Ἡ θαυματουργὴ εἰκόνα τῆς Παναγίας «Ἁμαρτωλῶν Σωτηρία».
Ἡ Ὁσία Ματρώνα ἡ Ρωσίδα εἶχε ἀναφέρει ἀνάμεσα σὲ ἄλλα, πὼς «ἡ Ρωσία θὰ ἀλλάξει καθεστώς κι ὅτι θὰ γίνει ἐπανάσταση, καὶ πολλοὶ θὰ προσπαθήσουν νὰ ἁρπάξουν ὅση γῆ μποροῦν ἀλλὰ μετὰ ἀπὸ λίγο καιρὸ θὰ παραιτηθοῦν καὶ ὁ καθένας θὰ πάει ἐκεῖ ποὺ πρέπει». Τότε συνέβη τὸ ἑξῆς: Ἕνας πολὺ εὐκατάστατος ἄνθρωπος τὴν ἐπισκέφθηκε καὶ ἐκείνη μὲ τὴ σειρά της τόν συμβούλεψε νὰ ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὴ Ρωσία προκειμένου νὰ μή βιώσει πράγματα τὰ ὁποῖα θὰ λάμβαναν χώρα λίγο καιρὸ ἀργότερα. Ἐκεῖνος ὅμως, κάνοντας ἀνυπακοὴ στα λόγια τῆς Ἁγίας, παρέμεινε στὴν οἰκία του μὲ ἀποτέλεσμα κάποια στιγμή μπροστὰ στα μάτια του νὰ χαθεῖ ὅλο τὸ βιός του· ὅλη ἡ περιουσία του καὶ τὸ σπίτι του χάθηκαν ἔπειτα ἀπὸ κλοπές. Ἀκολούθησε ὁ δικός του θάνατος σὲ πολὺ νεαρή ἡλικία καὶ τελικὰ πέθανε καὶ ἡ κόρη του σὲ ἔσχατη πενία. Ἐδῶ δικαιώνεται τὸ σοφὸ γνωμικὸ τῶν Ἁγίων Πατέρων ποὺ ἐπισφραγίζει τὴν ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ: «ὑπακοὴ ἴσον ζωή, παρακοὴ ἴσον θάνατος».
Λίγο πρίν γίνουν τὰ λόγια της πραγματικότητα, δηλαδὴ πρίν ξεκινήσει ἡ ἐπανάσταση (1917), πῆγε ἕνας ἄνθρωπος στὴν Ὁσία γιὰ νὰ πάρει τὴν εὐλογία της γιὰ κεῖνο ποὺ ἤθελε νὰ πράξει λέγοντας:
– Θέλω νὰ κτίσω ἕνα καμπαναριὸ σὲ κάποια ἐκκλησία.
– Δέν θὰ τὸ κτίσεις, τοῦ ἀπάντησε ἐκείνη.
– Μα πῶς! Ἔχω λεφτά! Ἀρχιτέκτονας μοῦ ἔκανε ὅλα τὰ σχέδια, ὅλα εἶναι ἕτοιμα…
Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ὅμως ποὺ εἶναι ἀλάνθαστο καὶ δὲν σφάλλει ποτέ, ἐπιβεβαίωσε τὰ λόγια τῆς Ματρώνας καὶ τὸ ἔργο δὲν ὁλοκληρώθηκε ἐξαιτίας τῆς ἐπανάστασης.
Ἄλλη φορὰ εἶχε δώσει ἡ Ματρώνα τήν ἑξῆς πληροφορία: «Σὲ κάποιο ράφι ἑνὸς ἱερέα ὑπάρχει βιβλίο που ἔχει μέσα μία εἰκόνα, τὴν “Ἁμαρτωλῶν Σωτηρία”. Ἡ Παναγία παρακαλεῖ νὰ ἔλθει στὴν ἐκκλησία μας».
Λέει λοιπὸν στὴ μητέρα της:
– Σκέφτομαι πὼς πρέπει νὰ τὴ ζωγραφίσουμε καὶ μάλιστα νὰ τὴν κάνουμε ὡραία, ἐπειδὴ τὴ βλέπω συνέχεια στὸν ὕπνο μου.
