Μιά γυναίκα, καταγόμενη ἀπό τήν κωμόπολη πού καταγόταν καί ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Ἐλεήμων, μαθαίνοντας ὅτι αὐτός ἐπρόκειτο πλέον νά ἐκδημήσει πρός Κύριον καί ἐλεγχόμενη ἀπό τή συνείδησή της γιά κάποιο μεγάλο καί βαρύ ἁμάρτημα, προσέτρεξε μέ θερμά δάκρυα στόν μακαριστό Ἰωάννη καί, πιάνοντας τά πόδια του, ζητοῦσε τή λύση τοῦ ἁμαρτήματός της διά τῆς προσευχῆς του. Ἐκεῖνος ὅμως τῆς εἶπε: «Ἄν πιστεύεις ὅτι διά τῆς προσευχῆς μου λύεται (= ἐξαλείφεται, σβήνει) τό ἁμάρτημά σου, πρέπει ὁπωσδήποτε νά τό ἐξομολογηθεῖς». Ἐπειδή ὅμως ἐκείνη δέν μποροῦσε νά τό βγάλει ἀπό τά χείλη της, τή συμβούλευσε νά τό ἐκθέσει γραπτῶς. Ἀλλά καί σ’ αὐτό πού τή συμβούλευσε, τήν εἶδε νά δυσανασχετεῖ. Γιά τόν λόγο αὐτό τῆς συνέστησε, ἀφοῦ ἐκθέσει γραπτῶς τό ἁμάρτημά της, νά κλείσει καλά τό γράμμα, νά τό σφραγίσει καί νά τοῦ τό δώσει στά χέρια του σφραγισμένο.
Ἔτσι λοιπόν καί ἔγινε: Ἡ γυναίκα ἔγραψε τό ἁμάρτημά της καί ἐμπιστεύτηκε στά χέρια τοῦ Ἁγίου σφραγισμένο τό γράμμα. Τόν παρακάλεσε δέ, δεσμεύοντάς τον μέ ὅρκους, νά μήν περιέλθει σέ γνώση κανενός τίποτε ἀπολύτως ἀπό τό περιεχόμενο τοῦ γράμματος.
Ὕστερα ἀπό πέντε ἡμέρες ὁ μέγας καί μακαριστός Ἰωάννης ἄφησε τόν παρόντα βίο καί ἐξεδήμησε πρός τίς σκηνές τῶν δικαίων, χωρίς νά ἔχει πεῖ σε κανέναν οὔτε το παραμικρό γιά τήν ὑπόθεση τῆς γυναίκας ἐκείνης. Μάλιστα, κατά θεία ἴσως οἰκονομία, ἡ γυναίκα αὐτή δέν ἔτυχε νὰ εἶναι παρούσα τὴν ἡμέρα πού ὁ Ἅγιος ἐξεδήμησε πρός Κύριον. Τήν ἡμέρα ὅμως τοῦ ἐνταφιασμοῦ ἦταν παροῦσα καί, ἐπειδή τῆς δημιουργήθηκε ἡ ὑποψία μήπως τό γράμμα πού ἐμπιστεύτηκε στόν Ἅγιο παρέμεινε ἀπό ἀμέλεια στο ἐπισκοπεῖο καί, ἔτσι, γίνει γνωστό στούς πάντες, λίγο ἔλειψε νά παραφρονήσει ἀπό τή λύπη της. Ἀλλά μέ πίστη θερμότατη ξαναπήρε θάρρος καί, μέ ὅση γρηγοράδα μποροῦσε, ἔσπευσε στόν τάφο τοῦ Ἀγίου. Καί, ώσάν αὐτός να ἦταν ζωντανός, τοῦ φώναζε λέγοντας: «Γιατί τό ἔκαμες αὐτό, θεσπέσιε πάτερ, σ’ ἐμένα τήν ἁμαρτωλή, καί τώρα νά γίνω αἰσχύνη καί ὄνειδος στόν καθένα; Πραγματικά, τό σφάλμα μου, πού δέν μποροῦσα οὔτε σ’ ἐσένα νά ἀποκαλύψω, γιατί εἶναι βαρύτατο, τοῦτο θά εἶναι πλέον καταφανέστατο μπροστά στά μάτια ὅλων. Μακάρι λοιπόν νά μή σκεφτόμουν νά ἔλθω νά σε συναντήσω γιά ἕνα τέτοιο θέμα. Διότι, νομίζοντας πώς θά ἀποφύγω διά σοῦ τή μέλλουσα καταδίκη, ἔκαμα τό λάθος αὐτό. Ἔτσι, συναποκόμισα ἀπό αὐτό τήν καταισχύνη.
