Τὸ καλοκαίρι τοῦ 2012 ἔπιασε μεγάλη φωτιὰ στὸ Ἅγιο Ὅρος ὅμως κατὰ παράδοξο τρόπο σὲ σύντομο χρονικὸ διάστημα τὰ δέντρα ξαναφύτρωσαν. Ρωτήθηκε τότε ὁ πατὴρ Κωνσταντῖνος ἀπὸ ἕνα πνευματικό του παιδὶ γιὰ τὶς φωτιὲς ποὺ ἔκαιγαν τὴν ὑπόλοιπη Ἑλλάδα.
– Πάτερ τί θὰ γίνει μὲ τὰ καμένα δέντρα στὴν Ἑλλάδα; Στὸ Ἅγιο Ὅρος ἀναγεννήθηκε ἡ φύση πολὺ γρήγορα.
Καὶ ὁ πατέρας Κωνσταντῖνος ἀπάντησε:
– Ἂν γίνουμε κι ἐμεῖς Ἅγιο Ὅρος τότε θὰ ἔχουμε καὶ ἐμεῖς γρήγορα ἀναγέννηση τῆς φύσεως.
«Θά ἔρθει ἕνα σύστημα τό ὁποῖο θά εἶναι τελείως ἐγκλωβιστικό γιά τόν ἄνθρωπο, δέν θά μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νά σηκώσει κεφάλι… Ὅποιος ἀντιδράσει, θά πονέσει. Ἀλλά ἐγώ ξέρω ὅτι σέ αὐτόν τόν τόπο ὑπάρχει μιά ἱστορία ἀντιδράσεως!»
Ὀ π. Κωνσταντίνος ἐπειδὴ εἶχε καταγωγὴ ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη ἔκανε μαθήματα σὲ Τούρκους στὴ γλῶσσα τους. Ὅταν ἕνας Τοῦρκος μαθητὴς στο κατηχητικό τὸν ρώτησε: «Πότε θὰ πάρετε τὴν Πόλη;» ὁ π. Κωνσταντῖνος του ἀπάντησε: «Ἐμεῖς ἐδῶ, τώρα, τὴν Πόλη παίρνουμε! Ἂν γίνετε Ὀρθόδοξοι, ἔτσι θὰ πάρουμε τὴν Πόλη, ὄχι μὲ αἷμα καὶ πόλεμο!» Οἱ Τοῦρκοι κατηχούμενοι ἐνθουσιάστηκαν!
Ἔλεγε ὁ π. Κωνσταντῖνος πὼς «ζοῦμε σὲ ἕναν κολασμένο κόσμο, καὶ γι’ αὐτὸ κι ἐγὼ κάνω αὐτὸ ποὺ μπορῶ, νὰ φέρνω τὸ Χριστὸ ἐπὶ τῆς γῆς κάθε μέρα μέσα ἀπὸ τὴ Θεία Λειτουργία. Τὸ χειρότερό μου εἶναι ὅταν κατὰ τὴν ὥρα τῆς Θείας Μετάληψης ὁμιλοῦν οἱ πιστοὶ ἐντὸς τῆς ἐκκλησίας. Βλέπετε εἶναι ἀπὸ τὶς κορυφαῖες στιγμῆς τῆς Θείας Λατρείας διότι ἐκείνη τὴν ὥρα οἱ ἄνθρωποι παίρνοντας τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ θεοποιοῦνται κι ἐμεῖς δὲν τὸ καταλαβαίνουμε καὶ μιλᾶμε».
