Πατήρ Διονύσιος Κατσούλης:
Mία ἀπό τίς χειρότερες ἁμαρτίες, πού μπορεῖ νὰ διαπράξει ὁ ἄνθρωπος προσβάλλοντας το θέλημα τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἡ ἐνασχόληση μὲ τὸν ἀποκρυφισμό. Ἡ ἔννοια τοῦ ἀποκρυφισμοῦ (ἤ ἀπόκρυφη γνώση ἤ ἀπόκρυφες τέχνες) εἶναι ἄμεσα συνδεδεμένη μέ τή μαγεία, δηλαδή εἶναι ἕνα εἶδος γνώσης ἤ δύναμης, τό ὁποῖο παρέχει ὁ Διάβολος στόν ἄνθρωπο.
Καί καθώς αὐτοῦ τοῦ εἴδους ἡ γνώση εἶναι κρυφή ἀπό τό εὐρύ κοινό, ὀνομάστηκε ἀπόκρυφη. Ὁ Θεός, ὡστόσο, ξεκαθαρίζει στην πρώτη Εντολή τοῦ Δεκαλόγου ὅτι δέν πρέπει νά ἀναγνωρίζουμε ἄλλους (ψεύτικους) θεούς ἤ νά συσχετιζόμαστε μαζί τους. Ἕνας εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός, ὁποιαδήποτε ἄλλη «θεότητα» εἶναι δαίμονας, δὲν ὑπάρχουν ἄλλοι θεοί. Ἀλλά δέν ἀρκεῖ μόνο νά μήν ἀναγνωρίζουμε ἄλλο Θεό, ἐκτός τοῦ ἀληθινοῦ, πρέπει νά μήν ἔχουμε σχέση μέ τούς ψεύτικους θεούς, τά δαιμόνια.
Ἡ ὁποιαδήποτε συνεργασία τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Διάβολο (Εωσφόρο) καί τούς δαίμονες ὀνομάζεται μαγεία καί εἶναι ἀπαγορευμένη καί καταδικασμένη ἀπό τόν Θεό. Αὐτό, ὡστόσο, γινόταν σε ὅλες τίς πολυθεϊστικές θρησκεῖες τῆς ἀρχαιότητας, οἱ ἄνθρωποι θεωροῦσαν θεούς τά διάφορα δαιμόνια, τούς ἀπέδιδαν λατρεία καί ζητοῦσαν τή βοήθειά τους μέσω τῆς μαγείας.
Ὁ πνευματικός ξεπεσμός τῶν ἀνθρώπων στην πρό Χριστοῦ εποχή, ἐκτός ἀπό τή μαγεία, συνδέεται καί μέ τίς ἀνθρωποθυσίες. Οἱ πολυθεϊστές πίστευαν ὅτι οἱ «θεοί» διψοῦν γιὰ ἀνθρώπινο αἷμα, μέ ἀποτέλεσμα να ὁδηγοῦνται σε τελετουργικές θυσίες ἀνθρώπων, γιὰ νὰ ἐξευμενίζουν τούς θεούς ἤ νά ἐναγίζουν τά πνεύματα τῶν νεκρῶν. Στήν Ἰλιάδα (Ψ’ 175) ὁ Ἀχιλλέας σφάζει δώδεκα νεαρούς Τρῶες, γιά νά ἐναγίσει τόν νεκρό Πάτροκλο.
Βέβαια, ἡ μεγαλύτερη χαρά τῶν δαιμόνων ἦταν (καί εἶναι) νὰ βάζουν τοὺς γονεῖς νὰ θυσιάζουν τὰ ἴδια τους τά παιδιά, μία δαιμονική πρακτική στήν ὁποία παρασύρονταν καί οἱ Ἰσραηλίτες, παρόλο πού ὁ Θεός τήν ἀπαγόρευε ρητά (Δευτ. 12,31 καί Λευιτ. 18,21). Παρά τή σκληρή τιμωρία, πού προέβλεπε ὁ Θεός γιὰ αὐτὸ τὸ ἔγκλημα, οἱ Ἑβραῖοι δέν διορθώνονταν (Ἱερ. 7,31 καί Ἰεζ. 16,20).
