Α) ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ
21 Δεκεμβρίου 2016
Τὸ πρωὶ εἶπε στὴν οἰκονόμο της μὲ κραυγὲς ἐνθουσιασμοῦ καὶ ἀνεκλάλητης χαρᾶς.
ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ: «Θεέ μου, Χριστέ μου, τί ἔζησα πάλι ἀπόψε!
Παναγία μου ὡραῖα πράματα πού ‘χει ἡ νύχτα! Κρύβει πολλά μυστήρια ὁ οὐρανός. Δὲν τὰ χωρεῖ ὁ νοῦς. Δὲν κατέχω νὰ σᾶς τὰ δώσω…νὰ τὰ πῶ.. Ἄνοιξε ἡ τρύπα.. Ἦρθε ὁ ἄρχων ὁ γίγαντας ὁ μέγας ποὺ ἀγαπῶ. (Ὁ Μιχαήλ). Τὴν ἄνοιξε μὲ ἐκεῖνο ποὺ κρατεῖ. Μὲ πῆρε. Βρέθηκα σὲ ἄλλη πολιτεία. Ἀθάνατη. Εἶδα τὸ κοπέλι μου (τὴν ἀνηψιά της Αντωνούλα ποὺ οἰκονομοῦσε 40 χρόνια μὲ σύνδρομο ντάουν). Τὸ κοπέλι φοροῦσε καπελάκι, ἦταν σὲ λευκὰ καὶ καμάρωνε ἀπὸ τὴν ὀμορφιά της.
Τὴν εἶδα λαμπερὴ ἀπὸ τὴν ὀμορφιά της, τὸ κοπέλι μὲ ἀγκάλιασε, εἶδα τὰ φτερά της. Ὅλη τὴ νύχτα μοῦ τὰ ἔλεγε γιατὶ δὲν ἤθελε νὰ κλείσει ἡ τρύπα. Κάτσε θεία ἐδῶ. Ὁ Ἄρχοντας εἶπε πίσω, μίαν ἄλλη φορά. Τί ἤτανε ἐκεῖνο τὸ πράμα ποὺ γίνηκε ἀπόψε! Ἡ Πόμπια ἀλλοιώτικη. Ἄλλα πράματα. Φύγανε οἱ τοῖχοι, φύγανε ὅλα. Ὅλα ὑποχωρήσανε μπροστὰ στὸν σίφουνα. Μετὰ «ἐγένετο γαλήνη μεγάλη» (Ἔπειτα φωτεινή, μετάρσια, ὕψωσε τὰ χέρια καὶ μὲ πολλὰ δάκρυα ἀπήγγειλε τὸν 50ὸ Ψαλμὸ ὁλόκληρο. Μετά ψαλμωδία, χαρά, πανηγύρι). Νά ‘σαι τὴ νύχτα ἐδῶ νὰ δεῖς. Καὶ τὴ μέρα. Ἀλλὰ τὰ πολλὰ τὰ χει ἡ νύχτα.. Ὁ παππούς μου (ὁ παπᾶ-Νικόλας) ἤρθεεε.. ἤρθεεε… καὶ θυμιάτισε μὲ χρυσοῦν θυμιατήριον! Μοῦ εἶπε καὶ μὲ ἀγκάλιασε: “Λίγο… λίγο.. Τέλος ἄθλων ἀρχὴ ἐπάθλων…”.
Β) ΟΥΡΑΝΙΑ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ
3 Ὀκτωβρίου 2017
Ἡ Γερόντισσα ἀπευθυνόμενη στὸν διάκονο Μ.
ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ: «Πῆγα παιδί μου ἀπόψε στὴν Οὐράνια Λειτουργία. Ἦταν ὁ Ἀρχηγὸς μὲ δεσποτικὸ κάλυμμα στὴν κεφαλὴ ὁλόλαμπρο. Τὰ ροῦχα Του ἀστράφτανε πιὸ πολὺ ἀπὸ τὸν ἥλιο. Ὅλοι Τὸν φωνάζανε: Ἰησοῦς Χριστός! Μοῦ ἔδωσε κι ἐμένα. Ἤπια δύο σταγόνες. Ἔφαγα ἕνα κομματάκι. Ἦταν ἐκεῖ ὅλα τὰ κοπέλια. Τόνε κυκλώνανε ἄνδρες ποὺ ἐλάμπανε. Ἤμουν ἡ μοναδικὴ γυναίκα. Μοῦ δώσανε ἕνα μαντήλι μέσα στὸ ὁποῖο τυλίξανε τὰ δῶρα. Πήγαινε –μοῦ εἴπανε– γύρισε στὸ σπίτι σου. Ἀργότερα θὰ σὲ κρατήσουμε μόνιμα ἐπαὲ (ἐδῶ). Δὲν ἦρθε ἡ ὥρα. Ἴντα τραγούδια, ἴντα φῶτα, ἴντα μελωδίες ἦταν αὐτὰ παιδί μου. Τὸ βράδυ θὰ πολεμήσω νὰ ξαναπάω. Δὲν κάνω πιὰ ἐπαέ…».
Γ) ΕΚΕΙ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ
24 Ἰανουαρίου 2018
Ἡ Γερόντισσα ἀπευθυνόμενη, ἔμπλεης χαρᾶς καὶ ἀγαλλιάσεως, στὸν π. Ἀντώνιο καὶ στὶς φροντίστριές της.
ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ: «Πάτερ… πῆγα στὸ πάνω σπίτι… Εἶδα τὸν παπποῦ μου (τὸν ἅγιο Γέροντα τῆς Πόμπιας παπᾶ-Νικόλα πατέρα τῆς μητέρας της). Εἶδα τὴ Μαριάννα (τὴ μεγαλύτερη κεκοιμημένη ἀδελφή της) κάνει πολλὰ καὶ ὡραῖα πράματα. Μοῦ εἶπε ὁ παππούς μου: “Νὰ μοῦ ἀκριβοχαιρετᾶς τὸν πάτερ. Τὸ διαμέρισμα τὸ δικό μου εἶναι μοναδικό. Καλύτερο ἀπὸ ὅλων τῶν Πομπιανῶν. Δὲν μπορῶ νὰ σοῦ περιγράψω. Τί κῆπος! Τί περιβόλι! Τί ψαλμωδίες!” Θὰ ξαναπάω σὲ λίγο. Ἐκεῖ παιδί μου εἶναι ἡ ζωή. Ἐδῶ ὅλα εἶναι ψεύτικα…».
Ἀπὸ τὸ βιβλίο: “Ἡ ὁσία Γερόντισσα Γαλακτία τῆς Κρήτης”, ἐκδ. Θεομόρφου της Ἱ. Μ. Μόρφου, σελ. 113, 114, 116