«Μὴν τὰ ρίξεις ὅλα στὸ Θεὸ καὶ ἐσὺ κοιμᾶσαι καὶ ροχαλίζεις (Ἅγιος Ιὠάννης ὁ Χρυσόστομος). Μπορεῖ τὸ διεφθαρμένο πολιτικὸ σύστημα νὰ σοῦ δίνει τὸ λόγο κάθε τέσσερα χρόνια, ἀλλὰ κάθε μέρα δὲν ἔχουμε γόνατα; Ποιοί εἶναι πιὸ ἰσχυροί; Οἱ λίγοι ποὺ κυβερνοῦν ἢ οἱ πολλοὶ μὲ τὰ γόνατα; Αὐτὸ γιατί τὸ ξεχάσαμε; Ἂν δὲν πιστεύουμε πὼς τὰ γόνατα τῶν πολλῶν θὰ ἀλλάξουν αὐτὸν τὸν τόπο, ἔ, τότε δὲν μποροῦμε νὰ ἀνήκουμε σ’ αὐτὸν τὸν τόπο…»
Μὲ ρωτᾶτε ποιός θὰ πάρει τὴν Κωνσταντινούπολη; Ποιός θὰ πάρει τὰ πετρέλαια; Ποιός θὰ πάρει τὰ πλούτη; Αὐτὸς ποὺ ἔχει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα! Χωρὶς Χριστό, εἴτε μιλάει κάποιος, εἴτε σωπαίνει, εἶναι δαιμονιώδης… Τό «μηδέν ἔχοντες καὶ πάντα κατέχοντες» (Πρός Κορινθίους Β’, 6.10) πρέπει νὰ γίνει δόγμα γιὰ τὸ λαό.
«Ὅταν χαλιναγωγεῖς τὰ πάθη σου, ἀναπαύεις τὸν ἄλλον, ἀκόμα καὶ χωρὶς νὰ κάνεις τίποτα. Γιατί δὲν τὸν ταράζεις…».
«Ἡ πραγματικὴ ἀναρχία εἶναι νὰ εἶσαι μὲ τὸν Ἄναρχο».
«Μὴ ἔχοντες εὐσπλαγχνία καὶ μὴ ἔχοντες καρδιὰ φιλεύσπλαχνη, ὁμοιάζουμε ὄχι μὲ τὸν Θεὸ ἀλλὰ ὁμοιάζουμε μὲ τὸν διάβολο. Καὶ γινόμαστε τύποι διαβολικοί».
– Πατέρα Κωνσταντῖνε, πῶς θὰ πιάσουμε τὴ βάση;
– Γιὰ νὰ πιάσουμε τὴ βάση πρέπει νὰ φύγουν τὰ ὀξέα!
«Νὰ ἀκοῦς ἀπαθῶς, νὰ συγχωρεῖς ταχέως, νὰ προσεύχεσαι γι’ αὐτοὺς ποὺ σὲ ἀδικοῦν. Ἀντὶ νὰ μιλᾶς μὲ τὸν πειρασμὸ νὰ στρέφεσαι στὸν Χριστό!!!»
«Κάποιες φορὲς μὲ ρωτᾶνε: πάτερ ἔχεις κάποιο ἰδιαίτερο χάρισμα; Λέω τί χάρισμα νὰ ἔχω; Ἕνας ἁπλὸς παπᾶς εἶμαι. Μοῦ λένε ἔχεις τὸ προορατικό; Βγάζεις δαιμόνια; Καὶ τοὺς ἀπαντῶ: μετανοῆστε γιὰ νὰ φύγουν τὰ δαιμόνια».
Ἄν μία κρατική ἐξουσία ἀπαγορεύσει τήν Θεία Λειτουργία
Ἄν αὔριο μία κρατική ἐξουσία ἀπαγορεύσει τήν Λειτουργία καί πεῖ «διώκονται ὅλοι οἱ Χριστιανοί, κανείς δέν θά πάει Λειτουργία, ἀπαγορεύονται οἱ Λειτουργίες» καί βάλουν ἀπ’ ἔξω στρατιωτικούς…
Ο παπᾶς νά πάρει τήν Ἁγία Τράπεζα στήν τσέπη του, ὅπως τό λέω, τό Ἀντιμήνσιο. Ὑπάρχει ἕνα πανί πού λέγεται Ἀντιμήνσιο, λατινικά anti mensa = ἀντί τραπέζης, πού εἶναι ἁγιασμένο καί ἀντικαθιστᾶ τήν Ἁγία Τράπεζα.
