Α) Ὁ γέροντας τῶν Ἀγράφων π. Παναγιώτης καὶ τὶ μοῦ εἶπε ὅταν πῆγα νὰ πάρω τὴν εὐχή του!
Γράφει ἡ κ. Δέσποινα Σκάτσικα:
Τὸν συνάντησα τὸ 2015, στὴν Ἀλίαρτο. Ἦταν Φεβρουάριος μῆνας. Τὸν χειμῶνα ἔμενε ἐκεῖ καὶ τὴν Ἄνοιξη μέχρι τὸ Φθινόπωρο, ἀνέβαινε στὰ Ἄγραφα, στὸ Βαλάρι ἀπὸ ὅπου καταγόταν καὶ λειτουργοῦσε στὴν ἀγαπημένη του Παναγία την Βαλαριώτισσα.
Ἀπέναντι ἀπὸ τὸ σπίτι του, στὴν Ἀλίαρτο, εἶχε ἕνα καφενεῖο καὶ ἐκεῖ δεχόταν τοὺς πιστούς, κερνῶντας τους μιὰ πορτοκαλάδα, ποὺ ἤθελαν νὰ τοῦ ἀκουμπήσουν, τὰ προβλήματα τους, τὶς πίκρες τους, τὰ πάθη τους καὶ νὰ ἀκούσουν τὶς συμβουλές του.
Ἦρθε ἡ σειρά μου, μοῦ ἔδωσε συμβουλὲς γιὰ τὴν πνευματική μου πορεία καὶ γιὰ τὴν οἰκογένειά μου. Ἦταν τόσο ἤρεμος, ἁπλός, ταπεινός, μὲ ἕνα βλέμμα τόσο διαπεραστικὸ ποὺ νόμιζες ὅτι ἤξερε τὰ πάντα γιὰ σένα.
Ξαφνικὰ μοῦ λέει:
-Δεσπούλα ὅταν προσεύχεσαι στὴν Παναγία μας, φορᾶς μαντήλι;
-Ὄχι παππούλη μου…
-Γιατί παιδί μου;
-Δὲν τὸ ἔχω σκεφτεῖ παππούλη μου, ἐμεῖς στὴν Ἀθήνα, δὲν φορᾶμε μαντήλι.
-Γιατί παιδί μου, ἡ Παναγία μας εἶναι τόσο ταπεινή; Πάντα ἔχει τὴν κεφαλή της καλυμμένη. Φορῶντας τὸ μαντήλι, κατεβαίνεις πιὸ χαμηλά, δείχνοντας ταπείνωση καὶ ἐκείνη ξέρεις πόσο τὸ ἐκτιμάει…
ἀλλὰ πρόσεξε νὰ μὴν σὲ βλέπει ὁ ἄνδρας σου (αὐτὸ τὸ κατάλαβα ἀργότερα γιατί μοῦ τὸ εἶπε). Θέλω νὰ ἔρθεις στὰ Ἄγραφα μαζὶ μὲ τὸν ἄνδρα σου νὰ σᾶς φιλοξενήσω καὶ νὰ σᾶς δεῖ ἡ Παναγία ἡ Βαλαριώτισσα, θὰ τὸ χαρεῖ καὶ σεῖς θὰ πάρετε εὐλογία.
-Εὐχαριστῶ παππούλη μου, εἶσαι πολὺ γλυκός.
-Ἔλα τώρα νὰ μὲ βοηθήσεις νὰ πάω ἀπέναντι στὸ σπίτι ποὺ μὲ περιμένει ἡ πρεσβυτέρα μου.
Περάσαμε τὶς γραμμὲς τοῦ τραίνου καὶ τὸν πῆγα στὸ σπίτι του ποὺ μοσχοβόλαγε ἁγιότητα.
Θὰ ἤθελα νὰ σᾶς περιγράψω ἕνα γεγονὸς ποὺ ἔδειχνε τὴν μεγάλη του πίστη. Ὅταν ἔμεινε ἔγκυος ἡ πρεσβυτέρα του, στὸ πρῶτο τους παιδὶ καὶ πῆγαν στὸν γυναικολόγο, τοὺς εἶπε ὅτι ἐπειδὴ εἶχαν στίγμα καὶ οἱ δύο δὲν ἔπρεπε νὰ κάνουν παιδιὰ γιατί δὲν θὰ ἔβγαιναν φυσιολογικά, ἔπρεπε λοιπὸν κατὰ τὴν γνώμη τοῦ γιατροῦ νὰ ρίξουν τὸ παιδί. Ἀκούγοντας αὐτὰ ὁ γέροντας ἅρπαξε τὴν πρεσβυτέρα καὶ λέει:
-Πᾶμε στὸν δικό μας γιατρό, τὸν Μεγάλο Γιατρὸ κι ἐκεῖνος θὰ τὰ φτιάξει ὅλα.
