19-10-2003

Ἀγαπητές μοναχές,

πού εἶστε κοντά στόν Ἅγιο Ἐφραίμ καί Τόν φροντίζετε καί Τοῦ ἔχετε ἀφιερώσει τίς ζωές σας. Εὐλογημένες νά εἶστε ἀπό τό Θεό καί ἐλαφριές καί χαρούμενες νά εἶναι οἱ ψυχές σας.

Τελευταῖα ἡ ὑγεία μου ἦταν χάλια, τόσο πού δέν μποροῦσα να πάρω τά πόδια μου. Ἔνιωθα βαριά πολύ τήν ψυχή μου καί τό κορμί μου καί τό πρωΐ δέν μποροῦσα νά σηκωθῶ ἀπό τό κρεβάτι, κουράγιο δέν εἶχα γιά τίποτα. Νόμιζα πώς ἡ ζωή μου δέν θά πήγαινε πιά πολύ μακριά.

Ὁ θυρεοειδής μου ἦταν τόσο χάλια, πού πρηζόταν, μόλις λίγο στενοχωριόμουν. Ένιωθα ἕνα πνίξιμο στό λαιμό, σάν νά μοῦ εἶχαν περάσει σκοινί καί μέ τράβαγαν νά μέ πνίξουν. Εἶμαι 31 ἐτῶν. Ξαφνικά, πάχυνα καί ἔφτασα νά κάνω κάθε μέρα 3 καί 4 ἐνέσεις «Βολταρέν» γιά τόν πονοκέφαλο, καί οὔτε μποροῦσα νά σκεφτῶ καθαρά, οὔτε σέ γιατρούς να τρέξω, γιατί δέν εἶμαι ἀσφαλισμένη, οὔτε στήν πρόνοια εἶμαι. Έκανα τόσες ἐνέσεις γιά τόν πονοκέφαλο, πού τό ὑγρό ἀπό τίς ἐνέσεις δέν προλάβαινε νά διαλυθεῖ καί πονοῦσα, γιατί μοῦ ἄφηνε πρηξίματα καί γρουμπούλια, πού μέρες ἔκαναν να διαλυθοῦν.

Παρακάλεσα τόν Ἅγιο Ἐφραίμ να με σώσει, νά ἔρθει στὸν ὕπνο μου, να Τον δῶ, νὰ μοῦ δώσει γιατρειά καί νὰ μοῦ πεῖ, γιατί τά πάθαινα ὅλα αὐτά, τί κακό ἔκανα! Ἦρθε! Μοῦ εἶπε: «Τίποτα δέν ἔκανες κακό, καί αὐτό πού σοῦ συμβαίνει εἶναι ἄδικο, γι' αὐτό καί θά φύγει».

Ἐκείνη τήν ὥρα ἔβαλε κοντά στο κεφάλι μου τή φλόγα πού κρατᾷ στο χέρι Του καί τό κεφάλι μου ξαφνικά σταμάτησε να πονάει. Ὁ Ἅγιος, μεγάλη ἡ χάρη Του, εὔχομαι να τρέχει καί νά γιατρεύει ὅλους, ὅσοι Τοῦ τό ζητοῦν καί ὑποφέρουν. Ὁ Ἅγιος Ἐφραίμ μοῦ ἔσωσε τή ζωή, γιατί χωρίς Αὐτόν δέν ξέρω, ἄν τώρα θά ἤμουν ζωντανή.

Ὅταν σταμάτησε τό κεφάλι μου νά πονάει, νόμιζα ὅτι βρέθηκα σε ἄλλο κόσμο, εἶχα ξεχάσει πῶς νιώθει ἕνας ἄνθρωπος, ὅταν ἔχει τήν ὑγεία του. Ένας γιατρός βρέθηκε καί μοῦ εἶπε πώς εἶχα ἀναταράζουσα ἐνέργεια πάνω μου, τά νεῦρά μου δέν πήγαιναν καλά, τα χέρια μου τρέμανε. Εἶπε πώς, ἄν αὐτό συνεχιζόταν, ὁ ὀργανισμός μου θά ἀποσυντονιζόταν συνεχῶς. Τά νεῦρά μου, εἶπε, ἦταν σε κακό χάλι καί δέν ξέρω, ἄν θά ὑπῆρχε γιατρός, πού νά μποροῦσε νά μέ κάνει καλά.

Ὅμως, ὁ Ἅγιος Ἐφραίμ στάθηκε δίπλα μου, ὅπως δίπλα μου στέκεται συνέχεια ἀπό τότε καί μέ προστατεύει. Ἄναψα λαμπάδα στή χάρη Του κι εἶπα πώς ἀπό δῶ καί πέρα στη ζωή μου ὅ,τι καλό μπορῶ νά κάνω, θά τό κάνω, σάν ἔνδειξη εὐγνωμοσύνης στη Χάρη Του, γιατί ὁ Ἅγιος Ἐφραίμ δέν γιάτρεψε μόνο τὸ σῶμά μου, ἀλλά καί τήν ψυχή μου. Ἀπό δῶ καί πέρα ὑπάρχει καντήλι, πού ἀνάβει μέρα καί νύχτα για χάρη Του μπροστά στήν εἰκόνα Του. Αὐτό τό γράμμα τό γράφω, γιατί ὑποσχέθηκα στή Χάρη Του νὰ τὸ πῶ, γιά να γίνει γνωστό καί να πιστέψει κι ἄλλος κόσμος στόν Ἅγιο καί νά βροῦν κι ἄλλοι τό θάρρος νά Τοῦ ζητήσουν ἴαση καί ζωή.

Στρατή Μαγδαληνή

Πηγή: «Ὀπτασίαι καὶ Θαύματα τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Ἐφραὶμ τοῦ Θαυματουργοῦ» ΙΗ’ Τόμος, Ἔκδοσις: Ἱερὰ Μονὴ Εὐαγγελισμὸς Θεοτόκου Ὅρος Ἀμώμων Ἀττικῆς, σέλ.173-174

The post Ἅγιος Μεγαλομάρτυς Ἐφραίμ: «Αὐτὸ ποὺ σοῦ συμβαίνει εἶναι ἄδικο, γι’ αὐτὸ καὶ θὰ φύγει» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ὁ Ἅγιος Σιλουανὸς ὁ Ἁγιορείτης ἔγινε γνωστὸς πρὶν ἀκόμα ἁγιοκαταχτεὶ ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μὲ τὸ βιογραφικὸ ἔργο «Ὁ γέροντας Σιλουανὸς τοῦ Ἄθω», ποὺ τὸ συνέγραψε μὲ ὡραῖο τρόπο ὁ Ἡγούμενος τῆς Μονῆς Τιμίου Προδρόμου στὸ Ἔσσεξ τῆς Ἀγγλίας Ἀρχιμανδρίτης Σωφρόνιος, ποὺ ἔζησε κοντὰ στὸν Ἅγιο γιὰ πολὺ καιρὸ στὸν Ἄθω.

Σύμφωνα λοιπὸν μὲ τὸν Σωφρόνιο, ὁ Ἅγιος Σιλουανὸς ἀσκήθηκε στὸ Ἅγιον Ὅρος γιὰ 46 ὁλόκληρα χρόνια καὶ συγκεκριμένα στὴ Μονὴ τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονα. Γεννήθηκε τὸ 1866 μ.Χ. στὸ χωριὸ Σόβοκ τῆς ἐπαρχίας Λεμπεντιὰσκ τῆς Ρωσίας καὶ τὸ κοσμικό του ὄνομα ἦταν Συμεῶν Ἰβάνοβιτς Ἀντόνωφ. Στὴ Ρωσία ἔκανε τὸ ἐπάγγελμα τοῦ ξυλουργοῦ. Στὸ Ἅγιο Ὅρος ἦλθε τὸ 1892 μ.Χ. καὶ ἀφιερώθηκε ὁλοκληρωτικὰ στὴν ἄσκηση καὶ τὴν προσευχή. Τὸ 1911 μ.Χ. ἔγινε μεγαλόσχημος καὶ στολίστηκε μὲ πολλὲς ἅγιες ἀρετὲς καὶ γέμισε ὅλος ἀπὸ θεῖο φῶς. Τὸ 1915 μ.Χ. βγῆκε γιὰ λίγο ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὅρος καὶ ἐπισκέφθηκε τὰ μοναστήρια τῆς πατρίδας του. Ἀπεβίωσε στὶς 24 Σεπτεμβρίου τοῦ 1938 μ.Χ. καὶ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία πρόσφατα τὸν ἁγιοποίησε.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Κανόνα πίστεως.

