Νὰ τὸ μοιραστῶ μαζί σας ἀδελφοί, ζωντανὸ ΘΑΥΜΑ τῆς Γερόντισσας Γαλακτίας ὅταν ἦταν ἐν ζωῇ.

– Παιδί μου ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι εἴμαστε ζωντανοὶ ἀκόμα καὶ ὅταν πεθαίνουμε.

Μᾶς εἶπε ἀπὸ τὴν ἄλλη ἄκρη τοῦ τηλεφώνου ἕνας σεβάσμιος παππούλης ὑπερηλικιωμένος ἀπὸ τὴν Ἁγιοτόκο Κρήτη ποὺ στὸ διάβα τῆς ζωῆς του γνώρισε ὅλες τὶς ἁγίες μορφὲς τῆς ἐποχῆς μας καὶ ἔλαβε τὶς εὐλογίες τους. Ἕνα διάβα ποὺ τὸν ἔκανε ἀσκητὴ μέσα στὸν κόσμο καὶ τοῦ ἔδωσε τὸ προνόμιο ἂν καὶ ὃ ἴδιος ἀναγκεμένος νὰ ταΐζει κόσμο καὶ κοσμάκη στὸ νησὶ τῶν ΑΓΙΩΝ τῆς Κρήτης.

Καὶ συνέχισε νὰ μᾶς λέει στὸ τηλέφωνο:

–  Ἄκου αὐτὸ τὸ Θαυμαστὸ Παραμονὴ Χριστουγέννων.

– Εἶχα ἔγνοια πῶς θὰ ταΐσω μία πολύτεκνη οἰκογένεια ποὺ πέρυσι τὰ Χριστούγεννα ἀνήμερα ἔφαγαν μόνο σαλάτα ντομάτας τὴν στιγμὴ ποὺ δὲν εἶχαν τὴν δυνατότητα νὰ ἀγοράσουν κρέας. Ἀκοῦς γιατί φτώχεια μιλᾶμε;

– Παρακαλοῦσα τὸν ΜΙΧΑΛΗ (ἔτσι λέει τὸν ΑΡΧΑΓΓΕΛΟ ΜΙΧΑΗΛ λόγω τῆς οἰκειότητας ποὺ αἰσθάνεται μαζί του καὶ τῆς μεγάλης εὐλάβειας ποὺ τοῦ ἔχει ἀλλά καὶ τῆς πνευματικῆς συναναστροφῆς μαζί του) ΚΑΙ ὁ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ δὲν βράδυνε.

– Ἔφερε ἔξω ἀπὸ τὴν πόρτα μου ἕνα ἄγνωστό μου πρόσωπο καὶ αὐτό μοῦ ἔδωσε ἕνα φάκελο μὲ 250 εὐρὼ. Τό θεώρησα δῶρο τοῦ Ἀρχαγγέλου γιὰ νὰ φάει αὐτὴ ἡ οἰκογένεια. Ἔβαλα τὸν φάκελο σὲ ἕνα συγκεκριμένο συρτάρι γιὰ νὰ πάω νὰ ψωνίσω κρέας καὶ τὰ ἀναγκαῖα τὴν ἑπομένη γιὰ νὰ τὰ δώσω στὴν οἰκογένεια αὐτὴ.

Τὸ πρωὶ ὅμως ὁ φάκελος εἶχε ἐξαφανιστεῖ, ἔψαξα ὅλο τὸ σπίτι καὶ στὸ τέλος ἀπόκαμα, ὅτι θὰ ἔμεναν νηστικοὶ οἱ συνάνθρωποί μου αὐτοὶ.

Μὲ δάκρυα στὰ μάτια γονάτισα μπροστὰ στὴν φωτογραφία τῆς Γερόντισσας Γαλακτίας καὶ τὴν παρακαλοῦσα νὰ μὲ βοηθήσει. Ἀφοῦ ἔκλαψα γιὰ πολλὴ ὥρα, τὴν σήκωσα γιὰ νὰ τὴν ἀσπαστῶ καὶ τότε ἀκριβῶς πίσω ἀπὸ τὴν κορνίζα τῆς φωτογραφίας τῆς Γερόντισσας βρῆκα κολλημένο τὸν φάκελο μὲ τὰ χρήματα!

«Θαυμαστὸς ὁ ΘΕΟΣ ἐν τοῖς ΑΓΙΟΙΣ ΑΥΤΟΥ», ἀναφώνησα.

Συγκινημένος ὁ γέροντας τελείωσε τὴν συζήτηση του αὐτὴ μαζί μου.

Ἄδραξα πρὸς τὸ τέλος τὴν εὐκαιρία νὰ τὸν ρωτήσω:

– Πές μου ἐσὺ παππούλη ποὺ ἔχεις τόση οἰκειότητα μὲ τὸν Ἀρχάγγελο Μιχαὴλ ἄν σοῦ εἶπε κάτι γιὰ ὅσα ὅλα σήμερα περνᾶμε.

Ὃ παππούλης σταμάτησε νὰ κλαίει ἀπὸ τὴν συγκίνηση τῆς ἀφήγησης αὐτῆς καὶ μοῦ ἀπάντησε:

– Ἕνα θὰ σοῦ μεταφέρω, ὁ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ πῆρε ἐντολὴ ἀπὸ Τὸν ἴδιο Τὸν ΚΥΡΙΟ μας Ἰησοῦ Χριστὸ νὰ ξεκινήσει.

– Ἂν ἔβλεπες πόσο ἀκονισμένη εἶναι ἡ Ρομφαία του θὰ καταλάβαινες.

Πηγή: ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΓΑΛΑΚΤΙΑ ΠΟΜΠΙΑ Ν ΚΡΗΤΗΣ – Γιῶργος Γεωργουδάκης

The post Ἀκονισµένη ἡ ροµφαία τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ! Πῆρε ἐντολὴ ἀπὸ τὸν Κύριό μας νὰ ξεκινήσει… appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ὁ Ἅγιος Νεομάρτυρας πάτερ Ἰωάννης της Σάντα Κροὺζ γεννήθηκε τὸ 1937 μ.Χ. στὸ χωριὸ Ἀποίκια τῆς νήσου Ἄνδρου καὶ λεγόταν Καρασταμάτης. Σὲ ἡλικία 20 ἐτῶν πηγαίνει στὴν Ἀμερικὴ καὶ δημιουργεῖ οἰκογένεια. Χειροτονεῖται ἱερέας καὶ γιὰ 10 χρόνια ἐργάζεται μὲ ἱεραποστολικὸ ζῆλο στὴν Ἀλάσκα. Ἀφοῦ διακόνησε τὴν Ἐκκλησία σὲ πολλοὺς Ναούς, τὸ 1981 μ.Χ. πῆγε στὴν Σάντα Κροὺζ στὸν Ναὸ τοῦ Προφήτη Ἠλία, τὸν ὁποῖο καὶ τελειοποίησε καὶ τὸν ἐγκαινίασε γιὰ νὰ γίνει κέντρο ὀρθόδοξης ὁμολογίας σὲ ὅλη τὴν περιοχὴ ὅπου οἱ ἄνθρωποι ἦταν ἀπομακρυσμένοι ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία.

Ὁ πατὴρ Ἰωάννης ἦταν ἁπλὸς στὴν συμπεριφορά του, ἀγαποῦσε τοὺς ἐνορῖτες του καὶ ἡ πόρτα τοῦ σπιτιοῦ του ἦταν πάντα ἀνοιχτή, μέρα καὶ νύχτα. Τὰ κηρύγματα τοῦ ἦταν πύρινα, ἀγαποῦσε τὸν Θεὸ καὶ ἤθελε ὅλοι νὰ Τὸν ἀγαπήσουν. Πήγαινε στὰ πάρκα καὶ μιλοῦσε μὲ νέους ἀνθρώπους ποὺ δὲν γνώριζαν τίποτε γιὰ τὸν Θεὸ ἢ ἦταν σὲ ἄλλα δόγματα.

Στὴν Ἄνδρο συμβαίνει ἕνα θαῦμα μὲ τοὺς κρίνους τῆς Παναγίας. Ὅταν ἀνθίζουν οἱ κρίνοι τους πηγαίνουν στὴν Εἰκόνα της. Ἀργότερα, ὅπως εἶναι φυσικό, ξεραίνονται καὶ πέφτουν τὰ φύλλα τους καὶ μένει τὸ ξερὸ κοτσάνι. Τ’ ἀφήνουν ἔτσι ξερὰ τὰ κοτσάνια στὴν Εἰκόνα Της καὶ ὅταν ἔρθει ἡ γιορτή της, κάθε χρόνο, αὐτὰ ἀνθίζουν καὶ βγάζουν μπουμπούκια. Ὁ πατὴρ Ἰωάννης μιὰ καὶ ἦταν ἀπὸ μικρὸς μεγαλωμένος στὸ νησὶ γνώριζε τὸ θαῦμα αὐτό. Ἐπισκέφτηκε λοιπὸν τὸ νησὶ καὶ πῆγε στὸ Μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Νικολάου καὶ ζήτησε ἀπὸ τὸν Γέροντα Δωρόθεο κρίνους τῆς Παναγίας. Πῆρε μερικὰ ξερὰ κοτσάνια καὶ τὰ πῆγε στὴν Ἀμερική.

Τὰ ἔβαλε στὴν Εἰκόνα τῆς Παναγίας καὶ αὐτὰ ἄνθισαν ξανά. Ἄρχισε σιγά – σιγὰ ὁ κόσμος νὰ θερμαίνεται στὴν πίστη καὶ νὰ προσκυνοῦν τὴν Παναγία.

Ἦταν μία εὐαίσθητη καὶ ὄμορφη ψυχὴ ὁ πατὴρ Ἰωάννης. Ἔγραφε καὶ θρησκευτικὰ ποιήματα καὶ τὸν συγκινοῦσαν πολὺ τὰ θαύματα τῆς Παναγίας καὶ οἱ βίοι τῶν Ἁγίων. Ζητοῦσε ἀπὸ τὸν Γέροντα Δωρόθεο νὰ τοῦ στέλνει βιβλία γιὰ νὰ κάνει κηρύγματα. Τὸ ἱεραποστολικό του ἔργο ὅμως, ἐνόχλησε κάποιους καὶ ἄρχισαν νὰ τοῦ κάνουν ἀπειλητικὰ τηλεφωνήματα καὶ νὰ τοῦ στέλνουν ἀπειλητικὰ γράμματα γιὰ νὰ σταματήσει τὸ κήρυγμα. Ὅμως τότε ἐκεῖνος ἔγινε πιὸ φλογερὸς καὶ ἔλεγε: «Ὅσο τὰ μάτια μου ἔχουν νερὸ ἐγὼ θὰ κηρύττω τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Ὀρθοδοξία».

