Δημήτριος Παναγόπουλος ὁ Ἱεροκήρυκας:
Ἐπὶ 25 χρόνια ὑπέφερα ἀπὸ κήλη. Φέτος δὲν μποροῦσα πλέον νὰ ἀντέξω τὸν πόνο καὶ ἔπρεπε νὰ πάω νὰ ἐγχειριστῶ. Μιὰ μέρα μετὰ ἀπὸ μία ὁμιλία μου, μίλησα μὲ ἕναν μοναχὸ καὶ τοῦ εἶπα:
– Τὴν ἄλλη Πέμπτη δὲν θὰ εἶμαι ἐδῶ γιὰ νὰ ὁμιλήσω. Θὰ πάω νὰ ἐγχειριστῶ καὶ θὰ παρακαλέσω τον π. Μαρῖνο νὰ ἔρθει αὐτὸς στὴ θέση μου.
– Θὰ σοῦ πῶ κάτι, μοῦ εἶπε ὁ μοναχός. Εἶχα καὶ ἐγὼ κήλη. Ὑπέφερα καὶ ἦταν νὰ πάω νὰ ἐγχειριστῶ. Ντρεπόμουν ὅμως ὡς καλόγερος νὰ πάω νὰ ἐγχειριστῶ. Πῆγα τότε καὶ παρακάλεσα τὸν Ἅγιο Ἀρτέμιο νὰ μὲ κάνει καλά. Καὶ μὲ ἔκανε καλά! Καὶ εἶμαι τώρα χωρὶς ἐπίδεσμο, χωρὶς τίποτα καὶ γυρίζω μὲ τὰ ζεμπίλια στὸ χέρι, ”ὀργώνω” τὴν Ἀττικὴ καὶ εἶμαι καλά. Δόξα στὸ ὄνομά Του! Δὲν πᾶς καὶ ἐσὺ ἀπὸ ἐκεῖ;
Τὴν ἄλλη μέρα τὸ πρωΐ σηκώθηκα καὶ πῆγα στὸν Ἅγιο Ἀρτέμιο στὴ Γούβα. Ὁμιλοῦσα ἐκεῖ πέρα 6 χρόνια στὸν Ἅγιο Ἀρτέμιο καὶ τοῦ εἶπα:
– Ὅπως ξέρεις, αὐτὸ καὶ αὐτὸ μὲ εἶπε ὁ π. Ἠλίας, ὅτι τὸν ἔχεις κάνει καλά. Ἐγὼ ξέρω ἀπὸ τὸ βίο σου, ὅτι σὲ βάλανε ἕνα λιθάρι πάνω σου, στὴν κοιλιά σου καὶ βγῆκαν τὰ ὄργανά σου ἔξω. Καὶ ὅταν σηκώσανε τὸ λιθάρι αὐτό, τὸν ἕναν τόνο, ποὺ σοῦ εἴχανε ἐπάνω, τὰ γεννητικά σου ὄργανα ἦταν ἔξω καὶ ἐσὺ περπατοῦσες!
Καὶ ἔχεις – ἔτσι ἔχω διαβάσει στὸ βίο σου – χάρη στὸ θέμα αὐτό. Ἐὰν θέλεις, κλεῖσε τὶς ὀπές, γιὰ νὰ μὴν πάω νὰ ἐγχειριστῶ. Θὰ πάρω λαδάκι ἀπὸ τὸ καντήλι σου καὶ θὰ ἀλειφτῶ καὶ ὅ,τι θέλεις κάνε…
Αὐτὴ ἦταν ἡ συζήτηση ποὺ ἔκανα μὲ τὸν Ἅγιο. Ἔβαλα τὶς μετάνοιες μου, ἄναψα τὸ κερί, ζήτησα ἀπὸ τὸν νεωκόρο λάδι καὶ πῆγα σπίτι. Ἀλείφτηκα στὸ σημεῖο τῆς κήλης.
Ἦταν νὰ χειρουργηθῶ τὴν ἄλλη μέρα. Τὸ ἀπόγευμα ὅμως ἡ γυναῖκα μου ἔσπασε τὸ πόδι της στὸν ἀστράγαλο, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀναβάλλω τὴν ἐγχείρηση, ἀλλὰ ταυτόχρονα διαπίστωσα, ὅτι ὁ Ἅγιος Ἀρτέμιος μὲ εἶχε κάνει καλὰ ἔπειτα ἀπὸ 25 χρόνια!…