Χριστὸν διδάσκαλον ἐν ὀδῷ ταπεινώσεως προσευξάμενος ἔλαβες, μαρτυροῦντος τοῦ Πνεύματος, ἐν σῇ καρδία τὴν λύτρωσιν, διὰ τοῦτο ἀσκήσεως ἀνεδείχθης σὺ ὁδηγός, ὡς φωτὸς θείου ἔμπλεως. Ὅσιε πάτερ Σιλουανέ, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ σωθήναι τᾶς ψυχᾶς ἠμῶν.

Κοντάκιον
Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.

Τῶν Ὁσίων σύσκηνος τῶν πάλαι ὤφθης, ἐναρέτοις πράξεσι, Χριστὸν δοξάσας ἐπὶ γῆς, Σιλουανὲ παναοίδιμε, καὶ ἐκομίσω τὸν ἄφθαρτον στέφανον.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
24 Σεπτεμβρίου 2026 ἑορτάζουν:

Ἁγία Θέκλα ἡ Ἰσαπόστολος

Σύναξη τῆς Παναγιᾶς της Μυρτιδιώτισσας στὰ Κύθηρα καὶ ἀνάμνηση τῆς ἰάσεως τοῦ παραλύτου

Ὅσιος Κόπρις

Ἅγιος Σιλουανὸς ὁ Ἁγιορείτης

Ἁγία Πέρση

Ἅγιος Στέφανος, βασιλιᾶς των Σέρβων

Σύναξη τῆς Παναγιᾶς της Μυρτιδιώτισσας στὸ Καμάρι τῆς Σαντορίνης

Σύναξη τῆς Παναγιᾶς της Μυρτιδιώτισσας στὴν Νάξο

Σύναξη τῆς Παναγιᾶς της Μυρτιδιώτισσας στὴν Κέρκυρα

Σύναξη τῆς Παναγίας Μυρσινιδίου στὴν Χίο

Σύναξη τῆς Παναγίας της Δραπανιώτισσας

Σύναξη τῆς Παναγίας τῆς Φιλερήμου στὴν Ρόδο

The post Ἅγιος Σιλουανὸς ὁ Ἁγιορείτης (24/9/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΠΕΜΠΤΗ - ΘΕΚΛΗΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΚΑΙ ΙΣΑΠΟΣΤΟΛΟΥ
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον
25: 1-13

Εἶπεν ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν ταύτην· Ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν δέκα παρθένοις, αἵτινες λαβοῦσαι τὰς λαμπάδας ἑαυτῶν ἐξῆλθον εἰς ἀπάντησιν τοῦ νυμφίου. πέντε δὲ ἦσαν ἐξ αὐτῶν φρόνιμοι καὶ αἱ πέντε μωραὶ. αἵτινες μωραὶ λαβοῦσαι τὰς λαμπάδας ἑαυτῶν οὐκ ἔλαβον μεθ’ ἑαυτῶν ἔλαιον· αἱ δὲ φρόνιμοι ἔλαβον ἔλαιον ἐν τοῖς ἀγγείοις αὐτῶν μετὰ τῶν λαμπάδων αὐτῶν. χρονίζοντος δὲ τοῦ νυμφίου ἐνύσταξαν πᾶσαι καὶ ἐκάθευδον. μέσης δὲ νυκτὸς κραυγὴ γέγονεν· ἰδοὺ ὁ νυμφίος ἔρχεται, ἐξέρχεσθε εἰς ἀπάντησιν αὐτοῦ. τότε ἠγέρθησαν πᾶσαι αἱ παρθένοι ἐκεῖναι καὶ ἐκόσμησαν τὰς λαμπάδας αὐτῶν. αἱ δὲ μωραὶ ταῖς φρονίμοις εἶπον· δότε ἡμῖν ἐκ τοῦ ἐλαίου ὑμῶν, ὅτι αἱ λαμπάδες ἡμῶν σβέννυνται. ἀπεκρίθησαν δὲ αἱ φρόνιμοι λέγουσαι· μήποτε οὐκ ἀρκέσῃ ἡμῖν καὶ ὑμῖν· πορεύεσθε δὲ μᾶλλον πρὸς τοὺς πωλοῦντας καὶ ἀγοράσατε ἑαυταῖς. ἀπερχομένων δὲ αὐτῶν ἀγοράσαι ἦλθεν ὁ νυμφίος, καὶ αἱ ἕτοιμοι εἰσῆλθον μετ’ αὐτοῦ εἰς τοὺς γάμους, καὶ ἐκλείσθη ἡ θύρα. ὕστερον δὲ ἔρχονται καὶ αἱ λοιπαὶ παρθένοι λέγουσαι· κύριε κύριε, ἄνοιξον ἡμῖν. ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐκ οἶδα ὑμᾶς. γρηγορεῖτε οὖν, ὅτι οὐκ οἴδατε τὴν ἡμέραν οὐδὲ τὴν ὥραν ἐν ᾗ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἔρχεται.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 24/9/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Τὸ κελλί τοῦ παπα-Τύχωνα, ἀλλὰ καὶ ὅλη ἡ περιοχή γύρω, εἶχε λογῆς λογῆς ζωντανά πλάσματα, ποὺ τὰ ἀγαποῦσε ὅλα ὁ Ἅγιος μὲ μιὰν ἀγάπη ἀπέραντη καὶ τὰ πρόσεχε μὲ μιὰ φροντίδα περισσή. Ὅταν τὸν ρώτησε κάποιος ἂν μένει μόνος, ἀπάντησε: «Όχι, παιδί μου! Μαζὶ μὲ τὸν Θεὸ καὶ τὴν Παναγιά. Συντροφιά μου εἶναι τὰ πουλάκια, κάθε μέρα μαζί ψάλλουμε. Τί χαρά κάθε πρωὶ νὰ κελαηδούν!»

Τὸ ἐλάχιστο φαγητό του το μοιραζόταν πάντα μὲ τὶς μυγούλες ποὺ ἦταν μόνιμοι κάτοικοι τοῦ κελλιοῦ του μαζὶ μὲ ἕνα σωρό ἄλλα ζουζούνια, κουνούπια, ψύλλους καὶ ποντίκια. Μὲ τοὺς ψύλλους μοιραζόταν τό... λιγοστὸ αἷμα του, χωρίς νὰ ἐνοχλεῖται ἢ νὰ διαμαρτύρεται. Ὅσο γιὰ τὰ ποντίκια, εἶχαν ἀπὸ κοινοῦ μὲ τὸν Ἅγιο ἕνα παλιό πάπλωμα ποὺ ἦταν ἁπλωμένο πάνω στὰ σανίδια, τὰ ὁποῖα χρησίμευαν γιὰ κρεβάτι. Γιὰ τὴν ἀκρίβεια, μοιραζόταν τὸ βαμβάκι μὲ τὸ ὁποῖο ἦταν γεμισμένο τὸ πάπλωμα. Κάθε φορά ποὺ μιὰ ποντικίνα ἑτοιμαζόταν νὰ γεννήσει, ἐρχόταν ὁ «πάτερ φαμίλιας» τῆς ποντικοοικογένειας κι ἔπαιρνε λίγο βαμβάκι ἀπὸ τὸ πάπλωμα τοῦ παπα-Τύχωνα προκειμένου νὰ φτιάξει ζεστή φωλίτσα γιὰ τὰ μικρά του.

Χαιρόταν πολὺ ὁ ἅγιος ἄνθρωπος σὰν ἔβλεπε τοὺς ποντικούς νὰ πηγαινοέρχονται χαρούμενοι πάνω στὸ πάπλωμα.

Μπροστὰ σὲ μιὰ τέτοια σκηνὴ ἔτυχε νὰ βρεθεῖ ἕνας προσκυνητής ποὺ ἦρθε νὰ πάρει τὴν εὐλογία του καὶ ν' ἀκούσει πολύτιμες συμβουλές ἀπὸ τὸ ἁγιασμένο στόμα του.

«Γέροντα» εἶπε σκεπτικός, «ἔχεις γεμίσει ποντίκια. Θέλεις νὰ σοῦ φέρω μιὰ γάτα;»

«Μπά...» ἀποκρίθηκε ἀτάραχα ὁ παπα-Τύχων. «Έχω γάτα!»

«Έχεις;» ρώτησε μέ φανερή ἀπορία ὁ ἐπισκέπτης, κοιτάζοντας τριγύρω τα ποντίκια ποὺ ἔκαναν ἀνενόχλητα σουλάτσο στο κελλί.