Ὅταν μάλιστα συνέστησε στοὺς χριστιανοὺς νὰ προφυλαχθοῦν ἀπὸ τὶς παγίδες τοῦ ἀντιχρίστου καὶ νὰ μὴν πάρουν τὸ χάραγμα, ἄρχισαν πιὸ ἔντονα τ’ ἀπειλητικὰ τηλεφωνήματα γιὰ τὴν ζωή του.

Στὶς 17 Μαΐου τοῦ 1985 μ.Χ. τὸ βράδυ, πῆρε τηλέφωνο τὸν Γέροντα Δωρόθεο στὴν Ἄνδρο καὶ τοῦ ζητοῦσε πληροφορίες γιὰ τὰ θαύματα τῆς Παναγίας της Μυροβλύτισσας γιατί ἤθελε νὰ κάνει κήρυγμα τὴν Κυριακή. Τὴν ἄλλη μέρα στὶς 18 Μαΐου ὁ πατὴρ Ἰωάννης ἦταν μόνος του στὸ σπίτι μαζὶ μὲ τὸν γιό του Φώτιο. Ἡ πρεσβυτέρα εἶχε πάει στὸ σπίτι τῆς κόρης τους Μαρίας. Τὸ ἀγόρι βγῆκε γιὰ λίγο ἔξω μὲ τοὺς φίλους του καὶ ὁ πατὴρ Ἰωάννης πῆγε στὴν Ἐκκλησία νὰ τὴν ἑτοιμάσει καὶ νὰ γράψει τὸ κήρυγμα. Τὸ ἀγόρι γύρισε ἀργὰ στὸ σπίτι, εἶδε ὅτι ὁ πατέρας του ἔλειπε καὶ πῆγε ἀνήσυχο νὰ τὸν βρεῖ στὴν Ἐκκλησία. Καὶ τότε ἀντίκρισε τὸ φοβερὸ θέαμα. Τὸν πατέρα του κατακρεουργημένο καὶ ἀγνώριστο. Τὸν εἶχαν βρεῖ μόνο του καὶ τὸν βασάνισαν χτυπῶντας τον στὸ κεφάλι μὲ σφυρί, καὶ τὸ σῶμα του τὸ κατακρεούργησαν μὲ τὸ μαχαίρι. Καὶ ὅπως διαπίστωσε ἡ ἀστυνομία, ἐπειδὴ ἐκεῖνος σπαρταροῦσε, πῆραν τὸν σταυρό του μὲ τὴν ἁλυσίδα καὶ τὸν ἔπνιξαν.

Τὸ αἷμα του ποὺ χύθηκε ἀπὸ τὶς πληγές του καὶ πλημμύρισε τὸ δάπεδο τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τὸ χρησιμοποίησαν γιὰ νὰ γράψουν δικά τους συνθήματα στοὺς τοίχους τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ καὶ τὸ 666. Ἦταν σατανιστές.

Ἐπειδὴ τὸ Λείψανο τοῦ Ἁγίου ἦταν παραμορφωμένο καὶ τὸ πρόσωπό του δὲν μποροῦσαν νὰ τὸ ἀντικρίσουν, ἀφοῦ τοῦ φορέσανε τὴν καλή του χρυσοκέντητη στολή, σφραγίσανε τὸ φέρετρο στὴν νεκρώσιμη ἀκολουθία.

Ὁ Ἅγιος ἱερέας μαρτύρησε στὸ σημεῖο ποὺ φωτογραφήθηκε μὲ τὸν σταυρὸ στὸ χέρι, ἴσως νὰ ἦταν μία πρόρρηση γιὰ τὸ τί θὰ ἐπακολουθοῦσε. Συνέβησαν, δέ, πρὸ τοῦ θανάτου του τρία θαυμαστὰ γεγονότα:

1) Οἱ ἀνθισμένοι κρίνοι τῆς Παναγίας, μία βδομάδα πρὶν μαρτυρήσει, πέσανε ὅλοι ξαφνικὰ καὶ ἀπὸ τότε δὲν ἔχουν ξανανθίσει.

2) Ἡ Εἰκόνα τῆς Παναγίας δάκρυσε καὶ τὸ δάκρυ ὑπάρχει ἀκόμα πάνω στὴν Εἰκόνα, καί

3) ἐπὶ τρεῖς συνεχεῖς Κυριακὲς πρὸ τοῦ μαρτυρίου του, κατὰ τὴν διάρκεια τῆς θείας Λειτουργίας, ἔλαμπε τὸ πρόσωπό του καὶ σκορποῦσε ἀχτίνες καὶ τὸ παιδί, ποὺ τοῦ ἔδινε τὸ ζέον καὶ εἶδε τὸ παράδοξο αὐτὸ φαινόμενο, ἐπιτιμήθηκε αὐστηρὰ γιὰ νὰ μὴν φανερώσει τίποτα.

Ἡ ἀστυνομία ἐρεύνησε γιὰ τοὺς δολοφόνους τοῦ Ἁγίου καὶ βρῆκαν τρία ἄτομα ἕνα ἀνδρόγυνο καὶ τὸν γιὸ τοῦ ἄνδρα ἀπὸ ἄλλη γυναῖκα. Ἦταν ἱερεῖς τοῦ σατανᾶ καὶ ὅταν τοὺς συνέλαβαν οἱ δύο αὐτοκτόνησαν ἐνῷ ὁ τρίτος ἔχασε τὰ λογικά του.

Ὅταν ἔμαθε ὁ Γέροντας Δωρόθεος γιὰ τὸν μαρτυρικὸ θάνατο τοῦ πατρὸς Ἰωάννη ἔγραψε στὴν πρεσβυτέρα νὰ τοῦ στείλει στὴν Ἄνδρο τ’ ἄμφια τοῦ Ἁγίου ποὺ εἶχαν συλλειτουργήσει στὸ Μοναστήρι στὴν γιορτὴ τοῦ Ἁγίου Δωροθέου τὸ 1981 μ.Χ. Πέρασε καιρὸς καὶ ἀπάντηση δὲν ἔλαβε. Στὶς 4 Ἰουλίου τοῦ 1986 μ.Χ. καὶ ἐνῷ εἶχε τελειώσει ἡ λειτουργία στὸ Μοναστήρι, ἄρχισαν μόνες τους νὰ χτυποῦνε οἱ καμπάνες πανηγυρικά. Σταμάτησαν γιὰ λίγο οἱ καμπάνες καὶ ἄρχισαν πάλι νὰ χτυποῦνε τόσο ἁρμονικὰ ποὺ ὅλοι ἐξέστησαν, ἔκαναν παράκληση στὸν Ἅγιο Νικόλαο καὶ περίμεναν νὰ φανερωθεῖ κάτι θαυμαστό. Καὶ ἔτσι ἔγινε, ἀφοῦ τὸ ἀπόγευμα πῆρε τηλέφωνο τὸν Γέροντα Δωρόθεο ἡ κόρη τοῦ πατρὸς Ἰωάννη ἡ Μαρία, ποὺ εἶχε ἔρθει εἰδικὰ στὴν Ἄνδρο, γιὰ νὰ φέρει τ’ ἄμφια τοῦ πατέρα της. Τὰ ἔφερε στὸ Μοναστήρι καὶ τὰ ὑποδέχτηκαν μὲ χαρά.

Οἱ καμπάνες χτυποῦσαν στὸ Μοναστήρι τὸ πρωὶ ἀκριβῶς τὴν ὥρα ποὺ ἔμπαινε στὸ λιμάνι τὸ καράβι μὲ τ’ ἄμφια τοῦ Νεομάρτυρα.

Οἱ ἐμφανίσεις τοῦ ἱερομάρτυρα Ἰωάννου μετὰ τὸν θάνατό του εἶναι πάρα πολλές. Παραμονὲς τοῦ Ἁγίου Νικολάου τὸ 1986 μ.Χ. καὶ ὁ Γέροντας Δωρόθεος ἑτοίμαζε τὸ Μοναστήρι μαζὶ μὲ μερικὲς γυναῖκες ποὺ τὸν βοηθοῦσαν ἀπὸ τὸ χωριὸ ἐκεῖ. Κάποια στιγμὴ εἶδαν τὸν μακαριστὸ Ἰωάννη νὰ περπατᾶ στὴν αὐλὴ καὶ νὰ ἔρχεται πρὸς τὸ μέρος τους ἀπὸ τὴν ἀνοιχτὴ πόρτα στὴν τράπεζα. Ἔβαλαν ὅλοι τὶς φωνὲς γιατί ὅλοι τὸν ἤξεραν στὸ χωριὸ καὶ τὸν ἔλεγαν: παπᾶ – Γιάννη. Καὶ τότε χάθηκε ἀπὸ μπροστά τους. Ὥσπου νὰ συνέλθουν ἀπὸ τὸ ξάφνιασμα ἦρθε ὁ ταχυδρόμος μ’ ἕνα δέμα ἀπὸ τὴν Ἑλβετία ὅπου μέσα ἦταν μία Εἰκόνα τοῦ Ἁγίου σκαλιστῇ σὲ ξύλο ἀπὸ Ὀρθόδοξους Ρώσους ποὺ τὸν τιμοῦν ὡς Ἅγιο. Ὁ πατὴρ Ἰωάννης ζήτησε νὰ μοιραστεῖ παντοῦ ἡ Εἰκόνα Του καὶ νὰ γίνει γνωστὸ τὸ μαρτύριό του, ἡ Ὀρθόδοξη ὁμολογία του.

Τὸν Φεβρουάριο τοῦ 1987 μ.Χ. ὁ Γέροντας Δωρόθεος πῆγε στὴν Ἑλβετία γιὰ ἐγχείρηση. Ἐνῷ μιλοῦσε μὲ τοὺς πιστοὺς ἐκεῖ γιὰ τὸν Ἅγιο καὶ τὸ μαρτύριό του, τὸν εἶδαν νὰ τοὺς εὐλογεῖ καὶ νὰ χάνεται. Ὅταν εἶχαν λειτουργήσει μαζὶ μὲ τὸν Γέροντα Δωρόθεο καὶ ὅταν ἐξομολογήθηκε ὁ πατὴρ Ἰωάννης δώρισε τὸ πετραχήλι του ἐκεῖ στὸ Μοναστήρι. Ὅταν πῆγε στὴν Ἑλβετία ὁ Γέροντας Δωρόθεος ἕνα τμῆμα ἀπὸ τὸ πετραχήλι τοῦ Ἁγίου ἐσκόρπιζε ἄρρητη εὐωδία στοὺς παρευρισκομένους ἐκεῖ.

