Ὁ Ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης ὅταν ἐπισκέφτηκε τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο στὰ Ἱεροσόλυμα, στὸ σπίτι τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου, ὅπου ἐκείνη ἔμενε μετὰ τὴν Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου θαύμασε καὶ παρέλυσε ἡ καρδιά του ἀπὸ τὴ θεία δόξα καὶ χάρη Της.

Ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης:

«Δὲν πίστευα —τὸ ὁμολογῶ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, ὦ θαυμάσιε ὁδηγὲ καὶ ποιμένα μας— ὅτι ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ὕψιστο Θεὸ ἦταν δυνατὸ νὰ ὑπάρχει ὁποιοδήποτε πρόσωπο ποὺ νὰ εἶναι γεμᾶτο ἀπὸ θεία δύναμη καὶ θεία χάρη. Ὅμως, κανένας ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ φανταστεῖ αὐτὸ ποὺ εἶδα καὶ κατάλαβα ὄχι μόνο μὲ τὰ ψυχικά μου μάτια ἀλλὰ καὶ μὲ τὰ σωματικά.

Εἶδα, λοιπόν, μὲ τὰ μάτια μου τὴ θεόμορφη καὶ ἁγιότερη ἀπ’ ὅλα τὰ οὐράνια πνεύματα Μητέρα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἦταν ἕνα δῶρο τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ, τῆς συγκαταβατικότητας τοῦ κορυφαίου ἀποστόλου (Ἰωάννου), καθὼς καὶ τῆς ἀπέραντης καλοσύνης, εὐσπλαχνίας καὶ εὐμένειας τῆς ἴδιας τῆς Παρθένου. Ὁμολογῶ ξανὰ καὶ ξανὰ μπροστὰ στὸν παντοδύναμο Θεό, μπροστὰ στὸν πανάγαθο Σωτῆρα καὶ μπροστὰ στὴν ἔνδοξη καὶ πάντιμη Μητέρα Του, πώς, ὅταν μὲ ὁδήγησε σ’ ἐκείνην, τὴ θεόμορφη καὶ παναγία Παρθένο, ὁ Ἰωάννης, ἡ κεφαλὴ τῶν Εὐαγγελιστῶν καὶ τῶν Προφητῶν, πού, ἐνῷ ζεῖ μὲ σάρκα, λάμπει ὅπως ὁ ἥλιος στὸν οὐρανό, μὲ τύλιξε μιὰ θεία λάμψη, λάμψη ζωηρὴ καὶ ἀμείωτη, φωτίζοντάς με ὄχι μόνο ἐξωτερικὰ ἀλλὰ καὶ ἐσωτερικά, καθὼς καὶ μιὰ ὑπερκόσμια, μιὰ ὑπέροχη εὐωδία μὲ συνεχεῖς ἐναλλαγές.

Οὔτε τὸ πνεῦμα μου οὔτε τὸ ἀδύναμο σῶμα μου μποροῦσαν νὰ βαστάξουν τόσα καὶ τέτοια σημεῖα, ποὺ συνιστοῦσαν πρόγευση τῆς αἰώνιας μακαριότητας καὶ δόξας. Παρέλυσε ἡ καρδιά μου καὶ σχεδὸν ἔσβησε τὸ πνεῦμα μου ἀπὸ τὴ θεία δόξα καὶ χάρη Της. Βεβαιώνω μπροστὰ στὸν Θεὸ πώς, ἂν δὲν εἶχα φυλάξει στὴν καρδιά μου καὶ στὸν νεοφώτιστο νοῦ μου τὶς θεόπνευστες διδαχὲς καὶ ὑποθῆκες Του, θὰ εἶχα θεωρήσει τὴν Παρθένο Θεὸ καὶ θὰ τὴν εἶχα προσκυνήσει ἔτσι ὅπως προσκυνοῦμε τον μόνο ἀληθινὸ Θεό.

Γιατί κανένας νοῦς δὲν μπορεῖ νὰ φανταστεῖ γιὰ ἄνθρωπο δοξασμένο ἀπὸ τὸν Θεὸ δόξα ἀνώτερη ἀπὸ τὴ δόξα ἐκείνη ποὺ ἀξιώθηκα ἐγώ, ὁ ἀνάξιος, νὰ δῶ, οὔτε μακαριότητα μεγαλύτερη ἀπὸ τὴ μακαριότητα ποὺ ἀξιώθηκα νὰ γευθῶ. Εὐχαριστῶ τὸν ὕψιστο καὶ πανάγαθο Θεό μου, τὴν Παναγία Παρθένο, τὸν κορυφαῖο Ἀπόστολο Ἰωάννη, καθὼς κι ἐσένα, τὴν ἀνώτατη καὶ ἐπισημότατη κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ σπλαχνικὰ μοῦ φανέρωσε μιὰ τέτοια εὐεργεσία».

The post Ἐπιστολὴ τοῦ Ἁγίου Διονυσίου Ἀρεοπαγίτου πρὸς τὸν Ἀπόστολο Παῦλο appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ὑπνοῖ τι μικρόν, ἁρπαγὴν τὴν ἐσχάτην,
Τὴν εἰς ἀπαντὴν τοῦ Θεοῦ, Μέμνων μένων.

Ὁ Ὅσιος Μέμνων ἀπὸ νεαρὴ ἡλικία ἐγκατέλειψε τὸν κόσμο καὶ ἀφιέρωσε τὸν ἑαυτό του στὸν Θεό. Ἐκάρη μοναχὸς καὶ μὲ τοὺς ἀσκητικούς του ἀγῶνες ὑπέταξε τὴ σάρκα στὸ πνεῦμα. Ἡ θεία χάρη, ἀντάμειψε τὴν ἀρετὴ τοῦ Ὁσίου Μέμνων καὶ τὸν ἀξίωσε νὰ θαυματουργεί.

Συνέβη κάποτε νὰ κατακλύσουν τοὺς ἀγροὺς τῶν χωρικῶν σμήνη ἀκριδών. Αὐτοὶ χωρὶς νὰ μποροῦν νὰ κάνουν τίποτα, κλαίγοντας ἔβλεπαν τὴν καταστρεπτικὴ αὐτὴ μάστιγα. Ὁ Ὅσιος Μέμνων λυπήθηκε τοὺς οἰκογενειάρχες ἐκείνους καὶ ἔνοιωσε τὴν ἀπόγνωση τους. Προσευχήθηκε λοιπὸν θερμὰ στὸ Θεὸ καὶ πέτυχε τὴν ἀπαλλαγὴ τοῦ τόπου ἀπὸ τὰ ὀλέθρια σμήνη. Καὶ ὅσες φορὲς οἱ γεωργικοὶ πληθυσμοὶ τῆς περιοχῆς του ἔπεφταν σὲ μεγάλη στενοχώρια, ὁ Μέμνων τοὺς πήγαινε βοήθεια ἀπὸ τὶς οἰκονομίες τοῦ μοναστηριοῦ, τοῦ ὁποίου ἀναδείχτηκε καὶ ἡγούμενος. Πήγαινε μάλιστα καὶ σ’ ἄλλες πόλεις ποὺ μάζευε συνδρομές, μὲ τὶς ὁποῖες συμπλήρωνε τὴν ἀνακούφιση τῶν πασχόντων.

Κατὰ τὸ θάνατο του, ἄνδρες, γυναῖκες καὶ παιδιά, ἔτρεξαν καὶ συνόδευσαν τὴν κηδεία του, μὲ τὰ θερμότερα δάκρυα καὶ τὶς ἐγκαρδιότερες εὐχές.

Κάθισμα
Ἦχος πλ. δ’. Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον.

