Ἡ ἐκπομπὴ τοῦ Διονύση Μακρῆ 2/7/2026

ἀντιγράψτε https://youtu.be/Atn1y20Hh60

The post Τελευταία εὐκαιρία γιά Ἐρντογάν… appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ο ΘΕΟΣ εἶναι πῦρ καταναλίσκον

῞Οταν ἕνα ἀντικείμενο ἀγγίζη τὸ πῦρ, ἀλλοιοῦται: ἤ καίγεται, ἤ θερμαίνεται.

῎Ετσι ἐπίσης καὶ ὁ ἄνθρωπος, ὅταν ἀγγίζη τὸν Θεὸ ἤ καταστρέφεται ἤ σώζεται. Πῦρ – πάντοτε πῦρ! ᾿Απὸ τὴν ἐπαφὴ μὲ αὐτὸ προκύπτει ἤ στάκτη ἤ ἀτσάλι, ἀνάλογα μὲ τὸ τὶ ἀγγίζεται.

῎Ετσι συμβαίνει καὶ μὲ τὸν ἄνθρωπο, καὶ τὸ πᾶν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸ τὶ φέρνει στὸ θεῖον Πῦρ - σὲ τὶ κατάστασι εὑρισκόμενος ἀγγίζει τὸν Θεό. ῎Αν διατηρῆ τὸν ἑαυτό του σὰν τὸν σίδηρο, ἡ δύναμις τοῦ σιδήρου γίνεται ἀτσάλι. ῎Αν ἀφήνη τὸν ἑαυτό του νὰ περιέλθη στὴν ἀδυναμία τοῦ ἀχύρου – τότε θὰ κατακαῆ.

Κάθε ἄνθρωπος, ἀργὰ ἤ γρήγορα, θὰ ἀγγίξη ἀναπόφευκτα τὸν Θεό, καὶ ἀλλοίμονο στὸν ἄνθρωπο ἄν δὲν προετοιμάζεται γιὰ τὴν συνάντησι αὐτή.

῾Ο Τολστόϋ ἀφρόντιστα, μὲ αὐτοπεποίθησι καὶ χωρὶς φόβο Θεοῦ, πλησίασε τὸν Θεό, κοινώνησε ἀνάξια καὶ ἔγινε ἕνας ἀποστάτης.

῾Η ὥρα πλησιάζει, εἴτε τὸ θέλουμε εἴτε ὄχι, ποὺ ἡ ἐπαφὴ μὲ τὴν δύναμι τοῦ Θεοῦ θὰ ἔλθη.

Τὸ πτῦον (φτυάρι) τοῦ λικμίσματος εἶναι στὴν χεῖρα τοῦ Κυρίου. ῾Ο σῖτος καὶ τὸ ἄχυρο λικμίζονται, καὶ ὁ ἄνεμος παίρνει τὸ ἄχυρο, ἐνῶ ὁ σῖτος πίπτει στοὺς πόδας τοῦ γεωργοῦ καὶ φυλάσσεται στὴν σιταποθήκη· τὸ ἄχυρο ἀφήνεται ἤ κατακαίεται.

῾Η συνάντησις μὲ τὸν Κύριο εἶναι ἀναπόφευκτη καὶ πρέπει νὰ προετοιμαζώμεθα γι' αὐτήν.

Οἱ ἁμαρτίες μας εἶναι ἄχυρο, τὸ ὁποῖο θὰ κατακαῆ κατὰ τὴν συνάντησι αὐτή.

Πρέπει νὰ ἐκφέρουμε τὴν καταδίκη τοῦ ἑαυτοῦ μας ἀπὸ πρίν, καὶ προετοιμαζόμενοι γιὰ τὴν συνάντησι αὐτή, νὰ χωριζώμεθα ἀπὸ τὸ ἄχυρο καὶ νὰ κατακαίουμε τὸ ἄχυρο τῶν ἁμαρτιῶν διὰ τῆς μετανοίας.

Αὐτές, οἱ ἁμαρτίες, εἴτε θὰ κατακαοῦν μόνες, εἴτε ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἔχει δοθῆ στὶς ἁμαρτίες θὰ κατακαῆ μαζὶ μὲ αὐτές.

Πρέπει νὰ ἐνθυμούμεθα τὴν Φοβερὰ Κρίσι καὶ νὰ ἀντιμετωπίζουμε δεόντως τὴν ἡμέρα αὐτὴ καὶ τὸ γεγονός.

Πρέπει νὰ καθαρίζουμε τὴν ψυχή μας, πρέπει νὰ προσευχώμεθα. Πρέπει νὰ ἀντιμετωπίζουμε τὸ γεγονὸς αὐτὸ καθαρὰ καὶ συνειδητά, καὶ ὄχι σὰν τὸ ζῶο ἐκεῖνο [τὴν στρουθοκάμηλο], τὸ ὁποῖο κρύβει τὸ κεφάλι του γιὰ νὰ μὴ βλέπη τὸν κίνδυνο...

-Δὲν ὑπάρχει τόπος ποὺ μπορεῖ κανεὶς νὰ κρυφτεῖ ἀπὸ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ χωρὶς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ δὲν γίνεται τίποτα, δὲν πέφτει οὔτε μία τρίχα ἀπὸ τὸ κεφάλι μας.

-Νὰ εἶστε προσεκτικοί. Νὰ εἶστε σὲ ἐπιφυλακὴ γιὰ τὴν ψυχή σας! Νὰ στρέφετε τοὺς λογισμούς σας μακριὰ ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ γρήγορα παρέρχονται, καὶ νὰ τοὺς προσηλώνετε σὲ ἐκεῖνα ποὺ εἶναι αἰώνια. Ἔτσι θὰ βρεῖτε τὴν χαρὰ ποὺ ποθεῖ ἡ ψυχή σας, καὶ γιὰ τὴν ὁποία διψᾶ ἡ καρδιά σας.

-Ὅλοι ἁμαρτάνουμε, ὅλοι παραβαίνουμε τὶς ἐντολὲς τοῦ Χρίστου καὶ τοὺς κανόνες τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας, ὡστόσο, κάποιοι ὁμολογοῦν ὅτι εἶναι ἁμαρτωλοὶ καὶ μετανοοῦν γιὰ τὰ ἀνομήματά τους, ἀντιθέτως ἄλλοι ἀπορρίπτουν τοὺς ἱεροὺς κανόνες ἰσχυριζόμενοι ὅτι εἶναι ξεπερασμένοι καὶ ὄχι πλέον ἀπαραίτητοι, ὡσὰν νὰ εἴμαστε πνευματικότεροι ἀπὸ ἐκείνους ποῦ μᾶς παρέδωσαν τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς κανόνες, τοὺς ὁποίους ὁ ἴδιος ὁ Κύριος τοὺς ἔδωσε στοὺς Ἀποστόλους Τοῦ καὶ στοὺς Ἱεράρχες. Ἐνώπιόν μας ἐκτείνονται δύο μονοπάτια: τὸ μονοπάτι τοῦ σοφοῦ ληστῆ καὶ τὸ μονοπάτι τοῦ ληστῆ ποῦ ἀποβλήθηκε στὴν κόλαση ὑπὸ τὸ βάρος τῆς βλασφημίας του.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ

Ἔχετε ποτὲ παρατηρήσει τὴν ζωὴ τῆς καρδιᾶς; Δοκιμάστε νὰ τὸ κάνετε, ἔστω γιὰ ἕνα μικρὸ διάστημα, καὶ παρατηρῆστε τί θὰ ἀνακαλύψετε: Προκύπτει κάτι δυσάρεστο, καὶ ταράζεστε. Σᾶς βρίσκει κάποια δυστυχία, καὶ νοιώθετε λύπηση γιὰ τὸν ἑαυτό σας. Βλέπετε κάποιον ποὺ δὲν συμπαθεῖτε, καὶ ἀμέσως ἀναβλύζει μέσα σας ἡ ἐχθρότητα. Συναντιέστε μὲ κάποιον ἰσότιμό σας, ὁ ὁποῖος ἐν τῷ μεταξύ σας ἔχει προσπεράσει κοινωνικά, καὶ ἀρχίζετε νὰ τὸν φθονεῖτε. Ἀναπολεῖτε τὰ ταλέντα σας καὶ τὶς ἱκανότητές σας, καὶ ἀρχίζετε νὰ νοιώθετε ὑπερηφάνεια...

Ὅλη αὐτὴ ἡ σαπίλα: ματαιοδοξία, σαρκικὴ ἐπιθυμία, λαιμαργία, ἀκηδία, κακία... ἡ μία στοιβαγμένη πάνω στὴν ἄλλη, τελικὰ καταστρέφουν τὴν καρδιά. Καὶ ὅλα αὐτὰ μποροῦν νὰ διαπεράσουν τὴν καρδιὰ μέσα σὲ λίγα μόνο λεπτά.

Γιὰ τὸν λόγο αὐτό, κάποιος ἀσκητὴς ποὺ ἀσκοῦσε αὐστηρὸ ἔλεγχο στὸν ἑαυτό του, εἶπε -πολὺ σωστά- ὅτι «ἡ καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι γεμάτη ἀπὸ δηλητηριώδη φίδια. Μόνο οἱ καρδιὲς τῶν ἁγίων εἶναι ἀπαλλαγμένες ἀπὸ αὐτὰ τὰ φίδια: τὰ πάθη.»

ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ

Πρέπει νὰ προβοῦμε σὲ ἀποφασιστικὴ ρήξη μὲ τὸν Οἰκουμενισμό, καὶ δὲν πρέπει νὰ ἔχουμε καμία κοινωνία μὲ τοὺς συνοδοιπόρους του.

Ὁ δρόμος μας δὲν εἶναι ὁ δικός τους.

Πρέπει νὰ τὸ ποῦμε αὐτὸ μὲ ἀποφασιστικότητα καὶ νὰ τὸ δείξουμε μὲ τὶς πράξεις μας.

