Ἡ Παγκοσμιοποίησις πεθαίνει, ἡ Οὐκρανία ἡττᾶται παρὰ τὴν ἀπίστευτη σὲ ὑλικὸ καὶ χρῆμα χορήγησι ἀπὸ τὶς ΗΠΑ καὶ ΕΕ, ἡ Ρωσία… ἦταν πολὺ σκληρὴ γιὰ νὰ πεθάνει καὶ τὸ Ἰράν στὸ τέλος, ἔβγαλε καὶ τὴ γλῶσσα του περιπαικτικά! Quid delictum est?
Γράφει ὁ Πύρινος Λὀγιος
Ἡ Δύσις στὰ χέρια τῶν Νεοταξιτῶν, ἔγινε ἕνα κρᾶμα ἀπὸ πολυπολιτισμικὰ σκουπίδια καὶ ἔρμαιο σὲ χέρια διαχειριστῶν καὶ ὄχι ἡγετῶν! Σήμερα, πληρώνει τὸ βαρὺ τίμημα…
Ἐὰν παρατηρήσῃ κανεὶς μὲ ψύχραιμη ἀπόστασι τὶς σημερινὲς παγκόσμιες ἐξελίξεις, βλέπει τὴν Οὐκρανία νὰ παραπαίῃ καὶ νὰ χάνῃ σταδιακὰ τὸ Ντονμπάς, τὴ Ζαπορίζια, τὸ Μικολάεφ καὶ τὴν Ὀδησσό, ἐνῷ ἔχει ἤδη ἡττηθῇ στρατηγικὰ στὸν ἀέρα. Ταυτόχρονα βλέπει καὶ τὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες, τὸν τελευταῖο κυρίαρχο τῆς μεταψυχροπολεμικῆς ἐποχῆς, νὰ παραπαίουν καὶ αὐτές, ὄχι πλέον ἀπὸ ἐξωτερικὴ πίεσι μόνον, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν ἀδυναμία τους νὰ διατηρήσουν τὸ βάρος τῆς ἡγεμονίας ποὺ οἱ ἴδιες εἶχαν ὑψώσει σὲ δόγμα.
Εἴκοσι περίπου χρόνια πρίν, ἕνας ἀπὸ τοὺς ὀξυδερκέστερους Ἀμερικανοὺς γεωστρατηγιστές, ὁ Ζμπίγκνιεφ Μπρεζίνσκι, εἶχε ἤδη διατυπώσει μὲ ἀκρίβεια τὸ δίλημμα ποὺ σήμερα ἐκρήγνυται μπροστά μας. Σὲ δοκίμιό του μὲ τίτλο «Τὸ δίλημμα τοῦ τελευταίου κυρίαρχου», δημοσιευμένο τὸ 2005, ἔθεσε τὸ ἐρώτημα ποὺ ἀκόμη καὶ σήμερα παραμένει ἀναπάντητο: Κυριαρχία γιὰ ποιὸ σκοπό;
Ἡ Θεωρία τοῦ Μπρεζίνσκι
Ὁ Μπρεζίνσκι δὲν ἦταν ἁπλῶς ἕνας ἀκόμη ἀκαδημαϊκός. Εἶχε διατελέσει Σύμβουλος Ἐθνικῆς Ἀσφαλείας ἐπὶ προεδρίας Κάρτερ, εἶχε μελετήσει σὲ βάθος τὴ σοβιετικὴ πραγματικότητα καὶ εἶχε κατανοήσει ὅσο λίγοι τὴ γεωγραφικὴ λογικὴ τῆς ἐξουσίας. Ἡ σκέψις του δὲν βασιζόταν σὲ ἠθικολογίες οὔτε σὲ ἰδεολογικὲς ἐμμονές· βασιζόταν στὴν ψυχρὴ παρατήρησι τοῦ χάρτη. Καὶ ὁ χάρτης, γιὰ ἐκεῖνον, εἶχε ἕνα μόνον κέντρο βάρους: τὴν Εὐρασία.
