Μύρια εἶναι τὰ θαύματα ποὺ τέλεσε ὁ Θεὸς ἀπὸ τότε ποὺ φανερώθηκε τὸ ἅγιο λείψανο καὶ τελεῖ ἀκόμα μέχρι σήμερα σὲ ὅσους ἐπικαλοῦνται τὸ ὄνομά της, ποὺ εἶναι ἀδύνατο νὰ γραφοῦν. Γιατί καὶ χωλοὺς καὶ κωφοὺς καὶ παραλυτικοὺς καὶ ἀσθενεῖς ψυχικὰ καὶ ἀπὸ κάθε εἶδος ἀσθένεια καὶ ἀπὸ κάθε θανάσιμο πάθος θεραπεύει καὶ μόνο ποὺ ἀκουμπᾶς στὴν ἁγία λάρνακα φεύγει κάθε νόσημα καὶ ἄφθονα σὰν πηγὴ ἀνεξάντλητη χύνεται καὶ πλημμυρίζει μὲ ἰάματα σὲ αὐτοὺς ποὺ προσέρχονται μὲ πίστη στὴ χάρη της.
Οἱ ἀσθενεῖς προστρέχουν σ’ αὐτὴν μὲ εὐλάβεια, ἀσπάζονται τὸ ἅγιο λείψανό της, τοποθετοῦν πάνω στὸ ἅγιο κεφάλι τὸ μαντήλι τους καὶ φορῶντας τὸ θεραπεύονται. Σὲ καιρὸ ἀνομβρίας ἢ ἐπιδημίας, οἱ Χριστιανοὶ τελοῦν λειτουργία μαζὶ μὲ τὸ ἱερὸ λείψανο τῆς Ὁσίας καὶ δὲν ἀποτυγχάνουν στὴ δέησή τους. Ἀλλὰ καὶ στὴν πατρίδα της, τοὺς Ἐπιβάτες, καὶ τὴ διπλανὴ Καλλικράτεια (καὶ σήμερα στοὺς Νέους Ἐπιβάτες, στὴ Νέα Καλλικράτεια, στὴν Πτολεμαΐδα, στὴν κωμόπολη Θεολόγος τῆς νήσου Θάσου κ.α.) ἀναφέρονται πολλὰ θαύματα καὶ ἀπὸ τὴν παράδοση καὶ ἀπὸ προφορικὲς μαρτυρίες. Σὲ λίγα ἀπὸ αὐτὰ θὰ ἀναφερθοῦμε παρακάτω.
Ὅταν μετακομιζόταν τὸ ἱερὸ Λείψανο τῆς Ὁσίας ἀπὸ τὴν Καλλικράτεια (ὅπου διατηροῦνταν στὸ ὄνομά της παρεκκλήσιο) γιὰ τὸν Τύρνοβο, ὅπου ἦταν ἡ ἕδρα τῶν Βουλγάρων βασιλέων, κατὰ τὴ διάβαση τῆς ἱερᾶς πομπῆς μέσῳ τῶν Ἐπιβατῶν, ὅπου περνοῦσε ὁ μεγάλος δρόμος ποὺ ὁδηγεῖ στὴν Ἀδριανούπολη, ὅλοι οἱ κάτοικοι ἔτρεξαν γιὰ νὰ προσκυνήσουν τὸ ἱερὸ σκήνωμα. Ἀφοῦ τὸ προσκύνησαν, δόθηκε ἐντολὴ νὰ ἀναχωρήσει ἡ ἅμαξα, ὅμως τὰ ἄλογα στάθηκε ἀδύνατο νὰ προχωρήσουν. Ρώτησαν γιατί δὲν προχωροῦν καὶ μὲ μεγάλη ἔκπληξη ἔμαθαν οἱ ὑπεύθυνοι γύρω ἀπὸ τὸ ἱερὸ σκήνωμα ὅτι μιὰ γριὰ γυναῖκα εὐσεβὴς καὶ φιλόθρησκη μὲ ὅλη της τὴν ἐπιθυμία ζητοῦσε νὰ ἀσπασθεῖ τὴν ὁσία Παρασκευή, ἀλλὰ λόγῳ γεροντικῆς ἀδυναμίας δὲ μποροῦσε. Τότε ἔτρεξαν, ἔφεραν τὴ γριὰ γυναῖκα καὶ ἀφοῦ αὐτὴ ἀσπάσθηκε τὸ ἱερὸ λείψανο, τότε ξεκίνησαν τὰ ἄλογα καὶ ἡ ἅμαξα ἀναχώρησε.