Μία ἐποχὴ πραγματικῆς ὁμολογίας ἔρχεται γιά μας, μία ἐποχὴ ποὺ ἴσως παραμείνουμε μόνοι καὶ διωκόμενοι.

Στὸ βαθμὸ ποὺ ὅλες οἱ Ὀρθόδοξες Τοπικὲς Ἐκκλησίες ἔχουν πλέον εἰσέλθει στὶς τάξεις τοῦ «Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν» καὶ ἔχουν ὡς ἐκ τούτου προδώσει τὴν Ὀρθοδοξία, ἔχει ἔρθει ἡ ὥρα τῆς πλήρους ἀπομονώσεώς μας.

Δὲν μποροῦμε καὶ δὲν πρέπει νὰ ἔχουμε καμία κοινωνία μὲ ἀποστάτες τῆς ἀληθινῆς Ὀρθοδοξίας, καὶ πρέπει νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι, ἐὰν ἀπαιτηθεῖ, νὰ ἀναχωρήσουμε στὶς “κατακόμβες”.

Ἡ θέση μας ὡς μαχητὲς καὶ ὁμολογητὲς τῆς καθαρῆς καὶ ἀμόλυντης ἀλήθειας τοῦ Χριστοῦ, μᾶς θέτει κάτω ἀπὸ μεγάλη ὑποχρέωση, περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλη φορά στὸ παρελθόν.

ΓΙΑ ΤΑ ΕΣΧΑΤΑ ΧΡΟΝΙΑ

Στὰ ἔσχατα χρόνια τὸ κακὸ καὶ ἡ αἵρεση θὰ ἔχει ἐξαπλωθεῖ τόσο πολύ... ποὺ οἱ πιστοί, δὲν θὰ βρίσκουν ἱερέα καὶ ποιμένα νὰ τοὺς προστατεύσει ἀπὸ τὶς πλάνες καὶ νὰ τοὺς ὁδηγήσει στὴν πολυπόθητη σωτηρία...

Τότε οἱ πιστοί, δὲν θὰ μποροῦν νὰ δεχθοῦν ἀσφαλεῖς ὁδηγίες ἀπὸ ἀνθρώπους ἀλλὰ ὁδηγός τους θὰ εἶναι τα κείμενα τῶν ἁγίων Πατέρων...

Ἰδίως σ' αὐτὴ τὴν ἐποχὴ ὁ κάθε πιστὸς θὰ εἶναι ὑπεύθυνος γιὰ ὅλο τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας...

Ἀδελφοὶ καιρὸς νὰ ἀναλάβουμε ὅλοι τὶς εὐθύνες μας ἀπέναντι στὸ Θεὸ καὶ τὴν ἱστορία...

The post Ἀποφθέγματα Ἁγίου Ἰωάννη Μαξίμοβιτς Ἐπισκόπου Σανγκάης καὶ Σὰν Φρανσίσκο appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Τοῦ Λάμπρου Κ. Σκόντζου
Θεολόγου – Καθηγητοῦ

Ἡ ρωσικὴ Ὀρθοδοξία ἔχει νὰ παρουσιάσει ἕνα μεγάλο νέφος ἁγίων, τὸ ὁποῖο κοσμεῖ τὸ ἁγιολογικὸ στερέωμα τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἰδιαίτερα ἀνάδειξη ἁγίων ἔχουμε στὰ νεώτερα χρόνια, ὅταν ἡ Ρωσικὴ Ἐκκλησία εἶχε εἰσέλθει στὶς γνωστὲς ἱστορικές της περιπέτειες. Ἕνα ἀπὸ τοὺς σύγχρονους ἐπιφανεῖς Ρώσους ἁγίους εἶναι καὶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς, Ἐπίσκοπος Σαγκάης καὶ Σὰν Φρανσίσκο, τῆς ὀρθοδόξου ρωσικῆς διασπορᾶς.

Γεννήθηκε στὶς 4 Ἰουνίου τοῦ 1896 στὸ χωριὸ Ἀντάμοβκα τῆς ἐπαρχίας Χαρκὼβ στὴ Νότια Ρωσία. Τὸ βαπτιστικό του ὄνομα ἦταν Μιχαήλ. Οἱ γονεῖς του ὀνομάζονταν Μπόρις καὶ Γλαφύρα καὶ ἦταν ἀπόγονοι τῆς ὀνομαστῆς ἀριστοκρατικῆς καὶ εὐσεβοῦς οἰκογένειας Μαξίμοβιτς. Μάλιστα ἕνα μέλος τῆς οἰκογένειας, ὁ Ἰωάννης Μαξίμοβιτς, ὑπῆρξε ὀνομαστὸς Ἱεράρχης, Ἐπίσκοπος Τομπόλσκ, ὁ ὁποῖος ἔγινε ἅγιος (ἑορτάζει στὶς 10 Ἰουνίου) καὶ τὸ τίμιο λείψανό του, παραμένει ἄφθορο στὴν πόλη Τομπόλσκ.

Οἱ εὐσεβεῖς γονεῖς του τὸν μεγάλωσαν μὲ τὴν πίστη στὸ Θεὸ καὶ τὴν εὐλάβεια στὴν Ὀρθοδοξία. Ἀλλὰ καὶ ὁ ἴδιος ἔδειχνε ἀπὸ μικρὸς μιὰ ἀσυνήθιστη ἀγάπη γιὰ τὸ Θεὸ καὶ ἰσχυρὴ ροπὴ νὰ ζεῖ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ζωή.

Ἂν καὶ φιλάσθενος, ἔτρωγε λίγο καὶ τηροῦσε ὅλες τὶς νηστεῖες τῆς Ἐκκλησίας. Τοῦ ἄρεσε νὰ συχνάζει στὴν Ἐκκλησία καὶ ὅταν ἔπαιζε μὲ τὰ στρατιωτάκια του τὰ ἔντυνε μοναχούς. Προσευχόταν μὲ κατάνυξη πολλὲς ὧρες, στεκούμενος ὄρθιος. Τοῦ ἄρεσε νὰ συλλέγει εἰκόνες, θρησκευτικὰ βιβλία καὶ νὰ διαβάζει βίους ἁγίων. Φρόντιζε δὲ νὰ τοὺς διηγεῖται στὰ τέσσερα μικρότερα ἀδέλφια του. Μὲ τὸν ἑαυτό του ἦταν πολὺ αὐστηρὸς καὶ ἐφάρμοζε μὲ ἀκρίβεια τὶς ἐκκλησιαστικὲς καὶ ἐθνικὲς παραδόσεις. Ἡ παιδαγωγός του Γαλλίδα, ἐντυπωσιάστηκε τόσο ἀπὸ τὴ βίωση τῆς Ὀρθοδοξίας τοῦ μαθητῆ της, τοῦ Μιχαήλ, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μεταστραφεῖ καὶ νὰ βαπτιστεῖ ὀρθόδοξη!

Στὰ 1907, σὲ ἡλικία ἕντεκα ἐτῶν, οἱ γονεῖς του ἔστειλαν τὸν Μιχαὴλ νὰ σπουδάσει στὴν Στρατιωτικὴ Σχολὴ τῆς πόλης Πολτάβα. Ἐκεῖ γνώρισε καὶ συνδέθηκε μαζί του τὸν σεβάσμιο Ἐπίσκοπο Πολτάβας Θεοφάνη, ὁ ὁποῖος ἐνθουσίασε τὸν Μιχαὴλ καὶ ἄσκησε μεγάλη ἐπιρροὴ στὴν ψυχή του. Τοῦ ἐνέπνευσε ἰσχυρὴ πίστη στὸ Θεό. Σὲ κάποια στρατιωτικὴ παρέλαση, ἐνῷ περνοῦσε μπροστὰ ἀπὸ τὸν Καθεδρικὸ ναὸ τῆς πόλεως, ὁ νεαρὸς Μιχαὴλ ἔκαμε τὸ σταυρό του, κάτι ποὺ ἀπαγόρευε τὸ στρατιωτικὸ πρωτόκολλο τὴν ὥρα τῆς παρέλασης. Οἱ συμμαθητές του τὸν περιγέλασαν καὶ οἱ καθηγητὲς ἀποφάσισαν νὰ τὸν τιμωρήσουν. Ὅμως ὁ πρίγκιπας Κωνσταντῖνος, ποὺ ἦταν ἔφορος τῆς σχολῆς πρότεινε νὰ μὴν τιμωρηθεῖ, διότι διέγνωσε σ’ αὐτὸν βαθειὰ θρησκευτικὴ πίστη.

Στὰ 1914 ἀποφοίτησε ἀπὸ τὴν στρατιωτικὴ ἀκαδημία, ἀλλὰ ἐπειδὴ δὲν ἤθελε νὰ ἀκολουθήσει στρατιωτικὴ καριέρα, ἐξεδήλωσε τὴν ἐπιθυμία νὰ σπουδάσει Θεολογία, στὴ Θεολογικὴ Σχολή του Κιέβου. Οἱ γονεῖς του ἀντέδρασαν καὶ ἔτσι ἀναγκάστηκε νὰ σπουδάσει νομικὰ καὶ ἔτσι γράφηκε στὴ Νομικὴ Σχολή.

Τὸ 1917 ξέσπασε ἡ ὀκτωβριανὴ ἐπανάσταση στὴ Ρωσία καὶ ἡ χώρα κατελήφθη ἀπὸ τοὺς ἀθέους μαρξιστές. Στὰ 1921 ξέσπασε ἐμφύλιος πόλεμος, ὁ ὁποῖος ἀνάγκασε πολλοὺς Ρώσους νὰ καταφύγουν στὸ ἐξωτερικό. Μαζὶ μὲ αὐτούς, ἔφυγε καὶ ἡ οἰκογένεια τοῦ Μιχαὴλ καὶ ἐγκαταστάθηκε στὴ Γιουγκοσλαβία. Ὁ Μιχαὴλ γράφηκε στὴ Θεολογικὴ Σχολή του Βελιγραδίου, ἐνῷ παράλληλα πωλοῦσε ἐφημερίδες γιὰ νὰ ζήσει.