Πράγματι, ἔκανε δέκα ὑγιέστατα παιδιά. Κατὰ τὰ ἰατρικὰ δεδομένα μόνο μὲ ἕνα θαῦμα θὰ μποροῦσε νὰ γίνει αὐτό!
Βοήθειά μας. Τὴν εὐχή του νὰ ἔχουμε!
Β) Τὸ μαντίλι τῆς πιστῆς Ρωσίδας καὶ ἡ Παναγία
Κάποια γυναῖκα παλαιόπιστη Ρωσίδα μεταστράφηκε στὴν Ὀρθοδοξία. Ἀποδέχθηκε ὁλόκληρη τὴν Ὀρθόδοξη διδασκαλία καὶ ἀκολουθοῦσε ὅλους τοὺς κανόνες τῆς Ἐκκλησίας μὲ ἀκρίβεια. Λίγο καιρὸ ἀργότερα, ἡ γυναῖκα αὐτὴ ἔτυχε σὲ ἕνα αὐτοκινητιστικὸ δυστύχημα, στὸ ὁποῖο τραυματίσθηκε βαριὰ στὸν θώρακα ποὺ κτύπησε πάνω στὸ τιμόνι.
Λίγο μετὰ τὸν τραυματισμό, ἐμφανίσθηκε καρκίνος στὸ στῆθος. Οἱ ἰατροὶ πρότειναν τὴν ἀφαίρεση τοῦ στήθους μὲ χειρουργικὴ ἐπέμβαση. Ἡ γυναῖκα το δέχθηκε μὲ ταπείνωση, ὡς θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἐγχείρηση ἦταν ἐπιτυχής, ἀλλὰ οἱ ἰατροὶ ἐπέβαλαν ἐντατικὴ χημειοθεραπεία ὡς προληπτικὸ μέτρο.
Μάλιστα προειδοποίησαν τὴν γυναῖκα, ὅτι ἐξ αἰτίας αὐτῆς τῆς χημειοθεραπείας θὰ ἔχανε τὰ μαλλιά της. Ἡ γυναῖκα καὶ πάλι τὸ δέχθηκε ταπεινά, ἐλπίζοντας στὸν Κύριο. Ἡ χημειοθεραπεία ἄρχισε καὶ παρ’ ὅλο ποὺ διήρκεσε γιὰ μεγάλο διάστημα, δὲν ἐπηρέασε τὰ μαλλιά της. Οἱ ἰατροὶ ἐξεπλάγησαν πάρα πολὺ καὶ δὲν μποροῦσαν νὰ ἐξηγήσουν τὸ φαινόμενο.
Μία νύκτα ποὺ ἡ γυναῖκα κοιμόταν, εἶδε τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο, ἡ Ὁποία τῆς εἶπε: «Ἐπειδὴ ποτὲ στὴν ζωή σου δὲν μπῆκες σὲ Ἐκκλησία μὲ τὸ κεφάλι σου ἀκάλυπτο, οὔτε μία τρίχα δὲν θὰ πέσει ἀπὸ αὐτὸ λόγῳ τῆς χημειοθεραπείας».
«Πᾶσα δὲ γυνὴ προσευχομένη ἀκατακαλύπτω τὴ κεφαλὴ καταισχύνει τὴν κεφαλὴν ἑαυτῆς… Ἐν ὑμῖν αὐτοῖς κρίνατε πρέπον ἐστὶ γυναῖκα ἀκατακάλυπτον τῷ Θεῷ προσεύχεσθαι;».
(Α’ Κορινθ. ἰα’ 5, 13).
«Αἱ γυναῖκες εἶναι σεμνὸν καὶ ἅγιον τὸ νὰ προσεύχωνται μὲ σκεπασμένον κεφάλι, κατὰ τὴν ἐντολὴν καὶ παραγγελίαν τοῦ Ἀποστόλου, ἐπειδὴ μὲ τὸ σκέπασμα τῆς κεφαλῆς προξενοῦσι δόξαν εἰς τοὺς ἄνδρας αὐτῶν καὶ τιμὴν καὶ σέβας εἰς τοὺς Ἀγγέλους ὅπου τὰς φυλάττουν…
Ἀνίσως αἱ γυναῖκες, ὅταν ἀναγινώσκουν κανένα ἱερὸν βιβλίον πρέπει νὰ σκεπάζωνται, διὰ νὰ δείξουν καὶ μὲ τὸ ἔξω σχῆμα τὴν ἐσωτερικὴν εὐλάβειαν τῆς καρδίας, καθὼς λέγει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, πόσο μᾶλλον πρέπει νὰ σκεπάζονται, ὅταν ἀπέρχονται εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Θεοῦ διὰ νὰ προσευχηθοῦν; ἐπειδὴ μὲ τὸ ἔξωθεν σκέπασμα φανερώνουσι τὴν ἐσωτερικὴν εὐλάβειαν τῆς ψυχῆς των».
(Ὁσίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου)