆς Κρήτης, συνέβαλαν οὐσιαστικὰ στὴν ἐξέλιξη τοῦ πολέμου. Οἱ δυνάμεις τοῦ Ἄξονα ὑπέστησαν ἀπώλειες σὲ ἀνθρώπινο δυναμικὸ καὶ πολεμικὸ ὑλικό, ἐνῷ ἡ καθυστέρηση τῶν ἐπιχειρήσεών τους ἐπηρέασε τὰ εὐρύτερα στρατηγικά τους σχέδια.

Γιὰ τὸν εὐσεβῆ ἑλληνικὸ λαό, Ὑπέρμαχος Στρατηγὸς καὶ Πρόμαχος, σὲ αὐτὸν τὸν δίκαιο ἀγῶνα ὑπῆρξε ἡ Παναγία μας, ἡ Ὁποῖα, σύμφωνα μὲ τὴ ζωντανὴ ἐκκλησιαστικὴ παράδοση καὶ τὶς μαρτυρίες τῆς ἐποχῆς, συμπαραστεκόταν θαυματουργικὰ στοὺς στρατιῶτες μας στὴν Πίνδο καὶ προστάτευε πόλεις καὶ χωριὰ ἀπὸ τὴν καταστροφή. Πρόκειται γιὰ μιὰ βαθιὰ ριζωμένη πίστη, τὴν ὁποία ὁ χρόνος δὲν κατόρθωσε νὰ ἐξαλείψει καὶ ἡ ὁποία ἐξακολουθεῖ νὰ ἀποτελεῖ ζωντανὸ βίωμα τοῦ λαοῦ μας.

Στὴ θρησκευτικὴ αὐτοσυνειδησία τοῦ λαοῦ μας εἶναι βαθιὰ ἑδραιωμένη ἡ πεποίθηση ὅτι τὸ ἑλληνικὸ Ἔθνος ἔχει διαχρονικὰ τὴν ἀρωγὴ τοῦ Θεοῦ, καθὼς ἀγωνίζεται γιὰ ἀξίες ὅπως ἡ εἰρήνη, ἡ δικαιοσύνη, ἡ ἐλευθερία καὶ ἡ ἀνθρώπινη ἀξιοπρέπεια, ἀξίες ποὺ ἀπορρέουν ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξη χριστιανικὴ διδασκαλία. Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἶναι πλάσματα τοῦ Θεοῦ, δημιουργημένοι κατ’ εἰκόνα Του, καὶ ἔχουν δικαίωμα νὰ ζοῦν στὴν πατρίδα τους μὲ εἰρήνη, ἀσφάλεια καὶ ἐλευθερία.

Πιστεύουμε ὅτι «Αὐτὸς γὰρ ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν» (Ἐφεσ.2,14). Ὑπὸ αὐτὸ τὸ πρίσμα, τὸ ἑλληνικὸ Ἔθνος, ἀφ’ ὅτου ἐνστερνίστηκε τὴ θεία διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ, καλλιέργησε βαθιὰ τὸν πόθο τῆς εἰρήνης καὶ τῆς ἐλευθερίας. Ἡ ἱστορική του πορεία, ὡστόσο, δὲν ὑπῆρξε ἀπαλλαγμένη ἀπὸ πολεμικὲς συγκρούσεις, οἱ ὁποῖες συχνὰ ἐπιβλήθηκαν ἀπὸ τὴν ἀνάγκη ὑπεράσπισης τῆς πατρίδας καὶ τῆς ἐλευθερίας.

Γιὰ τὴν Ἑλλάδα, ὁ πόλεμος δὲν ἀποτελεῖ μέσο ἐπιθετικῆς ἐπέκτασης ἢ κατάκτησης, ἀλλὰ ἔσχατο μέσο ἄμυνας καὶ ἀπελευθέρωσης. Ὑπὸ αὐτὴ τὴν ἔννοια, ὁ ἀμυντικὸς ἀγῶνας δὲν εἶναι ἁπλῶς ἀνεκτός, ἀλλὰ ἐπιβεβλημένος, ὅταν ἀποσκοπεῖ στὴν προστασία τῶν ἀνυπεράσπιστων καὶ ἀδικημένων ἀνθρώπων ἀπὸ ἐπίβουλους κατακτητές, ποὺ ἐπιδιώκουν τὴν ἐξουσία, τὴ δόξα καὶ τὸν πλοῦτο. Εἶναι ἀγῶνας γιὰ τὴν ἀποτροπὴ τῶν γενοκτονιῶν, τῶν δολοφονιῶν, τῶν λεηλασιῶν, τῶν βιασμῶν καὶ τῶν καταστροφῶν ποὺ συνοδεύουν τὴν ὑποδούλωση τῶν λαῶν. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἀμυντικὸς πόλεμος, ὅταν διεξάγεται γιὰ τὴν προστασία τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς ἀνθρώπινης ἀξιοπρέπειας, θεωρεῖται ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστική μας παράδοση δίκαιος ἀγῶνας.

Ὑψηλὸς ἀρωγὸς καὶ προστάτης τοῦ Ἔθνους μας ὑπῆρξε διαχρονικὰ καὶ ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, ἡ Παναγία Μητέρα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Ἄρχοντα τῆς Εἰρήνης (Ἠσ.9,6) καὶ τῆς δικαιοσύνης. Ἀπὸ τὰ πρῶτα χριστιανικὰ χρόνια, κατὰ τὴ βυζαντινὴ περίοδο, στὴ Φραγκοκρατία καὶ στὴ μακραίωνη Τουρκοκρατία, κατὰ τὸν Ἀγῶνα τῆς ἐθνικῆς μας Παλιγγενεσίας καὶ στοὺς μετέπειτα ἀπελευθερωτικοὺς ἀγῶνες, ἕως καὶ τὶς ἡμέρες μας, ἡ Θεοτόκος ἀποτελεῖ γιὰ τὸ εὐσεβὲς Γένος μας τὴν Ὑπέρμαχο Στρατηγὸ καὶ τὴν ἀκαταμάχητη πνευματική του προστάτιδα.

Ἰδιαίτερα αἰσθητὴ θεωρεῖ ὁ λαός μας ὅτι ὑπῆρξε ἡ εὔνοια, ἡ ἀρωγὴ καὶ ἡ καταλυτικὴ βοήθεια τῆς Παναγίας κατὰ τὸν ἄνανδρο, κατακτητικὸ καὶ ἰμπεριαλιστικὸ πόλεμο ποὺ ἐξαπέλυσε ἡ φασιστικὴ Ἰταλία ἐναντίον τῆς εἰρηνικῆς καὶ φτωχῆς πατρίδας μας. Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι, ἐκεῖνες τὶς δύσκολες στιγμές, σύσσωμο σχεδὸν τὸ Ἔθνος μας, παρὰ τὶς ἐλάχιστες θλιβερὲς ἐξαιρέσεις, ἔστρεψε τὸ βλέμμα πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὴν Παναγία, ἀναζητῶντας παρηγοριά, δύναμη καὶ σωτηρία.

Οἱ ἡρωικοὶ στρατιῶτες μας, προτοῦ ἀναχωρήσουν γιὰ τὸ μέτωπο, γιὰ τὰ χιονισμένα βουνὰ τῆς Πίνδου καὶ τῆς Βορείου Ἠπείρου, ἔπαιρναν μαζί τους, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν εὐχὴ τῶν εὐσεβῶν γονιῶν τους, τὴν πίστη στὸν Θεὸ καὶ τὴ βεβαιότητα ὅτι ἡ Θεοτόκος θὰ τοὺς συντρόφευε στὰ φονικὰ πεδία τῶν μαχῶν. Οἱ χριστιανὲς μανᾶδες τους τοὺς ἔδιναν μικρὰ εἰκονίσματα τῆς Παναγίας, παρακαλῶντας τους νὰ μὴν τὰ ἀποχωριστοῦν ποτέ. Τοὺς συμβούλευαν νὰ προσεύχονται καὶ νὰ ἐλπίζουν ὅτι ὁ Θεὸς καὶ ἡ Παναγία θὰ τοὺς προστάτευαν καὶ θὰ τοὺς χάριζαν τὴν πολυπόθητη νίκη.

Πίστευαν ὅτι ὁ Θεός, ὑπερασπιστὴς τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς ἀνθρώπινης ἀξιοπρέπειας, θὰ ἀπέδιδε στοὺς ὑπερφίαλους φασίστες εἰσβολεῖς τὴν τιμωρία ποὺ τοὺς ἄξιζε. Τοὺς ἔδιναν ἀκόμη μικροὺς σταυρούς, ὥστε ὁ Τίμιος Σταυρὸς νὰ ἀποτελεῖ τὴν ἰσχυρὴ πνευματική τους πανοπλία καὶ νὰ τοὺς προστατεύει ἀπὸ τὰ φονικὰ πυρὰ τοῦ ἐχθροῦ. Μὲ αὐτὴ τὴν πίστη ἀντιμετώπιζαν τὴν ὑπεροπλία τῶν Ἰταλῶν, ἐλπίζοντας ὅτι, παρὰ τὴν ὑστέρηση τῶν ἑλληνικῶν δυνάμεων σὲ πολεμικὸ ὑλικὸ καὶ τεχνολογικὰ μέσα, θὰ κατόρθωναν νὰ ἀναχαιτίσουν τὸν εἰσβολέα καὶ νὰ τὸν ἀπομακρύνουν ἀπὸ τὴν ἱερὴ γῆ μας, τὴ γῆ τῶν ἁγίων καὶ τῶν ἡρώων.

