Α) Ὁ Ἅγιος Πορφύριος εἶπε μιὰ μέρα σὲ μία πνευματική του κόρη:
«Ἔλα κοντά μου νὰ σοῦ πῶ ἕνα μυστικό. Αὐτὸ ἂν ἐφαρμόσεις, θὰ δεῖς τὸν ἄντρα σου νὰ ἔρχεται καὶ νὰ σὲ ἀναζητᾶ, ὅπου εἶσαι, χωρὶς νὰ ξέρει γιατί, καὶ θ’ ἀπορεῖ κι ὁ ἴδιος…
Τὸ μυστικὸ εἶναι τοῦτο: Νὰ προσεύχεσαι γι’ αὐτὸν μυστικά. Ἔτσι μυστικά, θὰ πηγαίνει ἡ ἀγάπη σου καὶ θὰ τὸν καλεῖ. Μὴ τοῦ λὲς τὴ λέξη σ’ ἀγαπῶ, ἀλλὰ προπάντων μὴν ἀπαιτεῖς νὰ σοῦ τὴ λέει… Ἡ ἀγάπη δὲν ζητιέται μὰ γεννιέται. Ἡ ἀγάπη δὲν λέγεται, ἐμπνέεται.
Νὰ τυλίγεις τον ἀγαπημένο σου μὲ θαλπωρὴ μυστικά, διὰ τῆς προσευχῆς. Τότε, κι ὁ πιὸ εὔθικτος χαρακτῆρας δὲν ἀντιδρᾶ…
Ἡ μυστικὴ μετάδοση τῆς ἀγάπης διώχνει τὶς φοβίες τῆς δέσμευσης καὶ καταπίεσης, καὶ οἱ εὐθύνες του γίνονται ἐλαφρὲς καὶ κάποτε ἀγαπητές.
Ἕνας κόκκος ἀνιδιοτελοῦς ἀγάπης νὰ ὑπάρχει μέσα μας, ἔρχεται σιγά-σιγά ἡ χάρη καὶ τὸν κάνει νὰ πετάξει δυὸ φυλλαράκια. Γρήγορα μετὰ μεγαλώνει…».
Φυσικά, κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ γάμου μπορεῖτε νὰ συναντήσετε, πολλὲς φορές, ἕνα ἄτομο ποὺ νὰ “σᾶς φανεῖ καλύτερο” καὶ πιὸ “ἐνδιαφέρον” ἀπὸ τὸν σύζυγο…
Ἀλλὰ τὸ ἐνδιαφέρον σας γιὰ αὐτὸν δὲν πρέπει νὰ θεωρεῖται ὡς δῶρο τῆς μοίρας, ἀλλὰ ὡς πειρασμός, δοκιμασία ἀφοσίωσης στὸν Κύριο. Ναί, ἡ πίστη στὸ γάμο δὲν εἶναι μόνο ἡ πίστη σὲ μιὰ σύζυγο ἢ ἕναν σύζυγο, ἀλλὰ στὸν ἴδιο τόν Θεό…
Β) Ἅγιος Πορφύριος: «Μὴ μοῦ ζητᾶς νὰ σ’ ἀγαπῶ. Ἡ ἀγάπη δὲν ζητιέται. Μέσα στὰ φύλλα τῆς καρδιᾶς μονάχη τῆς γεννιέται». Νὰ μοῦ πεῖς τώρα, πὼς γεννιέται. Ἔλα, πές μου.
-Δὲν ξέρω, Γέροντα.
-Εἶναι ἕνα λογάκι, ἅμα στὸ πῶ, θὰ τὸ καταλάβεις ἀμέσως. «Μ’ ἀγαπᾶς; Ἄχ, δὲν μ’ ἀγαπᾶς. Νά, τὸ βλέπω, δὲν μὲ κοιτᾶς». Αὐτὰ εἶναι πολὺ ταπεινὰ πράγματα. Ἡ λέξη «σ’ ἀγαπῶ» εἶναι ταπεινὸ πρᾶγμα νὰ τὴν λές. Δὲν λέγεται. Κερδίζεται σιωπηλὰ μὲ τὴν προσωπικότητα ποῦ φτιάνεις. Φτιάνεσαι κι’ ὁ ἄλλος τρελαίνεται μαζί σου. Καλλιεργεῖσαι καὶ κοιτᾶς νὰ τὸ κρύψεις κιόλας. Ἀλλὰ ὁ ἄλλος τὸ νιώθει καὶ ἑλκύεται.
Ἅμα ἀγαπᾶς καὶ δὲ ζητᾶς τὴν ἀγάπη τῶν ἄλλων, ὅλοι θὰ ἔρχονται κοντά σου. Εἶναι μυστικό. Μυστικὰ θὰ τοὺς ἀγαπᾶς καὶ ἐκεῖνοι θὰ τὸ καταλαβαίνουν καὶ θὰ σοῦ στέλνουν κι’ ἀπὸ μακριὰ ἀκόμη τὰ καλά τους αἰσθήματα. Κατάλαβες;
-Τί νὰ καταλάβω; Πὼς ὄρη μετακινοῦνται;
-Αὐτὸ ποῦ ἐσὺ λὲς φυσιολογικό, εἶναι ἀφύσικο. Φυσιολογικὸ εἶναι τοῦτο ποῦ σοῦ λέω ἐγώ: Ν’ ἀγαπᾶς ἀνιδιοτελῶς!