Νά ξέρω πού αὔριο τό πρωί βγῆκε διαταγή νά μή λειτουργήσω, νά πάρω τό Ἀντιμήνσιο πού εἶναι ἔτσι φτιαγμένο καί ραμμένο, τό διπλώνω καί μπαίνει στό μικρό μου τσεπάκι. Καί νά πάω στά βουνά καί νά κάνω Λειτουργία μαζί σας ἄν ἔχετε τήν τόλμη.
Καί ἄν ἀκόμη μέ βάλουνε φυλακή καί ποῦν «εἶσαι τρελός δέν θά λειτουργεῖς», καί μοῦ πάρουν καί τό Ἀντιμήνσιο, τότε στήν φυλακή ἄν εἴμαστε φυλακισμένοι μαζί, θά σοῦ πῶ «ξάπλωσε κάτω». Θά ξαπλώσεις κάτω καί θά κάνω Λειτουργία πάνω στό στῆθος σου χωρίς Ἀντιμήνσιο! Ὁ κάθε πιστός εἶναι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Καί ἐπειδή εἶναι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, ὁ κάθε πιστός εἶναι μία Ἁγία Τράπεζα!!!!
Θά βάλω πάνω στό στῆθος σου ἕνα πλαστικό ποτηράκι, λίγο ψωμί πού θά βρῶ ἀπό τό φαγητό τῶν φυλακισμένων καί ἕνα πιάτο ὁποιοδήποτε καί θά κάνω Λειτουργία!!!! Δέν μᾶς σταματάει τίποτε, εἴμαστε ἀποφασισμένοι γιά ὅλα!!!!
Ἤ στά βουνά ἤ στίς φυλακές, τίποτε δέν μᾶς σταματάει! Ποιά ἐξουσία λοιπόν; Πῶς γινόταν Λειτουργία στα χρόνια διωγμῶν;
7 ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΓΑΜΟΥ πάντα ἐπίκαιρες
Ὅταν παντρευόμουν (γράφει ὁ Δημήτρης Θανασὰς) πρὶν χρόνια, ὁ ἱερέας ποὺ μᾶς πάντρεψε, ὁ π. Κωνσταντῖνος Στρατηγόπουλος, μᾶς ἔδωσε 7 συμβουλές. Τὶς ἔχω φυλαγμένες ἀπὸ τότε, σὰν μικρὸ θησαυρό. Τὶς διαβάζω πότε-πότε, ὅταν βρίσκω “τὰ δύσκολα”.
1) Ἀκοῦμε τοὺς πάντες, ἀποφασίζουμε μόνοι μας.
2) Δὲν κατηγορεῖ ὁ ἕνας τὸν ἄλλον σὲ τρίτους (π.χ. στοὺς γονεῖς). Ὁ ἕνας πάντα κάνει τὸ δικηγόρο τοῦ ἄλλου.
3) Στὸ σπίτι, ἔχουμε ΜΟΝΟ ὑποχρεώσεις καὶ ΚΑΝΕΝΑ δικαίωμα.
4) Οἰκονομικά/περιουσιακά: ὅλα ἀνήκουν ΚΑΙ στοὺς δύο.
5) Κανεὶς δὲν πιέζει τὸν ἄλλον σὲ θέματα πνευματικῆς ζωῆς.
6) Λήψη ἀποφάσεων:
– σὲ ἀποφάσεις μὲ ἀπάντηση ναί/ὄχι:
Λέμε τὴ γνώμη μας μιὰ φορά. Ἂν διαφωνοῦμε δίνουμε ἕνα deadline (π.χ. μέχρι τὸ τέλος τῆς ἡμέρας). Ἂν περάσει τὸ deadline καὶ δὲν συμφωνοῦμε, ρίχνουμε κλῆρο.
