Κωνσταντῖνος Δ. Εὐσταθίου:
Σὲ ὅλη τὴν πορεία του ὁ Γέροντας ζοῦσε μιὰ ζωὴ ἁγία, ἐν Χριστῷ. Ἀρχὲς τοῦ 1983, ποὺ ἐπισκέφτηκα τὸν Γέροντα Πορφύριο στο Μήλεσι Ὠρωποῦ καὶ τὸν γνώριζα, τὸν ρώτησα:
– Πάτερ Πορφύριε, πηγαίνω τακτικὰ στὸν π. Βησσαρίωνα στη Μονὴ Ἀγάθωνος γιὰ ἐξομολόγηση. Νὰ συνεχίσω; Εἶναι καλός;
Κι ἀπαντᾶ χωρὶς δισταγμὸ καὶ σκέψη:
– Ἐσὺ ποὺ ἔχεις τὸν π. Βησσαρίωνα, ἐκεῖ ξανὰ καὶ ξανὰ νὰ πηγαίνεις, στὸν π. Βησσαρίωνα, εἶναι… (κι ἔκανε μιὰ χαρακτηριστική χειρονομία γιὰ νὰ δείξει ὅτι εἶναι πολὺ καλός, ἅγιος), ἐκεῖ ἐσὺ θὰ σωθεῖς μὲ τὸν πατέρα Βησσαρίωνα!
Δὲν πρέπει νὰ συναντήθηκαν ἀπὸ κοντά, πάντως ξέρω ὅτι εἶχαν ἐπαφὴ τηλεορατική. Μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ συζητοῦσαν νοητικῶς ἀπὸ μακριά!
Κάποτε ἐκμυστηρεύτηκε καὶ τὸ ἑξῆς:
– Στὴ Μονὴ Ἀγάθωνος μετὰ ἀπὸ χρόνια θὰ εὑρεθεῖ ἀκέραιο κι ἄφθορο λείψανο ἁγίου, ἑνὸς ἀπὸ τοὺς Πατέρες ποὺ ζοῦν ἐκεῖ.
Ὁ Γέροντας Πορφύριος γνώριζε πάντα τοὺς διαλογισμούς μου, πολλὰ μελλοντικὰ καὶ μιὰ φορὰ μοῦ περιέγραψε τὴν περιοχὴ τοῦ χωριοῦ μου, χωρὶς νὰ ἔχει πάει ποτέ, μάλιστα στὴ δεξιὰ πλευρὰ τοῦ χειμάρρου πρὸς τὴ θάλασσα ὅτι ἔζησαν παλαιοὶ πατέρες κι ἀσκητὲς φωτισμένοι κι ἅγιοι. Καὶ ὑπάρχουν ἐρείπια ναοῦ καὶ κτισμάτων. Δὲν τὸν πολυπίστεψα, ἀλλὰ μετὰ τὴ ἀποδημία του, ποὺ πῆγα σ’ ἐκεῖνο τὸ μέρος πρὸς συλλογὴ ὀστράκων στὴ θάλασσα, φάνηκε στὸν πυθμένα της ἕνα ἱερὸ Ναοῦ μὲ ὡραιότατο ψηφιδωτό καὶ τὸν θυμήθηκα! Σημειώνεται στὸ βιβλίο τοῦ φιλολόγου Κων/νου Ἔξαρχου (περὶ τοῦ Ἁγίου Ἡρωδίωνος) ὅτι «ἀνακαλύφθηκε δάπεδο ψηφιδωτό Ναοῦ ἐπ’ ὀνόματι τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας, ὁ ὁποῖος καὶ προϋπῆρχε τοῦ 551 μ.Χ., ὅπου σεισμός τὸν κατέστρεψε καὶ τὸν κάλυψαν ἔκτοτε νὰ νερὰ τῆς θάλασσας».
Κάποτε μοῦ πρόσφερε καὶ μιὰ φανέλα του ποὺ φοροῦσε νὰ τὴν ἔχω γιὰ θεραπευτικοὺς λόγους, ἀλλὰ δυστυχῶς, ὅταν ἔφυγα, τὴν ξέχασα καὶ δὲν τὴν πῆρα (τὸν βοήθησα ν’ ἀλλάξει). Καὶ πρὶν λίγα χρόνια μὲ βοήθησε ἐμφανῶς σὲ μιὰ δύσκολη χειρουργικὴ ἐπέμβαση.