Ἡ μαγεία, ἀνάλογα μὲ τὸ τί ἐπιδιώκουν οἱ ἄνθρωποι, διακρίνεται σε λευκή (δῆθεν γιά να κάνουμε καλό ἤ θεραπεῖες), μαύρη (για να κάνουμε όποιοδήποτε κακό) καί μελλοντολογία (δῆθεν γιὰ νὰ γνωρίσουμε τό μέλλον μας). Στή ρωμαϊκή ἐποχή ἐπικράτησε καί ἄλλη μία διάκριση στόν ἀποκρυφισμό, ὑπῆρχε μαγεία γιά μορφωμένους, ἡ Θεουργία, καί γιά τά λαϊκά στρώματα, ή Γοητεία. Ἐπίσης κάθε λαός εἶχε ἀναπτύξει καί τήν τοπική του μαγεία, κάτι σάν ἐθνική σχολή. Ἔτσι ὑπῆρχε ἡ σουμεριακή μαγεία, τὴν ὁποία κληρονόμησαν οἱ Βαβυλώνιοι, ἡ αἰγυπτιακή, πού όνομάστηκε ἑρμητική ἀπό τόν Θώθ (Τρισμέγιστο Ἑρμῆ), ἡ χανανιτική, ἡ φοινικική καί ἡ ἑλληνική.
Στήν ἀρχαία Ἑλλάδα ἐφαρμόζονταν ὅλα τὰ εἴδη μαγείας. Στήν Ὀδύσσεια ὑπῆρχαν οἱ περίφημες μάγισσες Κίρκη καί Καλυψώ, ὑπῆρχε γενικότερα θεά τῆς μαγείας, ἡ Ἑκάτη, ἀλλά παραδόξως ὑπῆρχαν καί περιπτώσεις πού διώκονταν κάποιοι μάγοι (Πλάτωνος Νόμοι 933) ἤ θανατώθηκαν, ὅπως ἡ Θεωρίδα ἀπό τήν Λήμνο (Δημοσθένους, Κατά Ἀριστογείτονος 79). Δηλαδή κυνήγι μαγισσῶν γινόταν καί στήν ἀρχαία Ἀθήνα! Ξακουστές, ἐπίσης, ἦταν οἱ μάγισσες τῆς ἀρχαίας Θεσσαλίας (Αριστοφάνους Νεφέλαι 749 καί Plinius, Naturalis Historia 30,6).
Στή σύγχρονη ἐποχή τοῦ δυτικοῦ ὀρθολογισμοῦ πολλοί ἄνθρωποι νομίζουν ὅτι δὲν ὑπάρχει μαγεία καί ὅτι ὅλα αὐτά εἶναι φαντασιώσεις ἀνόητων ἀνθρώπων. Μακάρι νὰ μὴν ὑπῆρχε μαγεία καί ὅλα αὐτά νὰ ἦταν ἕνα ψέμα. Ἀναμφίβολα, ὑπάρχουν πολλοί ἐπαγγελματίες ἀπατεώνες, οἱ ὁποῖοι παριστάνουν τούς μάγους καί ἐξαπατοῦν ἀφελεῖς ἀνθρώπους μέ τό ἀζημίωτο!
Ωστόσο ὑπάρχουν καί περιπτώσεις, ὅπου κάποια ὑπερφυσικά φαινόμενα εἶναι πραγματικά καί ὄχι ἀπλά τεχνάσματα. Αὐτό το βλέπουμε στίς Δέκα Πληγές τοῦ Φαραώ, μέ τούς εἰδωλολάτρες ἱερεῖς τῆς Αἰγύπτου. Ἡ ἴδια ἡ Ἁγία Γραφή μᾶς βεβαιώνει ὅτι εἶχαν μαγικές δυνάμεις (Ἔξ. 7,11) καί, μέσω δαιμονικῆς ἐνέργειας, μποροῦσαν νὰ κάνουν ὑπερφυσικά πράγματα.