Ὡς ἀστέρα σε πάντες φωτοειδῆ, ἀρετῶν καὶ θαυμάτων μααρμαρυγαῖς, τὸν κόσμον φωτίζοντα, εὐφημοῦμεν μακάριε, κοινωνὸς γὰρ θείας, λαμπρότητος γέγονας, καὶ πρὸς φέγγος Μέμνων, μετέβης τὸ ἄδυτον· ὅθεν τὴν φωσφόρον, καὶ ἁγίαν σου μνήμην, τιμῶμεν ἑκάστοτε, τὸν Σωτῆρα δοξάζοντες, καὶ πιστῶς ἐκβοῶμέν σοι· πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ τὴν ἁγίαν μνήμην σου.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
28 Ἀπριλίου 2026 ἑορτάζουν:

Ἅγιοι Ἐννέα Μάρτυρες ἐν Κυζίκῳ

Διήγηση θαύματος ποὺ ἔγινε στὴν Καρθαγένη τῆς Ἀφρικῆς

Ὅσιος Μέμνων ὁ Θαυματουργός

Ὅσιος Αὐξίβιος

Ὅσιος Κύριλλος Ἐπίσκοπος Τούρωφ

Ὅσιος Ἀγάθων

The post Ὅσιος Μέμνων ὁ Θαυματουργὸς (28/4/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΤΡΙΤΗ Γ’ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ
Ἐκ τοῦ κατὰ Ἰωάννην
6: 27-33

Εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς τοὺς ἐληλυθότας πρὸς αὐτὸν Ἰουδαίους· ἐργάζεσθε μὴ τὴν βρῶσιν τὴν ἀπολλυμένην, ἀλλὰ τὴν βρῶσιν τὴν μένουσαν εἰς ζωὴν αἰώνιον, ἣν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὑμῖν δώσει· τοῦτον γὰρ ὁ πατὴρ ἐσφράγισεν ὁ Θεός. εἶπον οὖν πρὸς αὐτόν· Τί ποιῶμεν ἵνα ἐργαζώμεθα τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ; ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Τοῦτό ἐστι τὸ ἔργον τοῦ Θεοῦ, ἵνα πιστεύητε εἰς ὃν ἀπέστειλεν ἐκεῖνος. εἶπον οὖν αὐτῷ· Τί οὖν ποιεῖς σὺ σημεῖον ἵνα ἴδωμεν καὶ πιστεύσωμέν σοι; τί ἐργάζῃ; οἱ πατέρες ἡμῶν τὸ μάννα ἔφαγον ἐν τῇ ἐρήμῳ, καθώς ἐστι γεγραμμένον· ἄρτον ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἔδωκεν αὐτοῖς φαγεῖν. εἶπεν οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐ Μωϋσῆς δέδωκεν ὑμῖν τὸν ἄρτον ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, ἀλλ’ ὁ πατήρ μου δίδωσιν ὑμῖν τὸν ἄρτον ἐκ τοῦ οὐρανοῦ τὸν ἀληθινόν. ὁ γὰρ ἄρτος τοῦ Θεοῦ ἐστιν ὁ καταβαίνων ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ ζωὴν διδοὺς τῷ κόσμῳ.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 28/4/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

A) Τὸ ὅραμα τοῦ Γέροντος Κυρίλλου μὲ τὴν Ἀποκαθήλωση τοῦ Κυρίου

"...Ἦταν Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων, ὅταν ὁ Γέροντας Κύριλλος, μετὰ τὴ Θεία Λειτουργία, πῆγε στὸ κελάκι του.

Καθὼς βρισκόταν μπροστὰ στὸν Ἐσταυρωμένο Χριστὸ καὶ προσευχόταν, μεταφέρθηκε θαυμαστὰ στὸν Γολγοθᾶ. Ἦταν ἡ στιγμὴ τῆς Ἀποκαθήλωσης.

Δίπλα του ἔστεκαν καὶ οἱ κρυφοὶ μαθητὲς Κυρίου, (ποὺ κατέβασαν ἀπὸ τὸν Σταυρὸ καὶ ἐνταφίασαν τὸ Τίμιο Σῶμα Του), ὁ Ἰωσὴφ ὁ ἀπὸ Ἀριμαθαίας καὶ ὁ Νικόδημος καὶ ἑτοιμάζονταν νὰ κάνουν τὴν Ἀποκαθήλωση.

Ὁ Ἅγιος Ἰωσὴφ κρατοῦσε ἕνα ὁλόλευκο σεντόνι. Στράφηκε πρὸς τὸν Γέροντα Κύριλλο καὶ τοῦ εἶπε νὰ ἁπλώσει τὰ χέρια του. Ἐκεῖνος ἄνοιξε τὰ χέρια του καὶ ὁ Ἅγιος τοῦ ἔριξε τὸ λευκὸ σεντόνι.

Ἐκείνη τὴν στιγμὴ ὁ Ἅγιος Νικόδημος, ἀφοῦ κατέβασε τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὸν Σταυρό, τὸ ἀπέθεσε στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ Γέροντος Κυρίλλου.

Ὁ Γέροντας συγκλονίστηκε καθὼς ἔνοιωσε τὸ βάρος τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ στὰ δυό του χέρια. Ὁλοζώντανα πράγματα!

Γιὰ πολὺ καιρὸ μετὰ εἶχε τη Χάρη αὐτὴ τοῦ Θεοῦ μας, μέσα του καὶ σὲ ὅλο τὸ σῶμα του καὶ εὐωδίαζε τὸ κελί του καὶ τὸ σῶμα του καὶ τὰ ράσα του καὶ τὰ χέρια του.

Μάλιστα δὲν ἔδινε τὰ χέρια του, νὰ τὰ ἀσπαστοῦν οἱ προσκυνητὲς γιὰ νὰ μὴν παίρνει εἴδηση ὁ κόσμος της εὐωδίας του..."

(Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ὁμιλία τοῦ Ἡγουμένου τῆς Ι. Μ. Ὁσίου Δαυὶδ Γέροντος Γαβριήλ, στὸν Β’ Κατανυκτικὸ Ἑσπερινό, στὸν Ι. Ν. Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος τῆς Ι. Μ Καλαμαριάς, τὴν 17/3/2019, γιὰ τὸν μακαριστὸ Ἅγιο προκάτοχό του καὶ Ἡγούμενο τῆς Ι. Μ. Ὁσίου Δαυὶδ Ἅγιο Γέροντα Κύριλλο.)

Β) «Τὸν εἶδα πρὶν μιὰ ἑβδομάδα στὸ δρόμο καὶ μὲ σταύρωσε»

Ὁ Ἅγιος Γέροντας Κύριλλος ἐμφανίζεται στοὺς δρόμους τῆς Νέας Ἰωνίας, ἕνα μῆνα μετὰ τὴν κοίμησή του, σταυρώνει καὶ βοηθᾶ τὸν Ἀναστάσιο... «Δὲν μπορεῖ νὰ ἔχει πεθάνει, ἀφοῦ τὸν εἶδα στὸν δρόμο καὶ μὲ σταύρωσε!...»

Μὲ αὐτὰ τὰ λόγια ἀντέδρασε, ὅταν ἄκουσε ὅτι ὁ παππούλης, ποὺ τὸν σταύρωσε λίγες ἡμέρες πρὶν στὸν δρόμο ἔχει κοιμηθεῖ πρὸ μηνός, ὁ Ἀναστάσιος Ἄρν. ἐτῶν 55, κάτοικος Ἀθήνας, ἄνεργος γιὰ μεγάλο χρονικὸ διάστημα, μετὰ τὸ κλείσιμο τῆς ἐπιχείρησης ποὺ δούλευε, γεγονὸς ποὺ τοῦ δημιούργησε στενοχώρια καὶ ἐν συνεχείᾳ κατάθλιψη, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ παίρνει φαρμακευτικὴ ἀγωγὴ γι’ αὐτό.

Ὁ φίλος του, Χρῆστος Μπ., κάτοικος Κολωνοῦ, πνευματικὸ παιδὶ τοῦ Γέροντος Κυρίλλου, ποὺ εἶχε τὴ μεγάλη εὐλογία νὰ τὸν διακονεῖ κατὰ τὴν πολύμηνη νοσηλεία του σὲ Νοσοκομεῖα τῆς Ἀθήνας, μᾶς διηγήθηκε ὅτι ὁ Ἀναστάσιος τὸν ἐπισκέφθηκε στὸ σπίτι του στὸν Κολωνό, περίπου ἕνα μῆνα, μετὰ τὴν κοίμηση τοῦ Γέροντος (30-3-2012).

