19-10-2003
Ἀγαπητές μοναχές,
πού εἶστε κοντά στόν Ἅγιο Ἐφραίμ καί Τόν φροντίζετε καί Τοῦ ἔχετε ἀφιερώσει τίς ζωές σας. Εὐλογημένες νά εἶστε ἀπό τό Θεό καί ἐλαφριές καί χαρούμενες νά εἶναι οἱ ψυχές σας.
Τελευταῖα ἡ ὑγεία μου ἦταν χάλια, τόσο πού δέν μποροῦσα να πάρω τά πόδια μου. Ἔνιωθα βαριά πολύ τήν ψυχή μου καί τό κορμί μου καί τό πρωΐ δέν μποροῦσα νά σηκωθῶ ἀπό τό κρεβάτι, κουράγιο δέν εἶχα γιά τίποτα. Νόμιζα πώς ἡ ζωή μου δέν θά πήγαινε πιά πολύ μακριά.
Ὁ θυρεοειδής μου ἦταν τόσο χάλια, πού πρηζόταν, μόλις λίγο στενοχωριόμουν. Ένιωθα ἕνα πνίξιμο στό λαιμό, σάν νά μοῦ εἶχαν περάσει σκοινί καί μέ τράβαγαν νά μέ πνίξουν. Εἶμαι 31 ἐτῶν. Ξαφνικά, πάχυνα καί ἔφτασα νά κάνω κάθε μέρα 3 καί 4 ἐνέσεις «Βολταρέν» γιά τόν πονοκέφαλο, καί οὔτε μποροῦσα νά σκεφτῶ καθαρά, οὔτε σέ γιατρούς να τρέξω, γιατί δέν εἶμαι ἀσφαλισμένη, οὔτε στήν πρόνοια εἶμαι. Έκανα τόσες ἐνέσεις γιά τόν πονοκέφαλο, πού τό ὑγρό ἀπό τίς ἐνέσεις δέν προλάβαινε νά διαλυθεῖ καί πονοῦσα, γιατί μοῦ ἄφηνε πρηξίματα καί γρουμπούλια, πού μέρες ἔκαναν να διαλυθοῦν.
Παρακάλεσα τόν Ἅγιο Ἐφραίμ να με σώσει, νά ἔρθει στὸν ὕπνο μου, να Τον δῶ, νὰ μοῦ δώσει γιατρειά καί νὰ μοῦ πεῖ, γιατί τά πάθαινα ὅλα αὐτά, τί κακό ἔκανα! Ἦρθε! Μοῦ εἶπε: «Τίποτα δέν ἔκανες κακό, καί αὐτό πού σοῦ συμβαίνει εἶναι ἄδικο, γι’ αὐτό καί θά φύγει».
Ἐκείνη τήν ὥρα ἔβαλε κοντά στο κεφάλι μου τή φλόγα πού κρατᾷ στο χέρι Του καί τό κεφάλι μου ξαφνικά σταμάτησε να πονάει. Ὁ Ἅγιος, μεγάλη ἡ χάρη Του, εὔχομαι να τρέχει καί νά γιατρεύει ὅλους, ὅσοι Τοῦ τό ζητοῦν καί ὑποφέρουν. Ὁ Ἅγιος Ἐφραίμ μοῦ ἔσωσε τή ζωή, γιατί χωρίς Αὐτόν δέν ξέρω, ἄν τώρα θά ἤμουν ζωντανή.
Ὅταν σταμάτησε τό κεφάλι μου νά πονάει, νόμιζα ὅτι βρέθηκα σε ἄλλο κόσμο, εἶχα ξεχάσει πῶς νιώθει ἕνας ἄνθρωπος, ὅταν ἔχει τήν ὑγεία του. Ένας γιατρός βρέθηκε καί μοῦ εἶπε πώς εἶχα ἀναταράζουσα ἐνέργεια πάνω μου, τά νεῦρά μου δέν πήγαιναν καλά, τα χέρια μου τρέμανε. Εἶπε πώς, ἄν αὐτό συνεχιζόταν, ὁ ὀργανισμός μου θά ἀποσυντονιζόταν συνεχῶς. Τά νεῦρά μου, εἶπε, ἦταν σε κακό χάλι καί δέν ξέρω, ἄν θά ὑπῆρχε γιατρός, πού νά μποροῦσε νά μέ κάνει καλά.
Ὅμως, ὁ Ἅγιος Ἐφραίμ στάθηκε δίπλα μου, ὅπως δίπλα μου στέκεται συνέχεια ἀπό τότε καί μέ προστατεύει. Ἄναψα λαμπάδα στή χάρη Του κι εἶπα πώς ἀπό δῶ καί πέρα στη ζωή μου ὅ,τι καλό μπορῶ νά κάνω, θά τό κάνω, σάν ἔνδειξη εὐγνωμοσύνης στη Χάρη Του, γιατί ὁ Ἅγιος Ἐφραίμ δέν γιάτρεψε μόνο τὸ σῶμά μου, ἀλλά καί τήν ψυχή μου. Ἀπό δῶ καί πέρα ὑπάρχει καντήλι, πού ἀνάβει μέρα καί νύχτα για χάρη Του μπροστά στήν εἰκόνα Του. Αὐτό τό γράμμα τό γράφω, γιατί ὑποσχέθηκα στή Χάρη Του νὰ τὸ πῶ, γιά να γίνει γνωστό καί να πιστέψει κι ἄλλος κόσμος στόν Ἅγιο καί νά βροῦν κι ἄλλοι τό θάρρος νά Τοῦ ζητήσουν ἴαση καί ζωή.
Στρατή Μαγδαληνή
Πηγή: «Ὀπτασίαι καὶ Θαύματα τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Ἐφραὶμ τοῦ Θαυματουργοῦ» ΙΗ’ Τόμος, Ἔκδοσις: Ἱερὰ Μονὴ Εὐαγγελισμὸς Θεοτόκου Ὅρος Ἀμώμων Ἀττικῆς, σέλ.173-174