«Πῶς! Ἔχω!» συνέχισε ὁ Γέροντας. «Εἶναι μεγαλούτσικη, μιάμιση φορά μεγαλύτερη ἀπὸ τὶς συνηθισμένες. Ἔρχεται έδῶ, τὴν ταΐζω, τὴ χαϊδεύω κι ὕστερα πάει στην καλύβα της καὶ ἀναπαύεται».

Πράγματι, ὁ Ἅγιος εἶχε γιὰ συντροφιά ἕνα χαριτωμένο ζωάκι ποὺ ἐρχόταν γιὰ νὰ γευτεῖ τὴν ἀγάπη του. Μόνο ποὺ ἦταν ἀρκετά μεγάλο γιὰ νὰ τὸ ταξινομήσει κάποιος στὴν οἰκογένεια τῆς γάτας. Δὲν ἦταν μόνο τὸ μέγεθος ποὺ δὲν ταίριαζε. Ἦταν καὶ τὸ κοκκινωπό χρώμα του, μὰ πιὸ πολὺ ἦταν ή... ούρά του. Ποὺ ἦταν μακριά καὶ φουντωτή. Ὁ τακτικός ἐπισκέπτης τοῦ παπα-Τύχωνα ἦταν μια γλυκιά καὶ χαριτωμένη... άλεπουδίτσα.

Πηγή: «Γεροντικὸ Σύγχρονων Ἁγίων», Συγγραφέας Νίκη Κατσιάπη, Ἐπιμέλεια Χριστιανικὴ Φοιτητικὴ Δράση, Ἐκδόσεις Ἔαρ, 2026, σέλ.443-445

The post Ἅγιος παπα-Τύχων Ἁγιορείτης: «κάθε μέρα μαζὶ μὲ τὰ πουλάκια ψάλλουμε!» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ὁ Nικόλαος πάντα πωλήσας κάτω,
Ἐξηγόρασε Xριστὸν ἄνω ἐκ ξίφους.

«….Ἐγὼ χριστιανὸς εἶμαι καὶ τὸν Χριστὸ μοῦ πιστεύω γιὰ ἀληθινὸ Θεό. Οἱ τιμὲς καὶ τὰ ὀφίκια ποὺ μοῦ τάζεις, δὲν μοῦ χρειάζονται. Ἐγὼ τὸν Χριστό μου δὲν ἀρνοῦμαι, τὸν Χριστὸ πιστεύω, γιὰ τὸ ὄνομα τοῦ θὰ πεθάνω, Τοῦρκος δὲν γίνομαι». Αὐτὴ ἦταν ἡ δυναμικὴ ἀπάντηση τοῦ νεαροῦ Νικολάου στὸν κριτή, ὅταν μὲ πλεκτάνη προσπάθησαν νὰ τὸν ἐξισλαμίσουν.

Ὁ Νικόλαος γεννήθηκε στὸ Καρπενήσι ἀπὸ γονεῖς εὐσεβεῖς (ἀνῆκε, κατὰ παράδοσιν σωζομένην προφορικῶς μέχρι σήμερα, στὴν οἰκογένεια Καρανίκα), ποὺ φρόντισαν καὶ γιὰ τὴ δική του εὐσέβεια καὶ μόρφωση. Σὲ ἡλικία 15 χρονῶν βρίσκεται στὴν Κωνσταντινούπολη, ὑπηρετῶντας στὸ παντοπωλεῖο τοῦ πατέρα του, στὸ Ταχτὰ Καλέ. Κάποιος κουρέας Τοῦρκος ὅμως, ποὺ τοῦ μάθαινε τὴν Τούρκικη γλῶσσα, τοῦ ἔδωσε νὰ διαβάσει τὴν Τούρκικη ὁμολογία πίστης, μπροστὰ σὲ μάρτυρες, χωρὶς ὁ Νικόλαος νὰ γνωρίζει τίποτα. Ὅταν τοῦ εἶπαν ὅτι γίνεται Τοῦρκος, ὁ Νικόλαος ἀμέσως ὁμολόγησε τὴν πίστη του στὸν Χριστό. Ἡ δυναμικὴ ἀπάντηση ποὺ ἔδωσε στὸν κριτή, ἔκανε τοὺς Τούρκους νὰ τὸν βασανίσουν μέσα στὴ φυλακὴ μὲ τὸν πιὸ ἄγριο τρόπο. Παρ’ ὅλα αὐτὰ ὅμως, ὁ Νικόλαος ἔμεινε ἀκλόνητος στὴν πίστη του. Ἔτσι, τὴ Δευτέρα 23 Σεπτεμβρίου 1672 μ.Χ. τὸν ἀποκεφάλισαν. Ἦταν 15 χρονῶν.

Τὸ λείψανο τοῦ ἐνταφιάστηκε στὸ Μοναστήρι τῆς Παναγίας Χάλκης. Ἀργότερα ἡ κάρα τοῦ Ἁγίου, μεταφέρθηκε στὴν Ἱερὰ Μονὴ Ξηροποτάμου τοῦ Ἅγιου Ὅρους.

Σπουδαῖες πληροφορίες γιὰ τὸ μαρτύριο τοῦ νεαροῦ Ἁγίου ἔδωσε ὁ τότε γραμματέας τῆς Γαλλικῆς πρεσβείας στὴν Κωνσταντινούπολη, ὁ ὁποῖος εἶχε ἐντυπωσιασθεῖ ἀπὸ τὸ σθένος καὶ τὴν πίστη τοῦ Νικολάου.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.

Νίκας ἤνεγκας τῇ ᾿Εκκλησίᾳ, νῖκος ἔδωκας τῇ σῇ πατρίδι τῇ καλλινίκῳ ἀθλήσει, Νικόλαε. Νεομαρτύρων ἡ δόξα ἡ ἄφθιτος, ὁδὸν Κυρίου νεότητι ἔδειξας· ταῖς πρὸς Χριστὸν θερμαῖς δεήσεσιν ὅθεν ἱκέτευε ἀεὶ νίκας χαρίζεσθαι.

Έτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Καλλιδρόμης κλεινὸν ἀξιάγαστον βλάστημα καὶ Σχολῶν Εὐγενίου θεοδίδακτον καύχημα, Νικόλαον τιμήσωμεν πιστοί, νεώτατον Χριστοῦ τὸν μιμητήν, τὴν τῶν νέων ἀρετὴν ἀθλητικῶς κρατύνοντα. Δόξα τῷ δεδοκότι τὴν ἀλκήν, δόξα τῷ μεγαλύναντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι ἐν παισὶν ἀεὶ θαυμάσια.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
23 Σεπτεμβρίου 2026 ἑορτάζουν:

Ἅγιος Ἰωάννης Πρόδρομος καὶ Βαπτιστὴς (Σύλληψη)

Ἅγιος Νικόλαος ὁ παντοπώλης ὁ Νεομάρτυρας ἀπὸ τὸ Καρπενήσι

Ἅγιος Ἀνδρέας

Ἅγιος Ἰωάννης μὲ τὰ δύο παιδιά του Πέτρο καὶ Ἀντώνιο

Ἁγία Ραΐς ἡ παρθένος

Ὀσίες Ξανθίππη καὶ Πολυξένη

Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Νεομάρτυρας ὁ ἐξ Ἀγαρηνῶν

Ἅγιος Γρηγόριος Μητροπολίτης Ἄργους

Ἅγιος Adamnan

Ἅγιος Παπᾶ-Τύχων ὁ Ἁγιορείτης

The post Ἅγιος Νικόλαος ὁ παντοπώλης ὁ Νεομάρτυρας ἀπὸ τὸ Καρπενήσι (23/9/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΤΕΤΑΡΤΗ - Η ΣΥΛΛΗΨΙΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ, ΕΝΔΟΞΟΥ,
ΠΡΟΦΗΤΟΥ, ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΚΑΙ ΒΑΠΤΙΣΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ
Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν
1: 5-25