Ἐνῷ μιλοῦσαν ἐκεῖνος κοιτοῦσε ἐπίμονα τὴν φωτογραφία τοῦ Γέροντα (τὸν ὁποῖο δὲν γνώριζε) καὶ διέκοψε τὴν κουβέντα τους ρωτῶντας τὸν Χρῆστο:

-Ξέρεις αὐτόν τον πάτερ;

Τοῦ ἀπάντησε ὅτι εἶναι ὁ Γέροντας Κύριλλος ἀπὸ τὸν Ὅσιο Δαυίδ, τὸ Μοναστήρι ποὺ πηγαίνει.

Καὶ ὁ Ἀναστάσιος συνέχισε:

-Τὸν εἶδα πρὶν μιὰ ἑβδομάδα στὸ δρόμο καὶ μὲ σταύρωσε.

Ἤμουνα στὴν Ν. Ἰωνία καὶ κουβέντιαζα μὲ ἕναν φίλο μου στὸν δρόμο, ὅταν εἶδα τον παππούλη καὶ πῆγα κοντά του λέγοντας:

-Πάτερ νὰ μοῦ δώσεις τὴν εὐχή σου;

Τότε ὁ παππούλης ἔβγαλε ἀπὸ τὴν τσέπη τοῦ ράσου του ἕνα σταυρουδάκι καὶ μοῦ εἶπε:

-Προσκύνησε ἐδῶ.

Eγὼ προσκύνησα καὶ μὲ σταύρωσε μὲ αὐτό. Τότε ἔνοιωσα νὰ φεύγει ἀπὸ τὸ κεφάλι μου ἕνα μεγάλο βάρος καὶ σὰν νὰ εἶδα μιὰ σκιὰ νὰ φεύγει πρὸς τὰ ἐπάνω.

Κατόπιν γύρισα στὸν φίλο μου καὶ συνέχισα τὴν κουβέντα.

Μάλιστα, παραξενεύτηκε, ποὺ ὁ φίλος του συνέχισε ὅσα ἔλεγαν ἀπὸ τὸ σημεῖο ποὺ σταμάτησαν ὅταν εἶδε τον παππούλη καὶ κατάλαβε ὅτι αὐτὸς δὲν ἀντιλήφθηκε καθόλου τὴν παρουσία του καὶ τὸ σταύρωμα. Ἀπὸ ἐκείνη τὴ στιγμὴ ἔνοιωσε καλύτερα.

Ὅταν ὁ Χρῆστος του εἶπε ὅτι ὁ Γέροντας Κύριλλος κοιμήθηκε πρὶν ἕνα μῆνα, ἀντέδρασε λέγοντας, ὅτι δὲν μπορεῖ, νὰ συμβαίνει αὐτό, ἀφοῦ τὸν εἶδε, τὸν σταύρωσε καὶ εἶναι ἀπολύτως σίγουρος.

Κοίταζε τὴν φωτογραφία καὶ ἔλεγε καὶ ξανάλεγε:

-Μὰ εἶναι αὐτός, τὰ μάτια του, τὰ γένια του, τὸ πρόσωπό του, εἶναι αὐτός... καὶ συναισθανόμενος τί εἶχε συμβεῖ, ἀσπάσθηκε μὲ εὐλάβεια τὴν φωτογραφία του παππούλη.

Τὸ ἑπόμενο χρονικὸ διάστημα ἔλεγε πὼς αἰσθανόταν πολὺ καλὰ καὶ σταμάτησε τὰ φάρμακα, ἐκτὸς ἀπὸ μία μικρὴ δόση ποὺ ὁ γιατρὸς εἶπε ὅτι πρέπει νὰ παίρνει γιατί δὲν ἐπιτρέπεται ἀπότομη διακοπή. Μάλιστα βρῆκε καὶ μία ἀπασχόληση καὶ ἐπαναλάμβανε ὅτι πάει καλύτερα καὶ αὐτὸ ὀφείλεται στὸ σταύρωμα τοῦ παππούλη.

ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ Ο ΘΕΟΣ

ΕΝ ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙΣ ΑΥΤΟΥ!

(Ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς Ι. Μ. Ὁσίου Δαυὶδ "ΔΙΚΑΙΟΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΙΩΝΑ ΖΩΣΙ")

The post Τὸ ὅραμα καὶ ἡ θαυμαστὴ ἐμφάνιση τοῦ Γέροντος Κυρίλλου appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ἀδελφὰ πάσχεις, Συμεών, τῷ Κυρίῳ,
Ξύλῳ κρεμασθείς, ὡς ἀδελφὸς Κυρίου.
Ἐν ξύλῳ ἑβδόμη Συμεὼν πάγη εἰκάδι μακρῷ.

Ὁ Ἅγιος Ἴερομάρτυς Συμεών ἀναδείχθηκε διάδοχος τοῦ Ἁγίου Ἴακώβου του Ἄδελφοθέου († 62 μ.Χ.), μετά την καταστροφή τῆς Ἴερουσαλήμ ἀπό τους Ρωμαίους, τὸ ἔτος 70 μ.Χ.

Κατά τον Ἠγήσιππο ἦταν ὑιός του Κλωπά, ἀδελφοῦ του Ἴωσήφ, καὶ ἀδελφός του Ἰούδα· κατ ἄλλη δὲ ἐκδοχή ἦταν ὑιός του Ἴωσήφ του Μνήστορος καὶ ἀδελφός τοῦ Ἁγίου Ἴακώβου του Ἄδελφοθέου (23 Ὀκτωβρίου).

Ἐνῷ ἐπισκόπευε στὴν Ἴερουσαλήμ, ἐπί αὐτοκράτορος Τραϊανοῦ (98 - 117 μ.Χ.), διαβλήθηκε ἀπό τους αἰρετικούς στὸν ὕπατο Ἄττικό γιὰ τὸν ἀποστολικό του ζῆλο. Ὁ Συμεών κατηγορήθηκε ὄχι ἀπό Χριστιανούς αἰρετικούς, ἀλλά ἀπό Ἴουδαίους. Ἡ κατηγορία περιελάμβανε δύο σκέλη· τό ἕνα ἦταν ὅτι καταγόταν ἀπό τὸ γένος Δὰβίδ καὶ τὸ ἄλλο ὅτι ἦταν Χριστιανός. Ἀφοῦ συνελήφθη, βασανίσθηκε σκληρὰ καὶ στὴ συνέχεια ὀδηγήθηκε σὲ σταυρικό θάνατο, τὸ ἔτος 107 μ.Χ., σὲ ἠλικία ἑκατόν εἴκοσι ἐτῶν.

Στοὺς Παρισινοὺς Κώδικες βρίσκεται Ἀκολουθία τοῦ Ἁγίου Συμεῶν, ποίημα τοῦ ὑμνογράφου Θεοφάνους. (Ὁρισμένοι Συναξαριστὲς περιττῶς ἐπαναλαμβάνουν τὴ μνήμη του καὶ στὶς 18 Σεπτεμβρίου).

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’. Χορὸς Ἀγγελικός.

Χριστοῦ σε συγγενῆ, Συμεὼν Ἱεράρχα, καὶ Μάρτυρα στεῤῥόν, ἱερῶς εὐφημοῦμεν, τὴν πλάνην ὀλέσαντα, καὶ τὴν πίστιν τηρήσαντα· ὅθεν σήμερον, τήν παναγίαν σου μνήμην, ἑορτάζοντες, ἁμαρτημάτων τὴν λύσιν, εὐχαῖς σου λαμβάνομεν.

Κοντάκιον
Ἦχος β’. Τὰ ἄνω ζητῶν.

