Σταχυολογήματα ἀπὸ τὸν μακαριστὸ Γέροντα Ἐφραίμ, Δικαῖο τῆς Βατοπαιδινῆς Σκήτης Ἁγίου Ἀνδρέα καὶ Μεγάλου Ἀντωνίου, Ἁγίου Ὅρους ποὺ ἐκοιμήθη 30/3/2023.
Α) Ὁ Μέγας Ἀντώνιος ὅταν ἦταν 90 ἐτῶν, τοῦ μπῆκε ὁ λογισμός:
”Ἄραγε, θὰ ἔφτασε κανεὶς στὰ πνευματικὰ μέτρα ποὺ βρίσκομαι;” Προσεύχεται καὶ τοῦ παρουσιάζεται ἄγγελος Κυρίου καὶ τοῦ λέει:
Ἔφτασες σὲ μεγάλα μέτρα Ἀντώνιε! Ἔφτασες στὰ μέτρα τοῦ τσαγκάρη τῆς Ἀλεξανδρείας, χωρὶς νὰ τοῦ πεῖ ὁ ἄγγελος, τὸ ὄνομα καὶ ποὺ βρίσκονταν τὸ μαγαζί του καὶ ἔγινε ἄφαντος!
Ὁ Μέγας Ἀντώνιος ἀποφάσισε νὰ πάει στὴν Ἀλεξάνδρεια, γιὰ νὰ γνωρίσει αὐτὸν τὸν τσαγκάρη. Νὰ ὅμως ποὺ ἡ Ἀλεξάνδρεια τότε εἶχε 3000 τσαγκάρηδες καὶ θὰ ἔπρεπε νὰ ψάξει πολύ! Πῆγε σὲ πολλοὺς τσαγκάρηδες καὶ δὲν τὸν βρῆκε, ὥσπου τελικὰ καὶ μετὰ ἀπὸ πολὺ ψάξιμο πῆγε καὶ σὲ κάποιον, ποὺ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο τὸν ἐνημέρωσε, ὅτι εἶναι αὐτὸς ποὺ ψάχνει! Μπαίνει λοιπὸν μέσα στὸ μαγαζί του, τὸν χαιρετάει, τοῦ συστήνεται καὶ τοῦ λέει:
-Μὲ ἔστειλε ὁ Κύριος γιὰ νὰ σὲ συμβουλευτῶ!
Ὁ τσαγκάρης παραξενεύτηκε:
-Ἐγὼ νὰ συμβουλέψω ἐσᾶς, τὸν Μέγα Ἀντώνιο;
-Ναί, πές μου ἀδερφὲ κάτι ἀπὸ τὴ ζωή σου γιὰ νὰ ὠφεληθῶ…
Ὁ τσαγκάρης τότε, τοῦ εἶπε τὰ ἑξῆς:
-Εἶμαι 40 χρόνια τσαγκάρης καὶ βλέποντας τὸν κόσμο ποὺ περνάει ἔξω ἀπὸ τὸ μαγαζί μου, σκέφτομαι πάντα τὸ ἑξῆς: ”Οἱ πάντες σώζονται, μόνο ἐγὼ θὰ κολαστῶ!”…
Ὁ Μέγας Ἀντώνιος τὸν θαύμασε καὶ τοῦ εἶπε:
-Αὐτὸ πρώτη φορὰ τὸ ἄκουσα! Ἐγὼ σκεφτόμουν, ὅτι πολλοὶ θὰ κολαστοῦν! Ἔφτασες σὲ μεγαλύτερα μέτρα ἀπὸ μένα! Κάτι ἄλλο ἔχεις νὰ μοῦ πεῖς;
-Τὴν ἡμέρα κερδίζω 10 νομίσματα, τοῦ λέει ὁ τσαγκάρης. Καὶ μέχρι νὰ πάω στὸ σπίτι μου, καθ’ ὁδὸν κάνω ἐλεημοσύνη τὰ 5 νομίσματα καὶ τὰ ὑπόλοιπα 5 τὰ δίνω στὴν γυναῖκα μου καὶ τὴν λέω: ”Γυναῖκα αὐτὰ εἶναι τὰ σημερινὰ κέρδη. Κράτα τὰ 2,5 νομίσματα γιὰ τὶς δικές μας ἀνάγκες καὶ τὰ ἄλλα 2,5 κάντα ἐλεημοσύνη! Αὐτὸ τὸ κάνω γιὰ 40 χρόνια!
