Τὸ 1964 τὴ Μεγάλη Τεσσαρακοστή – διηγεῖται ἡ Εὐδοξία Χατζηγιάννη, κάτοικος Σκοπέλου Γέρας – κάποιος συμπατριώτης της ὁ Κοσμᾶς εἶχε μεγάλη εὐλάβεια καὶ κατέβαινε συχνὰ καὶ ἄναβε ἕνα κεράκι κάτω στὴν Κατακόμβη στὰ λαγούμια, ὅπως συνηθίζουν νὰ λένε.

Παρουσιάστηκε μπροστά του ἡ Ἁγία Μαγδαληνή, πῆρε τὸ κεράκι ἀπὸ τὸ χέρι του, τὸ ἄναψε καὶ τοῦ εἶπε:

-«Νὰ πεῖς στὸν Γιάννη τὸν Τακτικό, αὐτὸ ποῦ σκέπτεται νὰ τὸ κάνει».

Εἶπε αὐτὰ τὰ λόγια καὶ ἐξαφανίστηκε. Ὁ Κοσμᾶς πῆγε ἀμέσως καὶ μετέδωσε τὰ λόγια τῆς Ἁγίας Μαγδαληνὴς καὶ ἐκεῖνος τοῦ ἀπάντησε ὅτι:

-«Πράγματι σκέπτομαι στὰ ἐγκαίνια τῆς Ἐκκλησίας μὲ πρωτοβουλία δική μου νὰ φροντίσω νὰ φέρω γιὰ πρώτη φορὰ τὸ χέρι τῆς Ἁγίας Μαγδαληνὴς ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Μονὴ Σιμωνόπετρας τοῦ Ἁγίου Ὅρους».

Στὶς 16 Μαΐου στὶς 5 τὸ ἀπόγευμα τὸ ἔφεραν. Καὶ μὲ ἐνθουσιασμό μου ἔλεγε ὅτι πλῆθος κόσμου καὶ ὅλοι οἱ Ἱερεῖς ἀπὸ ὅλη τὴ Γέρα εἶχαν ἔλθει καὶ μὲ τὰ ἑξαπτέρυγα κατέβηκαν κάτω στὴν ἀρχὴ τοῦ χωριοῦ καὶ μὲ μεγάλη εὐλάβεια τὸ συνόδεψαν καὶ μὲ ψαλμωδίες ἔφθασαν στὴν Ἐκκλησία καὶ τὸ ἔθεσαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες τοῦ Ἁγίου Ὅρους σὲ προσκύνημα.

Στὶς 17 Μαΐου ἔγιναν τὰ ἐγκαίνια. Παρέμεινε μέχρι τὶς 20 τοῦ μηνὸς καὶ χιλιάδες κόσμος τὸ προσκυνοῦσε. Ὅταν ἦλθε ἡ ὥρα νὰ τὸ πάρουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες, καὶ πάλι μὲ τὰ ἑξαπτέρυγα τὸ κατέβασαν. Ἡ λύπη τους ἦταν βαθειὰ καὶ τὰ δάκρυά τους ἔτρεχαν, γιατί ἔνοιωθαν ὅτι ἔχαναν τὸ μεγαλύτερο θησαυρό.

Λὲς καὶ ἦταν ζωντανὸ τὸ χέρι τῆς Ἁγίας Μαγδαληνής, ἦταν ζεστὸ καὶ εὐωδίαζε, ἐπαναλαμβάνουν ὅλοι.

Ὁ διακαής μου πόθος ἦταν ὄχι μόνο νὰ κτίσω τὴν Ἐκκλησία Της, ἀλλὰ καὶ νὰ γράψω ἕνα βιβλίο σχετικὰ μὲ τὴν ὑπέροχη πολιτεία Τῆς ποῦ κρύβει Θεῖο μεγαλεῖο. Οἱ ἀναμνήσεις μου παραμένουν ζωντανὲς καὶ ἡ πνευματικὴ γλυκύτητα ποῦ ἔνοιωθα μέσα στὴν Ἐκκλησία Της ἦταν ἀφάνταστα μεγάλη.

Κάθε Δευτέρα εἶχα καθιερώσει νὰ πηγαίνω ἀπὸ τὸ Πλωμάρι στὴ Γέρα, γιατί μιλοῦσα στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Μαγδαληνὴς καὶ στὴ βιβλιοθήκη στὴν Ἐκκλησία τῶν Ταξιαρχῶν Παπάδου ἔτσι ἄκουγα πάντα νὰ μιλοῦν γιὰ τὰ θαύματα τῆς Ἁγίας Μαγδαληνής. Ἄλλωστε γνώριζα καὶ ἡ ἴδια πολὺ καλὰ τὴν θαυματουργικὴ Τῆς δύναμη.

Μοῦ διηγήθηκε ὁ Εὐάγγελος Χατζηγιάννης ὅτι τὸ 1974 εἶδε ἕνα ὅραμα, πῶς κατέβηκε στὰ λαγούμια καὶ εἶδε σὲ ἕνα ὁρισμένο σημεῖο τῆς Κατακόμβης νὰ εἶναι ἀνοιχτὸ καὶ νὰ ξανοίγεται ἡ θάλασσα.

Ἦταν ἀμέτρητα καράβια καὶ ἄκουσε νὰ τοῦ λέει ἡ Ἁγία Μαγδαληνή:

-«Ἔτσι ὅπως εἶναι τὰ καράβια αὐτά, θὰ πήξει ὁ κόσμος».

Δηλαδὴ ἔτσι ἐξηγοῦσε στὸν ὕπνο του ὅτι θὰ ἔλθει πολὺς κόσμος νὰ προσκυνήσει τὴν Ἁγία Μαγδαληνή.

Τοῦ εἶπε ἀκόμα:

-«Ἡμέρα Παρασκευὴ καὶ ὥρα ἕκτη».

Τότε κατέλαβαν οἱ Τοῦρκοι τὴν Κύπρο.

Ἐπίσης μοῦ διηγήθηκε ἡ Μαρία Πάλλα τὰ ἑξῆς: Τὸ 1942 εἶχε κάνει ἕνα στεφάνι στὴ χάρη Της ἀπὸ λουλούδια καὶ τὸ ἔβαλαν στὴν Ὡραία Πύλη, τὴ βοήθησε ὁ ἐπίτροπος Εὐστράτιος Χατζηλενούδας. Ἦταν τότε 23 ἐτῶν.

Εἶχε πάει στὸν Ταξιάρχη Μανδαμάδου νὰ προσκυνήσει καὶ στὴν ἐπιστροφή της ἔλεγαν ὅτι ἔγινε θαῦμα καὶ πῶς τὸ στεφάνι τῆς Ἁγίας Μαγδαληνὴς ποῦ ἦταν ξερὸ ἄνθισε καὶ ἔβγαλε λουλούδια. Παρ’ ὅλο ποῦ εἶχε πάει πεζὴ καὶ ἐπέστρεψε πάλι μὲ τὰ πόδια, ξέχασε τὴν κούραση τῆς κι’ ἔτρεξε νὰ τὸ διαπιστώσει.

Προφητεία

Μόλις τὴν εἶδε ἡ κυρά-Ἑλένη ἡ νεωκόρος τῆς Ἐκκλησίας, τῆς ἀνακοίνωσε τὰ συμβάντα, ὅτι σείστηκε τὸ τέμπλο τῆς Ἐκκλησίας, πήγαινε καὶ ἐρχόταν ἐκεῖνο τὸ βράδυ, καὶ οἱ γυναῖκες ποῦ δεκαπέντιζαν μέσα, προσευχόταν μὲ μεγάλο δέος βλέποντας τὸ θαῦμα, ἐνῷ δὲν εἶχε γίνει σεισμὸς διόλου ἀπ’ ἔξω. Τὸ πρωὶ εἶδαν ἀνθισμένο τὸ στεφάνι μὲ λουλούδια, ἐνῷ ἦταν κατάξερο. Ἀμέσως πῆγε στὸ σπίτι καὶ εἶπε στοὺς γονεῖς της ὅτι θὰ μείνει τρία βράδια στὴν Ἁγία Μαγδαληνή, μὰ δὲν μποροῦσε νὰ φύγει κι’ ἔμεινε τρία χρόνια.

Ἡ κυρά-Ἑλένη, ἡ γριούλα ποῦ ἔμενε μαζί της, εἶδε μιὰ μέρα τὴν Ἁγία Μαγδαληνὴ καὶ τῆς εἶπε:

-«Μετὰ ἀπὸ ἕνα μεγάλο πόλεμο, ὁ κόλπος της Γέρας θὰ γεμίσει ἀπὸ ξένα καράβια».

Πάντοτε μοῦ ἔλεγαν ὅτι θὰ ἔλθει μέρα ποῦ θὰ ἔρχεται πολὺς κόσμος νὰ προσκυνᾶ τη χάρη τῆς Ἁγίας Μαγδαληνής. Ἡ φωτισμένη γριούλα προέβλεψε τὸν θάνατό της, ἥμερα Παρασκευή.

Ἡ Ἐκκλησία ἄρχισε νὰ κτίζεται τὸ 1926 καὶ τελείωσε τὸ 1932 ποῦ ἔγινε καὶ ἡ πρώτη Λειτουργία. Ὁ Χαράλαμπος Καλκατζῆς ποῦ ἔσκαβε κατόπιν ἐντολῆς τῆς Ἁγίας Μαγδαληνής, ἐργάστηκε δυόμιση χρόνια μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους στὰ λαγούμια.

Ἀπὸ ὁμάδα Facebook: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

The post Προφητεία τῆς Ἁγίας Μαγδαληνής: «Ὁ κόλπος τῆς Γέρας Μυτιλήνης θὰ γεμίσει ἀπὸ ξένα καράβια» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Τοῦ Λάμπρου Κ. Σκόντζου
Θεολόγου – Καθηγητοῦ

Ἡ Χίος ἀνάδειξε μιὰ πλειάδα ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας. Τὸ πανέμορφο καὶ μυροβόλο αὐτὸ νησὶ τοῦ Αἰγαίου τὸ στολίζουν πολλὰ ἀπὸ τὰ νοητὰ καὶ μυρίπνοα ἄνθη τῆς εὐλάβειας. Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ εἶναι καὶ ἡ ἔνδοξη Παρθενομάρτυς Μαρκέλλα, ἡ ὁποία προτίμησε τὸ θάνατο ἀπὸ τὴν ἀτίμωση.

Γεννήθηκε στὸ ἱστορικὸ χωριὸ Βολυσσός, τῆς βορειοδυτικῆς Χίου. Ὡς πρὸς τὸ χρόνο ποὺ ἔζησε ὑπάρχει σύγχυση. Ὁ βιογράφος της ἅγιος Νικηφόρος ὁ Χίος ἀναφέρει ὅτι ἔζησε περὶ τὸ 1500 μ. Χ. Ὅμως τὰ γεγονότα καὶ τὰ πρόσωπα, ποὺ ἀναφέρονται στὸ ἱερό της συναξάρι παραπέμπουν σαφῶς στοὺς πρωτοχριστιανικοὺς αἰῶνες. Τὸ πιὸ πιθανὸ εἶναι νὰ ἔζησε τὸν 3ο ἢ τὸν 4ο μ. Χ. αἰῶνα. Τότε ποὺ ἔσβηνε ἡ εἰδωλολατρία καὶ γινόταν, σὰν τὸ πληγωμένο θηρίο, ἐπικίνδυνη γιὰ τοὺς πιστοὺς τοῦ Χριστοῦ. Τότε ποὺ οἱ εἰδωλολάτρες, πλημμυρισμένοι ἀπὸ δαιμονικὴ ἐνέργεια, ἤθελαν νὰ ἀφανίσουν τοὺς Χριστιανούς, μὴ λογαριάζοντας ἂν αὐτοὶ εἶναι συγγενικά τους πρόσωπα, ἀκόμα καὶ παιδιά τους.

Ο πατέρας τῆς Μαρκέλλας ἦταν ἕνας φανατικὸς εἰδωλολάτρης καὶ ἀνήθικος ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος εἶχε καταρρίψει κάθε ἴχνος ἠθικῆς ἀναστολῆς ἀπὸ πάνω του. Ἀντίθετα ἡ μητέρα της ἦταν πιστὴ Χριστιανὴ καὶ μεγάλωσε τὴν ἀγαπημένη της κορούλα μὲ τὴν πίστη στὸν ἀληθινὸ Τριαδικὸ Θεό. Στάλαξε στὴν παιδική της ψυχὴ τὴν εὐλάβεια καὶ τὴν ἀρετή, ἡ ὁποία ἀπουσίαζε ἀπὸ τὸν εἰδωλολατρικὸ κόσμο. Τῆς δίδαξε τὴ σεμνότητα καὶ τὴν αἰδῶ, ὡς τὰ πιὸ σημαντικὰ προσόντα τῆς γυναικείας φύσης.

Ἡ Μαρκέλλα μεγάλωνε καὶ διακρινόταν γιὰ τὴν εὐγένεια τῆς ψυχῆς της, τὴν καλοσύνη της, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν σπάνια σωματικὴ ὀμορφιά της. Παράλληλα τὴ διέκρινε μιὰ πρωτοφανὴς πνευματικὴ ὡριμότητα.