Στὴν Ἀμερικὴ καὶ στὴν Ρωσικὴ Ἐκκλησία τῆς διασπορᾶς τιμᾶται ὡς Ἅγιος καὶ ἔχουν ἐκδώσει καὶ ἀσματικὴ ἀκολουθία στὸν Ἅγιο. Τὰ γεγονότα καὶ τὶς λεπτομέρειες τοῦ μαρτυρίου του τ’ ἀνέφερε ὅλα στὸν Γέροντα Δωρόθεο ἡ κόρη του Μαρία. Ἡ μνήμη του τιμᾶται στὶς 19 Μαΐου καὶ εἶναι παραμονὴ τῆς ἑορτῆς τῆς ἀνακομιδῆς τῶν Ἱερῶν Λειψάνων τοῦ Ἁγίου Νικολάου. Ἐπίσης, θὰ συνεορτάζεται μαζὶ μὲ τὸν Ἅγιο Νικόλαο γιατί ἀπὸ παιδὶ τὸν ἀγαποῦσε πολύ.

Τὴν Εὐλογία Του νὰ ἔχουμε ὅλοι μας. Ἀμήν.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
19 Μαΐου 2026 ἑορτάζουν:

Ἅγιοι Πατρίκιος ἐπίσκοπος Προύσας, Ἀκάκιος, Μένανδρος καὶ Πολύαινος

Ὅσιος Μέμνων ὁ Θαυματουργός

Ἅγιος Ἀκόλουθος

Ἁγία Θεοτίμη ἡ Μάρτυρας

Ἁγία Κυριακὴ ἡ Μάρτυρας

Ἅγιοι Ἰωάννης, Κόνων, Ἰερεμίας, Μᾶρκος, Κύριλλος, Θεόκτιστος, Βαρνάβας, Μάξιμος, Θεόγνωστος, Ἰωσήφ, Γεννάδιος, Γεράσιμος καὶ Γερμανὸς οἱ Ὁσιομάρτυρες καὶ Ὁμολογητὲς τῆς Μονῆς Καντάρας Κύπρου

Ἅγιος Ἰωάννης «Ἀρναουτογιάννης» ὁ Δραγάτης ὁ Νεομάρτυρας

Ἅγιος Ἰωάννης της Σάντα Κροὺζ ὁ Ἱερομάρτυρας

Ὅσιος Κορνήλιος ὁ Θαυματουργός

Ἅγιος Δουνστάνος Ἀρχιεπίσκοπος Καντουαρίας

Ὅσιος Κορνήλιος

Ὅσιος Ἰγνάτιος

Ἅγιοι Νεομάρτυρες ἐν Σλομπόντσκαγιᾳ Οὐκρανίας

Μνήμη Εἰσόδου τῆς Ἁγίας Νίνας της Ἰσαποστόλου στὴν Γεωργία

Ἅγιος Πούδης ὁ Μάρτυρας

Ἀνακομιδὴ τῶν ἱερῶν λειψάνων τῶν Ἁγίων Ἰουλίου Πρεσβυτέρου καὶ Ἰουλιανοῦ Διακόνου

Ἅγιος Δημήτριος Ντονσκόϊ, ὁ μεγάλος Πρίγκιπας

Ὅσιοι Ρωμύλος, Ρωμανός, Νέστωρ, Σισώης, Γρηγόριος, Νικόδημος καὶ Κύριλλος οἱ Σιναΐτες

Ὅσιος Σέργιος τῆς Σουχτόμα

Ἅγιος Ὀνούφριος ὁ Ἱερομάρτυρας

The post Ἅγιος Ἰωάννης της Σάντα Κροὺζ ὁ Ἱερομάρτυρας (19/5/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΤΡΙΤΗ ΣΤ’ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ
Ἐκ τοῦ κατὰ Ἰωάννην
12: 19-36

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ συμβούλιον ἔποίησαν οἱ Φαρισαῖοι κατὰ τοῦ Ἰησοῦ καὶ εἶπον πρὸς ἑαυτούς· Θεωρεῖτε ὅτι οὐκ ὠφελεῖτε οὐδέν; ἴδε ὁ κόσμος ὀπίσω αὐτοῦ ἀπῆλθεν. Ἦσαν δέ τινες Ἕλληνες ἐκ τῶν ἀναβαινόντων ἵνα προσκυνήσωσιν ἐν τῇ ἑορτῇ. οὗτοι οὖν προσῆλθον Φιλίππῳ τῷ ἀπὸ Βηθσαϊδὰ τῆς Γαλιλαίας, καὶ ἠρώτων αὐτὸν λέγοντες· Κύριε, θέλομεν τὸν Ἰησοῦν ἰδεῖν. ἔρχεται Φίλιππος καὶ λέγει τῷ Ἀνδρέᾳ, καὶ πάλιν Ἀνδρέας καὶ Φίλιππος καὶ λέγουσι τῷ Ἰησοῦ· ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίνατο αὐτοῖς λέγων· Ἐλήλυθεν ἡ ὥρα ἵνα δοξασθῇ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου. ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ ὁ κόκκος τοῦ σίτου πεσὼν εἰς τὴν γῆν ἀποθάνῃ, αὐτὸς μόνος μένει· ἐὰν δὲ ἀποθάνῃ, πολὺν καρπὸν φέρει. ὁ φιλῶν τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἀπολέσει αὐτήν, καὶ ὁ μισῶν τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ, εἰς ζωὴν αἰώνιον φυλάξει αὐτήν. ἐὰν ἐμοί διακονῇ τις, ἐμοὶ ἀκολουθείτω, καὶ ὅπου εἰμὶ ἐγὼ, ἐκεῖ καὶ ὁ διάκονος ὁ ἐμὸς ἔσται· καὶ ἐάν τις ἐμοὶ διακονῇ, τιμήσει αὐτὸν ὁ πατήρ. Νῦν ἡ ψυχή μου τετάρακται, καὶ τί εἴπω; Πάτερ, σῶσόν με ἐκ τῆς ὥρας ταύτης. ἀλλὰ διὰ τοῦτο ἦλθον εἰς τὴν ὥραν ταύτην. πάτερ, δόξασόν σου τὸ ὄνομα. ἦλθεν οὖν φωνὴ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ· Καὶ ἐδόξασα καὶ πάλιν δοξάσω. ὁ οὖν ὄχλος ὁ ἑστὼς καὶ ἀκούσας ἔλεγε βροντὴν γεγονέναι· ἄλλοι ἔλεγον· Ἄγγελος αὐτῷ λελάληκεν. ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπεν· Οὐ δι’ ἐμὲ αὕτη ἡ φωνὴ γέγονεν, ἀλλὰ δι’ ὑμᾶς. νῦν κρίσις ἐστὶ τοῦ κόσμου τούτου, νῦν ὁ ἄρχων τοῦ κόσμου τούτου ἐκβληθήσεται ἔξω· κἀγὼ ἐὰν ὑψωθῶ ἐκ τῆς γῆς, πάντας ἑλκύσω πρὸς ἐμαυτόν. τοῦτο δὲ ἔλεγεν σημαίνων ποίῳ θανάτῳ ἤμελλεν ἀποθνήσκειν. ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ ὄχλος· Ἡμεῖς ἠκούσαμεν ἐκ τοῦ νόμου ὅτι ὁ Χριστὸς μένει εἰς τὸν αἰῶνα, καὶ πῶς σὺ λέγεις, δεῖ ὑψωθῆναι τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου; τίς ἐστιν οὗτος ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου; εἶπεν οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Ἔτι μικρὸν χρόνον τὸ φῶς μεθ’ ὑμῶν ἐστι· περιπατεῖτε ἕως τὸ φῶς ἔχετε, ἵνα μὴ σκοτία ὑμᾶς καταλάβῃ· καὶ ὁ περιπατῶν ἐν τῇ σκοτίᾳ οὐκ οἶδεν ποῦ ὑπάγει. ἕως τὸ φῶς ἔχετε, πιστεύετε εἰς τὸ φῶς ἵνα υἱοὶ φωτὸς γένησθε.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 19/5/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Μία ἡμέρα λοιπὸν δύο χωριάτες ἦλθαν στὰ παζάρια καὶ ὁ ἕνας ἀγόρασε τὴν φοράδα τοῦ ἄλλου.

Ἐκεῖνος ποὺ τὴν ἀγόρασε, ἐπῆγε εἰς τὴν ἐκκλησία καὶ ἐπροσκύνησε. Ἄφησε δὲ ἐμπρὸς εἰς τὴν εἰκόνα τοῦ Τιμίου Προδρόμου καὶ μερικὰ χρήματα καὶ μοῦ εἶπε νὰ ἀνάψω ἕνα κερί.

Ἐγὼ ἄναψα τὸ κερί, εἶδα τὰ χρήματα, ἦσαν ἀρκετά, δὲν πῆρα τὰ χρήματα, τ’ ἄφησα ἐμπρὸς στὴν εἰκόνα. Κατὰ τὸ βράδυ, ἐπῆγα ν’ ανάψω τὰ καντήλια καὶ βλέπω νὰ λείπουν τὰ χρήματα. Μὰ δὲν ξέρεις πόση στενοχώρια μου ἦλθε.

Ὁ πειρασμὸς μὲ ἐσκλήρυνε καὶ ἐμένα καί, ὅπως κουβεντιάζουμεν μαζί, ἐπῆγα ἐμπρὸς στὴν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου καὶ τοῦ λέγω:

Ἅγιε Πρόδρομε, δὲν εἶσαι ἐδῶ; Γιατί ἀφήνεις καὶ σοῦ παίρνουν τὰ χρήματα ἐμπρὸς ἀπὸ τὴν Εἰκόνα σου; Ἄαα, δὲν σοῦ ἀνάβω τὸ καντήλι.

Ἔτσι, γέρο-Λάζαρε, ἄναψα μόνο τῆς Παναγίας τὸ καντήλι καὶ ἔφυγα. Ναί, ἀλλὰ μέσα μου ὅμως ἡ καρδιά μου κτυποῦσε λιγάκι. Ἐπῆγα στὸν μύλο, ἀνέβηκα ἐπάνω στὸ σπίτι, ἔφαγα λίγο ψωμί, ἀλλὰ συγχυσμένος. Θυμόμουνα ὅτι τὸ καντήλι τοῦ Ἁγίου τὸ εἶχα σβηστό, ἀλλὰ ὁ κοτσονούρης [ὁ διάβολος] δὲν μὲ ἄφηνε, πολὺ μὲ ἐσκλήρυνε. Ἔλεγα μέσα μου:

Ἄϊ νὰ δοῦμε τί θὰ γίνη. Δὲν τὸ ἀνάβω τὸ καντήλι ἀπόψε.

Ἐκοιμήθηκα λοιπόν, ἀδελφέ μου, μὲ τὴν σύγχυσιν ὅπου εἶχα, ὅμως ἐπέμενα στὴν γνώμη μου. Ἔτυχε νὰ εἶναι πανσέληνος, τὸ φεγγάρι σὰν ἥλιος καὶ ἀπὸ τὸ παράθυρο τοῦ κελλιοῦ μου ἔμπαινε μέσα το φῶς.

