A) Περί τῆς νυκτερινῆς Προσευχῆς
Ἡ νυκτερινή Προσευχή, κατά τήν γνώμην τῶν καθηγητῶν τῆς Προσευχῆς, εἶναι ἡ πιό καλή, ἡ πιό ἀποτελεσματική κατά τοῦ ἐχθροῦ μας Διαβόλου. Δι’ αὐτό εἶναι καλόν καί ψυχωφελές να διακόπτωμεν τόν ὕπνον μας κατά τό μεσονύκτιον ἢ ἐνωρίτερον ἢ ἀργότερον, ὡς εὐκολύνεται ὁ καθείς καί νά ἐγειρώμεθα εἰς προσευχήν, ἐάν βεβαίως αἱ συνθῆκαι τῆς κατοικίας μας ἤ τῆς συμβιώσεώς μας τό ἐπιτρέπουν. Ὅσοι δέ ἤ ὅσαι, δέν δύνανται (ἀνεξαρτήτως τῆς θελήσεώς των) νά ἐγείρωνται τῆς κλίνης των, ἄς ξυπνοῦν καί ἄς προσεύχωνται ἐπ’ αὐτῆς κάτω τῶν κλινοσκεπασμάτων των.
Ὁ Ἰσαάκ δέ ὁ Σῦρος περί τῆς δυνάμεως τῆς νυκτερινῆς προσευχῆς λέγει τά ἑξῆς: «Πᾶσα εὐχή (προσευχή), ἣν προσφέρεις ἐν τῇ νυκτί, πασῶν τῶν τῆς ἡμέρας πράξεων ἔστω ἐν ὀφθαλμοῖς σου τιμιωτέρα» (λόγ. λδ’ 9) καί ο Ἱερὸς Χρυσόστομος προσθέτει: «οὐχ οὕτω τό πῦρ τόν ἰόν (σκωριάν) ἀποσμήχει (καθαρίζει), ὡς αἱ νυκτεριναί δεήσεις τόν ἰόν τῶν ἡμετέρων ἁμαρτημάτων». Εάν λοιπόν δυνάμεθα, ἂς τό ἔχωμεν αὐτό ὑπ’ ὄψιν, ἔχομεν νά ὠφεληθῶμεν.
(Ἀπὸ τὸ βιβλίον: «Ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε», Ε’ ἔκδοσις, Ἐκδόσεις Νεκτάριος Δ. Παναγόπουλος, σελ. 135)
Β) Περὶ διακρίσεως
«Μὴ γίνεσαι πολὺ δίκαιος, διότι εἶναι ἁμαρτία» (Ἐκκλησιαστής 7,16). Μὴ κάνεις δηλ. τὸν εἰσαγγελέα στὸν ἄλλον, ἀλλὰ νὰ συγκαταβαίνεις στὴν ἀδυναμία του. Στὸν ἑαυτόν σου νὰ κάνεις τὸν εἰσαγγελέα καὶ νὰ μὴν τοῦ βρίσκεις δικαιολογίες. Στὸν ἄλλον θὰ βρίσκεις ἐλαφρυντικά. Διότι θέλοντας νὰ ἐφαρμόσεις δικαιοσύνη καὶ νὰ εἶσαι ἄμεμπτος, μπορεῖς νὰ κάνεις χειρότερη ζημιά. Ὅταν μιλοῦσα μὲ ἕναν γέροντα στὸ Ἅγιο Ὄρος καὶ τοῦ ἔλεγα κάτι γιὰ τὸ θέμα αὐτό, μοῦ εἶπε ἐκεῖνος: «Ἐὰν λὲς πάντοτε τὴν ἀλήθεια, θὰ κολαστεῖς!». Αὐτὸ βέβαια τὸ θέμα εἶναι πολὺ λεπτὸ καὶ ἀπαιτεῖ διάκριση.
Γ) «Ἐσένα θὰ σὲ κρίνουν τὰ ψάρια!»