Ἡ κεντρικὴ του θέσις, ὅπως τὴν ἀνέπτυξε στὸ βιβλίο «Ἡ Μεγάλη Σκακιέρα» τὸ 1997, εἶναι ἁπλῆ καὶ ἀδυσώπητη. Ἡ Εὐρασία ἀποτελεῖ τὴ σκακιέρα πάνω στὴν ὁποία παίζεται τὸ παιχνίδι τῆς παγκόσμιας πρωτοκαθεδρίας. Ὅποιος ἐλέγχει τὴν Εὐρασία, ἐλέγχει τὸν κόσμο.
Γιὰ πρώτη φορὰ στὴν Ἱστορία, μία μὴ εὐρασιατικὴ δύναμις, οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες, βρέθηκε στὴ θέσι νὰ ἀσκῇ ἀποφασιστικὴ ἐπιρροή πάνω σὲ αὐτὴ τὴν ἤπειρο. Ἡ διατήρησις αὐτῆς τῆς πρωτοκαθεδρίας, ὅπως ὑποστήριζε, ἐξαρτᾶται ἀπὸ ἕνα καὶ μόνον στρατηγικὸ καθῆκον: Νὰ ἐμποδισθῇ ἡ ἐμφάνισις ὁποιασδήποτε δυνάμεως ἢ συνασπισμοῦ δυνάμεων ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ κυριαρχήσῃ στὴν Εὐρασία καὶ νὰ ἀμφισβητήσῃ τὴν ἀμερικανικὴ θέσι.
Μέσα σὲ αὐτὸ τὸ πλαίσιο, ὁ Μπρεζίνσκι διέκρινε δύο κατηγορίες κρατῶν. Ἀπὸ τὴ μία τοὺς γεωστρατηγικοὺς παίκτες — τὴ Γαλλία, τὴ Γερμανία, τὴ Ρωσία, τὴν Κίνα καὶ τὴν Ἰνδία —, κράτη ἱκανὰ νὰ διαμορφώνουν ἐνεργὰ τὸ γεωπολιτικὸ παιχνίδι. Ἀπὸ τὴν ἄλλη τοὺς γεωπολιτικοὺς ἄξονες, κράτη τῶν ὁποίων ἡ σημασία δὲν πηγάζει ἀπὸ τὴν ἐγγενῆ τους ἰσχύ, ἀλλὰ ἀπὸ τὴ γεωγραφικὴ τους θέσι. Ἀνάμεσά τους ξεχώριζε μὲ δραματικὴ ἔμφασι ἡ Οὐκρανία.
Ἡ φράσις του παραμένει μέχρι σήμερα ἡ πιὸ εὔστοχη σύνοψις τοῦ οὐκρανικοῦ ζητήματος: Χωρὶς τὴν Οὐκρανία, ἡ Ρωσία παύει νὰ εἶναι εὐρασιατικὴ αὐτοκρατορία! Μὲ τὴν Οὐκρανία ὑποταγμένη καὶ ἐνσωματωμένη, ἡ Ρωσία γίνεται αὐτόματα αὐτοκρατορία. Ἡ ἀνεξαρτησία τῆς Οὐκρανίας δὲν ἦταν γιὰ τὸν Μπρεζίνσκι ζήτημα δημοκρατίας ἢ ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων. Ἦταν ζήτημα γεωπολιτικῶν μαθηματικῶν.
Ἡ Οὐκρανία προσέφερε στὴ Ρωσία πληθυσμό, γεωργικὸ πλοῦτο, βιομηχανικὴ βάσι καὶ πρόσβασι στὴ Μαύρη Θάλασσα. Ἡ ἀπώλειά της μείωνε τὴ Ρωσία σὲ περιφερειακὴ ἀσιατικὴ δύναμι, περιορισμένη καὶ ἀποδυναμωμένη. Ἡ ἀνάκτησή της τὴν ἐπανέφερε στὸ ἐπίπεδο τῆς αὐτοκρατορίας.
Αὐτὴ ἡ διάγνωσις ἀποδείχθηκε προφητική. Ὁ πόλεμος ποὺ ξέσπασε τὸ 2022 ἐξ’ αἰτίας τῆς δυτικῆς νεοταξικῆς λαίλαπας καὶ συνεχίζεται μέχρι σήμερα, δὲν εἶναι παρὰ ἡ βίαιη ἐπιβεβαίωσις τῆς λογικῆς τοῦ Μπρεζίνσκι. Ἡ Ρωσία δὲν πολεμᾷ γιὰ ἀφηρημένες ἰδεολογίες. Πολεμᾷ γιὰ νὰ μὴ χάσῃ ὁριστικὰ τὸν γεωπολιτικὸ ἄξονα ποὺ τῆς ἐπιτρέπει νὰ παραμένῃ μεγάλη δύναμις.