Ἡ Αἴγυπτος ἐκείνη τήν ἐποχή (1374 π.Χ.) ἦταν μία πανίσχυρη αὐτοκρατορία, στρατιωτικά καί οἰκονομικά, ἀλλά ταυτόχρονα ἦταν καί τό βασίλειο τῆς μαγείας καί τοῦ σατανισμοῦ. Ἀπέναντι λοιπόν σε αὐτούς τούς ἰσχυρούς μάγους ὁ Θεός στέλνει τόν ταπεινό δοῦλο Του, ἕναν φτωχό καί βραδύγλωσσο βοσκό (Ἔξ. 6,30), τόν Μωυσῆ, γιὰ νὰ ἀποδείξει σέ ὅλη τήν ἀνθρωπότητα ὅτι ἡ δύναμη δέν εἶναι τοῦ Σατανᾶ καί τῶν ψευδοθεῶν ἀλλά τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ.
Καί ὁ ταπεινός Μωυσῆς, μέ τήν ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ, τελικά συντρίβει καί ἐξευτελίζει τούς μάγους τοῦ Φαραώ Ἀμενχοτέπ Γ’ (Amenhotep III) καί ὁλόκληρο τό βασίλειο τῆς Αἰγύπτου, γιὰ να δώσει καί ἕνα διαχρονικό μήνυμα, ὅτι ὁ ἄνθρωπος πρέπει να καταφεύγει στήν ἐνέργεια καί τή χάρη τοῦ Παντοδύναμου Θεοῦ καί ὄχι στόν Σατανᾶ, τοῦ ὁποίου ἡ δύναμη κατατροπώθηκε μέ τίς Δέκα Πληγές καί τή θαυμαστή διάβαση τῆς Ἐρυθρᾶς θάλασσας (Ἔξ. 14,29).
Το ἴδιο γίνεται στήν Καινή Διαθήκη, τα δαιμόνια τρέμουν μπροστά στόν Χριστό καί δέν ἔχουν δύναμη οὔτε να μποῦν μέσα στά γουρούνια (Μτ. 8,31), χωρίς τήν ἄδεια τοῦ Κυρίου. Ἀλλά καί ἡ τριπλή προσπάθεια τοῦ Διαβόλου να πειράξει τόν Χριστό στην ἔρημο (Μτ. 4,11), κατέληξε σε παταγώδη ἀποτυχία.
Ἀπέναντι σέ ὅλο αὐτό τό ὀλέθριο φαινόμενο, ὁ Θεός ἔχει δώσει ξεκάθαρη ἀπάντηση, καταδικάζει κάθε μορφή μαγείας μέ τόν πλέον αὐστηρό τρόπο (Λευιτ. 19,26 καί Δευτ. 18,10), ἐνῶ παράλληλα ἀποκαλύπτει ὅτι ὁποιαδήποτε «ἐπιτυχία» τῶν μάγων, εἴτε για θεραπεία εἴτε για πρόβλεψη, ὀφείλεται στήν ἐνέργεια τοῦ Σατανᾶ.
Οἱ μάγοι ὀνομάζονται φαρμακοί στή Βίβλο (Ἕξ. 22,18) καί οἱ μάγισσες φαρμακίδες, διότι μεταξύ ἄλλων, ἤξεραν να φτιάχνουν δηλητήρια, τὰ ὁποῖα πωλοῦσαν σε ἐπίδοξους δολοφόνους. Αντίστοιχα τά μάγια ὀνομάζονται καί «φαρμακείες» (Ἀποκ. 9,21).