Μεγάλο «θηρίο» εἶναι ὁ κόσμος! Για νὰ προοδεύσει κάποιος Χριστιανικά, πρέπει νὰ πάει ἀντίθετα μὲ τὸ ρεῦμα τοῦ κόσμου, γιατί ὁ κόσμος ἔχει τόσα κακά, ποὺ δυσκολεύει τὸν ἄνθρωπο νὰ πάει στὸ Χριστό. Ὁ κόσμος ὅπως σκέφτεται, ὅπως ὑποδεικνύει εἶναι ἐναντίον τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς ὠφέλειας τῆς ψυχῆς μας. Ὁ κόσμος εἶναι ἡ βασιλεία τοῦ σατανᾶ καὶ αὐτὸς ποὺ ἀγαπάει καὶ ζεῖ τὰ τοῦ κόσμου, ἐγκαταλείπει τὸ Θεὸ καὶ ἀπαρνεῖται τὴν ἀγάπη Του.
Κάποτε μια φοιτήτρια μού εἶπε: «Ὁ κόσμος ἔχει τόσους πειρασμούς, ποὺ δὲν μπορεῖ κάποιος νὰ ἀνταπεξέλθῃ καὶ νὰ ἀντισταθῇ».
Τῆς εἶπα: «Ἐσένα θὰ σὲ κρίνουν τὰ ψάρια! Ἄν καὶ ζοῦν σὲ ἀλμυρὸ περιβάλλον, ἐν τούτοις δὲν εἶναι ἀλμυρά. Ἄν βγάλῃς ἕνα ψάρι ἀπὸ τὴ θάλασσα καὶ τὸ τηγανίσῃς χωρὶς νὰ τὸ ἀλατίσῃς, θὰ εἶναι τὸ πιὸ ἄνοστο πράγμα. Παρέμεινε ἀνάλατο, ἄν καὶ ἔμεινε 5-10 χρόνια στὴ θάλασσα, σὲ ἕνα περιβάλλον ἀλμυρό. Γιατί;
Για νὰ διδάξῃ σὲ ἐμᾶς, ὅτι μένοντας μέσα στὸν κόσμο, πρέπει καὶ μποροῦμε νὰ παραμείνουμε ἀνεπηρέαστοι ἀπὸ τὸν κόσμο».
Δ) «Ὅσοι δὲν πατοῦν στὴν Ἐκκλησία βρίσκονται σὲ πλάνη»
Ὅσοι δὲν ἔχουν ὀργανικὴ σχέση μὲ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὰ Μυστήριά Της, δὲν πρόκειται νὰ δοῦν πρόσωπο Χριστοῦ.
Διότι δὲν ὑπάρχει σωτηρία ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ἀφοῦ μόνο ἐκεῖ γίνεται ἡ ἕνωση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεό.
Μόνο μέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ μὲ τὴν συμμετοχὴ στὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, καλλιέργειται ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου, ὥστε νὰ γίνει κατάλληλη γιὰ τὸν Παράδεισο. Ἡ Ἐκκλησία δὲν φτιάχνει μόνο καλοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ προπαντὸς φτιάχνει πραγματικοὺς Χριστιανούς.
Φτιάχνει ζωντανοὺς ἀνθρώπους, τοὺς ζωντανεύει τὴν ψυχή, διὰ τῆς Θείας Κοινωνίας. Καὶ ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι γιὰ τοὺς ζωντανοὺς στὴν ψυχὴ καὶ ὄχι γιὰ τοὺς νεκρούς… Ὅσοι λοιπὸν δὲν πατοῦν στὴν Ἐκκλησία καὶ θρησκεύουν μὲ τὸν δικό τους τρόπο, βρίσκονται σὲ πλάνη καὶ εἶναι ἀπὸ τώρα στὴν κόλαση!
Ε) «Ὁ Χριστὸς μακάρισε αὐτοὺς ποὺ θὰ πιστέψουν, χωρὶς νὰ δοῦν!»
Ὁ Ἀπόστολος Θωμᾶς δὲν ἦταν ἄπιστος, ἀλλὰ δύσπιστος. Πῶς ἀποδεικνύεται αὐτό; Ὁ Χριστὸς μετὰ τὴν Ἀνάστασή Του, ἐμφανίστηκε στὸν Θωμᾶ καὶ δὲν τοῦ εἶπε ὁ Χριστός:
Θωμᾶ γιατί εἶσαι ἄπιστος;
Ἔλα ψηλάφισε τὰ χέρια Μου, γιὰ νὰ πιστέψεις… ἀλλὰ τοῦ εἶπε:
Θωμᾶ, ψηλάφισε τὰ χέρια μου, γιὰ νὰ μὴν γίνεις ἄπιστος.