Τὰ παλικάρια μᾶς ἀναχώρησαν γιὰ τὸ μέτωπο «μὲ τὸ χαμόγελο στὰ χείλη», ὅπως χαρακτηριστικὰ ἀποτυπώθηκε στὴ συλλογικὴ μνήμη τῆς ἐποχῆς, σὰν νὰ πήγαιναν σὲ πανηγύρι. Τὸ χαμόγελο αὐτό, γεμᾶτο αἰσιοδοξία καὶ θάρρος, συνδεόταν, ἀναμφίβολα, γιὰ πολλοὺς ἀπὸ αὐτοὺς μὲ τὴν πίστη στὸν Θεὸ καὶ τὴν ἐμπιστοσύνη τους στὴν ἀρωγὴ τῆς Παναγίας, τὴν Ὁποία θεωροῦσαν πραγματικὴ ἀρχηγὸ τοῦ στρατεύματός μας.

Ἡ τότε πολιτειακὴ καὶ πολιτικὴ ἡγεσία τῆς Ἑλλάδος, μέσα στὸ κλίμα τῆς γενικῆς ἐπιστράτευσης καὶ τοῦ ἐπικείμενου ἀγῶνα, ἀναζήτησε ἐπίσης δύναμη στὴν πίστη καί στὴν προστασία τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Θεοτόκου. Ὁ βασιλιᾶς Γεώργιος Β’, στὸ διάγγελμά του, τόνισε: «Μὲ πίστιν εἰς τὸν Θεὸν καὶ εἰς τὰ Πεπρωμένα τῆς φυλῆς, τὸ Ἔθνος σύσσωμον καὶ πειθαρχοῦν ὡς εἰς ἄνθρωπος θὰ ἀγωνισθῇ ὑπὲρ βωμῶν καὶ ἑστιῶν μέχρι τῆς τελικῆς νίκης».

Καὶ ὁ τότε Κυβερνήτης, Ἰωάννης Μεταξᾶς, πρὶν ὑπογράψει τὸ διάταγμα τῆς ἐπιστράτευσης καὶ τῆς διεξαγωγῆς τοῦ ἀμυντικοῦ ἀγῶνα, σύμφωνα μὲ τὶς σχετικὲς μαρτυρίες, ἔκανε τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ καὶ ὑπέγραψε μὲ δάκρυα στὰ μάτια. Σὲ δηλώσεις τοῦ μετὰ τὸ δραματικὸ πρῶτο Πολεμικὸ Συμβούλιο, τὸ πρωὶ τῆς 28ης Ὀκτωβρίου, φέρεται νὰ τόνισε, μεταξὺ ἄλλων: «… εἰς τὸ θαῦμα πιστεύω, εἰς τὴν Νίκην. Καὶ ἐπειδὴ εἶμαι βαθύτατα θρῆσκος νομίζω ἡ Παναγία θὰ προστατεύση τὰ ὅπλα μας»!

Μὲ τὴ φράση «ἡ Παναγία θὰ προστατεύση τὰ ὅπλα μας», ὁ εὐσεβὴς ἐκεῖνος πολιτικὸς ἐξέφρασε τὴν ἐμπιστοσύνη του στὴ Θεοτόκο, ἀναθέτοντάς Της, κατὰ τὴν πίστη του, τὴν πνευματικὴ προστασία τοῦ ἱεροῦ ἀγῶνα. Τὴν ἐμπιστεύθηκε γιὰ τὴν προστασία τῶν στρατευμένων παιδιῶν τῆς Ἑλλάδος, τὰ ὁποῖα καλοῦνταν νὰ πολεμήσουν κάτω ἀπὸ ἐξαιρετικὰ δυσμενεῖς συνθῆκες, στὰ χιονισμένα ἠπειρώτικα βουνά. Προσευχήθηκε νὰ χαρίσει τὴ νίκη στὴν ἀδικημένη Ἑλλάδα. Καὶ ἡ Ἑλλάδα νίκησε στὸ μέτωπο τῆς Ἀλβανίας!

Ἡ Ὑπέρμαχος Στρατηγός, σύμφωνα μὲ τὴν πίστη καὶ τὴν εὐλάβεια τοῦ λαοῦ μας, ἀνταποκρίθηκε στὴν ἐπίκληση τῶν ἀγωνιζόμενων Ἑλλήνων, τῶν οἰκογενειῶν τους καὶ τῆς ἡγεσίας τους. Ἡ παρουσία Της στὸ μέτωπο ἀποτελεῖ κεντρικὸ στοιχεῖο τῆς θρησκευτικῆς παράδοσης ποὺ διαμορφώθηκε γύρω ἀπὸ τὸ Ἔπος τοῦ 1940. Οἱ μαρτυρίες ποὺ διασώθηκαν ἀναφέρονται σὲ ἐμφανίσεις Της, ἄλλοτε ὡς ὀπτασίας καὶ ἄλλοτε ὡς μορφῆς ποὺ γινόταν ἀντιληπτὴ ἀπὸ τοὺς στρατιῶτες, γιὰ νὰ ἐνισχύσει τὸ ἠθικό τους καὶ νὰ προκαλέσει φόβο στοὺς ἀντιπάλους.

Σύμφωνα μὲ αὐτὲς τὶς διηγήσεις, ἡ Παναγία ἐμψύχωνε τοὺς Ἕλληνες στρατιῶτες, τοὺς γέμιζε αἰσιοδοξία καὶ θάρρος καὶ τοὺς ἐνίσχυε στὶς δύσκολες στιγμὲς τῆς μάχης. Στὴ λαϊκὴ εὐσέβεια συνδέθηκε ἀκόμη καὶ μὲ τὴν πίστη ὅτι τὰ ἰταλικὰ πυροβόλα ἀστοχοῦσαν, ἐνῷ τὰ ἑλληνικὰ ἔπλητταν μὲ ἐπιτυχία τοὺς στόχους τους.

Οἱ Ἕλληνες ἀξιωματικοὶ καὶ ὁπλῖτες περιέγραφαν, σύμφωνα μὲ τὶς σχετικὲς μαρτυρίες, μιὰ ἐπιβλητικὴ γυναικεία μορφὴ νὰ ἐμφανίζεται πάνω ἀπὸ τὰ πεδία τῶν μαχῶν, προσφέροντάς τους πνευματικὴ ἐνίσχυση καὶ προστασία.

Ὑπάρχουν πολλὲς προσωπικὲς μαρτυρίες γιὰ ἐμφανίσεις τῆς Παναγίας σὲ διάφορα σημεῖα τοῦ μετώπου. Ἔχουν διασωθεῖ ἐπιστολὲς στρατιωτῶν πρὸς τοὺς οἰκείους τους, στὶς ὁποῖες γίνεται λόγος γιὰ θαυματουργικὲς ἐμφανίσεις Της. Δὲν εἶναι δυνατόν, στὸ πλαίσιο τοῦ παρόντος ἄρθρου, νὰ παρατεθοῦν ἀναλυτικὰ αὐτὲς οἱ μαρτυρίες.

Ὁ μακαριστὸς ἀρχιμανδρίτης Χαράλαμπος Βασιλόπουλος, ὁ ὁποῖος ἔλαβε μέρος στὸν πόλεμο τοῦ 1940, κατέγραψε στὰ βιβλία του «Θαύματα ποὺ εἶδαν τὰ μάτια μου καὶ Τὸ θαῦμα τῶν Ἑλλήνων τοῦ Σαράντα», μαρτυρίες γιὰ τὴ θαυματουργικὴ ἐπέμβαση τῆς Θεοτόκου στὸ μέτωπο. Περιγράφει περιστατικὰ κατὰ τὰ ὁποῖα ὁ ἴδιος καὶ οἱ συμπολεμιστές του διασώθηκαν ἀπὸ ἐξαιρετικὰ ἐπικίνδυνες καταστάσεις, ἀποδίδοντας τὴ σωτηρία τους στὴν ἐμφανῆ ἐπέμβαση τῆς Παναγίας. Ὁ ἴδιος βεβαιώνει, σύμφωνα μὲ τὴ μαρτυρία του: «Ὁ ἀγὼν ἦταν Ἱερός. Οἱ Ἕλληνες πολεμοῦσαν ὑπὲρ Πίστεως καὶ Πατρίδος. Ἐγνώριζαν ὅτι ἂν πατοῦσαν τὸν τόπο μας οἱ Φράγκοι, οἱ παπικοί, θὰ μᾶς νόθευαν τὴν πίστη καὶ θὰ μόλυναν τὴν Ὀρθοδοξία. Ἡ παρουσία τῆς Παναγίας στὸ Μέτωπο διαπιστώθηκε σὲ πολλὲς περιπτώσεις».

Τὶς ἐμφανίσεις τῆς Παναγίας, σύμφωνα μὲ τὴν ἴδια παράδοση, δὲν τὶς ἀντιλαμβάνονταν μόνο οἱ πολεμιστές, ἀλλὰ καὶ οἱ γενναῖες Ἠπειρώτισσες γυναῖκες, οἱ θρυλικὲς «Γυναῖκες τῆς Πίνδου». Οἱ γυναῖκες αὐτὲς προσέφεραν ἀνεκτίμητες ὑπηρεσίες στὸν ἀγῶνα, μεταφέροντας στὶς πλάτες τους πολεμοφόδια καὶ τρόφιμα γιὰ τὶς στρατιωτικὲς μονάδες.