Ἄλλες κατηγορίες μάγων εἶναι οἱ ἐγγαστρίμυθοι καί οἱ ἐπαοιδοί (Λευιτ. 19,31 καί 20,27), ἐνῶ ὑπάρχουν καί οἱ μελλοντολόγοι, οἱ «τερατοσκόποι» (Δευτ. 18,11), δηλαδή τά μέντιουμ (πνευματιστές καί ὑπνωτιστές). Ὁ ἀνάξιος βασιλιάς τοῦ Ἰσραήλ, ὁ Σαούλ, παραβιάζοντας τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ (Ήσ. 8,19), κατέφυγε σε γυναίκα μέντιουμ, γιά νά συμβουλευτεῖ πνεύματα νεκρῶν (Α’ Βασιλειῶν 28,8), ὥστε νά μάθει το μέλλον του.
Κάθε φορά πού οἱ ἀρχαῖοι Ἰουδαῖοι πρόδιδαν τήν πίστη τους στόν ἀληθινό Θεό, τόν Γιαχβέχ, καί παρασύρονταν στόν πολυθεϊσμό καί τὸν ἀποκρυφισμό, ὁ Θεός ἀπαντοῦσε μέ αὐστηρό λόγο, μέσω τῶν Προφητῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Ὀνόμαζε τόν λαό τοῦ Ἰσραήλ πόρνη (Ωσ. 2,2 καί Ησ. 1,21) καί μοιχαλίδα, για να τούς δώσει να καταλάβουν πόσο φρικτή ἁμαρτία ἦταν αὐτό πού ἔκαναν.
Ὁ Θεός ἀγαπᾶ τοὺς ἀνθρώπους, τόν λαό Του, τόσο πολύ (Ἔξ. 20,5), πού δέν ἀνέχεται να τούς μοιράζεται μέ τόν Διάβολο. Μᾶς θέλει μόνο δικούς Του! Γι’ αὐτό παρομοίαζε μέ πόρνη τούς Ἰσραηλίτες, διότι πρόδιδαν τόν νόμιμο σύζυγό τους, τόν Θεό (Ἱερ. 3,20) καί ἔκαναν παράνομη σχέση μέ τούς βρώμικους ἐραστές, τούς ψευδοθεούς τῆς εἰδωλολατρείας (Ιεζ. 16,17).
Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, ἐπίσης, ἔχει καταδικάσει μέ κανόνες Συνόδων κάθε εἶδος μαγείας καί ἀφορίζει τοὺς ἀμετανόητους Χριστιανούς, πού ἐπιμένουν νὰ ἀσχολοῦνται μὲ τὸν ἀποκρυφισμό (Πενθέκτη Οἰκ. Σύνοδος, κανόνες 61-62). Ἀξίζει να γνωρίζουμε ὅτι στήν ἀρχαία Ἐκκλησία ὑπῆρχαν εἰδωλολάτρες, οἱ ὁποῖοι ὅταν ἀποφάσισαν να γίνουν Χριστιανοί, ἔκαψαν τὰ μαγικά βιβλία τους, γιά νά σβήσει ή δαιμονική γνώση (Πράξ. 19,19).
Παρά τήν ἐξάπλωση τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ τὸν ἀγώνα τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας ἐνάντια στόν ἀποκρυφισμό καί τή λατρεία τοῦ Διαβόλου, το κακό ἐπιβίωσε καί ἔφτασε μέχρι τήν ἐποχή μας. Τό ὄχημα, τό ὁποῖο μετέφερε τόν σατανισμό ἀπό τήν ἀρχαία Μέση Ανατολή στη σύγχρονη ἐποχή εἶναι ὁ Γνωστικισμός.
Ἡ ἀφετηρία τοῦ Γνωστικισμοῦ βρίσκεται στα τέλη τοῦ 1ου αι. μ.Χ., μετά τήν καταστροφή τοῦ Ναοῦ τῶν Ἱεροσολύμων (70 μ.Χ.), ὅταν κάποιοι Ἑβραῖοι κρυφοσατανιστές ἄρχισαν να δημιουργοῦν τίς ὁμάδες τῶν Γνωστικῶν, οἱ ὁποῖοι παρίσταναν τούς φιλοσόφους, ἀλλά στην πραγματικότητα ἀγωνίζονταν να πολεμήσουν τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καί νά κρατήσουν ζωντανή τή μαγεία τῆς Ἀνατολῆς καί τή λατρεία τοῦ Ἑωσφόρου.