Ἀλλ’ ὅμως δέν θά ἀπομακρυνθῶ ἀπό τόν τάφο σου, οὔτε θά σηκωθώ καθόλου ἀπό ἐδῶ, οὔτε θά παύσω νά σέ ἐνοχλῶ, μέχρι πού νά λάβω πληροφορία περί αὐτῶν πού σοῦ ζήτησα. Διότι, πράγματι, ἔχω τήν πεποίθηση ὅτι δέν ἔχεις πεθάνει, ἀλλά ὅτι ζεῖς ἐν Θεῷ καί μπορεῖς νά κατορθώνεις παρ’ Αὐτῷ αὐτά πού θέλεις».
Αὐτά καί ἄλλα πολλά λέγοντας ἡ γυναίκα ἐκείνη, καθόταν ἐπί τρεῖς ἡμέρες καί τρεῖς νύχτες δίπλα στόν τίμιο τάφο τοῦ Ἁγίου. Καί (ὦ τοῦ θαύματος τοῦ Θεοῦ!) τήν τελευταία νύχτα ἐξῆλθε ἀπό τόν τάφο ὁ θαυμαστός Ἰωάννης, μαζί μέ τούς δύο ἐπισκόπους πού ἦταν ἐνταφιασμένοι στόν ἴδιο τάφο (τέτοιο πράγματι ἦταν ἐκεῖνο πού φαινόταν), καί εἶπε πρός αὐτήν: «Μέχρι πότε, κυρία μου, θά γίνεσαι ὀχληρή στούς ἐνταφιασμένους στόν τάφο αὐτό; Τα δάκρυά σου, πού τρέχουν σάν ποτάμι, κατάβρεξαν για τά καλά πλέον τίς στολές μας». Ἀφοῦ τῆς εἶπε αὐτά τά πράγματα, τῆς ἔδωσε στά χέρια τό γράμμα ὅπως ἦταν σφραγισμένο ἀπό τήν ἴδια. Ἔπειτα τῆς εἶπε: «Τό ἀναγνωρίζεις, κυρία μου, αὐτό; Πάρ’ το λοιπόν, ἄνοιξέ το καί κοίτα τά θαυμάσια ἔργα τοῦ Θεοῦ». Ἐκείνη δέ, ἀφοῦ σηκώθηκε ἐπάνω καί ἀνέκτησε τή νηφαλιότητά της, εἶδε ἀφενός τούς Ἁγίους νά εἰσέρχονται πάλι στόν τάφο τους καί, ἀφετέρου τό γράμμα πού κρατοῦσε στά χέρια της νά ἔχει ἀπαραβίαστη τή σφραγίδα του. Μετά ταῦτα ἄνοιξε τό γράμμα καί βρῆκε τελείως ἐξαλειμμένο ἐκεῖνο ποὺ αὐτή εἶχε γράψει. Ἀντί δέ αὐτοῦ βρῆκε γραμμένο τό ἑξῆς: «Διά Ἰωάννην τόν δοῦλον μου ἐξήλειπταί σου (= σοῦ ἔχει ἐξαλειφθεῖ) τό μέγα ἁμάρτημα».
Πηγή: «Βίος καὶ Πολιτεία Σπυρίδωνος τοῦ Θαυματουργοῦ καὶ Ἰωάννου τοῦ Ἐλεήμονος», Συμεῶν τοῦ Μεταφραστοῦ, ἐκδ. Ἀποστολικὴ Διακονία, σέλ.173-175