Μέσα στὰ χιόνια, στὰ δύσβατα μονοπάτια καὶ στὶς κακοτράχαλες πλαγιὲς τῶν ἠπειρώτικων βουνῶν, μὲ βαριὰ φορτία στὴν πλάτη, νηστικές, παγωμένες, ἄϋπνες καὶ ἐξαντλημένες ἀπὸ τὴν κούραση, οἱ γυναῖκες αὐτὲς συνέχιζαν ἀκούραστα τὴν ἀποστολή τους. Σύμφωνα μὲ τὶς μαρτυρίες ποὺ διασώθηκαν, ἔβλεπαν συχνὰ μιὰ γυναικεία μορφὴ νὰ προπορεύεται, νὰ τὶς καθοδηγεῖ καὶ νὰ τὶς ὁδηγεῖ μὲ ἀσφάλεια στὶς μονάδες ποὺ περίμεναν τὰ πολύτιμα ἐφόδια. Ἡ πίστη ὅτι ἡ Παναγία στεκόταν δίπλα τους ἀποτελοῦσε γι’ αὐτὲς πηγὴ δύναμης καὶ κουράγιου.

Μετὰ τὴν ὀδυνηρὴ ἧττα τῶν φασιστικῶν ἰταλικῶν δυνάμεων στὸ μέτωπο, εἰσέβαλε στὴ χώρα μας ὁ σιδερόφρακτος σύμμαχός τους, ἡ ναζιστικὴ Γερμανία. Ἀκολούθησαν ἡ κατοχή, οἱ ἐκτελέσεις, ἡ πεῖνα καὶ οἱ ἐκτεταμένες καταστροφές, ποὺ προκάλεσαν ἀνείπωτα δεινὰ στὸν ἑλληνικὸ λαό. Κατὰ τὴν πίστη τοῦ λαοῦ μας, ὅμως, ἡ Παναγία δὲν ἐγκατέλειψε οὔτε τότε τὸ δοκιμαζόμενο Ἔθνος. Στὴ θρησκευτική μας παράδοση διασώζονται μαρτυρίες γιὰ περιστατικὰ κατὰ τὰ ὁποῖα ἡ Θεοτόκος φέρεται νὰ ἔσωσε ἀνθρώπους, πόλεις καὶ χωριὰ ἀπὸ τὴν καταστροφή.

Ἀνάμεσα στὶς γνωστότερες σχετικὲς διηγήσεις συγκαταλέγεται τὸ θαῦμα τῆς Παναγίας στὸν Ὀρχομενὸ Βοιωτίας, στὶς 10 Σεπτεμβρίου 1943. Σύμφωνα μὲ τὴν τοπικὴ παράδοση, ἡ Θεοτόκος ἐμπόδισε τὰ γερμανικὰ ἅρματα μάχης νὰ εἰσέλθουν στὴν κωμόπολη, ἀποτρέποντας τὴ θανάτωση τῶν κατοίκων καὶ τὴν καταστροφή της.

Οἱ Γερμανοὶ στρατιῶτες, ὑπὸ τὸν διοικητὴ Ὄφμαν, φέρεται νὰ εἶδαν μιὰ ἐπιβλητικὴ γυναικεία μορφὴ νὰ ὑψώνει τὸ χέρι της καὶ νὰ τοὺς κάνει νόημα νὰ σταματήσουν. Τὰ ἅρματα ἀκινητοποιήθηκαν ἀνεξήγητα καί, παρὰ τὶς προσπάθειες τῶν στρατιωτῶν, δὲν κατέστη δυνατὸ νὰ προχωρήσουν πρὸς τὸν οἰκισμό. Κατὰ τὴν ἴδια διήγηση, ὁ Ὄφμαν ἀναγνώρισε ἀργότερα στὸν ναὸ τῆς Παναγίας της Σκριποὺς τὴ μορφὴ τῆς γυναίκας πού, ὅπως πίστευε, τὸν εἶχε ἐμποδίσει νὰ εἰσέλθει στὴν κωμόπολη. Τότε φέρεται νὰ εἶπε στοὺς κατοίκους: «Αὐτὴ ἡ γυναῖκα σας ἔσωσε, νὰ τὴν τιμᾶτε καὶ νὰ τὴ δοξάζετε»!

Ἀξιομνημόνευτη εἶναι καὶ ἡ παράδοση ὅτι ὁ Γερμανὸς ἀξιωματικὸς συγκλονίστηκε τόσο πολὺ ἀπὸ τὸ γεγονός, ὥστε ἐπέστρεφε κάθε χρόνο στὴν πανήγυρη τῆς Παναγίας, μέχρι τὸν θάνατό του. Ἡ διήγηση αὐτὴ ἐξακολουθεῖ νὰ διατηρεῖ ἰδιαίτερη θέση στὴ θρησκευτικὴ μνήμη καὶ στὴν εὐλάβεια τῶν κατοίκων τῆς περιοχῆς.

Τὸ Ἔθνος μας θεωρεῖ ὅτι ἔχει εὐλογηθεῖ ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ὅτι ἡ θεία χάρη τὸ ἀξίωσε νὰ διακονήσει, κατὰ τρόπο ξεχωριστό, τὴν πραγματοποίηση τῆς Θείας Οἰκονομίας. Στὸ πλαίσιο τῆς θεολογικῆς αὐτῆς ἀντίληψης ἑρμηνεύεται καὶ ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος ἀναφέρεται στὸν ἀποστατημένο Ἰουδαϊσμό: «ἀρθήσεται ἀφ’ ὑμῶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ δοθήσεται ἔθνει ποιοῦντι τοὺς καρποὺς αὐτῆς» (Μάτθ.21,43).

Κατὰ τὴν ἑρμηνεία ποὺ υἱοθετεῖ ὁ συγγραφέας, τὸ ἑλληνικὸ Ἔθνος εἶναι ἐκεῖνο ποὺ ἐπὶ δύο χιλιάδες χρόνια καρποφορεῖ μέσα ἀπὸ τὴν πίστη καὶ τὴ διακονία τοῦ ἔργου τῆς σωτηρίας τοῦ κόσμου. Γι’ αὐτὸ καὶ πιστεύουμε ὅτι βιώνει τὶς εὐλογίες τοῦ Θεοῦ, παρὰ τὶς κατὰ καιροὺς ἀπομακρύνσεις του ἀπὸ τὸ θέλημά Του.

Ἡ εὐλογία αὐτή, κατὰ τὴν πίστη μας, ἔγινε ἰδιαίτερα αἰσθητὴ στὰ δύσκολα χρόνια τοῦ Ἑλληνοϊταλικοῦ Πολέμου καὶ τῆς φρικτῆς τριπλῆς Κατοχῆς. Ὁ Θεός, τὸν Ὁποῖο ὁ λαός μας ἐπικαλεῖται ὡς προστάτη τῆς Ἑλλάδος, διὰ τῆς Θεοτόκου, ἐνίσχυσε τὸ δοκιμαζόμενο Γένος μας σὲ ἐκείνη τὴ δύσκολη ἱστορικὴ συγκυρία. Καί, μολονότι ἐξήλθαμε ἀπὸ τὴ μεγάλη δοκιμασία βαριὰ τραυματισμένοι, σταθήκαμε ὄρθιοι, διατηρῶντας τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν πίστη μας στὴν ἐλευθερία καὶ τὴν ἀνθρώπινη ἀξιοπρέπεια.

Τὸ Ἔπος τοῦ 1940 καὶ ἡ ἀντίσταση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ ἀπέναντι στὶς δυνάμεις τοῦ Ἄξονα ἀποτελοῦν διαχρονικὴ παρακαταθήκη θάρρους, αὐταπάρνησης καὶ ἀγάπης πρὸς τὴν πατρίδα. Γιὰ τὸν εὐσεβῆ λαό μας, ἡ Ὑπέρμαχος Στρατηγὸς παραμένει σύμβολο τῆς θείας προστασίας, τῆς ἐλπίδας καὶ τῆς πνευματικῆς ἐνίσχυσης στοὺς ἀγῶνες γιὰ τὴν ἐλευθερία. Ἡ μνήμη τῶν ἡρώων τοῦ 1940 μᾶς καλεῖ νὰ τιμοῦμε τὶς θυσίες τους καὶ νὰ ὑπερασπιζόμαστε, μὲ συνέπεια καὶ εὐθύνη, τὶς ἀξίες τῆς πίστης, τῆς εἰρήνης, τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς ἀνθρώπινης ἀξιοπρέπειας.

Ἂς εἶναι ἡ Παναγία μας, ἡ Ὑπέρμαχος Στρατηγὸς καὶ Πρόμαχος τοῦ Ἐθνικοῦ μας Ἀγῶνα, εὐλογημένη στοὺς αἰῶνες καὶ ἂς σκεπάζει τὸ λαό μας καὶ ὅλους τοὺς εἰρηνικοὺς καὶ φιλήσυχους λαοὺς μὲ τὴν ὑψηλὴ προστασία καὶ ἀρωγή Της ἀπὸ κάθε βαρβαρικὴ ἐπιβολή!

The post Η ΥΠΕΡΜΑΧΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ, ΠΡΟΜΑΧΟΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΟΥ 1940 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Μητροπολίτης Μόρφου: «Ἔτσι θὰ πορευτοῦμε ἀπὸ δῶ καὶ πέρα. Νὰ προσέχετε τοὺς μετανάστες»

filippiaven — Mon, 26 Oct 2026 22:57:39 +0000

Κήρυγμα Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου κατὰ τὴ Θεία Λειτουργία τὴν Κυριακὴ τοῦ Ἀποστόλου καὶ Εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ, ποὺ τελέσθηκε στὸν ὁμώνυμο πανηγυρίζοντα ναὸ τοῦ χωριοῦ Ὀροῦντα τῆς μητροπολιτικῆς περιφέρειας Μόρφου στίς 18.10.2026.