Ἡ Δύσις, ἀπὸ τὴν πλευρά της, ὑποστηρίζει τὴν Οὐκρανία ὄχι ἀπὸ ἀφηρημένη ἀλληλεγγύη, ἀλλὰ ἐπειδὴ γνωρίζει ὅτι ἡ πλήρης ρωσικὴ ἐπικράτησις θὰ ἀνατρέψῃ τὴν ἰσορροπία στὴν Εὐρασία.
Ὅμως ὁ Μπρεζίνσκι δὲν περιορίσθηκε στὴ γεωγραφικὴ ἀνάλυσι. Στὸ δοκίμιό του τοῦ 2005 προχώρησε βαθύτερα. Διεπίστωσε ὅτι οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες εἶχαν καταστεῖ ὁ τελευταῖος πραγματικὰ κυρίαρχος τοῦ πλανήτη. Ἐνῷ ὅλα τὰ ἄλλα κράτη ἔβλεπαν τὴν κυριαρχία τους νὰ διαβρώνεται ἀπὸ τὴν οἰκονομικὴ ἀλληλεξάρτησι, τοὺς ὑπερεθνικοὺς θεσμοὺς καὶ τὴ διεθνῆ κοινὴ γνώμη, ἡ Ἀμερικὴ διατηροῦσε ἀκόμη τὴν ἱκανότητα μονομεροῦς δράσεως. Ἡ εἰσβολὴ στὸ Ἰράκ, ἡ ἄρνησις τοῦ Διεθνοῦς Ποινικοῦ Δικαστηρίου, ἡ ἀπόρριψις τοῦ Πρωτοκόλλου τοῦ Κιότο κ.λπ. ἦταν ἐκδηλώσεις αὐτῆς τῆς μοναδικῆς κυριαρχίας.
Αὐτὴ ὅμως ἡ κυριαρχία δὲν ἦταν χωρὶς κόστος. Ὁ Μπρεζίνσκι ἔθεσε τὸ κρίσιμο ἐρώτημα: Κυριαρχία γιὰ ποιὸ σκοπό;
Ἂν ἡ Ἀμερικὴ χρησιμοποιοῦσε τὴν ἰσχύ της ἀποκλειστικὰ γιὰ νὰ προστατεύσῃ τὰ στενὰ ἐθνικά της συμφέροντα καὶ νὰ διεξάγῃ ἕναν ἀτέρμονα «πόλεμο κατὰ τῆς τρομοκρατίας», θὰ προκαλοῦσε παγκόσμια ἀντιπάθεια, θὰ ἀπομονωνόταν καὶ τελικὰ θὰ ὑπονόμευε τὴν ἴδια τὴν ἀσφάλειά της. Τὸ πραγματικὸ πρόβλημα τῆς ἐποχῆς, ὅπως ὑποστήριζε, δὲν ἦταν ἡ τρομοκρατία. Ἡ τρομοκρατία ἦταν σύμπτωμα. Τὸ βαθύτερο φαινόμενο ἦταν ἡ παγκόσμια πολιτικὴ ἀφύπνισις.
Γιὰ πρώτη φορὰ στὴν Ἱστορία, δισεκατομμύρια ἄνθρωποι σὲ ὅλον τὸν πλανήτη, ἰδιαίτερα νέοι καὶ φτωχοί, ἀποκτοῦσαν πολιτικὴ συνείδησι μέσω τῆς παιδείας, τῶν μέσων ἐνημερώσεως καὶ τῆς δημογραφικῆς ἐκρήξεως. Αὐτὴ ἡ ἀφύπνισις ἦταν ριζοσπαστική, λαϊκιστικὴ καὶ συχνὰ ἐχθρικὴ πρὸς τὴν ἀμερικανικὴ ἡγεμονία.
