15-11-2003
Ἀγαπημένε μου Ἅγιε Ἐφραίμ, εἶναι τόσα πολλά αὐτά πού θέλω νά γράψω γιά σένα!
Δέν ξέρω ἀπό ποῦ ν’ ἀρχίσω καί ποῦ νά τελειώσω! Ἡ πίστη μου καί ἡ αγάπη μου γιά Σένα εἶναι τόσο πολύ μεγάλη καί ὄχι μόνο ἡ δική μου, ἀλλά καί τῆς ἀδελφῆς μου. Εἶναι τόσα τά θαύματα πού ἔχεις κάνει στήν οἰκογένειά μου πού δέν ξέρω ποιό να πρωτογράψω. Ἄν καί Σέ γνωρίζω μόνο 3-4 χρόνια περίπου ἀπό ἕνα βιβλίο πού μοῦ ἔδωσε ή θεία μου, νιώθω ὅτι Ἐσύ πάντα ἤσουν στή ζωή μου, κάθε ὥρα, κάθε λεπτό καί μέ προστάτευες ἀπό κάθε κακό.
ΘΑΥΜΑ 1ο
Ἦταν ἡ θεία εὐωδία, ἕνα μικρό δεῖγμα οὐράνιου παραδείσου, μόνο ἔτσι μπορῶ νά τό ὀνομάσω, γιατί δέν συγκρίνεται μέ κανένα ἄλλο ἄρωμα πάνω στή γῆ! Ἔρχεται κοντά μου σε κάθε στιγμή τῆς ζωῆς μου.
ΘΑΥΜΑ 2ο
Ἦταν, ὅταν πρίν ἕνα χρόνο μέ ἔπιασε ξαφνικά ἕνας πόνος στό μέρος τῆς καρδιᾶς, καί τό πρῶτο πού σκέφτηκα, ἦταν νά πάρω να σταυρωθῶ μέ τό λαδάκι τοῦ Ἁγίου μου, πού τό εἶχα πάντα στη τσάντα μου σε ἕνα βαμβακάκι μαζί μέ τήν εἰκόνα Του. Ἡ ἔκπληξή μου ἦταν μεγάλη, ὅταν εἶδα τό βαμβάκι κατάστεγνο, καί ἡ στενοχώρια μου ἀκόμη μεγαλύτερη, γιατί δέν μπόρεσα να σταυρωθῶ. Ἡ μόνη κίνηση μου ἦταν να βάλω τό βαμβάκι το στεγνό στο εἰκονοστάσι, πάνω στήν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου μας, πού ἦταν στο δωμάτιό μας, ἐμένα καί τῆς ἀδελφῆς μου. Ἐκείνη τή στιγμή ἦταν καί ἡ ἀδελφή μου ἐκεῖ. Ὅταν πῆγα νὰ ἀκουμπήσω το βαμβάκι στήν εἰκόνα, το βλέμμα μου καρφώθηκε ἐπάνω στο μέρος τῆς καρδιᾶς τοῦ Ἁγίου, ὅπου ἄρχισαν να φουσκώνουν δύο σταγόνες, σαν δύο δάκρυα, καί ἄρχισαν να τρέχουν ἡ μία πίσω ἀπό τήν ἄλλη, μέχρι πού ὅλο τό ράσο τοῦ ἀγαπημένου μου Ἁγίου Ἐφραίμ γέμισε μέ μικρές σταγόνες. Ἐγώ ἔμεινα! Το μόνο πού ἔκανα, ἦταν να κοιτάω τήν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου μας. Μετά, φώναξα τήν ἀδελφή μου νά ἔρθει νὰ δεῖ, γιατί δέν πίστευα στά μάτια μου. Ἦρθε κοντά μου καί μέ κοίταζε, χωρίς νά ποῦμε κουβέντα, μόνο κάναμε τό σταυρό μας, γιατί το παράξενο ἦταν ὅτι ὅλη ἡ ἄλλη εἰκόνα γύρω-γύρω στόν Ἅγιο Ἐφραίμ ἦταν κατάστεγνη!
Το ράσο τοῦ Ἁγίου ὅλο εἶχε γίνει μούσκεμα! Πῆρα τό βαμβακάκι, σκούπισα τήν εἰκόνα ἐκεῖ πού εἶχε βραχεῖ καί σταυρώθηκα. Ἀπό τότε ἔχει νά μέ ξαναπιάσει πόνος στήν καρδιά μου! Ἴσως ἦταν να γίνει γιά να πιστέψω μέ ὅλη μου τήν ψυχή στόν Ἅγιο.