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐγένετο ἐν ταῖς ἡμέραις Ἡρῴδου τοῦ βασιλέως τῆς Ἰουδαίας ἱερεύς τις ὀνόματι Ζαχαρίας ἐξ ἐφημερίας Ἀβιά, καὶ γυνὴ αὐτῷ ἐκ τῶν θυγατέρων Ἀαρών, καὶ τὸ ὄνομα αὐτῆς Ἐλισάβετ. ἦσαν δὲ δίκαιοι ἀμφότεροι ἐναντίον τοῦ Θεοῦ, πορευόμενοι ἐν πάσαις ταῖς ἐντολαῖς καὶ δικαιώμασιν τοῦ Κυρίου ἄμεμπτοι. καὶ οὐκ ἦν αὐτοῖς τέκνον, καθότι ἡ Ἐλισάβετ ἦν στεῖρα, καὶ ἀμφότεροι προβεβηκότες ἐν ταῖς ἡμέραις αὐτῶν ἦσαν. Ἐγένετο δὲ ἐν τῷ ἱερατεύειν αὐτὸν ἐν τῇ τάξει τῆς ἐφημερίας αὐτοῦ ἔναντι τοῦ Θεοῦ, κατὰ τὸ ἔθος τῆς ἱερατείας ἔλαχε τοῦ θυμιᾶσαι εἰσελθὼν εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου· καὶ πᾶν τὸ πλῆθος ἦν τοῦ λαοῦ προσευχόμενον ἔξω τῇ ὥρᾳ τοῦ θυμιάματος. ὤφθη δὲ αὐτῷ ἄγγελος Κυρίου ἑστὼς ἐκ δεξιῶν τοῦ θυσιαστηρίου τοῦ θυμιάματος. καὶ ἐταράχθη Ζαχαρίας ἰδών, καὶ φόβος ἐπέπεσεν ἐπ’ αὐτόν. εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν ὁ ἄγγελος· Μὴ φοβοῦ, Ζαχαρία· διότι εἰσηκούσθη ἡ δέησίς σου, καὶ ἡ γυνή σου Ἐλισάβετ γεννήσει υἱόν σοι, καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰωάννην· καὶ ἔσται χαρά σοι καὶ ἀγαλλίασις, καὶ πολλοὶ ἐπὶ τῇ γενέσει αὐτοῦ χαρήσονται. ἔσται γὰρ μέγας ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, καὶ οἶνον καὶ σίκερα οὐ μὴ πίῃ, καὶ Πνεύματος ἁγίου πλησθήσεται ἔτι ἐκ κοιλίας μητρὸς αὐτοῦ, καὶ πολλοὺς τῶν υἱῶν Ἰσραὴλ ἐπιστρέψει ἐπὶ Κύριον τὸν Θεὸν αὐτῶν. καὶ αὐτὸς προελεύσεται ἐνώπιον αὐτοῦ ἐν πνεύματι καὶ δυνάμει Ἠλίου, ἐπιστρέψαι καρδίας πατέρων ἐπὶ τέκνα καὶ ἀπειθεῖς ἐν φρονήσει δικαίων, ἑτοιμάσαι Κυρίῳ λαὸν κατεσκευασμένον. καὶ εἶπε Ζαχαρίας πρὸς τὸν ἄγγελον· Κατὰ τί γνώσομαι τοῦτο; ἐγὼ γάρ εἰμι πρεσβύτης καὶ ἡ γυνή μου προβεβηκυῖα ἐν ταῖς ἡμέραις αὐτῆς. καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ἄγγελος εἶπεν αὐτῷ· Ἐγώ εἰμι Γαβριὴλ ὁ παρεστηκὼς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, καὶ ἀπεστάλην λαλῆσαι πρός σε καὶ εὐαγγελίσασθαί σοι ταῦτα. καὶ ἰδοὺ ἔσῃ σιωπῶν καὶ μὴ δυνάμενος λαλῆσαι ἄχρι ἧς ἡμέρας γένηται ταῦτα, ἀνθ’ ὧν οὐκ ἐπίστευσας τοῖς λόγοις μου, οἵτινες πληρωθήσονται εἰς τὸν καιρὸν αὐτῶν. καὶ ἦν ὁ λαὸς προσδοκῶν τὸν Ζαχαρίαν, καὶ ἐθαύμαζον ἐν τῷ χρονίζειν αὐτόν ἐν τῷ ναῷ. ἐξελθὼν δὲ οὐκ ἠδύνατο λαλῆσαι αὐτοῖς, καὶ ἐπέγνωσαν ὅτι ὀπτασίαν ἑώρακεν ἐν τῷ ναῷ· καὶ αὐτὸς ἦν διανεύων αὐτοῖς, καὶ διέμενεν κωφός. καὶ ἐγένετο ὡς ἐπλήσθησαν αἱ ἡμέραι τῆς λειτουργίας αὐτοῦ ἀπῆλθεν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ. Μετὰ δὲ ταύτας τὰς ἡμέρας συνέλαβεν Ἐλισάβετ ἡ γυνὴ αὐτοῦ· καὶ περιέκρυβεν ἑαυτὴν μῆνας πέντε, λέγουσα ὅτι οὕτω μοι πεποίηκεν ὁ Κύριος ἐν ἡμέραις αἷς ἐπεῖδεν ἀφελεῖν τό ὄνειδός μου ἐν ἀνθρώποις.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 23/9/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ἀνατροπὲς καὶ ἀποφάσεις ποὺ ἄλλαξαν τὴν ζωὴ ἑνὸς ἀνθρώπου. Θυμίζουν συναξάρι ἁγίων, παλιῶν ἐποχῶν, ποὺ ἴσως πολλοὶ νὰ ποῦνε ὅτι εἶναι ὑπερβολές. Εἶναι μεγάλη, ὅμως διδαχή, γιὰ τὸν κάθε ἀναγνώστη καὶ πίστωση ἀληθείας γιὰ τὴν μόνη καὶ ἀληθινὴ θρησκεία μας, τὴν ζωντανὴ καὶ ἀποκαλυπτική.

Δὲν προβάλλει μόνον ἐνάρετους, ἁγίους ἀνθρώπους, ἀλλὰ καὶ ἁμαρτωλούς, ὥστε διαβάζοντας τὴν προσπάθειά τους νὰ τοὺς μιμηθοῦμε καὶ νὰ ὁδηγηθοῦμε στὴν ἀρετὴ καὶ τὴ φροντίδα τῆς ψυχῆς. Στὴ δεύτερη κατηγορία, δηλαδὴ στοὺς ἁμαρτωλούς, ἀνήκει καὶ τὸ πρόσωπο ποὺ θὰ ἀφηγηθοῦμε τὸν βίο του. Εἶναι ὁ Εὐάγγελος. Ἡ καταγωγή του ἀπὸ φτωχὴ ἐν γένει περιοχή, ἄγονη ὥστε οἱ κάτοικοι στὴν προσπάθειά τους γιὰ καλύτερη ζωὴ ξενιτεύονταν σὲ διάφορες χῶρες τῆς γῆς. Ἔτσι καὶ ὁ Βαγγέλης βρέθηκε στὸν Καναδᾶ, νέος μὲ πολλὰ ὄνειρα, φιλόδοξος, δυνατὸς καὶ ὡραῖος ἔκανε ὁποιοδήποτε ἐπάγγελμα, ἀρκεῖ νὰ ἐπιφέρει χρήματα.

Δούλευε καὶ σὰν μπράβος σὲ κέντρα διασκέδασης καὶ ἐκεῖ μὲ ἄλλους νέους ἔκαναν ἀκόμη καὶ παράνομες δουλειές, χρησιμοποιῶντας ἄλλο ὄνομα γιὰ λόγους προστασίας. Ἀποφασίσανε νὰ ἐπιστρέψουν στὴν Ἑλλάδα καὶ σχεδιάζανε νὰ ἐπισκεφτοῦν τὸ Ἅγιον Ὄρος, ὄχι ἀπὸ πίστη ἢ ἀγάπη, ἀλλὰ πονηρὰ σκεπτόμενοι.

Νοικιάσανε φουσκωτὸ καὶ ξεκινήσανε. Μὲ τὸ ποὺ ἀνοιχτήκανε, χάλασε ὁ καιρὸς. Τὰ πολλὰ μποφὸρ τοὺς προκάλεσαν φόβο. Ἔτσι προσάραξαν στὰ Καυσοκαλύβια μέχρι νὰ κατευνάσει ὁ καιρὸς καὶ κατόπιν νὰ συνεχίσουν τὸν προορισμό τους. Κατεβήκαν καὶ περίμεναν. Ἐκεῖ τὸν πλησίασε ὁ Γέροντας Βασίλειος. Τὸν φώναξε μὲ τὸ ὄνομά του:

Εὐάγγελε, παιδί μου, ἔλα ἐδῶ.