Μέσα του γεννήθηκε ἡ ἐπιθυμία νὰ γίνει κληρικὸς καὶ νὰ ὑπηρετήσει τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι τὸ 1924 χειροθετήθηκε ἀναγνώστης ἀπὸ τὸν Ἐπίσκοπο Ἀντώνιο τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας στὸ Βελιγράδι. Δύο χρόνια μετά, τὸ 1926, χειροτονήθηκε διάκονος καὶ ἐκάρη μοναχός, μὲ τὸ ὄνομα Ἰωάννης, στὴν Ἱερὰ Μονὴ Μίλκοβ καὶ ἐν συνεχείᾳ χειροτονήθηκε πρεσβύτερος.

Τὸ 1934 διορίστηκε καθηγητὴς στὴν Ἱερατικὴ Σχολὴ στὴν πόλη Βιτόλ της Σερβίας καὶ στὴ συνέχεια ἐκλέχτηκε Ἐπίσκοπος Σαγκάης.

Στὴν ἀρχὴ ἀρνήθηκε, λόγῳ κάποιου προβλήματος στὴν ὁμιλία του. Ὅμως τελικὰ πείστηκε, διότι αὐτὸ τὸ θεώρησε κλήση ἀπὸ τὸ Θεό, νὰ ἐργαστεῖ γιὰ τὸν εὐαγγελισμὸ τῆς ἀχανοῦς εἰδωλολατρικῆς χώρας τῆς Κίνας. Στὶς 21 Νοεμβρίου τοῦ 1934 ἔφτασε στὴν Σαγκάη, βρίσκοντας ἕναν ἡμιτελῆ ναὸ καὶ ἕνα μικρὸ ποίμνιο διχασμένο ἀπὸ ἐθνικὲς ἔριδες. Ρίχτηκε μὲ πάθος στὸν ἀγῶνα νὰ ὀργανώσει τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Κατόρθωσε νὰ μονιάσει τοὺς πιστούς, ἀποτέλειωσε τὸ ναὸ καὶ ἵδρυσε ὀρφανοτροφεῖο, στὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου Τύχωνα τοῦ Ζαντίσκο, γιὰ τὰ ὀρφανὰ τῆς περιοχῆς τὰ ὁποῖα δυστυχοῦσαν καὶ πέθαιναν ἀπὸ ἐγκατάλειψη. Περιμάζεψε περισσότερα ἀπὸ 3.500! Λειτουργοῦσε, κήρυττε καὶ μετέστρεφε στὴν Ὀρθοδοξία πλῆθος ἀνθρώπων.

Ὅμως ξέσπασε ἡ κομμουνιστικὴ ἐπανάσταση καὶ ἄρχισε ἕνας ἀπηνὴς διωγμὸς κατὰ τῆς θρησκείας. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ἀναγκάστηκε νὰ φύγει, παίρνοντας μαζί του καὶ τὰ ὀρφανὰ στὶς Φιλιππίνες καὶ ἀργότερα στὴν Ἀμερικὴ καὶ στὴν Αὐστραλία. Τὸ 1951 βρίσκεται ἐγκατεστημένος στὶς Η.Π.Α. Οἱ ἐκεῖ Ρῶσοι Ἐπίσκοποι τὸν ἔστειλαν στὴν Ἐπισκοπὴ τοῦ Παρισιοῦ καὶ τῶν Βρυξελλῶν. Ὁ Ἰωάννης δέχτηκε. Ἐκεῖ σημείωσε ἕνα ἀξιόλογο ποιμαντικὸ ἔργο, κάνοντας γνωστὴ τὴν Ὀρθοδοξία στὴν Εὐρώπη. Ἐκεῖ τοῦ δόθηκε ἡ εὐκαιρία νὰ μελετήσει τοὺς Πατέρες καὶ νὰ συγγράψει τοὺς βίους τῶν Ἁγίων, πρὶν τὴν ἀπόσχιση τοῦ παπισμοῦ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Γιὰ πρώτη φορὰ γνώρισαν οἱ εὐρωπαῖοι τοὺς ἁγίους τῆς Ὀρθόδοξης Ἀνατολῆς καὶ τὴν ὀρθόδοξη πνευματικότητα.

Τὸ 1962 ἐπέστρεψε στὶς Η.Π.Α. καὶ ἐξελέγη Ἐπίσκοπος τοῦ Σὰν Φρανσίσκο, τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας τῆς Διασπορᾶς.

Ἐκεῖ ἐπιτέλεσε ἕνα ἀξιοθαύμαστο ποιμαντικὸ ἔργο καὶ ἔγιναν γνωστὲς οἱ ἀρετές του καὶ ἡ ἁγιότητά του. Στὶς 2 Ἰουλίου 1966, συνόδευσε στὸ Σιὰτλ τῶν Η.Π.Α. τὴ θαυματουργὴ εἰκόνα τῆς Παναγίας του Κούρση. Μετὰ τὸ πέρας τῆς Θείας Λειτουργίας, ἔμεινε στὸ Ἱερὸ Βῆμα προσευχόμενος γιὰ τρεῖς ὧρες. Κατόπιν ἀποσύρθηκε στὸ δωμάτιό του νὰ ἀναπαυθεῖ. Κάθισε σὲ μιὰ πολυθρόνα. Ἐκεῖ τὸν ἄφησε ἤρεμα τὴν τελευταία του πνοή. Ἡ ἁγιασμένη ψυχή του πέταξε στὸν οὐρανὸ νὰ συναντήσει τὸ Χριστό, ποὺ τόσο ἀγάπησε καὶ πόθησε στὴν ἐπίγεια ζωή του. Ἀργότερα ἔγινε γνωστὸ πὼς ὁ ἅγιος εἶχε προγνώσει τὸ θάνατό του. Λίγες μέρες πρὶν εἶχε στείλει ἐπιστολὴ στὶς μοναχές της Λέσνα στὴ Γαλλία, στέλνοντας τὶς στερνὲς εὐλογίες του. Τὸ ἱερό του σκήνωμα μεταφέρθηκε στὸν Καθεδρικὸ Ναό του Σὰν Φρανσίσκο, ποὺ ὁ ἴδιος εἶχε ὁλοκληρώσει. Ἔγινε ὁλονυκτία, μὲ τὴ συμμετοχὴ χιλιάδων πιστῶν. Κατόπιν ἔγινε λιτανεία τοῦ Λειψάνου, τὸ ὁποῖο τὸ σήκωσαν τὰ ὀρφανὰ ποὺ εἶχε φέρει ἀπὸ τὴ Σαγκάη. Ἐτάφη στὸ παρεκκλήσιο τοῦ ὑπογείου τοῦ Ναοῦ, κάτω ἀπὸ τὸ Ἱερὸ Βῆμα, στὶς 7 Ἰουλίου τὸ ἀπόγευμα.

Τὸ φθινόπωρο τοῦ 1993 ἡ Σύνοδος τῶν Ἐπισκόπων τῆς Ἀμερικῆς, ὑπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο τοῦ Σὰν Φρανσίσκο Ἀντώνιο, ἔκαμαν τὴν ἐκταφῇ καὶ βρῆκαν τὸ ἱερὸ λείψανό του σὲ θαυμαστὴ ἀφθαρσία! Στὶς 2 Ἰουλίου τοῦ 1994 ἔγινε ἡ ἁγιοκατάταξή του καὶ ὁρίστηκε νὰ τιμᾶται ἡ μνήμη τοῦ στίς 2 Ἰουλίου.

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης, ἐπειδὴ ταξίδευε συχνὰ μὲ ἀεροπλάνα, ἀνακηρύχτηκε προστάτης ὅσων ταξιδεύουν ἀεροπορικῶς.

Ἀπολυτίκιον
Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.

Ιωάννη Μαξίμοβιτς, αγγελόμορφε, ιεραρχών θεοφόρων και διδασκάλων σοφών εκλαμψάντων άρτι σάπφειρε πολύτιμε, ως Ορθόδοξων ασκητών καλλονήν και ποταμόν αστείρευτον θαυμασίων, σε ανυμνούντες ευχάς σου θερμάς προς Κύριον αιτούμεθα.

Κοντάκιον
Ήχος πλ. δ’. Τη Υπερμάχω.

