Μια σκέψη για το “2026: Ἡ χρονιά τοῦ Ἀπόλυτου Σκότους…”
Συγνώμη, αλλά μια χαρά τα είπε ο Λαβρώφ.
Και πολλή υπομονή έκαναν μαζί μας οι Ρώσοι.
Όσο για εμάς, ούτε Ρωμανία είμαστε, ούτε θα πάψουμε να είμαστε πιόνι.
Απορώ γιατί μας ανέχεται ο Θεός τόσον καιρό.
Είμαστε αντίΧριστο έθνος, με αντίχριστους ηγέτες (πολιτικούς και εκκλησιαστικούς), αντίΧριστους πολίτες, και ολόκληρη η κοινωνία αποτελείται από μισάνθρωπους, εγωιστές, απολίτιστους, ακατήχητους, αβάπτιστους, κτλ.
Και όχι, ούτε Ορθόδοξοι είμαστε. Μετά το κολυμπάρι και το ουκρανικό είμαστε σχισματικοί και αιρετικοί. Για να μην αναφέρουμε και το γεγονός ότι είμαστε σχεδόν όλοι ακατήχητοι, επομένως δεν στέκει η λογική του να μας θεωρεί κάποιος χριστιανούς. Οι ακατήχητοι μένουν εκτός της Θείας Λειτουργίας, άσχετα αν εμάς μας μπάζουνε μέσα σαν κοπάδι άγριων δίποδων.
Αν πιστεύετε ότι ο κος. Ν. Παπαδόπουλος, και όποιος κος. Παπαδόπουλος, όσο άγιος κι αν είναι, και η πείνα και οι κακουχίες που θα έρθουν από τον πόλεμο, μπορούν να διορθώσουν τους “έλληνες”, πλανάσθε πλάνην οικτράν.
Όσο για τα “γεγονότα” και την Πόλη, μια γερόντισσα που φημολογείται ότι ήταν αγία, αν δεν κάνω λάθος, είχε πει ότι αν δεν μετανοήσουμε (που δεν πρόκειται να γίνει…), την Πόλη θα την πάρουμε με αίμα και ο Άγιος βασιλεύς δεν θα έρθει. Που είναι και το δίκαιο.
Άμα εξαλειφθεί το 70% του “ελληνικού” πληθυσμού που είναι μισάνθρωπο ή αλλάξει το πολίτευμα σε κάτι αυταρχικό, ίσως κάτι αλλάξει. Μέχρι τότε, όλα αυτά είναι όνειρα που δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα. Ακόμα και ο Θεός δεν μπορεί να αλλάξει τις επιλογές ζωής και την αντίληψη των ανθρώπων, και με τους τωρινούς “έλληνες”, όχι Ρωμανία δεν θα υπάρξει, αλλά ούτε κράτος. Όπως δεν υπάρχει και σήμερα που είμαστε χειρότερα και από προτεκτοράτο…
Και, όπως είπε ο Χριστός, να κοιτάξουμε να βγάλουμε πρώτα το δοκάρι από το δικό μας μάτι, και μετά να ασχοληθούμε με την αγκίδα των άλλων… Είτε αυτοί είναι Ρώσοι, είτε οτιδήποτε. Εγώ ξέρω ότι η Ορθοδοξία ανθεί σε κάθε χώρα που δεν έχει ελληνόφωνο επίσκοπο και πατριάρχη. Τα δικά μας χάλια να βλέπουμε.
Συγνώμη, αλλά μια χαρά τα είπε ο Λαβρώφ.
Και πολλή υπομονή έκαναν μαζί μας οι Ρώσοι.
Όσο για εμάς, ούτε Ρωμανία είμαστε, ούτε θα πάψουμε να είμαστε πιόνι.
Απορώ γιατί μας ανέχεται ο Θεός τόσον καιρό.
Είμαστε αντίΧριστο έθνος, με αντίχριστους ηγέτες (πολιτικούς και εκκλησιαστικούς), αντίΧριστους πολίτες, και ολόκληρη η κοινωνία αποτελείται από μισάνθρωπους, εγωιστές, απολίτιστους, ακατήχητους, αβάπτιστους, κτλ.
Και όχι, ούτε Ορθόδοξοι είμαστε. Μετά το κολυμπάρι και το ουκρανικό είμαστε σχισματικοί και αιρετικοί. Για να μην αναφέρουμε και το γεγονός ότι είμαστε σχεδόν όλοι ακατήχητοι, επομένως δεν στέκει η λογική του να μας θεωρεί κάποιος χριστιανούς. Οι ακατήχητοι μένουν εκτός της Θείας Λειτουργίας, άσχετα αν εμάς μας μπάζουνε μέσα σαν κοπάδι άγριων δίποδων.
Αν πιστεύετε ότι ο κος. Ν. Παπαδόπουλος, και όποιος κος. Παπαδόπουλος, όσο άγιος κι αν είναι, και η πείνα και οι κακουχίες που θα έρθουν από τον πόλεμο, μπορούν να διορθώσουν τους “έλληνες”, πλανάσθε πλάνην οικτράν.
Όσο για τα “γεγονότα” και την Πόλη, μια γερόντισσα που φημολογείται ότι ήταν αγία, αν δεν κάνω λάθος, είχε πει ότι αν δεν μετανοήσουμε (που δεν πρόκειται να γίνει…), την Πόλη θα την πάρουμε με αίμα και ο Άγιος βασιλεύς δεν θα έρθει. Που είναι και το δίκαιο.
Άμα εξαλειφθεί το 70% του “ελληνικού” πληθυσμού που είναι μισάνθρωπο ή αλλάξει το πολίτευμα σε κάτι αυταρχικό, ίσως κάτι αλλάξει. Μέχρι τότε, όλα αυτά είναι όνειρα που δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα. Ακόμα και ο Θεός δεν μπορεί να αλλάξει τις επιλογές ζωής και την αντίληψη των ανθρώπων, και με τους τωρινούς “έλληνες”, όχι Ρωμανία δεν θα υπάρξει, αλλά ούτε κράτος. Όπως δεν υπάρχει και σήμερα που είμαστε χειρότερα και από προτεκτοράτο…
Και, όπως είπε ο Χριστός, να κοιτάξουμε να βγάλουμε πρώτα το δοκάρι από το δικό μας μάτι, και μετά να ασχοληθούμε με την αγκίδα των άλλων… Είτε αυτοί είναι Ρώσοι, είτε οτιδήποτε. Εγώ ξέρω ότι η Ορθοδοξία ανθεί σε κάθε χώρα που δεν έχει ελληνόφωνο επίσκοπο και πατριάρχη. Τα δικά μας χάλια να βλέπουμε.