Ὁ Εὐάγγελος σάστισε γιατί κανένας δὲν γνώριζε τὸ πραγματικό του ὄνομα. Πῆγε κοντά του καὶ ὁ Γέροντας Βασίλειος τοῦ ἔδωσε νὰ κρατήσει μία ὑφαντὴ τσάντα (τορβᾶ) ποὺ ἦταν πολὺ βαριά. Ἀργότερα εἶδε ὅτι ἦταν γεμάτη μὲ πέτρες, ὅπως εἶχε πεῖ ο Βαγγέλης. Στὸν δρόμο ὁ Γέροντας τοῦ ἐξιστοροῦσε τὴν ζωή του μιλῶντας σὰν νὰ εἶναι δική του. Και μίλησε γιὰ γεγονότα ποὺ δὲν τὰ γνώριζε κανείς. Ἔχασε τὴν γῆ κάτω ἀπὸ τὰ πόδια του. Ξαφνιάστηκε γιατί τὸ ὄνομά του δὲν τὸ γνώριζε κανένας. Ὅλοι τὸν γνωρίζανε μὲ τὸ παρατσούκλι του. Ὁ Εὐάγγελος τὸν ἀκολούθησε καὶ τοῦ εἶπε ὁ Γέροντας:

Εὐάγγελε, ἂν σὲ βάλουμε σὲ ἕνα τεράστιο δωμάτιο γεμᾶτο μὲ μπριγιάν, διαμάντια χρυσά καὶ ἄλλα κοσμήματα χωρὶς ψωμί, οὔτε νερό, τίποτε, θὰ ἐπιβιώσεις;

Ὄχι, τοῦ ἀπάντησε ὁ Βαγγέλης.

Ἐὰν σὲ κλείσω σὲ ἕνα δωμάτιο, συνέχισε ὁ Γέροντας Βασίλειος, μὲ ἀντίδωρο καὶ ἁγιασμὸ γιὰ ὅλη τὴν ἑβδομάδα , θὰ ζήσεις;

Ναί, Γέροντα, ἀπάντησε ὁ Βαγγέλης.

Αὐτὸ νὰ κάνεις, τοῦ εἶπε ὁ Γέροντας. Ὁ Βαγγέλης ἐνθουσιάστηκε τόσο πολὺ, ποὺ τὸν ἀκολουθοῦσε ἐνῷ ἀνηφόριζε στὸ βουνό. Κάποια στιγμὴ ὁ Γέροντας ῥώτησε τὸν Βαγγέλη:

Οἱ φίλοι σου ποὺ εἶναι; Ὁ Βαγγέλης καθὼς βρισκόταν ψηλὰ στὸ βουνὸ μὲ θέα κάτω στὸ μικρό λιμανάκι, κοίταξε νὰ δεῖ ποὺ ἦταν τὸ φουσκωτὸ καὶ εἶδε τοὺς φίλους του νὰ ἀπομακρύνωνται ἐγκαταλείποντάς τον. Πῆρε τὴν ἀπόφαση νὰ μείνει μόνιμα στὸν Γέροντα, ὁ ὁποῖος ἐκείνη τὴν περίοδο ζοῦσε στὴν σπηλιά. Τὸν ῥώτησε ὁ Γέροντας Βασίλειος ἂν θέλει νὰ γίνει ὑποτακτικός του, συμπληρώνοντας ὅτι ὁ ἴδιος τὸ ἐπιθυμεῖ πολύ. Ὁ Βαγγέλης χαμογελῶντας μὲ χαρὰ δέχθηκε.

Θὰ νηστέψουμε καὶ θὰ προσευχηθοῦμε ἐπὶ τρεῖς μέρες στὴν Παναγία μας καὶ θὰ δοῦμε τὸ θέλημά της. Ἐγὼ θὰ ἤθελα νὰ μὲ ἀντικαταστήσεις. Τὸν ῥώτησε πρῶτα ἂν το ἐπιθυμοῦσε ὁ ἴδιος γιατί ἤθελε τὴν ἐλεύθερη βούλησή του.

Νηστέψανε ἐπὶ τρεῖς ἡμέρες μὲ πολὺ ἀγρυπνία καὶ προσευχή. Τὴν Τρίτη ἡμέρα ὁ Γέροντας πῆρε εἰδοποίηση ἀπὸ τὴν Παναγία:

Ἡ ἐπιθυμία Της, εἶπε στὸν Βαγγέλη, εἶναι νὰ βγεῖς ἔξω στὸν κόσμο. Δὲν θὰ γίνεις μοναχός. Ἔξω στὸν κόσμο θὰ βοηθήσεις πολλοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν ἀνάγκη, θὰ γνωρίσεις την Ἀναστασία, θὰ γίνη σύντροφός σου καὶ θὰ νουθετήσεις τον γιό της. Θὰ γίνεις πατέρας γι’ αυτόν. Σὲ ἔχει ἀνάγκη καὶ σὲ χρειάζεται.

Ὁ Βαγγέλης ὅταν ἀποφάσισε νὰ μείνει μὲ τὸν Γέροντα, τοῦ εἶπε ὅτι πρῶτα θὰ βγεῖ ἔξω καὶ θὰ μοιράσει ὅλα του τὰ λεφτὰ στοὺς φτωχοὺς καὶ μετὰ θὰ γυρίσει πίσω. Ὁ Βαγγέλης μὲ πολλὴ χαρὰ τὸ ἔκανε, μοίρασε ὅλα τὰ λεφτά του σὲ φτωχοὺς καὶ γύρισε πάλι στὸν Ἅγιον Ὄρος. (Σημειωτέον ὅτι τὰ λεφτά ποὺ εἶχε δὲν ἦταν τίμια).

Γέροντα, ἔκανα ὅπως μοῦ εἶπες. Μοίρασα ὅλα τὰ λεφτά.

Ὄχι, παιδί μου, δὲν τὰ μοίρασες ὅλα. Στὸ τάδε βιβλίο ποὺ ἔχεις στὴν βιβλιοθήκη σου, στὸ σπίτι σου, ἔχεις μέσα διακόσια εὐρώ. Νὰ πᾶς καὶ νὰ τὰ δώσεις καὶ αὐτά.

Βγῆκε ξανὰ ὁ Βαγγέλης καὶ πῆγε στὸ σπίτι του. Ἔψαξε στὴ βιβλιοθήκη ποὺ τοῦ ὑπέδειξε ὁ Γέροντας Βασίλειος καὶ στὸ βιβλίο ποὺ τοῦ εἶπε, ὄντως ὑπῆρχαν διακόσια εὐρὼ ποὺ τὰ εἶχε βάλει γιὰ ὥρα ἀνάγκης καὶ τὰ εἶχε ξεχάσει. Τὰ πῆρε καὶ τὰ μοίρασε καὶ αὐτὰ στοὺς φτωχούς. Ὅταν ὅμως πῆγε στὴν Οὐρανούπολη γιὰ νὰ μπεῖ στὸ Ἅγιον Ὄρος, διαπίστωσε ὅτι δὲν εἶχε κρατήσει λεφτὰ οὔτε γιὰ τὸ καραβάκι καὶ γιὰ τὸ διαμονήτηριο. Κοίταξε στὸν οὐρανὸ καὶ μὲ πίστη καὶ ἀγωνία εἶπε στὴν Παναγία:

«Παναγία μου, ἐγὼ τὰ ἔδωσα ὅλα τὰ λεφτά μου καὶ ξέχασα νὰ κρατήσω γιὰ εἰσιτήριο γιὰ νὰ πάω στὸν Γέροντά μου. Τί νὰ κάνω;» Ἐκείνη τὴν στιγμὴ φύσηξε ἕνα ἁπαλὸ ἀεράκι καὶ ἦλθε καὶ κόλλησε στὸ στῆθος του ἕνα χαρτονόμισμα τῶν 100 εὐρώ.

Καὶ ἔτσι μπῆκε μέσα καὶ πῆγε στὸν Γέροντα. Ὅταν τοῦ εἶπε τὸ περιστατικό, χαμογέλασε καὶ τοῦ εἶπε: «Τί νόμιζες; Θὰ σὲ ἄφηνε ἡ Παναγία ἔξω;»

Ὁ Βαγγέλης ἔμεινε στὸν Γέροντα Βασίλειο πάνω ἀπὸ 6 μῆνες, ἴσως καὶ χρόνο. Ταπεινός, ὑπάκουος, ἀκολουθοῦσε ὅλο τὸ τυπικὸ τοῦ Γέροντα. Στὴν ἀρχὴ πρῶτα στὴ σπηλιὰ καὶ ἔπειτα στὴν καλύβη του. Χαρακτηριστικὰ γιὰ τὴν σπηλιὰ ἔλεγε ὅτι: «Ζούσαμε μὲ τὸ λίγο ἀντίδωρο ποὺ τρώγαμε ὅλη τὴν ἡμέρα καὶ μᾶς κρατοῦσε. Δὲν πεινούσαμε καθόλου, περίεργο πρᾶγμα». Ἔκανε στροφὴ 360 μοῖρες, δὲν θυμόταν τίποτα ἀπὸ τὰ παλιά. Μὲ καθαρή ἐξομολόγηση, πολὺ προσευχὴ καὶ μεγάλη ἄσκηση, αὐστηρὴ νηστεία, μπῆκε σὲ μετάνοια.