Τῆς ἄνω Σιών, πολίτης γενόμενος, τῆς κάτω Σιών, τὸν θρόνον ἐγκεχείρισαι· καὶ καλῶς τό ποίμνιον, ὁδηγήσας πρὸς μάνδραν οὐράνιον, ἐσταυρώθης Χριστῷ Συμεών, τό θεῖον πάθος αὐτοῦ μιμησάμενος.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
27 Ἀπριλίου 2026 ἑορτάζουν:

Ἅγιος Συμεῶν ὁ Ἀδελφόθεος Ἐπίσκοπος Ἱεροσολύμων

Ὅσιος Ἰωάννης ὁ Ὁμολογητὴς ἡγούμενος Μονῆς Καθαρῶν

Ἅγιος Ποπλίων

Ἅγιος Εὐλόγιος ὁ Ξενοδόχος

Ἅγιος Λολλίων ὁ Νέος

Ἅγιοι Συμεῶν ὁ Νέος Στυλίτης καὶ Γεώργιος ὁ ἀδελφός του

Ἅγιος Θεόφιλος Ἐπίσκοπος Βρεσκίας

Ἅγιος Στέφανος Ἐπίσκοπος Βλαντιμίρ

Ἐγκαίνια τοῦ Ναοῦ τῆς Ἁγίας Εἰρήνης «ἀρχαίας καὶ νέας»

The post Ἅγιος Συμεῶν ὁ Ἀδελφόθεος Ἐπίσκοπος Ἱεροσολύμων (27/4/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΔΕΥΤΕΡΑ Γ’ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ
Ἐκ τοῦ κατὰ Ἰωάννην
4: 46-54

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἦν τις βασιλικὸς, οὗ ὁ υἱὸς ἠσθένει ἐν Καπερναούμ· οὗτος ἀκούσας ὅτι Ἰησοῦς ἥκει ἐκ τῆς Ἰουδαίας εἰς τὴν Γαλιλαίαν, ἀπῆλθε πρὸς αὐτὸν καὶ ἠρώτα αὐτὸν ἵνα καταβῇ καὶ ἰάσηται αὐτοῦ τὸν υἱόν· ἤμελλε γὰρ ἀποθνῄσκειν. εἶπεν οὖν ὁ Ἰησοῦς πρὸς αὐτόν· Ἐὰν μὴ σημεῖα καὶ τέρατα ἴδητε, οὐ μὴ πιστεύσητε. λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ βασιλικός· Κύριε, κατάβηθι πρὶν ἀποθανεῖν τὸ παιδίον μου. λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Πορεύου· ὁ υἱός σου ζῇ. καὶ ἐπίστευσεν ὁ ἄνθρωπος τῷ λόγῳ ὃν εἶπεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἐπορεύετο. ἤδη δὲ αὐτοῦ καταβαίνοντος οἱ δοῦλοι αὐτοῦ ἀπήντησαν αὐτῷ καὶ ἀπήγγειλαν λέγοντες ὅτι ὁ παῖς σου ζῇ. ἐπύθετο οὖν παρ’ αὐτῶν τὴν ὥραν ἐν ᾗ κομψότερον ἔσχε· καὶ εἶπον αὐτῷ ὅτι χθὲς ὥραν ἑβδόμην ἀφῆκεν αὐτὸν ὁ πυρετός. ἔγνω οὖν ὁ πατὴρ ὅτι ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ ἐν ᾗ εἶπεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς ὅτι ὁ υἱός σου ζῇ· καὶ ἐπίστευσεν αὐτὸς καὶ ἡ οἰκία αὐτοῦ ὅλη. Τοῦτο πάλιν δεύτερον σημεῖον ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς ἐλθὼν ἐκ τῆς Ἰουδαίας εἰς τὴν Γαλιλαίαν.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 27/4/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Α) ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ

21 Δεκεμβρίου 2016

Τὸ πρωὶ εἶπε στὴν οἰκονόμο της μὲ κραυγὲς ἐνθουσιασμοῦ καὶ ἀνεκλάλητης χαρᾶς.

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ: «Θεέ μου, Χριστέ μου, τί ἔζησα πάλι ἀπόψε!

Παναγία μου ὡραῖα πράματα πού 'χει ἡ νύχτα! Κρύβει πολλά μυστήρια ὁ οὐρανός. Δὲν τὰ χωρεῖ ὁ νοῦς. Δὲν κατέχω νὰ σᾶς τὰ δώσω...νὰ τὰ πῶ.. Ἄνοιξε ἡ τρύπα.. Ἦρθε ὁ ἄρχων ὁ γίγαντας ὁ μέγας ποὺ ἀγαπῶ. (Ὁ Μιχαήλ). Τὴν ἄνοιξε μὲ ἐκεῖνο ποὺ κρατεῖ. Μὲ πῆρε. Βρέθηκα σὲ ἄλλη πολιτεία. Ἀθάνατη. Εἶδα τὸ κοπέλι μου (τὴν ἀνηψιά της Αντωνούλα ποὺ οἰκονομοῦσε 40 χρόνια μὲ σύνδρομο ντάουν). Τὸ κοπέλι φοροῦσε καπελάκι, ἦταν σὲ λευκὰ καὶ καμάρωνε ἀπὸ τὴν ὀμορφιά της.

Τὴν εἶδα λαμπερὴ ἀπὸ τὴν ὀμορφιά της, τὸ κοπέλι μὲ ἀγκάλιασε, εἶδα τὰ φτερά της. Ὅλη τὴ νύχτα μοῦ τὰ ἔλεγε γιατὶ δὲν ἤθελε νὰ κλείσει ἡ τρύπα. Κάτσε θεία ἐδῶ. Ὁ Ἄρχοντας εἶπε πίσω, μίαν ἄλλη φορά. Τί ἤτανε ἐκεῖνο τὸ πράμα ποὺ γίνηκε ἀπόψε! Ἡ Πόμπια ἀλλοιώτικη. Ἄλλα πράματα. Φύγανε οἱ τοῖχοι, φύγανε ὅλα. Ὅλα ὑποχωρήσανε μπροστὰ στὸν σίφουνα. Μετὰ «ἐγένετο γαλήνη μεγάλη» (Ἔπειτα φωτεινή, μετάρσια, ὕψωσε τὰ χέρια καὶ μὲ πολλὰ δάκρυα ἀπήγγειλε τὸν 50ὸ Ψαλμὸ ὁλόκληρο. Μετά ψαλμωδία, χαρά, πανηγύρι). Νά 'σαι τὴ νύχτα ἐδῶ νὰ δεῖς. Καὶ τὴ μέρα. Ἀλλὰ τὰ πολλὰ τὰ χει ἡ νύχτα.. Ὁ παππούς μου (ὁ παπᾶ-Νικόλας) ἤρθεεε.. ἤρθεεε... καὶ θυμιάτισε μὲ χρυσοῦν θυμιατήριον! Μοῦ εἶπε καὶ μὲ ἀγκάλιασε: “Λίγο... λίγο.. Τέλος ἄθλων ἀρχὴ ἐπάθλων...”.

Β) ΟΥΡΑΝΙΑ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

3 Ὀκτωβρίου 2017

Ἡ Γερόντισσα ἀπευθυνόμενη στὸν διάκονο Μ.

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ: «Πῆγα παιδί μου ἀπόψε στὴν Οὐράνια Λειτουργία. Ἦταν ὁ Ἀρχηγὸς μὲ δεσποτικὸ κάλυμμα στὴν κεφαλὴ ὁλόλαμπρο. Τὰ ροῦχα Του ἀστράφτανε πιὸ πολὺ ἀπὸ τὸν ἥλιο. Ὅλοι Τὸν φωνάζανε: Ἰησοῦς Χριστός! Μοῦ ἔδωσε κι ἐμένα. Ἤπια δύο σταγόνες. Ἔφαγα ἕνα κομματάκι. Ἦταν ἐκεῖ ὅλα τὰ κοπέλια. Τόνε κυκλώνανε ἄνδρες ποὺ ἐλάμπανε. Ἤμουν ἡ μοναδικὴ γυναίκα. Μοῦ δώσανε ἕνα μαντήλι μέσα στὸ ὁποῖο τυλίξανε τὰ δῶρα. Πήγαινε –μοῦ εἴπανε– γύρισε στὸ σπίτι σου. Ἀργότερα θὰ σὲ κρατήσουμε μόνιμα ἐπαὲ (ἐδῶ). Δὲν ἦρθε ἡ ὥρα. Ἴντα τραγούδια, ἴντα φῶτα, ἴντα μελωδίες ἦταν αὐτὰ παιδί μου. Τὸ βράδυ θὰ πολεμήσω νὰ ξαναπάω. Δὲν κάνω πιὰ ἐπαέ...».