Ὅταν ἔγινε δεκαοκτὼ χρονῶν ἡ μητέρα της ἀρρώστησε ξαφνικὰ καὶ πέθανε, ἀφήνοντας τὴν Μαρκέλλα μόνη της μὲ τὸν εἰδωλολάτρη πατέρα της. Τότε ὁ πλάνος καὶ μισάνθρωπος διάβολος βρῆκε τὴν εὐκαιρία νὰ πλήξει καίρια τὴ σεμνὴ καὶ πιστὴ στὸ Χριστὸ κόρη. Προκάλεσε σφοδρὸ αἰσχρὸ ἔρωτα τοῦ πατέρα της πρὸς αὐτήν. Ἂς σημειωθεῖ πὼς τέτοια εἴδους ἐκφυλιστικὰ καὶ ἀνατριχιαστικὰ φαινόμενα ἦταν συνηθισμένα στοὺς εἰδωλολάτρες. Δὲν εἶναι τυχαῖο πὼς οἱ διάφοροι πολυπληθεῖς «θεοί» τους πιστεύονταν ὅτι εἶχαν αἱμομικτικὲς σχέσεις μεταξύ τους καὶ ἄρα ἔδιναν τὸ δικαίωμα καὶ στοὺς λατρευτές τους νὰ τοὺς μιμοῦνται στὰ δαιμονικὰ τοὺς πάθη. Ὅλα τὰ ἁμαρτωλὰ τοὺς πάθη τα ἀνήγαγαν στοὺς «θεούς» τους καὶ μάλιστα τὰ θεωροῦσαν ὡς ἀπόδοση τιμῆς καὶ λατρείας πρὸς ἐκείνους, ὅπως λ.χ. ἡ «Ἱερὴ Πορνεία», θεωροῦνταν ἀπόδοση λατρείας πρὸς τὴν ἀκόλαστη «θεὰ» Ἀφροδίτη, ἢ ἡ κραιπάλη καὶ ἡ μέθη πρὸς τὸν Διόνυσο.

Ὁ πατέρας της λοιπὸν καταλήφτηκε ἀπὸ δαιμονικὸ μανιακὸ ἔρωτα πρὸς τὴν κόρη του Μαρκέλλα καὶ προσπαθοῦσε νὰ τὴν πείσει νὰ ἐνδώσει στὴν αἰσχρὴ αἱμομικτική του ἐπιθυμία. Ἡ Μαρκέλλα διαπίστωσε μὲ βδελυγμία τὴν ἐρωτικὴ ὁρμὴ τοῦ πατέρα της καὶ ἀντιστάθηκε μὲ σθένος. Ὅταν εἶδε ὅτι δὲ θὰ ξέφευγε ἀπὸ τὰ χέρια του ἔφυγε κρυφὰ ἀπὸ τὸ σπίτι καὶ ἄρχισε νὰ περιπλανιέται στὰ βουνὰ τοῦ νησιοῦ. Ἀλλὰ ὁ σαρκολάτρης πατέρας της, φλεγόμενος ἀπὸ τὶς κτηνώδεις ὀρέξεις του, τὴν ἔψαχνε παντοῦ. Κινούμενος ἀπὸ ἀπερίγραπτη μανία, τὴν ἀναζητοῦσε μέρα καὶ νύχτα, ὥσπου τὴν ἐντόπισε σὲ κάποιο βουνό.

Ἡ Μαρκέλλα ὅταν τὸν εἶδε, ἄρχισε νὰ τρέχει, γιὰ νὰ προστατέψει τὴν τιμή της καὶ τὸν ἴδιο τόν πατέρα της ἀπὸ τὴν ἄτιμη καὶ αἰσχρὴ πράξη, ποὺ ἦταν διατεθειμένος νὰ διαπράξει. Βρέθηκε μπροστὰ σὲ μιὰ πυκνὴ βάτο, γεμάτη ἀγκάθια. Χωρὶς νὰ λογαριάσει τὶς πληγὲς καὶ τὸ μαρτύριο τῶν ἀγκαθιῶν, χώθηκε σὲ αὐτὴ καὶ παρέμεινε μέχρι νὰ φύγει ὁ μανιακὸς πατέρας της.

Ἀλλὰ δυστυχῶς ἔτυχε νὰ τὴ δεῖ κάποιος βοσκὸς τῆς περιοχῆς, ὁ ὁποῖος τὴν κατήγγειλε στὸν πατέρα της, ὑποδεικνύοντας τὴν βάτο ποὺ ἦταν κρυμμένη. Προσπάθησε νὰ μπεῖ στὴ βάτο, ἀλλὰ δὲν τὸ κατάφερε καὶ γιὰ νὰ τὴν ἀναγκάσει νὰ βγεῖ, ἔβαλε φωτιὰ στὸ θάμνο. Ὅμως ἡ Μαρκέλλα, καταματωμένη ἀπὸ τὰ ἀγκάθια, πρόλαβε καὶ βγῆκε ἀπὸ ἄλλο σημεῖο καὶ ἔτρεξε νὰ κρυφτεῖ. Ἔτρεχε ἀνάμεσα στὶς τραχιὲς πέτρες καὶ τὰ κοφτερὰ βράχια νὰ μὴν τὴν προλάβει ὁ ἀδίστακτος, ἀνελέητος καὶ ἔκφυλος πατέρας της. Ἐκεῖνος τὴν ἀκολουθοῦσε, ἀλλὰ δὲν μποροῦσε νὰ τὴ φτάσει. Τότε ἔβγαλε ἕνα βέλος ἀπὸ τὸ θηκάρι του καὶ τὸ ἔριξε ἐναντίον της.

Καρφώθηκε στὸ νεανικὸ καὶ παρθενικό της κορμὶ καὶ τὸ ἁγνό της αἷμα πότισε τὴν χιακὴ γῆ καὶ ἔβαψε τὰ βράχια. Ἐκείνη ὅμως βρῆκε τὴ δύναμη νὰ συνεχίσει νὰ τρέχει γιὰ νὰ ἀποφύγει τὴν αἰσχρὴ αἱμομικτικὴ ἀτίμωση.

Ὅμως οἱ σωματικές της δυνάμεις σύντομα τὴν ἐγκατέλειψαν. Δὲν μποροῦσε πιὰ νὰ τρέξει καὶ ἔπεσε στὸ ἔδαφος αἱμόφυρτη καὶ ἡμιθανής. Δὲν τῆς ἔμεινε ἄλλη ἐλπίδα ἀπὸ τὸ Χριστό. Σήκωσε τὰ μάτια της στὸν οὐρανὸ καὶ παρεκάλεσε τὸν Νυμφίο τῆς ψυχῆς της νὰ προστατέψει τὴν τιμή της καὶ τὸν πατέρα της ἀπὸ μιὰ τέτοια ἀποτρόπαια πράξη. Ἡ ἁγνὴ καὶ ἄδολη προσευχή της εἰσακούστηκε καὶ ἔγινε τὸ θαῦμα. Ὁ βράχος, ποὺ ἦταν ἀκουμπισμένο τὸ πληγωμένο σῶμα της ἄνοιξε καὶ τὸ κατάπιε, ὡς τὸ στῆθος. Ὁ μανιακὸς πατέρας της φτάνοντας, ὀργίστηκε περισσότερο καὶ προσπάθησε νὰ τὴν ἀνασύρει ἀπὸ τὴ σχισμὴ τοῦ βράχου. Ὅταν δὲν τὰ κατάφερε ἄρχισε νὰ τὴ διαμελίζει. Πρῶτα ἔκοψε τοὺς μαστούς της καὶ τοὺς πέταξε στὸ βουνό. Κατόπιν τῆς ἔκοψε τὸ κεφάλι καὶ τὸ πέταξε στὴ θάλασσα.

Μιὰ οὐράνια λάμψη ἔλουσε τὸ βράχο, δεῖγμα ὅτι ὁ Χριστὸς πῆρε κοντά του τὴν ἁγνὴ καὶ ἄδολη Παρθενομάρτυρα. Οἱ Χριστιανοὶ περιμάζεψαν τὸ ὑπόλοιπο ἱερὸ σκήνωμα καὶ τὸ ἔθαψαν μὲ τιμές, ποὺ ἁρμόζουν στοὺς ἀθλητὲς τοῦ Χριστοῦ. Τὸ δὲ σημεῖο τοῦ μαρτυρίου της ἔγινε τόπος προσκυνήματος στοὺς αἰῶνες ποὺ ἀκολούθησαν. Μέχρι σήμερα οἱ πιστοὶ μεταβαίνουν ἐκεῖ γιὰ νὰ πάρουν τὴν εὐλογία της καὶ νὰ τύχουν τῶν προσευχῶν της στὸ θρόνο τοῦ Θεοῦ. Δὲν εἶναι λίγοι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι πηγαίνουν μὲ πίστη, καὶ βλέπουν τὸ βράχο νὰ ἀχνίζει καὶ νὰ χρωματίζεται κόκκινος, ὅπως εἶχε βαφτεῖ ἀπὸ τὸ αἷμα τῆς ἁγίας. Δὲν εἶναι λίγα τὰ θαύματα ποὺ ἔχουν γίνει στὸν ἁγιασμένο ἐκεῖνον τόπο καὶ συνεχίζουν νὰ γίνονται.

Ἡ μνήμη της ἑορτάζεται στὶς 22 Ἰουλίου. Κέντρο τοῦ ἑορτασμοῦ της ἡ Χίος, ὅπου ἔχει κτιστεῖ μεγαλοπρεπὴς ναὸς στὸν ὅρμο της Βολυσσοῦ. Ἀλλὰ τιμᾶται καὶ σὲ πολλὰ ἄλλα μέρη τῆς Ἑλλάδος καὶ τοῦ ἐξωτερικοῦ. Στὴν Ἀθήνα ὑπάρχει ναός της, στὴν περιοχὴ τοῦ Βοτανικοῦ. Ἐπίσης καὶ στὴ Κηφισιά. Παρεκκλήσια της ἔχουν χτιστεῖ στὶς Σπέτσες, τὴν Ἄνδρο, τὴ Μῆλο, τὴ Σαντορίνη καὶ τὴ Σάμο. Τεμάχιο τοῦ ἱεροῦ της λειψάνου βρίσκεται στὴν Ἱερὰ Μονὴ Νταοῦ Πεντέλης.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τῆς ἁγνείας τὸ ρόδον καὶ τῆς Χίου τὸ βλάστημα, τὴν Ἁγίαν Μαρκέλλαν ἐν ὠδαὶς εὐφημήσωμεν τμηθεῖσα γὰρ χειρὶ τὴ πατρική, ὡς φύλαξ ἐντολῶν τῶν τοῦ Χριστοῦ, ρώσιν νέμει καὶ κινδύνων ἀπαλλαγήν, τοὶς πρὸς αὐτὴν κραυγάζουσι, δόξα τῷ δεδοκότι σοὶ ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργούντι διὰ σου, πάσιν ἰάματα.

Κοντάκιον
Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.

Ἡ λαμπρά σου ἄθλησις, ὦ καλλιμάρτυς Μαρκέλλα, τῶν πιστῶν ἐφαίδρυνε, τὰς διανοίας ἐνθέως· θάνατον, τοῦ ζῆν ἀνόμως προκρίνειν πάντας, πείθουσα· καὶ γὰρ ἐτμήθης ξίφει τὴν κάραν, σὺν μαστοῖς ὑπὸ πατρῴας, χειρός· ὢ δρᾶμα! ὑπὲρ τοῦ νόμου Χριστοῦ.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
22 Ἰουλίου 2026 ἑορτάζουν:

Ἁγία Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ ἡ Μυροφόρος καὶ Ἰσαπόστολος

Ἁγία Μαρκέλλα ἡ Παρθενομάρτυς ἡ Χιοπολίτιδα

Ὅσιος Μενέλαος

The post Ἁγία Παρθενομάρτυς Μαρκέλλα, ἡ Χιοπολίτης (22/7/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΤΕΤΑΡΤΗ – ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΙΣΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΜΑΡΙΑΣ ΤΗΣ ΜΑΓΔΑΛΗΝΗΣ
ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΚΕΛΛΑΣ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΟΜΑΡΤΥΡΟΣ
Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν
8: 1–3

Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ καθεξῆς καὶ αὐτὸς διώδευε κατὰ πόλιν καὶ κώμην κηρύσσων καὶ εὐαγγελιζόμενος τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, καὶ οἱ δώδεκα σὺν αὐτῷ, καὶ γυναῖκές τινες αἳ ἦσαν τεθεραπευμέναι ἀπὸ νόσων καὶ μαστίγων καὶ πνευμάτων πονηρῶν καὶ ἀσθενειῶν, Μαρία ἡ καλουμένη Μαγδαληνή, ἀφ᾿ ἧς δαιμόνια ἑπτὰ ἐξεληλύθει, καὶ ᾿Ιωάννα γυνὴ Χουζᾶ ἐπιτρόπου ῾Ηρῴδου, καὶ Σουσάννα καὶ ἕτεραι πολλαί, αἵτινες διηκόνουν αὐτῷ ἀπὸ τῶν ὑπαρχόντων αὐταῖς.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 22/7/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Γράφει ο
Πύρινος Λόγιος

Κι όμως! Θα μπορούσε να είχε γίνει πραγματικότητα η Ένωση, αλλά δυστυχώς η Ελλάδα, αυτό το…τόσο σημαντικό για τους ξένους «προτεκτοράτο», υπήρξε πάντα έρμαιο κοντόφθαλμων, διεφθαρμένων και απάτριδων πολιτικών, ιδίως μετά τον Β’ΠΠ.

Οι μεγάλοι πρωταγωνιστές των γεγονότων εκείνη την ταραγμένη πολιτική περίοδο 1959-1974, δεν είχαν ούτε το ύψος, αλλά ούτε και την τόλμη τόσο στο να εκμεταλλευτούν προς όφελός τους τις περιστάσεις και τις ευκαιρίες, όσο και το να προχωρήσουν σε κινήσεις – ματ εναντίον της τουρκικής και αγγλοσαξωνικής βουλιμίας.