Ἐπίσης φθινόπωρο τοῦ 1981 ποὺ διέμενε σὲ μιὰ παραγκούλα στο Μήλεσι Ὠρωποῦ, ὅπως μοῦ πρότεινε πῆγα μὲ τ’ αὐτοκίνητο 2-3 φορές βραδυνὲς ὧρες, ἀλλὰ μπερδευόμουν καὶ χάθηκα σὲ χωματόδρομο στενὸ ἀνάμεσα σὲ δάσος ἀπὸ πυκνὰ πεῦκα. Θυμᾶμαι πιὸ καθαρὰ τὴν τελευταία φορὰ δὲν ἔβρισκα διέξοδο νὰ στρίψω ἀριστερά, πρὸς τὴ διεύθυνση ὅπου διέμενε καὶ βρέθηκα ἐντελῶς ἀντίθετα πρὸς δεξιὰ κι ἀνατολικά. Σταμάτησα στη στροφή φοβισμένος μέσα στὸ ἄγριο βαθύ σκοτάδι μονολογῶντας μὲ ἀγωνία: «Τί νὰ κάνω τώρα π. Πορφύριε;» Ξεκίνησα νὰ συνεχίσω κι ὅπου μὲ βγάλει ὁ δρόμος, ἀλλὰ δὲν πρόλαβα νὰ προχωρήσω μὲ πρώτη ταχύτητα 4-5 μέτρα καὶ ξάφνου, ὦ! τοῦ ἀδιανόητου, δίχως ν’ ἀντιληφθῶ ἢ νὰ κατανοήσω πῶς, βρέθηκα ἀντίθετα μπροστὰ στὸν χῶρο του π. Πορφυρίου! Παρόμοια συνέβη καὶ προηγούμεη φορά. Ὑπάρχουν κι ἄλλα βέβαια ποὺ δὲν εἶναι τοῦ θέματος κι ἁπλῶς τὸ ἀναφέρω, καθὼς εἶχε ἀγαθὴ γνώμη γιὰ τὸν Πνευματικό μου π. Βησσαρίωνα ὡς συγκοινωνοῦντα πνευματικά δοχεῖα καὶ μάλιστα προγνώρισε τὴν ἀφθαρσία τοῦ λειψάνου του.
Ἀλλὰ ἂς ἐπανέλθουμε στὸν Γέροντα Βησσαρίωνα. Ὁ δικηγόρος τῶν Ἀθηνῶν Εὐθύμιος Νέμτζας, ὅταν πρὸ πολλῶν ἐτῶν ἐπισκέφθηκε τὴ Μονὴ Ἀγάθωνος, θυμᾶται ὅτι ὁ μακαριστὸς ἡγούμενος π. Γερμανός τοῦ τὸν ἔδειξε λέγοντας: «Αὐτὸς ποὺ βλέπεις θὰ γίνει ἅγιος μιὰ μέρα».
Κάποτε, ποὺ περιόδευσε στὸ Ἅγιον Ὄρος, τοῦ λέει ὁ γνωστὸς Γέροντας Παΐσιος, ὅταν συναντήθηκαν.
– Σὲ ζηλεύω, π. Βησσαρίωνα, μὲ τὴ ζωὴ ποὺ κάνεις.
Ὅταν ἀποχώρησε, ἐπαναλάμβανε στὸν συνοδό του μὲ ἀπορία.
– Ἄκου λέει μὲ ζηλεύει, τί βρῆκε νὰ ζηλέψει σὲ μένα!
(Ἡ ἁπλότητα σὲ ὅλο τὸ βάθος της).
Μιὰ φορὰ τοῦ ἔστειλε μιὰ πνευματική του κόρη γιὰ κάποιο θέμα της κι ὅταν τὸν συνάντησε καὶ τοῦ ἐξήγησε ὅτι τὴ στέλνει ὁ π. Βησσαρίων, τῆς ἀπάντησε:
– Ναί, ξέρω. Ἦρθε ὁ ἴδιος καὶ μοῦ μίλησε γιὰ σένα.
(Καὶ τὸν συνιστοῦσε στοὺς Φθιωτεῖς γιὰ ἐξομολόγηση στὴ Μονὴ ᾿Αγάθωνος).
Πηγή: «Ἡ ἀφθαρσία τῆς Ἀγάπης – Ἅγιος Βησσαρίων», Κωνσταντῖνος Δ. Εὐσταθίου, ἐκδ. Ἄθως, σέλ.239-241