Στήν Ἀποκάλυψη (2,9) οἱ Ἑβραῖοι Γνωστικοί ὀνομάζονται «Συναγωγή τοῦ Σατανᾶ» καί μία ἀπό τίς πρῶτες γνωστικές ὁμάδες εἶναι οἱ Νικολαΐτες (Ἀποκ. 2,6). Ἕνας ἀπό τούς πρώτους Γνωστικούς (ἴσως καί ὁ πρῶτος ἀρχηγός τους) ἦταν ὁ Σίμων ὁ Μάγος (Πράξ. 8,9). Στούς ἑπόμενους αἰῶνες οἱ ὁμάδες καί οἱ «σχολές» Γνωστικῶν πολλαπλασιάστηκαν, ἔχουμε Ἕλληνες, Πέρσες καί Αἰγύπτιους, πού φτιάχνουν γνωστικά παραθρησκευτικά συστήματα.
Ὡστόσο ὁ γνήσιος ἰουδαϊκός Γνωστικισμός διατηρήθηκε καί ἐξελίχθηκε στόν μεσαιωνικό καμπαλισμό (Καμπάλα ἤ Καμπαλάχ), ὁ ὁποῖος διακρίνεται σε θεωρητικό – φιλοσοφικό καμπαλισμό (Kabbalah lyunit) καί πρακτικό καμπαλισμό (Kabbalah maasit ἤ σολομωνική). Μέσα ἀπό αὐτά τά δύο σατανικά παρακλάδια διατηρήθηκε ὁ ἀρχαῖος πολυθεϊσμός, μεταμφιεσμένος βέβαια, ἀλλά καί ἡ γνώση τῆς μαγείας, ἡ ἐφαρμογή της στήν πράξη.
Δυστυχῶς, ὁ ἄλλος μεγάλος κλάδος τῆς μαγείας, ὁ ἀρχαῖος αἰγυπτιακός ἤ ἑρμητικός, διατηρήθηκε μέσω τῶν Ἑλλήνων τοῦ Βυζαντίου, κάποιοι ἀπό τούς ὁποίους γοητεύονταν ἀπό τήν πλάνη τοῦ ἀποκρυφισμοῦ καί εἶχαν ὁλόκληρες βιβλιοθήκες με βιβλία ἑρμητισμοῦ. Ἕνας ἀπό αὐτούς ἦταν ὁ ἀποκρυφιστής Γεώργιος Πλήθων (ἤ Γεμιστός), ὁ ὁποῖος μετέδωσε τίς ἀπόκρυφες γνώσεις του στούς Ιταλούς τῆς Φλωρεντίας το 1439.
Ὁ καμπαλισμός καί ὁ ἑρμητισμός διαδόθηκαν σχεδόν σε όλους τοὺς ἐπιστήμονες τῆς Εὐρώπης, ἀπό τήν Ἀναγέννηση καί ἔπειτα, μέχρι πού κατάφεραν νά ἐγκατασταθοῦν μόνιμα στον Τεκτονισμό, κατά τη διάρκεια τοῦ 18ου αἰώνα. Τελικά ὁ καμπαλισμός ἔγινε το κυρίαρχο δόγμα στις μασονικές στοές, οἱ ὁποῖες μετατράπηκαν σε ναούς τῆς σατανικής καμπαλιστικῆς θρησκείας.