Παρά το γεγονός ότι η Ιστορία είναι ένα πανίσχυρο εργαλείο παραγωγής εθνικής πολιτικής, κανείς εκ των πολιτικών ταγών δεν την εκμεταλλεύτηκε. Υπερίσχυε πάντα το προσωπικό συμφέρον πρωτίστως και η έλλειψη θάρρους και τόλμης.

Οι μεγάλοι πρωταγωνιστές της εποχής εκείνης, αναγορεύτηκαν σε…εθνάρχες, για να ικανοποιηθούν οι πολιτικοί οπαδισμοί. Ο αδερφοκτόνος διχασμός. Αυτό το καταραμένο σαράκι που μας κατατρώει τα σπλάχνα ανέκαθεν. Αυτή η μεγάλη μάστιγα, που την εκμεταλλεύτηκαν αιώνες τώρα, οι εχθροί του ελληνισμού…

Η Συνθήκες του Λονδίνου και της Ζυρίχης και ο ρόλος του Γιώργου Σεφέρη

Όταν ο Γιώργος Σεφέρης «ερωτεύτηκε» την Κύπρο, το νησί σπαρασσόταν από τις συγκρούσεις με τους αποικιοκράτες Άγγλους. Οι συνεχείς διαδηλώσεις των Ελλήνων κυπρίων πολιτών εναντίον των δυνάμεων ασφαλείας του Κυβερνείου, κλιμάκωναν την ήδη σοβαρή κατάσταση στην οποία είχε περιέλθει το νησί και λίγο πριν την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ, η κατάσταση ήταν τραγικά σοβαρή. Οι Εγγλέζοι, συλλάμβαναν και βασάνιζαν κόσμο, ενώ ο τότε πρωθυπουργός της Βρετανίας Τσώρτσιλ χαρακτήριζε τους διαδηλωτές ως…τρομοκράτες!

Ναί, αυτός ο ίδιος Τσώρτσιλ, ο οποίος πριν μόλις 15 χρόνια νωρίτερα, είχε χαρακτηρίσει τους Έλληνες ως …υπεράνθρωπους λέγοντας «μέχρι χτές λέγαμε ότι οι Έλληνες πολεμούν σαν ήρωες, αλλά σήμερα μπορούμε να πούμε ότι οι ήρωες, πολεμούν σαν Έλληνες», αποκάλεσε αυτούς τους ίδιους «τρομοκράτες», επειδή ξεσκέπασαν το πραγματικό πρόσωπο των Αγγλοσαξώνων. Αυτός ο τραγικός ψεύτης, μέθυσος και απατεώνας, ο οποίος υποσχέθηκε στους Κυπρίους ότι αν ενταχθούν κι αυτοί πλάϊ στον βρετανικό συμμαχικό στρατό, η Κύπρος θα ενωθεί με την Ελλάδα. Η αγγλοσαξωνική ψευδοδιπλωματία στο απόγειο της.

Το κακό ήταν ότι οι Έλληνες του νησιού τον πίστεψαν και εντάχθηκαν ομοθυμαδόν στον αγγλικό στρατό και μάλιστα διέπρεψαν στα μέτωπα της Αφρικής και της Ευρώπης. Μετά τον πόλεμο, φυσικά οι υποσχέσεις ξεχάστηκαν και όλη η Ελλάδα πλέον είδε το αληθινό πρόσωπο της αγγλοσαξωνίας…

Ο Σεφέρης, βλέποντας όλη αυτή την αγριότητα και την απανθρωπιά τους, εμπνεύστηκε το μυθιστόρημα «Βαρνάβας Καλοστέφανος». Ένα μυθιστόρημα ανολοκλήρωτο, που περιγράφει τα έργα και τις ημέρες ενός σαδιστή αποικιοκρατικού λαού, εναντίον ενός αστραφτερού λαού που κοσμούσε την υφήλιο με την φωτογενή του παρουσία.

Μετά το ξέσπασμα και της ένοπλης πλέον αντίδρασης του κυπριακού λαού, οι Αγγλοσάξωνες, προκειμένου να μη χάσουν αυτό το υπερπολύτιμο γι αυτούς «αεροπλανοφόρο» της Μεσογείου, έβαλαν τότε και τους Τούρκους στο παιχνίδι, λέγοντας δια στόματος του πρωθυπουργού Άντονυ Ίντεν (αντικατέστησε τον Τσώρτσιλ το 1955) ότι «Αν οι Έλληνες νομίζουν ότι αυτοί και μόνο έχουν την πρωτοκαθεδρία στην Κύπρο, είναι γελασμένοι. Δυστυχώς γι αυτούς, έχουν και οι Τούρκοι, οι οποίοι και θα πρέπει να ερωτηθούν για την δημιουργηθείσα κατάσταση», ξαφνιάζοντας τους πάντες. Σχεδόν ταυτόχρονα με την ρήση του Ίντεν, ξέσπασαν και τα γεγονότα της Πόλης, όπου η νεοσυσταθείσα τουρκική, δήθεν «Φοιτητική» οργάνωση «Η Κύπρος είναι Τουρκική», ανέλαβε να διοργανώσει το πογκρόμ εναντίον της ελληνικής ομογένειας, ως αντίποινα για την ήδη σε εξέλιξη ένοπλη αντίσταση της ΕΟΚΑ του Γρίβα.

Η Ελλάδα του Καραμανλή, διαμαρτυρήθηκε – όψιμα βεβαίως – τόσο για την εισδοχή από την πίσω πόρτα των Τούρκων στο ζήτημα της Κύπρου, όσο και για την βρετανική θηριωδία, η οποία εκτός των άλλων, προσπαθούσε να «ξεχάσει» παντί τρόπω την συνθήκη της Λωζάννης, κατά την οποία η Τουρκία είχε ρητώς παραιτηθεί από κάθε τυχόν «δικαίωμα» και, συνακόλουθα, από κάθε παρεμφερή διεκδίκηση σε ό,τι αφορά την Κύπρο.

Δίχως αυτή την εκδικητική αθλιότητα της Μεγάλης Βρετανίας, με στόχο την αποτυχία του απελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων της Κύπρου, η Τουρκία θα είχε υποχρεωθεί να τηρεί απαρέγκλιτα τη Συνθήκη της Λωζάννης και να μην έχει οιανδήποτε ανάμειξη στην πορεία της Κύπρου προς την αυτοδιάθεση. Σε τελική ανάλυση, με την άκρως υποκριτική στάση της η Βρετανία υποκίνησε και στήριξε την Τουρκία να παραβιάσει ευθέως, και χωρίς καμία κύρωση, την Συνθήκη της Λωζάννης. Και μάλιστα ενώ γνώριζε καλά ότι οιανδήποτε αναθεώρηση της ήταν αδιανόητη, τουλάχιστον σύμφωνα με τους περί διεθνών συμβάσεων κανόνες του Διεθνούς Δικαίου.

Η κυβέρνηση Καραμανλή, η οποία στο μεταξύ είχε πετάξει έξω από την Ελλάδα τις εταιρίες αγγλικών συμφερόντων «Power» και ΟΥΛΕΝ, οι οποίες και ήλεγχαν την ενέργεια και την υδροδότηση – στην Αθήνα κυρίως – ήταν…κόκκινο πανί για τους Άγγλους, ενώ οι λεγόμενες αγγλοελληνικές σχέσεις είχαν πέσει στο ναδίρ.

Ο Σεφέρης, ως ικανότατος διπλωμάτης, προθυμοποιήθηκε να σταλεί ως πρέσβυς της Ελλάδας στην Μεγάλη Βρετανία, με κύριο σκοπό τόσο την βελτίωση των σχέσεων της Ελλάδας με την Αγγλία, όσο και για να συμβάλλει με την εμπειρία και την φιλοπατρία του, σε μια όσο το δυνατόν ελληνοκεντρική διευθέτηση του προβλήματος.

Στο μεταξύ, η αντίσταση συνεχιζόταν στη Κύπρο με τον Γρίβα να μην συμμορφώνεται προς τας…υποδείξεις του ΟΗΕ προσπαθώντας να πιέσει ακόμη περισσότερο τα πράγματα προς όφελος της ΕΟΚΑ. Και δεν ήταν μόνο αυτό. Οι Άγγλοι είχαν τόσο πολύ πανικοβληθεί ότι θα μπορούσαν να έχαναν εξ ολοκλήρου τη Κύπρο, που ο τότε πρωθυπουργός Μακμίλλαν (αντικατέστησε τον Ίντεν) προέβη σε μια παντελώς βιαστική και…υπέρμετρα ηλίθια προσπάθεια να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα, εκπονώντας σχεδόν στο πόδι ένα σχέδιο επίλυσης του προβλήματος, όπου σύμφωνα το οποίο προέβλεπε την παραμονή των στρατιωτικών βάσεων των Άγγλων, συγκυριαρχία(!!) Ελλάδας-Τουρκίας-Βρετανίας, ξένης υπηκοότητας κυβερνήτη (δηλαδή Εγγλέζο), δύο Βουλές αντιπροσώπων (ελληνική-τουρκική) και φυσικά η Κύπρος να μην έφευγε από την Κοινοπολιτεία!

Το σχέδιο ήταν σε τέτοιο βαθμό ηλίθιο, που απορρίφθηκε άμεσα από τους …Τούρκους! Φαντάσου δηλαδή πόσο ηλίθιο ήταν! Από την άλλη πλευρά όμως, επρόκειτο για μια ακόμη κλασσική περίπτωση του δόγματος «διαίρει και βασίλευε» από τους Αγγλοσάξωνες και μάλιστα τόσο οφθαλμοφανή, που έβγαζε μάτια.

Πάντως, η Τουρκία – μέσω μίας εξομολογήσεως Ετσεβίτ του 2002 – απέρριψε το σχέδιο επειδή…δεν περιείχε τη μαγική γι αυτόν λέξη: Ομοσπονδία…

Οι Αγγλοσάξωνες δεν ανησυχούσαν όμως για την Ελλάδα. Ήξεραν ότι είχαν τους Έλληνες στο τσεπάκι τους. Αυτόν όμως που δεν είχαν, ήταν ο Γρίβας, ο οποίος ήξερε καλά τον τρόπο για να τους πολεμήσει.

Η δομή της ΕΟΚΑ, ήταν πραγματικά ιδιοφυώς χτισμένη. Κι αυτό διότι ο Γρίβας είχε αντιγράψει μέχρι κεραίας το σχέδιο της δομής του ΕΑΜ του Βελουχιώτη. Και το ΕΑΜ το ήξεραν καλά οι Άγγλοι και το σέβονταν απεριόριστα. Γι αυτό και το…διέλυσαν μετά την απελευθέρωση και οδήγησαν τον Βελουχιώτη στην αυτοκτονία. Διότι το θεωρούσαν άκρως επικίνδυνο για τα συμφέροντα τους.

Μ’ αυτά και με τούτα, φτάσαμε στην 5η Φεβρουαρίου του 1959, όπου ο Κ. Καραμανλής μαζί με το κυβερνητικό επιτελείο του (Αβέρωφ, Μπίτσιος και δυό τρείς ακόμη) συναντάται με τον Αντνάν Μεντερές και το δικό του επιτελείο (Ζουρλού, Μουσταφά, Ταμουρτάς και μερικοί άλλοι μικρότερης εμβέλειας σύμβουλοι) στη Ζυρίχη, προκειμένου να συμφωνήσουν σε ένα ευρύτερο πλαίσιο για την οριστική διευθέτηση του προβλήματος. Αξιοσημείωτο ήταν το γεγονός ότι δεν επιτρεπόταν να παρευρεθεί κανείς από πολιτικούς ή στρατιωτικούς ηγέτες της Κύπρου ενώ θα έπρεπε.

Ο Καραμανλής δεν έκρυβε την έντονη δυσαρέσκεια του ως προς την πολιτική των Άγγλων και δικαίως, διότι είχαν περιπλέξει τόσο πολύ τα πράγματα ιδίως μετά και το πανηλίθιο σχέδιο Μακμίλλαν, που οι Τούρκοι ήταν …ασταμάτητοι σε απαιτήσεις. Και το σημαντικότερο απ’ όλα, απαιτούσαν και…στρατιωτική παρουσία στο νησί, πράγμα αδιανόητο για μια χώρα, η οποία τρείς δεκαετίες νωρίτερα, υπέγραφε πως δεν έχει καμμιά απαίτηση ως προς την Κύπρο. Ο Καραμανλής τότε, αναγκάστηκε να δεχθεί εν μέσω πιέσεων του αμερικανικού κυρίως τομέα, να δεχθεί μια λύση όπου η στρατιωτική παρουσία της Ελλάδας και της Τουρκίας στο νησί, θα ήταν 950 Έλληνες και 650 Τούρκοι. Αναλογία δηλαδή 60/40, πράγμα επίσης απαράδεκτο.

Αυτό ήταν το πρώτο σημαντικό λάθος του Καραμανλή.

Το δεύτερο μεγαλύτερο και κυριότερο, είχε να κάνει με την δομή του πολιτεύματος. Προεδρική Δημοκρατία με έναν Έλληνα Πρόεδρο και έναν Τούρκο αντιπρόεδρο, ο οποίος αυτός αντιπρόεδρος θα μπορούσε να διαθέτει βέτο για πολύ σημαντικά ζητήματα, όπως το θέμα της άμυνας, της εξωτερικής πολιτικής και εσωτερικών υποθέσεων ή ρυθμίσεων όσον αφορά την εσωτερική δομή του κράτους. Μ’ άλλα λόγια, η ελληνική πλευρά δέχτηκε να …αυτοπυροβοληθεί ικανοποιώντας επί της ουσίας, την απαίτηση των Τούρκων να…ελέγχουν τα πάντα στο νησί και…για πάντα!