Καθὼς λοιπὸν ἐκοιμόμουν μόνος μου -διότι ἄλλον συνοδεία τότε δὲν εἶχα [βρισκόταν στὸ μετόχι τῆς Μονῆς Διονυσίου στὰ Μαριανὰ Χαλκιδικῆς]- κατὰ τὰ μεσάνυκτα αἰσθάνομαι μία σκουντιά. Ξυπνῶ καὶ βλέπω ἕναν γίγαντα μπροστά μου, μὲ τὰ μαλλιὰ ξέπλεκα. Ἀπὸ τὸν φόβο μου ἄρχισα νὰ τρέμω καὶ μόλις ἐμπόρεσα νὰ τοῦ εἰπῶ:

Πῶς ἦλθες ἐδῶ;

Εἰς ἀπάντησιν μοῦ λέει μὲ ὕφος σοβαρόν:

Τὸ πῶς ἦλθα μὴ ἐρωτᾶς, ἀλλὰ εἰπές μου, γιατί δὲν ἀνάβεις τὸ καντήλι;

Καὶ ἀμέσως μὲ πολὺν φόβον, μὲ τρέμουσαν φωνήν, μὲ δάκρυα στοὺς ὀφθαλμοὺς λέγω:

Νὰ μὲ σχωρέσης, Ἅγιε, ἔσφαλλα.

Τότε τοῦ ἔβαλα τρεῖς μετάνοιες κλαίγοντας εἰς τὰ πόδια του καὶ τὸν παρακαλοῦσα νὰ μὲ συγχωρέση.

Ἐνῷ ὁ γέρο-Βησσαρίων μοῦ ἐδιηγούνταν αὐτά, ἄρχισε ἀπὸ τὴν κατάνυξιν νὰ κλαίη ἐνώπιόν μου. Ἀφοῦ παρῆλθεν ἡ κατάνυξις, ἐξηκολούθησε.

Τότε ἀκούω, ἀδελφέ, τὸν Τίμιον Πρόδρομον μὲ γλυκεῖαν καὶ ἥμερον φωνὴν καὶ μοῦ λέει:

Παιδί μου, Βησσαρίων, λέγεις ὅτι δὲν εἶμαι ἐδῶ; Καὶ ἂν ἐγὼ δὲν εἶμαι ἐδῶ, τότε ποιός σὲ φυλάγει ἐδῶ τόσα χρόνια, σ’ αὐτὴν τὴν ἐρημιὰ ἀπὸ τοὺς ληστὲς καὶ τὰ ἄλλα κακοποιὰ στοιχεῖα;

(Καὶ πάλιν ἄρχισε νὰ κλαίη ὁ π. Βησσαρίων ἐκ συγκινήσεως καὶ εὐλαβείας του πρὸς τὸν Τίμιον Πρόδρομον).

Ἅγιε μου, τοῦ λέγω, σὲ παρακαλῶ νὰ μὲ συγχωρέσης, δὲν τὸ ξανακάνω.

Πήγαινε ν’ ἀνάψης τὸ καντήλι στὴν Εἰκόνα μου, καὶ νὰ τὸ κηρύττης καὶ εἰς τοὺς ἄλλους ὅτι κάνουν θαύματα οἱ εἰκόνες, διότι πολλοὶ ἐδῶ ἄρχισαν νὰ λέγουν ὅτι δὲν θαυματουργοὺν οἱ εἰκόνες.

Αὐτά μου εἶπεν ὁ Ἅγιος καὶ ἔγινε ἄφαντος. Ἐγὼ ἐκείνη τὴν ὥρα ἐπῆγα στὴν ἐκκλησία καί, ὦ τοῦ θαύματος! Bλέπω ὅλα τὰ χρήματα στὸν ἴδιο τόπο, ὅπως ἦσαν, μπροστὰ στὴν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου! Ποιός νὰ ξέρει τί λαχτάρα νὰ ἐτράβηξε ἐκεῖνος ὁ κλέφτης καὶ τὰ ἔφερε αὐτὴν τὴν ἴδια νύκτα τὰ χρήματα στὴν εἰκόνα.

Τέλος τὸν ρώτησα:

Τί ἐνδύματα φοροῦσε ὁ Τίμιος Πρόδρομος;

Νά, ὅπως τὸν βλέπεις στὴν Εἰκόνα μὲ τὴν προβειά. Ἀλλὰ τέτοιον ὑψηλὸν ἄνθρωπο δὲν εἶδα ἄλλον στὴ ζωή μου. Μὰ τί νὰ σοῦ εἰπῶ! Ἄνδρας πελώριος, γίγαντας.

Σὲ πιστεύω, τοῦ λέγω, διότι καὶ ὁ Χριστὸς μᾶς λέγει στὸ Εὐαγγέλιο ὅτι «οὐκ ἐγήγερται ἐν γεννητοὶς γυναικῶν μείζων Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ», ἀγκαλά [ἂν καὶ] πρωτίστως ὑπονοεῖται διὰ τὸ πλῆθος τῶν ἀρετῶν του καὶ τὴν μεγάλη του ἁγιωσύνην. Ὅμως ἰσχύει αὐτὸ καὶ διὰ τὴ σωματικήν του διάπλασιν, διότι τὰ λόγια τοῦ Κυρίου καὶ τὰ δύο περιλαμβάνουν.

Διήγηση τοῦ γέρο – Βησσαριῶνος Διονυσιάτη

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Μοναχοῦ Λάζαρου Διονυσιάτου, "Διονυσιάτικαι Διηγήσεις"

The post Ἡ ἐμφάνιση τοῦ Τιμίου Προδρόμου στὸν μοναχὸ ποὺ δὲν τοῦ ἄναψε τὸ καντήλι! appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Εἰς την Εὐφρασίαν

Eυφρασίαν πεσοῦσαν εἰς βυθοῦ δίνας,

Eύφραινε Σῶτερ σοῦ παράστασις θρόνου.

Ὁι Παρθενομάρτυρες Ἀγίες Τεκοῦσα, Ἀλεξανδρία, Κλαυδία, Φαεινή, Εὐφρασία, Ματρώνα, Ἰουλία καὶ Θεοδότη κατάγονταν ἀπὸ τὴν Ἄγκυρα τῆς Γαλατίας, ἀφιερωμένες ὁλόψυχα στὴν ὑπηρεσία τοῦ Εὐαγγελίου καὶ ἦταν ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες ὑπηρέτριες καὶ ἀθλήτριες τῆς χριστιανικῆς πίστης. Προθυμότατες πάντοτε στὰ ἔργα τοῦ ἐλέους καὶ τῆς φιλανθρωπίας, συνεργάζονταν συγχρόνως στὸ νὰ ἑλκύουν εἴδωλολάτρισσές στοὺς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας. Καταγγέλθηκαν γιὰ τὸ ἔργο τους καὶ ἀρνήθηκαν νὰ θυσιάσουν στὰ εἴδωλα. Τότε παραδόθηκαν ἀπὸ τὸν ἄρχοντα Ἄγκυρας Θεότεκνο στοὺς στρατιῶτες γιὰ νὰ τὶς διαφθείρουν. Ἐπειδὴ ὅμως, χάριτι Θεοῦ, διαφυλάχτηκαν ἁγνές, ὅλες τὶς ἔπνιξαν στὰ βάθη τῆς ἐκεῖ λίμνης. Ὁ Θεόδοτος, τοῦ ὁποίου ἡ θεία ἦταν μία ἀπὸ τὶς Ἅγιες ἐκεῖνες γυναῖκες, ἡ Τεκοῦσα, ἀνέσυρε τὴ νύκτα τὰ λείψανα τοὺς καὶ τὰ ἔθαψε. Ἀνακαλύφθηκε ὅμως καὶ ἐπειδὴ δὲν θέλησε ν' ἀρνηθεῖ τὸν Χριστό, τὸν ἀποκεφάλισαν μετὰ ἀπὸ πολλὰ βασανιστήρια. Καὶ τὸν κάνει ἀκόμα ἀξιέπαινο τὸ γεγονὸς ὅτι, ἦταν οἰκογενειάρχης καὶ ἄφηνε πίσω του χήρα καὶ ὀρφανά.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
18 Μαΐου 2026 ἑορτάζουν:

Ἅγιοι Πέτρος, Διονύσιος, Ἀνδρέας, Παῦλος, Χριστίνα, Ἡράκλειος, Παυλίνος καὶ Βενέδιμος οἱ Μάρτυρες

Ἀγίες Τεκοῦσα, Ἀλεξανδρία, Κλαυδία, Φαεινή, Εὐφρασία, Ματρώνα, Ἰουλία καὶ Θεοδότη οἱ Παρθενομάρτυρες ἀπὸ τὴν Ἄγκυρα τῆς Γαλατίας καὶ Θεόδοτος ὁ Μάρτυρας

Ἅγιος Στέφανος Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης

Ἅγιος Ἰουλιανὸς ὁ Μάρτυρας

Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Ἱερομάρτυρας Πάπας Ρώμης

Ὁσία Ἀναστασὼ ἡ ἐν τοῖς Λευκαδίου

Ὅσιος Μαρτινιανὸς ὁ ἐν τοῖς Ἀρεοβίνθου

Ἁγία Γαλακτία

Ἅγιοι Μάρτυρες, κληρικοὶ καὶ λαϊκοί, οἱ ἀναιρεθέντες ὑπὸ τὸν αὐτοκράτορα Οὐάλη

Ἅγιοι Δαβὶδ καὶ Ταριχάνι οἱ Μάρτυρες

Ἅγιος Θεόδοτος ὁ Μάρτυρας

Ἅγιος Ποταμῶν ὁ Ἱερομάρτυρας Ἐπίσκοπος Ἡρακλείας

Ὅσιος Μακάριος ὁ Ἱεραπόστολος

Ἅγιος Βενάντιος ὁ Μάρτυρας

Ἅγιος Φήλικας ὁ Ἱερομάρτυρας

Ἅγιος Διόσκορος ὁ Μάρτυρας

The post Ὁι Παρθενομάρτυρες ἀπὸ τὴν Ἄγκυρα τῆς Γαλατίας καὶ Θεόδοτος ὁ Μάρτυρας (18/5/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΔΕΥΤΕΡΑ ΣΤ’ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ
Ἐκ τοῦ κατὰ Ἰωάννην
11: 47-54