Γιὰ νὰ στηρίξῃ τὴν προειδοποίησή του, ὁ Μπρεζίνσκι ἐπεκαλέσθη τρεῖς μεγάλους στοχαστὲς τοῦ πολιτισμικοῦ πεπρωμένου. Τὸν Ὄσβαλντ Σπένγκλερ*, τὸν* Ἄρνολντ Τόινμπι* καὶ τὸν* Σάμιουελ Χάντινγκτον*.* Οἱ δύο πρῶτοι καὶ ὁ τρίτος, ἰδιαίτερα, φωτίζουν μὲ διαφορετικὸ τρόπο τὸ ἴδιο ζήτημα: Τὴν ἀδυναμία ἑνὸς πολιτισμοῦ νὰ διατηρήσῃ ἐπ’ ἀόριστον τὴν παγκόσμια κυριαρχία ὅταν ἔχει ἤδη εἰσέλθει στὴ φάσι τῆς παρακμῆς ἢ ὅταν ἀγνοεῖ τὶς πολιτισμικὲς ρίζες τῶν ἀντιπάλων του.
Ἡ Θεωρία τοῦ Σπένγκλερ
Ὁ Ὄσβαλντ Σπένγκλερ, στὸ μνημειῶδες ἔργο του «Ἡ Παρακμὴ τῆς Δύσεως», ἀνέπτυξε μία ὀργανικὴ θεώρησι τῆς Ἱστορίας. Κάθε πολιτισμὸς γεννιέται, ἀνθεῖ, ὡριμάζει καὶ πεθαίνει ὅπως ἕνας ζωντανὸς ὀργανισμός.
Ἡ Δύσις, τὴν ὁποία ὠνόμασε «φαουστιανὸ» πολιτισμό, εἶχε ἤδη, κατὰ τὴ γνώμη του, περάσει ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς δημιουργικῆς κουλτούρας στὴν ἐποχὴ τοῦ πολιτισμοῦ — δηλαδὴ ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς ψυχῆς στὴν ἐποχὴ τοῦ καθαροῦ νοῦ, ἀπὸ τὴ θρησκευτικὴ καὶ καλλιτεχνικὴ δημιουργία στὴ μηχανική, χρηματικὴ καὶ αὐτοκρατορικὴ ἐξουσία.
Στὴν τελικὴ φάσι ἐμφανίζεται ὁ …«Καίσαρας»: Ἡ δημοκρατία παραχωρεῖ τὴ θέσι της σὲ ἰσχυρὲς προσωπικότητες ποὺ κυβερνοῦν μέσω τοῦ χρήματος καὶ τῆς δυνάμεως, ἐνῷ οἱ πόλεμοι γίνονται γιὰ τὴν κληρονομιὰ ὁλοκλήρου τοῦ κόσμου.
Ὁ Σπένγκλερ προειδοποιοῦσε ὅτι τὸ ἀποτέλεσμα θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ἡ ὑποδούλωσις τῆς ἀνθρωπότητος σὲ λίγες ἰσχυρὲς φύσεις καὶ ἐλίτ, ἀποφασισμένες νὰ κυριαρχήσουν καὶ δὲν ἐννοοῦσε ἀπόλυτα τοὺς Νεοταξίτες. Αὐτοὶ οὐσιαστικὰ ἀντέγραψαν τὶς θεωρίες του καὶ τὶς οἰκειοποιήθηκαν. Ὁ Μπρεζίνσκι λοιπόν, ἐπικαλεῖται αὐτὴ τὴν προειδοποίησι γιὰ νὰ δείξῃ τὸν κίνδυνο ποὺ διατρέχει ἡ Ἀμερική ἂν συνεχίσῃ νὰ ἀσκῇ τὴν κυριαρχία της ὡς καθαρὴ δύναμις χωρὶς ἀνώτερο σκοπό.
Ἡ προσπάθεια νὰ διατηρηθῇ ἡ μοναδικὴ κυριαρχία μὲ στρατιωτικὰ καὶ οἰκονομικὰ μέσα μπορεῖ νὰ μετατρέψῃ τὴν ἴδια τὴν Ἀμερικὴ σὲ μηχανισμὸ αὐτοκρατορικῆς ἐξαντλήσεως, ὅπου ἡ ἐσωτερικὴ συνοχὴ διαβρώνεται καὶ ἡ ἐξωτερικὴ ἐπιρροὴ χάνει κάθε ἠθικὴ νομιμοποίησι.
