Δὲν γίνεται διαπαιδαγώγηση μόνο μὲ ἕναν. Ἡ διαπαιδαγώγηση γίνεται καὶ μὲ τοὺς δύο γονεῖς. Ξεκινάει ἀπὸ μικρὴ ἡλικία. Ὅταν ὁ πατέρας μαλώνει τὸ παιδί, νὰ μὴν ἐπεμβαίνει ἡ μάνα καὶ νὰ λέει:
“Ἄστο, παιδὶ εἶναι”. Τὸ ἴδιο ὅταν τὸ μαλώνει ἡ μάνα νὰ μὴν ἐπεμβαίνει ὁ πατέρας καὶ νὰ λέει: “Ἄστο, παιδὶ εἶναι”. Τότε αὐτὸ τὸ παιδὶ καταστράφηκε καὶ ὑπεύθυνοι θὰ εἶναι οἱ γονεῖς του.
Ὁ πατέρας ἔχει ὑποχρέωση νὰ συμβουλεύει τὰ παιδιὰ πρῶτα μὲ τὸ καλό, μὲ ἀγάπη καὶ ταπείνωση κι ἂν δὲν ἀκοῦνε νὰ ὑψώνει τὴ φωνή του μὲ κάποια αὐστηρότητα ἀλλὰ καὶ πάλι ἀπὸ ἀγάπη.
Ποτὲ νὰ μὴν διώξετε τὰ παιδιά σας ἂν πέσουν σὲ κάποια ἔστω καὶ σημαντικὰ παραπτώματα (κακὲς παρέες, ναρκωτικὰ κ.ά.). Ἔχετε εὐθύνη γιατί τότε θὰ τὰ περιμένουν ἔξω σὰ λύκοι νὰ τὰ κατασπαράξουν.
Θὰ κλάψετε ἀλλὰ θὰ εἶναι ἀργά. Θὰ δώσετε λόγο καὶ στὸ Θεό, γιατί τὰ περιμένει νὰ μετανοήσουν. Οἱ μητέρες εἰδικότερα θὰ πρέπει νὰ ταπεινωθοῦν ἀπέναντι στὰ παιδιά τους καὶ νὰ γίνουν αὐτὲς παιδιὰ καὶ τὰ παιδιὰ μητέρες. Καὶ θὰ σωθοῦν αὐτὲς οἱ μητέρες ποὺ θὰ σώσουν τὰ παιδιά τους (βλέπε, Μέγα Βασίλειο, Ἰωάννη Χρυσόστομο κ.ά.).
Ἡ ἐποχή μας εἶναι πολὺ δύσκολη, τὰ παιδιά μας εἶναι νὰ τὰ πονᾶμε καὶ νὰ τὰ κλαῖμε παρὰ νὰ τὰ κατακρίνουμε. Γιατί κι ἐμεῖς ἂν ἤμασταν παιδιὰ στὴν σημερινὴ ἐποχή, θὰ ἤμασταν σὰν αὐτὰ ἢ καὶ χειρότερα.
Ἂς μποῦμε στὴν θέση τῶν παιδιῶν καὶ ἂς σκεφτοῦμε πὼς θὰ θέλαμε νὰ μᾶς φέρονται οἱ γονεῖς μας, γιὰ νὰ φερόμαστε κι ἐμεῖς ἔτσι στὰ παιδιά μας.
Σήμερα τὰ παιδιὰ βάλλονται ἀπὸ τὰ ἔντυπα, τὰ περιοδικά, τὴν τηλεόραση, τὶς κακὲς παρέες. Τὰ φαγώσιμα ὅλα εἶναι μὲ ζιζανιοκτόνα, δηλητηριασμένα κι ἐπηρεάζουν τὸ νευρικὸ σύστημα τῶν παιδιῶν μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μὴν μποροῦν νὰ ὑπομένουν τοὺς γονεῖς τους καὶ τοὺς ἄλλους, ἀλλὰ πολλὲς φορὲς καὶ οἱ γονεῖς αὐτά.
Τὰ παιδιά μας δὲν φάγανε ἁγνὸ ψωμὶ ποὺ τρώγαμε ἐμεῖς, οὔτε τὴν ντομάτα, οὔτε τὰ φροῦτα χωρὶς συντηρητικά. Πολλὰ ἀγαθὰ ὑπάρχουν ἀλλὰ εἶναι δηλητηριασμένα.
Τὸ χειρότερο, ὅμως, εἶναι ἡ πνευματικὴ δηλητηρίαση ποὺ ἐπέβαλαν στὰ παιδιὰ μὲ τὸ νὰ μὴν ἔρχονται στὴν ἐκκλησία.
Κάποτε τὰ παιδιὰ τοῦ δημοτικοῦ, γυμνασίου, λυκείου ἔρχονταν στὶς ἐκκλησίες κι ἐκεῖ ἄκουγαν τὸ Θεῖο Λόγο (τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου, μὴν κλέψεις, μὴ μοιχεύσεις) καὶ ἁγιάζονταν καὶ προσπαθοῦσαν νὰ τὰ ἐφαρμόσουν στὴν ζωή τους, ὥστε νὰ γίνουν καλοὶ ἄνθρωποι καὶ καλοὶ χριστιανοί.
Τώρα τὰ βγάλανε ἀπὸ τὶς ἐκκλησίες καὶ τὰ ρίξανε στὶς καφετέριες, τὰ μπάρ, τὰ νυχτερινὰ κέντρα κ.α. Γίναμε Σόδομα καὶ Γόμορρα. Ζοῦμε σὲ πολὺ δύσκολες ἐποχές…
Βιβλίο: «Ὁ Γέροντας τῆς Φιλύρας (Νεοχωρίου) Σιντικής: Πατὴρ Ἰωάννης Καλαΐδης»