Ἡ Κυρία Θεοτόκος ὅταν φανερώθηκε στὸν πρῶτο ἐρημίτη του Ἄθωνα, τὸν Ἅγιο Πέτρο (655-681) καὶ μετὰ ἀπὸ τέσσερις ὡς πέντε αἰῶνες στὸν ἡγούμενο τῆς Μεγίστης Λαύρας Νικόλαο καὶ στὸν ἕνα καὶ στὸν ἄλλο εἶπε:
«Ἡ κατοίκησή σας καὶ ἡ κατὰ Θεὸν ἀνάπαυσή σας ἀλλοῦ πουθενὰ δὲν θὰ εἶναι παρὰ μόνο στὸ Ὅρος του Ἄθωνος, τὸ ὁποῖον ἔλαβα ἀπὸ τὸν Υἱὸν καὶ Θεόν μου νὰ εἶναι κλῆρος δικός μου, στὸν ὁποῖον ἐκεῖνοι ποὺ θέλουν νὰ ἀναχωρήσουν ἀπὸ τὶς κοσμικὲς φροντίδες συγχύσεις, νὰ ἔρχονται σ’ αὐτὸ καὶ νὰ δουλεύουν στὸ περιβόλι αὐτό, νὰ καλλιεργοῦν τὴν ἀρετή, τὴν καθαρότητα τῆς καρδιᾶς καὶ τὴν ἁγνότητα τῆς ψυχῆς τους καὶ ἀπὸ τώρα καὶ ἐμπρὸς θὰ λέγεται ἀπὸ ὅλους “Ἅγιον Ὅρος” “Ἅγιον Ὅρος τουτεΰθεν κεκλήσεται… καὶ περιβόλι δικό μου”».
«Ὑπόσχομαι δέ, πολὺ νὰ ἀγαπῶ, νὰ βοηθῶ καὶ νὰ σκέπω ἐκείνους, ποὺ μὲ ἄδολη καρδιὰ ἔρχονται νὰ δουλέψουν ὁλόψυχα στὸ Θεό, νὰ προσεύχονται ἀδιάκοπα γιὰ τὴν ψυχή τους, νὰ παρακαλοῦνε τὸ Θεὸ γιὰ τὴν Ἐκκλησία Του καὶ ὅλο τὸν κόσμο νὰ τὸν φωτίσει ὁ Θεὸς νὰ γίνουν ὅλοι πρόβατα γνήσια καὶ ἄδολα τοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ μας.»
«Μὲ τὸ ἔλεος καὶ τὴ χάρη τοῦ Υἱοῦ καὶ Θεοῦ μου θὰ γεμίσει ἀπὸ τὴν μιὰ ἄκρη ὡς τὴν ἄλλη τὸ Ὅρος τοῦτο ἀπὸ Μοναχοὺς πλῆθος πολὺ εὐσεβῶν καὶ Ὀρθοδόξων.
Γιὰ τοῦτο χαίρεται καὶ ἀγάλλεται τὸ πνεῦμα μου, διότι ὅλοι αὐτοί, θὰ ὑμνοῦν, θὰ εὐλογοῦν καὶ θὰ δοξάζουν τὸ πάντιμον καὶ μεγαλοπρεπὲς ὄνομα τῆς Παναγίας Τριάδος.
Ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς Μοναχούς, μὲ τὰ σημεῖα καὶ θαύματα ποὺ θὰ κάνουν, μὲ τὴν καθαρὴ καὶ ἅγια ζωή τους, θὰ δοξάζεται καὶ θὰ μεγαλύνεται, σὲ ὅλα τὰ πλάτη καὶ τὰ μήκη, σὲ Ἀνατολὴ καὶ Δύση, σὲ Βορρᾶ καὶ Νότο τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ ἀπὸ ὅλον τὸν κόσμο.»
«Ἀπὸ τὴν θλίψη, τὴ στενοχώρια, τοὺς πειρασμούς, τὰ σκάνδαλα καὶ τὶς στερήσεις ποὺ θὰ ὑπομένουν οἱ Μοναχοὶ αὐτοί, θὰ μάθει ὁ κόσμος νὰ κάνει ὑπομονὴ στὶς δύσκολες στιγμὲς τῆς ζωῆς του.»
«Γιὰ ὅλα αὐτὰ δὲ ποὺ θὰ ὑπομένουν αὐτοὶ καὶ δι’ αὐτῶν ὅλος ὁ κόσμος, θὰ παρακαλέσω τὸν Υἱὸν καὶ Θεόν μου νὰ συγχώρεση τὶς τυχὸν ἐλλείψεις τους καὶ νὰ τοὺς ἀξιώσει θείων καὶ οὐρανίων χαρισμάτων.
Θὰ παρακαλέσω νὰ τοὺς χαρίσει εἰλικρινῆ μετάνοια καὶ φωτισμὸ γιὰ νὰ κάνουν καλὴν ἀπολογία, κατὰ τὴν ἡμέρα ἐκείνη τὴν μεγάλη καὶ ἐπιφανῆ τῆς Δευτέρας Παρουσίας καὶ στὴ μέλλουσα δίκαια Κρίση νὰ τύχουν τοῦ ἀπείρου ἐλέους.
Ἀλλὰ καὶ στὴν παροῦσα ζωὴ θὰ ἔχουν κι ἀπὸ μένα μεγάλη βοήθεια, διότι θὰ τοὺς ἐλαφρύνω τοὺς πόνους, τοὺς κόπους, τὶς πίκρες καὶ θὰ ἀποδιώχνω τοὺς νοητοὺς καὶ αἰσθητοὺς πειρασμούς, ποὺ θὰ τοὺς γίνονται ἀπὸ τὸν ἐχθρὸ καὶ ἐπίβουλο Διάβολο καὶ πολέμιο τοῦ ἀνθρωπίνου γένους».
Μὲ τὶς ὑποσχέσεις καὶ θεῖες ὑποθῆκες αὐτὲς τῆς Παναγίας μας, τὸ Ἅγιον Ὅρος, ἀπὸ τότε ποὺ κατοικήθηκε ἀπὸ Μοναχοὺς καὶ μέχρι σήμερα, διαφυλάχθηκε καὶ συνεχίζει τὴν ἁγία ζωὴ καὶ πνευματικὴ δράση του, καίτοι οἵ κάτοικοι τοῦ Μοναχοὶ σκληρὰ κατὰ καιροὺς δοκιμάστηκαν καὶ μέχρι σήμερα δοκιμάζονται, ἀπὸ διαφόρους πειρασμοὺς ὁρατοὺς καὶ ἀόρατους, μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ καὶ τὴ σκέπη τῆς Θεοτόκου θὰ συνεχίσει τὸν Ἱερὸν ἀγῶνα του, γιὰ νὰ διαφυλάξει τὴν Πίστη, τὴ γλῶσσα καὶ τὶς ἐθνικοθρησκευτικὲς Παραδόσεις τοῦ Χριστιανισμοῦ ἀβλαβεῖς καὶ ἀδιαλώβητες, ὅπως ἀπὸ τὴν ἀρχή μας τὶς παρέδωσαν οἱ ἅγιοι Πατέρες τῶν Ἑπτὰ Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας μας.
Πηγή: Μοναχοῦ Ἀνδρέου Ἁγιορείτου, «Τὸ Γεροντικὸ τοῦ Ἁγίου Ὅρους»