Ὁ Σάμιουελ Χάντινγκτον, ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, στὸ ἔργο του «Ἡ Σύγκρουσις τῶν Πολιτισμῶν», προσέφερε μία διαφορετικὴ ἀλλὰ ἐξ’ ἴσου ἀνησυχητικὴ προοπτική. Μετὰ τὸ τέλος τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου, ὑποστήριζε πὼς οἱ μεγάλες συγκρούσεις δὲν θὰ εἶναι πλέον ἰδεολογικές, ἀλλὰ πολιτισμικές. Οἱ ἄνθρωποι θὰ ταυτίζονται ὅλο καὶ περισσότερο μὲ τὸν πολιτισμό τους — δυτικό, ὀρθόδοξο, ἰσλαμικό, σινικό, ἰνδουιστικό — καὶ οἱ γραμμὲς ῥήξεως θὰ ἀκολουθοῦν τὰ πολιτισμικὰ σύνορα.
Ἡ προσπάθεια τῆς Δύσεως νὰ ἐπιβάλῃ τὶς δικές της ἀξίες ὡς παγκόσμιες θὰ συναντήσῃ ὅλο καὶ ἰσχυρότερη ἀντίστασι. Ἡ δημοκρατία, ἀντὶ νὰ κοσμοπολιτίζῃ, μπορεῖ νὰ λειτουργήσῃ παραδοσιακοποιητικά: Νὰ ἐνισχύσῃ τὴν πολιτισμικὴ αὐτοσυνείδησι καὶ νὰ ὀξύνῃ τὶς ἀντιθέσεις.
Ὁ Χάντινγκτον διέβλεπε ὅτι ἡ Δύσις θὰ βρεθῇ ἀντιμέτωπη μὲ «τοὺς ὑπολοίπους» καὶ ὅτι ἡ προσπάθεια νὰ διατηρήσῃ τὴν παγκόσμια ἡγεμονία χωρὶς νὰ ἀναγνωρίσῃ τὴν πολιτισμικὴ πολυμορφία, θὰ ὁδηγοῦσε σὲ ἀπομόνωσι καὶ σύγκρουσι.
Ὁ Μπρεζίνσκι χρησιμοποιοῦσε αὐτὴ τὴ διάγνωσι γιὰ νὰ ἐπισημάνῃ ὅτι ἡ ἀμερικανικὴ κυριαρχία δὲν μπορεῖ πλέον νὰ βασίζεται στὴν ὑπόθεσι πὼς ὁ ὑπόλοιπος κόσμος θὰ ἀποδεχθῇ ἀδιαμαρτύρητα τὸ νεοταξικὸ δυτικὸ μοντέλο. Ἡ παγκόσμια πολιτικὴ ἀφύπνισις ποὺ περιγράφει εἶναι ἀκριβῶς ἡ ἀφύπνισις πολιτισμικῶν ταυτοτήτων ποὺ ἀρνοῦνται νὰ ὑποταχθοῦν.
Ἔτσι, ὁ Μπρεζίνσκι συνθέτει τὶς δύο θεωρίες σὲ μία ἐνιαία προειδοποίησι. Ἀπὸ τὸν Σπένγκλερ ἀντλεῖ τὸν φόβο τῆς ἐσωτερικῆς παρακμῆς: Ἡ Δύσις, καὶ ἰδιαίτερα ἡ Ἀμερική, κινδυνεύει νὰ μετατραπῇ σὲ καθαρὸ μηχανισμὸ ἰσχύος χωρὶς ψυχή, ὅπου ἡ δημοκρατία ἐκφυλίζεται σὲ καισαρισμὸ καὶ τὸ χρῆμα ἀντικαθιστᾷ κάθε ἀνώτερη ἀρχή.