Πάντως ἡ Ἁγία Γραφὴ δὲν ἀναφέρει, ἂν ὁ Θωμᾶς τόλμησε νὰ βάλει τὸ χέρι του, στὰ χέρια τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Χριστὸς δὲν μακάρισε τὸν Θωμᾶ, ποὺ εἶδε μὲ τὰ μάτια του, τὶς τρύπες στὰ χέρια τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ μακάρισε αὐτοὺς ποὺ θὰ πιστέψουν, χωρὶς νὰ δοῦν.
Γιατὶ ὅταν δῇς, δὲν εἶναι πιὰ πίστη, ἀλλὰ γνώση καὶ ἡ γνώση δὲν ἀμοίβεται, ἐπειδὴ ἐκβιάζει τρόπον τινὰ νὰ παραδεχθεῖς τὴν πραγματικότητα.
Ὅταν ἕνας ἄνθρωπος εἶναι δύσπιστος, ἀλλὰ καλοπροαίρετος, ὁ Θεὸς συγκαταβαίνει καὶ τὸν βοηθάει, γιὰ νὰ μὴν πάρει λάθος δρόμο. Κάτι τέτοιο ἔγινε καὶ μὲ τὸν Ἀπόστολο Θωμᾶ.
ΣΤ) Ὁι μαῦρες σημαῖες στὸ Κοιμητήριο
«Σὲ μία ἀποκάλυψη ὁ Ἅγιος Νεκτάριος εἶπε, ὅτι οὔτε 5 τοῖς χιλίοις δὲν περνοῦνε γιὰ τὸν παράδεισο! ὅλοι οἱ ἄλλοι πᾶνε γιὰ τὴν κόλαση»
Μὲ ἔλεγε μιὰ ψυχή: Εἶδα στὸν ὕπνο μου, ὅτι βρισκόμουν στὸ Κοιμητήριο τῆς Ἀναστάσεως στὸν Πειραιᾶ. Χιλιάδες σταυροί.
Σὲ κάθε δὲ τάφο πάνω, ἦταν καὶ μία σημαία μαύρη. Καλά δὲν εἶδες καμμία λευκὴ σημαία; τὸν ρώτησα.
Εἶδα μερικὲς λευκές, μὲ ἀπάντησε.
Καὶ ἀπὸ περιέργια πῆγα νὰ δῶ, σὲ ποιοὺς ἀνῆκουν αὐτὲς οἱ λευκὲς σημαῖες.
Καὶ διαπίστωσα, ὅτι ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἀνῆκαν σὲ μικρὰ παιδιά. Ὑπῆρχαν καὶ μερικές, ποὺ ἀνῆκαν σὲ μεγάλους.
Ὅλες οἱ ἄλλες σημαῖες ἦταν μαῦρες, σὲ ἐκεῖνο τὸ ἀπέραντο κοιμητήριο…
Αὐτὰ μὲ εἶπε.
Δὲν εἶμαι βέβαια ὀνειροκρίτης, ἀλλὰ εἶναι ἀλήθεια ὅτι στοὺς 100 ποὺ μπαίνουν στὸ κοιμητήριο, οἱ 2 γιὰ νὰ μὴν πῶ ἕνας ἢ κανένας, πάει μετανοημένος καὶ ἐξομολογημένος.
Ὅλοι οἱ ἄλλοι παίρνουν μία μαύρη σημαία. Τὰ συμπεράσματα δικά σας…
Ἂν ἦταν δυνατόν νὰ ἐξεταστοῦν στὰ κοιμητήρια πόσοι ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ θάπτονται πᾶνε στὸν παράδεισο, θὰ κλάψει ἡ ψυχή σας!
(Ἀπόσπασμα ἀπὸ μαγνητοφωνημένη ὁμιλία του)