Ἡ Γερόντισσα Λαμπρινὴ Βέτσιου – Δρίβα γεννήθηκε τὸ 1918 στὴν Ἁγία Παρασκευὴ Ἄρτας, ἔζησε στὰ Καλομόδια Ἄρτας καὶ κοιμήθηκε στὶς 17 Ὀκτωβρίου 2002 σὲ ἡλικία 84 ἐτῶν.
Α) Στὴν Θεία Λειτουργία καὶ ὅταν κοινωνοῦσε εἶχε ἐμπειρίες καὶ κάποιες ἀπὸ αὐτὲς τὶς ἐκμυστηρεύτηκε ὡς ἕξης:
Ὅλα αὐτὰ ποὺ προσφέρουμε στὴν Προσκομιδή, κρασιά, κεριὰ καὶ τὰ ὀνόματα, τὰ παίρνουν Ἄγγελοι καὶ τὰ πηγαίνουν ἀπάνω.
Μιὰ φορὰ εἶχα πάει στὴν Ἁγία Αἰκατερίνη. Εἶχαν μνήμη (ἑορτὴ Ἁγίου) ἐκεῖ καὶ ἔδωκα τὸ χαρτάκι μου μὲ τὰ ὀνόματα. Τὸ πρωΐ ὑστέρα ποῦ εἶχε τελειώσει ἡ Λειτουργία, εἶδα κατὰ γῆς τὸ χαρτάκι στὸ Ἱερὸ μπροστά. Στενοχωρήθηκα καὶ εἶπα: «Ἄχ, Θεέ μου, Ἁγία Αἰκατερίνη, ἦρθα ἐδῶ καὶ δὲν διαβάστηκαν τὰ ὀνόματά μου».
Τὴ νύχτα στὸν ὕπνο μου ἦρθε μία νέα ὡραία (Ἁγία Αἰκατερίνη) καὶ μοῦ εἶπε: «Φοβήθηκες, παιδί μου, μήπως δὲν διαβάστηκαν τὰ ὀνόματα; Τὰ διάβασα ἐγώ, ἂς μὴν τὰ διάβασε ὁ παπᾶς».
Στὰ χέρια της κρατοῦσε ἕνα χαρτί. Μοῦ τὸ ἔδειξε. Εἶδα ὅτι ἦταν τὸ χαρτὶ ποῦ εἶχα γράψει τὰ ὀνόματα καὶ τὸ εἶχα δώσει στὸν παπᾶ γιὰ νὰ τὰ μνημονεύσει στὴν Προσκομιδή.
Ὅταν ξεκινᾶ τὸ πρωὶ ἡ Λειτουργία μας, ἐκεῖ ὅλα εἶναι πολὺ ὡραία. Ὅταν ὅμως ἔρχεται ἡ ὥρα τῆς μεταδόσεως τότε εἶναι ὅλη ἡ Ἐκκλησία γεμάτη ἀπὸ τὰ ἀγγελικὰ πνεύματα. Τώρα τὰ βλέπω ἔτσι σὰν ἀστραπή.
Περνᾶνε Ἄγγελοι μὲ τὰ φτερά τους, ὄμορφα τὰ πρόσωπα τους, ὅπως εἴμαστε οἱ ἄνθρωποι. Αὐτοὶ εἶναι ψηλά, καὶ μεὶς χαμηλά. Φωνάζει ὁ παπᾶς ἀπὸ δῶ, ὁ ψάλτης ἀπὸ κεῖ, βγαίνουν ὅλοι ἐκεῖ καὶ κουλουριάζουν (κυκλώνουν) τὸν παπᾶ γύρω-γύρω.
Μετὰ βγαίνει ἡ μετάδοση, βλέπεις στὴν Ὡραία Πύλη ἀκέραιος ὁ Χριστός, βλέπεις ποὺ λέει ὁ παπᾶς «Μετὰ φόβου…!».
Αὐτὸς λέει: «Ἐδῶ ἐγὼ εἶμαι» καὶ δείχνει τὸ Ἅγιο Ποτήριο, ὅτι δηλαδὴ εἶναι μέσα. Παίρνομε τότε πραγματικὰ κρέας ἀπὸ τὸ Σῶμα τοῦ Κυρίου. Μέσα στὸ Ἅγιο Ποτήριο εἶναι ἀλήθεια Αὐτός!
Γίνεται ὅλος τόσο δὰ παιδάκι μικρό – μικρὸ μὲ κεφαλάκι, χεράκια, ποδαράκια, ἀκέραιος Χριστός, ἄνθρωπος δηλαδή, καὶ τὸ δίνει σ’ ἐμένα, τὸ δίνει σ’ ἐσένα καὶ στὸν ἄλλον, μὲ τὸ κουταλάκι (Ἁγία λαβίδα). Τὸ κουταλάκι μέσα ἔχει ἕνα ἀνθρωπάκι.
Πῶς νὰ τὸ πάρεις αὐτὸ τὸ πρᾶγμα; Καὶ τὸ παίρναμε κάτι ἁμαρτωλοί, κακομαγαρισμένοι, καταπονηρεμένοι, κακὸς κόσμος, φονιᾶδες, σκοτώνουν τὸν ἄλλον καὶ τὸν θάβουν.