Επίσης, συμφωνήθηκαν να συμμετάσχουν και οι δύο κοινότητες στο κοινοβούλιο σε αναλογία 70/30, όσο και στη δημόσια διοίκηση με την ίδια αναλογία. Στο μεταξύ, ο Σεφέρης, ως πρέσβυς πλέον της Ελλάδας και ειδικός σε θέματα Κύπρου, καθημερινά έστελνε τηλεγραφήματα και επιστολές με έκδηλη την αγωνία του ότι αυτά που επρόκειτο να συμφωνηθούν, επί της ουσίας θα τίναζαν στον αέρα μακροπρόθεσμα τα πάντα επ ωφελεία των Τούρκων! Πόσο δίκιο είχε…

Στο μεταξύ, ο Καραμανλής βρισκόταν σε συνεχή επικοινωνία με τον Μακάριο, ο οποίος βρισκόταν στην Αθήνα και διέμενε στο ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία» με έξοδα του ελληνικού κράτους και με τον οποίο συζητούσαν κάθε πρόταση και κάθε παράγραφο της συμφωνίας. Ο Μακάριος συμφωνούσε σε όλα, παρά το γεγονός ότι ο Καραμανλής ήταν σκεπτικιστής σε ορισμένα από αυτά, όπως πχ το θέμα των στρατιωτικών βάσεων με το 60/40. Ήταν βέβαιο ότι ο Μακάριος βιαζόταν να επιτύχει μια συμφωνία στο στύλ «το μη χείρον βέλτιστον», μιας και απεφεύχθη ο σκόπελος της Ομοσπονδίας. Αλλά επί της ουσίας όμως, η ήδη συμφωνηθείσα συνθήκη αυτό ακριβώς εσήμανε, τη στιγμή που θα υπήρχαν δύο Πρόεδροι ουσιαστικά και μάλιστα ο δεύτερος, ο αντιπρόεδρος δηλαδή, να είχε δικαίωμα βέτο σχεδόν στα πάντα!

Και κάπου εκεί…έπεσαν και οι κομμουνιστές του ΑΚΕΛ από δίπλα στον Μακάριο και έγιναν όλα…μπάχαλο.

Ο Γρίβας δεν συμφωνούσε με τίποτε που να προέβλεπε την άμεση ανάμειξη στα κυπριακά πράγματα των Άγγλων και κυρίως των Τούρκων. Με το που άκουσε μάλιστα ότι επρόκειτο να συναντηθεί ο Μακάριος με στελέχη του ΑΚΕΛ(!) και όχι με αυτόν τον ίδιο, έγινε …μαβής και έσπαγε ό,τι έβρισκε μπροστά του από το θυμό του. Όμως δεν ήταν ο μόνος. Και ο Μακάριος άρχιζε να τα …γυρίζει, μιας και συλλογιζόταν εκ των υστέρων βεβαίως, ότι έβαζε το κεφάλι του στον ντορβά αποδεχόμενος μια συμφωνία στην ουσία 60/40 στρατιωτικά και 70/30 και με δικαίωμα βέτο ενός αντιπροέδρου. Κι αυτό τσάντισε ακόμη περισσότερο και τον ίδιο τον Καραμανλή, που για τον οποίο η διεθνής συμφωνία αυτή αν πετύχαινε, θα θεωρούνταν ως σοβαρότατο σκαλί που θα τον ανέβαζε κατά πολύ στη διεθνή σκηνή, όπου κυριαρχούσαν οι Αγγλοσάξωνες.

Ο Σεφέρης όμως από την άλλη μεριά, τον προειδοποιούσε πως αν τελικά ισχύσει αυτή η συμφωνία, θα γινόταν ταφόπλακα όχι απλά και μόνο για τον ίδιο, αλλά και για όλον τον Ελληνισμό!

Τελικά, στο Λονδίνο πήγαν οι…πάντες. Ο Μακάριος, ο Καραμανλής, ο Αβέρωφ (ως ΥΠΕΞ της Ελλάδας), ο Ραούφ Ντενκτάς και ο Μεντερές, έπειτα από επεισοδιακό ταξίδι (είχε πέσει το αεροπλάνο που τον μετέφερε και ο ίδιος σώθηκε παρά τρίχα). Εκεί κι αν έγινε ΤΟ μπάχαλο. Ο Μακάριος επειδή φοβόταν πως αυτό που είχε αποδεχτεί λίγες μέρες πριν (συμφωνία ό,τι να ναι αρκεί να είναι συμφωνία που δεν έχει ομοσπονδία) δεν θα του έβγαινε σε καλό και πως τελικώς είχε γίνει…παιχνιδάκι στα χέρια των Αγγλοσαξωνων και των Ελλαδιτών, άρχισε να τσινάει και να κάνει πίσω.

Ο Καραμανλής με τον Αβέρωφ προσπαθούσαν να τον συνεφέρουν λέγοντας του ότι πλέον η Ελλάδα θα βγεί αφερέγγυα και ότι αυτό μπορεί να τα γκρεμίσει όλα. Σε κάποια στιγμή μάλιστα, ο Μακάριος επικαλέστηκε συνειδησιακά προβλήματα (προφανώς κατελήφθη από πανικό, βλέποντας το τι είχε δεχτεί τελικά) εξοργίζοντας τον Καραμανλή. Μέχρι και…ψηφοφορία προκάλεσε ανάμεσα στην 35μελή ελληνοκυπριακή αποστολή με ζητούμενο αν συμφωνούσαν όλοι με ό,τι είχε προσυμφωνηθεί μεταξύ Ελλάδας, Τουρκίας και Αγγλίας.

27 από τα μέλη (κυρίως από το ΑΚΕΛ και τους Φιλελεύθερους) ψήφισαν ΝΑΙ, ενώ οι υπόλοιποι 8, ανάμεσα τους και ο μετέπειτα μέγας Πρόεδρος της Κύπρου Τάσσος Παπαδόπουλος) ψήφισαν βροντερό ΟΧΙ. Το σημαντικό όμως της υπόθεσης, ήταν ότι ανάμεσα στους 8 αρνητές, βρισκόταν και μέλη του ΑΚΕΛ όπως ο διευθυντής της εφημερίδας «Χαραυγή», ο Ανδρέας Ζιαρτίδης της περίφημης ΠΕΟ (Παγκύπρια Εργατική Ομοσπονδία) καθώς και ο μετέπειτα σοσιαλδημοκράτης Πρόεδρος της Κύπρου, ο Βασος Λυσσαρίδης. Αυτά τα ονόματα που αρνήθηκαν να βάλουν την..υπογραφή τους σε μια συμφωνία καταδικασμένη σε αποτυχία, ανησύχησαν περισσότερο τον Μακάριο, αλλά ήταν πλέον αργά. Ό,τι έπρεπε να κάνει και δεν έκανε, ήταν κατά τη διάρκεια των συνομιλιών στη Ζυρίχη. Τώρα ήταν αργά πλέον…

Η ανέλπιστη ΤΕΡΑΣΤΙΑ ευκαιρία με το σχέδιο Ατσενσον

Τον Δεκέμβρη του 1963, τα πράγματα στην Κύπρο ήρθαν πράγματι στο απροχώρητο, μιας και ουσιαστικά οι συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου πρακτικά είχαν καταρρεύσει, όπως ακριβώς είχε προβλέψει ο Σεφέρης με την απίστευτη διορατικότητα του. Ο αντιπρόεδρος Κιουτσούκ βρέθηκε εκτεθειμένος, όταν Ελληνοκύπριοι αστυνομικοί έκαναν έφοδο στο γραφείο του και βρήκαν στο χρηματοκιβώτιο του μυστικά έγγραφα που αποδείκνυαν τους σχεδιασμούς του Ντενκτάς και των τουρκοκυπρίων τρομοκρατών.

Τα έγγραφα αυτά περιείχαν σχέδια αποσταθεροποίησης και βεβαιώσεις πως οι πάντες ήταν έτοιμοι για μια ανατροπή του καθεστώτος, αιματηρή ασφαλώς, η οποία θα χρησιμοποιούνταν από την Τουρκία ως πρόσχημα για να αλλάξουν οι συμφωνίες και να οδηγηθεί η Κύπρος στην πολυπόθητη διχοτόμηση.

Στο μεταξύ, ο Μακάριος σε μια συνέλευση της Βουλής, είχε προτείνει ορισμένες αλλαγές στο Σύνταγμα που έμειναν στην Ιστορία ως «Τα δεκατρία σημεία». Αυτά αφορούσαν τη διανομή των εξουσιών ανάμεσα στην ελληνοκυπριακή και τουρκοκυπριακή κοινότητα και θα το καθιστούσαν πιο λειτουργικό και αποτελεσματικό.

Οι τροποποιήσεις που πρότεινε ο Μακάριος, μεταξύ άλλων, αφαιρούσαν το δικαίωμα βέτο από τον Ελληνοκύπριο πρόεδρο και τον Τουρκοκύπριο αντιπρόεδρο και άλλαζαν το σύστημα των χωριστών πλειοψηφιών, περιορίζοντας τα υπερπρονόμια της τουρκοκυπριακής κοινότητας σε εξασφαλισμένα δικαιώματα μειονότητας.

Ήταν οι κινήσεις απελπισίας που προσπαθούσε να κάνει ο Μακάριος, για να μπορέσει να απαλλαγεί η κρατική δομή από τον σφιχτό εναγκαλισμό του Ντενκτάς και των οπαδών του τουρκοκυπρίων, οι οποίοι ασφαλώς και ήταν χαφιέδες του τουρκικού βαθέως κράτους. Και όχι μόνον αυτό. Είχε την πίεση τόσο του Γρίβα, όσο και των λαϊκών κινητοποιήσεων που διοργάνωναν τόσο οι δεξιές, όσο και οι αριστερές λαϊκές πλευρές.

Παραδόξως, οι Άγγλοι συναινούσαν και στα δεκατρία αυτά σημεία. Ο πρέσβυς της Βρετανίας Κλάρκ είχε δεχθεί τα σημεία αυτά θεωρώντας τα ως πραγματιστικά και αναγκαία και μάλιστα βεβαίωσε τον Μακάριο ότι ο Άγγλος πρωθυπουργός Χιούμ ευχαρίστως θα μεσολαβούσε ώστε να πειστούν και οι Τούρκοι.

Η απάντηση όμως ήρθε γρήγορα από την Άγκυρα και τον Ισμέτ Ινονού και την κυβέρνηση του, όπου απέδωσε στον Μακάριο υπόμνημα με το οποίο απέρριπτε και τα 13 αυτά σημεία.

Τι είχε συμβεί τελικά;

Είχε βιαστεί ο Μακάριος;

Βεβαίως και ναί!

Ουσιαστικά, είχε πάρει την απόφαση για αλλαγή Συντάγματος από την…πρώτη στιγμή που είχε πατήσει το πόδι του ξανά στην Κύπρο μετά και την υπογραφή της συνθήκης του Λονδίνου αλλά δεν το έκανε, διότι φοβόταν τον Καραμανλή που οπωσδήποτε θα αρνούνταν κατηγορηματικά.

Και μόλις έπεσε η κυβέρνηση Καραμανλή τον Ιούνιο του 1963 για τα γνωστά θέματα που είχε με το Παλάτι, ο Μακάριος είχε ήδη συντάξει τα επίμαχα σημεία για την συνταγματική αλλαγή.

Και επειδή η Ελλάδα βρισκόταν σε προεκλογική περίοδο και κυβερνητική κρίση παρά το γεγονός ότι ο Γ. Παπανδρέου είχε κερδίσει τις εκλογές αλλά χωρίς αυτοδυναμία, προέβη στην κίνηση αυτή για να δημιουργήσει τετελεσμένα. Είχε και την εύνοια του Κλάρκ συνάμα και της Βρετανίας εν ονόματι των εγγράφων-σχεδίων του Κιουτσούκ και του Ντενκτάς, οπότε έκρινε – πάλι λανθασμένα – ότι είχε έρθει η ώρα να έρθει η Κύπρος αποκλειστικά στα δικά του χέρια.

Η κατάσταση όμως έτσι όπως είχε εξελιχθεί, είχε ξεφύγει από τον έλεγχο του. Ο Δεκέμβρης του 1963, θα μείνει ως «Ο ματωμένος Δεκέμβρης» ή «Τα ματωμένα Χριστούγεννα».

Οι Τουρκοκύπριοι αντιστεκόταν σε οποιονδήποτε αστυνομικό έλεγχο, έβγαζαν όπλα, πυροβολούσαν στο ψαχνό, έμπαιναν μέσα σε σπίτια Ελλήνων και τα λεηλατούσαν και γενικώς η οργάνωση του Ντενκτάς έδειχνε να είναι έτοιμη για όλα. Με συνεχόμενες προκλήσεις εναντίον των αρχών του νησιού, δημιουργούσαν προβλήματα τα οποία απαιτούσαν βία για να διευθετηθούν.

Η κατάσταση πλέον είχε πάρει τροπή ένοπλης σύγκρουσης, μιας και η ΤΟΥΡΔΥΚ (η μεραρχία των Τούρκων που ήταν εγκατεστημένη εκεί με βάση τη συνθήκη ανεξαρτησίας) είχε βγεί από το στρατόπεδο της και γινόταν ένα με τους τρομοκράτες του Ντενκτάς αναγκάζοντας και την ελληνική ΕΛΔΥΚ να βγεί κι εκείνη για να τους αντιμετωπίσει.

Στις όποιες συνομιλίες που έλαβαν χώρα με πρωτοβουλία του Μακαρίου πλέον, η Ελλάδα συμμετείχε με υπηρεσιακές κυβερνήσεις μέχρι που ανέλαβε ο Γ.Παπανδρέου τον Φεβρουάριο του 1964 και αμέσως τότε, ο ΟΗΕ αποφασίζει να στείλει ειρηνευτική δύναμη στην Κύπρο ενώ ταυτόχρονα η Τουρκία με διαταγή του Ινονού, βομβαρδίζει την Τυλληρία, μια περιοχή κοντά στο χωριό της Μόρνου, όπου έλαμβαναν χώρα μάχες σώμα με σώμα μεταξύ Ελλήνων και Τουρκοκυπρίων.