Γ) ΕΚΕΙ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ

24 Ἰανουαρίου 2018

Ἡ Γερόντισσα ἀπευθυνόμενη, ἔμπλεης χαρᾶς καὶ ἀγαλλιάσεως, στὸν π. Ἀντώνιο καὶ στὶς φροντίστριές της.

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ: «Πάτερ... πῆγα στὸ πάνω σπίτι... Εἶδα τὸν παπποῦ μου (τὸν ἅγιο Γέροντα τῆς Πόμπιας παπᾶ-Νικόλα πατέρα τῆς μητέρας της). Εἶδα τὴ Μαριάννα (τὴ μεγαλύτερη κεκοιμημένη ἀδελφή της) κάνει πολλὰ καὶ ὡραῖα πράματα. Μοῦ εἶπε ὁ παππούς μου: “Νὰ μοῦ ἀκριβοχαιρετᾶς τὸν πάτερ. Τὸ διαμέρισμα τὸ δικό μου εἶναι μοναδικό. Καλύτερο ἀπὸ ὅλων τῶν Πομπιανῶν. Δὲν μπορῶ νὰ σοῦ περιγράψω. Τί κῆπος! Τί περιβόλι! Τί ψαλμωδίες!” Θὰ ξαναπάω σὲ λίγο. Ἐκεῖ παιδί μου εἶναι ἡ ζωή. Ἐδῶ ὅλα εἶναι ψεύτικα...».

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: “Ἡ ὁσία Γερόντισσα Γαλακτία τῆς Κρήτης”, ἐκδ. Θεομόρφου της Ἱ. Μ. Μόρφου, σελ. 113, 114, 116

The post Γερόντισσα Γαλακτία: «Στὸν Οὐρανὸ εἶναι ἡ ζωή! Ἐδῶ ὅλα εἶναι ψεύτικα» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Τοῦ Λάμπρου Κ. Σκόντζου
Θεολόγου – Καθηγητοῦ

(Θεολογικὸ σχόλιο στὴν Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων)

Ἡ τρίτη Κυριακὴ ἀπὸ τοῦ Πάσχα εἶναι ἀφιερωμένη στοὺς ἁγίους Μυροφόρους, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, οἱ ὁποῖοι φρόντισαν γιὰ τὴν ταφὴ τοῦ ἀκηράτου σώματος τοῦ Κυρίου μας. Θέλοντας ἔτσι νὰ τιμήσει τὴν ἐξαιρετικὴ ἀφοσίωσή τους στὸ Χριστό, ὅπως καὶ τὸν ἡρωισμό τους, καθ’ ὅτι δὲν ἦταν εὔκολο ἐγχείρημα νὰ ζητήσουν γιὰ ταφὴ τὸ σῶμα ἑνὸς καταδικασμένου γιὰ τὸ κακούργημα τῆς ἐσχάτης προδοσίας. Ἡ ὅποια ἐκδήλωση συμπάθειας πρὸς τὸν καταδικασμένο γιὰ τέτοιο ἔγκλημα, ἔθετε σὲ κίνδυνο στιγματώσεως αὐτὸν ποὺ θὰ τὴν ἐκδήλωνε. Δὲν ἦταν δύσκολο νὰ θεωρηθεῖ συνεργάτης του καὶ νὰ ἔχει τὴν ἴδια τύχη μὲ τὸν νεκρὸ ἐγκληματία!

Ἡ ἐπίσημη κατηγορία κατὰ τοῦ Χριστοῦ ἦταν ὅτι ἀνακήρυξε τὸν ἑαυτό του βασιλέα, «λέγοντα ἑαυτὸν Χριστὸν βασιλέα εἶναι» (Λούκ.23,2). Γιὰ τοῦτο καὶ οἱ δήμιοι στρατιῶτες ἔγραψαν σὲ ἐπιγραφὴ ἐπὶ τοῦ σταυροῦ «τῆς αἰτίας αὐτοῦ ἐπιγεγραμμένη, ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων» (Μάρκ.15,26). Κάθε μορφὴ ἀντιποίησης τῆς ρωμαϊκῆς ἐξουσίας τιμωροῦνταν μὲ βαρύτατες ποινὲς καὶ συχνὰ τὸ θάνατο. Ἰδιαίτερα τιμωροῦνταν τέτοιες περιπτώσεις στὴν Ἰουδαία, σὲ μιὰ ἀπὸ τὶς πλέον ταραγμένες περιοχὲς τῆς αὐτοκρατορίας, ὅπου οἱ ἐπαναστάσεις κατὰ τῆς ρωμαϊκῆς κατοχῆς ἦταν συχνὲς καὶ αἱματηρές. Ὁ Χριστὸς παραδόθηκε στοὺς Ρωμαίους ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους «κατηγορεῖσθαι αὐτὸν ὑπὸ τῶν ἀρχιερέων καὶ τῶν πρεσβυτέρων» (Μάτθ.27,13) ὅτι «βασιλέα ἑαυτὸν» ἐποίησε (Ἰωάν.19,13) καὶ πὼς «πᾶς ὁ βασιλέα ἑαυτὸν ποιεῖ ἀντιλέγει τῷ Καίσαρι» (Ἰωάν.19,13). Μὲ αὐτὰ τὰ ἐκβιαστικὰ ἀπαιτοῦσαν ἀπὸ τὸν Πιλάτο νὰ Τὸν θανατώσει, γεγονὸς τὸ ὁποῖο θορύβησε τὸν ρωμαῖο ἡγεμόνα καὶ ὑπέγραψε τὴν θανατικὴ Τοῦ καταδίκη.

Ἐπικίνδυνο ἦταν καὶ ἀπὸ μέρους τῶν Ἰουδαίων, νὰ φροντίσουν τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ τὸ θάψουν μὲ τιμές. Διότι οἱ Ἰουδαῖοι συνέλαβαν τὸν Ἰησοῦ ὡς «βλάσφημο» (Μάτθ.26,65), ὅτι «ἑαυτὸν Θεοῦ υἱὸν ἐποίησεν» (Ἰωάν.19,7). Ὁ μωσαϊκὸς νόμος σὲ περιπτώσεις ἀσέβειας καὶ βλασφημίας πρὸς τὸ Θεὸ ἦταν αὐστηρὸς καὶ προέβλεπε μεγάλες ποινές. Ὁ βλάσφημος στιγματίζονταν ἀπὸ τὴν ἰουδαϊκὴ κοινωνία, ὅπως καὶ ὅσοι τὸν συναναστρέφονταν.

Αὐτοὶ ποὺ ζήτησαν τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ δὲν ἦταν ἄσημοι ἄνθρωποι, ἀλλὰ σημαίνοντα πρόσωπα τῆς ἰουδαϊκῆς κοινωνίας, γνωστὰ πρόσωπα, μέλη τοῦ Μεγάλου Συνεδρίου, κυβερνητικοὶ ἄρχοντες, οἱ ὁποῖοι, μὲ τὴν πράξη τους αὐτὴ ἔθεταν σὲ κίνδυνο, ὄχι ἁπλᾶ τὴ θέση τους καὶ τὴν ὑπόληψή τους, ἀλλὰ καὶ αὐτὴ τὴ ζωή τους! Ὁ Ἰωσὴφ ὁ ἀπὸ Ἀριμαθαίας «βουλευτὴς ὑπάρχων καὶ ἀνὴρ ἀγαθὸς καὶ δίκαιος» (Λούκ.23,50), «τολμήσας εἰσῆλθε πρὸς Πιλάτον καὶ ἠτήσατο τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ» (Μάρκ.15,44), γιὰ νὰ τὸ ἐνταφιάσει μὲ τιμὲς καὶ ὄχι, ὅπως συνηθίζονταν νὰ πετοῦν τὰ σώματα τῶν κακούργων στὰ σκουπίδια. Ἡ λέξη «τολμήσας» φανερώνει τὸ ἡρωικὸ τόλμημα τοῦ ἁγίου καὶ ἀφοσιωμένου στὸ Χριστὸ ἀνθρώπου! Μαζί του καὶ ὁ ἕτερος ἀγαθὸς ἄρχοντας τῶν Ἰουδαίων, ὁ βουλευτὴς Νικόδημος «ὁ ἐλθὼν πρὸς τὸν Ἰησοῦν νυκτὸς» (Ἰωάν.19,39), παλιότερα, γιὰ νὰ γίνει κρυφὸς μαθητής Του. Αὐτοὶ οἱ δύο σεβάσμιοι καὶ ἡρωικοὶ ἄνδρες, ἀψηφῶντας τὸν κίνδυνο νὰ κατηγορηθοῦν ἀπὸ τοὺς φανατικοὺς Ἰουδαίους ὡς συνεργάτες τοῦ «ἐπικίνδυνου ἐπαναστάτη καὶ βλάσφημου τοῦ Θεοῦ», σύμφωνα μὲ τὸ κατηγορητήριο τῆς καταδίκης Του, ἀπέδωσαν τὶς νεκρικὲς τιμὲς στὸν Μεγάλο Νεκρό. Οἱ δύο κρυφοὶ μαθητὲς τοῦ Κυρίου, φανερώθηκαν καὶ ἐπιτέλεσαν τὴν ὑψηλὴ ἀποστολή τους.

Παροῦσες καὶ πρωταγωνίστριες στὴν θεόσωμη ταφὴ τοῦ Κυρίου καὶ οἱ ἅγιες γυναῖκες Μυροφόρες, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν Θεοτόκο, «ἐν αἰς ἢν Μαρία ἡ Μαγδαληνή, καὶ Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου καὶ Ἰωσὴ μήτηρ, καὶ ἡ μήτηρ τῶν υἱῶν Ζεβεδαίου» (Μάτθ.27,56). Ὁ εὐλογημένος αὐτὸς σύλλογος τῶν ἁγίων μαθητριῶν Του, σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς ἄντρες ἕνδεκα μαθητές Του, οἱ ὁποῖοι Τὸν ἐγκατέλειψαν καὶ κρύφτηκαν, «διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων» (Ἰωάν.19,38), στάθηκαν ἄφοβα κοντά Του, Τὸν θρήνησαν καὶ Τὸν κήδευσαν μὲ τὶς τιμές, ποὺ Τοῦ ἄξιζε!

Ἀλλὰ εἶχαν τὴν πεποίθηση ὅτι, ὅσα ἔκαναν γιὰ Ἐκεῖνον ἦταν λίγα. Ἡ βιαστικὴ ταφή Του, λόγῳ τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα, δὲν τοὺς ἐπέτρεψε νὰ περιποιηθοῦν τὸ ἄχραντο Σῶμα Τοῦ ὅσο ἔπρεπε. Δὲν ἀρκέστηκαν στὴν μύρωση τοῦ ἁγίου σώματος πρὶν τὴν ταφή, ἀλλὰ θέλησαν νὰ τὸ μυρώσουν καὶ μετά. Ἔτσι, μὴ λογαριάζοντας τοὺς κινδύνους καὶ τὶς ἀνυπέρβλητες δυσκολίες, «λίαν πρωὶ τὴ μιά των σαββάτων», «τὴ ἐπιφωσκούση» (Μάτθ.28,1), «ἠγόρασαν ἀρώματα ἵνα ἐλθοῦσαι ἀλείψωσι αὐτὸν» (Μάρκ.16,1). Ἐνῷ βάδισαν πρὸς τὸ μνημεῖο, ὅπου ἐκεῖτο ὁ Διδάσκαλος, σκυθρωπὲς καὶ λυπημένες, γιὰ τὸν ἄδικο θάνατό Του, «ὀδυρόμεναι μετὰ σπουδῆς», τὶς βασάνιζε ἡ σκέψη: «τὶς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον ἐκ τὴ θύρας τοῦ μνημείου;» (Μάρκ,16,3). Ὁ λίθος, ποὺ κύλισαν στὴ θύρα τοῦ μνημείου ἦταν «μέγας σφόδρα», ἀνυπέρβλητο ἐμπόδιο γιὰ τὴν εἴσοδό τους στὸ μνημεῖο, γιὰ νὰ ἐπιτελέσουν τὴν εὐγενῆ ἐπιθυμία τους.

Ὅταν ἔφτασαν στὸ μνημεῖο τὶς περίμενε ἡ μεγάλη ἔκπληξη: εἶδαν τὸν ὀγκόλιθο ἀποκυλισμένο ἀπὸ τὴ θύρα καὶ πάνω του νὰ κάθεται ὁ ἄγγελος τῆς Ἀναστάσεως (Μάτθ.28,1), ὁ ὁποῖος τοὺς ἀνήγγελλε τὸ χαρμόσυνο νέο, ὅτι ὁ Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος «ἠγέρθη, οὐκ ἐστιν ὠδε, ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν αὐτὸν» (Μάρκ.16,6). Πήγαιναν νὰ συναντήσουν νεκρὸ καὶ διαπίστωσαν τὴν ἀνάστασή του!

Γιὰ τὴν ἄδολη ἀφοσίωσή τους στὸν Κύριο καὶ τὸν ἡρωισμό τους, ἔλαβαν τὴν ὑπέρτατη ἐπιβράβευση, νὰ ἀξιωθοῦν νὰ γίνουν οἱ πρῶτοι μάρτυρες τῆς Ἀναστάσεως. Οἱ ὑπέροχες ἐκεῖνες, ταπεινὲς καὶ καταφρονεμένες γυναῖκες, ἀπὸ τὴν ἀνδροκρατούμενη κοινωνία, ἀξιώθηκαν ἐπίσης νὰ ἀναγγείλουν τὴν Ἀνάσταση!

Ἡ ἀπ’ αἰώνων καταφρονεμένη γυναικεία φύση γίνεται καὶ πάλι ἀξία. Ἔχουμε τὴν ἔμπρακτη ἀναγνώριση, γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία, τῆς γυναίκας, ὡς ἰσότιμο ἀνθρώπινο πρόσωπο μὲ τὸν ἄνδρα. Γιὰ πρώτη φορὰ ἔγινε ἡ μαρτυρία της ἀξιόπιστη, διότι ὡς τότε, οὔτε στὰ δικαστήρια γινόταν δεκτή. Καὶ τί μαρτυρία, ἡ μέγιστη ὅλων τῶν ἐποχῶν, ἡ σωτήρια γιὰ τὸ ἀνθρώπινο γένος καὶ ὁλόκληρο τὸν κόσμο! Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, γιὰ τὴν συνανάσταση τοῦ ἀνθρώπου!

Στὰ τιμημένα πρόσωπα αὐτῶν τῶν ἁγίων καὶ ἀφοσιωμένων στὸν Κύριο γυναικῶν τιμᾶται ἡ γυναικεία φύση, τὴν ὁποία ἡ προμήτορα Εὔα, μὲ τὴν παρακοή της, τὴν εἶχε ἀπαξιώσει καὶ οἱ ἄνδρες τὴν εἶχαν θέσει στὸ ἀπόλυτο περιθώριο. Ὅμως ἦρθε ὁ Χριστός, ὁ Ὁποῖος γκρέμισε κάθε στεγανό, ποὺ διαχώριζε τὰ ἀνθρώπινα πρόσωπα καὶ μαζὶ ἦρε τὴν ἀπαξίωση τῆς γυναίκας, ἀνάγοντάς την σὲ πραγματικὸ ἀνθρώπινο ὀν. Ἡ γυναῖκα ἀπέκτησε τὴ χαμένη τιμή της ἀπὸ τὸ Χριστὸ καὶ καταξιώνεται πραγματικὰ στὴν Ἐκκλησία μας καὶ ὄχι στοὺς ψευδοφεμινισμοὺς τοῦ κόσμου! Οἱ ἅγιες Μυροφόρες εἶχαν τὴν εὐλογία νὰ βιώσουν τὸν πρῶτο καὶ ἀληθινὸ φεμινισμό, τὴν πραγματικὴ ἀποκατάσταση τῆς γυναίκας στὴν θέση ποὺ τῆς ἀξίζει. Ἕναν φεμινισμὸ ἀπόλυτα διαφορετικὸ ἀπὸ τὸν σημερινό, ὁ ὁποῖος, ἀντὶ νὰ ἀπελευθερώνει τὴ γυναῖκα τὴν κάνει ἕρμαιο τῶν ἁμαρτωλῶν παθῶν.

