Μετὰ ἀπὸ πολλὰ χρόνια διηγεῖτο ὁ Ὅσιος Γεώργιος Καρσλίδης σὲ πνευματικά του τέκνα γιὰ τὴ δύσκολη αὐτὴ περίοδο τῆς ζωῆς του:
Βρισκόμουν στὸ σπίτι μόνος μου, στὸ σπίτι τοῦ ἀδελφοῦ μου, οἱ γονεῖς μου εἶχαν πεθάνει.
Ἦρθε ἐκείνη τὴν ἡμέρα κάποιος ζητιάνος, πῆρα ἕνα πιάτο, πῆγα στὸ ἀμπάρι, πῆρα λίγο ἀλεύρι καὶ τοῦ τὸ ἔδωσα.
Μετά, τὴν ἄλλη ἡμέρα, χρειάσθηκε νὰ πάει νὰ πάρει ἀλεύρι καὶ ἄρχισε νὰ μὲ μαλώνει λέγοντάς μου· ξεσήκωσες ὅλο τὸ ἀμπάρι καὶ τὸ ἔδωσες στὸν ζητιάνο. Τὰ ἔβαλε μαζί μου, μιὰ φασαρία, νὰ κακό, καὶ αὐτὸ ἔγινε αἰτία νὰ σηκωθῶ νὰ φύγω ἀπὸ τὸ σπίτι.
Βρέθηκα σὲ κάποιον Τοῦρκο καὶ μὲ ἔκανε τσομπάνο στὰ ζῶα του. Ἔπαιρνα τὰ ζῶα, τὰ πήγαινα σὲ μία ρεματιὰ καὶ ἐκεῖ τὰ φύλαγα. Μία ἡμέρα, ποὺ φύλαγα τὰ ζῶα, βλέπω τρεῖς ἱερωμένους, οἱ ὁποῖοι ἄρχισαν μία ψαλμωδία τόσο ὡραία, ποὺ ἐγκατέλειψα τὰ ζῶα καὶ τοὺς ἀκολούθησα.
Ξαφνικὰ ὅμως τοὺς ἔχασα. Ἦταν δὲ τόσο ὡραία ἡ ψαλμωδία, ποὺ ἐπειδὴ ἔγιναν ἄφαντοι, ἔβαλα τὰ κλάματα. Μὲ τὰ κλάματα γύρισα στὸ σπίτι καὶ ὅταν μὲ εἶδε ὁ Τοῦρκος ἔτσι, μὲ ρωτοῦσε: “Τί ἔπαθες; τί συμβαίνει;” ἀλλὰ ἐγὼ δὲν μποροῦσα νὰ μιλήσω. Μετὰ ἀπὸ ὧρες συνῆλθα καὶ τοῦ ἐξήγησα τί ἔπαθα.
Τότε μοῦ εἶπε: “Ἂν τοὺς δεῖς, τοὺς γνωρίζεις;”.
“Δὲν ξέρω”, ἀποκρίθηκα.
Μὲ πῆρε μετὰ ἀπὸ τὸ χέρι καὶ μὲ πήγαινε ἀπὸ τὸ ἕνα δωμάτιο στὸ ἄλλο καὶ σὲ κάποιο μέρος σήκωσε μία καταπακτὴ καὶ κατεβήκαμε μία σκάλα. Τότε ἀνοίχθηκε ὁλόκληρη ἐκκλησία μπροστά μας. Ὁ Τοῦρκος ἦταν κρυπτοχριστιανός. Ἀμέσως ἔτρεξα μπροστὰ στὴν εἰκόνα τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν (ὁ Μέγας Βασίλειος, ὁ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος καὶ ὁ Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος): Νὰ· αὐτοὶ ἦταν!
Τότε, μοῦ εἶπε: “Ἔλα, παιδί μου, ἐσὺ τώρα δὲν εἶσαι γιὰ ἐδῶ. Εἶσαι, γιὰ μοναστήρι”.
Μία ἡμέρα, ποὺ ὁ Ὅσιος προσευχόταν μόνος του, τοῦ παρουσιάσθηκε ἕνας καβαλλάρης, καὶ τὸν πῆρε μαζί του.
Τοῦ μίλησε μὲ ἀγάπη καὶ τοῦ ἀνέφερε ποῦ θὰ τὸν πήγαινε καὶ τί θὰ ἔκανε ἐκεῖ ποὺ θὰ τὸν ἄφηνε. Ἡ ἀπόσταση ποὺ διήνυσαν ἦταν μεγάλη, ἀλλὰ τὴ διέβησαν σὲ σύντομο χρόνο.
Ὁ νέος αὐτὸς συνοδός του ἦταν ὁ Μεγαλομάρτυς ἅγιος Γεώργιος ὁ Τροπαιοφόρος, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα θὰ λάμβανε καὶ θὰ τοῦ ἦταν προστάτης καὶ φύλακας γιὰ ὅλη τὴν κατοπινή του ζωή.
Βιβλίο, Μοναχοῦ Μωυσέως Ἁγιορείτου: “Ὁ ὅσιος Γεώργιος τῆς Δράμας, (1901-1959)”. Ἔκδοση τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἀναλήψεως τοῦ Σωτῆρος, Δρᾶμα