Το ζήτημα πλέον έπεφτε στα χέρια των Αμερικανών, μιας και η κυβέρνηση Χιούμ φαινόταν ανίκανη στο να μπορέσει να επέμβει αποτελεσματικά. Για τους Αμερικανούς, το ζήτημα δεν ήταν η Κύπρος αυτή καθ’ αυτή, αλλά ο φόβος ξεσπάσματος πολέμου μεταξύ δύο συμμάχων κι αυτό θα σήμαινε καταστροφή για το ΝΑΤΟ σε μια περίοδο έξαρσης του Ψυχρού Πολέμου. Κι έτσι, αποφασίστηκε από τον πρόεδρο Τζόνσον, ο οποίος δεν εκτιμούσε και τόσο τους Τούρκους (τους θεωρούσε αναξιόπιστους και κουτοπόνηρους) να δημιουργηθεί μια φόρμουλα συνομιλιών σε ευρωπαϊκό έδαφος, ούτως ώστε να αποφευχθούν πάση θυσία τα χειρότερα. Επίσης ο Τζόνσον θεωρούσε και τον Μακάριο εξ ίσου αναξιόπιστο και φιλοκομμουνιστή, ενώ είχε αγαστές σχέσεις με τον Γ.Παπανδρέου και την ελληνική κυβέρνηση.

Ο Μακάριος στο μεταξύ, αφού είδε κι αποείδε ότι τα τεχνάσματα του δεν είχαν αποτέλεσμα και προσπαθώντας να εκβιάσει καταστάσεις, επικαλέστηκε την συμμετοχή της Σοβιετικής Ρωσίας ως ΕΣΣΔ, για να μεσολαβήσει ως μόνιμο μέλος του ΟΗΕ ως μοχλός πίεσης στην εξεύρεση λύσης.

Οι αμερικανοί αμέσως θορυβήθηκαν, φοβούμενοι ότι ο Μακάριος ενδεχομένως να έδινε…γή και ύδωρ στους Ρώσους προκειμένου να παραμείνει στην Προεδρία και να αλλάξει το στάτους κβο των συνθηκών Ζυρίχης και Λονδίνου.

Διαμεσολαβητής αναλαμβάνει ο Ντικ Ατσενσον, ένα σκληρό γεράκι του βαθέως αμερικανικού κράτους μαζί με τον φινλανδό Ερικ Τουμιόγια, διαπιστευμένο διπλωμάτη του ΟΗΕ. Κι έτσι, στη Γενεύη τον Ιούλιο του 1965, άρχισαν και οι πρώτες συνομιλίες για το Κυπριακό, με τη συμμετοχή της Ελλάδας και της Τουρκίας και με παρατηρητή τη Βρετανία. Ο Μακάριος όμως μπλόκαρε τις συνομιλίες, θεωρώντας ότι οι ξένοι δεν πρέπει να καθορίζουν τις τύχες ενός ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥ κράτους και μέλους του ΟΗΕ.

Ήταν απλά διπλωματικός ελιγμός, προσπαθώντας να βάλει στην εξίσωση και την Σοβιετική Ένωση.

Το αρχικό σχέδιο του Άτσενσον, θύμιζε περίπου το αποτέλεσμα που τελικά πέτυχαν οι Τούρκοι το 1974 με την επέμβαση τους. Δηλαδή ένωση με την Ελλάδα και ένταξη της Κύπρου στο ΝΑΤΟ και παραχώρηση στη Τουρκία το 27% του νησιού. Ήταν μια ξεκάθαρη διχοτόμηση, μόνο που αυτή τη φορά δεν θα υπήρχε η Κυπριακή Δημοκρατία.

Ο Μακάριος το απέρριψε ασυζητητί, όχι γιατί θα έπρεπε να παραχωρήσει εδάφη στην Τουρκία, αλλά για να παραμείνει η πολιτική κάτασταση ως έχει και με εκείνον (ισόβιο) Πρόεδρο.

Οι Τούρκοι επιθυμούσαν σφόδρα το 27% αλλά η ελληνική πλευρά το απέρριπτε. Η Σοβιετική Ρωσία όμως δεν ήθελε επ ουδενί να χάσει αυτή την ευκαιρία που της πρόσφερε ο Μακάριος και απειλούσε στον ΟΗΕ πως αν δεν υπάρξει ειρηνευτικό σχέδιο, έχει υποχρέωση να βοηθήσει έναν λαό που μάχεται για την ανεξαρτησία του.

Αυτό και μόνο έκανε τους Αμερικάνους να πανικοβληθούν και εν μέσω σφοδρών μαχών στη Κύπρο μεταξύ της Εθνικής Φρουράς και των Τούρκων που βοηθούσαν τους τουρκοκύπριους – μέχρι και βομβαρδισμό επιχείρησαν για να σταματήσουν τους Έλληνες – έδωσαν διαταγή στον Άτσενσον να δημιουργήσει νεό σχέδιο που να ικανοποιεί πλήρως τους Έλληνες και λιγότερο τους Τούρκους.

Δεν υπήρχε περίπτωση να δοθεί ευκαιρία στους Σοβιετικούς να δημιουργήσουν θύλακα στη Μεσόγειο, όπως αυτοί είχαν καταφέρει με τη Συρία. Μια τέτοια συγκυρία θα ήταν αληθινή καταστροφή για τους Αγγοσάξωνες, οπότε συμπεριλαμβανομένου και του γεγονότος ότι η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων ήταν Έλληνες, η Κύπρος έπρεπε να γίνει μέρος της Ελλάδας και κατ’ επέκταση ελεγχόμενη από το ΝΑΤΟ.

Η ευκαιρία αυτή – την οποία δημιούργησε η ραδιουργία του Μακαρίου – ήταν πραγματικά ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ.

Το νεό σχέδιο που εκπόνησε ο Άτσενσον αυτή τη φορά, ήταν…μάνα εξ ουρανού! Μάλιστα, οι μυστικές διαβουλεύσεις των ΗΠΑ με την ελληνική κυβέρνηση του Παπανδρέου, ήταν ότι αν ξανατσινίσει ο Μακάριος με το νέο σχέδιο, να γίνει πραξικοπηματική πράξη ανατροπής του και να τελειώσει εκεί η όλη φασαρία, πράγμα που επιζητούσαν και οι Τούρκοι για τους δικούς τους λόγους.

Το σχέδιο λοιπόν ήταν ως εξής:

Ένωση με την Ελλάδα, παραχώρηση ενός…5% του εδάφους στη Τουρκία και μάλιστα με καθεστώς εκμίσθωσης(!) για 50 έτη(!) και με τα δικαιώματα αυτοδιοίκησης των τουρκοκυπρίων σοβαρά μειωμένα. Μ’ άλλα λόγια, η Ελλάδα θα ήταν η απόλυτος κυρίαρχη χώρα και με τον θύλακα των τουρκοκυπρίων που δεν ξεπερνούσε τις 30.000 με πρόχειρους υπολογισμούς, να είναι απολύτως ελεγχόμενος. Οι προτάσεις για τον χώρο αυτόν ήταν η Καρπασία, ο περίγυρος της Κερύνειας ή η μικρή χερσόνησος της Τυλληρίας όπου ζούσαν πολλοί Τουρκοκύπριοι.

Και αυτό όμως το …θείο δώρο, το ΑΠΕΡΡΙΨΕ Ο ΜΑΚΑΡΙΟΣ!

Κατόπιν τούτου, ο Παπανδρέου βρέθηκε σε δύσκολη θέση. Δεν μπορούσε να συναινέσει σε πράξη ανατροπής του Μακαρίου και προσπάθησε να βρεί άλλον τρόπο. Ο Μακάριος ήταν εξαιρετικά δημοφιλής στον λαό της Κύπρου κι ένα απλό στραβοπάτημα, θα μπορούσε να τα τινάξει όλα στον αέρα. Κι έτσι διαπραγματευόταν για ένα γεγονός που να αναγκάσει τους πάντες να…συμβιβαστούν με την εξέλιξη του.

Κατόπιν εισηγήσεων από στρατιωτικούς παράγοντες της Εθνικής Φρουράς και της ΕΛΔΥΚ, πείστηκε ότι μπορεί να βασιστεί στο δυναμικό της κι έτσι, με τη σύμφωνη γνώμη του Π. Κανελλόπουλου αλλά και του Βασιλέα Κων/νου, πρότεινε στον Μακάριο να κηρύξει άμεσα την ένωση με την Ελλάδα και χωρίς καμμιά παραχώρηση στους Τούρκους.

Ένα αληθινά τετελεσμένο γεγονός, που μπορεί να έκανε τους Τούρκους να σκάσουν από λύσσα, αλλά βόλευε και τους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ. Δηλαδή, όλη την Αγγλοσαξωνία, αφήνοντας απ’ έξω τους Σοβιετικούς να κοιτάνε τη Μεσόγειο με τα κυάλια.

ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΑΚΟΜΗ ΤΟ ΑΠΕΡΡΙΨΕ Ο ΜΑΚΑΡΙΟΣ!

Επίλογος

Κι έτσι, φτάσαμε στην ανατροπή του Παπανδρέου από την ομάδα Μητσοτάκη, η οποία αυτή ανατροπή δημιούργησε και την εκκολαπτόμενη από την CIA πραξικοπηματική ενέργεια της 21ης Απριλίου, η οποία σχεδιάστηκε για να ανατραπεί κάποια στιγμή ο Μακάριος και να φύγει το φάντασμα της Σοβιετίας από τη Μεσόγειο.

Το σχέδιο είχε ως εξής:

Πρώτη κίνηση, απόσυρση της Ελληνικής Μεραρχίας (η οποία βρισκόταν εκεί μπέσα από την συνθήκη του Λονδίνου) και η απόσυρση αυτή θα αποδυνάμωνε την ελληνική πλευρά.

Δεύτερη κίνηση, προσπάθεια δολοφονίας του Μακαρίου και εγκατάσταση φιλοαμερικάνικης προεδρίας κι αν αυτό δεν γινόταν εφικτό, ως τρίτη κίνηση θεωρούνταν η πραξικοπηματική ενέργεια εναντίον του… «Κάστρο της Μεσογείου» (έτσι είχαν ονομάσει οι αμερικανοί της CIA τον Μακάριο) και πλήρης ένωση με την Ελλάδα.

Όμως, η πολιτική κατάσταση στις ΗΠΑ άλλαξε και στα πράγματα ήρθαν οι Ρεμπουμπλικάνοι του Νίξον και μαζί τους ο φιλότουρκος καμπαλιστής Εβραίος Χένρυ Κίσσινγκερ ως υπουργός Εξωτερικών, ο οποίος είχε υποσχεθεί στους Τούρκους μια…δίκαιη λύση σε μορφή διχοτόμησης. Και κατ’ αυτόν τον δόλιο τρόπο, η CIA οργανώνει την επιχείρηση αποσταθεροποίησης του δικτάτορα Παπαδόπουλου, ο οποίος φαινόταν να μη συναινούσε σε πραξικοπηματική πράξη εναντίον του Μακαρίου, παρά την σφοδρή ένταση που υπήρχε μεταξύ τους.

Και η αποσταθεροποίηση αυτή είχε ένα όνομα: «Πολυτεχνείο»!

Ο Παπαδόπουλος έπεσε και ανέλαβε στη θέση του ο Δημήτρης Ιωαννίδης, ο επιλεγόμενος και σκύλος της ΕΣΑ, ο οποίος είχε κατά τη διάρκεια της Χούντας την απόλυτη συνεργασία με το σταθμαρχείο της CIA στην Ελλάδα, που τότε στεγαζόταν στο κτίριο του Μετοχικού Ταμείου Στρατού της οδού Πανεπιστημίου. Ο Κίσσιγκερ, μέσω των ανθρώπων του στην Ελλάδα, υποσχόταν στον Ιωαννίδη πλήρη ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα αν ανέτρεπε τον Μακάριο και θα μετέτρεπε τον ίδιο σε …λαϊκό ήρωα. Όσο για τους Τούρκους, τους αναλάμβανε ο ίδιος ο Κισσιγκερ που ήξερε και τα …κουμπιά τους. Δεν θα κουνιόταν φύλλο, ήταν η ρήση του.

Ο Ιωαννίδης, ηλίθιος καθώς ήταν, έπεσε στη παγίδα πανεύκολα και στις 15 Ιουλίου του 1974, η ΕΛΔΥΚ μαζί με την Εθνική Φρουρά, βομβαρδίζουν και καταλαμβάνουν το Προεδρικό Μέγαρο, πιστεύοντας ότι ο Μακάριος σκοτώθηκε στα συντρίμμια.

Ο Μακάριος όμως είχε επιζήσει και με στρατιωτικό τζιπ κατέφυγε σε παλιό κρησφύγετο της ΕΟΚΑ στον Όλυμπο. Κάποιοι λένε πως αυτός κάλεσε τους Τούρκους σε επέμβαση, αλλά είναι ψέμμα. Οι Τούρκοι είχαν απλά ειδοποιηθεί από την CIA για το επικείμενο πραξικόπημα και είχαν ετοιμάσει ήδη την επιχείρηση «Αττίλας».

Πράγματι, τα ξημερώματα της 20ής Ιουλίου 1974, τα αεροσκάφη των Τούρκων γεμάτα από αλεξιπτωτιστές, φάνηκαν στον ουρανό της Λευκωσίας, ενώ τρία αποβατικά σκάφη άδειασαν από Τούρκους πεζοναύτες στην Κερύνεια.