– σὲ ἀποφάσεις μὲ ἀνοιχτὴ ἀπάντηση:
Λέμε τὴ γνώμη μας μιὰ φορά, “κερδίζει” ὅποιος προλάβει νὰ “ταπεινώσει” τὸν ἐγωισμό του καὶ νὰ πεῖ “ἂς γίνει αὐτὸ ποὺ θέλεις ἐσύ”…
7) Ὄχι ἐκτρώσεις, ὄχι ἀντισύλληψη.
Τὶς 7 συμβουλὲς ἄρχισα νὰ τὶς καταλαβαίνω σιγά-σιγά, γιατί στὴν ἀρχὴ ἡ “φωνίτσα” στὸ πίσω μέρος τοῦ μυαλοῦ μου, μοῦ ἔλεγε: “αὐτὰ δὲν ἐφαρμόζονται”. Τὶς χρειάστηκα πάρα πολλὲς φορές. Καὶ θὰ τὶς χρειαστῶ ἄλλες τόσες. Τὶς χαρίζω σήμερα ὅπως τὶς πῆρα κι ἐγώ: ἁπλόχερα καὶ δωρεάν.
Μελαγχολία χωρὶς λόγο
Κάθε φορὰ ποὺ ἔχετε μιὰ ἄδηλη, κρυμμένη μελαγχολία, μιὰ μέρα σας φαίνεται γκρίζα, χωρὶς λόγο, νὰ ξέρετε ὅτι δὲν ἀναπαύεται ἐπάνω σας τὸ Ἅγιο Πνεῦμα.
Κάθε φορὰ ποὺ ἔχετε μέσα σας ταραχὴ καὶ θλίψη νὰ ξέρετε ὅτι ἡ ταραχὴ καὶ θλίψη δὲ συμβιβάζεται μὲ τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Τότε ἡ βασικὴ θεραπευτικὴ εἶναι νὰ κάνετε δύο πράγματα, τὸ ἕνα πνευματικὸ καὶ τὸ ἄλλο πρακτικό. Τὸ μὲν πνευματικὸ νὰ παρακαλέσετε τὸ Θεὸ νὰ στείλει τη Χάρη Του καὶ τὸ δὲ πρακτικὸ ὅτι γιὰ νὰ στείλει τη χάρη του -γιὰ νὰ ἔχω νερὸ πρέπει νὰ ἔχω ποτήρι. Νὰ βάλετε τὸ ποτήρι: νὰ σταματήσετε ὅλη τὴν ταραχή, τὸ γιατί καὶ πῶς.
Δὲν περιμένουμε τίποτε ἀπὸ μὴ καθαροὺς νόες
Γιὰ τὴν κρίση αὐτοῦ τοῦ τόπου, ξεχάσαμε παντελῶς τὴν προσευχή. Ὄχι, τὴν λύση δὲν θὰ τὴν δώσουν οὔτε οἰκονομολόγοι, οὔτε ἄλλες πολιτικὲς δυνάμεις, δὲν μποροῦνε!
Στὴν τραγωδία τοῦ οὐμανισμοῦ καὶ τῆς ἀποστασίας ἀπ’ τὸν Θεό, δὲν μποροῦνε. Καὶ βαθύτατα τὸ πιστεύω, γιατί αὐτὸ λέει ἡ νηπτικὴ θεωρία, ὅτι τὰ γόνατά μας θὰ λύσουν τὸ πρόβλημα, αὐτὸ κρατῆστε το.
Καὶ γι’ αὐτὸ κάνω αὐτὲς τὶς ὁμιλίες ἐδῶ. Νὰ δώσω ἕνα διέξοδο στὸ ἀδιέξοδο τῆς ψεύτικης ἀναζητήσεως.
Κακῶς λοιπὸν πιστεύουμε ὅτι τὸ ὅλο πρόβλημα θὰ τὸ λύσουν οἱ οἰκονομολόγοι καὶ…οἱ πολιτικοί. Δὲν περιμένουμε τίποτε ἀπὸ μὴ καθαροὺς νόες!
