
Τὶς παλιὲς ἐποχὲς οἱ ἄνθρωποι στὰ χωριὰ ἦταν ἁπλοῖ, ἀγράμματοι ἀλλὰ μὲ ἄδολες καθαρὲς ψυχές. Σιγά – σιγὰ ὅμως ἡ διαφθορὰ καὶ ἡ πνευματικὴ σήψη ἔφτασαν παντοῦ.
Οἱ ψυχὲς ἀπομακρύνθηκαν, ὁ φθόνος, ἡ κακεντρέχεια, ἡ ἀδιαλλαξία γέμισαν τὶς καρδιὲς καὶ ἡ κυρίαρχη στάση ζωῆς προσδιορίστηκε ἀπὸ τὸν ἀτομικισμὸ καὶ τὴν σύγχυση.
Εὐτυχῶς, ὑπάρχουν ἀκόμα ἁγνὲς ψυχές, κοντὰ στὸν Θεὸ καὶ οἱ προσευχές τους κρατοῦν τὸν κόσμο…
Ὅταν ἡ μικρὴ Λαμπρινὴ ἦταν 5,5 ἐτῶν, δὲν εἶχε κλείσει τὰ 6 της χρόνια, ἐκκλησιαζόταν ἀδιαλείπτως στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ χωριοῦ Ἁγία Παρασκευὴ Ἄρτας καὶ ὁ Ἱερέας εἶχε προσέξει τὰ ἰδιαίτερα πνευματικὰ χαρίσματα τοῦ μικροῦ κοριτσιοῦ. Ἐπειδὴ ἡ εὐλαβεστάτη μητέρα της Λαμπρινῆς, Θεοδώρα Δρίβα κατασκεύαζε κεριὰ ἀπὸ καθαρὸ κερὶ στὸ σπίτι, ἀπὸ τὰ μελίσσια τους, συνήθιζε νὰ πηγαίνει δέσμες ἀπὸ αὐτὰ στὸ Ναό, ὁπότε δὲν ἀγόραζε κερί, χρησιμοποιοῦσε τὰ δικά της. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ γινόταν αἰτία ἀνησυχίας γιὰ τὴν μικρὴ Λαμπρινή.
– Μητερούλα, τῆς ἔλεγε, ὅταν πᾶς κάπου, στὸν κινηματογράφο ἢ σὲ κάποιο χῶρο, δὲν πληρώνεις εἰσιτήριο; Ἐδῶ στὴν Οἰκία τοῦ Θεοῦ, στὸ παλάτι Του, πῶς μπαίνεις μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο; Πρέπει νὰ ἀφήνουμε χρήματα καὶ νὰ παίρνουμε κερί, ὅπως ἐπιτάσσει ἡ Ἐκκλησία, αὐτὸ τὸ τυπικὸ ἔχει ὁριστεῖ γιὰ τὸ Ναό.
Σιωπηλὴ μὰ εὐγνώμων ἡ κυρία Θεοδώρα, ἀντιλαμβανόταν μὲ τὶς ἐπίσης πνευματικές της δυνάμεις πὼς τὸ παιδί της ἠύξανε ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ. Μία ἀπὸ αὐτὲς τὶς Κυριακές, ὁ Ἱερέας περίμενε τὴν Λαμπρινὴ νὰ κοινωνήσει, μὰ ἐκείνη ἀργοῦσε. Τὴν πῆρε κατὰ μόνας καὶ προσπάθησε νὰ τὴν «ἀνακρίνει».
– Τί ἔχεις Λαμπρούλα μου; Τί σοῦ συμβαίνει; Ρωτοῦσε ἐπανειλημμένα. Κάτω ἀπὸ τὴν πίεση τὸ παιδί του ἀπάντησε.
– Σὲ εἶδα Παππούλη, σὲ εἶδα μέσα στὸ Φῶς. Σὲ σκέπασε ὁλόκληρο. Ὁλόκληρος Ἥλιος ἦταν. Εἶδα μικρὰ πανέμορφα παιδάκια νὰ πετοῦν κυκλικὰ γύρω σου. Ἦταν πολὺ ὡραία. Ἐσὺ ὅμως, δὲν τὰ ἔκανες ὅλα καλά! Δὲν τὰ ἔκανες καλά! Πῆρες τὸ φωτεινὸ μωράκι καὶ τὸ μάτωσες! Τὸ ἔκοψες καὶ τὸ πίεζες μὲ τὰ χέρια σου καὶ ἔτρεχε αἷμα! Δὲν τὰ ἔκανες καλά, Παππούλη! Γιατί τὸ ἔκανες αὐτό;
Ὁ Ἱερέας ἄφωνος, συγκλονισμένος, μὲ δάκρυα στὰ μάτια, κοιτοῦσε μιά την Λαμπρούλα καὶ μιὰ τὸ Ἀρνίον μέσα στὸ Ἀρτοφόριο.