Ἀπὸ τὸν Χάντινγκτον ἀντλεῖ τὸν φόβο τῆς ἐξωτερικῆς ἀντιστάσεως: Ὁ ὑπόλοιπος κόσμος δὲν εἶναι κενὸς χῶρος πρὸς κατάκτησιν, ἀλλὰ σύνολο πολιτισμῶν μὲ δική τους ἱστορικὴ μνήμη καὶ βούλησι αὐτοπροσδιορισμοῦ. Ἡ προσπάθεια νὰ ἐπιβληθῇ μονομερὴς κυριαρχία θὰ προκαλέσῃ ὄχι μόνον γεωπολιτικὴ, ἀλλὰ καὶ πολιτισμικὴ ἀντίδρασι.
Ἡ πρότασις τοῦ Μπρεζίνσκι ἦταν σαφής. Ἡ Ἀμερικὴ ὤφειλε νὰ μετατρέψῃ τὴν κυριαρχία της σὲ ἐργαλεῖο παροχῆς διεθνῶν δημοσίων ἀγαθῶν. Νὰ ἡγηθῇ μιᾶς πολυμεροῦς, συνεργατικῆς τάξεως, ἀντὶ νὰ ἐπιμένῃ σὲ μονομερῆ ἡγεμονία. Νὰ ἀναγνωρίσῃ ἐμμέσως τὴν πολυπολικότητα καὶ νὰ ἀναπτύξῃ κοινὸ ὅραμα μὲ τὶς ἄλλες μεγάλες δυνάμεις. Διαφορετικά, ἡ προσπάθεια νὰ διατηρηθῇ ἡ μοναδικὴ κυριαρχία θὰ ὁδηγοῦσε σὲ αὐτοκαταστροφή, ὅπως ἀκριβῶς γίνεται τώρα.
Εἴκοσι χρόνια μετά, τὸ δίλημμα ποὺ εἶχε θέσει ἔχει γίνει πραγματικότητα. Οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες βρίσκονται σὲ μονόδρομο ἐσωτερικῆς καὶ ἐξωτερικῆς ἐξαντλήσεως. Ἡ στήριξις πρὸς τὴν Οὐκρανία ἔχει μετατραπῇ, ὅπως ὀρθῶς ἐπισημαίνει ὁ Γάλλος ἱστορικὸς Ἐμμανουὲλ Τὸντ, σὲ μηχανισμὸ ποὺ καταδικάζει τὴν ἴδια τὴν Οὐκρανία σὲ καταστροφικὴ ἥττα. Ὅσο ἡ Οὐκρανία λαμβάνει ὅπλα, θὰ πολεμᾷ. Ἡ συνέχισις τῆς συγκρούσεως ἔχει γίνει ὁ ἴδιος ὁ λόγος ὕπαρξης τοῦ οὐκρανικοῦ κράτους.
Ταυτόχρονα, ὁ πληθυσμὸς τῆς χώρας μειώνεται καταστροφικά, ἐνῷ καλλιεργεῖται ἕνας παράλογος ὑπερεθνικισμὸς ποὺ δικαιολογεῖ μία αὐτοκτονικὴ ἀντιπαράθεσι μὲ τὴ Ρωσία. Ἡ Δύσις, μὲ τὴν ὑποστήριξή της, ἐπιβάλλει οὐσιαστικὰ στὴν Οὐκρανία τὴ θανατικὴ ποινή.
Τὴν ἴδια στιγμή, τὰ ψεύδη τῶν προηγουμένων ἐτῶν καταρρέουν τὸ ἕνα μετὰ τὸ ἄλλο. Τὸ 2022 Οὐκρανοὶ ἀξιωματοῦχοι διαβεβαίωναν ὅτι τὰ ρωσικὰ ἀποθέματα πυραύλων εἶχαν ἐξαντληθεῖ. Τὸ 2025 ὁ ἴδιος ὁ Ζελένσκι διαβεβαίωνε τὸν Γερμανὸ καγκελάριο ὅτι ἡ ρωσικὴ στρατιωτικὴ βιομηχανία θὰ κατέρρεε. Τὰ δυτικὰ μέσα ἐνημερώσεως ἀναπαρήγαγαν μὲ ἐνθουσιασμὸ τὶς ἴδιες προβλέψεις. Καὶ ὅμως, τὸ 2026 οἱ ἴδιοι Οὐκρανοὶ ἀξιωματοῦχοι παραδέχονται ὅτι ἡ ρωσικὴ παραγωγὴ πυραύλων ὑπερβαίνει τὰ σχέδια, ὅτι οἱ βαλλιστικοὶ πύραυλοι ἐκτοξεύονται σὲ ρυθμοὺς ποὺ ξεπερνοῦν τὶς δυνατότητες τῆς οὐκρανικῆς ἀεραμύνης καὶ ὅτι ἡ φύσις τοῦ ἀεροπορικοῦ πολέμου ἔχει ἀλλάξει ριζικά. Ὁ ἀεροπορικὸς πόλεμος ποὺ ὑποτίθεται ὅτι θὰ ἀνάγκαζε τὴ Ρωσία σὲ εἰρήνη ἔχει ἀποτύχει παταγωδῶς.