Ἡ μητέρα της, γνωρίζοντας τὴν οἰκονομικὴ δυσχέρεια ποὺ εἶχαν τότε στὴν οἰκογένεια ἀπάντησε: «Πῶς νὰ τὴ ζωγραφίσουμε; οὔτε λεφτὰ ἔχουμε, οὔτε τίποτα». Ἡ Ματρώνα ὅμως δὲν ἀναπαυόταν, ἂν δὲν γινόταν αὐτὸ γιὰ τὸ ὁποῖο εἶχε ἡ ἴδια πληροφορηθεῖ πὼς ἔπρεπε νὰ γίνει πρός δόξαν τῆς Παναγίας Μητρὸς τοῦ Κυρίου μας. Ἔτσι ἀμέσως κιόλας, τὴν ἑπόμενη μέρα, ἔστειλε γυναῖκες νὰ συγκεντρώσουν τὰ ἀπαραίτητα χρήματα, ἔπειτα ἀπὸ ἔρανο ποὺ ἡ ἴδια θὰ εὐλογοῦσε. Πράγματι, ἀφοῦ τὶς εὐλόγησε, ἐκεῖνες ξεκίνησαν γεμάτες πίστη καὶ χαρὰ ποὺ θὰ λάμβαναν μέρος σὲ ἕνα τέτοιο ἔργο Κυρίου.
Πήγανε στὰ γύρω χωριά, γιὰ νὰ ζητήσουν ἀπὸ τοὺς χωρικούς, τοὺς ἐργάτες, τοὺς πλουσίους, ἀπὸ τὸν πιὸ μικρὸ μέχρι τὸν πιὸ μεγάλο, ὅ,τι μποροῦσε νὰ δώσει ὁ καθένας, γιὰ νὰ γίνει ἡ εἰκονογράφηση τῆς Παναχράντου. Τὸ θαῦμα ἔγινε καὶ τὰ ἀπαιτούμενα χρήματα συγκεντρώθηκαν διὰ πρεσβειῶν τῆς Ὁσίας, ἀλλὰ ἀνάμεσα σὲ ἐκείνους ποὺ ἐλέησαν τὸ δίσκο αὐτὸ βρέθηκαν καὶ δύο ἀδέλφια, πολὺ πλούσια σὲ ὑλικὰ ἀγαθά, μα πολὺ φτωχὰ σὲ ψυχικὲς ἀρετές, ὅπως ἀποδείχτηκε ἔπειτα ἀπὸ τὴν ἀρνητική συμπεριφορά τους. Ὁ ἕνας ἔβγαλε καὶ ἔδωσε ἕνα ρούβλι, ὄχι ὅμως μὲ τὴν καρδιά του, καὶ ὁ ἄλλος γιὰ νὰ περιγελάσει τὴν ἐνέργεια τῶν γυναικῶν ἔδωσε ἕνα καπίκι. (Ἕνα ρούβλι ἔχει 100 καπίκια, δηλ. μηδαμινὴ ἀξία).
Ὅταν ἐπέστρεψαν στη Ματρώνα καὶ τῆς παρέδωσαν τὰ χρήματα, ἐκείνη βάλθηκε ἐπὶ ἀρκετὴ ὥρα νὰ ψάχνει γιὰ νὰ βρεῖ τὰ «μολυσμένα» αὐτὰ κέρματα. Τελικά ἀφοῦ τὰ βρῆκε ἔδωσε ἐντολὴ στὶς γυναῖκες λέγοντας: «Νὰ πᾶτε πίσω καὶ νὰ τοὺς δώσετε αὐτὰ τὰ λεφτά, γιατί μοῦ χαλᾶνε ὅλα τὰ ἄλλα ποὺ ἔχω».
Κάλεσαν καὶ ἕνα ζωγράφο, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα παραμένει ἄγνωστο, ἀπὸ τὸν ὁποῖο ζήτησε ή Ματρώνα την ἁγιογράφηση τῆς Παναγίας μὲ τὰ ἑξῆς λόγια: «Μπορεῖς νὰ μοῦ ζωγραφίσεις αὐτὴ τὴν εἰκόνα ποὺ θέλω;». «…Ἂν καὶ δὲν ἔχω χρόνο, ἀπάντησε ἐκεῖνος, θὰ τὴ ζωγραφίσω». Καὶ συνεχίζει ἡ Ματρώνα μὲ τὴν ἑπόμενη συμβουλή: «Πήγαινε πρῶτα ἐξομολογήσου, νήστεψε, κάνε προσευχή, καὶ τότε νὰ ἀρχίσεις νὰ ζωγραφίζεις». Ἐκεῖνος ὑπάκουσε καὶ πῆγε, ἐξομολογήθηκε ὄχι ὅμως μὲ εἰλικρίνεια, ἀποκρύπτοντας κάποια ἁμαρτία του, κι ἄρχισε νὰ ζωγραφίζει.
