Σἐ ἐποχές πού ὁλοένα καί περισσότεροι ἄνθρωποι στρέφονται πρός τά γήινα καί ἀγνοοῦν καί περιφρονοῦν καί ἀμφισβητοῦν τὴν οὐράνια πολιτεία, σε ἐποχές πού λησμονοῦν καί εἰρωνεύονται τόν Δημιουργό, Ἐκεῖνος δέν παύει να δείχνει, διά τοῦ Μονογενοῦς Του Υἱοῦ καί Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τῶν Ἁγίων του, τήν ἀγάπη Του. Δέν παύει να φροντίζει, μέ τό μοναδικό τρόπο πού Ἐκεῖνος γνωρίζει, αὐτούς πού Τὸν ἀναζητοῦν. Δέν παύει νά καλεῖ ὡς καλός Ποιμένας τά ἀπολωλότα πρόβατα, ἐνισχύοντας τήν πίστη τους. Δέν παύει να γιατρεύει, νά κατηχεῖ καί νά ὁδηγεῖ τό πιό τέλειο δημιούργημά του μέσα ἀπό σειρά ἀνεξήγητων, γιά πολλούς ἀπό ἐμᾶς, γεγονότων, πού εἴθισται νά τά ὀνομάζουμε σήμερα ὡς θαύματα.
Σε καιρούς λοιπόν γενικῆς ἀμφισβήτησης καί κλονισμοῦ τῆς πίστης, ὁ καλός Θεός συνηθίζει να μιλᾶ καὶ νὰ ἐπικοινωνεί με τρόπο θαυματουργικό, ὥστε οἱ πιστοί που γεύονται τή δωρεά τῆς Χάρης τοῦ Ὑψίστου καί νὰ ἀποκτοῦν βιώματα τέτοια, τα ὁποῖα καθιστοῦν ἀκλόνητη την πίστη τους. Ὅλοι ἄλλωστε λίγο-πολύ οἱ Χριστιανοί ἔχουμε γευθεῖ καί ζήσει –ἂν καὶ δὲν τὴν ἀξίζουμε- τή θεία χάρη. ἔχουμε βιώσει στην προσωπική μας ζωή τὸ θαῦμα. Καί οἱ περισσότεροι ἀπό ἐμᾶς δὲν παύουμε να τὸ ἀναζητοῦμε μέχρι καί τήν τελευταία ἀναπνοή μας. Ἡ διήγηση πού ἀκολουθεῖ σχετίζεται μέ ἕναν 35χρονο τότε νεαρό, ὁ ὁποῖος κτύπησε πολύ σοβαρά σε τροχαῖο ἀτύχημα που συνέβη στήν ἐθνική ὁδό Ἀθηνῶν-Κορίνθου.
Μεταφέρθηκε ἐπειγόντως σε ἐντατική μονάδα νοσοκομείου τῆς Ἀθήνας. Μετὰ τίς πρῶτες ἐξετάσεις ἡ κατάστασή του κρίθηκε πολύ κρίσιμη καί ὡς μή ἀναστρέψιμη.
Συγκεκριμένα οἱ γιατροί εἶχαν σηκώσει τά χέρια ψηλά καί περίμεναν νὰ ἐπέλθει ὁ βέβαιος κατ’ αὐτούς θάνατος. Οἱ προβλέψεις τους, ὅμως, διαψεύστηκαν γιατί ἐκεῖνος ἔζησε τὸ θαῦμα μέσα ἀπό τήν θεία παρέμβαση τῆς Ἁγίας Ἀναστασίας τῆς Ρωμαίας.
Τρία χρόνια μετά το θαυματουργικό αὐτό γεγονός πού ἔγινε στά πρῶτα χρόνια τῆς προηγούμενης δεκαετίας πήραμε τήν ἄδεια τοῦ καλοῦ φίλου καί συνεργάτη στην ἐφημερίδα μας «Στῦλος Ὀρθοδοξίας» για να δημοσιεύσουμε τὸ θαῦμα, ὑπὸ τὴν προϋπόθεση πώς δὲν θὰ ἀποκαλύπταμε τὰ στοιχεῖα του. Καί αὐτό, γιατί, ὅπως μᾶς εἶπε δὲν ἐπιθυμοῦσε να γίνει «τροφή» στα τηλεοπτικά κανάλια καί σε κάθε λογῆς «περίεργους» σύγχρονους ἀμφισβητίες τῆς ἀδιάλειπτης παρουσίας τοῦ καλοῦ Θεοῦ.
