Ὅταν ὁ αὐτοκράτωρ Κωνστάντιος (γιός του Μέγα Κωνσταντίνου) ἔτυχε να βρίσκεται στούς Ὀδρυσούς, ὅπου ὁ αὐτοκράτωρ Ἀδριανός ἔχτισε μιά πόλη, στήν ὁποία ἄφησε τό ὄνομά του, δηλαδή τήν Ἀνδριανούπολη, πληροφορήθηκε ἀπό κάποιον ἐπίσκοπο ὅτι τά σώματα τῶν ἀποστόλων τοῦ Χριστοῦ Ἀνδρέα καί Λουκᾶ ἦταν ἐνταφιασμένα στήν Ἀχαΐα· τοῦ Ἀνδρέα στην Πάτρα καί τοῦ Λουκᾶ στη Θήβα τῆς Βοιωτίας. Μόλις ἄκουσε αὐτά ὁ αὐτοκράτωρ Κωνστάντιος, εὐχαριστήθηκε πάρα πολύ ἀπό τό γεγονός καί, κράζοντας μέ δυνατή φωνή, εἶπε στούς παρόντες: «Καλέστε μου τόν φίλο Ἀρτέμιο». Αὐτός ἔφτασε ταχύτατα καί ὁ αὐτοκράτωρ τοῦ εἶπε: «Χαίρομαι μαζί μέ σένα, ἀνδρῶν ἁπάντων θεοφιλέστατε». Ὁ δὲ Ἀρτέμιος, ἀπαντώντας, εἶπε στόν Κωνστάντιο: «Εἴθε να χαίρεσαι γιά πάντα μαζί μου, βασιλιά μου, καί νά μήν σοῦ συμβεῖ ποτέ τίποτε λυπηρό».
Ὁ αὐτοκράτωρ εἶπε: «Ἄριστε ἐκ τῶν φίλων μου, ζητᾶς κάτι περισσότερο εὐχάριστο ἀπό τήν εὕρεση τῶν σωμάτων τῶν ἀποστόλων τοῦ Χριστοῦ;» Καί ὁ μέγας Ἀρτέμιος ρώτησε: «Ποιός καί ἀπό ποῦ, κύριε, εἶναι ἐκεῖνος ποὺ μᾶς ἀποκάλυψε σήμερα αὐτόν τόν θησαυρό;»
Ὁ Κωνστάντιος ἀπάντησε: «Ὁ ἐπίσκοπος τῆς Ἀχαΐας, ὁ ὁποῖος τώρα ἐφορεύει στην Πάτρα. Ἀλλά πήγαινε, ἄνδρα ἄριστε, καί κάμε μου γρήγορα τήν ἀνακομιδή τούτων στην Κωνσταντινούπολη».
Μόλις ὁ μέγας Ἀρτέμιος ἄκουσε αὐτά ἀπό τόν αὐτοκράτορα, πῆρε τόν δρόμο πρός τούς τόπους πού ἦταν ἐνταφιασμένα τὰ ἅγια λείψανα τῶν ἀποστόλων Ἀνδρέα καί Λουκᾶ, γιά νά τά ἀνακομίσει στήν Κωνσταντινούπολη. Καί ἀφοῦ τά ἀνακόμισε, καί μάλιστα μέ τρόπο θαυμαστό, τά ἐναπέθεσε στον ναό πού ἐκ βάθρων ἀνοικοδόμησε ὁ Κωνστάντιος ἐπ’ ὀνόματι τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί δίπλα στόν τάφο τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου, τοῦ πατέρα τοῦ Κωνστίου. Ἐπιβράβευσε δέ τόν Ἀρτέμιο ὁ Κωνστάντιος, κατά παράκληση τῶν ἐπισκόπων, μέ τήν ἀνάθεση σ’ αὐτόν τῆς διοίκησης τῆς Αἰγύπτου. Τέτοιος ὑπῆρξε καί πρό τῶν ἀγώνων τοῦ μαρτυρίου του ὁ Ἀρτέμιος· καί τόσο πολύ τον σέβονταν ὅλοι.
Πηγή: «Οἱ Μεγαλομάρτυρες: Ἀρτέμιος, Παντελεήμων, Πλάτων», Συμεών τοῦ Μεταφραστοῦ, ἐκδ. Ἀποστολικὴ Διακονία, σέλ.40-41