Περνάει μία βδομάδα, ἕνας μήνας, δυὸ μῆνες, κάτι τὸν ἐμπόδιζε νὰ συνεχίσει, ποὺ ὅμως ὁ ἴδιος δὲν καταλάβαινε. Ἐπιστρέφει τότε στὴ Ματρώνα καὶ τῆς κάνει γνωστὴ τὴν κατάσταση: «Δὲν μπορῶ, κάτι δὲ μοῦ πάει καλὰ καὶ δὲν ξέρω γιατί». Καὶ κείνη ποὺ ἀπὸ πρὶν γνώριζε τὸ καθετὶ ποὺ συνέβαινε τοῦ ἁπαντᾶ: «Δὲν σοῦ εἶπα νὰ ἐξομολογηθεῖς; Ἄρα, κάτι ἔκρυψες κι αὐτὸ τὸ κάτι τὸ ξέρεις πολύ καλά».
Ὁ ζωγράφος ἀπορημένος καὶ ξαφνιασμένος, πῆγε πάλι κι ἐξομολογήθηκε, αὐτὴ τὴ φορὰ ὅπως ἔπρεπε, καὶ μέσα σε λίγο χρόνο ὁλοκλήρωσε τὸ ἔργο καὶ παρέδωσε τὴν εἰκόνα στὴν ἐκκλησία τοῦ χωριοῦ. Ἡ εἰκόνα σήμερα στεγάζεται στὸ Μοναστήρι τῆς Ἁγίας Σκέπης στὴ Μόσχα. Ἀργότερα, μὲ τὴν εὐλογία τῆς Ματρώνας, ζωγραφίστηκε καὶ ἕνα δεύτερο ἀντίγραφο τῆς Παναγίας, ἡ «Ἁμαρτωλῶν Σωτηρία».
Μία φορὰ ἐπρόκειτο νὰ λιτανεύσουν τὴν εἰκόνα αὐτὴ καὶ νὰ τὴν περιφέρουν σὲ ὅλα τὰ γύρω χωριά. Ἡ Ματρώνα, εἰδοποιημένη ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, μαζὶ μὲ τὴ βοήθεια ἄλλων γυναικῶν καὶ ὑποβασταζόμενη, πῆγε γεμάτη χαρὰ νὰ συναντήσει τὴν Παναγία, δίχως νὰ γνωρίζουν ἀπὸ κανέναν τίποτα σχετικὸ μὲ τὴ λιτανεία αὐτὴ ποὺ θὰ γινόταν. Καθώς προχωροῦσαν, ἀφοῦ περπάτησαν περίπου τέσσερα χιλιόμετρα τοὺς λέει: «Ἐδῶ σταματᾶμε. Σὲ μισὴ ὥρα ἡ εἰκόνα θὰ εἶναι ἐδῶ».
Αὐτὰ ἦταν τὰ λόγια μιᾶς γυναίκας ποὺ ἐστερεῖτο τὸ φῶς τῶν ὀφθαλμῶν της. Ἄραγε μήπως οἱ πραγματικοί τυφλοὶ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ στεροῦνται τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ; Ἂς ἀναρωτηθοῦμε μὲ τὰ λόγια τοῦ Κυρίου: «Ἐγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου· ὁ ἀκολουθῶν ἐμοὶ οὐ μὴ περιπατήσῃ ἐν τῇ σκοτίᾳ, ἀλλ᾽ ἕξει τὸ φῶς τῆς ζωῆς» (Ἰω-άν. η’ 12).
Πράγματι, σὲ μισὴ ὥρα ἦλθε ἡ εἰκόνα μὲ ὕμνους καὶ προσευχὲς καὶ ὁλοκληρώθηκε ἡ περιφορά. Ἡ Ματρώνα ποὺ τὴν ὑποβοηθοῦσαν, κρατοῦσε τὴν εἰκόνα καὶ ἔλαμπε ἀπὸ χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση. Ἡ εἰκόνα ἦταν τὸ πολύτιμο στολίδι τοῦ χωριοῦ.
Κάποια χρονιὰ ἔπεσε ἀνομβρία στὸ χωριὸ καὶ κατέφυγαν στὶς πρεσβείες τῆς Κεχαριτωμένης. Ἔκαναν Παράκληση στὴν Παναγία καὶ λιτανεία τῆς εἰκόνας της. Πρὶν ἀκόμη φθάσουν οἱ ἄνθρωποι στά σπίτια τους, ἄρχισε ὁ Θεὸς νὰ ρίχνει ἀπὸ τὸν οὐρανὸ τὴν εὐλογημένη Του βροχή.
Πηγή: «Ἡ Ὁσία Ματρώνα ἡ Ρωσίδα», Ἄρχιμ. Ἀθηναγόρα Δ. Κολυβά, Ἐκδοτικὴ παραγωγὴ Σαΐτης, Ἀθήνα 2011, σέλ.36-40