Τον ταπεινόν, απλούν, φιλόθεον, φιλάρετον, σεμνόν, μακρόθυμον, πραυν και ευμπάθητον, ευφημήσωμεν Ορθόδοξον ιεράρχην, Ιωάννην τον Μαξίμοβιτς, μελίσμασιν ως θαυμάτων φρέαρ όντως ακεσώδυνον, πόθω κράζοντες, Χαίροις, χάριτος σκήνωμα.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
2 Ἰουλίου 2026 ἑορτάζουν:

Κατάθεσις τῆς Τιμίας Ἐσθῆτος τῆς Θεοτόκου

Ἅγιος Λάμπρος ὁ νεομάρτυρας ἐκ Σαμοθράκης

Ἅγιος Ἰουβενάλιος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων

Ἅγιος Κόϊντος Ὁμολογητὴς καὶ Θαυματουργός

Ἅγιοι Ἄνθιμος ὁ γέρων, Παῦλος, Βήλων, Θέων, Ἤρων καὶ ἄλλοι Τριάντα Ἕξι Αἰγύπτιοι

Ἅγιος Εὐτυχιανὸς ὁ μάρτυρας

Ἅγιος Φώτιος Μητροπολίτης Μόσχας

Ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς

Ἅγιος Στέφανος ὁ μέγας, βοεβόδας της Μολδαβίας

Σύναξη τῆς Παναγίας των Βλαχερνῶν στὴν Κωνσταντινούπολη

Σύναξη τῆς Παναγίας της Βλαχέρνας στὴν Ἄρτα

Σύναξη τῆς Παναγίας της Βλαχέραινας στὴν Κέρκυρα

The post  Ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς (2/7/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΠΕΜΠΤΗ - Η ΚΑΤΑΘΕΣΙΣ ΤΗΣ ΤΙΜΙΑΣ ΕΣΘΗΤΟΣ
ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΝ ΒΛΑΧΕΡΝΑΙΣ
Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν
1: 39-49, 56

Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἀναστᾶσα Μαριὰμ ἐπορεύθη εἰς τὴν ὀρεινὴν μετὰ σπουδῆς εἰς πόλιν Ἰούδα, καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον Ζαχαρίου καὶ ἠσπάσατο τὴν Ἐλισάβετ. καὶ ἐγένετο ὡς ἤκουσεν ἡ Ἐλισάβετ τὸν ἀσπασμὸν τῆς Μαρίας, ἐσκίρτησεν τὸ βρέφος ἐν τῇ κοιλίᾳ αὐτῆς· καὶ ἐπλήσθη Πνεύματος ἁγίου ἡ Ἐλισάβετ καὶ ἀνεφώνησε φωνῇ μεγάλῃ καὶ εἶπεν· Εὐλογημένη σὺ ἐν γυναιξί καὶ εὐλογημένος ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας σου. καὶ πόθεν μοι τοῦτο ἵνα ἔλθῃ ἡ μήτηρ τοῦ Κυρίου μου πρὸς μέ; ἰδοὺ γὰρ ὡς ἐγένετο ἡ φωνὴ τοῦ ἀσπασμοῦ σου εἰς τὰ ὦτά μου, ἐσκίρτησεν τὸ βρέφος ἐν ἀγαλλιάσει ἐν τῇ κοιλίᾳ μου. καὶ μακαρία ἡ πιστεύσασα ὅτι ἔσται τελείωσις τοῖς λελαλημένοις αὐτῇ παρὰ Κυρίου. Καὶ εἶπε Μαριάμ· Μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τὸν Κύριον καὶ ἠγαλλίασε τὸ πνεῦμά μου ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ σωτῆρί μου, ὅτι ἐπέβλεψεν ἐπὶ τὴν ταπείνωσιν τῆς δούλης αὐτοῦ. ἰδοὺ γὰρ ἀπὸ τοῦ νῦν μακαριοῦσί με πᾶσαι αἱ γενεαί. ὅτι ἐποίησέ μοι μεγάλα ὁ δυνατός καὶ ἅγιον τὸ ὄνομα αὐτοῦ. Ἔμεινε δὲ Μαριὰμ σὺν αὐτῇ ὡσεὶ μῆνας τρεῖς καὶ ὑπέστρεψεν εἰς τὸν οἶκον αὐτῆς.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 2/7/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ἡ θαυματουργὸς εἰκόνα τῆς Θεοτόκου, τὴν ὁποία ἔδωσαν στὸν Γέροντα Ἰωσὴφ δύο Κύπριοι ἡλικιωμένοι μοναχοὶ στὴν Νέα Σκήτη καὶ ὁ ἴδιος τὴν ὀνόμασε «Παντάνασσα». Τὰ φωτοστέφανα τὰ πρόσθεσε ὁ Γέροντας μὲ σχέδιο τοῦ Φώτη Κόντογλου. Τὴν εἰκόνα αὐτὴ εἶχε πάντοτε μαζί του ὁ Γέροντας σὲ ὅλα τὰ μέρη ποὺ ἔζησε. Ὅταν δὲ ὁ ἴδιος ἦλθε στὴν Ι. Μ. Βατοπαιδίου τὴν ἔδωσε νὰ τοποθετηθεῖ στὸ Καθολικὸ τῆς Μονῆς.

Ὁ Γέροντας Ἰωσήφ Βατοπαιδινός πρὶν τὴν κοίμηση τοῦ Ὁσίου Γέροντός του (Ἰωσήφ τοῦ Ἡσυχαστή), εἶχε γιὰ παρηγοριά του μία θαυματουργὸ εἰκόνα τῆς Παναγίας, ἀλλά, ὅταν τοῦ τὴν ζήτησε ὁ πνευματικὸς ἀδελφός του Ἐφραίμ, τοῦ τὴν ἔδωσε μὲ χαρά, ἀφοῦ πάντοτε πρὸς ὅλους ἦταν γεμάτος ἀγάπη. Χάνοντας ὅμως μία τέτοια εὐλογία ἦταν καὶ λυπημένος, ἀφοῦ δὲν εἶχε πλέον τὴν μεγάλη παρηγοριά της. Ἡ Παναγία μας ὅμως δὲν ἄργησε νὰ τὸν ἐπιβραβεύσει μὲ νέα μεγάλη εὐλογία. Τὸν Μάϊο τοῦ 1960 ἔγραφε: «Πέτυχα μὲ μεγάλην μου χαρὰν μίαν εἰκονίτσα τῆς Παναγίας μας πολὺ παλαιάν, μὲ μεγάλην ἱστορίαν καὶ θαύματα, ποὺ δὲν μπορῶ νὰ συγκρατήσω τὴν χαράν μου. Ὅλοι οἱ δικοί μας ποὺ τὴν εἶδαν ἔμειναν κατενθουσιασμένοι. Πρὸς τοῖς ἄλλοις χαρίσμασι ὅπου ἔχει, ἡ ὁποία εἶναι σχεδὸν ζωντανή, εὐωδιάζει ὁλόκληρη κατὰ φύσιν, ὄχι ἐκ προσθήκης ἐξωτερικῶν ἀρωμάτων» (Ἀπό ἐπιστολὴ πρὸς Παντελεήμονα μοναχό, Νέα Σκήτη, 15 Μαΐου 1960).

Ἡ Καλύβη τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων, στὴν ὁποία παρέμενε ὁ Γέροντας στὴν Νέα Σκήτη ἦταν γειτονικὴ μὲ τὴν Καλύβη τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, ὅπου κατοικοῦσαν οἱ Κύπριοι Γέροντες Παρθένιος καὶ Συμεών. Αὐτοί, ὅταν ἀντιλήφθηκαν ὅτι ἦταν εὐλαβής καὶ ἀγωνιστής, ἔκριναν σκόπιμο νὰ τοῦ ἐμπιστευθοῦν τὴν εἰκόνα αὐτὴ ποὺ ἀπεικόνιζε τὴν Παναγία ἔνθρονη μὲ ἀγγέλους. Εἶχε περιέλθει σε αὐτοὺς διαδοχικὰ ἀπὸ τοὺς Γέροντές τους ἀπὸ τὴν Μικρὰ Ἀσία.

Ὁ Γέροντας γράφει στὸν π. Παντελεήμονα ἕνα ἀπὸ τὰ πρῶτα θαυμαστὰ γεγονότα ποὺ ἡ εἰκόνα ἔδειξε ἐνώπιόν του σὲ κάποιον νέο: «Σ' αὐτὸν ἔκαμε ἕνα θαῦμα φοβερὸν ἡ εἰκονίτσα τῆς Παναγίας μας ὅπου σοῦ ἔγραψα πὼς ἔχω καὶ εἶναι θαυματουργός. Δὲν εἶναι καιρὸς νὰ σοῦ γράψω ἀκόμη πολλά, ἀλλ᾽ ἴσως εἰς τὸ θαῦμα αὐτὸ θὰ ὀφείλεται ἡ ἀλλοίωσις τοῦ νέου, γιατὶ τὸ πρόβλημά του ἦτο δύσκολον πολύ... Δὲν ξεχνῶ ὅμως τὸ θαῦμα τῆς Κυρίας μας ποὺ συνέβη μπροστὰ στὰ μάτια μου καὶ μὲ συνεκίνησε ὁλόκληρον ἀλλὰ καὶ ἡ εὐωδία της ὅσο προβαίνει γίνεται περισσοτέρα» (Ἐπιστολὴ πρὸς Παντελεήμονα μοναχό, Νέα Σκήτη, Κυριακὴ Ἁγιορειτῶν Πατέρων 1960).

Γιὰ τὸν νέο αὐτὸν μᾶς εἶχε διηγηθεῖ ὁ Γέροντας ὅτι, ὅταν πῆγε νὰ προσκυνήσει τὴν εἰκόνα, ὅπως τὴν εἶχε ἀναρτημένη στὸ ναὸ τῆς Καλύβης του, λίγα βήματα πρὶν ἔλθει μπροστά της, ἀκούστηκε κρότος, ἕνα δυνατὸ φῶς σὰν ἥλιος τὸν ἀκούμπησε στὸ στῆθος καὶ ὁ νέος ἔπεσε κάτω. Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ τὸ γεγονὸς ὁ νέος συνετρίβη ἐσωτερικά. Μὲ τὶς νουθεσίες τοῦ Γέροντος μετανόησε καὶ ὁμολόγησε ὅτι ἀσχολεῖτο μὲ τὴν μαγεία. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ συνέβη ἐνώπιον τοῦ Γέροντος.