Ἡ κατάρρευσις δὲν περιορίζεται στὴν Οὐκρανία. Ἐπεκτείνεται στὴν ἴδια τὴν ἀμερικανικὴ στρατηγική. Τὸ ἐκστρατευτικὸ μοντέλο τῶν ἀμερικανικῶν ἐνόπλων δυνάμεων, βασισμένο στὴν ἀπόλυτη ὑπεροχὴ τῆς ἐφοδιαστικῆς ἁλυσίδος, ἔχει ἐξαντληθεῖ. Ἡ ἐποχὴ τῶν ἀεροπλανοφόρων, τῶν ὁποίων ἡ συμβολικὴ σημασία ὑπερίσχυε τῆς πολεμικῆς τους χρησιμότητος, φτάνει στὸ τέλος της. Ἡ Ἀμερικὴ ἀποδεικνύεται ἀπροετοίμαστη — καὶ ψυχολογικὰ ἀκόμη περισσότερο — νὰ ἀντιμετωπίσῃ ἀντίπαλο μὲ συγκρίσιμη ἰσχὺ πυρός.
Τὸ πάθημα τοῦ Βιετνὰμ ποὺ δὲν ἔγινε… μάθημα, ἐπιστρέφει: Ἡ ἐμπλοκὴ σὲ μακρινὰ μέτωπα χωρὶς ξεκάθαρο στρατηγικὸ τέλος ὁδηγεῖ σὲ ἐσωτερικὴ ἐξάντλησι καὶ σὲ ἐγκατάλειψι τοῦ κανόνος τοῦ χρυσοῦ, ὅπως συνέβη τὸ 1971.
Ὁ Μπρεζίνσκι εἶχε προειδοποιήσει. Εἶχε καλέσει τὴν Οὐάσινγκτον νὰ ἀναπτύξῃ κοινὸ ὅραμα μὲ τὶς ἄλλες μεγάλες δυνάμεις. Εἶχε μιλήσει γιὰ τὴν ἀνάγκη ἀναγνωρίσεως τῆς πολυπολικότητος. Εἶχε ἐπισημάνει ὅτι ἡ προσπάθεια νὰ διατηρηθῇ ἡ μοναδικὴ κυριαρχία θὰ κατέληγε σὲ αὐτοκαταστροφή.
Σήμερα βλέπουμε ἀκριβῶς αὐτό. Οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες βρίσκονται μπροστὰ σὲ ἕνα νέο στρατηγικὸ δίλημμα! Εἴτε νὰ ζήσουν γιὰ τὸν ἑαυτό τους, ἐπιστρέφοντας σὲ μία μορφὴ φρουρίου τῆς Βορείου Ἀμερικῆς, εἴτε νὰ συνεχίσουν νὰ θυσιάζουν τὰ ἐθνικὰ τους συμφέροντα γιὰ τὴν ἄνεσι συμμάχων ποὺ ἀποδεικνύονται ὁλοένα καὶ πιὸ ἀνίκανοι νὰ σηκώσουν τὸ βάρος τῆς δικῆς τους ἀμύνης.
Ἐν κατακλείδι
Ἡ Εὐρασία ζῇ πλέον τὴ δική της ζωή. Ἡ Μέση Ἀνατολὴ ἀρχίζει νὰ ἀκολουθῇ τὸν ἴδιο δρόμο. Οἱ περιφερειακὲς δυνάμεις — ἡ Σαουδικὴ Ἀραβία, ἡ Τουρκία, τὸ Πακιστάν — διαμορφώνουν δικοὺς τους μηχανισμοὺς ἀσφαλείας στὸ κενὸ ποὺ ἀφήνει ἡ ἀμερικανικὴ ὑποχώρησις. Οἱ BRICS+ καὶ ὁ Ὀργανισμὸς Συνεργασίας τῆς Σαγκάης λειτουργοῦν χωρὶς τὴ Δύσι. Τὸ παλαιὸ σύστημα συντεταγμένων ἁπλῶς καταρρέει.