Ὅταν πηγαίνεις νὰ μεταλάβεις, θὰ πηγαίνεις μὲ τὸ κεφάλι σκυφτὸ καὶ θὰ σκέφτεσαι Ποιόν θὰ βρεῖς μπροστά σου. Ποιόν θὰ ἰδεῖς τώρα ἐσύ. Μὴν κοιτᾶς τὸν ἕναν καὶ τὸν ἄλλον καὶ τί κάνει αὐτὸς καὶ ἐκεῖνος.
Θὰ κοιτάζεις μόνο τὸ Ἅγιο Ποτήριο. Ποιός εἶναι στὸ Ἅγιο Ποτήριο. Ἐκεῖ εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς ποὺ στὸ δείχνει, αὐτοῦ δὲν εἶναι ὁ παπᾶς, αὐτὸ τὸ τόσο δὰ πραγματάκι τὸ δίνει ὁ Χριστός!
Αὐτὸς παρατηρεί ποιός εἶναι ἱκανὸς νὰ τὸ πάρει. Ὅποιος δὲν εἶναι ἄξιος σ’ αὐτὸν δὲν τὸ δίνει. Νομίζεις πὼς παίρνουν ὅλοι μετάδοση ἐκείνη τὴν ὥρα; Δὲν παίρνουν. Παίρνει ἐκεῖνος ποῦ εἶναι ἑτοιμασμένος.
Καὶ κείνη τὴν ὥρα ποὺ πᾶς νὰ μεταλάβεις πρέπει νὰ δεῖς τὸν Χριστό. Δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ τὸν δεῖς πραγματικά, ἀλλὰ βάλτον μὲ τὸν νοῦ σου. Μετὰ ἔρχεται τὸ «Δι’ εὐχῶν» καὶ βλέπεις φεύγουν ὅλοι πρὶν τὸ «Δι’ εὐχῶν» ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία.
Κάτσε λίγο νὰ πάρεις τὴν εὐχή. Μετὰ δὲν κάνει νὰ γυρίσεις (ἐπισκεφτεῖς) σπίτι ξένο, γιατί θὰ χάσεις τὴν εὐχή. Δὲν εἶναι καλὰ νὰ βγεῖς ἔξω, νὰ πᾶς, ξέρω ‘γώ, στὴν ἀγορά. Καὶ ἂν εἶναι μεγάλη ἀνάγκη πὲς σὲ κάποιον ποῦ πάει στὴν ἀγορὰ νὰ σοῦ ψωνίσει. Καὶ ἂν βγεῖς, σκῦψε τὸ κεφαλάκι σου, κάνε τὴν δουλειά σου καὶ γύρισε στὸ σπίτι.
Β) Ἡ γιαγιὰ εἶχε μεγάλο παράπονο γιατί οἱ ἄνθρωποι ἀπομακρύνονται ἀπὸ τὴν ἐκκλησία. Μοῦ περιγράφει ἕνα περιστατικὸ ποὺ ἔζησε. Εἶχε πάει σὲ μιὰ ἐκκλησία ἐδῶ στὸν κάμπο τῆς Ἄρτας. Στὴν ἀρχή μου εἶπε ἦταν μόνη της. Μετὰ σιγά-σιγά ἄρχισε νὰ μαζεύεται κόσμος καὶ ἡ ἐκκλησία γέμισε. «Ἤμουν πολὺ χαρούμενη γι’ αὐτό. Ἐμφανίζεται ὁ Κύριος μπροστά μου καὶ μὲ ρωτάει γιατί χαίρομαι.
-Κύριε, ὁ οἶκος σου γέμισε κόσμο.
-Κοίταξε πῶς θὰ τοὺς κάνω αὐτούς, μοῦ λέει καὶ μὲ μιὰ ἁπλῆ κίνηση τοῦ χεριοῦ Του ἔπεσαν κάτω καὶ διαμελίστηκαν. Ἀλλοῦ χέρια, ἀλλοῦ πόδια, ἕνα φοβερὸ θέαμα. Ὅλοι ἐκτὸς ἀπὸ ἕναν ποὺ ἦταν κανονικὰ στὴ θέση του.
Ρώτησα τὸν Κύριο:
«Γιατί αὐτὸν δὲν τὸν πείραξες;»
Καὶ ὁ Κύριος μοῦ ἀπαντᾶ:
«Γιατί αὐτὸς εἶναι δικὸς Μοῦ. Δουλεύει γιὰ Ἐμένα». Καὶ ἀμέσως τοὺς ἐπανέφερε. Μοῦ λέει:
«Δὲ σημαίνει ὅτι ὅσοι πᾶνε στὴν ἐκκλησία εἶναι πιστοὶ στὸν Κύριο».
Ἀπό “My Fokida” στὴν ὁμάδα Facebook: “Γιαγιὰ Λαμπρινὴ Βέτσιου ἡ Ἀσκήτρια τῆς Ἄρτας”