Τὴν Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ τὸ 1963 ἔγραφε στὸν π. Παντελεήμονα: «Ἐδῶ εἶχα τώρα τὸ Πάσχα καὶ ἕναν Κύπριον ἐγκατεστημένον στὴν Ἀγγλίαν, πολὺ καλὸν καὶ εὐσεβέστατον ἄνθρωπον. Γνωρίζει τὸν παπα-Σωφρόνιον [τὸν γνωστὸ Ἅγιο τῶν ἡμερῶν μας στὸ Ἔσσεξ] καὶ πηγαίνει συχνὰ στὸ Μοναστηράκι του, μαζὶ μὲ τὴν οἰκογένεια. Σὲ αὐτὸν ἔχει κάμει ἡ ἀγαθότης τοῦ Θεοῦ μας ἕνα πολὺ μεγάλο θαῦμα καὶ τὸν ἔστρεψεν δωρεὰν ἀπὸ τὴν ἀγνωσίαν καὶ τὸν ἁμαρτωλὸν βίον. Ἡ γυναίκα του εἶναι Ἀγγλίδα, ἀλλὰ τὴν βάπτισε καὶ ἔτυχε νὰ εἶναι καὶ αὐτὴ ἡ εὐλογημένη σκεῦος ἐκλεκτόν, καὶ ἀμιλλοῦνται μεταξύ τους στὴν εὐσέβειαν καὶ τὴν προθυμίαν. Δὲν πίστευα ποτέ μου νὰ δῶ ἢ νὰ ἀκούσω τόσην Χάριν καὶ εὐλογίαν τοῦ Θεοῦ μας σὲ τέτοιους τόπους καὶ καιρούς, καὶ ὅμως “χρηστὸς Κύριος πᾶσι τοῖς ἐπικαλουμένοις τὸ ὄνομα αὐτοῦ” (Βλ. Ψαλμ. 85,5).

»Τὸν πῆγα, λοιπόν, στὴν ἐκκλησία μας, τοὺς Ἁγίους Ἀναργύρους, καὶ τὸν ἄφησα ἐκεῖ νὰ προσκυνήσῃ καὶ νὰ προσευχηθῇ, καὶ ἔφυγα. Τοῦ εἶπα σχετικὰ γιὰ τὴν Παναγία μας, ὅτι ἐδῶ σὲ μᾶς τοὺς Ἁγιορεῖτες εἶναι κάτι τὸ ἰδιαίτερον. Σὲ λίγο ἦλθε κάτω καὶ μᾶς βρῆκε στὸ ἐργαστήρι ὅπου ἤμουν μὲ τὸν παπα-Ιωάσαφ, ποὺ ἔτυχε τότε νὰ ἦταν κοντά μου. Ἦταν Μεγάλη Ἑβδομάδα. Τὸν εἶδα λίγο ταραγμένον καὶ τὸν ρωτήσαμε τί ἔχει. Τὸ ὄνομά του εἶναι Ὀδυσσέας.

Μᾶς εἶπε τὸ ἑξῆς: “Θέλησα νὰ πάρω λίγο λάδι μὲ τὸ δάκτυλό μου ἀπὸ τὸ κανδήλι τῆς Παναγίας νὰ χρίσω τὸ μέτωπό μου καὶ πῆρα. Ὕστερα, λέγει, πρὶν ἀλειφθῶ εἶπα νὰ βάλω πρῶτα μετάνοιες καὶ ὕστερα, καὶ ἔτσι ἔκαμα. Ὅταν λοιπὸν σηκώθηκα καὶ ἔβλεπα τὴν Παναγίαν μας πολὺ κοντὰ στὸ κανδηλάκι της, ἔξαφνα ἄναψε μόνο του τὸ κανδηλάκι, ἐνῶ ἦταν σβηστὸ ἀπὸ πρωτύτερα. Καὶ γι' αὐτὸ εἶμαι σὰν τρομαγμένος, παρ' ὅλον ποὺ εἶμαι γεμάτος χαρά”. Πῆρε ὕστερα φωτογραφίες ἔγχρωμες καὶ μαῦρες μὲ πολλὴν εὐλάβειαν καὶ ἂν πετύχουν θὰ μᾶς στείλῃ, εἶπε. Τέλος, αὐτά».

Ἐπίσης, σ' ἕναν καρκινοπαθῆ, ὁ ὁποῖος βρισκόταν στὰ τελευταῖα στάδια τῆς ἀσθένειάς του καὶ ἀνθρωπίνως δὲν εἶχε ἐλπίδα, ἀφαίρεσε ἐντελῶς τὸν καρκίνο. Αὐτὸς μὲ δυσκολία εἶχε ἔλθει στὴν Καλύβη μαζὶ μὲ τοὺς συνοδούς του καὶ ἀγκάλιασε τὴν εἰκόνα Της μὲ δάκρυα καὶ προσευχήθηκε μὲ περισσὴ εὐλάβεια.

Αὐτὲς ἦταν οἱ πρῶτες ἐμπειρίες τοῦ Γέροντος, ποὺ εἶδε προσωπικά τὴν εἰκόνα αὐτὴ τῆς Παναγίας νὰ θαυματουργεῖ καὶ νὰ ἐπαληθεύονται τὰ λόγια τῶν Γερόντων ποὺ τοῦ τὴν ἔδωσαν ὡς πολύτιμη παρακαταθήκη. Τὰ θαύματα τῆς ἁγίας αὐτῆς εἰκόνας, ἡ ὁποία ἀργότερα όνομάστηκε Παντάνασσα, συνεχίσθηκαν καὶ συνεχίζονται ἀσταμάτητα μέχρι τὶς ἡμέρες μας ποὺ βρίσκεται στὴν Μονή Βατοπαιδίου καὶ θαυματουργεῖ σὲ ὅσους μὲ πόθο ζητοῦν τὴν ἀντίληψή Της.

Πηγή: «Γέρων Ἰωσὴφ Βατοπαιδινός [1.7.1921 1.7.2009]», Ἁρχιμ. Ἐφραὶμ Βατοπαιδινοῦ, ἐκδ. Ἱερὰ Μεγίστη Μονὴ Βατοπαιδίου, σέλ.185-187

The post Ὁ Γέροντας Ἰωσήφ Βατοπαιδινός καὶ ἡ ζωντανή εἰκόνα τῆς Παναγίας Παντάνασσας appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Βολαῖς ἀδελφοὺς οὐ διέσπων οἱ λίθοι,
Ὡς εἰς ἕν, ἄμφω συμπεπηγότας λίθον.
Πρώτῃ Ἰουλίοιο λίθοισιν Ἀνάργυροι ἤθλουν.

Τὰ ἀδέρφια Κοσμᾶς καὶ Δαμιανός, οἱ ὁποῖοι ἔζησαν τὴν ἐποχὴ ποὺ αὐτοκράτορας τῶν Ρωμαίων ἦταν ὁ Καρίνος, ἦταν γιατροὶ στὸ ἐπάγγελμα καὶ παρεῖχαν ἰάσεις σὲ ὅλους ὅσους εἶχαν ἀνάγκη, καὶ γιὰ ἀντάλλαγμα δὲν ἔπαιρναν χρήματα, ἀλλὰ τὸ μόνο ποῦ ζητοῦσαν ἦταν νὰ πιστεύσουν στὸν Χριστό.

Κάποιοι ὅμως καλοθελητὲς διέβαλαν τοὺς ἁγίους στὸν αὐτοκράτορα καὶ τοῦ εἶπαν ὅτι οἱ θεραπεῖες καὶ τὰ θαύματα ποὺ ἐπιτελοῦσαν τὰ ἔκαναν μὲ μαγικὲς τέχνες. Τότε οἱ Ἅγιοι Ἀνάργυροι ἐπειδὴ δὲν ἤθελαν νὰ πᾶνε ἄλλους ἀντὶ αὐτῶν στὸν αὐτοκράτορα, προσῆλθαν μόνοι τους ἐνώπιον τοῦ καὶ ὁ Καρίνος προσπάθησε νὰ τοὺς μεταπείσει νὰ ἀρνηθοῦν τὸν Χριστό. Ἐκεῖνοι ὅμως ὄχι μόνο δὲν ἀρνήθηκαν τὴν πίστη τους, ἀλλὰ κατάφεραν νὰ μεταπείσουν καὶ νὰ ἀλλάξουν καὶ τὸν ἴδιο τόν αὐτοκράτορα, ἀφοῦ καὶ ὁ ἴδιος δέχτηκε τὶς θεραπευτικές τους ἰάσεις. Συγκεκριμένα, ὅταν ὁ Καρίνος ἀνέκρινε τοὺς Ἁγίους, μετατοπίστηκε ἡ θέση τοῦ προσώπου του καὶ στράφηκε πρὸς τὴν ράχη του. Ἀμέσως τότε οἱ Ἅγιοι τὴν θεράπευσαν μὲ τὴν προσευχή τους στὸν Χριστό. Ἐξ αἰτίας αὐτοῦ τοῦ θαύματος, πίστευσαν στὸν Χριστὸ ὅσοι βρίσκονταν ἐκείνη τὴν στιγμὴ μπροστὰ σ’ αὐτὸ ποῦ συνέβη καὶ ὁ ἴδιος ὁ Αὐτοκράτορας τοὺς ἔστειλε πίσω στοὺς συγγενεῖς τους μὲ μεγάλες τιμές.

Ἀργότερα ὅμως, μετὰ ἀπὸ μεγάλο χρονικὸ διάστημα, οἱ Ἅγιοι φθονήθηκαν ἀπὸ τὸν ἴδιο τόν δάσκαλο ποὺ τοὺς εἶχε μάθει τὴν ἰατρικὴ ἐπιστήμη, γιατί εἶχαν ἀποκτήσει μεγάλη δόξα καὶ φήμη. Γι’ αὐτὸ τὸν λόγο τους ἀνέβασε σὲ κάποιο ὅρος γιὰ νὰ μαζέψουν δῆθεν κάποια βότανα καὶ ἐκεῖ τοὺς ἐπιτέθηκε μὲ πέτρες καὶ τοὺς θανάτωσε.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. δ’.

Ἅγιοι Ἀνάργυροι καὶ θαυματουργοί, ἐπισκέψασθε τὰς ἀσθενείας ἡμῶν, δωρεὰν ἐλάβετε, δωρεὰν δότε ἡμῖν.

Κοντάκιον
Ἦχος β’.