Ὁ Μπρεζίνσκι δὲν ἦταν προφήτης. Ἦταν παρατηρητὴς τῆς γεωγραφίας καὶ τῆς ἰσχύος. Εἶδε καθαρὰ ὅτι ἡ Οὐκρανία ἦταν ὁ ἀποφασιστικὸς ἄξονας. Εἶδε ἐπίσης ὅτι ἡ ἀμερικανικὴ κυριαρχία δὲν μποροῦσε νὰ διατηρηθῇ ἐπ’ ἀόριστον ὡς μονομερὴς ἐπιβολή.
Ἀπὸ τὸν Σπένγκλερ ἄντλησε τὴν ἐπίγνωσι ὅτι κάθε πολιτισμὸς ἔχει τὸ δικό του βιολογικὸ ὅριο. Ἀπὸ τὸν Χάντινγκτον τὴν ἐπίγνωσι ὅτι οἱ πολιτισμοὶ δὲν ἐξαφανίζονται ὅταν ἡττῶνται στρατιωτικά, ἀλλὰ ἐπανέρχονται μὲ νέα ἔντασι ταυτότητος.
Ἐκεῖ ποὺ ὑπερεκτίμησε τὴν κατάστασι ἦταν στὴν ἀντοχὴ τῆς ἀμερικανικῆς ἐσωτερικῆς συνοχῆς καὶ στὴν ταχύτητα μὲ τὴν ὁποία ἄλλες δυνάμεις θὰ ἀμφισβητοῦσαν τὴν ἡγεμονία. Σήμερα, τὸ δίλημμα ποὺ ἔθεσε ἔχει πάρει συγκεκριμένη μορφή. Ἡ Ἀμερικὴ εἴτε θὰ ἀποδεχθῇ τὴν πολυπολικότητα καὶ θὰ ἀναζητήσῃ μία νέα ἰσορροπία, εἴτε θὰ συνεχίσει νὰ καταναλώνῃ τὴ δύναμή της σὲ πολέμους χωρὶς νίκη, μέχρις ὅτου ἡ ἴδια ἡ ἐξάντλησις τὴν ἀναγκάσῃ σὲ ὑποχώρησι.
Ἡ Ἱστορία εἶναι βάναυση καὶ τὸ κυριότερο; Δὲν περιμένει! Ἡ Μεγάλη Σκακιέρα ἐξακολουθεῖ μὲν νὰ ὑπάρχῃ, ἀλλὰ τὰ πιόνια ἔχουν ἤδη ἀρχίσει νὰ κινοῦνται μὲ δικὴ τους λογική. Καὶ ὁ «τελευταῖος κυρίαρχος» ἀνακαλύπτει, μὲ καθυστέρησι βέβαια, ὅτι ἡ κυριαρχία χωρὶς στρατηγικὸ σκοπό καὶ χωρὶς πολιτισμικὴ ἐπίγνωσι μετατρέπεται σὲ παγίδα! Καὶ ἡ Ἀμερική**, ὄχι μόνον τοῦ Τράμπ** ἀλλὰ καὶ τῶν προηγουμένων τῆς Νεοταξίας**, ἔχει μπῇ** στὴ παγίδα αὐτὴ καὶ ἁπλᾶ, δὲν μπορεῖ νὰ τὴν ἀκυρώσῃ. Εἶναι πολὺ ἀργὰ πιά. Τὸ μόνο ποὺ ἀπομένει, εἶναι τὸ ξεκαθάρισμα λογαριασμῶν γιὰ τὸ ποιὸς θὰ πάρῃ τὴ μεγάλη μερίδα. Κι αὐτὸ ἀκριβῶς θὰ εἶναι τὸ διακύβευμα στὴν 4η φάσι τοῦ Γ΄ Παγκοσμίου Πολέμου ποὺ ἔχει ἤδη ἀρχίσει…