Πολλὰ εἶναι τὰ θαύματα ποὺ ἔκανε καὶ κάνει στοὺς ναυτικούς, οἱ ὁποῖοι μὲ θέρμη τὴν ἐπικαλοῦνται τὴν ὥρα τοῦ κινδύνου: «Ὅσια Παρασκευή μου, φθάσε καὶ σῶσε μὲ» καὶ μὲ τὴν ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τῆς Ὁσίας ἐνισχύεται ἡ ἐλπίδα σωτηρίας καὶ μὲ θάρρος ἀγωνίζονται στὴν τρικυμία.
Ὅπως συνέβη τὸ 1811 μὲ ἕνα πλοῖο ποὺ εἶχε ἔρθει ἀπὸ τὴ Χίο, τοῦ ὁποίου ὁ πλοίαρχος ἦταν Ὀθωμανός. Τὸ πλοῖο κινδύνευε, ἀγκυροβόλησε ἀπέναντι ἀπὸ τὸν ἱερὸ ναὸ τῆς ὁσίας στοὺς Ἐπιβάτες, ἀλλὰ ἡ τρομερὴ θαλασσοταραχὴ τὸ ἀπειλοῦσε μὲ καταποντισμό. Τὸ πλήρωμα ἀπελπισμένο ἐπικαλοῦνταν νὰ τοὺς σώσει ἡ χάρη τῆς ἐκκλησίας ποὺ φαινόταν. Καὶ πράγματι, φανερώθηκε τὴ νύκτα στὸν πλοίαρχο μελανοφοροῦσα γυναῖκα, ἡ ὁποία κρατοῦσε στὸ δεξί της χέρι τὸ σταυρὸ καὶ τοὺς εἶπε: «Θαρσεῖτε, τέκνα μου, ἡ προσευχή σας εἰσακούσθη». Σὲ λίγο ἡ θαλασσοταραχὴ κόπασε. Τὸ πρωὶ ὅλο τὸ πλήρωμα μετέβη στὸ ναὸ γιὰ νὰ προσευχηθεῖ καὶ νὰ εὐχαριστήσει τὸ Θεὸ γιὰ τὴ σωτηρία τους. Ὁ πλοίαρχος βλέποντας τὴν εἰκόνα της φώναξε μὲ χαρά: «Αὐτὴν εἶδα καὶ τὴν ἀναγνωρίζω! Αὕτη μᾶς ἔσωσε ἀπὸ τὸν θάνατο».
Καὶ τὴν πατρίδα της ἔσωσε στὸν καιρὸ τῆς Τουρκοκρατίας. Κάποιος Τοῦρκος διοικητὴς ζητοῦσε ἐπίμονα μεγάλο χρηματικὸ ποσό, τὸ ὁποῖο ἦταν ἀδύνατο νὰ βρεθεῖ ἀπὸ τοὺς Ἐπιβατηνοὺς καὶ ἀπειλοῦσε διαφορετικὰ ὅτι θὰ τοὺς σφάξει. Τὴ νύκτα παρουσιάστηκε ἡ Ὁσία μπροστά του, τὸν χαστούκισε καὶ τοῦ εἶπε: «Ἐὰν δὲν φύγεις ἀμέσως, θὰ καταστρέψω καὶ σὲ καὶ τοὺς ἀνθρώπους τῆς συνοδείας σου». Ἀμέσως ὁ Τοῦρκος διοικητὴς ἔδωσε διαταγὴ νὰ ἑτοιμαστοῦν γιὰ νὰ ἀναχωρήσουν τὸ πρωί. Ἔτσι σώθηκαν οἱ Ἐπιβατηνοὶ ἀπὸ βέβαιο φόνο.
Στὸν Α’ Βαλκανικὸ πόλεμο ἡμέρα Παρασκευὴ 25 Φεβρουαρίου 1913 τὰ συμμαχικὰ βουλγαρικὰ στρατεύματα ποὺ ἔφτασαν μέχρι τοὺς Ἐπιβάτες ὑποχώρησαν γιὰ στρατιωτικοὺς λόγους στὰ βορειοανατολικά. Τὴν ἄλλη ἡμέρα Σάββατο 26 Φεβρουαρίου μεγάλο τουρκικὸ πλοῖο γιομᾶτο φανατισμένους ἐθελοντὲς ἔφυγε ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη. Τὸ μεσημέρι ἔφτασε στοὺς Ἐπιβάτες μὲ σκοπὸ νὰ ἐρημώσει τὴν πόλη. Ἐπειδὴ καὶ τὸ πλοῖο τῆς γραμμῆς ἐρχόταν τὴν ἴδια ὥρα τοῦ Σαββάτου ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη, κατέβαιναν οἱ κάτοικοι στὴν παραλία χαρούμενοι νὰ προϋπαντήσουν τοὺς συγγενεῖς τους ποὺ ἔμεναν στὴν Πόλη. Μὲ ἔκπληξη διαπίστωσαν ὅτι τὸ πλοῖο τῆς γραμμῆς δὲν ἦρθε καὶ τὸ πολεμικὸ δὲν μπόρεσε νὰ ἀγκυροβολήσει. Ἀναγκάστηκε καὶ ἔστριψε, κατευθύνθηκε στὸ διπλανὸ χωριὸ Οἰκονομειό. Ἐκεῖ οἱ ἐθελοντὲς προέβηκαν σὲ σφαγὲς τοῦ πληθυσμοῦ καὶ σὲ πυρπόληση τοῦ χωριοῦ.