Οἱ τὴν χάριν λαβόντες τῶν ἰαμάτων, ἐφαπλοῦτε τὴν ῥῶσιν τοῖς ἐν ἀνάγκαις, Ἰατροὶ θαυματουργοὶ ἔνδοξοι· ἀλλὰ τῇ ἡμῶν ἐπισκέψει, καὶ τῶν πολεμίων τὰ θράση καταβάλλετε, τὸν κόσμον ἰώμενοι ἐν τοῖς θαύμασι.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
1 Ιουλίου 2026 ἑορτάζουν:

Ἅγιοι Κοσμᾶς καὶ Δαμιανὸς οἱ Ἀνάργυροι

Ὅσιος Πέτρος τοῦ Πατρικίου ἐν τοῖς Εὐάνδρου

Ὅσιος Λέων ὁ ἐρημίτης

Ἅγιοι Δύο Χιλιάδες Μάρτυρες

Ἅγιοι Εἰκοσιπέντε Μάρτυρες οἱ ἐν Νικομηδείᾳ

Ὅσιος Βασίλειος κτήτορας τῆς Μονῆς Βαθέος Ρύακος

Ἅγιος Μαυρίκιος

Ἅγιος Κωνσταντῖνος ὁ Θαυματουργὸς καὶ οἱ σὺν αὐτῷ

Ἅγιος Leonorus

The post Ἅγιοι Κοσμᾶς καὶ Δαμιανὸς οἱ Ἀνάργυροι (1/7/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΤΕΤΑΡΤΗ - ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ ΚΟΣΜΑ ΚΑΙ ΔΑΜΙΑΝΟΥ
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον
10: 1, 5-8

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, προσκαλεσάμενος ὁ Ἰησοῦς τούς δώδεκα μαθητὰς αὐτοῦ ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν πνευμάτων ἀκαθάρτων ὥστε ἐκβάλλειν αὐτὰ καὶ θεραπεύειν πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν. Τούτους τοὺς δώδεκα ἀπέστειλεν ὁ ᾽Ιησοῦς παραγγείλας αὐτοῖς λέγων. Εἰς ὁδὸν ἐθνῶν μὴ ἀπέλθητε, καὶ εἰς πόλιν Σαμαριτῶν μὴ εἰσέλθητε·πορεύεσθε δὲ μᾶλλον πρὸς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα οἴκου ᾽Ισραήλ. Πορευόμενοι δὲ κηρύσσετε λέγοντες ὅτι ῎Ηγγικεν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Ἀσθενοῦντας θεραπεύετε, νεκροὺς ἐγείρετε, λεπροὺς καθαρίζετε, δαιμόνια ἐκβάλλετε· δωρεὰν ἐλάβετε, δωρεὰν δότε.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 1/7/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΧΕΙΡΟΠΟΙΗΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΡΒΑΣΙΟΥ

Στὶς 17 Φεβρουαρίου 1929, ὁ Ἅγιος Γερβάσιος τῶν Πατρῶν μετέβη στὸν χῶρο τοῦ Προφήτη Ἠλία μαζὶ μὲ τὰ παιδιὰ τῶν Κατηχητικῶν Σχολείων, τὰ ὁποῖα ἀγαποῦσε ὡς ἀληθινὸς πατέρας. Ἀφοῦ ἀνέγνωσε εἰδικὴ εὐχή, φύτεψε ὁ ἴδιος ἕνα πεῦκο, μὲ τὴ συμμετοχὴ τῶν παιδιῶν.

Τριάντα ἕνα χρόνια ἀργότερα, τὸ 1960, ὅταν τὸ πεῦκο κόπηκε, ἀποκαλύφθηκε ἕνα συγκλονιστικὸ θαῦμα. Σὲ κάθε ἐγκάρσια τομὴ τοῦ κορμοῦ ἐμφανιζόταν καθαρὰ καὶ ἀχειροποίητα ὁ Τίμιος Σταυρός.

Στὰ τέσσερα ἄκρα του διακρίνονταν οἱ ἱερὲς παραστάσεις τῆς Γεννήσεως, τῆς Βαπτίσεως, τῆς Σταυρώσεως καὶ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ὁ μακαριστὸς Μητροπολίτης Ὕδρας κυρὸς Ἰερόθεος ἔγραψε ὅτι πρόκειται γιὰ τὸν μοναδικὸ γνωστὸ ἀχειροποίητο Σταυρὸ στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΒΑΣΙΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

Ὁ Ἅγιος Γερβάσιος ἔδινε μεγάλη σημασία στὸ σημεῖο τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καὶ δίδασκε ὅτι ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ εἶναι δύναμη, προστασία καὶ εὐλογία γιὰ κάθε πιστό.

Χαρακτηριστικὰ ἔλεγε:

«Ἐπίσημη σημαία τοῦ Βασιλέως Χριστοῦ εἶναι ὁ Σταυρός».

Προέτρεπε μικροὺς καὶ μεγάλους νὰ φοροῦν πάντοτε τὸν σταυρὸ στὸ στῆθος τους καὶ νὰ κάνουν τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ μὲ εὐλάβεια καὶ προσοχή.

Στὰ παιδιὰ τοῦ κατηχητικοῦ μάθαινε ὕμνους ἀφιερωμένους στὸν Τίμιο Σταυρό, καλλιεργῶντας στὶς καρδιές τους ἀγάπη καὶ σεβασμὸ πρὸς τὸ ἱερὸ αὐτὸ σύμβολο τῆς πίστεώς μας.

Ἐπιπλέον, τόνιζε ὅτι ὅταν βλέπουμε τὸν Σταυρὸ χαραγμένο στὸ ἔδαφος, ἂς φροντίζουμε μὲ σεβασμὸ νὰ μὴ καταπατεῖται.

Ἡ κάτωθι φωτογραφία εἶναι ἀπὸ τὸ θαυμαστὸ γεγονὸς τῆς ἀποτύπωσης τοῦ Ἀχειροποιήτου Σταυροῦ στὸν κορμὸ τοῦ πεύκου ὅπου ὁ Ἅγιος εἶχε φυτέψει.

«ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ Ο ΘΕΟΣ ΕΝ ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙΣ ΑΥΤΟΥ»

Μία γυναῖκα, ἡ ὁποία ἔχασε τὴν ἐργασία της καὶ βρισκόταν σὲ μεγάλη οἰκονομικὴ δυσκολία, ἔλαβε λογαριασμὸ ρεύματος ὕψους 800 εὐρώ, χωρὶς νὰ γνωρίζει πῶς θὰ μπορέσει νὰ ἀνταποκριθεῖ. Ἡ ἀγωνία καὶ ἡ θλίψη της ἦταν μεγάλη, καθὼς φοβόταν μήπως ἡ οἰκογένειά της μείνει χωρὶς φῶς.

Μία γνωστή της τῆς πρότεινε νὰ ἐπισκεφθεῖ τὸν τάφο τοῦ Ἁγίου Γερβασίου καὶ νὰ προσευχηθεῖ. Μὲ πόνο ψυχῆς καὶ δάκρυα, ἐμπιστεύθηκε τὸ πρόβλημά της στὸν Ἅγιο καὶ ἐπέστρεψε στὸ σπίτι της μὲ εἰρήνη στὴν καρδιά.

Τὴν ἑπόμενη ἡμέρα δέχθηκε τηλεφώνημα ἀπὸ προηγούμενη ἐργασία της, ὅπου τὴν ἐνημέρωσαν ὅτι τῆς ὄφειλαν ἀκριβῶς 800 εὐρὼ καὶ μποροῦσε νὰ περάσει νὰ τὰ παραλάβει.

Μέσα ἀπὸ τέτοια περιστατικὰ βλέπουμε πὼς οἱ Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ δὲν ἐγκαταλείπουν τὸν ἄνθρωπο στὸν πόνο καὶ στὴν δοκιμασία. Ὁ Ἅγιος Γερβάσιος, μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ, στέκεται δίπλα στοὺς ἀνθρώπους, παρηγορεῖ, ἐνισχύει καὶ ἐπεμβαίνει θαυμαστὰ στὶς δυσκολίες τῆς ζωῆς.

Ἡ παρουσία τῶν Ἁγίων στὴν ζωή μας φανερώνει τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπο. Γι’ αὐτὸ ἂς ζητοῦμε μὲ πίστη τὶς πρεσβεῖες τους καὶ ἂς ἐμπιστευόμαστε τὴν ζωή μας στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Ἀπὸ καταγεγραμμένη μαρτυρία τοῦ βιβλίου: «Ἀρχιμανδρίτης Γερβάσιος Παρασκευόπουλος – Ὁ Ἅγιος Ποιμένας τῶν Πατρῶν»

Η ΔΙΟΡΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΡΒΑΣΙΟΥ ΤΩΝ ΠΑΤΡΩΝ

Ἕνας μοναχὸς ἀπὸ τὴ Μονὴ Δίβρης ἐπισκέφθηκε κάποτε τὸν Ἅγιο Γερβάσιο τῶν Πατρῶν, θέλοντας νὰ ζητήσει τὴ συμβουλή του γιὰ ἕνα σοβαρὸ ζήτημα ποὺ τὸν ἀπασχολοῦσε.

Ἔφθασε μεσημέρι στὸ κελὶ τοῦ Ἁγίου. Ἡ διακόνισσά του, ἡ Ἀθηνᾶ, δὲν τοῦ ἐπέτρεψε νὰ τὸν ἐνοχλήσει ἐκείνη τὴν ὥρα. Ὁ μοναχὸς στενοχωρήθηκε καὶ τῆς ἐξήγησε ὅτι εἶχε μεγάλη ἀνάγκη καὶ ὅτι τοῦ ἦταν ἀδύνατο νὰ ἐπαναλάβει τὸ μακρινὸ αὐτὸ ταξίδι.