Ὁ Μέγας Ἀντώνιος ἔμεινε ἄφωνος! Καὶ τοῦ εἶπε:
-Σὲ παρακαλῶ ἀδερφέ, πές μου ἀκόμα ἕνα ψυχωφέλιμο.
-Παιδὶ μὲ τὴν γυναῖκα μου δὲν ἔχουμε. Διότι κάναμε συμφωνία μὲ τὴν γυναῖκα μου νὰ μὴν ἔρθουμε σὲ σχέση καὶ νὰ κρατήσουμε ἀπόλυτη παρθενία! Καὶ κοιμόμαστε σὲ χωριστὰ δωμάτια. Ὁ κόσμος αὐτὸ δὲν τὸ γνωρίζει καὶ νομίζει, ὅτι ἡ ἀτεκνία μᾶς ὀφείλεται σὲ βιολογικὴ αἰτία…
Ὁ Μέγας Ἀντώνιος ἀκούγοντας ὅλα αὐτά του εἶπε:
-Τέτοια ἁγνότητα καὶ καθαρότητα, δὲν τὴν εἶδα οὔτε στοὺς πιὸ μεγάλους ἐρημῖτες καὶ ἀναχώρησε γιὰ τὴν ἔρημο.
Βέβαια ὁ Μέγας Ἀντώνιος ἦταν σὲ πολὺ μεγαλύτερα μέτρα ἀπὸ τὸν τσαγκάρη, ἀλλὰ τοῦ ἔκανε αὐτὸ τὸ μάθημα ὁ Θεός, γιὰ νὰ μὴν ὑπερηφανεύεται.
Β) Περὶ ραθυμίας
Ὅταν δὲν ἐνεργεῖ ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ μέσα στὸν ἄνθρωπο, ὁ ἄνθρωπος παρουσιάζει μιὰ ραθυμία στὰ πνευματικὰ καὶ δὲν ἔχει διάθεση, οὔτε τὸ σταυρό του νὰ κάνει.
Τίποτα ἀπὸ τὰ πνευματικὰ δὲν τὸν παρηγοροῦν καὶ δὲν τὸν εὐχαριστοῦν.
Τότε ὁ ἄνθρωπος παρηγοριέται μὲ τὸν ὕπνο, τὸ φαγητό, τὶς σαρκικὲς ἀπολαύσεις τὸ χρῆμα καὶ τὴ δόξα.
Τὰ συναισθήματα τῆς κατάθλιψης, τῆς μελαγχολίας, τοῦ ἄγχους, τῆς μοναξιᾶς, τῆς δαιμονικῆς λύπης καὶ τὰ συναφῆ εἶναι ἀποτελέσματα τῆς ἀπουσίας τῆς Χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐξ αἰτίας τῶν ἀνεξομολόγητων ἁμαρτημάτων ποὺ ὑπάρχουν στὸν ἄνθρωπο.
Εἶναι συμπτώματα καὶ ἀποτελέσματα τῶν παθῶν, τῶν λογισμῶν καὶ τῶν ἁμαρτημάτων.
Καὶ τὸ φάρμακο γιὰ νὰ ἀπαλλαγεῖ κάποιος ἀπὸ τὰ συμπτώματα αὐτά, εἶναι πανεύκολο: εἶναι ἡ μετάνοια, εἶναι ἡ ἐξομολόγηση, εἶναι τὰ δάκρυα, ἡ μυστηριακὴ ζωὴ καὶ ἡ νηστεία δηλ. ἡ πνευματικὴ ζωή.