Πολλοί ἄνθρωποι ταυτίζουν τή μασονία μέ τόν Σιωνισμό. Στήν πραγματικότητα ὁ Σιωνισμός εἶναι τό ἀφεντικό, ἐνῶ οἱ μασόνοι εἶναι οἱ ὑπάλληλοι. Καί ὁ σύγχρονος Σιωνισμός (ἀπό τό 1740 καί ἔπειτα) προέκυψε ἀπό τή συνεργασία τοῦ Γερμανοῦ κρυφοσατανιστῆ βασιλιᾶ τῆς Πρωσίας Φρειδερίκου Β’ (Frederick II) με συγκεκριμένους Ἑβραίους καμπαλιστές (Ἀσκεναζί), οἱ ὁποῖοι λαχταροῦν νὰ καταστρέψουν τήν πίστη στόν Χριστό καί στή θέση Του να φέρουν τόν δικό τους ψευδομεσσία.
Στήν ἱστορική αὐτή ἀναδρομή, τήν ὁποία κάναμε γιά νά καταλάβουμε πῶς φτάσαμε νά ἐπιβιώνει ἀκόμα ἡ ἀρχαία εἰδωλολατρεία, χρειάζεται νά ἀναφέρουμε καί τήν Οὐκρανή καμπαλίστρια Ἕλενα Μπλαβάτσκυ (Blavatsky), ἡ ὁποία ἵδρυσε τή «Θεοσοφική Ἑταιρεία» το 1875 καί συνέδεσε τόν ἀποκρυφισμό τῆς Εὐρώπης μέ τά θρησκεύματα τῆς ἀνατολικῆς Ἀσίας. Οἱ παρανοϊκές θεωρίες τῆς Μπλαβάτσκυ ἔδωσαν ἔμπνευση καί ὤθηση στα παραθρησκευτικά κινήματα τοῦ 20οῦ αἰώνα, στήν Ἀριοσοφία, στη Νέα Ἐποχή καί στόν νεοπαγανισμό.
Ὅλα αὐτά τά «πνευματικά σκουπίδια», ἰδίως ὁ νεοπαγανισμός καί ὁ δωδεκαθεϊσμός στη σύγχρονη Ἑλλάδα, διακινοῦν ἰδέες τῆς Μπλαβάτσκυ καί συνδέονται ἤ καί χρηματοδοτούνται ἀπό μασονικές στοές. Το ἴδιο συμβαίνει καί μὲ τὸ κίνημα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τὸ ὁποῖο ἐπιδιώκει τή συνένωση τῶν χριστιανικῶν αἱρέσεων μεταξύ τους, ἀλλά καί με τις διάφορες θρησκεῖες τοῦ κόσμου, ὥστε νά καταλήξουμε στην παγκόσμια θρησκεία τοῦ Ἀντιχρίστου.
Εἰδική μνεία ὀφείλουμε να κάνουμε καί γιὰ τὴν ἀστρολογία, ἡ ὁποία ζεῖ καί βασιλεύει στην «ὀρθολογική» ἐποχή μας, παρόλο ποὺ ἡ ἐπιστήμη τῆς Ἀστρονομίας ἔχει ἀποδείξει περίτρανα ὅτι οἱ πλανῆτες δέν ἐπηρεάζουν τή ζωή μας, ἑπομένως ἡ ἀστρολογία εἶναι ἀπάτη. Ἐδῶ εὐθύνη ἔχουν καί τά ΜΜΕ, τά ὁποῖα καθημερινὰ ἀφιερώνουν στῆλες γιὰ τὰ ζώδια καί τὰ ὡροσκόπια, παρέχοντας ἔτσι στήριξη στούς ἀστρολόγους.
Ὁ Ἰταλός ἀποκρυφιστής τῆς Ἀναγέννησης Μαρσίλιο Φιτσίνο, ὁ ὁποῖος γνώρισε τόν Γεώργιο Γεμιστό στή Φλωρεντία, συνέδεσε τήν εὐρωπαϊκή ἀστρολογία μέ τήν ἀρχαία ἑρμητική μαγεία, ἡ ὁποία ἔλεγε: «Κάθε ἄνθρωπος ἀναλαμβάνεται, τή στιγμή τῆς γέννησής του, ἀπό τόν δαίμονα πού ὁρίζει ἡ θέση τῶν ἄστρων. Αὐτός εἰσχωρεῖ σὲ ὅλα τὰ μέρη τοῦ σώματος…» (Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους, Ἐκδ. Ἀθηνῶν, τόμος ΣΤ’, σελ. 508). Μέσω αὐτοῦ του «πλανητικοῦ» δαίμονα πιστεύουν οἱ ἀστρολόγοι ὅτι τὰ ἄστρα ἐπηρεάζουν τή ζωή μας, ἀλλά δέν τολμοῦν νὰ τὸ ὁμολογήσουν δημόσια.
Συνεπῶς, ἡ ἀστρολογία εἶναι παρακλάδι τοῦ σατανισμοῦ καί ἀντίστοιχα καταδικάζεται ἀπό τήν Ἁγία Γραφή (Ησ. 47,13) καί τήν Ἐκκλησία μας (Σύνοδος Λαοδικείας, κανόνας 36). Τέλος, οἱ ἑρμητικοί ἀστρολόγοι, ὅπως καί οἱ καμπαλιστές μασόνοι (Τέκτονες), πιστεύουν στή σατανική θεωρία τῆς μετεμψύχωσης (ἤ μετενσάρκωσης).
Ἀσφαλῶς, ὁ Χριστιανός πρέπει να μισεῖ καί νὰ ἀποστρέφεται κάθε εἶδος ἀποκρυφισμοῦ! Νά μένει μακριά ἀπό μασόνους, ἀστρολόγους, μέντιουμ, καφετζούδες, χαρτορίχτρες, ύπνωτιστές, πνευματιστές καί μελλοντολόγους. Μακριά ἀπό μάγια καὶ ξόρκια, ὅπως τὸ ξεμάτιασμα μέ φλυτζάνι καί ἐλαιόλαδο (ἡ ἀρχαία λεκανομαντεία!), μακριά ἀπό ψευτοφυλαχτά, ὅπως γαλάζιες χάντρες καί μάτια. Μακριά ἀπό ἀντιχριστιανικές πρακτικές, ὅπως ἡ γιόγκα καί ὁ διαλογισμός.
Δέν μποροῦμε νά εἴμαστε καί μέ τόν Χριστό καί μέ τόν Διάβολο, «τίς δὲ συμφώνησις Χριστῷ πρὸς Βελίαλ;» (Β’ Κορ. 6,15). Ὁ Χριστός ήρθε στον κόσμο για να διαλύσει τὰ ἔργα τοῦ Πονηροῦ (Α’ Ἰω. 3,8). Ἢ θὰ εἴμαστε 100% στην πλευρά τοῦ Χριστοῦ ἤ θά εἴμαστε μὲ τὸν Διάβολο, ἤ Παράδεισος ἤ Κόλαση, δέν ὑπάρχει κάτι ἐνδιάμεσο.
Ὁ Χριστὸς δὲν κάνει διαπραγματεύσεις μέ τά δαιμόνια, τούς λέει κλείστε το στόμα σας (Μρ. 1,25), σηκωθείτε καί φύγετε. Καί ἐμεῖς, ὡς Χριστιανοί, να καταφεύγουμε στά πνευματικά όπλα τῆς Ἐκκλησίας, στην προσευχή, στόν άγιασμό, στα μυστήρια καί στις εὐχές, τίς ὁποῖες διαβάζει ὁ ἱερέας κατά τῆς βασκανίας ή όποιασδήποτε ἄλλης δαιμονικῆς ἐνέργειας. «Ἀντίστητε τῷ διαβόλῳ καὶ φεύξεται ἀφ᾽ ὑμῶν» (Ἰακ. 4,7).
Πηγή: «Ὀρθόδοξη Κατήχηση – Φῶς στίς Χριστιανικές ἀρετές», Πατήρ Διονύσιος Κατσούλης, ἐκδ. Σαΐτης, Ἀθήνα 2026, σελ.77-84