Τότε ἀκούστηκε ἀπὸ μέσα ἡ φωνὴ τοῦ Ἁγίου:

«Ἀθηνᾶ, ἄφησε τὸν πατέρα νὰ περάσει».

Μόλις ὁ μοναχὸς μπῆκε στὸ κελί, ὁ Ἅγιος τοῦ εἶπε:

«Πᾶρε τὸ τάδε βιβλίο ἀπὸ τὴ βιβλιοθήκη, ἄνοιξέ το στὴ συγκεκριμένη σελίδα καὶ διάβασε. Αὐτὸ πρέπει νὰ κάνεις».

Ὁ μοναχὸς ὑπάκουσε καὶ διαπίστωσε μὲ ἔκπληξη ὅτι στὸ κείμενο αὐτὸ βρισκόταν ἀκριβῶς ἡ ἀπάντηση στὸ πρόβλημα ποὺ τὸν ἀπασχολοῦσε.

Ὁ Ἅγιος Γερβάσιος, φωτισμένος ἀπὸ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, γνώριζε τὴν ἀνάγκη τοῦ ἀνθρώπου πρὶν ἀκόμη τοῦ τὴν ἐκφράσει.

ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΡΒΑΣΙΟΥ ΤΩΝ ΠΑΤΡΩΝ

Ποίημα τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρῶν κ. Χρυσοστόμου.

Ἦχος α' – «Τοῦ λίθου σφραγισθέντος»

Ἀρκαδίας τὸν γόνον καὶ Πατρῶν τὸ ἀνάστημα,

καὶ τῆς Ἐκκλησίας ἁπάσης ἱερώτατον σέμνωμα,

Γερβάσιον τιμήσωμεν πιστοί,

ὡς ἔνθεον θεράποντα Χριστοῦ·

οὗτος γὰρ ἐξήστραψεν ὡς φωστήρ,

ἀρετῶν τὰς λαμπηδόνας,

δι’ ὧν φωτίζει πάντας τοὺς κραυγάζοντας·

Δόξα τῷ ἁγιάσαντι αὐτόν,

δόξα τῷ θαυμαστώσαντι,

δόξα τῷ δωρουμένῳ δι’ αὐτοῦ

ἡμῖν τὰ κρείττονα.

The post Ἅγιος Γερβάσιος Παρασκευόπουλος: «Ἐπίσημη σημαία τοῦ Βασιλέως Χριστοῦ εἶναι ὁ Σταυρός» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Τοῦ Λάμπρου Κ. Σκόντζου
Θεολόγου – Καθηγητοῦ

Στὶς 30 Ἰουνίου ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει μὲ ξεχωριστὴ τιμὴ τὴν χορεία τῶν Δώδεκα Ἀποστόλων τοῦ Χριστοῦ, διότι τὸ ἔργο καὶ ἡ συμβολὴ αὐτῶν στὸ ἔργο τῆς σωτηρίας τοῦ κόσμου ὑπῆρξαν καθοριστικά. Ἡ Ἐκκλησία, ἀλλὰ καὶ ἡ ἀνθρωπότητα γενικότερα, ὀφείλουν μεγάλη εὐγνωμοσύνη σὲ αὐτὲς τὶς μεγάλες προσωπικότητες. Αὐτοὶ ἔγιναν τὰ ὁλόφωτα ὁρόσημα, ἀντικατοπτρίζοντας τὸ ἀνέσπερο φῶς τοῦ Χριστοῦ, ἐπαναφέροντας τὸν κόσμο στὴ σωστή του οὐρανοδρόμο πορεία.

Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς τοὺς κάλεσε ὡς συνεργάτες καὶ συνεχιστὲς τοῦ ἀπολυτρωτικοῦ Τοῦ ἔργου. «Ἐγὼ ἐξελεξάμην ὑμᾶς, καὶ ἔθηκα ὑμᾶς ἵνα ὑμεῖς ὑπάγετε καὶ καρπὸν φέρητε, καὶ ὁ καρπὸς ὑμῶν μένη» (Ἰωάν.15,16), «Καθὼς ἀπεσταλκὲ μὲ ὁ Πατήρ, καγὼ πέμπω ὑμᾶς» (Ἰωάν.20:21). Τοὺς παράγγειλε: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη» (Μάτθ.28:19) καὶ «ἔσεσθέ μοὶ μάρτυρες… ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς» (Πράξ.1,8). Τοὺς προειδοποίησε ὅμως ὅτι «ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω ὑμᾶς ὡς πρόβατα ἐν μέσῳ λύκων» (Μάτθ.10,16), ὑπενθυμίζοντάς τους ὅτι τὸ ἔργο τους δὲν θὰ εἶναι εὔκολο.

Δὲν τοὺς ἐπέλεξε ἀπὸ τὴν ἐλὶτ τῆς τότε ἀριστοκρατίας, ἢ τῶν πολιτικὰ ἰσχυρῶν, ἢ τῶν οἰκονομικὰ δυνατῶν, ἢ τῆς διανόησης, διότι ἡ διαφθορά, ἡ κατάπτωση καὶ ἡ ἔπαρση ἦταν τὸ κύριο χαρακτηριστικὸ αὐτῶν τῶν τάξεων. Ἀντίθετα τοὺς ἐπέλεξε ἀπὸ τοὺς ἄσημους, ἀδύναμους καὶ ἀγράμματους ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι βίωναν τὴν δυστυχία καὶ τὴν κακοδαιμονία τῆς πτώσεως καὶ τῆς ἁμαρτίας καλλίτερα ἀπὸ τοὺς πρώτους καὶ καλλιεργοῦσαν ἔντονα στὴν ψυχή τους τὴν προσδοκία τῆς ἀπὸ τὸ Θεὸ ἀπολυτρώσεως.

Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα κατὰ τὴν ἁγία ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς (Πράξ.2ο κέφ.) μεταμόρφωσε τοὺς ἄσημους καὶ δειλοὺς καὶ ἀγραμμάτους ψαρᾶδες σὲ σοφοὺς ἄνδρες, σὲ πανίσχυρες προσωπικότητες, σὲ ὁλόφωτες ὑπάρξεις, οἱ ὁποῖοι καταύγασαν τὴν οἰκουμένη. Ἡ συγκλονιστικὴ ἐμπειρία τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου καὶ ἡ ἐπέλευση τῆς δυνάμεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἔδωσαν σὲ αὐτοὺς ἀφάνταστη ὁρμή. Διασκορπίστηκαν σὲ ὅλον τὸν κόσμο γιὰ νὰ διαλαλήσουν τὸ νέο, ἐλπιδοφόρο καὶ σωτήριο μήνυμα τῆς ἐν Χριστῷ ἀπολυτρώσεως τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Οἱ πυρωμένες ἀπὸ θεῖο ζῆλο καρδιές τους καὶ τὸ φλογερό τους κήρυγμα ἔκαναν τὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων νὰ δονοῦνται ἀπὸ λαχτάρα γιὰ λύτρωση. Ὁ σπόρος τοῦ Εὐαγγελίου ρίχνονταν ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἄοκνους καὶ θείους ἐργάτες σὲ κάθε μέρος τῆς οἰκουμένης καὶ αὐτὸς αὔξανε θεαματικά.

Τὰ σκοτάδια τῆς πλάνης διαλύονταν μὲ τὸ ἄκουσμα τῆς εὐαγγελικῆς ἀλήθειας. Οἱ δεισιδαίμονες τυραννικὲς ἀντιλήψεις παραμερίζονταν μπροστὰ στὴν πνευματικὴ ἐλευθερία τοῦ χριστιανικοῦ μηνύματος.

Οἱ ἀσήμαντοι αὐτοὶ ἁλιεῖς της Γαλιλαίας ἔστρεψαν τὴν ἱστορία τοῦ κόσμου στὸν δρόμο τῆς ἀνθρωπιᾶς, τοῦ πολιτισμοῦ καὶ τῆς προόδου. Οἱ ταπεινοὶ καὶ καταφρονημένοι ἄνθρωποι τῆς παλαιᾶς ἐποχῆς, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶχαν μεγαλύτερη ἀξία ἀπὸ ἐκείνη τῶν ζώων καὶ τῶν πραγμάτων, ἀναδείχτηκαν, χάρις στὸ κήρυγμα ἐκείνων, γιὰ πρώτη φορὰ ὡς ἀνθρώπινες ἀξίες καὶ ἀκόμα περισσότερο, ὡς ζωντανὲς εἰκόνες τοῦ Θεοῦ! Πολλοὶ ἰσχυροὶ κατάλαβαν ὅτι ἡ ἐγκόσμια ἰσχύς τους δὲν εἶχε πραγματικὴ ἀξία καὶ τὴν ἀποποιήθηκαν. Μιὰ νέα πρωτόγνωρη παγκόσμια ἀδελφότητα γεννήθηκε στὸν κόσμο, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ὡς μιὰ νέα πραγματικότητα ἀγάπης καὶ συναδελφώσεως τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν λαῶν μέσα στὸν ἀπάνθρωπο κόσμο τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ κακοῦ, ὡς μέσον σωτηρίας καὶ ἀπολυτρώσεως ἀπὸ τὴν δουλεία τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς φθορᾶς.