Το έγκλημα είχε ολοκληρωθεί. Η Κύπρος αλώθηκε εκ των έσω…

Όλα αυτά που έγραψα και διαβάσατε, είναι η πικρή, η ΑΠΟΛΥΤΗ αλήθεια.

Η Ελλάδα του Καραμανλή τότε στις διαπραγματεύσεις της Ζυρίχης, συναίνεσε στο να ανοιχτεί η πόρτα στους Τούρκους με την επαίσχυντη συμφωνία του Λονδίνου. Ο Μακάριος συναίνεσε στο εγκληματικό αυτό σχέδιο, για να μην μείνει εκτός νυμφώνος και να εδραιωθεί η εξουσία του στο νησί. Ο Παπανδρέου συναίνεσε, ενώ είχε την απίστευτη ευκαιρία μέσω του σχεδίου Άτσενσον στο να τελειώσει μια για πάντα το μαρτύριο του ιστορικού και μεγίστης στρατηγικής σημασίας για το Έθνος των Ελλήνων νησιού και την πέταξε στα σκουπίδια. Ο Μακάριος, δέσμιος των φιλοδοξιών του, στη κυριολεξία έστρωσε τον δρόμο προς τη διχοτόμηση με τις παλινωδίες του.

Και τέλος, οι Αμερικανοί του χαζαροεβραίου Κίσσινγκερ, παρέδωσαν τελικά το μισό νησί σε αυτούς που σιχαινόταν επειδή ήταν…αναξιόπιστοι και μπαμπέσηδες.

Το δράμα του Ελληνισμού δεν έχει τέλος…

Κάποτε όμως, και αυτό το…κάποτε έχει φτάσει πολύ κοντά, η Κύπρος θα βρεί τη δικαίωση και θα ενωθεί με την Ελλάδα. Όχι όμως την Ελλάδα του Ψευτορωμαΐικου, αλλά την ΑΛΗΘΙΝΗ Ελλάδα που η σημαία της θα κυματίζει μαζί με τον Δικέφαλο Αετό στον τρούλο της Αγιάς Σοφιάς…

Έσσεται ήμαρ!

Πύρινος Λόγιος
Sergioschrys@outlook.com

The post Κι όμως! Η Κύπρος ΘΑ ΗΤΑΝ ΤΩΡΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ, αν δεν προδίδονταν εκ των έσω! Ένα ΑΛΗΘΙΝΟ πολιτικό θρίλερ για γερά νεύρα! appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ὁ ὅσιος Δανιὴλ ὁ Στυλίτης (409-493) ἄκουσε κάποτε νὰ συζητοῦν γιὰ κάποιον εἰδωλολατρικὸ ναὸ στὸν ὁποῖο κατοικοῦσαν δαιμόνια. Κανεὶς δὲν τολμοῦσε νὰ περάσει κοντά του, οὔτε τὴν ἡμέρα, οὔτε τὴν νύχτα. Οἱ δαίμονες ἔκαναν πολλὰ κακὰ στοὺς κατοίκους τῆς περιοχῆς καὶ τοὺς εἶχαν φέρει σὲ ἀπόγνωση.

Ὁ ὅσιος ἄκουσε τὰ βάσανα τοὺς καὶ σκέφθηκε νὰ τοὺς βοηθήσει. Θυμήθηκε τὸν Μέγα Ἀντώνιο πού, ἐνῷ ὑπέφερε πολλὰ ἀπὸ τοὺς δαίμονες, στὸ τέλος πάντα τοὺς νικοῦσε. Παρακάλεσε λοιπὸν κάποιον νὰ τοῦ δώσει περισσότερες πληροφορίες καὶ νὰ τοῦ δείξει ποὺ ἦταν κτισμένος ὁ ναός.

Ὅταν ἔφθασε στὸν ἐπικίνδυνο τόπο, ἔμοιαζε μὲ γενναῖο πολεμιστή, ποὺ δὲν δειλιάζει ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν ἀντιπάλων, ἀλλὰ ἀκάθεκτος ὁρμᾶ ἐναντίον τους. Μπῆκε μέσα στὸν ναὸ ἄφοβος μὲ πολεμικὸ θούριο τὰ λόγια τοῦ ψαλμοῦ: «Κύριος φωτισμός μου καὶ σωτήρ μου· τίνα φοβηθήσομαι; Κύριος ὑπερασπιστὴς τῆς ζωῆς μου· ἀπὸ τίνος δειλιάσω;» (Ψάλμ. 26, 1). Μὲ τὸ ἀκαταμάχητο ὅπλο τοῦ Σταυροῦ γυρίζει ἀπὸ γωνιὰ σὲ γωνιὰ τοῦ ναοῦ, γονατίζει καὶ προσεύχεται.

Τὴν νύχτα ἄκουσε δυνατοὺς χτύπους καὶ θόρυβο ἀπὸ πολλούς. Αὐτὸς ὅμως ἔμεινε ἀτάραχος στὴν προσευχή. Ἀγρύπνησε προσευχόμενος καὶ τὴν δεύτερη νύχτα. Τὴν τρίτη νύσταξε καὶ κοιμήθηκε. Εἶδε στὸν ὕπνο του θεόρατα φαντάσματα νὰ πλησιάζουν καὶ νὰ λένε:

–Ἄθλιε, ποιός σ’ ἔστειλε ἐδῶ, νὰ μᾶς πάρεις τὴν κατοικία; Θέλεις νὰ βρεῖς σκληρὸ θάνατο; Θὰ σὲ σύρουμε καὶ θὰ σὲ πνίξουμε στὸ ποτάμι!

Ἄλλα δαιμόνια κρατοῦσαν μεγάλες πέτρες ἐπάνω ἀπὸ τὸ κεφάλι του ἀπειλῶντας νὰ τὸ συντρίψουν.

Ξύπνησε ὁ ἀθλητὴς τοῦ Χριστοῦ καὶ ἄρχισε πάλι νὰ γυρίζει τὶς γωνιὲς τοῦ ναοῦ ψάλλοντας στὸν Θεὸ καὶ φοβερίζοντας τὰ δαιμόνια:

–Φύγετε γρήγορα, γιατί σὲ λίγο θὰ εἶναι ἀργά! Φωτιὰ ἀπὸ τὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ θὰ πέσει πάνω σας καὶ θὰ σᾶς κάψει. Φύγετε λοιπὸν νὰ προλάβετε.

Ἐκεῖνα τότε θορυβοῦσαν περισσότερο. Ὁ ὅσιος ἔμεινε ἀτάραχος! Μὲ ὑπομονὴ καὶ καρτερία κατοίκησε στὸν τόπο ποὺ ἄλλοτε κυριαρχοῦσαν.

Τὸ ἔμαθαν αὐτὸ οἱ περίοικοι καὶ ἀποροῦσαν. Πλήθη ἀνδρῶν, γυναικῶν καὶ παιδιῶν ἔτρεχαν νὰ δοῦν τὸν ὅσιο καὶ νὰ θαυμάσουν τὸ ἀπίστευτο, πὼς τόσο ἄγριος καὶ ἐπικίνδυνος τόπος ἡμέρεψε καὶ ἔγινε τόπος εἰρήνης, πὼς δοξάζεται νύχτα καὶ μέρα ὁ Χριστός, ἐκεῖ ποὺ προηγουμένως χόρευαν τὰ δαιμόνια!

Ἔβλεπαν ὅμως τὴν κοσμοσυρροὴ οἱ πονηροὶ καὶ ξανάρχισαν τὶς ἐπιθέσεις. Παρουσιάζονται νὰ ὁρμοῦν ἐναντίον του μὲ κοφτερὰ σπαθιὰ καὶ νὰ κραυγάζουν.

–Ἐδῶ εἶναι δική μας κατοικία ἀπὸ χρόνια πολλά. Φύγε, γιατί θὰ σὲ κομματιάσουμε!

Ἄλλοτε πάλι φώναζαν μεταξύ τους:

–Ἂς μὴν τὸν κομματιάσουμε, ἂς τὸν τραβήξουμε ἔξω καὶ ἂς τὸν πνίξουμε στὸ ποτάμι!

Ἔνιωσε τότε ὁ ὅσιος νὰ τὸν τραβοῦν καὶ νὰ τὸν σέρνουν. Δὲν δείλιασε ὅμως, ἀλλὰ προσευχήθηκε καὶ φώναξε στοὺς δαίμονες:

–Ὁ Χριστὸς ὁ Σωτῆρας μου, θὰ καταποντίσει ἐσᾶς στὴν φοβερὴ ἄβυσσο!

Ἕνα οὐρλιαχτὸ καὶ μιὰ τρομερὴ κραυγὴ ἀκούσθηκε, καὶ οἱ σκοτεινοὶ ἐχθροὶ ἐξαφανίσθηκαν. Ἡ δύναμη τῆς προσευχῆς καὶ ἡ ἀπειλὴ τοῦ ὁσίου τοὺς κατεδίωξε.

Πηγή: «Βίος Ὁσίου Δανιήλ του Στυλίτη» ἐκδ. Ἱερὰς Μονῆς Βαρλαὰμ Μετεώρων, Ἀθήνα 1972

The post Ὁ Ὅσιος Δανιὴλ ὁ Στυλίτης στὸ ναὸ τῶν εἰδώλων appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ὁ νεοφανὴς αὐτὸς Ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας καταγόταν ἀπὸ τὸ χωριὸ Βατσουνιὰ τῆς Θεσσαλίας. Ἀπὸ μικρὸς εἶχε τὴν Ἱερατικὴ κλίση καὶ ἐπάξια διὰ τῆς θείας χάριτος, ἔγινε ἐπίσκοπος Ραδοβυσδίου (νομὸς Ἄρτας).

Ὑπῆρξε ἄριστος ποιμενάρχης καὶ διὰ τῆς θερμῆς του ἀγάπης καὶ διὰ τοῦ ἁγίου παραδείγματος του, στήριζε τὸ ποίμνιό του σὲ κάθε του ἀνάγκη. Τακτικὰ μάλιστα ἔβγαινε στοὺς ἀγροὺς καὶ εὐλογοῦσε τὰ ζῶα τῶν κτηνοτρόφων. Ἔτσι ὁσιακὰ καὶ δίκαια ἀφοῦ ἔζησε, παρέδωσε τὴ μακαρία ψυχή του στὸν Θεὸ τὴν 21 Ἰουλίου 1777 μ.Χ.

Κατὰ τὴν ἥμερα τῆς ἀνακομιδῆς τῶν ἁγίων λειψάνων του, αὐτὰ εὐωδίαζαν οὐράνιο ἄρωμα. Μέρος ἀπὸ τὰ ὀστᾶ τῶν χεριῶν του, βρίσκεται στὴν Ἱερὰ Μονὴ Δουσίκου – Τρικάλων. Λέγεται ὅτι ὁ Ἅγιος Παρθένιος ὑπῆρξε ἰδιαίτερα θαυματουργὸς στὴ θεραπεία ἀσθενειῶν τῶν ζώων.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.

Ἀμέμπτως ἐβίωσας, ἐν ταπεινώσει πολλή, Παρθένιε Ὅσιε καὶ θεϊκῶν δωρεῶν, ἀξίως μετέσχηκας. Ὅθεν σου τὴν ἁγίαν, προσπτυσσόμενοι Κάραν, λαμβάνομεν θεραπείας, καὶ ψυχῶν σωτηρίαν διὸ σὲ Ἱεράρχα, ὕμνοις γεραίρομεν.

Κοντάκιον

Ὡς Ἱεράρχην τοῦ Σωτῆρος ἐνθεώτατον καὶ τῶν Ἁγίων μιμητὴν καὶ ἰσοστάσιον ἀνυμνοῦμεν σὲ οἱ δοῦλοι σου θεοφόρε. Ἂλλ’ ὡς πρέσβης καὶ μεσίτης πρὸς τὸν Κύριον, καθικέτευε λυτροῦσθαι πάσης θλίψεως.Τους βοῶντας σοι, χαίροις Πάτερ Παρθένιε.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
21 Ἰουλίου 2026 ἑορτάζουν:

Ἅγιοι Συμεῶν ὁ διὰ Χριστὸν σαλὸς καὶ Ἰωάννης

Ἅγιος Παρθένιος ἐπίσκοπος Ραδοβυσδίου

Ἅγιοι Τρεῖς Μάρτυρες οἱ ἐν Μελιτινῇ

Ἅγιοι Ἰοῦστος καὶ Ματθαῖος

Ἅγιος Εὐγένιος

Ἅγιοι Θεόδωρος καὶ Γεώργιος

Ἅγιοι Θεόφιλος, Τρόφιμος καὶ ἄλλοι Δεκατρεῖς Μάρτυρες

Σύναξη τοῦ Ἁγίου Ἀκακίου Μάρτυρος ἐν τῷ Ἑπτασκάλω

Σύναξη τοῦ Ἁγίου Ἐλευθερίου πλησίον του Ξηρολόφου

Σύναξη τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου ἐν τοῖς Ἀρματίου

Ὅσιος Ὀνούφριος ὁ σιωπηλὸς ἐν τῷ Σπηλαίω

Ἅγιος Μελέτιος

Ὅσιος Μανουὴλ αὐτοκράτωρ Κωνσταντινουπόλεως

Ἅγιος Βίκτωρ ὁ Στρατιώτης

The post Άγιος Παρθένιος επίσκοπος Ραδοβυσδίου (21/7/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΤΡΙΤΗ – ΑΓΙΟΥ ΠΑΡΘΕΝΙΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΡΑΔΟΒΥΣΔΙΟΥ
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον
16: 6-12