Ξημερώματα στὶς 28 Ἀπριλίου 2013, Κυριακὴ τῶν Βαΐων ὁ Βαγγέλης βρισκόταν στὴν Ἱερὰ Μονὴ Ἐσφιγμένου σὲ ἀγρυπνία. Ἐνῷ καθόταν στὸ στασίδι, στὸ ἐσωτερικὸ τῆς ἱερᾶς μονῆς καὶ ἔκανε κομποσκοίνι, ἦταν δίπλα του ἕνας μοναχὸς ποὺ τὸν ἐνοχλοῦσε συνέχεια. Τὸν σκουντοῦσε, τὸν ἔβριζε.

Ὁ Βαγγέλης ἀναστατώθηκε καὶ ἄλλαξε μέρος. Ὁ μοναχὸς τὸν ἀκολούθησε. Ὁ Βαγγέλης ἀγανάκτησε πάρα πολὺ μὲ τὴν συμπεριφορὰ τοῦ μοναχοῦ καὶ τοῦ ἐρχόταν νὰ τὸν χτυπήσει. Εὐτυχῶς συγκρατήθηκε. Ἕνας μοναχὸς ποὺ εἶδε τὸ περιστατικό τοῦ εἶπε: «Μὴν τοῦ δίνεις σημασία. Αὐτὸς ἦταν παλιὸς μάγος καὶ μελλοντολόγος καὶ δὲν μποροῦσε νὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ τὰ δαιμόνια». Ὅταν τελείωσε ἡ ἀγρυπνία, ὁ Βαγγέλης πῆγε στὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας στὸ τέμπλο καὶ προσευχήθηκε: «Παναγία μου, ἐγὼ ἔχω ἔρθει γιὰ Σένα μόνο γιὰ Σένα». Ὅταν προσκύνησε τὴν εἰκόνα της, ἐμφανίστηκε δίπλα του μία μαυροφορεμένη γυναῖκα. Ὁ Βαγγέλης ἀπευθυνόμενος τῆς εἶπε: «Περᾶστε, Ἁγία Ἡγουμένη». Τότε ἐκείνη τοῦ ἀπάντησε : «Περᾶστε». Ὁ Βαγγέλης τῆς ξαναεῖπε: «Περᾶστε προηγεῖστε». Τὸν πιάνει ἀπὸ τὸ χέρι, τοῦ δείχνει τὴ εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Βαγγέλης μέχρι αὐτὴ τὴ στιγμὴ δὲν εἶχε δεῖ τὸ πρόσωπό της. Πηγαίνει καὶ κάνει στρωτὲς μετάνοιες στὴν εἰκόνα. Τὴν ὥρα ποὺ ἔκανε μετάνοιες διαπιστώνει ὅτι ἀκριβῶς δίπλα του κάνει ἡ Ἁγία Ἡγουμένη καὶ ἐκείνη μετάνοιες. Ὁ Βαγγέλης σκέφτηκε ὅτι: «Ὥσπου νὰ κάνω μία μετάνοια ἐγώ, ἐκείνη ἔκανε πέντε μετάνοιες στρωτὲς καὶ ὅταν σηκωνόταν, ἔκανε πρῶτα τὸν σταυρό της».

Ὅταν τελείωσε τὶς μετάνοιές του ὁ Βαγγέλης, τότε ἀποκάλυψε τὸ πρόσωπό της καὶ τοῦ εἶπε: «Εὐχαριστῶ γιὰ τὴν εἰλικρινῆ μετάνοια ποὺ ἔβαλες στὸν Υἱὸν Μου».

Συγκλονισμένος ὁμολόγησε ὅτι: «Δὲν ἔχω δεῖ πιὸ ὄμορφο, φωτεινὸ καὶ γαλήνιο πρόσωπο ποτέ μου». Τοῦ ἔδωσε δύο κλωναράκια δάφνες καὶ τὸν παρότρυνε λέγοντὰς του: «Πάρ’ τες νὰ τὶς κάνεις στεφάνι». Τὸν σταύρωσε καὶ τοῦ εἶπε: «Νὰ εἶσαι εὐλογημένος στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων». Ὁ Βαγγέλης εἶχε βάλει λογισμὸ διότι δὲν εἶχε πάρει Βάϊα καὶ εἶπε δὲν θὰ πάω Βάϊα στὸν Παναγιώτη, τὸν υἱό της Ἀναστασίας. Εἶχαν δώσει μόνον στοὺς μοναχούς.

Μόλις ἀντιλήφθηκε ὅτι ἦταν ἡ Παναγία, Ἐκείνη ἐξαφανίστηκε. Δὲν πρόλαβε νὰ βάλει μετάνοια. Κάποιος μοναχὸς ποὺ βρισκόταν πίσω του, ἐπειδὴ κατάλαβε ὅτι κάτι εἶχε συμβεῖ, ἔκανε συνέχεια μετάνοιες. Ὅταν ὁ Βαγγέλης τοῦ διηγήθηκε τὶ συνέβη, τὸν πῆρε ἀπὸ τὸ χέρι καὶ τὸν κατέβασε στοὺς φούρνους. Τοῦ ἀποκάλυψε ὅτι: «Ἑπτὰ ἡμέρες, ἀδελφέ, δὲν γίνονταν τὰ ψωμιά, δὲν φούσκωναν, δὲν ψήνονταν. Τότε, ὁ γέροντας Χρυσόστομος, ὁ μάγειρας εἶπε: «Ἔλα, Παναγία μου, ζύμωσε ἐσὺ τὰ ψωμιὰ γιατί ἔχουμε γιορτὴ καὶ δὲν θὰ ἔχουμε νὰ δώσουμε στὸν κόσμο». Σήμερα βγῆκαν ὅλα ὡραῖα καὶ μάλιστα ἕνα παραπάνω. Τοῦ τὸ ἔδωσε καὶ τοῦ εἶπε νὰ πάει στὴ οἰκογένειά του.

Μὲ καθοδήγηση καὶ πρότυπο τὸν Γέροντα Βασίλειο, ὁ Βαγγέλης ὅταν βγῆκε ἔξω στὸν κόσμο, ἡ ζωή του ἦταν ὑποδειγματική. Ὄντως ὁ Γέροντας σὲ ὅσα τοῦ εἶπε ἐπιβεβαιώθηκε. Γνώρισε τὴν Ἀναστασία καὶ ἔγινε ὑποδειγματικὸς πατέρας γιὰ τὸν γιό της. Μπαινοέβγαινε τακτικὰ στὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ ὅσο ἦταν ὁ Γέροντας ἐκεῖ, τὸν ἐπισκεπτόταν. Ἀγάπησε πολὺ καὶ σεβάστηκε ὡς καλὸς ὑποτακτικὸς τὸν Γέροντα Βασίλειο. Ὅταν ὁ Γέροντας κατ’ ἐντολήν τοῦ Κυρίου βγῆκε ἔξω μόνιμα εἰς τὴν Θεσσαλονίκη, ἐναγωνίως τὸν ἔψαχνε ὁ Βαγγέλης παντοῦ, ἀλλὰ δὲν συναντηθήκανε ξανά. Πρῶτα, ὁ Γέροντας Βασίλειος ἐξεδήμησε εἰς Κύριον καὶ ἔπειτα ἀπὸ λίγο καιρὸ ἔφυγε καὶ ὁ Βαγγέλης. Ἴσως νὰ τὸ ἐπιθυμοῦσε καὶ νὰ τὸ ζήτησε ἀπὸ τὸν Γέροντα νὰ τὸν πάρει.

Ἄς εἶναι αἰωνία ἡ μνήμη αὐτῶν! Ἐκεῖνοι ἀπολαμβάνουν τοὺς καρπούς των ἀγώνων τους. Νὰ πρεσβεύουν γιὰ μᾶς προσευχόμενοι διότι στὶς ἐποχές ποὺ ζοῦμε ἔχουμε μεγάλη ἀνάγκη τὴν παρουσία τους καὶ τὶς πρεσβεῖες τους.

Πηγή: Στύλος Ὁρθοδοξίας αρ. φ. 278, σελ. 20-21

The post Ἡ ἐμφάνιση τῆς Παναγίας στὸν ὑποτακτικό του γ. Βασίλειου Καυσοκαλυβίτη appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Φωκᾶ, τὸ λουτρὸν σμήγματος παντὸς δέχου.
Λουτρὸν γὰρ ἦν ἀγῶνος, οὐ καθαρσίου.
Εἰκάδι δευτερίῃ λουτρὸν πέφνεν ἔνδοθι Φωκᾶν.