Ἡ διήγηση τοῦ ἀγαπητοῦ φίλου Κωνσταντίνου, συνδέεται, ὅπως ἤδη ἀναφέραμε μέ τήν Ἁγία Ἀναστασία τή Ρωμαία τή μνήμη τῆς ὁποίας ἡ Ἁγία Ἐκκλησία μας τιμᾶ στις 29 Ὀκτωβρίου. Λείψανα τῆς Ἁγίας Ἀναστασίας σώζονται στήν Ἱερά Μονή τοῦ Ὁσίου Γρηγορίου στό Ἅγιο Ὄρος. Στό μοναστήρι μάλιστα στίς 12 Νοεμβρίου (29 Ὀκτωβρίου μέ τό Παλαιό Ἡμερολόγιο) γίνεται μεγάλο πανηγύρι. Ἡ ἑορτή αὐτή ἔχει ἀποκτήσει πλέον γιά τόν Κωνσταντίνο ξεχωριστή σημασία, ἀφοῦ διά μέσου τῆς Ἁγίας Ἀναστασίας βίωσε τό θαῦμα κατά τέτοιο τρόπο πού ἄφησε ἀνεξίτηλα τά σημάδια στή ζωή του.
Βέβαια ὁ στενός κύκλος του ἀλλά καί ὁ Προηγούμενος τῆς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου, ἀρχιμανδρίτης π. Γεώργιος Καψάνης, γνωρίζουν τα στοιχεῖα καί ἐκ τῆς διηγήσεως θά κατανοήσουν σε ποιόν ἀναφέρεται τούτη ἡ διήγηση.
Τὸ ἀτύχημα
Ο νεαρός Κωνσταντίνος, πατέρας δύο ανήλικων παιδιῶν τότε, σήμερα τριῶν, ἐπέστρεφε ἀπό τήν Ἀθήνα στην πόλη πού κατοικεί, την 11η Σεπτεμβρίου 2002, μέ μία μοτοσικλέτα μεγάλου κυβισμού. Εἶχε μόλις τακτοποιήσει ὁρισμένες ἐργασίες καί γύριζε πολύ καταπονημένος, ὅπως ὁ ἴδιος ὁμολογεῖ. Σε κάποιο σημεῖο τῆς διαδρομής ὑπῆρχαν χαλίκια στο ὁδόστρωμα, πού πιθανόν να εἶχαν πέσει ἀπό κάποιο διερχόμενο φορτηγό. Με το πού πάτησαν οἱ ρόδες τῆς μηχανῆς στα χαλίκια ἡ μοτοσικλέτα ἀνατρέπεται καί ὁ ἴδιος στην κυριολεξία ἀπογειώνεται καί πέφτει μέ ὁρμή πάνω σε μία κολώνα στο διαχωριστικό διάζωμα. Ἡ σύγκρουση, ὅπως διηγεῖται ὁ ἴδιος προκαλεῖ θραύση στή λεκάνη καί στά πλευρά καθώς καί στίς ἀπολήξεις τῶν πέντε χαμηλῶν σπονδύλων τῆς σπονδυλικῆς του στήλης. Μία ἐκ τῶν ἀπολήξεων αὐτῶν τοῦ κόβει μία φλέβα, ἡ ὁποία προκαλεῖ σύμφωνα μέ τή διάγνωση τῶν θεράποντων ἰατρῶν ὀπισθοπεριτωναϊκό αἱμάτωμα ἀπό τήν ἐσωτερική αἱμορραγία. Τό γεγονός αὐτό ἔκανε τούς γιατρούς να σηκώσουν στην κυριολεξία τά χέρια, ἀφοῦ τέτοια περίπτωση δέν δεχόταν πλέον χειρουργική ἐπέμβαση.
Μετά τήν πάροδο 24 ὡρῶν στήν ἐντατική, ὁ Κωνσταντῖνος ἐξαντλημένος καί ἐξουθενωμένος ἀπὸ τὴν ἀπώλεια αἵματος ὁδηγεῖται καί πάλι στο χειρουργείο.
«Ήμουν ἑτοιμοθάνατος, εἶχα χάσει τρία κιλά αἷμα, ὅταν οἱ γιατροί ἀποφασίζουν να κάνουν μία προσπάθεια σωτηρίας. Μέ χειρουργοῦν στην κοιλιακή χώρα γιά νά μήν ἀφήσουν να πεθάνω, ὅπως οἱ ἴδιοι εἶπαν ἀργότερα, χωρίς καμιά ἰατρική προσπάθεια. Ἡ ἐγχείρηση ἀπέτυχε, ἀφοῦ δέν κατάφεραν νά φθάσουν στο σημεῖο πού χρειαζόταν καί ἁπλῶς περίμεναν, ὅπως ἔλεγαν, νά πεθάνω», διηγεῖται ἐμφανῶς συγκινημένος σήμερα.
Κατά περίεργο, ὅμως, τρόπο, καί ἐνῶ οἱ δικοί του ἀνέμεναν το μοιραίο, ὁ Κωνσταντίνος ἔζησε. «Ἡ φλέβα ἔκλεισε μόνη της καί οἱ γιατροί μιλοῦν μέχρι σήμερα γιά θαῦμα», λέει. Ὁ νεαρός πατέρας παραμένει στο νοσοκομεῖο ἐπί δέκα ἡμέρες. Γυρίζει ἐν συνεχείᾳ σπίτι του καί μετά την πάροδο 15 ἡμερῶν περνᾶ καί πάλι το κατώφλι τοῦ νοσοκομείου γιά μία ἀκόμη ἐπέμβαση, μέ τήν ὁποία καθαρίζεται τό αἱμάτωμα. Στίς 26 Ὀκτωβρίου τοῦ 2002, ἀνήμερα τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, ἐπιστρέφει καί πάλι στο σπίτι, στην καλή σύζυγό του καί τά δύο κοριτσάκια του. Ἡ βελτίωση στην ὑγεία του, ὅπως ὁμολογεῖ ὁ ἴδιος, εἶναι ραγδαία. Μέχρι το σημεῖο αὐτό, τίποτε δέν τοῦ εἶχε προκαλέσει ἐντύπωση.
Ἡ συνομιλία μὲ τὴν Ἁγία Ἀναστασία
Τα ξημερώματα της 29ης Ὀκτωβρίου, όμως ἕνα ὄνειρο ἢ ὅραμα ἀλλάζει τα πάντα στη ζωή του, ἀφοῦ δίνει τὴν ἀπάντηση σ’ αὐτό που οἱ γιατροί ἀποκάλεσαν ὁμόφωνα ὡς θαῦμα. Νά πῶς διηγήθηκε ὁ ἴδιος, τὸ ὄνειρο αὐτό. «Βλέπω μία κοντή καί πολύ νεαρή κοπέλα, πού φοροῦσε ἕνα σκούρο γκριζωπό ράσο καί ἕνα μαντήλι -κάτι σαν κουκούλα- στο κεφάλι νά μέ πλησιάζει. Δέν μποροῦσα, ὡστόσο, να διακρίνω το πρόσωπό της. Ἐξέπεμπε, ὅμως ἡ παρουσία της μία ἐξαιρετική γλυκύτητα. Περπατοῦσε χιαστά πάνω ἀπό ἕνα τεράστιο φίδι, γιὰ τὸ ὁποῖο ἔδειχνε ἀδιαφορία. Ἐντύπωση μοῦ προκαλοῦσε καί τό χρῶμα τοῦ οὐρανοῦ ἀλλά καί τό πρωτόγνωρο –ἀλλόκοτο- πρωτοφανές φῶς τῆς ἡμέρας. Πρίν προλάβω να την ρωτήσω ποιά εἶναι σταματάει σε μία ἀπόσταση 4-5 μέτρων καί μοῦ λέει. «Εἶμαι ἡ Ἁγία Ἀναστασία. Ἐγώ σέ ἔσωσα». Τό ὕφος της ἔδειχνε πώς δέν ἔκανε κάτι σπουδαῖο, πιθανόν γιά νά μήν νιώσω ὑποχρεωμένος γιά τήν πράξη της. Με ἰδιαίτερα προκλητικό καί δύσπιστο ὕφος τήν ρωτῶ. «Γιατί μέ ἔσωσες;» Καί ἐκείνη μέ ὕφος πού ἔδειχνε πώς ἁπλῶς ἀκολούθησε κάποια ἐντολή μοῦ ἀπαντᾶ: «Γιατί μοῦ τὸ ζήτησε ἡ Παναγία μας».
Ὅπως ἀναφέρει, ὁ Κωνσταντίνος κατά τη διάρκεια τῆς συνομιλίας ή παρουσία τῆς Ἁγίας Ἀναστασίας εἶχε δημιουργήσει στην ὅλη ἀτμόσφαιρα μία ἐξαιρετική γλυκύτητα.
Ἔκδηλα συγκλονισμένος ἀπό τὸ ὄνειρο ὅραμα σηκώνεται ἀμέσως καί τηλεφωνεί σε ἕνα γνωστό φίλο του μοναχό. Ἐκεῖνος στην κυριολεξία ξαφνιάζεται ἀπό τό πρωινό τηλεφώνημα. Ἀρχικά ἀποκρύπτει τὸ ὄνειρό του καί ἁπλῶς ρωτᾶ τὸν μοναχό. «Ξέρεις τίποτε γιά καμία Ἁγία Ἀναστασία;». Ὅπως μᾶς λέει, μέχρι τότε εἶχε μόνο ἀκούσει γιά τήν Ἁγία Ἀναστασία τή Φαρμακολύτρια, ἀλλά οὐδέποτε τήν εἶχε ἐπικαλεστεῖ. «Ποιά Ἁγία Ἀναστασία, τή Ρωμαία πού γιορτάζει σήμερα;», ἀπαντᾶ ὁ μοναχός. Ἡ ἀπάντηση τοῦ μοναχοῦ τον συγκλονίζει ἀκόμη περισσότερο. Ἀποφεύγει, ὅμως, νὰ πεῖ ὁ,τιδήποτε γιά τό ὄνειρο.
Λίγες ἡμέρες, ἀργότερα δέχεται ἕνα τηλεφώνημα ἀπό γνωστό του ἱερωμένο, ὁ ὁποῖος ἐνδιαφέρθηκε να μάθει γιά τήν πορεία τῆς ἀνάρρωσής του. Κατά τή συζήτηση, τοῦ λέγει πώς ὅταν συναντηθοῦν, θὰ τοῦ ἀναφέρει ἕνα ὄνειρο πού εἶδε μέ τήν Ἁγία Ἀναστασία τή Ρωμαία, προκειμένου να λύσει ὁρισμένες ἀπορίες του. Ἡ ἐπιμονή ὅμως τοῦ ἱερωμένου νὰ τοῦ πεῖ περί τίνος πρόκειται ἔκαμψε τόν Κωνσταντίνο, πού τοῦ εἶπε ἐν τάχει τί ἀκριβῶς εἶχε ὀνειρευτεί.
«Κώστα, ξέρεις ποῦ βρίσκομαι αὐτή τη στιγμή και γιατί ἐπέμεινα νὰ μοῦ πεῖς;», τοῦ εἶπε τότε ὁ ἱερωμένος. Καί πρόσθεσε χωρίς νὰ ἀναμένει ἀπάντηση. «Είμαι στη Ἱερά Μονή Γρηγορίου, στο Ἅγιο Ὄρος καί σε λίγο πρόκειται μαζί με ἄλλους προσκυνητές νὰ προσκυνήσουμε τό Ἅγιο λείψανό της, τὸ ὁποῖο βρίσκεται στη Μονή». Γιά δεύτερη φορά ὁ Κωνσταντίνος συγκλονιζόταν. «Καταλαβαίνεις το σόκ πού ἔπαθα», μᾶς λέει.
