Γράφει ἡ γερόντισσα Χριστοφόρα
Κατά τὴ διακονία μου κοντά στὸν γέροντα βίωσα πολλά θαυμαστά σημεῖα ἀλλά καὶ συνειδητοποίησα σὲ πόσα λάθη μπορεῖ νὰ σὲ ρίξει ἡ ἄγνοια…
Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἡ ἀπουσία τῆς γνώσης τοῦ θησαυροῦ τῆς Ὀρθοδοξίας μας πού ἀποκτοῦμε μὲ τὸ ἱερόν βάπτισμα ἤτοι ἡ ἔλλειψη τῆς στοιχειώδους κατήχησης ὁδηγεῖ κυρίως τή νεότητα στὴν ἀποδοχή φιλοσοφικῶν θεωριῶν καὶ δή ἀνατολικῶν ἤ καὶ δυτικῶν θρησκειῶν πού στὴν οὐσία καταστρέφουν τήν ψυχή μας. Τὴν ἀπομακρύνουν ἀπό τὰ λυτρωτικά μονοπάτια τῆς Θείας Χάριτος μ’ ἀποτέλεσμα νὰ βιώνουν προβλήματα καὶ καταστάσεις πού καθιστοῦν τὴ ζωή κόλαση. Ἡ Γιόγκα λ.χ. ἐκλαμβάνεται ἀπό πολλούς ὡς γυμναστική καὶ ὡς τέτοια διαφημίζεται ἀλλά στὴν πραγματικότητα ἀποτελεῖ τήν εἰσαγωγή στὰ δαιμονικά μονοπάτια τῶν ψευτο-θεῶν τῆς Ἰνδίας! Δυστυχῶς διά τοῦ ὑπουργείου Παιδείας καὶ διά βίου μάθησης διδάσκεται πειραματικά καὶ στὴν πρωτοβάθμια ἐκπαίδευση. Κι’ αὐτό ἀποτελεῖ μία αἰτία τῆς ἀσέβειας και τῶν βιαιοπραγιῶν πού παρατηροῦνται σήμερα στά σχολεῖα. Ἡ κατωτέρω ἀφήγηση τῆς συνάντησης τοῦ ἁγίου γέροντα Βασιλείου Καυσοκαλυβίτη μὲ τήν Χριστίνα ἀπό τήν Κύπρο εἶθε νά ἀποτελέσει τὸ ἔναυσμα γιὰ νά συνειδητοποιήσουμε τὸ μέγεθος τοῦ κινδύνου.
Σάββατο 22/02/2009
-Ἕτοιμος, Γέροντα;
-Ναί, παιδί μου! Τί ὥρα θὰ ἔρθουν οἱ ἐπισκέπτες;
-Ὅπου νά ‘ναι θὰ ἔρθουν. Τὸ ἀεροπλάνο πρέπει νὰ ἔφτασε.
Δὲν τελειώσαμε τὴν συζήτηση καὶ χτύπησε τὸ κουδούνι. Ἦταν ἡ Χριστίνα ἀπὸ τὴν Κύπρο, τὴν ἔφερε ἡ φίλη της ἡ Ἄννα ἀπὸ τὴ Θεσσαλονίκη. Ὁ λόγος ποὺ ἔκανε τὸ μακρινὸ αὐτὸ ταξίδι ἡ Χριστίνα, ἦταν τὰ πολλὰ προβλήματα ποὺ εἶχε, ὑγείας, οἰκογενειακὰ καὶ ἐπαγγελματικά. Ἄκουσε γιὰ τὸν Γέροντα καὶ ἦρθε νὰ ζητήσει τὴν προσευχή του καὶ τὴ βοήθειά του. Παντρεμένη μὲ δύο κόρες, ἡ πρώτη σπούδαζε στὰ Γιάννενα καὶ ἡ ἄλλη εἶχε τελειώσει τὶς σπουδές της. Μπῆκε στὸ δωμάτιο τοῦ Γέροντα κλαίγοντας καὶ τοῦ διηγήθηκε τὴ ζωή της. Ἦταν εὐτυχισμένη μὲ τὴν οἰκογένειά της, πολὺ πλούσια καὶ ἀγαπημένη μὲ τὸν σύζυγό της. Ὅταν ὅλα ἄρχισαν νὰ ἀλλάζουν καὶ ἦρθαν τα πάνω κάτω.
Ὁ Γέροντας τὴν ἄκουγε προσεκτικὰ καὶ ὅταν τελείωσε τῆς εἶπε: «Λυπᾶμαι, παιδί μου, ἀλλὰ ἡ προσευχή μου δὲν εἰσακούγεται γιατί δὲν εἶσαι βαπτισμένη».
Ἐκείνη ταράχτηκε καὶ δὲν μποροῦσε νὰ μιλήσει. Ὁ Γέροντας δὲν τῆς εἶπε τίποτα ἄλλο. Βγῆκε ἀπὸ τὸ κελάκι του ἡ Χριστίνα καὶ σοκαρισμένη μοῦ εἶπε ὅτι:
-Εἶμαι βαπτισμένη καὶ δὲν ξέρω τί ἐννοεῖ ὁ Γέροντας.
-Σίγουρα γιὰ κάποιο λόγο σοῦ τὸ εἶπε. Μήπως πῆγες σὲ αἱρέσεις, ἔκανες κάτι καὶ πρόδωσες τὸν Χριστό;
-Χριστίνα! Πὲς γιὰ τὸν Ἰνδὸ ποὺ φιλοξένησες στὸ σπίτι σου. Μήπως ἔχει σχέση μὲ αὐτὸ ποὺ σοῦ εἶπε ὁ Γέροντας; εἶπε ἡ Ἄννα.
