Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος:
Εἶχα τὴν ἰδιαίτερη εὐλογία νὰ συνδεθῶ πνευματικὰ μὲ τὸν Γέροντα Εὐμένιο Σαριδάκη τὸ Λεπρὸ (1931-1999) κατὰ τὴ διάρκεια τῶν φοιτητικῶν μου χρόνων (1981-1987), καθὼς καὶ μετά, μέχρι τὸ 1992, ποὺ συνέχισα νὰ τὸν ἐπισκέπτομαι. Ἦταν ὑποτακτικὸς τοῦ Ὁσίου Νικηφόρου τοῦ Λεπροῦ (1887-1964) ποὺ ὑπῆρξε πνευματικὸ τέκνο μίας ἄλλης μεγάλης σύγχρονης ὁσιακῆς μορφῆς, τοῦ Ἁγίου Ἀνθίμου Βαγιάνου τῆς Χίου (1869-1960).
Στὸ κελλί του ὁ Γέροντας Εὐμένιος, πάνω ἀπὸ τὴ βιβλιοθήκη, εἶχε τὴ φωτογραφία ἑνὸς Γέροντος, τὴν ὁποία εἶχα προσέξει. Ὅταν κάποια μέρα τὸν ρώτησα ποιός εἶναι ὁ Γέροντας στὴ φωτογραφία, μοῦ ἀπάντησε, «ὁ πατὴρ Ἄνθιμος». «Ἀντιλαμβάνομαι, θὰ πρέπει νὰ εἶναι κάποιο πολὺ σημαντικό πρόσωπο γιὰ σᾶς», τοῦ εἶπα. «Γιὰ τὸν Γέροντά μου ἤτανε σημαντικό πρόσωπο, τὸν πατέρα Νικηφόρο», μοῦ εἶπε. Ἔτσι, μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο μοῦ λύθηκε ἡ ἀπορία.
Μιὰ μέρα μπαίνω στὸ κελλὶ τοῦ Γέροντος Εὐμενίου, καὶ παρατηρῶ ὅτι ἡ φωτογραφία τοῦ πατρὸς Ἀνθίμου εἶχε ἐξαφανιστεῖ. «Μά, ποῦ πῆγε ἡ φωτογραφία τοῦ Γέροντος τοῦ πατρὸς Νικηφόρου;», ρωτάω. Καὶ μοῦ ἀπαντᾶ κάπως ἀπότομα: «Νὰ μὴ ρωτᾶς! Νὰ μὴν εἶσαι περίεργος»!
Ἡ ἀπάντησή του αὐτὴ δὲν μὲ ἀνάπαυσε καὶ ἡ περιέργεια μ’ ἔτρωγε καὶ σκεφτόμουν· «Τόσα χρόνια ἔχει ἐκεῖ τὴ φωτογραφία τοῦ παπᾶ Ἀνθίμου καὶ τώρα νὰ τὴν ἀφαιρέσει καὶ νὰ μὴ μᾶς λέει καὶ τὸν λόγο»! Ἔτσι, μὲ τὴν πρώτη εὐκαιρία ποὺ ἀνέβηκα ξανὰ στὸ ἀναρρωτήριο τῶν λεπρῶν, λέω στὸν μακαριστό κ. Ἀριστείδη τὸν Κρητικό, ἕνα πολὺ εὐγενικὸ ἄνθρωπο· «Χάθηκε ἀπὸ τὸ κελλὶ τοῦ Γέροντος ἡ φωτογραφία τοῦ παπᾶ Ἀνθίμου»! Μοῦ λέει· «Ξέρεις, ὁ πατὴρ Θεόκλητος Διονυσιάτης κυκλοφόρησε ἕνα βιβλίο, ποὺ μέσα σὲ αὐτὸ παρουσιάζει τὴν ἁγιότητα τοῦ π. Ἀνθίμου καὶ ὁ Γέροντας δὲν θέλει νὰ ξέρει ὁ κόσμος ὅτι μὲ ὁποιοδήποτε τρόπο εἶχε σχέση μὲ ἕναν ἄγιο»!
Ἡ φωτογραφία τοῦ Ἁγίου Ἀνθίμου τῆς Χίου ποὺ εἶχε στὸ κελλί του ὁ Γέροντας Εὐμένιος.
Τότε κατάλαβα ὅτι οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ κρύβονται ἐπιμελῶς καὶ δὲν θέλουν νὰ φαίνεται ὅτι ἔχουν ὁποιαδήποτε σχέση μ’ ἕνα ἄλλον ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἡ φήμη τῆς ἁγιότητάς του ἔχει διαδοθεῖ παντοῦ καὶ ὁ κόσμος τρέχει νὰ τὴ γευτεῖ, ὅπως ἦταν ἡ φήμη τοῦ ἁγίου Ἀνθίμου, ποὺ ὡς γνωστὸ διακηρύχθηκε ἐπισήμως ἡ ἁγιότητά του ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ ἡ μνήμη του τιμᾶται στὶς 15 Φεβρουαρίου.
Γιὰ ν᾿ ἀντιληφθεῖ ὅμως κανεὶς τὸν χαρακτήρα ἑνὸς ἀνθρώπου καὶ τὸ μέγεθος τῆς ἁγιότητάς του, ποὺ κρύβει ἐπιμελῶς, θὰ πρέπει νὰ ψάξει τὸ παρελθόν του, εἰδικώτερα τὶς πνευματικές του ρίζες, γιὰ νὰ βρεῖ ἀπὸ ποῦ ξεκινᾶ ὁ δικός του ἀγῶνας γιὰ μετάνοια, ἡ δική του πορεία γιὰ τὴν ἐν Χριστῷ ζωή. Ἐν προκειμένῳ, ἔχουμε μία ἀδιάσπαστη ἁλυσίδα ἁγιότητας: Πίσω ἀπὸ τὴν ἁγιότητα τοῦ Γέροντος Εὐμενίου Σαριδάκη βρίσκεται ἡ ἁγιότητα τοῦ ὁσίου Νικηφόρου τοῦ Λεπροῦ, πίσω ἀπὸ τὴν ἁγιότητα τοῦ ὁσίου Νικηφόρου βρίσκεται ἡ ἁγιότητα τοῦ ὁσίου Ἀνθίμου τῆς Χίου, τοῦ πατέρα τῶν λεπρῶν, καὶ πίσω ἀπὸ τὴν ἁγιότητα τοῦ ἁγίου Ἀνθίμου συναντᾶμε τὴν ἁγιότητα τοῦ ὁσίου Παχωμίου τῆς Χίου, πού, ἐκτὸς ἀπὸ Γέροντας τοῦ ὁσίου Ἀνθίμου, ἦταν καὶ ὁ Γέροντας τοῦ ἁγίου Νεκταρίου Ἐπισκόπου Πενταπόλεως.
Πηγή: «Μητροπολίτου Μόρφου Νεοφύτου Ὁμιλίες – Λόγοι ἐμπειρικῆς θεολογίας Ἁγίων Πατέρων καὶ Μητέρων», Ἱερὰ Μητρόπολις Μόρφου, τόμος Α’, Ἐκδόσεις Θεομόρφου, σέλ.292-294