Τήν ἑπόμενη μέρα ἡ εἰκόνα εἶχε στεγνώσει καί ἔμειναν μόνο οἱ δύο πρώτες σταγόνες νωπές. Μετά ἀπό δύο μέρες ἦρθε στο σπίτι μας ή ξαδέλφη μου, πού πιστεύει πολύ στόν Ἅγιο. Ὅταν κατέβασα τήν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου να τῆς τή δείξω, νὰ τῆς πῶ τί εἶχε συμβεί, τότε ἄρχισε πάλι ἡ εἰκόνα νά θαυματουργεῖ, να γίνεται τὸ ἴδιο πρᾶγμα ἀκριβῶς στο ράσο τοῦ Ἁγίου μας, να γίνεται μούσκεμα καί ὅλη ἡ εἰκόνα γύρω-γύρω κατάστεγνη. Ἡ ξαδέλφη μου καί ἐγώ δακρύσαμε. Ἐκείνη τη στιγμή νιώθουμε καί οἱ δύο νὰ μᾶς δροσίζει ἕνα ἀεράκι καί μιά εὐωδία παραδεισένια να γεμίζει το δωμάτιό μας. Μεγάλη ἡ χάρη τοῦ Ἁγίου μας! Αὔριο ἔρχομαι να προσκυνήσω τὸν Ἅγιο γιά τρίτη φορά καί θά τήν πάρω μαζί μου, γιά νά τήν περάσω πάνω ἀπό τή λάρνακα τοῦ Ἁγίου μας.
ΘΑΥΜΑ 3ο
Πρίν ἕνα μήνα τράκαρε ἡ ἀδελφή μου. Πιστεύει πάρα πολύ στόν Ἅγιο, Τόν νιώθει συνέχεια κοντά της. Τόν ἔχει δεῖ πολλές φορές στόν ὕπνο της, ἔχει νιώσει τό χεράκι Του νά τήν χαϊδεύει στο κεφάλι της, νιώθει τό παραδεισένιο ἄρωμά Του. Ἐκεῖ πού ὁδηγοῦσε, κάποιος πέρασε ἕνα «stop» καί ἔπεσε πάνω της ἀπό τή μεριά τοῦ ὁδηγοῦ. Τό αὐτοκίνητο ἔγινε σμπαράλια. Ἀπό τήν πλευρά τοῦ ὁδηγοῦ καταστράφηκε ὅλο, ἐνῷ αὐτή δέν ἔπαθε οὔτε μιά γρατζουνιά. Εἶχε μέσα τήν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου μας καί Αὐτός τήν ἔσωσε. Ἐκείνη τή στιγμή ὅλοι εἶπαν ὅτι σώθηκε ἀπό θαῦμα.
ΘΑΥΜΑ 4ο
Προχθές διάβαζα τό βιβλίο τοῦ Ἁγίου μέ τά θαύματα καί ὅταν τό ἔκλεισα, τό χεράκι τοῦ Ἁγίου μας ἦταν κατάζεστο, ἐνῷ ὅλο τό ὑπόλοιπο ἐξώφυλλο ἦταν κρύο. Αὐτό κράτησε 10 λεπτά. Ὁ Ἅγιος εἶναι ὁλοζώντανος, τόν ἀγαπάω πολύ. Μοῦ δίνει δύναμη, κουράγιο καί ἐλπίδα γιά νά ζῶ. Τόν λατρεύω! Τόν πιστεύω καί θά Τόν ἐπικαλοῦμαι μέχρι τήν τελευταία μου πνοή.
Προστάτεψε, Ἅγιέ μου, τήν οἰκογένεια μου, τόν κόσμο ὅλο πού Σε προσκυνάει καί ἐμένα καί τόν ἄνδρα μου πού τόσο Σέ ἔχουμε ἀνάγκη.
Ιφιγένεια Σέρβου, Μεσολόγγι
Πηγή: «Ὀπτασίαι καὶ Θαύματα τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Ἐφραὶμ τοῦ Θαυματουργοῦ» ΙΗ’ Τόμος, Ἔκδοσις: Ἱερὰ Μονὴ Εὐαγγελισμὸς Θεοτόκου Ὅρος Ἀμώμων Ἀττικῆς, σέλ.188-190