Λόγῳ τῆς ἐργασίας του, ὁ Κωνσταντῖνος ἐπισκέπτεται σχεδόν σε καθημερινή βάση Ἱερούς Ναοὐς καί μοναστήρια. Ἔτσι, τόν Ἀπρίλιο τοῦ 2004, ἐξιστοροῦσε σε ἕνα μοναχό, ἔξω ἀπό τήν πύλη τοῦ μοναστηριοῦ του στο Λουτράκι τῆς Κορινθίας, τό σημαδιακό ὄνειρο. Κατά τη διάρκεια τῆς συνομιλίας τους, διέρχεται κάποιο αὐτοκίνητο. Ὁ ὁδηγός του καί ἡ μικρή κόρη του ἦταν γνωστοί στο μοναχό. Τόν χαιρετοῦν καί καθώς ἀπομακρύνονται, ὁ μοναχός λέει στον Κωνσταντίνο. «Ὁ κύριος αὐτός, Κώστα, ἔχει τάμα να χτίσει ἕνα ἐκκλησάκι στήν περιοχή μας πρός τιμή τῆς Ἁγίας Ἀναστασίας τῆς Ρωμαίας. Καί γι’ αὐτό την κόρη του τήν ὀνόμασε Ἀναστασία».
-Στό ἄκουσμα αὐτό, φίλε, συγκλονίστηκα. Ἡ παρουσία τῆς Ἁγίας Ἀναστασίας εἶναι πάντα τόσο ἔντονη στή ζωή μου, λές καί ἀνέθεσε τήν προστασία μου ἡ Παναγία μας ἀποκλειστικά σ’ αὐτήν…
Θέλω, καλέ μου φίλε, νὰ σοῦ ἐκμυστηρευτῶ ὅτι μέχρι ποὺ μοῦ συνέβησαν ὅλα αὐτά, διατηροῦσα μία πολύ χαλαρή σχέση μέ τήν Ἐκκλησία. Δέν ἐκκλησιαζόμουν τακτικά, οὔτε εἶχα πνευματικό. Τώρα ξέρω πώς τα πάντα στον κόσμο τά κινεῖ ὁ Θεός καί ἔχω ἀλλάξει ζωή. Ἐλπίζω νά μέ συγχωρήσει ὁ Θεός για την προτέρα συμπεριφορά μου…
Αὐτά τά θαυμαστά γεγονότα ἔχουν στην κυριολεξία προκαλέσει ἀκλόνητα θεμέλια πίστης στον Κωνσταντῖνο καί τήν οἰκογένειά του, ἀλλά καί στούς συγγενεῖς καί φίλους του. Ὁ ἴδιος, πλέον, φροντίζει νά μήν λείπει ἀπό τό πανηγύρι πού γίνεται πρός τιμήν τῆς Ἁγίας Ἀναστασίας κάθε χρόνο, στή Μονή Ὁσίου Γρηγορίου, καί διατηρεῖ μία σχέση ἐπικοινωνίας μέ τήν Ἁγία Ἀναστασία μέσῳ τῆς καθημερινῆς προσευχῆς του. Τήν ἡμέρα τῆς μνήμης της φροντίζει να βρίσκεται στη Θεία Λειτουργία. Τό γραφείο του τήν ἡμέρα αὐτή παραμένει κλειστό καί μαζί μέ τήν οἰκογένειά του πανηγυρίζουν τήν θαυμαστή παρέμβαση τοῦ οὐρανοῦ.
Το βέβαιο εἶναι πώς αὐτή ἡ γνωριμία του μέ τήν Ἁγία Ἀναστασία τοῦ ἄλλαξε ὁλόκληρη τή ζωή.
Μέσῳ τῆς γνωριμίας αὐτῆς, ἔθεσε προτεραιότητα στο θέλημα τοῦ Χριστοῦ καί βιώνει καθημερινά τὸ θαῦμα τῆς Ὀρθόδοξης πίστης. «Δόξα τῷ Θεῷ» συνηθίζει, πλέον, σε καθημερινή βάση να λέει.
Πηγή: “Ὅπως Μιλάει ὁ Θεός”, Διονυσίου Α. Μακρή, ἐκδ. Ἀγαθὸς Λόγος, σελ. 30-38