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ συνήγαγον οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι συνέδριον κατὰ τοῦ Ἰησοῦ λέγοντες· Τί ποιοῦμεν, ὅτι οὗτος ὁ ἄνθρωπος πολλὰ σημεῖα ποιεῖ; ἐὰν ἀφῶμεν αὐτὸν οὕτω, πάντες πιστεύσουσιν εἰς αὐτόν, καὶ ἐλεύσονται οἱ Ρωμαῖοι καὶ ἀροῦσιν ἡμῶν καὶ τὸν τόπον καὶ τὸ ἔθνος. εἷς δέ τις ἐξ αὐτῶν Καϊάφας, ἀρχιερεὺς ὢν τοῦ ἐνιαυτοῦ ἐκείνου, εἶπεν αὐτοῖς· Ὑμεῖς οὐκ οἴδατε οὐδέν, οὐδὲ διαλογίζεσθε ὅτι συμφέρει ὑμῖν ἵνα εἷς ἄνθρωπος ἀποθάνῃ ὑπὲρ τοῦ λαοῦ καὶ μὴ ὅλον τὸ ἔθνος ἀπόληται. τοῦτο δὲ ἀφ’ ἑαυτοῦ οὐκ εἶπεν, ἀλλὰ ἀρχιερεὺς ὢν τοῦ ἐνιαυτοῦ ἐκείνου προεφήτευσεν ὅτι ἔμελλεν ὁ Ἰησοῦς ἀποθνήσκειν ὑπὲρ τοῦ ἔθνους, καὶ οὐχ ὑπὲρ τοῦ ἔθνους μόνον, ἀλλ’ ἵνα καὶ τὰ τέκνα τοῦ Θεοῦ τὰ διεσκορπισμένα συναγάγῃ εἰς ἕν. ἀπ’ ἐκείνης οὖν τῆς ἡμέρας συνεβουλεύσαντο ἵνα ἀποκτείνωσιν αὐτόν. Ἰησοῦς οὖν οὐκέτι παρρησίᾳ περιεπάτει ἐν τοῖς Ἰουδαίοις, ἀλλὰ ἀπῆλθεν ἐκεῖθεν εἰς τὴν χώραν ἐγγὺς τῆς ἐρήμου, εἰς Ἐφραὶμ λεγομένην πόλιν, κἀκεῖ διέτριβε μετὰ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 18/5/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Τί ἤτανε, ἀληθινά, ἐκεῖνο τὸ Βυζάντιο, ἐκείνη ἡ Κωνσταντινούπολη; Παραμυθένιος κόσμος! Ὄχι μοναχὰ ἡ ἀρχαία πολιτεία, μὰ κι ἡ καινούρια, ὡς τοῦ σουλτάν-Χαμὶτ τὰ χρόνια.

Εἶχα γνωρίσει ἕναν χριστιανὸ Ἀνατολίτη κοσμογυρισμένον, ποὺ ἔζησε πολλὰ χρόνια στὴν Εὐρώπη καὶ στὴν Ἀμερική, στὴ Λόντρα, στὸ Παρίσι, στὴ Ρώμη, στὴ Νέα Ὑόρκη. «Ὅλες αὐτὲς οἱ μεγάλες πολιτεῖες, μοῦ ἔλεγε, εἶναι σπουδαῖες, μὰ σὰν τὴν Κωνσταντινούπολη δὲν ὑπάρχει ἄλλη στὴν οἰκουμένη, κι οὔτε βρίσκεται στὸν ντουνιᾶ τέτοια ἐπίσημη ἀρχοντικιὰ καὶ βασιλικὴ πολιτεία».

Στὰ χρόνια τῶν Βυζαντινῶν «ἡ βασιλεύουσα Πόλις» θὰ εἶχε μιὰ ἐξωτικὴ κι ἀλλόκοτη μεγαλοπρέπεια. Χίλιοι κουμπέδες (τροῦλλοι) κατάχρυσοι λαμποκοπούσανε μέσα στὴ βλογημένη αὐτὴ ἀφεντοπολιτεία. Στὴ μέση στεκότανε, σὰν ἥλιος, ἡ Ἀγιὰ Σοφιά, καὶ γύρω της ἤτανε σκορπισμένες οἱ ἄλλες ἐκκλησίες μὲ τοὺς χρυσοῦς κουμπέδες, σφαῖρες οὐράνιες, ποὺ λὲς καὶ γυρίζανε γύρω στὸν ἥλιο. Δὲν φαινόντανε πὼς ἤτανε κτίρια κανωμένα ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ σὰν νὰ κατεβήκανε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ καὶ σταθήκανε ἀπάνω στὴ γῆ. Κι ἀπὸ μέσα ἤτανε καταστολισμένες μὲ ψηφιά, μὲ χρωματιστὰ μάρμαρα, μὲ σμάλτα, μὲ ζωγραφιές, ποὺ θαρροῦσε κανένας πὼς μπαίνει σὲ οὐράνια παλάτια. Εἴχανε δίκιο οἱ παλιοὶ Κινέζοι ποὺ λέγανε πὼς αὐτὰ τὰ κτίρια ἤτανε «κάποια παλάτια μεγάλα καὶ λαμπερά, ποὺ ἀπὸ μέσα μοιάζανε σὰν τὰ χρυσᾶ φτερὰ τοῦ φασιανοῦ τὴν ὥρα ποὺ πετᾶ»...

Τὸ Σαββατόβραδο, κατὰ τὸ δειλινό, ἡ ἀτμόσφαιρα γέμιζε ἀπὸ τὴ γλυκειὰ βουὴ ποὺ κάνανε χιλιάδες καμπάνες καὶ ποὺ ἀνέβαινε σὰν ψαλμωδία ἀπάνω ἀπὸ τὴν ἁγιασμένη πολιτεία, ἀπὸ τὴ Νέα Σιῶν, «ἦχος καθαρὸς ἑορταζόντων».

Πανηγυρικὴ μεγαλοπρέπεια! Μοναχὰ τὸ Βυζάντιο κατέβασε στὴ γῆ τὴν οὐράνια ἁρμονία.

Γιὰ τοὺς Βυζαντινούς, ἡ πατρίδα τους ἤτανε ἡ Κιβωτὸς τῆς ἀληθινῆς θρησκείας, καὶ εἴχανε πόθο νὰ τραβήξουνε μέσα σ' αὐτὴ ὅλα τὰ ἔθνη τῆς γῆς, καὶ νὰ τὰ σώσουνε φωτισμένα ἀπὸ τὸ ἀνέσπερο φῶς τοῦ Εὐαγγελίου.

Γιὰ ὅποιον εἶναι σὲ θέση νὰ νοιώσει καλὰ τί εἶναι αὐτὸ τὸ «λειτουργικό», ποτὲς ἄλλη φορὰ ἡ ὁμαδικὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων δὲν ἔφταξε σ᾿ ἕνα τέτοιο πνευματικὸ ὕψος. Ὅσοι θελήσανε καὶ θέλουνε νὰ κρίνουνε τὸ Βυζάντιο μὲ τὸν συνηθισμένον χονδροειδῆ ἀντιπνευματικὸν τρόπο καὶ μὲ τὶς γνωστὲς ἀνόητες εὐφυολογίες, καὶ νὰ τὸ γελοιοποιηθοῦνε σὲ βαθμὸ ποὺ νὰ ὀνομάζουνε «βυζαντινισμὸ» κάθε ἀφηρημένη συζήτηση καὶ οὐτοπία, αὐτοὶ φανερώνουνε μ᾿ αὐτὸ πόσο ἀνίδεοι εἶναι ἀπὸ ἀληθινὴ πνευματικότητα, μὲ ὅλους τοὺς ψεύτικους τίτλους τῆς σοφίας καὶ τῆς ἐπιστήμης ποὺ εἶναι στολισμένοι.

Τὸ Βυζάντιο εἶναι πολὺ λεπτὸ πρᾶγμα γιὰ νὰ μπορέσουνε νὰ τὸ πιάσουνε τὰ χοντροκανωμένα ἐργαλεῖα τους. Τὸ Βυζάντιο εἶναι ἡ ἀληθινὴ χριστιανικὴ θρησκεία, ἀνάμεσα στὰ ψεύτικα καὶ ἐλεεινὰ παραμορφωμένα ὁμοιώματά της, ποὺ τὰ φτιάξανε λαοὶ βάρβαροι καὶ ὑλιστές, ἀνίκανοι νὰ τὴν καταλάβουνε καὶ νὰ τὴν αἰσθανθοῦνε. Γιὰ τοῦτο, τὸ Βυζάντιο κρίνεται ἀπὸ τοὺς λεγόμενους σοφοὺς τοῦ κόσμου ὅπως κρίνεται τὸ Εὐαγγέλιο, δηλ. σὰν μωρία, μπροστὰ στὴ δική τους γνώση, κι ἡ γνώμη τους ἴσια-ἴσια, πὼς τὸ Βυζάντιο εἶναι «μωρία», πιστοποιεῖ πὼς ἀληθινὰ στάθηκε ἡ Νέα Σιῶν, ἡ ἔμψυχος κιβωτός, ποὺ μέσα σ᾿ αὐτὴ φυλάχθηκε ἡ ἐπαγγελία τοῦ Θεοῦ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους πὼς θὰ γίνουνε τέκνα του, καὶ «ἡ μακαρία ἐλπὶς τῆς αἰωνίου ζωῆς». Ὅσο νοιώσανε οἱ ὑλικοὶ ἄνθρωποι τί λέγει ὁ Παῦλος γιὰ τὸ Εὐαγγέλιο καὶ γιὰ τὴ σοφία τοῦ Θεοῦ, ἄλλο τόσο νοιώσανε κι οἱ ἱστορικοὶ κι οἱ ἐπιστήμονες τῆς κοσμικῆς γνώσης, «οἱ συζητηταὶ τοῦ αἰῶνος τούτου» ὅπως λέγει ὁ Παῦλος, τί εἶναι τὸ Βυζάντιο.

...Τὸ Βυζάντιο εἶναι ὅπως «ἡ Ἱερουσαλὴμ καὶ ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἡ ἐντὸς ἡμῶν κεκρυμμένη. Αὐτὴ ἡ χώρα νεφέλη ἐστὶ τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, εἰς ἢν μόνον οἱ καθαροὶ τὴ καρδία εἰσελεύσονται τοῦ θεάσασθαι τὸ πρόσωπον τοῦ Δεσπότου καὶ καταυγασθῆναι τους νόας αὐτῶν διὰ τῆς ἀκτῖνος καὶ λαμπηδόνος τοῦ φωτὸς Αὐτοῦ».