Αὐτὴ τὴν ἀλήθεια ἀργότερα ὁ ἀπόστολος Παῦλος διατύπωσε στὴ διδασκαλία του: «οὔκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ» (Γάλ.3,28). Οἱ πάντες, «ὅσοι εἰς Χριστὸν ἐβαπτήσθημεν», εἴμαστε ἕνα σῶμα, τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Ἂν σήμερα οἱ γυναῖκες ἀπολαμβάνουν δικαιώματα, αὐτὰ τὰ χρωστοῦν στὸ σωτήριο μήνυμα τοῦ Χριστοῦ! Οἱ Ἅγιες καὶ ἡρωικὲς Μυροφόρες Γυναῖκες ἔκαμαν τὴν ἀρχή! Ἀναμφίβολα οἱ σύγχρονες γυναῖκες ὀφείλουν εὐγνωμοσύνη σὲ ἐκεῖνες! Ἡ Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι ἡ κατ’ ἐξοχὴν ἑορτὴ τῶν γυναικῶν! Γιατί λοιπὸν νὰ μὴν ἀντικαταστήσει τὴν σύγχρονη ἀνούσια νεοποχίτικη «ἑορτὴ τῆς γυναίκας»;

Ἀπολυτίκιον Ἰωσήφ Μυροφόρου
Ἦχος β’.

Ὀ εὐσχήμων Ἰωσήφ, ἀπὸ τοῦ ξύλου καθελὼν τὸ ἄχραντόν σου σῶμα, σινδόνι καθαρὰ εἰλήσας καὶ ἀρώμασιν, ἐν μνήματι καινῷ, κηδεύσας ἀπέθετο· ἀλλὰ τριήμερος ἀνέστης Κύριε, παρέχων τῷ κόσμῳ τὸ μέγα ἔλεος.

Ἀπολυτίκιον Μυροφόρων

Ταῖς μυροφόροις γυναιξί, παρὰ τὸ μνῆμα ἐπιστάς, ὁ Ἄγγελος ἐβόα· τὰ μύρα τοῖς θνητοῖς ὑπάρχει ἁρμόδια· Χριστὸς δὲ διαφθορᾶς ἐδείχθη ἀλλότριος· ἀλλὰ κραυγάσατε· Ἀνέστη ὁ Κύριος, παρέχων τῷ κόσμῳ τὸ μέγα ἔλεος.

Ἀπολυτίκιον Νικοδήμου Μυροφόρου
Ἦχος δ’ Κανόνας πίστεως.

Χριστὸν τὸν Κύριον ἐν νυχτὶ ἐπεσκέψατο, ἀναγέννησιν ἄνωθεν ἐκδιδαχθεὶς ἐμαθήτευσεν, ὡς κεκρυμμένος ἀπόστολος. Εὐθαρσῶς διεφώνει πρὸς φαρισαίους καὶ γραμματεῖς, τὸν Σωτῆρα διώκοντας. Ὃν νεκρὸν καθεῖλεν ἐκ τοῦ Σταυροῦ, μῦρα τῇ ταφῇ ἐνεγκών, Νικόδημος ὁ ἔνθερμος.

Κοντάκιον
Ἦχος β’.

Τὸ Χαῖρε ταῖς Μυροφόροις φθεγξάμενος, τὸν θρῆνον τῆς προμήτορος Εὔας κατέπαυσας, τῇ Ἀναστάσει Σου Χριστὲ ὁ Θεός· τοῖς Ἀποστόλοις δὲ τοῖς σοῖς κηρύττειν ἐπέταξας· ὁ Σωτὴρ ἐξανέστη τοῦ μνήματος.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
26 Απριλίου 2026 ἑορτάζουν:

Τῶν Ἁγίων Μυροφόρων γυναικῶν, ἔτι δὲ Ἰωσήφ του ἐξ Ἀριμαθαίας καὶ τοῦ νυκτερινοῦ μαθητοῦ Νικοδήμου

Ἅγιος Βασιλέας Ἱερομάρτυρας Ἐπίσκοπος Ἀμασείας

Ἁγία Γλαφυρή

Ὁσία Ἰούστα

Ὅσιος Νέστωρ

Ἅγιος Στέφανος Ἐπίσκοπος Πέρμ

Ὅσιος Καλανδίων

Ἅγιος Λέων Ἐπίσκοπος Σάμου

Ἀνακομιδὴ τῶν ἱερῶν λειψάνων τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Ἰωαννικίου τοῦ Ἀναχωρητοῦ, τοῦ ἐκ Σερβίας

Ὅσιος Ἀνατόλιος ὁ Σιναΐτης

Σύναξη πάντων τῶν ἐν Θεσσαλονίκῃ ἁγίων

Μετακομιδὴ τμημάτων τῶν Ἱερῶν Λειψάνων τῶν Ἁγίων Φανέντων

Ἅγιος Γεώργιος ὁ Πρεσβύτερος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ Δώδεκα Νεομάρτυρες Γέργερης

Ἁγία Ταμάρα ἡ βασίλισσα

Σύναξη τῆς Παναγίας της Ἀτταλειώτισσας στὸν Ταῦρο

Ὅσιοι Ἀπόστολος καὶ Θεοχάρης οἱ αὐτάδελφοι

Σύναξη τῶν ἐν Μεσσηνίᾳ Ἁγίων

Σύναξη πάντων τῶν ἐν Λαγκαδᾶ Ἁγίων

The post «Γυναῖκες μετὰ Μύρων Θεόφρονες ὀπίσω σου Ἔδραμον» (26/4/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ
Ἐκ τοῦ κατὰ Μάρκον
15:43 – 16:8

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἐλθὼν Ἰωσὴφ ὁ ἀπὸ Ἁριμαθαίας, εὐσχήμων βουλευτής, ὃς καὶ αὐτὸς ἦν προσδεχόμενος τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, τολμήσας εἰσῆλθε πρὸς Πιλᾶτον καὶ ᾐτήσατο τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. ὁ δὲ Πιλᾶτος ἐθαύμασεν εἰ ἤδη τέθνηκε, καὶ προσκαλεσάμενος τὸν κεντυρίωνα ἐπηρώτησεν αὐτὸν εἰ πάλαι ἀπέθανε· καὶ γνοὺς ἀπὸ τοῦ κεντυρίωνος ἐδωρήσατο τὸ σῶμα τῷ Ἰωσήφ. καὶ ἀγοράσας σινδόνα καὶ καθελὼν αὐτὸν ἐνείλησε τῇ σινδόνι καὶ κατέθηκεν αὐτὸν ἐν μνημείῳ ὃ ἦν λελατομημένον ἐκ πέτρας, καὶ προσεκύλισε λίθον ἐπὶ τὴν θύραν τοῦ μνημείου. ἡ δὲ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία Ἰωσῆ ἐθεώρουν ποῦ τίθεται. Καὶ διαγενομένου τοῦ σαββάτου Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου καὶ Σαλώμη ἠγόρασαν ἀρώματα ἵνα ἐλθοῦσαι ἀλείψωσιν αὐτόν. καὶ λίαν πρωῒ τῆς μιᾶς σαββάτων ἔρχονται ἐπὶ τὸ μνημεῖον, ἀνατείλαντος τοῦ ἡλίου. καὶ ἔλεγον πρὸς ἑαυτάς· Τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον ἐκ τῆς θύρας τοῦ μνημείου; καὶ ἀναβλέψασαι θεωροῦσιν ὅτι ἀποκεκύλισται ὁ λίθος· ἦν γὰρ μέγας σφόδρα. καὶ εἰσελθοῦσαι εἰς τὸ μνημεῖον εἶδον νεανίσκον καθήμενον ἐν τοῖς δεξιοῖς, περιβεβλημένον στολὴν λευκήν, καὶ ἐξεθαμβήθησαν. ὁ δὲ λέγει αὐταῖς· Μὴ ἐκθαμβεῖσθε· Ἰησοῦν ζητεῖτε τὸν Ναζαρηνὸν τὸν ἐσταυρωμένον· ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε· ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν αὐτόν. ἀλλ’ ὑπάγετε εἴπατε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ καὶ τῷ Πέτρῳ ὅτι προάγει ὑμᾶς εἰς τὴν Γαλιλαίαν· ἐκεῖ αὐτὸν ὄψεσθε, καθὼς εἶπεν ὑμῖν. καὶ ἐξελθοῦσαι ἔφυγον ἀπὸ τοῦ μνημείου· εἶχε δὲ αὐτὰς τρόμος καὶ ἔκστασις, καὶ οὐδενὶ οὐδὲν εἶπον· ἐφοβοῦντο γάρ.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 26/4/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Βρισκόμαστε στὴν Δράμα, στὰ μαῦρα χρόνια τῆς Κατοχῆς. Ὁ χειμώνας τοῦ 1941 ἦταν πολὺ βαρύς. Κάποιος γείτονάς μου τσαγκάρης, Θανάσης στὸ ὄνομα, ξεκίνησε ἕνα πρωϊνό, ποὺ τὸ κρύο ἦταν πολύ-πολὺ δυνατό, γιὰ τὸ μαγαζάκι του.