Εἶπεν ὁ Κύριος αὐτοῖς· ὁρᾶτε καὶ προσέχετε ἀπὸ τῆς ζύμης τῶν Φαρισαίων καὶ Σαδδουκαίων. οἱ δὲ διελογίζοντο ἐν ἑαυτοῖς λέγοντες ὅτι ἄρτους οὐκ ἐλάβομεν. γνοὺς δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· τί διαλογίζεσθε ἐν ἑαυτοῖς, ὀλιγόπιστοι, ὅτι ἄρτους οὐκ ἐλάβατε; οὔπω νοεῖτε, οὐδὲ μνημονεύετε τοὺς πέντε ἄρτους τῶν πεντακισχιλίων καὶ πόσους κοφίνους ἐλάβετε; οὐδὲ τοὺς ἑπτὰ ἄρτους τῶν τετρακισχιλίων καὶ πόσας σπυρίδας ἐλάβετε; πῶς οὐ νοεῖτε, ὅτι οὐ περὶ ἄρτου εἶπον ὑμῖν προσέχειν ἀπὸ τῆς ζύμης τῶν Φαρισαίων καὶ Σαδδουκαίων; τότε συνῆκαν ὅτι οὐκ εἶπε προσέχειν ἀπὸ τῆς ζύμης τοῦ ἄρτου, ἀλλ' ἀπὸ τῆς διδαχῆς τῶν Φαρισαίων καὶ Σαδδουκαίων.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 21/7/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΗΛ. ΛΙΑΜΗΣ: Τί λέμε σέ ἕνα παιδί ὅταν ἔχει βιώσει το διαζύγιο τῶν γονιῶν του; Δηλαδή ἄν ἔχω ἕνα παιδί μπροστά μου πού μοῦ δηλώνει ὅτι «οἱ γονεῖς μου χώρισαν». Καί οἱ δύο γνωρίζουμε, ἐσεῖς στήν ποιμαντική σας καί ἐγώ ἀπό τό σχολεῖο, πώς τά ἐπίσημα διαζύγια ἔχουν φτάσει σε ἀπίστευτους ἀριθμούς, χωρίς νά ὑπολογίσουμε τά ἀφανῆ καί κεκρυμμένα. Πολλές φορές πάλι γινόμαστε μάρτυρες ἀκραίων συμπεριφορῶν μέ ἀνταγωνισμούς καί ἐντάσεις καί τά παιδιά παρατηρητές καί συχνά, μῆλον τῆς ἔριδος. Ὑπάρχουν φορές πού οἱ δύο γονεῖς ἔρχονται σε διαφορετική ὥρα να πάρουν τούς βαθμούς τοῦ παιδιοῦ τους καί εἶναι φορές πού ἀπολογούμεθα ἐπειδή τούς δώσαμε πρῶτα στόν ἄλλον.

Λοιπόν, τί νομίζετε; Τί κάνουμε; Τί λέμε;

ΜΗΤΡ. ΣΙΣΑΝΙΟΥ: Μπῆκα μιά φορά σε μιά τάξη καί λέω:

«Παιδιά, μπῆκε ἕνας παπάς στην τάξη. Ἔχετε κάτι νὰ τοῦ πεῖτε;»

Πετάγεται ἕνα δεκαπεντάχρονο, κατακκόνικο, τά μάτια του ἔξω, μέ ὁρμή, μέ θυμό, μέ ὅση δύναμη φωνῆς εἶχε, καί μοῦ λέει:

«Εγώ ἔχω κάτι νὰ σᾶς πῶ. Πρίν ἀπό τρεῖς ἡμέρες χωρίσανε οἱ γονεῖς μου. Ἐσεῖς τί ἔχετε νὰ μοῦ πεῖτε;»

Πάγωσε ὅλη ἡ τάξη. Βέβαια ἡ πείρα μου μοῦ λέει ὅτι ἕνα παιδί πού μιλάει ἔτσι δημόσια ἔχει φτάσει σε ἀπόγνωση. Ὁ Θεός, λοιπόν, μέ φώτισε καί τοῦ ἀπάντησα μέ τήν ἴδια ἔνταση:

«Ναί», τοῦ λέω, «ἔχω κάτι νὰ σοῦ πῶ».

Τὰ ἔχασε αὐτό.

«Τό πρῶτο πού ἔχω νὰ σοῦ πῶ εἶναι ὅτι πρέπει να σταθεῖς στα πόδια σου. Καί τό δεύτερο, πρέπει να μάθεις τό γιατί οἱ γονεῖς σου σήμερα ἐσένα σέ κάνουν καί ὑποφέρεις, γιά νά μήν ὑποφέρουν τά δικά σου τα παιδιά αὔριο. Ἀλλιῶς δέν ἔχεις το δικαίωμα να ρωτᾶς».

Πάγωσαν ὅλοι. Σιγά σιγά ἠρεμήσαμε καί μιλήσαμε ἐπί δύο ὧρες μέ ὅλη τήν τάξη. Καί τοῦ εἶπα μετά, καί πιό ἁπλά, ὅπως καί στούς ἄλλους:

«Παιδιά μου, εἶναι σημαντικό να μάθετε το γιατί ὑποφέρετε. Νά καταλάβετε, δηλαδή, ὅτι οἱ γονεῖς σας εἶναι ἀνίκανοι νὰ ἀγαπηθοῦν καί ἄρα ν᾿ ἀγαπήσουν κι ἐσᾶς. Πρέπει ὅμως να καταλάβετε, ὅτι αὐτή τους ἡ ἀναπηρία ἀρχίζει ἀπ᾿ τὰ δικά σας τά χρόνια».

Κοιτάω ἕναν νεαρό καί τοῦ λέω:

«Γιατί ἐσύ, λεβέντη μου, πρέπει να ξεκαθαρίσεις μέσα σου ἐάν αὐτή ἡ κοπελιά που στέκεται ἐκεῖ δίπλα σου εἶναι πρόσωπο ἀγάπης ἤ ἀντικείμενο χρήσης. Καί τό ἴδιο καί ἐσύ κοπελιά μου», λέω.

«Να μάθετε ν' ἀγαπᾶτε. Μαθαίνεται ἡ ἀγάπη; Καί βέβαια. Μάθημα πρῶτο, ἡ ἀναγνώριση τοῦ ἐγωισμοῦ. Ἄν δέν ὑπερβεῖτε τὸν ἐγωισμό σας, δέν θά φτάσετε ποτέ στήν ἀγάπη. Ἀκολουθοῦν ἀκόμη πολλά μαθήματα».

Ἀργότερα, μέ τό παιδί ἐκεῖνο μιλήσαμε καί ἰδιαιτέρως:

«Ναί, σέ καταλαβαίνω», τοῦ λέω, «σοῦ συμβαίνει κάτι φοβερό σε κάτι πού ἐσύ ἀγαπᾶς: Καί τούς δύο γονεῖς σου. Θέλεις νά εἶναι καί οἱ δύο μαζί σου. Ἐκεῖνοι ἴσως δέν εἶναι ἱκανοί οὔτε κἄν να διαχειριστοῦν μὲ ἀγάπη ἐσένα. Καί ἐδῶ ἀναδεικνύεται ἡ δική σου εὐθύνη: Νά μήν ἐμπλακεῖς σ' αὐτήν τή δική τους διαμάχη καί νά μπορέσεις νά σταθεῖς πιό μακριά. Θα σηκώσεις ἕνα βάρος. Κάποια ἄλλα παιδιά τῆς ἡλικίας σου σήκωσαν τό βάρος μιᾶς ζωῆς ὅταν πέθανε ὁ πατέρας τους μικρός, πόνεσαν κι ὅμως, τό ἀντιμετώπισαν. Πρέπει ν' ἀντιμετωπίσεις κι ἐσύ τά πράγματα καί ὄχι νά συντριβεῖς ἀπό αὐτό καί νά καταλήξεις σε λάθος δρόμους».

Το λέω συχνά:

«Καλά μου παιδιά, πρέπει νά καταλάβετε τό γιατί οἱ γονεῖς σας φτάσανε ἐδῶ. Τό χρειάζεστε καί στή δική σας ζωή: Νά δεχτεῖτε τά λάθη τους καί τίς ἀποτυχίες τους. Καί κάποτε, νά συγχωρήσετε».

Μοῦ κάνει ἐντύπωση, ξέρεις, ἡ ὡριμότητα πού δείχνουν τα παιδιά. Θυμᾶμαι ἕνα παιδί πού μίλησε γιά τή συμπεριφορά τοῦ πατέρα του καί στο τέλος μοῦ λέει:

«Τί νὰ πεῖς ὅμως, πάτερ. Πατέρας σου εἶναι...».

Καί λέω: Κοίταξε αὐτό τό παιδί, ἔφτασε να σηκώνει τό βάρος τοῦ ἀποτυχημένου πατέρα.

ΗΛ. ΛΙΑΜΗΣ: Ἔφτασε νά τόν σκεπάζει, ἔ;

ΜΗΤΡ. ΣΙΣΑΝΙΟΥ: Ναί. Τί νὰ πεῖς γι᾿ αὐτόν καί τί να τον κάνεις;

ΗΛ. ΛΙΑΜΗΣ: Ἀλήθεια, τί νά τόν κάνεις; Γιά φαντάσου! Ἀντιστροφή ρόλων, ἔ;

ΜΗΤΡ. ΣΙΣΑΝΙΟΥ: Δηλαδή δέν μπορεῖς νά παρηγορήσεις ἕνα παιδί μέ ψεύτικα λόγια, ἀλλά, ἀπ' τήν ἄλλη μεριά, εἶναι σημαντικό να σταθεῖ στα πόδια του. Μήν τρέχει σάν τήν ἄλλη κοπελιά πού συνάντησα, πού παίρνει ναρκωτικά γιά νά ἐκδικηθεῖ τὸν δικό της πατέρα!

Πηγή: "«Ἄκουσε καλό μου παιδὶ» Ἀπαντήσεις σὲ νέους ἀπὸ ἕναν Ἐπίσκοπο Ἀγάπης", Συνεντεύξεις στόν Ἠλία Λιαμῆ, ἐκδ. Ἀρχονταρίκι, 14η ἔκδοση, σέλ.99-103

The post Ὁ Μητροπολίτης Σισανίου καὶ Σιατίστης Παῦλος μιλάει γιὰ τὸ διαζύγιο στὰ παιδιά appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ἐπέσχεν ὄμβρον, πῦρ τρίτον φέρων κάτω,
Σχίζει δὲ ῥεῖθρον Ἠλίας τρέχων ἄνω.
Δίφρῳ ἀνηρπάγης περὶ εἰκάδα, Ἠλία ἱππεῦ.

Μέσα στὴ χορεία τῶν Προφητῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ξεχωριστὴ εἶναι ἡ θέση τοῦ προφήτη Ἠλία. Στὴν Καινὴ Διαθήκη τὸ ὄνομα τοῦ προφήτη Ἠλία ἀναφέρεται πολλὲς φορὲς ἀπὸ τὸν ἴδιο τόν Ἰησοῦ Χριστό. Ὁ Ζαχαρίας, ὁ πατέρας τοῦ Προδρόμου, εἶπε πὼς ὁ Ἰωάννης θὰ ἐρχόταν «ἐν πνεύματι καὶ δυνάμει Ἠλίου» (Λούκ., κέφ. ἄ, στ. 17), θὰ εἶχε δηλαδὴ τὰ γνωρίσματα καὶ τὸ ζῆλο τοῦ προφήτη Ἠλία, θὰ ἦταν ὁ ἴδιος ὁ προφήτης Ἠλίας, ὅπως ὁ λαὸς τὸν περίμενε νὰ ξανάρθει. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὅταν ἔδωσε μαρτυρία γιὰ τὸν πρόδρομο Ἰωάννη κι ἔπλεξε τὸ ἐγκώμιο του, εἶπε πὼς αὐτὸς ἦταν ὁ Ἠλίας «Ἂν θέλετε, νὰ τὸ παραδεχθεῖτε, αὐτὸς εἶναι ὁ Ἠλίας, ποὺ ἔμελλε νὰ ἔλθει».

Τὸ πιὸ σπουδαῖο εἶναι ὅτι οἱ μαθητὲς ἐπάνω στὸ βουνό, κατὰ τὴ θεία Μεταμόρφωση, εἶδαν τοὺς δυὸ Προφῆτες, τὸν Μωϋσὴ καὶ τὸν Ἠλία, νὰ συνομιλοῦν μὲ τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Ὅλα αὐτὰ φανερώνουν τὴν ξεχωριστὴ θέση τοῦ προφήτη Ἠλία ἀνάμεσα στοὺς Προφῆτες καὶ μέσα στὴ συνείδηση τοῦ λαοῦ. Ἀκόμα καὶ στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀκούοντας τὴ διδασκαλία καὶ βλέποντας τὰ θαύματά του, ἔβλεπαν τὸν προφήτη Ἠλία, ποὺ εἶχε ξανάρθει. Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ρώτησε· «Τίνα μὲ λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι εἶναι;». Κι οἱ μαθητὲς εἶπαν: «Ἰὠάννην τὸν βαφτιστήν, ἄλλοι δὲ Ἠλίαν….».

Ὁ προφήτης Ἠλίας ἔζησε τὸν 9 π.Χ. αἰῶνα καὶ ἦταν γιὸς τοῦ Σωβὰκ καὶ καταγόταν ἀπὸ τὴ Θέσβη (γι’ αὐτὸ καὶ ὀνομάστηκε Θεσβίτης), τὸ σημερινὸ El Istib, τῆς περιοχῆς Γαλαὰδ καὶ ἄνηκε στὴν φυλή του Ἀαρῶν. Ὅταν γεννήθηκε, ὁ πατέρας του εἶδε μία θεία ὀπτασία: Δύο ἄνδρες λευκοφορεμένοι τὸν ὀνόμαζαν Ἠλία, τὸν σπαργάνωναν μὲ φωτιὰ καὶ τοῦ ἔδιναν φλόγα νὰ φάει. Τότε ὁ πατέρας του, πῆγε στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ἀφοῦ περιέγραψε τὴν ὀπτασία στοὺς ἱερεῖς, ἐκεῖνοι τοῦ εἶπαν ἑρμηνεύοντας τὴν ὀπτασία, ὅτι ὁ γιός του θὰ γίνει προφήτης καὶ θὰ κρίνει τὸ Ἰσραὴλ μὲ δίκοπο μαχαίρι καὶ φωτιά.