Πηγή : Φώτης Κόντογλου, "Μυστικὰ ἄνθη Ἤγουν: Κείμενα γύρω ἀπὸ τὶς ἀθάνατες ἀξίες τῆς ὀρθόδοξης ζωῆς", Ἀθῆναι, Ἐκδόσεις Ἀστήρ

The post Φώτης Κόντογλου: «Μοναχὰ τὸ Βυζάντιο κατέβασε στὴ γῆ τὴν οὐράνια ἁρμονία!» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ
Θεολόγου – Καθηγητοῦ

Ὅταν ἡ πατρίδα μας βρισκόταν στὴ σκληρὴ δουλεία τῆς τουρκοκρατίας, ὁ Θεὸς εὐδόκησε νὰ ἀναδεικνύονται μεγάλα πνευματικὰ ἀναστήματα, ἄξιοι ποιμένες καὶ ἐκκλησιαστικοὶ ἡγέτες, γιὰ νὰ ποιμαίνουν ἐπάξια τὸ σκλαβωμένο Γένος μας. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ὑπῆρξε καὶ ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Νέος, ὁ Θαυματουργὸς Ἐπίσκοπος Χριστιανουπόλεως στὴ Μεσσηνία.

Γεννήθηκε στὴν Καρύταινα τῆς Γορτυνίας περὶ τὸ 1640. Κάποιοι βιογράφοι του ἀναφέρουν τὴν πληροφορία ὅτι γεννήθηκε στὴν Κέρκυρα τὸ 1644. Οἱ γονεῖς του ὀνομαζόταν Ἀνδρέας καὶ Εὐφροσύνη καὶ εἶχαν ἄλλα τρία παιδιά. Τὸ κοσμικό του ὄνομα ἦταν Ἀναστάσιος Κορφηνός. Ἔλαβε ἀπὸ τοὺς εὐσεβεῖς γονεῖς του τὴν εὐλάβεια καὶ τὴν πίστη στὸ Θεό, δείχνοντας ἀπὸ παιδὶ τὴν κλήση του νὰ ἀφιερωθεῖ στὸ Θεὸ καὶ στὴν ὑπηρεσία τῆς Ἐκκλησίας.

Τὰ πρῶτα του γράμματα τὰ ἔμαθε μᾶλλον στὴν γενέτειρά του καὶ ἀργότερα συνέχισε τὶς σπουδές του στὴν ξακουστὴ σχολὴ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Φιλοσόφου στὴν Ἀρκαδία. Συνέχισε μετὰ ὡς κληρικὸς τὶς ἀνώτερες σπουδές του, ὡς κληρικὸς στὴν Κωνσταντινούπολη.

Ὅταν ἐνηλικιώθηκε, οἱ γονεῖς του τὸν παρότρυναν νὰ παντρευτεῖ, ὅμως ἐκεῖνος πρόβαλλε ἀντιρρήσεις, διότι ἔτρεφε στὴν ψυχή του τὴν ἐπιθυμία νὰ ἀκολουθήσει τὸ μοναχικὸ βίο.

Οἱ γονεῖς του ἐπέμειναν καὶ μάλιστα ὁ πατέρας του, χωρὶς νὰ τὸν ρωτήσει, τοῦ διάλεξε γιὰ σύζυγό του μιὰ κοπέλα ἀπὸ τὴν Πάτρα, κόρη ἑνὸς πλούσιου ἄρχοντα, μὲ τὴν ὁποία τὸν ἀρραβώνιασε. Κατόπιν τὸν ἔστειλε, μαζὶ μὲ κάποιους σέμπρους του, στὸ Ναύπλιο, γιὰ νὰ ἀγοράσει τα ἀπαιτούμενα, γιὰ τὸ γάμο, χρειαζούμενα. Ὁ Ἀναστάσιος, ἔχοντας σεβασμὸ στοὺς γονεῖς του, ὑπάκουσε καὶ ἀναχώρησε γιὰ τὴν πόλη του Ναυπλίου.

Βαδίζοντας γιὰ τὸ Ναύπλιο, πέρασαν ἀπὸ τὸ ἐκκλησάκι τῆς Παναγίας στὸ Βιδόνι, κοντὰ στὸ χωριὸ Σύρνα, ὅπου ὁ Ἀναστάσιος σταμάτησε γιὰ νὰ προσευχηθεῖ. Μπῆκε στὴ μικρὴ Ἐκκλησία καὶ μὲ δάκρυα στὰ μάτια παρακαλοῦσε τὴν Παναγία νὰ τοῦ δείξει τί πρέπει νὰ κάμει. Ἔφτασαν στὸ Ναύπλιο, ψώνισαν τὰ ἀπαραίτητα γιὰ τὸ γάμο καὶ ἦταν ἕτοιμοι νὰ πάρουν τὸ δρόμο τοῦ γυρισμοῦ. Ἀλλὰ τὴν προηγούμενη βραδιὰ τῆς ἀναχωρήσεως εἶδε ἕνα παράξενο ὄνειρο: τὴν Παναγία καὶ τὸν Τίμιο Πρόδρομο, οἱ ὁποῖοι τοῦ εἶπαν: «Σκεῦος ἐκλογῆς καὶ ὑπηρέτη τοῦ Υἱοῦ μου ἐπιθυμῶ νὰ γίνεις, Ἀθανάσιε. Ἀπέστειλε, λοιπόν, τοὺς δούλους σου μὲ τὰ νυμφικὰ ἱμάτια πρὸς τὸν πατέρα σου καὶ ἡ κόρη ἂς συζευχθεῖ ἄλλον ἄνδρα. Ἐσὺ δὲ νὰ πορευθεῖς στὴν Κωνσταντινούπολη, γιὰ νὰ λάβεις ὅτι ὁ Υἱὸς καὶ Θεός μου εὐδόκησε».

Ὁ Ἀναστάσιος κατάλαβε ὅτι τὸ ὄνειρο ἦταν ἀπὸ Θεοῦ καὶ πῆρε τὴν ἀπόφαση νὰ γίνει μοναχός.

Ἔστειλε τοὺς δούλους στὸ σπιτικό του καὶ αὐτὸς ἄλλαξε δρόμο καὶ ἔφυγε γιὰ τὴν Κωνσταντινούπολη. Ἐκεῖ ἐκάρη μοναχὸς καὶ ἔλαβε τὸ μοναχικὸ ὄνομα Ἀθανάσιος. Ἀκολούθως χειροτονήθηκε διάκονος καὶ στὴ συνέχεια πρεσβύτερος.

Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Ἰάκωβος (1679-1682), (κατὰ τὴν πρώτη του πατριαρχεῖα), τὸν ἐκτιμοῦσε πολὺ καὶ βλέποντας τὴν πίστη του, τὴν ἀφοσίωσή του στὴν Ἐκκλησία, τὰ χαρίσματά του καὶ τὰ λοιπὰ προσόντα του, τὸν χειροτόνησε Μητροπολίτη Χριστιανουπόλεως, ὑπέρτιμο καὶ ἔξαρχο πάσης Ἀρκαδίας, ὡς διάδοχο τοῦ κοιμηθέντος Μητροπολίτου Εὐγενίου (1645-1673). Ἡ ἐπισκοπική του χειροτονία θὰ πρέπει νὰ ἔγινε τὸ 1680 μὲ 1681, ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὰ ὑπογραφόμενα ἔγγραφα ἀπὸ αὐτόν, ὦ μέλος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου.

Ἡ ἕδρα τῆς Ἐπισκοπῆς του ἦταν ἡ Χριστιανούπολη, πιθανότατα ἡ κώμη Χριστιάνοι τῆς Μεσσηνίας. Ὅμως, μὲ ἀσφάλεια μποροῦμε νὰ ποῦμε πὼς ἡ πραγματικὴ ἕδρα του, ἦταν ἡ πόλη της Κυπαρισσίας.

Ὁ Ἀθανάσιος ὅταν πῆγε στὴν ἐπισκοπή του βρῆκε μιὰ ἀπελπιστικὴ κατάσταση, ἀπὸ ἄποψη οἰκονομική, ἐκκλησιαστικὴ καὶ ἠθική. Οἱ κάτοικοι, κάτω ἀπὸ τὴν τυραννικὴ ἐξουσία τῶν τούρκων, εἶχαν ἐξαχρειωθεῖ καὶ ἐξαθλιωθεῖ. Ἠθικὰ εἶχαν ἀποκτηνωθεῖ καὶ ἐν πολλοῖς, ἐπικρατοῦσε ἀνάμεσά τους ὁ νόμος τῆς αὐτοδικίας. Τὸ ἴδιο καὶ ἀπὸ θρησκευτικὴ καὶ πνευματικὴ ἄποψη, πυκνὸ πνευματικὸ σκοτάδι τους σκέπαζε. Ἡ φιλότιμη δράση τῶν μοναχῶν τοῦ Λουσίου καὶ τῆς Σχολῆς Φιλοσόφου ἐλάχιστα τοὺς ὠφελοῦσε.

Ὁ ἔνθερμος Ἐπίσκοπος, μόλις ἐνθρονίστηκε ἄρχισε ἕναν τιτάνιο ἀγῶνα γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσει τὰ ὀξυμένα προβλήματα τῆς ἐπισκοπικῆς του περιφέρειας.

Πρῶτο του μέλημα ἡ ἐξεύρεση ἱκανῶν ἀνθρώπων καὶ ἰδιαίτερα νέων νὰ χειροτονήσει κληρικούς, γιὰ νὰ πληρώσει τὰ τεράστια κενὰ ἐφημερίων. Γιὰ τὸ σκοπὸ αὐτὸ ἵδρυσε σχολεῖα στοιχειώδους ἐκπαιδεύσεως γιὰ τοὺς ὑποψηφίους κληρικούς, ὅπου διδάσκονταν ἑλληνικὴ γλῶσσα, χριστιανικὴ κατήχηση καὶ λειτουργικὴ πρακτική. Γιὰ ἐξεύρεση πόρων παραιτήθηκε ὁ ἴδιος ἀπὸ ὁποιαδήποτε εἰσφορὰ τῶν ἐνοριῶν, γιὰ τὴν συντήρηση τοῦ ἰδίου καὶ τὴ λειτουργία τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως.