Ἡ ἱστορία εἶναι στὰ χέρια τοῦ λαοῦ, ὄχι μὲ ἄλλες παρεμβάσεις, τύπου ἐπαναστατικοῦ ἢ ξεσηκωμοῦ. Χρειάζεται πολὺ προσευχή. Ἂν δὲν τὸ κάνουμε θὰ εἶναι κρῖμα! Ὁ καιρὸς εἶναι μπροστά μας. Καὶ μᾶς τὸν δίνει ὁ Θεὸς γιὰ νὰ μποῦμε δραστικὰ στὴν ἱστορία.
Ὅ,τι δὲν κινεῖται ἀτροφεῖ
Θὰ προσπαθήσω νὰ τὸ πῶ μὲ ἁπλὲς λέξεις. Ὅ,τι δὲν κινεῖτε ἀτροφεῖ. Ἂν ἀφήσετε ἀκίνητο τὸ χέρι σας γιὰ πολλὲς μέρες, θὰ πάθει ἀτροφία καὶ τὸ πόδι σας. Ἔτσι δὲν εἶναι; Ὅ,τι δὲν κινεῖται ἀτροφεῖ, ὅ,τι κινεῖτε λανθασμένα ἀρρωσταίνει. Ἔτσι λοιπὸν καὶ ἡ πνευματική μας ὑπόσταση, ὁ νοῦς, ἡ καρδιά μας, εἶναι προορισμένα νὰ κινοῦνται. Ἂν δὲν κινοῦνται καθόλου ἀτροφοῦν, ἂν κινοῦνται λανθασμένα ἀρρωσταίνουν. Ἄρα μιὰ λύση ὑπάρχει νὰ κινοῦνται σωστά. Πρὸς τὰ ποῦ; Πρὸς τὸν Κύριο. Γι’ αὐτὸ ἡ μνήμη τοῦ Θεοῦ, ἡ στροφὴ σὲ Αὐτόν. Ἔτσι λοιπὸν ἂν δὲν κινούμαστε ἢ ἂν λανθασμένα κινούμαστε, παρεμβάλλονται ἄρρωστοι λογισμοί, οἱ ὁποῖοι μετὰ πυροδοτοῦν τοὺς λογισμούς. Βλέπεται, ἡ καρδιά μας γίνεται σὰν χωράφι στὸ ὁποῖο φυτρώνουν ἀγκάθια. Ὅταν μᾶς συμβεῖ κάτι τέτοιο εἶναι φυσικὸ ἐπακόλουθο ἡ πνευματικὴ στειρότητα. Δὲν ὑπάρχουν πιὰ μέσα μας πνευματικοὶ καρποί, οὔτε μποροῦμε νὰ νιώσουμε μιὰ στοιχειώδη πνευματικὴ χαρά.
Τό πρωί νά προσευχόμαστε νά μᾶς δίνει ὁ Θεός φωτισμό!
Μπορεῖτε νά ἔχετε συνεχῶς ἄσκηση καί [νά ἔχετε συνεχῶς] ταπείνωση στόν νοῦ σας; Μπορεῖτε νά ἔχετε τήν προσευχή τοῦ Χριστοῦ συνέχεια στόν νοῦ σας; Ἑτοιμαστεῖτε κι ἐσεῖς γι᾽ αὐτό τό φαινομενικά μεγάλο ἐπίτευγμα. Τό πρωί νά προσευχόμαστε νά μᾶς δίνει ὁ Θεός φωτισμό, φωτισμό γιά ὅλα τά πράγματα, ἀκόμα καί γιά τό πῶς θά ποῦμε καλημέρα στό πρωινό μας, γιά τό πῶς θά ἀπαντοῦμε στά ἐρωτήματα τῶν ἄλλων. Ταυτόχρονα, αὐτή ἡ ἐμπειρία γίνεται καθημερινή ἄν ἔχουμε μνήμη τῶν λόγων τοῦ Χριστοῦ μας, τῆς Γραφῆς, τῶν Πατέρων. Εἶναι μιά συνεχής ἐνασχόληση, ἡ ὁποία δέν σταματάει πουθενά, μά πουθενά.