Ὁ Προφήτης Ἠλίας ἄσκησε τὸ προφητικό του χάρισμα ἐπὶ 25 ἔτη στὰ χρόνια του βασιλέα Ἀχαάβ, ποὺ βασίλεψε στὰ 873 – 854 π.Χ.

Ὁ Ἀχαὰβ καὶ μάλιστα ἡ γυναῖκα τοῦ Ἰεζάβελ ἦσαν ἄνθρωποι ἀσεβεῖς κι ἐναντίον τους ἦταν ὁ πόλεμος τοῦ προφήτη Ἠλία. Ἡ Ἰεζάβελ, ποὺ δὲν ἦταν ἰσραηλίτισσα καὶ γινόταν αἰτία νὰ νοθεύεται ἡ πίστη ἀπὸ εἰδωλολατρικὰ ἔθιμα, αὐτὴ λοιπὸν κυνήγησε πολὺ τὸν προφήτη Ἠλία, γι’ αὐτὸ κι ἐκεῖνος ἀναγκαζόταν διαρκῶς νὰ φεύγει καὶ νὰ κρύβεται. Ἡ Ἰεζάβελ κυνηγοῦσε τὸν προφήτη Ἠλία, ὅπως ἡ Ἠρωδιάδα τὸν Ἰωάννη τὸν Πρόδρομο.

Πρῶτο μεγάλο σημεῖο, ποὺ ἔδωσε ὁ προφήτης Ἠλίας, ἦταν ποὺ προσευχήθηκε καὶ δὲν ἔβρεξε γιὰ τριάμισι χρόνια. Σ’ αὐτὸ τὸ διάστημα ὁ Προφήτης κρυβόταν σὲ μιὰ σπηλιὰ σ’ ἕνα χείμαρρο πὲρ’ ἀπὸ τὸν Ἰορδάνη. Ἐκεῖ ὑπῆρχε λίγο νερὸ κι ἕνας κόρακας τοῦ πήγαινε τροφὴ κάθε πρωί. Ὅταν στέρεψε τὸ νερό, ἔφυγε ὁ Προφήτης καὶ πῆγε στὰ Σάρεπτα τῆς Σιδωνίας· ὅλα αὐτὰ μὲ ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖ φιλοξενήθηκε σὲ μιὰ χήρα γυναῖκα, ποὺ εἶχε λίγο ἀλεύρι καὶ λίγο λάδι, κι ὅμως ἔτρωγαν ὅλο τὸν καιρὸ καὶ δὲν ἔλειψαν. Ἡ χήρα γυναῖκα εἶχε ἕνα παιδὶ κι ἔτυχε νὰ ἀρρωστήσει καὶ νὰ πεθάνει. Τότε ὁ Προφήτης προσευχήθηκε κι ἀνάστησε τὸ παιδί.

Δεύτερο μεγάλο σημεῖο, ποὺ ἔδειξε ὁ Προφήτης Ἠλίας, ἦταν ποὺ προσευχήθηκε κι ἦλθε φωτιὰ ἀπὸ τὸν οὐρανό. Μὲ προσταγῇ τοῦ βασιλέα Ἀχαάβ, μαζεύτηκαν τετρακόσιοι εἰδωλολάτρες ψευτοιερεῖς, ποὺ τοὺς προστάτευε ἡ Ἰεζάβελ. Τότε ὁ προφήτης Ἠλίας τους προκάλεσε σ’ ἕνα διαγωνισμό. Τοῦ εἶπε κι ἔβαλαν πάνω στὸ θυσιαστήριο τὰ ξύλα καὶ τὸ σφάγιο γιὰ θυσία, καὶ ἄρχισαν νὰ τρέχουν γύρω καὶ νὰ φωνάζουν ὅλη τὴν ἥμερα τὸν ψεύτικο θεὸ Βάαλ, γιὰ νὰ ρίξει φωτιὰ· «καὶ οὐκ ἢν φωνὴ καὶ οὐκ ἢν ἀκρόασις». Τότε ὁ Προφήτης τους εἶπε· «Κάνετε πέρα! Τώρα θὰ κάνω ἐγὼ τὴ θυσία μου». Ἔκανε δικό του θυσιαστήριο, ἔβαλε κι ἔβρεξαν καλὰ τρεὶς φορὲς τὰ ξύλα μὲ νερὸ κι ὕστερα προσευχήθηκε. Ἔπεσε τότε φωτιὰ ἀπὸ τὸν οὐρανὸ κι ἀναποδογύρισε κι ἔκαψε ὁλόκληρο τὸ θυσιαστήριο.

Ὕστερα ἀπ’ αὐτὸ τὸ σημεῖο, ὁ λαὸς ἔπιασε τους τετρακόσιους ψευτοϊερεῖς κι ὁ προφήτης Ἠλίας τους τιμώρησε αὐστηρά. Ἡ Ἰεζάβελ, ἀγριεμένη, κυνήγησε τὸν Προφήτη κι ἐκεῖνος ἔφυγε ψηλὰ στὸ Χωρήβ, ἐκεῖ ποὺ πρὶν πεντακόσια χρόνια ὁ Μωϋσὴς ἄκουσε τὴ φωνὴ τοῦ Θεοῦ κι εἶδε τὴ βάτο νὰ φλέγεται καὶ νὰ μὴν καίγεται. Ἐκεῖ ὁ προφήτης Ἠλίας κρυβόταν σὲ μιὰ σπηλιὰ κι ὁ Θεὸς τὸν δίδαξε ἕνα σπουδαῖο μάθημα. Τοῦ εἶπε· «Ἀνέβα ψηλὰ στὴν κορυφή, καὶ θὰ δεῖς τὸ Θεό. Θὰ περάσει δυνατὸς ἀέρας· θὰ γίνει σεισμὸς· θὰ δεῖς φωτιὰ καὶ θὰ περάσει ἕνα ἀνάλαφρο καὶ δροσερὸ ἀεράκι. Ὁ Θεὸς δὲν θὰ εἶναι οὔτε στὴ θύελλα οὔτε στὸ σεισμὸ οὔτε στὴ φωτιά, ἀλλὰ στὸ ἀνάλαφρο ἀεράκι».

Ἄλλα θαυμαστὰ σημεῖα τοῦ πορφήτη Ἠλία ἦταν ὅτι διέσχισε τὸν Ἰορδάνη ποταμὸ μὲ τὴν μυλωτή του καὶ τέλος ὅτι ἀντὶ νὰ πεθάνει ἀνελήφθη μὲ ἅρμα πυρὸς στὸν οὐρανό.

Νὰ σημειώσουμε, ὅτι ὁ προφήτης Ἠλίας, μετὰ ἀπὸ ὀκτὼ ἢ δέκα χρόνια ἀπὸ τὴν ἀνάληψη του, ἀπέστειλε γράμματα (ἴσως δι’ Ἀγγέλου) στὸν βασιλέα Iωράμ, προβλέποντας τὸν θάνατο τοῦ ἐπειδὴ ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τὴν λατρεία τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ: «καὶ ἦλθεν αὐτῷ ἐν γρὰφῇ παρὰ ᾿Ἥλιοὺ τοῦ πρὸφήτου λέγων· τάδε λέγει Κύριος Θὲὸς Δαὺὶδ τοῦ πάτρός σου· ἀνθ’ ὧν οὐκ ἐπορεύθης ἐν ὁδῷ ᾿Ἴωσαφὰτ τοῦ πάτρός σου καὶ ἐν ὁδοῖς ᾿Ἀσὰ βασιλέως ᾿Ἰούδα» (Παραλειπομένων Β’, κέφ. 21, στίχος 12).

Τὸ δὲ βιβλίο Σοφία Σειρὰχ ἀναφέρει ὅτι: «ΚΑΙ ἀνέστη ᾿Ἠλίας πρὸφήτης ὡς πῦρ, καὶ ὁ λόγος αὐτοῦ ὡς λὰμπὰς ἐκαίετο…. ὡς ἐδοξάσθης, ᾿Ἠλία, ἐν τοῖς θαυμασίοις σου· καὶ τίς ὅμοιός σοὶ καυχᾶσθαι; ὁ ἐγείρας νὲκρὸν ἐκ θὰνάτου καὶ ἐξ ᾅδοὺ ἐν λόγῳ ῾Ὑψίστου· ὁ καταγαγὼν βασιλεῖς εἰς ἀπώλειαν καὶ δεδοξασμένους ἀπὸ κλίνης αὐτῶν· ὁ ἀκούων ἐν Σὶνᾷ ἐλεγμὸν καὶ ἐν Χὼρὴβ κρίματα ἐκδικήσεως· ὁ χρίων βασιλεῖς εἰς ἀνταπόδομα καὶ πρὸφήτας διαδόχους μετ᾿ αὐτόν· ὁ ἀναληφθεὶς ἐν λὰίλαπι πῦρὸς ἐν ἅρματι ἵππων πῦρίνων…. μὰκάριοι οἱ ἰδόντες σὲ καὶ οἱ ἐν ἀγαπήσει κεκοσμημένοι, καὶ γὰρ ἡμεῖς ζῶῇ ζήσόμεθα.» (Σοφία Σειράχ, μή’, 1<-11>).

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Ὁ ἔνσαρκος Ἄγγελος, τῶν Προφητῶν ἡ κρηπίς, ὁ δεύτερος Πρόδρομος, τῆς παρουσίας Χριστοῦ, Ἠλίας ὁ ἔνδοξος, ἄνωθεν καταπέμψας, Ἐλισαίῳ τὴν χάριν, νόσους ἀποδιώκει, καὶ λεπροὺς καθαρίζει, διὸ καὶ τοῖς τιμῶσιν αὐτόν, βρύει ἰάματα.

Κοντάκιον
Ἦχος β’. Αὐτόμελον.

Προφῆτα καὶ προόπτα τῶν μεγαλουργιῶν τοῦ Θεοῦ, Ἠλία μεγαλώνυμε, ὁ τῷ φθέγματί σου στήσας τὰ ὑδατόῤῥυτα νέφη, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, πρὸς τὸν μόνον φιλάνθρωπον.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
20 Ἰουλίου 2026 ἑορτάζουν:

Προφήτης Ἠλίας ὁ Θεσβίτης

Ἀνάμνηση τῶν ἐγκαινίων τοῦ Ναοῦ τοῦ Τιμίου Προδρόμου τῆς Μονῆς Στουδίου

Ὅσιος Ἀβραάμ του Κουκχλόμα

Ἀνακομιδὴ Ἱερῶν Λειψάνων τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου ἡγουμένου τῆς Μονῆς Μπρέστ

Σύναξη τῶν Ρώσων ἁγίων τῶν ἐν Γαλλίᾳ τελειωθέντων

The post Προφήτης Ἠλίας ὁ Θεσβίτης (20/7/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΔΕΥΤΕΡΑ - ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΝΔΟΞΟΥ
ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΣΒΙΤΟΥ
Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν
4: 22–30

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐθαύμαζον οἱ ὄχλοι ἐπὶ τοῖς λόγοις τῆς χάριτος τοῖς ἐκπορευομένοις ἐκ τοῦ στόματος τοῦ Ἰησοῦ καὶ ἔλεγον· Οὐχ οὗτός ἐστιν ὁ υἱὸς Ἰωσὴφ ; καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· Πάντως ἐρεῖτέ μοι τὴν παραβολὴν ταύτην· ἰατρέ, θεράπευσον σεαυτόν· ὅσα ἠκούσαμεν γενόμενα ἐν τῇ Καπερναοὺμ, ποίησον καὶ ὧδε ἐν τῇ πατρίδι σου. εἶπε δέ· Ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι οὐδεὶς προφήτης δεκτός ἐστιν ἐν τῇ πατρίδι αὐτοῦ. ἐπ’ ἀληθείας δὲ λέγω ὑμῖν πολλαὶ χῆραι ἦσαν ἐν ταῖς ἡμέραις Ἠλιού ἐν τῷ Ἰσραήλ, ὅτε ἐκλείσθη ὁ οὐρανὸς ἐπὶ ἔτη τρία καὶ μῆνας ἕξ, ὡς ἐγένετο λιμὸς μέγας ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν, καὶ πρὸς οὐδεμίαν αὐτῶν ἐπέμφθη Ἠλίας εἰ μὴ εἰς Σαρεπτὰ τῆς Σιδωνίας πρὸς γυναῖκα χήραν. καὶ πολλοὶ λεπροὶ ἦσαν ἐπὶ Ἐλισαίου τοῦ προφήτου ἐν τῷ Ἰσραὴλ, καὶ οὐδεὶς αὐτῶν ἐκαθαρίσθη εἰ μὴ Νεεμὰν ὁ Σύρος. καὶ ἐπλήσθησαν πάντες θυμοῦ ἐν τῇ συναγωγῇ ἀκούοντες ταῦτα, καὶ ἀναστάντες ἐξέβαλον αὐτὸν ἔξω τῆς πόλεως καὶ ἤγαγον αὐτὸν ἕως ὀφρύος τοῦ ὄρους, ἐφ’ οὗ ἡ πόλις αὐτῶν ᾠκοδόμητο, εἰς τὸ κατακρημνίσαι αὐτόν· αὐτὸς δὲ διελθὼν διὰ μέσου αὐτῶν ἐπορεύετο.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 20/7/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.