Ὁ π. Σωτήρης ἐφημέριος στὸ χωριὸ Ἄγραφα ἀφηγεῖται τὶ τοῦ εἶπε ὁ π. Παναγιώτης Τσιώλης:
«Ἦταν στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας, θαρρῶ τὸ 2001. Τότε ὁ γέροντας ἦταν ἄγνωστος στοὺς πολλοὺς καὶ δὲν ἔρχονταν πολλοὶ προσκυνητές. Μόλις εἴχαμε τελειώσει τὴ Θεία Λειτουργία στὸν Ἅγιο Γεώργιο καὶ καθίσαμε νὰ πιοῦμε ἕνα καφὲ ποὺ μᾶς ἔφτιαξε ἡ ἀδελφή του ἡ Ἰφιγένεια. “Παπᾶ Σωτήρη μοῦ εἶπε θὰ σοῦ διηγηθῶ μία πρόσφατη ἐμπειρία ποὺ ἔζησα μὲ τὸν Ἅγιο Χαράλαμπο στὴν ἐκκλησιὰ ποὺ λειτουργήσαμε σήμερα. Ἔκανα Ἐνάτη καὶ Ἑσπερινὸ καὶ στὴ συνέχεια μνημόνευσα ὀνόματα καὶ μὲ πῆρε ἡ νύχτα. Τὴν ἄλλη μέρα θὰ λειτουργοῦσα στὸν Ἅγιο Γεώργιο καὶ σκέφτηκα νὰ κοιμηθῶ μέσα στὸ ναό. Ἔστρωσα ἕνα ἐπιπλέον χαλὶ μπροστὰ στὴν Ἁγία Τράπεζα καὶ πῆρα μία κουβέρτα ποὺ ἄφηνα πάντα στὸ ναὸ καὶ ξάπλωσα. Μόλις μὲ εἶχε πάρει ὁ ὕπνος ἔνιωσα κάποιον νὰ μὲ σκουντάει. «Ξύπνα παπᾶ ὁ Ἅγιος Χαράλαμπος εἶμαι. Γίνεται οὐράνια Θεία Λειτουργία». Ὁ Ἅγιος μὲ πῆρε μπροστὰ ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα καὶ μὲ παραμέρισε στὸ πλάϊ.
Τότε ἄρχισα νὰ βλέπω ἀρχαγγέλους, ἀγγέλους, Ἁγίους νὰ κατακλύζουν τὸν ναό, ὁ ὁποῖος φωτίστηκε ὁλάκερος. Ὁ Ἅγιος Χαράλαμπος στεκόταν πλάϊ μου. Δὲν πατούσαμε στὸ ἔδαφος καὶ ἔτσι μποροῦσα νὰ δῶ τὰ πάντα καὶ νὰ ἀκούσω τὶς γλυκύτατες οὐράνιες ψαλμωδίες. Ἔνιωθα τόσο ὄμορφα ποὺ δὲν ἤθελα νὰ τελειώσει αὐτὴ ἡ οὐράνια Θεία Λειτουργία. Τότε συνειδητοποίησα τί ἦταν τὸ Θαβώριο Φῶς ποὺ βίωσαν οἱ Ἀπόστολοι. Καθ’ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς ἐξαίσιας αὐτῆς οὐράνιας Θείας Λειτουργίας στὴν ὁποία προεξῆρχε ὁ Δεσπότης Χριστὸς ὑπῆρχε μία πρωτόγνωρη τάξη.
Ὁ Ἅγιος Χαράλαμπος ἦταν συνεχῶς κοντά μου. Μετὰ τὸ δι’ εὐχῶν τοῦ Ἁγίου Δεσπότη Χριστοῦ ἐπανῆλθα ἀπὸ τὸν οὐρανὸ στὴ γῆ. Δὲν μπορῶ νὰ περιγράψω αὐτὰ ποὺ εἶδα. Ἤμουν ὅλη τὴν ὥρα ὄρθιος, τὸ χαλὶ καὶ ἡ κουβέρτα ἦταν στὸ σημεῖο ποὺ μὲ μετέφερε ὁ Ἅγιος Χαράλαμπος. Εὔχομαι παπᾶ μου νὰ τὸ ζήσεις αὐτὸ γιατί μὲ λόγια δὲν περιγράφεται.
Καὶ μία ἄλλη φορὰ καθυστέρησα νὰ πάω στὸν Ἄη-Γιώργη νὰ λειτουργήσω. Ὅταν ἔφθασα μία ἀόρατη δύναμη δὲν μὲ ἄφηνε νὰ μπῶ στὸν ναό. Πάλι τότε βλέπω τὸν Ἅγιο Χαράλαμπο, τὸν Ἅγιο ποὺ ἀγαποῦσα ἀπὸ μικρὸ παιδὶ καὶ τὸν εἶχα συμβουλάτορα στὴν διακονία μου καὶ μοῦ λέγει: “Παπᾶ ἄργησες καὶ ἔχει ἀρχίσει ἡ Θεία Λειτουργία”. Τότε δὲν ξέρω πὼς βρέθηκα νὰ ὑπερίπταμαι. Ὁ ναός του Ἄη-Γιώργη φαινόταν σὰν νὰ μὴν εἶχε στέγη. Παρακολουθοῦσα μία ἀκόμη οὐράνια Θεία Λειτουργία. “Ἄη-Χαράλαμπε εἶπα μόλις ὁλοκληρώθηκε βοήθα μὲ κι ἐμένα τὸν ἁμαρτωλὸ νὰ ἀξιωθῶ νὰ συμμετέχω, ὅπως καὶ σήμερα σὲ τέτοιες οὐράνιες Λειτουργίες. Ἐκεῖνος μὲ εὐλόγησε κι ἐξαφανίστηκε”».
Πηγή: “Στῦλος Ὀρθοδοξίας”, ἀρ. φύλλου 256, σέλ.14