Ἡ ἀνθρωπότητα καὶ ὁ σύγχρονος πολιτισμὸς ὀφείλει μεγάλη εὐγνωμοσύνη στοὺς ἁγίους Ἀποστόλους. Ὅ,τι δὲν κατόρθωσε ἡ διανόηση καὶ ἡ δύναμη τοῦ ἀρχαίου κόσμου, τὸ κατόρθωσε ἡ χορεία τῶν Μαθητῶν καὶ Ἀποστόλων τοῦ Χριστοῦ. Ὅμως ὁ κόσμος, δυστυχῶς, ὄχι μόνο δὲν ἐκτίμησε τὴν προσφορά τους, ἀλλὰ τὸ ἀντίθετο, ἔκαμε ὅ, τί μποροῦσε γιὰ νὰ ματαιώσει καὶ νὰ γκρεμίσει ὅ, τί ἐκεῖνοι ἔκτιζαν. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος περιέγραψε πολὺ παραστατικὰ τὶς δυσκολίες τῆς ἀποστολῆς τους ὡς ἑξῆς: «ἡμᾶς τοὺς ἀποστόλους ἐσχάτους ἀπέδειξεν, ὡς ἐπιθανατίους, ὅτι θέατρον ἐγεννήθημεν τῷ κόσμῳ, καὶ ἀγγέλοις καὶ ἀνθρώποις, ἡμεῖς μωροὶ διὰ Χριστόν, ὑμεῖς φρόνιμοι ἐν Χριστῷ, ἡμεῖς ἀσθενεῖς, ὑμεῖς δὲ ἰσχυροί ΄ὑμεῖς ἔνδοξοι, ἡμεῖς δὲ ἄτιμοι. Ἄχρι τῆς ἄρτι ὥρας καὶ πεινῶμεν καὶ διψῶμεν καὶ γυμνητεύομεν καὶ κολαφιζόμεθα καὶ ἀστατοῦμεν καὶ κοπιῶμεν ἐργαζόμενοι ταῖς ἰδίαις χερσὶ΄ λοιδορούμενοι εὐλογοῦμεν, διωκόμενοι ἀνεχόμεθα, βλασφημούμενοι παρακαλοῦμεν΄ ὡς περικαθάρματα τοῦ κόσμου ἐγεννήθημεν, πάντων ἐρίψημα ἕως ἄρτι» (Α’ Κόρ.4,9-13). Οἱ μύριες αὐτὲς δυσκολίες, οἱ κακουχίες, οἱ κόποι καὶ προπαντὸς οἱ ἀπάνθρωποι διωγμοὶ δὲν τοὺς πτόησαν. Τὸ ἔργο τους καρποφοροῦσε, διότι τὸ αὔξανε τὸ ἐνοικοῦν στὴν Ἐκκλησία Ἅγιο Πνεῦμα (Ἰωάν.15,26).

Τὸ ἔργο τῶν ἁγίων Ἀποστόλων συνεχίστηκε καὶ συνεχίζεται διὰ τῶν διαδόχων αὐτῶν. Σὲ κάθε μέρος, ὅπου ἵδρυαν τοπικὲς ἐκκλησίες, χειροτονοῦσαν ἐπισκόπους καὶ πρεσβυτέρους γιὰ νὰ συνεχίσουν τὸ ἔργο τους.

Γράφει ὁ ἅγιος Λουκᾶς στὸ βιβλίο τῶν Πράξεων, τὸ κατ’ ἐξοχὴν βιβλίο τῆς ἱεραποστολῆς τῆς Ἐκκλησίας μας: «Χειροτονήσαντες δὲ αὐτοῖς πρεσβυτέρους κατ’ ἐκκλησίαν καὶ προσευξάμενοι μετὰ νηστειῶν παρέθετο αὐτοὺς τῷ Κυρίω, εἰς ὀν πεπιστεύκασι» (Πράξ.14,23). Αὐτὴ ἡ ἀδιάκοπη διαδοχὴ συνεχίζεται ὡς σήμερα καὶ χαρακτηρίζεται ὡς ἀδιάκοπη διαδοχὴ προσώπων καὶ πίστεως καὶ γι’ αὐτὸ ὀνομάζεται ἡ Ἐκκλησία μας Ἀποστολική. Ὅλοι λοιπὸν ὅσοι ἐργάζονται στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, κληρικοὶ καὶ λαϊκοί, συνεχίζουν, στὴν οὐσία, τὸ ἔργο τῶν ἁγίων Ἀποστόλων. Τόσο μεγάλο εἶναι τὸ ἔργο ποὺ ἐπιτελοῦν!

Ὅλοι ἐμεῖς οἱ προσκυνητὲς τῆς σεπτῆς ἑορτῆς αὐτῶν τῶν «Συνεργῶν τοῦ Χριστοῦ» (Β’ Κόρ.6,1), ἔχοντας ὅλα αὐτὰ ὑπόψη μας, πρέπει νὰ τοὺς ἀποδίδουμε τὴν ἁρμόζουσα τιμή, διότι ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία εἶναι θεμελιωμένη πάνω σὲ αὐτὲς τὶς μεγάλες προσωπικότητες. Αὐτὸ τὸ βεβαιώνει ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης, ὁ ὁποῖος εἶδε στὴν Ἀποκάλυψη τὴν θριαμβεύουσα ἐν οὐρανοῖς Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, θεμελιωμένη ἐπὶ «θεμελίους δώδεκα καὶ ἐπ’ αὐτῶν δώδεκα ὀνόματα τῶν δώδεκα ἀποστόλων τοῦ Ἀρνίου» (Ἀποκ.21,10).

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Τὴν ὡραιότητα.

Ὡς δωδεκάπυρσος, λυχνία ἔλαμψαν, οἱ Δωδεκάριθμοι, Χριστοῦ Ἀπόστολοι, Πέτρος καὶ Παῦλος σὺν Λουκᾶ, Ἀνδρέας καὶ Ἰωάννης, Βαρθολομαῖος Φίλιππος, σὺν Ματθαίω καὶ Σίμωνι, Μᾶρκος καὶ Ἰάκωβος, καὶ Θωμὰς ὁ μακάριος, καὶ ηὔγασαν τοὺς πίστει βοώντας χαίρετε Λόγου οἱ αὐτόπται.

Κοντάκιον
Ἦχος β’. Τοὺς ἀσφαλεῖς.

Τοὺς ἀσφαλεῖς καὶ θεοφθόγγους κήρυκας, τὴν κορυφὴν τῶν Μαθητῶν σου Κύριε, προσελάβου εἰς ἀπόλαυσιν, τῶν ἀγαθῶν σου καὶ ἀνάπαυσιν, τοὺς πόνους γὰρ ἐκείνων καὶ τὸν θάνατον, ἐδέξω ὑπὲρ πᾶσαν ὁλοκάρπωσιν, ὁ μόνος γινώσκων τὰ ἐγκάρδια.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
30 Ιουνίου 2026 ἑορτάζουν:

Σύναξη τῶν Ἁγίων Δώδεκα Ἀποστόλων

Ἅγιος Μελίτων

Ἅγιος Πέτρος ἐκ Σινώπης

Ἅγιος Φυγέλλος Ἀπόστολος ἀπὸ τοὺς Ο’

Ἅγιοι Χίλιοι Σαράντα Μάρτυρες

Μνήμη τῶν ἀγρίως σφαγιασθέντων ὑπὸ Κουρδικῶν ὀρδῶν ἐν τῷ νομῷ Διαρβεκὶρ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας

Ἅγιος Πέτρος ὁ πρίγκιπας τοῦ Ὀρντύνσκϊυ, Ροστώβ

Ἅγιος Στέφανος τοῦ Τόμσκ

The post Τὸ μοναδικὸ στὴν ἱστορία τοῦ κόσμου ἔργο τῶν ἁγίων Ἀποστόλων (30/6/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΤΡΙΤΗ - Η ΣΥΝΑΞΙΣ ΤΩΝ ΔΩΔΕΚΑ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον
9:36 – 12:8

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἰδὼν ὁ Ἰησοῦς τοὺς ὄχλους ἐσπλαγχνίσθη περὶ αὐτῶν ὅτι ἦσαν ἐκλελυμένοι καὶ ἐρριμμένοι ὡς πρόβατα μὴ ἔχοντα ποιμένα. τότε λέγει τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· Ὁ μὲν θερισμὸς πολύς, οἱ δὲ ἐργάται ὀλίγοι· δεήθητε οὖν τοῦ κυρίου τοῦ θερισμοῦ ὅπως ἐκβάλῃ ἐργάτας εἰς τὸν θερισμὸν αὐτοῦ. Καὶ προσκαλεσάμενος τοὺς δώδεκα μαθητὰς αὐτοῦ ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν πνευμάτων ἀκαθάρτων ὥστε ἐκβάλλειν αὐτὰ καὶ θεραπεύειν πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν. Τῶν δὲ δώδεκα ἀποστόλων τὰ ὀνόματά ἐισι ταῦτα· πρῶτος Σίμων ὁ λεγόμενος Πέτρος καὶ Ἀνδρέας ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ, Ἰάκωβος ὁ τοῦ Ζεβεδαίου καὶ Ἰωάννης ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ, Φίλιππος καὶ Βαρθολομαῖος, Θωμᾶς καὶ Ματθαῖος ὁ τελώνης, Ἰάκωβος ὁ τοῦ Ἁλφαίου καὶ Λεββαῖος ὁ ἐπικληθεὶς Θαδδαῖος, Σίμων ὁ Κανανίτης καὶ Ἰούδας ὁ Ἰσκαριώτης ὁ καὶ παραδοὺς αὐτόν. Τούτους τοὺς δώδεκα ἀπέστειλεν ὁ Ἰησοῦς παραγγείλας αὐτοῖς λέγων· Εἰς ὁδὸν ἐθνῶν μὴ ἀπέλθητε, καὶ εἰς πόλιν Σαμαριτῶν μὴ εἰσέλθητε· πορεύεσθε δὲ μᾶλλον πρὸς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα οἴκου Ἰσραήλ. πορευόμενοι δὲ κηρύσσετε λέγοντες ὅτι Ἤγγικεν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. ἀσθενοῦντας θεραπεύετε, λεπροὺς καθαρίζετε, νεκροὺς ἐγείρετε, δαιμόνια ἐκβάλλετε· δωρεὰν ἐλάβετε, δωρεὰν δότε.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 30/6/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.