Εὐλογημένα καὶ τὰ δικά σας ἔτη νὰ εἶναι. Ὅλως ἐξαιρέτως ἀπὸ τὸν σήμερα ἑορτάζοντα Ἀπόστολο καὶ Εὐαγγελιστὴ καὶ συγγραφέα τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου καὶ τῶν Πράξεων τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων συγγραφέα, τὸν ἁγιογράφο τῆς Θεοτόκου, τὸν μαθητὴ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, τὸν Ἅγιον ἰατρόν, τὸν Ἕλληνα εἰς τὴν καταγωγὴν Εὐαγγελιστή. Οἱ ἄλλοι τρεῖς, Ματθαῖος, Μᾶρκος καὶ Ἰωάννης εἶναι ἐξ Ἑβραίων Ἀπόστολοι καὶ Εὐαγγελιστές. Ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Λουκᾶς εἶναι Ἕλληνας τῆς Ἀντιόχειας, τῆς γειτονιᾶς μας. Ἔχει σημασία θὰ μοῦ πεῖς αὐτό; Ἔχει μιὰ σημασία διότι οἱ Ἕλληνες σοφία ζητοῦν, ἐπιστήμη ἀγαποῦν καὶ τὴν ὀμορφιὰ ἀναζητοῦν καὶ ζωγραφίζουν. Ὅλα αὐτὰ τὰ ἔκανε ὁ Ἅγιος, ἀξιοποίησε τὰ ταλέντα του καὶ τὶς δυνατότητές του στὸ ἔπακρο γιὰ τὸ καλὸ τῆς ἐκκλησίας. Ἔτσι κι ἐσεῖς κι ἐμεῖς, ὅλοι μας ὅ,τι καλὸ μᾶς ἔδωσε ὁ Θεὸς εἴτε ἀπὸ τὴν καταγωγή μας, εἴτε ἀπὸ τὴ γενιά μας, εἴτε ἀπὸ τὸ χωριό μας, εἴτε ἀπὸ τοὺς γονεῖς μας, εἴτε καλλιεργήσαμε στὸ διάβα τῆς ζωῆς μας μὲ ταῖς ἐπιστῆμες καὶ ταῖς γνώσεις καὶ ταῖς τέχνες καὶ ταῖς καλοσύνες καὶ ταῖς πρακτικὲς νὰ τὸ δώσουμε πρῶτα καὶ κύρια γιὰ τὴν ψυχή μας.

Καὶ τὸ καλύτερο ταμεῖο, ἡ καλύτερη ἀποταμίευση, ἡ καλύτερη τράπεζα εἶναι ἡ Ἁγία Τράπεζα τῆς Ἐκκλησίας. Τὰ ἄλλα ὅλα σημερινά-αὐριανὰ ἔρχονται-φεύγουν καὶ χρήματα καὶ φῆμες καὶ ὀμορφιὲς καὶ δυνατότητες σωματικές.

Ἀλλὰ φέρνω ἕνα παράδειγμα, τὴν ὡραία φωνὴ ποὺ μᾶς ἔδωσε σὲ μερικοὺς ὁ Θεός, ἡ γενιά μας, κάποιος πρόγονός μας, τὴν ἀφιερώσω στὸ τραγούδι καὶ γίνω ἕνας καλὸς τραγουδιστὴς εἶναι τὸ ἴδιο μὲ τὸ νὰ γίνω ἕνας καλὸς ψάλτης; Δὲν εἶναι τὸ ἴδιο. Τὸ νὰ ὑπάρχει αὐτὴ ἡ δυνατότητα σὲ ἕναν ψάλτη νὰ ξελειτουργὰ τὸν παπᾶ κι ὁ παπᾶς μὲ τὰ δικά του ταλέντα, ἰδιαιτέρως μὲ τὴν μνήμη του νὰ μνημονεύει χιλιάδες ὀνόματα σὲ κάθε Θεία Λειτουργία καὶ νὰ βγάζει ἀνθρώπους ἀπὸ τὴν κόλαση καὶ νὰ τοὺς ὁδηγεῖ στὸ Φῶς τοῦ Χριστοῦ εἶναι πολὺ μεγάλη ἀξία! Ἀθάνατη ἀξία καὶ τιμή. Ἐνῷ ἕνα τραγούδι εἶναι ὡραῖο κι ἐγὼ τραγουδῶ κάποτε κι ἀκούω μουσική, ποικίλη, σὰν ἕνα panadol, σὰν μία ἀσπιρίνη, δὲν θεραπεύει οὔτε ψυχή, οὔτε σῶμα ἐνῷ ἡ Λειτουργία θεραπεύει. Τί ὡραία Λειτουργία σήμερα; Ὅποιος δὲν τὴν αἰσθάνθηκε ἔχει πρόβλημα. Διότι τὴν καρδιὰ δὲν τὴν καταλαβαίνουμε νοητικά, ἐγκεφαλικά, μᾶς καταλαμβάνει ἡ Θεία Λειτουργία! Ὅταν καθαρίζουμε τὴν καρδιά μας ἀπὸ τὰ πάθη μας, τὰ λάθη μας καὶ ζητοῦμε τοῦ Θεοῦ νὰ μᾶς συγχωρέσει, ὅταν ταπεινωνόμαστε, αὐτά μας μαθαίνει τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Ἀποστόλου καὶ Εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ καὶ ὅλα τὰ Εὐαγγέλια.

Λέει ἕνας Ἅγιος ἄνθρωπος, σημερινός, ζεῖ, μυστικώς «ἂν δὲν συνηθίσεις νὰ μιλᾶς τοῦ Χριστοῦ μὲ τὴν καρδιά σου καὶ νὰ τοῦ λὲς “Χριστέ μου, χωρὶς ἐσένα εἶμαι ἕνα τίποτα”, μοῦ τὸ ἔλεγε τακτικὰ αὐτὸ ὁ Ἅγιος Εὐμένιος. “Χωρὶς ἐσένα Χριστέ μου, ὅσα ταλέντα, ὅσα τάλαντα, ὅσες δυνατότητες καὶ νὰ ἔχω εἶμαι ἕνα τίποτα”». Αὐτὸ εἶναι ταπείνωση. Καὶ ὑπάρχει νόμος πνευματικὸς «πᾶν ὁ ταπεινὸν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται καὶ πᾶν ὁ ὑψῶν αὐτὸν ταπεινωθήσεται». Νὰ τὰ ἔχουμε ἔγνοια αὐτά.

Βλέπετε ἡ πολὺ πληροφόρηση ποὺ ἔχουμε ἀπὸ τὴν σύγχρονη τεχνολογία μας γεμίζει τὸ νοῦ μας μὲ σκουπίδια, μὲ ἄχρηστες πληροφορίες. Λὲς καὶ θέλουμε νὰ γεμίσουμε τὴ ζωή μας καὶ τὴν καθημερινότητά μας μὲ τὰ διαδίκτυα, τὰ μέσα ἐνημέρωσης, τὰ βιντεάκια καὶ ὅλα αὐτὰ ποὺ ἡ σύγχρονη τεχνολογία ἐφεῦρε. Γιὰ νὰ ξεγελᾶ τὸν νοῦν τοῦ ἀνθρώπου ποὺ ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἡ προῖκα του ἀπὸ τὸν Θεό. Ἔλεγε ὁ μακαρίτης ὁ πατέρας μου «ἂν θέλετε νὰ μάθετε ἡ ἀρχοντιὰ τοῦ ἀνθρώπου ἐν εἶν’ ἡ ὑγεία καὶ ὁ νοῦς καὶ ἡ ἀγάπη φῶς μου». Πόση σημασία ἔδιναν οἱ ἄνθρωποι οἱ πρωτεινοὶ στὸ νοῦν. Ἐμεῖς ποὺ ἑστιάζουμε τὸ νοῦν μας; Ὅπου εἶναι ἡ ἁμαρτία, ὅπου εἶναι ἡ ἄκαιρη προσοχὴ καὶ μέχρι ποὺ φτάνει καὶ γίνεται ἡ ζωή μας, λέει καὶ ὁ ποιητής, μιὰ ξένη φορτική, νὰ μὴν τὴν ἀντέχουμε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι τὴν ζωή μας, νὰ γυρεύουμε τρόπους νὰ γεμίσουμε τὸ εἶναι μας.

Γι’ αὐτὸ αὐτὲς οἱ Λειτουργίες ποὺ γίνονται ἐδῶ στὴν περιοχή μας, οἱ τόσο μυσταγωγικές, οἱ καρδιακὲς ἀπὸ τοὺς καλούς μας ἱερεῖς, τοὺς ἐξαιρετικούς μας ἱεροψάλτες καὶ ἀπὸ ἐσᾶς τὸν λαό, μὴν νομίζετε τὴν ἐνέργεια τὴν σημερινὴ ποὺ πολλοὶ ἀπὸ ἐσᾶς ἐκπέμπεται ἔτσι μὲ τὴν σιωπή σας, μὲ τὸν πόνο ποὺ ἔχει ὁ καθένας τον οἰκογενειακό, τὸν προσωπικό, τὸν αἰσθανόμαστε οἱ ἄνθρωποι ποὺ εἴμαστε τακτικοὶ στὴν νυχτερινὴ ζωὴ τῆς προσευχῆς. Ἂν θέλετε ἡ καρδιά σας νὰ ξεκουράζεται μέσα στὴ Θεία Λειτουργία, νὰ χαίρεται, νὰ καθαρίζει, νὰ ἁγιάζει, μερικά, ἔτσι πρόχειρα νὰ σᾶς πῶ ὅσο μοῦ ἐπιτρέπουν τὰ πονεμένα μου πόδια.

Τὸ ἕνα, ὅταν θὰ πᾶτε Λειτουργία, τὴ νύχτα προσπαθῆστε νὰ διαβάσετε τὸ βίο τοῦ Ἁγίου ποὺ γιορτάζει. Ἂν μπαίνετε μὲς στὴν ἱστοσελίδα τῆς Μητρόπολης Μόρφου ἐκεῖ οἱ καλοί μας βοηθοὶ ποὺ ἔχουμε, ποὺ συντάσσουν τὴ σελίδα ἐτούτη, θὰ βρεῖτε τοὺς βίους ὅλων τῶν Ἁγίων ποὺ γιορτάζουν κάθε μέρα. Σύντομοι βίοι, στὴν νέα ἑλληνική. Ὅταν ξέρεις τὸ βίο, τὴ ζωὴ τοῦ Ἁγίου ποὺ γιορτάζει, συνεργάζεσαι μὲ τὸν Ἅγιο!

Μετά, πρῶτα διαβάστε τὸ βίο τοῦ Ἁγίου, διαβάστε τὸ Εὐαγγέλιο, ἔστω ἕνα κεφάλαιο τοῦ Εὐαγγελίου, νὰ βγεῖτε μέσα στὸ πνεῦμα τὸ Ἅγιο, ποὺ ἐφώτισε τὸν Εὐαγγελιστὴ Λουκᾶ κι ὅλους τοὺς Εὐαγγελιστὲς γιὰ νὰ γράψουν αὐτὸ τὸ Εὐαγγέλιο. Καὶ νὰ φύγουν ἀπὸ μέσα μας τὰ ἄλλα πνεύματα, τὰ δαιμονικά, τὰ μαγικά, τὴ σύγχρονης τεχνολογίας καὶ ἀνηθικότητας.

Ὕστερα κάτσετε κάπου, πρῶτα νὰ σιωπήσετε λίγα λεπτά, νὰ προσπαθήσετε νὰ μὴν σκέφτεστε, οὔτε καλὰ πράγματα, τίποτα. Νὰ ἀδειάσει ὁ ἑαυτός σας ἀπὸ λογισμούς, ἀπὸ σκέψεις, ἀπὸ ἐπιθυμίες, ἀπὸ παράπονα, ἀπὸ πληροφορίες, χρήσιμες καὶ ἄχρηστες τῆς ἡμέρας. Καὶ τότε ὅταν ἀδειάσει ἔτσι ὁ νοῦς, ἥσυχα-ἥσυχα νὰ ἀρχίσετε νὰ μιλᾶτε τοῦ Χριστοῦ. «Κύριε χωρὶς Ἐσένα εἶμαι ἕνα τίποτα. Ἔλα μέσα μου, ἐγὼ ποὺ εἶμαι ἕνα μηδὲν κι ἐσὺ εἶσαι ὁ Ἕνας κι ἅμα δίπλᾳ ἀπὸ τὸ μηδὲν σταθεῖ τὸ ἕνα, γίνεται τὸ 10 τὸ καλό. Ἔλα Χριστὲ μέσα μου. Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησον με». Καὶ πέστε τὸ αὐτὸ 100 φορές.

Ἔλεγαν οἱ σύγχρονοι Ἅγιοι στὴν ἐποχὴ τοῦ 21ου αἰῶνα «τὰ παιδιὰ γιὰ νὰ εἶναι παιδιὰ καὶ νὰ μὴν γίνουν δαιμονάνθρωποι τοὐλάχιστον πρέπει οἱ γονεῖς νὰ τὰ μάθουν νὰ προσεύχονται δέκα λεπτὰ τὴν ἡμέρα. Ἀλλὰ γιὰ νὰ μπορέσεις νὰ πείσεις τὰ παιδιά σου νὰ προσεύχονται 10 λεπτὰ τὴν ἡμέρα, ἔλεγαν, θὰ πρέπει ἐσὺ τοὐλάχιστον τὸ λιγότερο νὰ προσεύχεσαι ἔτσι καὶ νὰ μελετᾶς ἔτσι, ὅπως περιέγραψα προηγουμένως, τοὐλάχιστον μισὴ ὥρα». Θέλει καὶ ὁ νοῦς τὴν τροφή του. Καὶ ἡ ψυχὴ θέλει την ἄνεσήν της, ταῖς ὡραῖες πληροφορίες, οἱ ὡραῖες πληροφορίες εἶναι ἡ προσευχή.

Καὶ τί ἄλλο; Μνημονεύσετε ὀνόματα. Καὶ ζωντανῶν, ἰδιαιτέρως κεκοιμημένων, τὰ μικρά τους ὀνόματα. Ἂν ἔχετε ψαλτήρι νὰ διαβάσετε ἕνα κάθισμα ἀπὸ τὸ ψαλτήρι. Εἶναι ὁ τρόπος ποὺ ἀρέσκεται πολὺ ὁ Θεὸς καὶ τὸν ἐδίδαξε αὐτὸ τὸν τρόπο προσευχῆς πρῶτα στὸν προφήτη Δαυὶδ καὶ ὕστερα διὰ τοῦ ψαλτηρίου ὅλοι ἐμεῖς ποὺ προσπαθοῦμε νὰ μάθουμε νὰ μιλοῦμε τοῦ Θεοῦ μας, τοῦ Πατρός, τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἄρα θέλει ἡσυχία ὁ νοῦς γιὰ νὰ ἐξυγιανθεῖ, θέλει μελέτη, θέλει προσευχή, θέλει καὶ ἀγάπη. Καὶ μιὰ μορφὴ ἀγάπης εἶναι αὐτὸ ποὺ εἶπα. Νὰ μνημονεύετε ὀνόματα.

Ὅποτε ἔχετε χρόνο ἀκόμα καὶ στὸ αὐτοκίνητο ποὺ πηγαίνετε Λευκωσία κι ἔρχεστε. Νὰ μάθετε νὰ μνημονεύετε ὀνόματα. Καὶ πάνω ἀπὸ ὅλα τὸ ὑπὲρ πάνω ὄνομα «Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησον με». «Ὑπεραγία Θεοτόκε σῶσον ἡμᾶς». «Ἅγιε τοῦ Θεοῦ Ἀπόστολε καὶ Εὐαγγελιστὰ Λουκᾶ πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν». «Ἅγιε μοῦ Φιλούμενε, χωριανέ μου, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν». Ἔτσι ἁγιάζεται ὁ ἄνθρωπος.

Ἔτσι ἡ καρδιὰ ὅταν θὰ πᾶτε Λειτουργία ἔχει ἀνοίξει φύλλα-φύλλα ὅπως ἔλεγαν οἱ προτεινοὶ καὶ εἶναι ἕτοιμη νὰ ὑποδεχτεῖ τὴν ἐνέργεια τοῦ Πατρὸς τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Κι ἐκεῖ στὴ Θεία Λειτουργία πλέον ἡ καρδιὰ δὲν θέλει νὰ τὴν ὁδηγήσουμε, ὁδηγεῖται μόνη της, αὐτόματα, αὐτενεργεῖ. Γιατί ὅμως; Γιατί τὴν προετοιμάσαμε ἀπὸ βραδύς. Τὰ νιώθει ὅλα, καταλαβαίνει περισσότερα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἀκούγονται ἀπὸ ψαλμούς, ἀπὸ ὕμνους, ἀπὸ εὐχές, γιατί εἶναι καθαρή. Γιατί μπορεῖ νὰ μὴν εἶναι καθαρὴ τελείως, λίγο, ὁ Θεὸς εὐλογεῖ τὸ λίγο δὲν εὐλογεῖ τὸ καθόλου. Λίγη προσπάθεια νὰ κάνουμε καὶ αὐτὸ τὸ ὀλίγο ὅταν ἐπιμένουμε καθημερινὰ θὰ αὐξηθεῖ καὶ θὰ γίνει πολύ. Καὶ ὁ Θεὸς ὅταν βλέπει τέτοιο φρόνημα ἀγωνιστικόν, καθαρτικόν, ἀγαπητικόν, προσευχητικόν, ἔρχεται καὶ δίδει τὰ δῶρα του. Καὶ εἶναι πάμπολλα.

Ἔτσι ἐργάστηκε ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς τὸν πρῶτο αἰῶνα μαζὶ μὲ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο, τὸν δάσκαλό του. Ἔτσι ἐργάστηκαν καὶ οἱ συγχωριανοί σας, Φιλούμενος, Ἐλπίδιος στὸν 20ο αἰῶνα κι ἁγίασαν ὅλοι. Τὸ εὔχομαι σὲ σᾶς νὰ τὸ εὔχεστε καὶ ἐσεῖς γιὰ ἐμᾶς. Τὸ ὀφείλουμε αὐτὸ πρῶτα στὴν ἱστορία τῶν προγόνων μας ποὺ αὐτὰ τὰ ἔκαναν, δὲν τοὺς ξεγέλασε κανένα βιντεάκι καὶ εἶχαν καὶ αὐτοὶ καὶ τὰ πάθη τους καὶ ταῖς κακίες τους. Ἀλλὰ ἔμαθαν νὰ ἔρχονται Λειτουργία τακτικά. Νὰ μετανοιάζουν. Νὰ ζητοῦν ἥμαρτον. Νὰ νιώθουν ὅτι εἶναι ἕνα τίποτα χωρὶς τὸ Χριστό.

Εὔχομαι αὐτὸ νὰ τὸ ἐπαναφέρουμε στὴ ζωή μας καὶ θὰ μᾶς βρεθεῖ αὐτὴ ἡ θεραπευτικὴ ἀγωγὴ στὶς δύσκολες ὧρες ποὺ ἤδη εἰσήλθαμε. Τώρα ἀρχίζει ἡ ἔλλειψη καυσίμων, παγκόσμια. Ἡ ἔλλειψη καυσίμων, θὰ φέρει ἔλλειψη τροφίμων καὶ ἄλλων ἀναγκῶν. Θὰ ὑποχρεωθοῦν νὰ κλείνουν τὸ ρεῦμα. Τὰ εἶπαν οἱ Ἅγιοι αὐτά, πολλὰ χρόνια πιὸ πρίν.

Ἄρα θὰ μᾶς χρειαστοῦν δύο μεγάλες ἀρετές. Ἡ πίστις καὶ ἡ ὑπομονή. Καὶ ἡ μιὰ γεννᾶ τὴν ἄλλη. Ἡ πίστις γεννᾶ τὴν ὑπομονὴ καὶ ἡ ὑπομονὴ αὐξάνει τὴν πίστη. «Χριστὲ μοῦ δῶσ’ μου τὴν ὑπομονὴ καὶ τὴν πίστη τῶν Ἁγίων» ἔτσι θὰ πορευτοῦμε ἀπὸ δῶ καὶ πέρα. Σὺν ὁ Παγκόσμιος Πόλεμος ποὺ ἤδη ξεκίνησε στὴ διαλυμένη Εὐρώπη, μὲ τοὺς μετανάστες.

Νὰ προσέχετε τοὺς μετανάστες ποὺ ἔχετε, ἔχει καὶ ἡ Ὀρούντα πολλούς. Καὶ ξέρετε πῶς θὰ τοὺς προσέχετε; Ἂν τοὺς ἀγαπᾶτε. Νὰ μὴν τοὺς ἐκμεταλλεύεστε κι αὐτοὶ ἄνθρωποι εἶναι, πονεμένοι. Ἀλλὰ ἂν δοῦν ἐκμετάλλευση ὅπως βλέπουν στὴν ἄθεη Εὐρώπη θὰ ξεσηκωθοῦν καὶ θὰ διαλύσουν τὰ εὐρωπαϊκά μας δικαιώματα καὶ τὸ δικαιωματισμό μας. Καὶ τότε θὰ γίνει αὐτὸ ποὺ εἶπε ὁ Ἅγιος Παΐσιος. Πρῶτα θὰ διαλυθεῖ ἡ Εὐρώπη γιατί δὲν εἶχε τὴν πίστη καὶ τὴν ὀρθόδοξη ὑπομονὴ καὶ ὕστερα ὁ μεγάλος Παγκόσμιος Πόλεμος. Εἶναι κι αὐτὸς ἀναγκαῖος νὰ γίνει, δὲν ὑπάρχει ἄλλος τρόπος νὰ καθαρίσουμε ἀπὸ ὅλη αὐτὴ τὴν ἀνωμαλία ποὺ μαζέψαμε.

Ἅμα κάνουμε τὰ προηγούμενα ποὺ εἴπαμε, τὸ κακὸ θὰ ἔρθει λιγότερο καὶ ἰδιαιτέρως στὴν περιοχή μας, στὴν νῆσο τῶν Ἁγίων, θὰ ἔρθει τόσο λίγο καὶ τόση εὐλογία μὲ τὴν ἐλευθερία ὅλης τῆς Κύπρου ποῦ θὰ ἀποροῦμε τί μᾶς βρῆκε ὁ Θεὸς ἐμᾶς, τοὺς κουτεντέδες καὶ μᾶς ἔκανε αὐτὸ τὸ μεγάλο ἔλεος. Καὶ ὅμως ἅμα κάνετε τὰ ὀλίγα ποὺ εἴπαμε, τὰ νυχτερινά, τὰ προσευχητικά, τὰ λειτουργικὰ θὰ ἔρθουν τὰ πολλά, τὰ εὐλογημένα. Τὸ εὔχομαι σὲ ἐσᾶς νὰ τὸ ἔρχεστε κι ἐσεῖς γιὰ ἐμᾶς.

Youtube: Μόρφου Νεόφυτος: Προετοιμασία πρὶν ἀπὸ τὴ Θεία Λειτουργία (18.10.2026) (ΟΜΙΛΙΕΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΟΡΦΟΥ)

Ἀπομαγνητοφώνηση: Φιλιππία Βενετσάνου γιὰ τὸ orthodoxia.gr

The post Μητροπολίτης Μόρφου: «Ἔτσι θὰ πορευτοῦμε ἀπὸ δῶ καὶ πέρα. Νὰ προσέχετε τοὺς μετανάστες» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Οἱ τρεῖς ἐμφανίσεις τοῦ Ἁγίου Δημητρίου καὶ ὁ ἀργυρὸς θρόνος

filippiaven — Sun, 25 Oct 2026 22:18:54 +0000

(Τό σχετικό θαῦμα ἔγινε στά χρόνια τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοκράτορος Φωκᾶ 602-610 μ.Χ.)

Τόν φιλαλήθη ἀρχιερέα Εὐσέβιο, ἀρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης (πιθ. 590-610 μ.Χ.). τόν ἀκούσαμε νά διηγεῖται καί τοῦτο γιά τή μέγιστη πρόνοια καί φροντίδα τοῦ ἀθλοφόρου πρός τήν πόλη, τήν ὁποία ἐμεῖς, Θεοῦ θέλοντος, θά προσπαθήσουμε νά διευκρινίσουμε στά ἑπόμενα. Συνέβη, λέγει, νά ἐμπρησθεῖ τή νύχτα τό κιβώριο τοῦ μάρτυρος, τό ὁποῖο βρισκόταν μέσα στό πανάγιο τέμενός του καί ἦταν στολισμένο ὁλόκληρο μέ ἄργυρο (ἀσήμι). Ἀπό τή φωτιά ἔλιωσε ὅλος ὁ ἄργυρος κι ἕνα μέρος του χάθηκε. Ὁ ὁσιότατος λοιπόν ἀρχιεπίσκοπος πού ἀναφέραμε προηγουμένως, σπεύδοντας νά ἀνακατασκευάσει τό προλεχθέν ἅγιο κιβώριο καί ἐπειδή δέν ἔβρισκε ἐπαρκή τήν ποσότητα τοῦ χωνευμένου ἀργύρου γιά τήν ὁλοκλήρωση τοῦ ἔργου, σκεφτόταν να λιώσει τόν ἀργυρό θρόνο πού ἦταν στόν ἴδιο πάνσεπτο Ναό, προκειμένου νά ὁλοκληρώσει τήν ἀνακατασκευή τοῦ κιβωρίου ὡς ἀναγκαιότερη, διότι αὐτό περιέκλειε, ὅπως λέγεται, καί τόν ἁγιασμένο τάφο τοῦ μάρτυρος· ἄλλωστε αὐτό τύχαινε, πράγματι, νά ἀποτελεῖ καί σπουδαιότατο κόσμημα ὅλου τοῦ οἴκου.

Τή σκέψη καί ἀπόφαση αὐτή ὁ ἀρχιεπίσκοπος τήν κράτησε μυστική καί δέν τή γνώριζε κανένας ἄλλος (ἐξάλλου δέν ὑπῆρχε καμιά ἄλλη πηγή ἀπ’ ὅπου θά ἐξασφάλιζε τήν ἀναπλήρωση τοῦ ἀργύρου πού ἔλειπε).

Τότε ἐμφανίστηκε σέ ὄνειρο ὁ βοηθός ὅλων μας, ὁ μέγας μάρτυς τοῦ Χριστοῦ Δημήτριος, σὲ ἕναν ἄνδρα ἄριστο στή ζωή του καί πρεσβύτερο (ἱερέα) στό ἀξίωμα, ὀνομαζόμενο Δημήτριο, καί τοῦ εἶπε: «Πήγαινε να πεῖς στὸν ἐπίσκοπο τῆς πόλεως: “μήν τολμήσεις να διαλύσεις τό θρόνο τοῦ οἴκου μου”».

Καί ὅταν ἔπραξε τοῦτο ὁ πρεσβύτερος, ὁ ἀρχιερέας στήν ἀρχή ἐξεπλάγη ἀπό τὴν ἀποκάλυψη τοῦ σχεδίου του, διότι κανένας, ὅπως εἶπε, δέν ἤξερε την κρυφή ἀπόφασή του. Ἔπειτα ὅμως, νομίζοντας ὅτι αὐτά τά ἔπλασε ὁ πρεσβύτερος ἀπό κάποια σκοπιμότητα (ἀφοῦ τύχαινε νά εἶναι καί προϊστάμενος τοῦ ἀναφερθέντος πάνσεπτου Ναοῦ), τόν ἔδιωξε, λέγοντάς του τά ἀκόλουθα, λίγα καί λυπητερά, λόγια: «Τί εἶναι αὐτά πού ἄκουσες; Ἅφησέ με στήν ἡσυχία μου, ἀδελφέ».