Δὲν μποροῦμε νὰ συμφιλιωθοῦμε μὲ τοὺς ἄλλους, γιατί δὲν μποροῦμε νὰ τὰ βροῦμε τέλεια μὲ τὸν ἑαυτόν μας.
Ὁ βαθμὸς συμφιλίωσης μὲ τὸν ἑαυτόν μας, καθορίζει καὶ τὸ βαθμὸ συμφιλίωσης μὲ τοὺς ἄλλους.
Βλέπετε μερικοί, ποὺ κάνουν φασαρίες, φωνάζουν καὶ βρίζουν, μέσα τους βιώνουν μιὰ ἀσταμάτητη κόλαση, ἐπειδὴ δὲν ἔχουν εἰρήνη μέσα τους. Πῶς αὐτοὶ θὰ συμφιλιωθοῦν μὲ τοὺς ἄλλους;
Γ) Περὶ ταφῆς
Κατὰ τὴν Ἱερὰ Παράδοση, ὅταν σκοτώθηκε ὁ Ἄβελ ἀπὸ τὸν Κάϊν, ἔστειλε ὁ Θεὸς στόν Ἀδὰμ τόν Ἀρχάγγελο Μιχαήλ, γιὰ νὰ τὸν ὑποδείξει, ὅτι πρέπει τὸν γιό του νὰ τὸν θάψει. Εἶναι ἀποκάλυψη δηλ. ἀπὸ τὸν Θεό, ὅτι ὅταν ὁ ἄνθρωπος πεθάνει, πρέπει στὴ γῆ νὰ ἐπιστρέψει. Διότι ὅταν ὁ Θεὸς μᾶς ἔπλασε, πῆρε χῶμα ἀπὸ τὸ ἔδαφος, στὸ ὁποῖο δημιουργήθηκε μιὰ λακκούβα, ποῦ πρέπει νὰ συμπληρωθεῖ διὰ τῆς ταφῆς μας.
Λέγει ὁ Κύριος: «Ἀπὸ χῶμα σὲ ἔκανα καὶ εἶσαι ὑποχρεωμένος νὰ μπεῖς στὸ χῶμα».
Τὸ θέλημα λοιπὸν τοῦ Θεοῦ εἶναι νὰ θαπτόμεθα καὶ ὄχι νὰ καιγόμαστε. Δὲν εἶναι στὴν ἐξουσία τὴ δική μας, στὴ κρίση τὴ δική μας.
Δὲν μᾶς εἶπε ὁ Θεός: «ἐὰν θέλετε μπορεῖτε νὰ θάπτεσθε, ἐὰν θέλετε μπορεῖτε καὶ κάτι ἄλλο λ.χ. νὰ καίγεστε». Εἶναι ρητὴ ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ ὅλοι νὰ θαπτόμεθα, μηδενὸς ἐξαιρουμένου καὶ ὅποιος δὲν ὑπακούσει στὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ, θὰ ἔχει κυρώσεις.
Ποιές εἶναι αὐτές;
Τόλμησαν καὶ εἶπαν οἱ Πατέρες, ὅτι αὐτοὶ ποῦ καίγονται καὶ δὲν θάπτονται, πᾶνε ἀπὸ τὴν μία φωτιὰ στὴν ἄλλη… Νὰ ξέρετε, ὅτι ὅταν ὁ ἄνθρωπος δὲν ταφεῖ, ἡ ψυχή του βασανίζεται στὴν κόλαση παραπάνω.
Θαπτόμενοι, κάνουμε τὴν τελευταία μας ὑπακοὴ καὶ ξέρετε, εἶναι τιμητικὴ ὑπακοὴ μὲ πολὺ γερὸ μισθό. Πὲς ὅτι παίρνουμε ἕνα ἐφάπαξ ὅταν θαπτόμεθα. Αὐτὸ νὰ τυπωθεῖ στὸ νοῦ ὅλων τῶν ἀνθρώπων.
Ἀντίθετα, ἡ ρητὴ ἐντολὴ τοῦ Διαβόλου εἶναι νὰ καίγονται οἱ ἄνθρωποι καὶ νὰ μὴν βγαίνουν Ἁγία λείψανα…