
Ὁ Ἅγιος Ἱερώνυμος ὁ Σιμωνοπετρίτης εἶχε μεγάλο πνευματικό δεσμό μὲ τὸν ἄγιο Νεκτάριο. Αὐτὸς ἦταν ὁ λόγος πού, ὅταν κατέβηκε ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὄρος στὴν Ἀθήνα, πῆγε πρῶτα στὴν Αἴγινα γιὰ νὰ τὸν συναντήσει καὶ νὰ πάρει τὴν εὐλογία του. Ἔτυχε νὰ εἶναι παραμονή τῆς Ἁγίας Τριάδος. Γιόρταζε τὸ μοναστήρι. Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος, ὅμως, ἦταν ἄρρωστος καὶ δὲν μποροῦσε νὰ σηκωθεῖ ἀπὸ τὸ κρεβάτι καὶ νὰ κάνει τὸν Ἑσπερινὸ καὶ στὴ συνέχεια τὴν Ἀγρυπνία.
«Γέροντα, τί θὰ κάνουμε;» ρώτησε μὲ ἀγωνία μιὰ μοναχή.
«Χτυπῆστε τὶς καμπάνες! Ἔρχεται ὁ παπάς!» τῆς ἀπάντησε ἐκεῖνος.
Ἡ μοναχή ἀδυνατοῦσε ἐντελῶς νὰ καταλάβει. Τὴν ὥρα, ὅμως, ποὺ χτυποῦσαν οἱ καμπάνες, ἕνας ἱερέας διάβαινε τὴν πύλη τοῦ μοναστηριοῦ, ποὺ δὲν ἦταν ἄλλος ἀπὸ τὸν Ἅγιο Ἱερώνυμο.
«Δὲν σᾶς εἶπα ἐγώ ὅτι ἔρχεται παπάς;» εἶπε μετὰ χαρούμενος ὁ Ἅγιος Νεκτάριος. «Καὶ μάλιστα ἀγιορείτης ἡγούμενος!». Ύστερα γύρισε σ’ ἐκεῖνον καὶ τὸν παρακάλεσε: «Ὅταν τελειώσεις, πέρασε, σὲ παρακαλῶ, ἀπὸ τὰ κελλιὰ τῶν ἀδελφῶν, νὰ τὰ εὐλογήσεις».
Ὅμως ὁ Ἅγιος δὲν τὸ ἔκανε! Προτίμησε νὰ κάνει «ἀνυπακοή». Μετὰ τὴν Ἀγρυπνία, ἔφυγε διακριτικά. «Ποιός ἤμουν ἐγὼ» ἔλεγε μετὰ ἀπὸ χρόνια δακρυσμένος «μπροστὰ σὲ ἕναν Ἅγιο…». Καὶ πράγματι, ὁ Ἅγιος Ἱερώνυμος ἀναγνώριζε τὴν ἀγιότητα τοῦ Πενταπόλεως Νεκταρίου, πολὺ πρὶν γίνει ἡ ἁγιοκατάταξή του.
Τρεῖς μέρες πρὶν ὁ Ἅγιος Νεκτάριος φύγει γιὰ τὸν Οὐρανό, τὸν ἐπισκέφθηκε ὁ Ἅγιος Ἱερώνυμος στὸ νοσοκομεῖο «Αρεταίειο». Στὰ χέρια του κρατοῦσε ὕψωμα ἀπὸ τὴν Προσκομιδή ποὺ εἶχε τελέσει τὸ ἴδιο πρωὶ στὸ Μετόχι τῆς Σιμωνόπετρας, στὴν Ἀνάληψη. «Ἂν μοῦ δώσει ὁ Θεὸς τὴν ὑγεία μου, θὰ ξαναέλθω στὸ Ἅγιον Ὄρος» τοῦ εἶπε συγκινημένος ὁ Ἅγιος Νεκτάριος. Ἦταν ἡ τελευταία ἐπίγεια συνάντησή τους.

Ὅταν κοιμήθηκε, ὁ Ἅγιος Ἱερώνυμος ἀνέλαβε -ὕστερα ἀπὸ παράκληση του Ἁγίου Νεκταρίου- τὴν πνευματική καθοδήγηση τῆς Μονῆς τῆς Ἁγίας Τριάδος στὴν Αἴγινα. Κι ὅταν ἦρθε ἡ ὥρα καὶ τῆς δικῆς του κοίμησης, παρακάλεσε νὰ τὸν πᾶνε στὴν Αἴγινα. Ἦταν, ὅμως, ἀρκετὰ ἄρρωστος καὶ νοσηλευόταν στὴν κλινική Λεούση στὸν Πειραιά.
«Γέροντα, ποῦ θὰ πᾶτε; Εἶστε τόσο ἀδύναμος καὶ ἐπιπλέον οἱ καιρικές συνθῆκες εἶναι δύσκολες γιὰ ἕνα τέτοιο ταξίδι» τοῦ ἔλεγε ὁ θεράπων ιατρός. «Πρέπει, παιδί μου, νὰ πάω…» ἐπέμενε ὁ Ἅγιος.
Μὲ δυσκολία τὸν πῆγαν στὸ πλοῖο κι ἀπὸ ἐκεῖ στὴν Αἴγινα. Σὰν ἔφτασε, προσκύνησε τὸν τάφο τοῦ «πατέρα του», ὅπως τὸν ἔλεγε, τοῦ ἁγίου Νεκταρίου. Κι ὕστερα θυμήθηκε μιὰ ἐκκρεμότητα ποὺ εἶχε ἀφήσει πρίν ἀπὸ χρόνια. Πέρασε κι εὐλόγησε τὰ κελλιὰ τῶν μοναχῶν. Τρεῖς μέρες μετὰ οἱ δύο Ἅγιοι συναντήθηκαν στὸν Οὐρανό.
Πηγή: «Γεροντικὸ Σύγχρονων Ἁγίων», Συγγραφέας Νίκη Κατσιάπη, Ἐπιμέλεια Χριστιανικὴ Φοιτητικὴ Δράση, Ἐκδόσεις Ἔαρ, 2026, σέλ.116-118