Φρόντισε παράλληλα γιὰ τὴν πνευματικὴ καλλιέργεια τοῦ λαοῦ. Ἀνέθεσε σὲ ὁρισμένους σχετικὰ μορφωμένους κληρικοὺς νὰ περιοδεύουν ὁλόκληρη τὴν μητροπολιτική του περιφέρεια καὶ νὰ κατηχοῦν τὸν λαό. Περιόδευε καὶ ὁ ἴδιος, διδάσκοντας τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ μὲ θέρμη καὶ ζῆλο καὶ δίνοντας κουράγιο καὶ ἐλπίδα στὸ λαό. Ἔδωσε μεγάλη σημασία στὴ λειτουργικὴ ζωή, διότι πίστευε πὼς αὐτὸ ποὺ ἔλλειπε ἀπὸ τὸ λαὸ ἦταν ἡ θεία χάρις, ἡ ὁποία λαμβάνεται μέσῳ τῆς λατρείας καὶ ἰδίως τῶν Ἱερῶν Μυστηρίων. Ἐνδιαφέρθηκε γιὰ τὴν ἐπάνδρωση τῶν Ἱερῶν Μονῶν καὶ τὴν ἵδρυση νέων, διότι γνώριζε πολὺ καλὰ τὸν σπουδαῖο ρόλο τοῦ μοναχισμοῦ στὰ δύσκολα ἐκεῖνα χρόνια. Μετέβαλε τὰ μοναστήρια σὲ πνευματικὲς ἑστίες καὶ κέντρα κοινωνικῆς προσφορᾶς πρὸς τοὺς κατατρεγμένους χριστιανούς. Αὐτὰ τὰ μοναστήρια θὰ γίνουν στὴ συνέχεια τὰ ἐκκολαπτήρια ἐπαναστατῶν καὶ τὰ ὁρμητήρια τῶν ἀγωνιστῶν τῆς Ἐθνικῆς μας Παλιγγενεσίας!

Παράλληλα ἐπέδειξε μεγάλο κοινωνικὸ καὶ ἐθνικὸ ἔργο. Ἡ μακραίωνη καὶ ἀπάνθρωπη τουρκικὴ δουλεία εἶχε ἐξαθλιώσει τοὺς χριστιανοὺς ραγιᾶδες.

Προσπαθοῦσε νὰ βρεῖ πόρους ἀπὸ τοὺς εὔπορους τῆς περιοχῆς, ἀνακουφίζοντας τοὺς πειναλέους καὶ δυστυχισμένους ἀνθρώπους. Ἰδιαίτερα βοηθοῦσε τὶς χῆρες καὶ τὰ ὀρφανά, τῶν ὁποίων εἶχε γίνει ὁ στοργικὸς τοὺς πατέρας. Ἀρωγὸς ἔγινε καὶ γιὰ τοὺς ἀνήμπορους, τοὺς γέροντες, τοὺς ἀδικημένους καὶ τοὺς διωκόμενους. Σὲ αὐτὸν ἔβρισκαν καταφύγιο, στήριξη καὶ παρηγοριά. Ὅσο μποροῦσε, συντηροῦσε στὶς ψυχὲς τῶν πιστῶν τὴ σπίθα τῆς ἐλευθερίας, μιλῶντας τους γιὰ ἀνθρωπιστικὲς ἀρχὲς καὶ φυσικὰ δικαιώματα, τὰ ὁποῖα τὰ καταπατοῦσαν μὲ τὸν πλέον βάναυσο καὶ ἀπάνθρωπο τρόπο οἱ βάρβαροι καὶ ἀλλόθρησκοι κατακτητές.

Ἐκτὸς ἀπὸ τὰ ποιμαντικὰ καὶ φιλανθρωπικά του καθήκοντα ἀσκοῦνταν καὶ στὴν πνευματική του τελείωση. Προσευχόταν, νήστευε, ἀγρυπνοῦσε, μελετοῦσε τὶς ἅγιες Γραφὲς καὶ ὅσα συγγράμματα Πατέρων μποροῦσε νὰ προμηθευτεῖ. Τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν νὰ καθαρθεῖ καὶ νὰ λάβει ἀπὸ τὸ Θεὸ τὸ χάρισμα τῆς θαυματουργίας. Δὲν ἦταν λίγοι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἔβλεπαν τὴν ὥρα τῆς Θείας Λειτουργίας, ὅταν ἐκφωνοῦσε μπροστὰ στὴν Ὡραία Πύλη το: «Κύριε, Κύριε ἐπίβλεψον ἐξ’ οὐρανοῦ καὶ ἴδε…», μιὰ φλόγα σὲ σχῆμα ἀστέρος νὰ βγαίνει ἀπὸ τὸ στόμα του!

Ποίμανε μὲ φόβο Θεοῦ, ζῆλο καὶ αὐταπάρνηση τὸ λογικὸ ποίμνιο ποὺ τοῦ ἀνέθεσε ἡ Ἐκκλησία γιὰ εἴκοσι ἑπτὰ χρόνια. Στὰ 1707, ἢ κατ’ ἄλλους στὰ 1708, κοιμήθηκε εἰρηνικά, ὕστερα ἀπὸ σύντομη ἀσθένεια. Ὁ λαὸς τῆς ἐκκλησιαστικῆς του περιφέρειας τὸν θρήνησε καὶ τὸν συνόδευσε πάνδημα στὴν τελευταία του κατοικία, θεωρῶντας τὸν ἤδη ὡς ἅγιο. Ἀνάμεσα στὰ ἔτη 1710 καὶ 1713 ἔγινε ἀνακομιδὴ τοῦ ἱεροῦ του λειψάνου, τὸ ὁποῖο βρέθηκε, στὸ μεγαλύτερο μέρος του, ἄφθορο νὰ εὐωδιάζει. Τεμάχια τῶν λειψάνων του βρίσκονται στὴν Ἱερὰ Μονὴ Τιμίου Προδρόμου Γορτυνίας, τὰ ὁποῖα συχνὰ θαυματουργούν. Ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος θεωρεῖται θαυματουργός. Ἡ Ἐκκλησία τὸν κατέταξε στὴ χορεία τῶν ἁγίων καὶ ὅρισε νὰ ἑορτάζεται ἡ σεπτή του μνήμη στὶς 17 Μαΐου.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τοὺς τελοῦντας τὴν μνήμην, καὶ τιμώντας τὸ σῶμα σου, καὶ πανευλαβῶς προσκυνοῦντας τὴν μυρίπνοον Κάραν σου, ὡς ἔχων παρρησίαν πρὸς Θεόν, ἱκέτευε Χριστὸν τὸν ἀγαθόν, καὶ ταὶς σαὶς θερμαὶς πρεσβείαις, τῶν κινδύνων σῷζε, ὦ ἅγιε Ἀθανάσιε. Ἔχων δὲ καὶ συμπρεσβευτήν, τὸν μέγαν Κυρίου Πρόδρομον, ἔσο ἀοράτως τῆς Μονῆς, φρουρὸς καὶ προπύργιον.

Κοντάκιον
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Ὁ δοξασθεὶς παρὰ Θεοῦ θαυμασίως, δι᾽ εὐωδίας καὶ θαυμάτων ποικίλων, ἐν τοῖς ἐσχάτοις χρόνοις, Ἀθανάσιε, φάνηθι ταχύτατος, καὶ θερμὸς ἀντιλήπτωρ, τῶν δεινῶν λυτρούμενος, τοὺς πιστώς σε τιμώντας, καὶ τοὺς τὰ λείψανα κατέχοντας τὰ σά, πρὸς μετανοίας ὁδὸν χειραγώγησον.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
17 Μαΐου 2026 ἑορτάζουν:

Κυριακὴ τοῦ τυφλοῦ

Ἅγιοι Ἀνδρόνικος καὶ Ἰουνία οἱ Ἀπόστολοι

Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Νέος, ὁ Θαυματουργὸς ἐπίσκοπος Χριστιανουπόλεως

Ἅγιοι Σολόχων, Παμφαμὴρ καὶ Παμφυλῶν

Ὅσιοι Νεκτάριος καὶ Θεοφάνης οἱ αὐτάδελφοι κτήτορες τῆς Μονῆς Βαρλαὰμ Μετεώρων

Ἅγιος Νικόλαος ἐκ Μετσόβου

Ἅγιος Θεοδώρητος ὁ Πρεσβύτερος

Μνήμη τῆς Ἁλώσεως καὶ πυρπολήσεως τῆς Ἱερουσαλὴμ ἀπὸ τοὺς Πέρσες

Μετακομιδὴ τῶν ἱερῶν λειψάνων τοῦ Ὁσίου Ἀδριανοῦ

Ἅγιος Νικόλαος ὁ Μεγαλομάρτυρας

Ὅσιος Θεοφάνης ὁ Μυροβλύτης Ἐπίσκοπος Σολέα

Οἱ Ἅγιος Ἐλεάζαρος

Ὅσιος Ἰωνᾶς τῆς Ὀδησσοῦ

Ὅσιος Μαϊδοῦλφος

Ἀνάμνηση Θαύματος Ἁγίας Βαρβάρας στὴν Λευκάδα

Σύναξη τῶν Αἰτωλοακαρνάνων Ἁγίων

Ἀνακομιδὴ Ἱερῶν λειψάνων τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Ἐρημίτη καὶ Ὁμολογητῆ

The post Ἅγιος Ἀθανάσιος ἐπίσκοπος Χριστιανουπόλεως ὁ Θαυματουργὸς (17/5/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ
Ἐκ τοῦ κατὰ Ἰωάννην
9: 1-38

