Zούσε κάποτε στή Βασιλεύουσα μιά πλούσια νέα, ἡ ᾿Αννα, πού ἔτυχε ν’ ἀρρωστήσει βαριά και να πλησιάσει στο θάνατο.
Ὅσοι τήν παράστεκαν, νόμισαν κάποια στιγμή πώς πέθανε. Γιά μιά μέρα ἡ μητέρα καί ἡ ἀδελφή της τήν ἔκλαιγαν σάν νεκρή.
Τό ἀπόγευμα ὅμως ἡ ῎Αννα ἅπλωσε τα χέρια της καί φώναξε:
– Δόξα σοι, Παναγία μου Θεοτόκε!
Ὕστερα σηκώθηκε καί ἀσπάστηκε τούς δικούς της. Ἐκεῖνοι τότε κάλεσαν τόν πνευματικό της. Ὅταν ἦρθε, ἡ ῎Αννα τοῦ διηγήθηκε:
– Ἔνιωθα βουβή καί νεκρωμένη, ὁπότε βλέπω μπροστά μου δυό φοβερούς ἄνδρες. Μοῦ φάνηκε πώς ἦταν οἱ ἀρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ. Εἶχαν τόση λαμπρότητα, πού εἶναι ἀδύνατο νά τήν περιγράψω. Με πῆραν λοιπόν καί μ’ ἀνέβασαν στον οὐρανό. Δέν θά ξεχάσω τὸ πλῆθος τῶν ἀγγέλων, πού ἔψαλλε μεγαλόφωνα: «Άγιος, ἅγιος, ἅγιος Κύριος Σαβαώθ, πλήρης ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ τῆς δόξης σου». Γονάτισα, κι ἐνῶ προσκυνοῦσα, ἄκουσα μιά φωνή δυνατή να λέει: “Πάρτε την καί πηγαίνετέ την στά καταχθόνια”. Μέ πῆραν ἀμέσως οἱ ἀρχάγγελοι, με κατέβασαν στόν σκοτεινό ἅδη καί μ’ ἄφησαν μόνη. Τριγύρω ἀκουγόταν θρῆνος καί κλαυθμός.
“᾿Αλλοίμονό μου”, μονολογοῦσα. “Τί θά γίνω; Παναγιά μου, λύτρωσέ με ἀπ’ αὐτόν τόν φοβερό τόπο, κι ἄν ζήσω, θα μετανοήσω μ’ ὅλη μου τήν καρδιά”, παρακαλοῦσα μέ δάκρυα. “Ἐδῶ ἦρθες κι ἐσύ;”, μοῦ ἔλεγαν οἱ κολασμένοι. ” “Αν τηροῦσες τούς νόμους τοῦ Εὐαγγελίου, δέν θά εἶχες κολαστεῖ”.
Πέρασε πολλή ὥρα. Ξαφνικά βλέπω πάλι τούς ἀρχαγγέλους νά πλησιάζουν καί νὰ μοῦ λένε: “Σήκω ἐπάνω. Ἡ Θεοτόκος σοῦ χαρίζει τή ζωή. Πήγαινε νά μετανοήσεις γιά τίς ἁμαρτίες σου καί να συμφιλιωθεῖς μέ τούς κουνιάδους σου. Σε δύο μῆνες θά ἔρθουμε να σε παραλάβουμε ὁριστικά. Φρόντισε λοιπόν να κάνεις καλά ἔργα, γιά νά σωθεῖς”. Αὐτὰ μοῦ εἶπαν οἱ ἀρχάγγελοι κι ἀμέσως βρέθηκα ζωντανή.
Πραγματικά, ὕστερα ἀπό δύο μῆνες ἔφυγε ὁριστικά ἡ νέα γιά τόν οὐρανό μέ εἰλικρινή μετάνοια.
Πηγή: Ματθαίου Βίκτωρος (ἐπιμ.-ἔκδ.), “Ο Μέγας Συναξαριστής τῆς ᾿Ορθοδόξου Ἐκκλησίας”, ᾿Αθῆναι 1946-1950