Ὁ Ἅγιος Χαράλαμπος καί ἡ Παναγία τῆς Ξενιᾶς θεράπευσαν τόν μικρό Ἰάκωβο!

Τὸ 1935, παραμονές τοῦ Πάσχα, ἀρρώστησε πολύ ἄσχημα ὁ μικρός Ἰάκωβος Τσαλίκης. Μέ τή λίγη ἰατρική περίθαλψη, φαινότανε ὅτι θά πέθαινε. Ἡ δόλια ἡ μητέρα του ἀπαρηγόρητη… καί παρακαλοῦσε τούς Ἁγίους. Εἴχανε φέρει ἀπό τό Λιβίσι ἕνα εἰκονάκι τοῦ Ἁγίου Χαράλαμπου. Ἔφτασε ἡ Κυριακή τοῦ Θωμᾶ καί περίμεναν σύντομα το τέλος τοῦ μικροῦ ἀσκητῆ. Ὅλοι ὅμως σκεφτόσανε τὸ ἴδιο: γιατί ὁ Θεός δέ θεραπεύει τό Ιακωβάκι, πού ἐκεῖνο διαβάζει – σταυρώνει καί γίνονται καλά μικροί, μεγάλοι καί ζῶα!

Τήν ἡμέρα λοιπόν τούτη, τό ἀπόγευμα, τοῦ ἐμφανίστηκε ὁ Ἅγιος Χαράλαμπος. Εἶδε ζωντανό τό χέρι του μέ τό ἐπιμάνικο νά τόν σταυρώνει στό στῆθος. Ὁ Ἰάκωβος συνῆλθε ἀμέσως.

Διηγήθηκε στή μητέρα του πῶς καί τί συνέβη καί κείνη τοῦ εἶπε κλαίγοντας:

– Σήμερα, παιδάκι μου, ἔγινε νεκρανάσταση, νά τή γιορτάζεις τή μέρα τούτη!

Σχεδόν τήν ἴδια ἐποχή, τόν βρῆκε ἄλλο κακό μέ τήν ὑγεία του. Ἡ πολλή νηστεία, ἡ ἔλλειψη καλῆς τροφῆς, τό πού περπατοῦσε –ἄλλοτε ἀπό φτώχεια καί ἄλλοτε γιά ἄσκηση- ξυπόλυτος τό χειμώνα στούς πάγους καί τίς βροχές, τά πόδια του χαμηλά πρηστήκανε. Κατόπιν οἱ πατοῦσες καί ὅλο τό πέλμα γέμισαν πληγές κι ἔβγαζαν πῦο. Πονοῦσε φοβερά. Τά ‘δενε μέ παλιόπανα καί φυσικά δέν μποροῦσε νὰ περπατήσει. Οἱ πρακτικοί πού τά βλέπανε δέν κάνανε τίποτα.

Τήν ἐποχή ἐκείνη φέρανε στα χωριά τους τὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Ξενιᾶς (ἀπό τόν Ἁλμυρό Βόλου). Θά τήν πηγαίνανε μάλιστα στο χωριό Δάφνη. Ὁ Ἰάκωβος ἄκουσε το νέο καί, παρά την κατάστασή του, λέει στη μητέρα του:

– Μητέρα, θα πάω κι ἐγώ. Ἐκείνη καί παραξενεύτηκε καί λυπήθηκε το γιό της:

– Παιδάκι μου, δέ βλέπεις το χάλι σου, πῶς θά περπατήσεις; Ὁ Ἰάκωβος ὅμως ἐπέμενε:

– Θα πάω καί θά μέ κάνει καλά.

Ἤτανε μπροστά κι ὁ παπα-Δημήτρης, εἶπε κι αὐτός τήν κουβέντα του:

– Ἂσ’ το, βρέ Θοδώρα, το παιδί…

Ξεκίνησε, μά ἤτανε βασανιστικό ταξίδι. Μαρτύριο κυριολεκτικά, γιατί πῆγε μέ τά πόδια, καί τά πέλματά του ἤσανε γεμάτα πληγές πού βγάζανε πῦο καί ὑγρά.

Καμιά φορά ἔφτασε στη Δάφνη (Μανδακά λέγανε τό χωριό τότε). Μπῆκε στο ναό, προσκύνησε τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας.

Στάθηκε σε μιάν ἄκρη ἀποκαμωμένος, μισολιπόθυμος. Ἔκατσε λίγο νά συνέλθει. Περίμενε νά φύγουν ὅλοι οἱ προσκυνητές. Τότε γονάτισε καί παρακάλεσε θερμά τήν Παναγία νά τόν θεραπεύσει. Ἔτριβε τά πέλματά του καί τῆς τά ἔδειχνε πληγιασμένα. Παρακάλεσε πάλι καί πάλι με δάκρυα. Πλησίασε τέλος νά προσκυνήσει καί, βγαίνοντας, ἔνιωσε τά πόδια του ἐλεύθερα! Τράβηξε τά παλιόπανα ἀπό τά πόδια καί δέν εἴχανε τίποτα. Μέχρι τώρα, πού κοιμήθηκε ὁ μακαριστός γέροντας, τά πέλματά του εἴχανε πολλές χαρακιές, ἴχνη ἀπό τίς θεραπευμένες πληγές τῆς ἐποχῆς ἐκείνης.

Πηγή: «Ὁ μακαριστὸς Ἰάκωβος Τσαλίκης», Στυλιανὸς Γ. Παπαδόπουλος, ἐκδ. ΑΚΡΙΤΑΣ, 10η ἔκδοση, σέλ.43-44

Συντάκτης

Σχολιάστε

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.Τα απαραίτητα πεδία είναι μαρκαρισμένα *