Ἡ ὥρα ἦταν μετὰ τὶς 8.30 τὸ πρωΐ, διότι τότε ἐπετρέπετο ἡ κυκλοφορία. Εἶχε δὲ μιὰ καλὴ συνήθεια. Πρὶν νὰ πάη στὴν δουλειά του, περνοῦσε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Νικολάου, ποὺ εἶναι στὴν πλατεῖα, ἄναβε τὸ κεράκι του καὶ προσκυνοῦσε τὶς Εἰκόνες. Φθάνοντας ὅμως στὴν Ἐκκλησία βλέπει ἕναν μισόγυμνο ἄνδρα στὰ σκαλοπάτια της νὰ τρέμη ὁλόκληρος ἀπὸ τὸ κρύο καὶ τὴν παγωνιά.

– Βοήθησέ με, τοῦ λέει, πεθαίνω ἀπὸ τὸ κρύο…

Καὶ ὁ κυρ Θανάσης, χωρὶς νὰ διστάση, βγάζει μιὰ παλιὰ προβιὰ ἀπὸ κατσίκι ποὺ φοροῦσε καὶ τὸν τυλίγει.

– Σ' εὐχαριστῶ πολύ, τοῦ λέει. Ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ στὸ ἀμπάρι σου!...

Μπαίνει στὸν Ναό, ψάχνει γιὰ κερί, ἀλλὰ δὲν βρίσκει! Ἀσπάζεται τὶς Εἰκόνες καὶ βγαίνει ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία κάνοντας τὸν σταυρό του, γιὰ νὰ πάη στὸ μαγαζάκι του. Ψάχνει γιὰ τὸν δυστυχισμένο ἐκεῖνο ἄνθρωπο καὶ δὲν τὸν βλέπει πουθενά! Καὶ μάλιστα, στὰ σκαλοπάτια ἦταν ἀφημένη καὶ ἡ προβιά!… Γεμᾶτος ἀμηχανία καὶ ἀπορία, κοίταξε ἀπὸ δῶ, κοίταξε ἀπὸ κεῖ, καὶ μὴ βλέποντας κανένα, ἔσκυψε, τὴν πῆρε καὶ τὴν ξαναφόρεσε, γιατὶ κι ἐκεῖνος ἔτρεμε ἀπὸ τὸ κρύο. Καὶ ἦταν τόσο ζεστὴ ἡ προβιά (!), ποὺ ἔμοιαζε, ὅπως ἔλεγε, μὲ θερμὸ λουτρό.

Στὸ μαγαζὶ δὲν πάτησε κανένας, ἀφοῦ τὸ κρύο ἦταν φοβερό. Ἦρθε ἡ ὥρα 3.00, κατέβασε τὰ ρολὰ καὶ ξεκίνησε γιὰ τὸ σπίτι του γεμᾶτος σκέψεις.

«Θεέ μου, τί θὰ φᾶμε σήμερα; Ὑπάρχουν καὶ τρία παιδιά, ἡ γυναίκα μου, ἡ ἄρρωστη γιαγιά, ἡ πεθερὰ καὶ τόσοι ἄλλοι… Ἀλλὰ πάλι, αὐτὴ ἡ προβιὰ ποὺ μὲ ζεσταίνει τόσο πολύ;… Καὶ τί ἔγινε αὐτὸς ὁ εὐλογημένος;… Γιατί τὴν πέταξε κι ἔφυγε;…».

Μὲ αὐτὲς τὶς ἀπορίες πῆγε σπίτι του. Ἔφθασε ἐκεῖ καὶ βρίσκει ζεστὸ τὸ σπίτι καὶ τὸ τραπέζι ἕτοιμο μὲ τηγανίτες (ζυμάρι, τηγανισμένο στὸ λάδι).

– Ποῦ βρέθηκαν αὐτά;… ρώτησε ξαφνιασμένος.

– Γιὰ ἔλα νὰ δῆς!… τοῦ λέει ἡ γυναίκα του. Κοίταξε τὴν μικρή μας ἀποθήκη! Σήμερα τὸ πρωῒ ποὺ μπῆκα μέσα, εἶδα αὐτὴ τὴ μεγάλη κατσαρόλα γεμάτη ἀπὸ ἀλεύρι καλαμποκίσιο. Καὶ αὐτὸ τὸ μπουκάλι γεμᾶτο ἀπὸ λάδι. Αὐτὸ τὸ ξύλινο δοχεῖο γεμᾶτο ἁλάτι. Καὶ δὲν φθάνει μόνο αὐτό!… Ἀλλὰ κάτω ἀπὸ τὴν σκάλα ὑπῆρχαν δυὸ ἀγκαλιὲς ξύλα, τόσο ὅσο γιὰ νὰ μᾶς φθάσουν νὰ περάσουμε σήμερα τὴν βαρειὰ αὐτὴ μέρα τοῦ χειμῶνα. Ἆραγε, πῶς βρέθηκαν αὐτά; Ποιός τὰ ἔφερε, Θανάση μου, ἐδῶ;…

Καὶ ἡ ἀπάντησις τοῦ καλοῦ ἐκείνου Χριστιανοῦ:

– Μόνο ὁ Θεὸς κάνει θαύματα γυναίκα… Ἀλλὰ μὴ βγάλης τσιμουδιά, γιατὶ θὰ χαθῆ ἡ θεία εὐλογία…

Ἔτσι τὸ ἀλεύρι, τὸ λάδι, τὸ ἁλάτι καὶ τὰ ξύλα γιὰ θέρμανση δὲν ἔλειψαν ἐκεῖνες τὶς φοβερὲς ἡμέρες τῆς Κατοχῆς. Ὄχι ὅμως γιὰ πολύ. Μόνο γιὰ 14 μῆνες. Διότι τόσο διάστημα κράτησε τὸ μυστικὸ τῆς εὐλογίας τοῦ Θεοῦ ἡ ταλαίπωρη ἐκείνη γυναίκα τοῦ κυρ Θανάση. Μόλις τὸ εἶπε στὴ γειτονιὰ μὲ καμάρι, ὅτι τοὺς βοηθοῦσε ἀπὸ τὰ ὑπάρχοντα ποὺ ἔστειλε ὁ Θεὸς στὸ ἀμπάρι, χάθηκε καὶ ἡ θεία προσφορά…

Πρωτοπρεσβυτέρου Στεφάνου Κ. Ἀναγνωστοπούλου, «Πνευματικὲς Διαδρομὲς στοὺς Μακαρισμούς», Πειραιὰς 2009, σελ. 246-248

The post Τὸ μυστικὸ τῆς εὐλογίας τοῦ Θεοῦ! appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.