Πατρίδα τοῦ Ἁγίου Φωκὰ ἦταν ἡ Σινώπη τοῦ Εὐξείνου Πόντου. Οἱ γονεῖς του Πάμφυλος (ναυπηγὸς στὸ ἐπάγγελμα) καὶ Μαρία μεταλαμπάδευσαν στὸ Φωκὰ ἀπὸ τὴν παιδική του ἡλικία τὴ φλόγα τῆς ἁγνῆς πίστης τους καὶ τὴ θερμὴ εὐσέβεια τους. Ὁ Φωκὰς ἀπὸ μικρὸ παιδὶ ἐντρυφοῦσε στὴν ἀνάγνωση τῶν Γραφῶν, καὶ ἐκεῖνο ποὺ ἰδιαίτερα τὸν διέκρινε ἦταν ἡ θερμὴ καὶ εἰλικρινὴς ἀγάπη ποὺ εἶχε πρὸς τὸ Θεό, ἀλλὰ καὶ πρὸς τοὺς συνανθρώπους του. Διότι ὁδηγὸ στὴν ἀγάπη τοῦ αὐτὴ εἶχε πάντα τὰ θεόπνευστα λόγια τῆς Ἁγίας Γραφῆς: «Ὁ ἀγαπῶν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ ἐν τῷ φὼτὶ μένει,… ὁ δὲ μισῶν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ ἐν τὴ σκοτία ἐστι» (Α’ ἐπιστολὴ Ἰωάννου, Β’ 10-11). Ἐκεῖνος, δηλαδή, ποὺ ἀγαπᾶ τὸν ἀδελφόν του, μένει μέσα στὸ πνευματικὸ καὶ ἠθικὸ φῶς. Ἐνῷ ἀντίθετα, ἐκεῖνος ποὺ μισεῖ τὸν ἀδελφό του, μένει μέσα στὸ πνευματικὸ καὶ ἠθικὸ σκοτάδι.

Ἀναδείχθηκε Ἐπίσκοπος Σινώπης καὶ εὐτύχησε νὰ ἔχει τὸ χάρισμα τῆς ἐπιτέλεσης θαυμάτων στὸ ὄνομα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Ἀνέπτυξε ἔντονη ἱεραποστολικὴ δραστηριότητα στὴν περιοχὴ τῆς Ἐπισκοπῆς του, γεγονὸς ποὺ δὲν πέρασε ἀπαρατήρητο σὲ κάποιους φανατικοὺς εἰδωλολάτρες. Πράγματι, ὁ Ἔπαρχος Ἀφρικανός, διέταξε τὴν σύλληψή του καὶ τὸν ἔριξαν σὲ καυτὸ λουτρό, ὅπου καὶ παρέδωσε τὸ πνεῦμα του, ἐπὶ τῶν χρόνων τοῦ αὐτοκράτορος Τραϊανοῦ (98 – 117 μ.Χ.).

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.

Ἐκ βρέφους τοῦ Πνεύματος, ὀφθεῖς δοχεῖον λαμπρόν, θαυμάτων ἐπλούτησας, τὴν παρ’ αὐτοῦ δωρεάν, Φωκὰ Ἱερώτατε, ὅθεν ἱερουργήσας, τῷ Σωτήρι ὁσίως, ἔπιες ἐν ἀθλήσει, τὸ ποτήριον τούτου, ὦ πρέσβευε δεόμεθα, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἠμῶν.

Κοντάκιον
Ἦχος πλ. γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.

Τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὴν πλουσιόδωρον χάριν, ὡς πηγὴν θεόβρυτον, ἐν τῇ ψυχῇ κεκτημένος, ἔσβεσας, πόνων ἱδρῶσι πλάνης τὴν φλόγα, βρύεις δὲ, θαυμάτων ῥεῖθρα τοῖς ἐκβοῶσι· χαίροις κλέος Ἱερέων, καὶ τῶν Μαρτύρων Φωκᾶ μακάριε.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
22 Σεπτεμβρίου 2026 ἑορτάζουν:

Ἅγιος Φωκὰς Ἱερομάρτυρας ὁ Θαυματουργός

Ἅγιος Φωκὰς ὁ κηπουρός

Ἅγιοι Ἰσαὰκ καὶ Μαρτίνος

Ὅσιος Κοσμᾶς ὁ Ζωγραφίτης

Ἅγιοι Εἴκοσι Ἕξι Ὁσιομάρτυρες Ζωγραφίτες

Ὁσία Παρασκευὴ τοῦ Σάρωφ – Ντιβέεβο

The post Ἅγιος Φωκὰς Ἱερομάρτυρας ὁ Θαυματουργὸς (22/9/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΤΡΙΤΗ Α’ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΛΟΥΚΑ
Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν
3:23-38; 4:1

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἦν ὁ Ἰησοῦς ὡσεὶ ἐτῶν τριάκοντα ἀρχόμενος, ὢν, ὡς ἐνομίζετο, υἱός Ἰωσήφ, τοῦ Ἠλί, τοῦ Ματθάν, τοῦ Λευΐ, τοῦ Μελχί, τοῦ Ἰωαννᾶ, τοῦ Ἰωσήφ, τοῦ Ματταθίου, τοῦ Ἀμώς, τοῦ Ναούμ, τοῦ Ἑσλίμ, τοῦ Ναγγαί, τοῦ Μαάθ, τοῦ Ματταθίου τοῦ Σεμεΰ, τοῦ Ἰωσήφ, τοῦ Ἰωδᾶ, τοῦ Ἰωαννάν, τοῦ Ρησᾶ, τοῦ Ζοροβάβελ, τοῦ Σαλαθιήλ, τοῦ Νηρί, τοῦ Μελχί, τοῦ Ἀδδί, τοῦ Κωσάμ, τοῦ Ἐλμωδάμ, τοῦ Ἢρ, τοῦ Ἰωσῆ, τοῦ Ἐλιέζερ, τοῦ Ἰωρείμ, τοῦ Ματθάτ, τοῦ Λευΐ, τοῦ Συμεών, τοῦ Ἰούδα, τοῦ Ἰωσήφ, τοῦ Ἰωνᾶ, τοῦ Ἐλιακείμ, τοῦ Μελεᾶ, τοῦ Μαϊνάν, τοῦ Ματταθᾶ, τοῦ Νάθαν, τοῦ Δαυΐδ, τοῦ Ἰεσσαί, τοῦ Ὠβήδ, τοῦ Βοόζ, τοῦ Σαλμών, τοῦ Ναασσών, τοῦ Ἀμιναδάβ, τοῦ Ἀράμ, τοῦ Ἰωράμ, τοῦ Ἑσρώμ, τοῦ Φαρές, τοῦ Ἰούδα, τοῦ Ἰακώβ, τοῦ Ἰσαάκ, τοῦ Ἀβραάμ, τοῦ Θάρα, τοῦ Ναχώρ, τοῦ Σερούχ, τοῦ Ραγαῦ, τοῦ Φάλεκ, τοῦ Ἔβερ, τοῦ Σαλᾶ, τοῦ Καϊνάν, τοῦ Ἀρφαξάδ, τοῦ Σήμ, τοῦ Νῶε, τοῦ Λάμεχ, τοῦ Μαθουσάλα, τοῦ Ἑνώχ, τοῦ Ἰάρεδ, τοῦ Μαλελεήλ, τοῦ Καϊνάν, τοῦ Ἐνώς, τοῦ Σήθ, τοῦ Ἀδάμ, τοῦ Θεοῦ. Ἰησοῦς δὲ πλήρης Πνεύματος ἁγίου ὑπέστρεψεν ἀπὸ τοῦ Ἰορδάνου, καὶ ἤγετο ἐν τῷ Πνεύματι εἰς τὴν ἔρημον.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 22/9/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, άκολουθώντας τή διδασκαλία καί τό πνεῦμα τῆς Ἱερᾶς Γραφῆς, ὡς πρός τή γένεση τῆς ψυχῆς, συμφωνοῦν ὅλοι καί ἐκφέρουν τήν ίδια ἄποψη.

Ὁ Μέγας Αθανάσιος ἀναφέρει: «Ἡ ψυχή ὀνομάζεται με δύο τρόπους: Λέγεται ἄλογη, καί τέτοια εἶναι ἡ ψυχή τῶν κτηνῶν· Λέγεται λογική καί τέτοια εἶναι ἡ ψυχή τῶν ἀνθρώπων. Ἡ ψυχή τῶν κτηνῶν δημιουργήθηκε ἀπό τό χῶμα, σύμφωνα μέ τήν προσταγή τοῦ Θεοῦ, ὅπως λέει ἡ θεία Γραφή. Αλλ' ὁ ἄνθρωπος ἔλαβε ψυχή ἀπό τή θεία πνοή καί γι' αὐτό τά θεία γνωρίζει, τά ἄνω ἐπιδιώκει, τά οὐράνια κατανοεῖ καί εἶναι λογικός καί μέ νοῦ».