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ παράγων ὁ Ἰησοῦς εἶδεν ἄνθρωπον τυφλὸν ἐκ γενετῆς· καὶ ἠρώτησαν αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· Ραββί, τίς ἥμαρτεν, οὗτος ἢ οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ἵνα τυφλὸς γεννηθῇ; ἀπεκρίθη Ἰησοῦς· Οὔτε οὗτος ἥμαρτεν οὔτε οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ἀλλ’ ἵνα φανερωθῇ τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ ἐν αὐτῷ. ἐμὲ δεῖ ἐργάζεσθαι τὰ ἔργα τοῦ πέμψαντός με ἕως ἡμέρα ἐστίν· ἔρχεται νὺξ ὅτε οὐδεὶς δύναται ἐργάζεσθαι. ὅταν ἐν τῷ κόσμῳ ὦ, φῶς εἰμι τοῦ κόσμου. ταῦτα εἰπὼν ἔπτυσεν χαμαὶ καὶ ἐποίησε πηλὸν ἐκ τοῦ πτύσματος, καὶ ἐπέχρισε τὸν πηλὸν ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ τυφλοῦ καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ὕπαγε νίψαι εἰς τὴν κολυμβήθραν τοῦ Σιλωάμ, ὃ ἑρμηνεύεται ἀπεσταλμένος. ἀπῆλθεν οὖν καὶ ἐνίψατο, καὶ ἦλθε βλέπων. Οἱ οὖν γείτονες καὶ οἱ θεωροῦντες αὐτὸν τὸ πρότερον ὅτι τυφλὸς ἦν, ἔλεγον· Οὐχ οὗτός ἐστιν ὁ καθήμενος καὶ προσαιτῶν; ἄλλοι ἔλεγον ὅτι οὗτός ἐστιν· ἄλλοι δὲ ὅτι ὅμοιος αὐτῷ ἐστιν. ἐκεῖνος ἔλεγεν ὅτι ἐγώ εἰμι. ἔλεγον οὖν αὐτῷ· Πῶς ἀνεῴχθησάν σου οἱ ὀφθαλμοί; ἀπεκρίθη ἐκεῖνος καὶ εἶπεν· Ἄνθρωπος λεγόμενος Ἰησοῦς πηλὸν ἐποίησε καὶ ἐπέχρισέ μου τοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ εἶπέ μοι· ὕπαγε εἰς τὴν κολυμβήθραν τοῦ Σιλωὰμ καὶ νίψαι· ἀπελθὼν δὲ καὶ νιψάμενος ἀνέβλεψα. εἶπον οὖν αὐτῷ· Ποῦ ἐστιν ἐκεῖνος; λέγει· Οὐκ οἶδα. Ἄγουσιν αὐτὸν πρὸς τοὺς Φαρισαίους, τόν ποτε τυφλόν. ἦν δὲ σάββατον ὅτε τὸν πηλὸν ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἀνέῳξεν αὐτοῦ τοὺς ὀφθαλμούς. πάλιν οὖν ἠρώτων αὐτὸν καὶ οἱ Φαρισαῖοι πῶς ἀνέβλεψεν. ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· Πηλὸν ἐπέθηκέ μου ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμούς, καὶ ἐνιψάμην, καὶ βλέπω. ἔλεγον οὖν ἐκ τῶν Φαρισαίων τινές· Οὗτος ὁ ἄνθρωπος οὐκ ἔστι παρὰ τοῦ Θεοῦ, ὅτι τὸ σάββατον οὐ τηρεῖ. ἄλλοι ἔλεγον· Πῶς δύναται ἄνθρωπος ἁμαρτωλὸς τοιαῦτα σημεῖα ποιεῖν; καὶ σχίσμα ἦν ἐν αὐτοῖς. λέγουσι τῷ τυφλῷ πάλιν· Σὺ τί λέγεις περὶ αὐτοῦ, ὅτι ἤνοιξέ σου τοὺς ὀφθαλμούς; ὁ δὲ εἶπεν ὅτι προφήτης ἐστίν. οὐκ ἐπίστευον οὖν οἱ Ἰουδαῖοι περὶ αὐτοῦ ὅτι τυφλὸς ἦν καὶ ἀνέβλεψεν, ἕως ὅτου ἐφώνησαν τοὺς γονεῖς αὐτοῦ τοῦ ἀναβλέψαντος καὶ ἠρώτησαν αὐτοὺς λέγοντες· Οὗτός ἐστιν ὁ υἱὸς ὑμῶν, ὃν ὑμεῖς λέγετε ὅτι τυφλὸς ἐγεννήθη; πῶς οὖν ἄρτι βλέπει; ἀπεκρίθησαν δὲ αὐτοῖς οἱ γονεῖς αὐτοῦ καὶ εἶπον· Οἴδαμεν ὅτι οὗτός ἐστιν ὁ υἱὸς ἡμῶν καὶ ὅτι τυφλὸς ἐγεννήθη· πῶς δὲ νῦν βλέπει οὐκ οἴδαμεν, ἢ τίς ἤνοιξεν αὐτοῦ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἡμεῖς οὐκ οἴδαμεν· αὐτὸς ἡλικίαν ἔχει, αὐτὸν ἐρωτήσατε, αὐτὸς περὶ ἑαυτοῦ λαλήσει. ταῦτα εἶπον οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ὅτι ἐφοβοῦντο τοὺς Ἰουδαίους· ἤδη γὰρ συνετέθειντο οἱ Ἰουδαῖοι ἵνα, ἐάν τις ὁμολογήσῃ Χριστόν, ἀποσυνάγωγος γένηται. διὰ τοῦτο οἱ γονεῖς αὐτοῦ εἶπον ὅτι ἡλικίαν ἔχει, αὐτὸν ἐρωτήσατε. Ἐφώνησαν οὖν ἐκ δευτέρου τὸν ἄνθρωπον ὃς ἦν τυφλὸς, καὶ εἶπον αὐτῷ· Δὸς δόξαν τῷ Θεῷ· ἡμεῖς οἴδαμεν ὅτι ὁ ἄνθρωπος οὗτος ἁμαρτωλός ἐστιν. ἀπεκρίθη οὖν ἐκεῖνος καὶ εἶπεν· Εἰ ἁμαρτωλός ἐστιν οὐκ οἶδα· ἓν οἶδα, ὅτι τυφλὸς ὢν ἄρτι βλέπω. εἶπον δὲ αὐτῷ πάλιν· Τί ἐποίησέ σοι; πῶς ἤνοιξέ σου τοὺς ὀφθαλμούς; ἀπεκρίθη αὐτοῖς· Εἶπον ὑμῖν ἤδη, καὶ οὐκ ἠκούσατε· τί πάλιν θέλετε ἀκούειν; μὴ καὶ ὑμεῖς θέλετε αὐτοῦ μαθηταὶ γενέσθαι; ἐλοιδόρησαν αὐτὸν καὶ εἶπον· Σὺ εἶ μαθητὴς ἐκείνου· ἡμεῖς δὲ τοῦ Μωϋσέως ἐσμὲν μαθηταί. ἡμεῖς οἴδαμεν ὅτι Μωϋσεῖ λελάληκεν ὁ Θεός· τοῦτον δὲ οὐκ οἴδαμεν πόθεν ἐστίν. ἀπεκρίθη ὁ ἄνθρωπος καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Ἐν γὰρ τούτῳ θαυμαστόν ἐστιν, ὅτι ὑμεῖς οὐκ οἴδατε πόθεν ἐστί, καὶ ἀνέῳξέ μου τοὺς ὀφθαλμούς. οἴδαμεν δὲ ὅτι ἁμαρτωλῶν ὁ Θεὸς οὐκ ἀκούει, ἀλλ’ ἐάν τις θεοσεβὴς ᾖ καὶ τὸ θέλημα αὐτοῦ ποιῇ, τούτου ἀκούει. ἐκ τοῦ αἰῶνος οὐκ ἠκούσθη ὅτι ἤνοιξέ τις ὀφθαλμοὺς τυφλοῦ γεγεννημένου· εἰ μὴ ἦν οὗτος παρὰ Θεοῦ, οὐκ ἠδύνατο ποιεῖν οὐδέν. ἀπεκρίθησαν καὶ εἶπον αὐτῷ· Ἐν ἁμαρτίαις σὺ ἐγεννήθης ὅλος, καὶ σὺ διδάσκεις ἡμᾶς; καὶ ἐξέβαλον αὐτὸν ἔξω. Ἤκουσεν Ἰησοῦς ὅτι ἐξέβαλον αὐτὸν ἔξω, καὶ εὑρὼν αὐτὸν εἶπεν αὐτῷ· Σὺ πιστεύεις εἰς τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ; ἀπεκρίθη ἐκεῖνος καὶ εἶπε· Καὶ τίς ἐστι, Κύριε, ἵνα πιστεύσω εἰς αὐτόν; εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Καὶ ἑώρακας αὐτὸν καὶ ὁ λαλῶν μετὰ σοῦ ἐκεῖνός ἐστιν. ὁ δὲ ἔφη· Πιστεύω, Κύριε· καὶ προσεκύνησεν αὐτῷ.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 17/5/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Δημήτριος Παναγόπουλος:

Ἀναφέρεται ὅτι ἕνας ναυαγὸς κάποτε κατόρθωσε παλεύοντας ὧρες μὲ τὰ κύματα νὰ βγεῖ σὲ ἕνα ἔρημο νησάκι. Ἐκεῖ μὲ πολλοὺς κόπους ἔφτιαξε μιὰ πρόχειρη καλυβούλα χρησιμοποιῶντας κλαδιά.

Καὶ κάθε μέρα προσευχόταν κοιτάζοντας στὸν ὁρίζοντα μήπως φανεῖ κανένα πλοῖο. Ἕνα ἀπόγευμα εἶχε ἀπομακρυνθεῖ λίγο ἀπὸ τὴν καλυβούλα του νὰ βρεῖ κάνα χόρτο κάτι νὰ φάει. Καὶ ἐκεῖ ποὺ ἐπέστρεφε τὸν ἔπιασε μιὰ ἀπελπισία μπροστὰ σ’ αὐτὸ τὸ θέαμα ποὺ ἀντίκρυσε.

Τί εἶδε δηλαδή. Ὅτι εἶχε κατορθώσει νὰ φτιάξει μὲ τόσους κόπους ἔβλεπε τώρα μιὰ φωτιὰ νὰ τὸ μεταβάλει σὲ στάχτες.

Ἐπειδὴ δὲν εἶχε πολλὰ μέσα νὰ ἀνάβει φωτιά, δὲν τὴν ἔσβησε φεύγοντας, γιὰ νὰ μὴν τὴν ξανανάψει ὅταν ἐπιστρέψει. Ἔτσι τὴν ἄφησε ἀναμμένη. Ποιός ξέρει τώρα τί ἔγινε, φύσηξε, κάτι, ἔπιασε φωτιὰ καὶ ἔγινε ἡ καλύβα του στάχτη.

Λέγει λοιπὸν μόνος του, αὐτὸ ἦταν λοιπόν, τὸ χειρότερο ποὺ μποροῦσα νὰ πάθω. Ἔτσι σκέφτηκε μὲ τὴν περιορισμένη ἀνθρώπινη κρίση του. Ἀλλὰ τί ἦταν λέτε.

Αὐτὸ ποὺ ἐκεῖνος θεωροῦσε συμφορὰ τὸ ἔκανε ὁ Θεὸς γιὰ τὴν σωτηρία του, ποὺ τόσο θερμὰ τὸ ζητοῦσε. Τὴν ἄλλη μέρα ἕνα βαπόρι τὸν πλησίασε καὶ τὸν παρέλαβε. Καλά, λέει στὸν καπετάνιο. Πὼς μὲ εἴδατε ἐδῶ πέρα. Εἴδαμε τὴν φωτιὰ χθὲς καὶ ἤρθαμε.

Ποιός μποροῦσε νὰ φανταστεῖ αὐτὴ τὴ λύση στὸ πρόβλημά του. Κανένας.

Μὴν ἀπογοητεύεστε ποτέ. Ἀφήνετε ἁπλᾶ μὲ τὴν προσευχή σας στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ τὴν ὑπόθεσή σας. Ἔστω καὶ ἂν τὴ βλέπεται νὰ πηγαίνει ἀνάποδα, ἐσεῖς νὰ ἔχετε ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη ὅτι ὁ Θεὸς ὁδηγεῖ τὴν ὑπόθεσή σας σωστά. Καὶ θὰ τὸ δεῖτε ἀργότερα, ὅπως τὸ εἶδε καὶ αὐτὸς ὁ ναυαγός την ἐπαύριον.

The post Μὴν ἀπογοητεύεστε ποτέ. Ἀφήνετε ἁπλᾶ μὲ τὴν προσευχή σας στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ τὴν ὑπόθεσή σας appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.