Πολλὰ χρόνια ἀργότερα, ἐπισκέφθηκε τὸ σπίτι τῆς Γιαγιᾶς πιὰ Λαμπρινὴς Βέτσιου στὰ Καλομόδια τῆς Ἄρτας, μιὰ γειτόνισσά της. Ἡ Γιαγιὰ ἔλειπε. Οἱ πόρτες τότε στὰ χωριὰ δὲν κλείδωναν, δὲν ὑπῆρχε φόβος, ὅπως τώρα. Μπαίνοντας λοιπὸν ἡ γειτόνισσα στὸ σπίτι εἶδε πάνω στὸ τραπεζάκι τῆς κουζίνας ἕνα ταψὶ μὲ ἀχνιστὸ ψωμί -τὴν λεγόμενη «κουλούρα»- ἀπὸ καλαμποκίσιο ἀλεύρι, τότε ἦταν στὴν καθημερινότητα τῶν σπιτιῶν ἡ κατασκευὴ τοῦ πυκνοῦ χορταστικοῦ ψωμιοῦ ποὺ ἔθρεψε γενιές. Ἡ κουλούρα δὲν ἦταν σκεπασμένη, προφανῶς γιὰ νὰ κρυώσει. Ἡ γειτόνισσα πῆρε μιὰ πετσέτα καὶ σκέπασε τὸ ψωμὶ γιὰ προστασία. Γυρίζοντας νὰ φύγει, ἔμεινε ἐμβρόντητη.
Πάνω στὸ κρεβατάκι τῆς Γιαγιᾶς βρισκόταν ἕνα μικρὸ λευκὸ Ἀρνάκι ποὺ ἀναπαυόταν ἤρεμο καὶ τὴν κοίταζε… ἀκριβῶς κάτω ἀπὸ τὴν μεγάλη Εἰκόνα τοῦ ΧΡΙΣΤΟΥ!
Ἡ γειτόνισσα προβληματίστηκε. Μά, καλὰ ἀναρωτήθηκε, ἔχει ἀρνιὰ μέσα στὸ σπίτι ἡ Λαμπρινή; Βρέ, θὰ φάει τὸ ψωμί! Τί νὰ κάνω; Θὰ τὸ βάλω στὸ ντουλαπάκι, σκέφτηκε καὶ μετὰ θὰ φωνάξω τὴν Γιαγιά.
Ἀμέσως παίρνει τὸ ψωμὶ καὶ τὸ βάζει στὸ ντουλάπι. Καθησυχασμένη ἀλλὰ ἀπορημένη, γυρίζει νὰ δεῖ τὸ ἀρνάκι… ἄφαντο αὐτό! Ἡ πόρτα πίσω της ἦταν κλειστή…
-Τί ἔγινε τώρα; Ἀπόρησε… ἔψαξε παντοῦ, τίποτα.
Ἀναστατωμένη βγαίνει ἀπὸ τὸ σπιτάκι καὶ προχωρᾶ πρὸς τὴν πίσω αὐλή, ὅπου ὑπέθεσε πὼς θὰ καθόταν ἡ Γιαγιὰ μὲ παρέα. Πράγματι, εἶδε τὴν ὁμήγυρη καὶ ρωτάει ἀμέσως: «Λαμπρινή, ἀπὸ πότε βάζεις ἀρνάκια μέσα στὸ σπίτι; Ἔχεις καὶ τὴν κουλούρα ξέσκεπη καὶ ζεστὴ πάνω στὸ τραπέζι, θὰ σοῦ τὴν φᾶνε! Τὴν ἔβαλα στὸ ντουλάπι. Γιατί βάζεις ἀρνάκια μέσα; Φοβᾶσαι μὴν φύγουν; Ἀφοῦ ἔχεις χῶρο ἔξω».
Ἡ Γιαγιὰ δὲν μίλησε. Μία συγγενὴς τῆς εἶπε, «γιὰ ποιά ἀρνάκια μιλᾶς; Δὲν ἔχουμε ζῶα πουθενὰ ἐδῶ, δίπλα ζεῖς, δὲν τὸ ξέρεις»;
Ἡ γειτόνισσα μέσα στὴν ἀθωότητά της, ἐπέμενε: Ἀφοῦ τὸ εἶδα μὲ τὰ μάτια μου… ἀπὸ ποῦ βγῆκε ἔξω; Εἴδατε ἐδῶ κανένα λευκὸ ἀρνάκι;
«Ἴδε ὁ Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ αἴρων τὰς ἁμαρτίας τοῦ κόσμου»…
Εὐχαριστοῦμε τοὺς ἀγαπημένους της, Ἀποστόλη καὶ Μαρία.
Ἀπό “My Fokida” στὴν ὁμάδα Facebook: “Γιαγιὰ Λαμπρινὴ Βέτσιου ἡ Ἀσκήτρια τῆς Ἄρτας”