Μετά ἀπό μερικές ἡμέρες ὁ ἀρχιεπίσκοπος, ἀφοῦ ἐρεύνησε πολύ, πλήν ὅμως δέν βρῆκε καμιά πηγή γιά τήν ἐξασφάλιση τοῦ ἀργύρου πού χρειαζόταν να γίνει τό ἔργο, ἐπανῆλθε στήν ἀρχική του ἀπόφαση περί τοῦ θρόνου. Μόλις ὅμως διέταξε νά κληθεῖ ὁ ἀργυροχόος, γιά νά τοῦ δώσει τήν ἐντολή να πάρει τό θρόνο, τήν ἴδια ἀκριβῶς ὥρα κάποιος τοῦ μήνυσε: «ὁ πρεσβύτερος Δημήτριος ζητεῖ ἐπίμονα νά εἰσέλθει στήν ἁγιοσύνη σου». Κι αὐτός, μόλις εἰσῆλθε, τοῦ εἶπε: «Ὁ σκεπαστής μας άθλοφόρος ἐμφανίστηκε πάλι σ᾽ ἐμένα τόν ἁμαρτωλό, στόν ὕπνο μου κατά κάποιον τρόπο καί μέ σκυθρωπό τό πρόσωπο, καί μέ πρόσταξε νά ἀναγγείλω στή μακαριότητά σου κατά λέξη τά ἑξῆς: “γιά τήν ἀγάπη σου, μή μέ λυπήσεις μέ τήν ἀφαίρεση τοῦ θρόνου”». Ἀκούγοντας αὐτά ὁ ἀρχιεπίσκοπος, ἀγανάκτησε ἀπό τόν πρεσβύτερο (διότι νόμιζε πώς αὐτός τά ἔπλαθε αὐτά) καί τόν ἔδιωξε μέ περισσότερη αὐστηρότητα, ἀφοῦ τοῦ φανέρωσε πλέον το σχέδιό του, λέγοντας: «Καί ἀπό ποῦ ζητᾶς ἐσύ νά ἀναπληρωθεῖ τό ἔλλειμμα στήν ποσότητα τοῦ ἀργύρου; Μήπως ξέρεις ἄν ὑπάρχει ἄλλος τρόπος; Πές τον μας. Σέ αντίθετη περίπτωση, να μήν κατακρίνεις μὲ αὐθάδεια, κάνοντας τὸν ἔξυπνο στίς θλίψεις των άλλων».

Ὁ πρεσβύτερος βγήκε ἀπὸ τὴν Ἀρχιεπισκοπή, συγχυσμένος, ἀφοῦ ὁ ἀθλοφόρος δὲν τοῦ εἶχε πεῖ ἀκόμη τί έπρεπε να γίνει, παρά μόνο ἀπέτρεπε να διαλυθεῖ ὁ θρόνος. Ἔτσι, ὁ πρεσβύτερος θεωρούνταν ἀναξιόπιστος σύμβουλος, γιατί ἔλεγε ὅτι ὁ ἅγιος πρόσταζε να μή σηκωθεῖ ὁ θρόνος από τη θέση του, ἀπό ποῦ ὅμως ἔπρεπε να γίνει ἡ συμπλήρωση τοῦ κιβωρίου δὲν εἶχε νὰ πεῖ τίποτε. Ἀφοῦ τὸ θέμα αὐτό ἀναβλήθηκε περίπου δεκαοκτώ μήνες καί δέν παρουσιαζόταν άλλος τρόπος γιὰ τὴν ἀναπλήρωση τοῦ ἐλλείμματος, ὁ ἀρχιερέας ἀποφάσισε τελικά νά πραγματοποιήσει ἐξάπαντος το σχέδιο του καί νά μήν ἀφήνει ἔτσι ἄσχημο ὅλο τὸ Ναό ἐξαιτίας τῆς καταστροφῆς τοῦ κιβωρίου, πού ἀποτελοῦσε στολίδι του και δέν εἶχε ἀκόμη ἀποκατασταθεί.

Κατά την κρίσιμη ἐκείνη στιγμή εὐδόκησε ὁ Θεός καί ὁ πανένδοξος άθλοφόρος ἄνοιξε το χέρι του τό πλουσιοπάροχο: ἐμφανίστηκε γιά τρίτη φορά στον πρεσβύτερο λέγοντάς του: «Πήγαινε νά πεῖς στόν ἐπίσκοπο: “μήν εἶσαι ἀπερίσκεπτος· ἐγώ ἐνδιαφέρομαι περισσότερο ἀπό σένα γιά τόν οἶκο μου καί τήν πόλη, να μήν κάνεις τίποτε”».

Ὅταν ὁ πρεσβύτερος ἄκουσε αὐτά, ἔσπευσε ἀμέσως καί πολύ χαρούμενος στόν ἀρχιεπίσκοπο καί, ἀφοῦ πῆρε την ἄδειά του, τοῦ ἀνήγγειλε τό ὅραμα καί τοῦ μετέφερε την καλή παραγγελία να μένει ἀμέριμνος. Ὁ ἀρχιεπίσκοπος δάκρυσε καί ἔμεινε κατάπληκτος ἀπό τήν τόσο μεγάλη συγκατάβαση καί πρόνοια τοῦ ἀθλοφόρου καί πίστεψε μέ ὅλη του τήν καρδιά στήν ὑπόσχεσή του, τήν ὁποία ὁ μάρτυς δέν φανέρωνε προηγουμένως, γιά νά δοκιμάζονται, νομίζω, οἱ ψυχές μας μέ μεγαλύτερη ἀγωνία. Ἀφοῦ πέρασε λίγη ὥρα ἀπό τήν ἔξοδο τοῦ πρεσβυτέρου, ὁ ἀρχιεπίσκοπος εἶπε σ’ αὐτούς πού ἥταν πλησίον του καί ἄκουσαν αὐτά πού ἐλέχθησαν τότε ἀπό τόν πρεσβύτερο: «Ἅς περιμένουμε λίγο, ἀδελφοί· ἡ ὑπόσχεση τοῦ ἀθλοφόρου εἶναι πράγματι ἀψευδής». Καί προτοῦ σχεδόν συμπληρώσει τή φράση του, κάποιος ἀπό τούς δικούς του τοῦ λέγει: «Ὁ κύριος Μηνᾶς στέκεται κάτω καί θέλει νά ἀσπαστεῖ τὰ πόδια σας, λέγοντας μάλιστα ὅτι θέλει νὰ σᾶς ἀνακοινώσει κάτι γι’ αὐτό καί ἦρθε τέτοια ὥρα». Ἦταν ἡ πέμπτη ὥρα τῆς ἡμέρας (τήν πέμπτη ὥρα, δηλαδή στίς 12 το μεσημέρι, διακοπτόταν ἡ ἐργασία καί ἀκολουθοῦσε τό γεῦμα).

Ὁ Μηνᾶς, μόλις ἀνέβηκε στόν ἀρχιεπίσκοπο, εἶπε: «Ἐπειδή χρωστάω πολλά στόν πανένδοξο μάρτυρα Δημήτριο, διότι μέ γλίτωσε πολλές φορές από κινδύνους καί ἀπό τὸν ἴδιο τὸ θάνατο, ἐπανειλημμένα ξεκίνησα να προσφέρω στόν πάνσεπτο Ναό του κάτι μέτριο ἀπό τήν περιουσία πού μοῦ χάρισε ὁ Θεός καί αἰσθανόμουν μέσα στήν ψυχή μου σὰν νὰ μοῦ ἔλεγε κάποιος: “περίμενε· δέν εἶναι καιρός”. Σήμερα ὅμως, παμμακάριστε πάτερ, ἀπό τό πρωί μέχρι αὐτήν τὴν ὥρα μέ ὠθοῦν οἱ λογισμοί, λέγοντας: “πρόσφερε αὐτά πού πολλές φορές ὑποσχέθηκες στόν ἀθλοφόρο, γιατί τώρα εἶναι ὁ κατάλληλος καιρός· καί τό δῶρο νά εἶναι σέ ἄργυρο καί ὄχι σε χρυσό”. Παρακαλῶ λοιπόν τήν ἁγιοσύνη σου νά μήν ἀποστραφεῖς τό δοῦλο σου, ἀλλά δέξου τήν προσφορά μου σάν τό δίλεπτο τῆς χήρας (Βλ. Μάρκ. ιβ’ 42 καί Λουκ. κα’ 3) καί πρόσθεσέ την στό κιβώριο τοῦ μετά το Θεό δεσπότη τῆς πόλεώς μας. Εἶμαι ὄντως πεπεισμένος ὅτι τοῦτο ἀκριβῶς ἀποτελεῖ λατρεία στο μάρτυρα».

Καί, ἀφοῦ φώναξε τόν ὑπηρέτη, προσκόμισε ἑβδομήνα πέντε λίτρες ἀργύρου, λέγοντας: «Εἶσαι ὑπεύθυνος ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ, ἄν δέν τά δαπανήσεις ἐκεῖ».