Τὸ ἴδιο κακὸ θὰ γινόταν καὶ στοὺς Ἐπιβάτες, ἀλλὰ ἡ ὁσία Παρασκευὴ ἔκανε τὸ θαῦμα της, ὅπως ὁμολόγησε Τοῦρκος ἐθελοντὴς σταφιδέμπορος: «Μιὰ μαυροφορεμένη γυναῖκα ἅρπαξε τὴν ἄγκυρα καὶ ἐμπόδισε τὸ πλοῖο νὰ ἀγκυροβολήσει».
Στὶς τοπικὲς προφορικὲς παραδόσεις τῶν κατοίκων τῆς Ἀνατολικῆς Θράκης τὸ ὄνομά της εἶναι θαυμαστό. Οἱ πιστοὶ ἀναφέρουν ὅτι τὰ ὀνόματα ποὺ φέρουν τὰ διπλανὰ ἀπὸ τοὺς Ἐπιβάτες χωριά, ὅπως: Οἰκονομειό, Ἐξάστερο, Αἰγιαλοί, Καλλικράτεια κ.ἄ. τὰ ἔχει δώσει ἡ Ὁσία μὲ θαυματουργικὸ τρόπο. Ἂν καὶ ἱστορικὰ δὲν εὐσταθεῖ, γιατί οἱ τοπωνυμίες τῶν περισσοτέρων περιοχῶν ὑπῆρχαν αἰῶνες πρίν, δείχνει ὅμως τὴν πίστη τους στὶς θαυματουργικές της ἱκανότητες. Ὅπως διηγοῦνται οἱ παλαιότεροι, στὴν Καλλικράτεια, στὸν τόπο ποὺ βρέθηκε τὸ λείψανο τῆς Ὁσίας, ὑπῆρχε ἁγίασμα καὶ ἔκανε πολλὰ θαύματα. Ἡ μνήμη της ἑορτάζεται στὶς 14 Ὀκτωβρίου. Εἶναι ἡμερομηνία ἀλησμόνητη, γιατί αὐτὴ τὴν ἡμέρα (14 Ὀκτωβρίου 1922) οἱ Ἐπιβατηνοὶ ἔφυγαν ὁριστικὰ ἀπὸ τὴν πατρίδα τους. Τὴν παραμονὴ τὸ βαπόρι, ἦταν ἕτοιμο νὰ ξεκινήσει. Μιὰ φουρτούνα ὅμως στάθηκε ἐμπόδιο. Ἀποδίδεται σὲ θαῦμα. Τὸ πρωὶ τῆς ἑορτῆς πηγαίνουν οἱ κάτοικοι στὸ ναὸ καὶ προσκυνοῦν τὴν εἰκόνα τῆς Ὁσίας μὲ σπαραγμὸ ψυχῆς. Τὸ μεσημέρι ξεκινάει τὸ πλοῖο. Ἡ θάλασσα γίνεται σὰν λάδι κι ἐξασφαλίζει καλὸ ταξίδι.
Πηγή: Ἀθανασίου Δ. Κουμπαρούλη. Ὁσία Παρασκευὴ ἡ Νέα ἐξ Ἐπιβατηνῶν. Ἡ Προστάτιδα τῶν Βαλκανίων. Βίος καὶ Γραμματεία. Ἐκδοτικὸς Οἶκος ἀδελφῶν Κυριακίδη.
Τὸ ἱερὸ καὶ ἄφθαρτο σκήνωμα τῆς Ὁσίας Παρασκευῆς (τῆς Νέας) της Ἐπιβατηνῆς φυλάσσεται στὸν Καθεδρικὸ Ναὸ
τῆς Μητρόπολης στὸ Ἰάσιο τῆς Ρουμανίας. Εἶναι ὁλοζώντανο σὰν νὰ κοιμᾶται καὶ εὐωδιάζει!