Ὁ Θεολόγος Γρηγόριος πάλι, ἀναφέρει σε στίχους του γιά τήν ψυχή: «...Ἡ ψυχή συμπλέκεται χωρίς νά γίνεται σε μᾶς ἀντιληπτή, γλυστράει στήν πλάση τοῦ πηλοῦ κι ὁ Πλάστης γνωρίζει τό πῶς ἔδωσε τήν πρώτη πνοή κι ἔσμιξε γῆ κι εἰκόνα».

Ὁ θεῖος Χρυσόστομος λέει τά ἑξῆς: «Τό σῶμα τοῦ ἀνθρώπου ὁ Θεός τό ἔλαβε ἀπό τή γῆ, τήν ψυχή ὅμως τήν ἔδωσε Αὐτός (= ὁ Θεός) κτίζοντάς την, δημιουργώντας την, ἐκβάλλοντάς την, ὄχι ἀπό τήν ίδια οὐσία (= δηλ. ἀπό τό χῶμα τοῦ σώματος) ὥστε, ὅταν πεθάνει τό σῶμα ἢ ὁ ἄνθρωπος, νά μήν άπογοητευόμαστε γιά τήν ψυχή...» «Τί κι ἄν τό σῶμα εἶναι θαμμένο σε τάφο; Μήν περιμένεις νά εἶναι κεῖ καί ἡ ψυχή. Γιατί οὔτε ἀπό τή γῆ προέρχεται, οὔτε στή γῆ καταλήγει».

Καί ὁ Μέγας Βασίλειος, πιστεύει ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι σύνθετος, ἀπό γήϊνο σῶμα καί οὐράνια ψυχή: «Σύνθετος εἶναι ὁ ἄνθρωπος ἀπό ψυχή καί σῶμα. Ἡ σάρκα εἶναι ἀπό τή γῆ καί ἡ ψυχή οὐράνια».

Ὁ θεηγόρος Κύριλλος Αλεξανδρείας άναφέρει: «Ὁ Δημιουργός ὅλων ἔπλασε τόν ἄνθρωπο ἀπό τή γῆ, δηλ. τό σῶμα. Καί τόν ἐμψύχωσε μέ ψυχή ζῶσα καί νοερή, μέ τρόπο, πού Αὐτός γνωρίζει καί τοῦ ἐμφύσησε, μέ φυσικό τρόπο, τήν ἐπιθυμία καί τή γνώση κάθε ἀγαθοῦ πράγματος».

Ὁ φιλόσοφος καί ὁμολογητής Μάξιμος ὑποστηρίζει: «Ἡ γένεση τῆς ψυχῆς δέ γίνεται ἀπό ὑλική οὐσία, ὅπως τά σώματα, ἀλλά μέ θέλημα τοῦ Θεοῦ καί μέ τή ζωτική ἔμπνευση μέ τρόπο ἄρρητο καί ἄγνωστο, πού μόνο ὁ Δημιουργός της γνωρίζει».

Ὁ σοφώτατος Φώτιος ἀναφέρει: «Διά τοῦ πνεύματος, δηλαδή τοῦ ἐμφυσήματος, στή συνέχεια δημιουργήθηκε ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου».

Καί ὁ ἱερός Θεοδώρητος ύποστηρίζει: «Τόν ἄνθρωπο ὁ Θεός τόν ἐποίησε ἀπ' αὐτά, πού ὑπάρχουν κι ἀπ' αὐτά, πού δέν ὑπάρχουν. Τό σῶμα του τό ἔπλασε παίρνοντας χῶμα ἀπό τή γῆ, τήν ψυχή ὅμως τή δημιούργησε ἀπ' αὐτά, πού δέν ὑπάρχουν. Γιατί καί ὁ θειότατος Μωϋσῆς εἶπε, ὅτι ὁ Ἀδάμ πρῶτα πλάσθηκε ὡς πρός τό σῶμα καί ἀφοῦ ἐμφύσησε στό πρόσωπό του (ὁ Θεός) πνοή ζωῆς, ἔγινε ὁ ἄνθρωπος ψυχή ζῶσα. Ἐκεῖνο τό φύσημα δέν λέμε ὅτι εἶναι μέρος τῆς θείας οὐσίας... ἀλλά λέμε ὅτι ἡ φύση τῆς ψυχῆς ὑποδηλώνεται μ' αὐτό τό φύσημα καί ὅτι ἡ ψυχή εἶναι πνεῦμα λογικό καί νοερό».

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμάς λέει: «Ὁ Θεός τόν Ἀδάμ, τόν προπάτορά μας, τόν ἔκτισε κατ' εἰκόνα Του καί καμμιά κακία δέν τοῦ ἔδωσε, ἀλλά μέ τήν ψυχή τοῦ ἐνέπνευσε καί τή χάρη τοῦ θείου πνεύματος, πού τόν συντηρεί σε καινούργια ζωή καί τόν ὁδηγεῖ στήν ὁμοίωση».

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός ἀναφέρει: «Ἡ ψυχή εἶναι οὐσία ζῶσα, ἀπλή καί ἀσώματη, ἀόρατη ἀπό τή φύση μας, μέ τά σωματικά μάτια, λογική καί νοερή, ἄμορφη, πού κατοικεί σέ ὀργανικό σῶμα καί παρέχει αὔξηση ζωῆς καί αἴσθησης καί γέννησης. Δέν ἔχει σάν κάτι διαφορετικό ἀπ' αὐτή τό νοῦ, ἀλλά τόν ἔχει σάν το καθαρώτερο στοιχείο της. Γιατί, ὅπως εἶναι τό μάτι στὸ σῶμα, ἔτσι εἶναι καί στήν ψυχή ὁ νοῦς. Εἶναι ἐλεύθερη ἡ ψυχή, μέ θέληση ένεργητική, τρεπτή, δηλαδή, μπορεί να μεταβάλλεται μέ τή θέλησή της (πρός τό καλό ἤ τό κακό) καί ὅτι εἶναι καί κτιστή. Ὅλα αὐτά τά ἔλαβε κατά φυσική τάξη ἀπό τή χάρη τοῦ Δημιουργοῦ της, ἀπό τήν ὁποία πῆρε καί τήν ὀντότητα καί μ' αὐτό τόν τρόπο πῆρε τήν ὕπαρξη» (Δαμασκ. Ἔκδοσις Ἀκριβής τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, βιβλ. β’, Περί ἀνθρώπου, κεφ. κστ’).

Ὁ θείος Γρηγόριος στό λόγο του, γιά τήν ἐνέργεια τοῦ θείου βαπτίσματος, ἀναφέρει: «Ἐπειδή είμαστε ὄντα σύνθετα, ἀπό ψυχή καί σῶμα, ἀπό ὁρατή καί ἀόρατη φύση, διπλή εἶναι καί ἡ κάθαρση, ἐννοῶ μέ νερό καί ῞Αγιο Πνεῦμα. Τό πρῶτο τό λαμβάνομε ορατά καί σωματικά, τό δεύτερο ἀσώματα καί ἀόρατα. Καί τό πρῶτο εἶναι τυπικό· ἐνῶ τό δεύτερο, τό Ἅγιο Πνεῦμα, οὐσιαστικό καί μπορεῖ νά καθαρίζει τά βάθη. Αὐτό τό Πνεῦμα ἔρχεται σά βοήθεια τῆς πρώτης δημιουργίας καί μᾶς κάνει ἀπό παλαιούς καινούργιους καί ἀπ' ὅ,τι εἶμαστε τώρα, θεόμορφους, άναχωνεύοντάς μας χωρίς φωτιά καί ἀνακτίζοντάς μας, χωρίς πρῶτα νά μᾶς κατεδαφίσει» (Ἀγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου: Περί ἐνεργείας τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος, τόμ. Β’, σελ. 368).

Πηγή: «Ἡ Ἀθανασία τῆς Ψυχῆς», Ἁγίου Νεκταρίου Μητροπολίτου Πενταπόλεως, Β’ ἐκδοση 2012, Χριστιανικὴ Ἕνωση Καβάλας, σέλ.41-44

(Πόνημα τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, ἁπλοποιημένο ἀπὸ ὁμάδα συνεργατῶν τῆς Χριστιανικῆς Ἕνωσης Καβάλας)

The post Ἅγιος Νεκτάριος: «Ἡ γένεση τῆς ψυχῆς κατὰ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.