Ὁ ἀρχιεπίσκοπος, ἀντιληφθείς πλέον τήν οἰκονομία τοῦ Θεοῦ καί τήν τάχιστη πρόνοια τοῦ ἀθλοφόρου, ἀποκρίθηκε λέγοντας: «Ὁ Κύριος, τέκνο μου, νά σέ εὐλογήσει· θά πράξω ὅπως ζήτησες». Καί τόν ἄφησε νά φύγει. Στή συνέχεια, ἀφοῦ ἔφαγε κάτι, ἐπειδή ἦταν ἡ ὥρα τοῦ γεύματος, καί καθώς καθυστέρησε λίγο πρίν σηκωθεῖ ἀπό τό τραπέζι καί ἐξέλθει, δέχτηκε ἕναν ὑπηρέτη, πού τοῦ ἀνήγγειλε κάποιον Ἰωάννη, ἕναν ἀπό τούς παλαιούς δικηγόρους τῆς περίβλεπτης Θεσσαλονίκης, ὁ ὁποῖος εἶπε παρόμοια μέ τόν κύριο Μηνᾶ λόγια καί προσέφερε γιά τόν ἴδιο σκοπό, γιά τό ἁγιασμένο κιβώριο δηλαδή, σαράντα λίτρες ἀργύρου. Ἀλλά καί ἄλλοι, τῶν ὁποίων τό πνεῦμα ἄνοιξε ὁ Θεός, προσέφεραν κρυφά, χωρίς νά τούς μάθει κανείς, ἐκτός ἀπό τόν ἀρχιερέα. Ἀπό ὅλες αὐτές τίς προσφορές κατασκευάστηκε πάραυτα τό πανέμορφο τοῦτο ἔργο, πού φαίνεται καί τώρα. Καί ἔτσι διαφημίστηκε σ’ ὁλόκληρη τήν πόλη ἡ ποικίλη κηδεμονία καί θεάρεστη πρόνοια τοῦ ἀθλοφόρου, στό ὄνομα Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου μας, διότι σ᾽ Αὐτόν πρέπει δόξα, τιμή καί προσκύνηση μαζί μέ τόν ἀθάνατο Πατέρα καί τό πανάγιο καί ζωοποιό Πνεῦμα, τώρα καί πάντοτε καί στούς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Πηγή: «Μαρτύριο καὶ Θαύματα τοῦ Ἁγίου Δημητρίου», Συμεῶν τοῦ Μεταφραστοῦ, Ἰωάννου Ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, ἐκδ. Ἀποστολικὴ Διακονία, σέλ.108-112

The post Οἱ τρεῖς ἐμφανίσεις τοῦ Ἁγίου Δημητρίου καὶ ὁ ἀργυρὸς θρόνος appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ἡ Γερόντισσα Γαλακτία ἔβαλε τὸ χέρι της στὴν κοιλιά μου καὶ εἶπε «τώρα εἶσαι καλά»!

filippiaven — Sat, 24 Oct 2026 22:30:57 +0000

Μιὰ συγκλονιστικὴ προσωπικὴ μαρτυρία γιὰ τὴν περιπέτεια ὑγείας ποὺ ἀντιμετώπισε, ἀλλὰ καὶ γιὰ ἕνα ὄνειρο πού, ὅπως ἡ ἴδια πιστεύει, συνδέεται μὲ τὴν Ὁσία Γερόντισσα Γαλακτία, μοιράζεται ἡ Μαριάννα Ἀγγελιδάκη.

Μᾶς γράφει συγκεκριμένα:

Σὲ ἔλεγχο ρουτίνας παρουσιάστηκε στὸ πάγκρεας ἕνα μόρφωμα, ἀρκετὰ μεγάλο. Μετὰ ἀπὸ τὶς ἑπόμενες ἀπαιτούμενες ἐξετάσεις, ἡ γνώμη τῶν γιατρῶν ἦταν ὅτι πρέπει νὰ ἀφαιρεθεῖ, λόγῳ τοῦ μεγέθους του καὶ τῆς κυτταρολογικῆς του σύστασης.

Ὅλο τὸ διάστημα αὐτό, διάβαζα τὴν παράκληση τῆς Ἁγίας Εἰρήνης Χρυσοβαλάντου, ἡ ὁποία εἶναι προστάτιδα μου.

Γνωρίζοντας γιὰ τὴν Γερόντισσα Γαλακτία ἀπὸ θαῦμα ποὺ ἔκανε σὲ κουμπάρα μου, τὴν ἐπικαλέστηκα γιὰ νὰ ἔρθει καὶ σὲ μένα νὰ μὲ κάνει καλά.

Ἕνα βράδυ εἶδα στὸν ὕπνο μου ὅτι ἔμπαινα σὲ ἐκκλησία.

Βλέπω τὸν πνευματικό μου στὴν εἴσοδο καὶ προχωράω νὰ ἀνάψω κεράκι.

Βλέπω μιὰ γερόντισσα καὶ πάω νὰ τὴ χαιρετίσω ἀγκαλιάζοντάς την, νομίζοντας ὅτι εἶναι μιὰ γνωστή μου μοναχή.

Σηκώνει τὸ κεφάλι της, βλέπω τὰ βαθουλωτὰ μάτια της, μιὰ ἐλιὰ πάνω ἀπὸ τὸ δεξὶ φρύδι (ὅπως στὴ φωτογραφία στὸ βιβλιαράκι τῆς παράκλησής της).

Ὅπως ἤμασταν σφιχταγκαλιασμένες βάζει τὸ δεξί της χέρι στὴν κοιλιά μου, ἀριστερὰ ποὺ εἶναι τὸ πάγκρεας, κάνει πὼς πετάει κάτι καὶ μοῦ λέει «τώρα εἶσαι καλά». Ἄκουσα τὴ φωνή της, τὴν ὁποία γνώριζα ἀπὸ ζωντανὲς ἠχογραφήσεις της, ποὺ εἶχα ἀκούσει στὸ you tube.

Ἄνοιξα τὰ μάτια μου μὲ μία γλυκιὰ αἴσθηση καὶ μὲ χαμόγελο.

Ξέροντας ὅτι δὲν πρέπει νὰ δίνουμε σημασία στὰ ὄνειρα, ἀλλὰ μὴ μπορῶντας νὰ ἀποβάλλω τὴν συγκίνηση, πῆγα στὸν πνευματικό μου.

Νὰ σημειωθεῖ ὅτι δὲν μίλησα σὲ κανέναν ἀμέσως γιὰ τὸ ὄνειρο αὐτό.

Ὁ πνευματικός μου, μοῦ εἶπε ὅτι δὲν θὰ ἔνοιωθα ἔτσι, στὴν περίπτωση ποὺ δὲν ἦταν ἐκ Θεοῦ. Ἔτσι ἐνημέρωσα τὸν σύζυγό μου καὶ τὰ παιδιά μου, ὅτι ἡ Ὁσία Γαλακτία ἦρθε στὸν ὕπνο μου καὶ μὲ ἔκανε καλά.

Χειρουργήθηκα στὶς 21-7-2025 στὸ Λαϊκό. Ἔγινε περιφερειακὴ παγκρεατεκτομὴ καὶ σπληνεκτομή. Οἱ γιατροί μου λέγανε ὅτι οἱ ἐξετάσεις μου ἦταν πολὺ καλύτερες ἀπὸ ὅτι περίμεναν. Ἡ μετεγχειρητική μου πορεία ἦταν ἄριστη, χωρὶς ἐπιπλοκὲς οἱ ὁποῖες ἦταν πολὺ πιθανὲς σὲ ἕνα τόσο βαρὺ χειρουργεῖο. Ὅταν βγῆκε καὶ ἡ βιοψία καὶ ἦταν ἀρνητική, ὁ χειρουργός μου εἶπε «ἔπεσες ἀπὸ τὸν 8ο καὶ στάθηκες ὄρθια».

Τότε, μόνο ἡ οἰκογένειά μου ἤξερε ὅτι ὑπῆρχε θεϊκὴ βοήθεια.

Ὅμως τώρα, ἦρθε ἡ ὥρα νὰ τὸ μάθει ὅλος ὁ κόσμος, ποὺ θὰ κατανοήσει καὶ θὰ σεβαστεῖ τὸ γεγονός.

Μὲ τὶς πρεσβεῖες Της.

Ἀμήν.

Μαριάννα Ἀγγελιδάκη.

Υ.Γ. Ἤθελα νὰ σημειώσω ὅτι εἶχα ἕνα σημεῖο καὶ ἀπὸ τὸν Ἀρχάγγελο Μιχαὴλ μετὰ τὸ χειρουργεῖο μου. Σὲ παραλία τῆς Ἀττικῆς ὅπου κολυμποῦσα μαζὶ μὲ τὸν σύζυγό μου, βρήκαμε μπουκάλι πλαστικὸ ποὺ εἶχε προορισμό τον Πανορμίτη στὴ Σύμη. Μετὰ ἀπὸ ἐπικοινωνία μου μὲ τὸ ἐκεῖ μοναστήρι, τὸ ἔστειλα ταχυδρομικῶς, μὲ ἐπιστολή μου, ποὺ ἀνέφερα ὅτι μᾶλλον δὲν ἦταν τυχαῖο ἀλλὰ ἦταν ἄλλο ἕνα σημάδι τοῦ θαύματος τῆς Ὁσίας Γαλακτίας.

Ἐπίσης ὅταν διάβασα στὸ βίο της, ὅτι ἡ Ὁσία εἶχε δίπλα στὸ σπίτι της ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Εἰρήνης Χρυσοβαλάντου, ἔνοιωσα ὅτι ὑπάρχει ἄλλο ἕνα σημεῖο σὲ σχέση μὲ τὴν δική μου προσευχὴ στὴν Ἁγία Εἰρήνη Χρυσοβαλάντου.

e-mesara.gr

The post Ἡ Γερόντισσα Γαλακτία ἔβαλε τὸ χέρι της στὴν κοιλιά μου καὶ εἶπε «τώρα εἶσαι καλά»! appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.