Ταραγμένη καὶ μὲ δάκρυα στὰ μάτια ἡ Χριστίνα ἐξομολογήθηκε ὅτι ὅλα ξεκίνησαν ὅταν πῆγε σὲ κάποιο γυμναστήριο καὶ ἐκεῖ ἔκανε γιόγκα κ.ἄ. Ἐκεῖ γνώρισε ἕναν Ἰνδὸ δάσκαλο καὶ τὴ μύησε στὴ θρησκεία τους. Τὸν φιλοξένησε στὸ σπίτι της, τοῦ παραχώρησε χῶρο δικό του καὶ προσευχόταν μαζί του. Ὅταν ἀπεβίωσε, καθὼς ἦταν ἡλικιωμένος, τὴν παρακάλεσε νὰ συνεχίσει νὰ προσεύχεται γιὰ νὰ ἀναπαύεται ἐκεῖνος ἀπὸ ψηλά. Δὲν μποροῦσε νὰ καταλάβει πόσο μεγάλο κακὸ ἔκανε στὴν ψυχή της καὶ στὴν οἰκογένειά της. Τῆς μετέφερα ὅτι μοῦ εἶπε ὁ Γέροντας. Πῆγε σὲ Ἱερέα, τῆς διάβασε εὐχὲς καὶ τὴν σταύρωσε μὲ τὸ ἅγιο μύρο. Ἐξομολογήθηκε, κοινώνησε καὶ τὴν ἑπόμενη φορὰ ποὺ ἦλθε ἦταν ἄλλος ἄνθρωπος καὶ ἡ οἰκογένειά της ἐπανῆλθε στὴν φυσιολογική της ζωή. Ἐπισκεπτόταν συχνὰ τὸν Γέροντα Βασίλειο.
Συχνὰ ὁ Γέροντας Βασίλειος στοὺς λόγους του ἀναφερόταν σὲ αὐτὸ τὸ περιστατικὸ γιὰ τὸ πόσο εὔκολα μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ χάσει τὸ πιὸ πολύτιμο ἀγαθό, τὴν ψυχή του:
-Δύσκολα ἀποκτάει την χάρη τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ καὶ πολὺ εὔκολα μπορεῖ νὰ τὴ χάσει. Δὲν δικαιολογεῖται νὰ ὑπάρχει ἄγνοια τὴν σήμερον ἡμέρα. Οἱ πλεῖστοι εἰς ἄγνοιαν διάγουν.
Δὲν ἔχω το φῶς μου, κόρη μου, καὶ δὲν μὲ βοηθᾶνε τὰ πόδια μου ἀλλιῶς θα ἔβγαινα στοὺς δρόμους καὶ θὰ διαλαλοῦσα στοὺς ἀνθρώπους: Ποῦ ὁδεύετε ἄνθρωποι; Γρηγορεῖτε καὶ προσεύχεστε! Δὲν βλέπετε τὶς παγίδες ποὺ σᾶς στήνει ὁ ἀντίπαλος; Νηστεία, προσευχή, μετάνοια, αὐτὰ διασκορπίζουν τὰς παγίδας. Μὴ φοβεῖστε τὸν δόλον. Διδάξατε τὰς εὐθείας ὁδούς, νὰ γνωρίσουν οἱ ἀγνοοῦντες τὴν σωτήριαν ὁδόν. Ὅτι μᾶς διδάσκει ὁ Κύριος διὰ στόματος τῶν Ἀποστόλων, τῶν Διδασκάλων, τῶν Πατέρων εἶναι ἀγαθά καὶ σωτήρια. Μὴν ἀμελεῖτε ἄνθρωποι, μὴ φοβεῖστε τὰς παγίδας. Διδάξατε στοὺς ἔχοντες ἄγνοιαν, τοὺς ἀληθεῖς λόγους τοῦ Θεοῦ. Μόνον διὰ τῶν λόγων, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἔργου, δι’ὅ λόγος ἔργου ἐγένετο, σωθήσεστε. Πιστεύουμε στὸν Ἀναστάντα Χριστό. Ὁ Χριστὸς στὸν Σταυρό, ὁ Σατανᾶς στὸν Ἅδη πλέον. Ἔπαθε, ἐσταυρώθη καὶ Ἀνέστη δι’ ἡμᾶς». Ὅσο ἤμουνα, κόρη μου, στὸ Ἅγιον Ὄρος δὲν ἔλεγα καλημέρα, καλησπέρα, ἀλλὰ Χριστὸς Ἀνέστη. Ὅσο ὑπηρετοῦσα τὸν Πανάγιο Τάφο ἔζησα πολλὰ θαυμαστὰ γεγονότα. Ἀληθινά, ἀποκαλυπτικά, μόνον στὴν Ὀρθοδοξία γίνονται αὐτά. Ὁλοζώντανα. Τυφλοὶ νὰ βλέπουν, κουτσοὶ νὰ περπατᾶνε καὶ μουγκοὶ νὰ βρίσκουν τὴ μιλιά τους. Ἔχουν δεῖ τὰ μάτια μου πάμπολλα θαύματα στὸ διάστημα ποὺ ἐπέτρεψε ὁ Θεὸς νὰ διακονήσω. Αἰτεῖτε καὶ λαμβάνετε, ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ζωντανή, εἶναι ἀποκάλυψη. Ἐπιστρέψατε εἰς τὸν ἀληθινὸν δρόμον ἵνα λάβετε τὸν κλάδον τῆς ἐλαίας, τὸν Στέφανον τῆς νίκης, ὅ ἐστὶ τῆς σωτηρίας τῶν ψυχῶν.
Πηγή: Στύλος Ὀρθοδοξίας αρ.φ. 286, σελ.12-13