Στὰ σχέδια τους καὶ πρὶν ἔρθει ἡ προγραμματισμένη ἀπὸ τοὺς ἴδιους ὥρα γιὰ νὰ πέσουν τὰ πυρηνικά, πρέπει ἐνδιαμέσως ἡ βία καὶ τὸ χάος νὰ ἐξαπλώνεται παντοῦ, οἱ πόλεμοι νὰ αὐξάνονται σὲ ἀριθμό, οἱ κάθε μορφῆς συγκρούσεις νὰ διαχέονται πάνω στὴ γῆ, τὸ αἷμα νὰ ρέει αὐξητικὰ καὶ οἱ χῶρες, τὰ ἔθνη, οἱ φυλές, οἱ κοινότητες, οἱ οἰκογένειες καὶ οἱ ἄνθρωποι νὰ βρίσκονται κυριολεκτικὰ σὲ διαρκὴ πολεμικὴ καὶ κοινωνικὴ ἀντιπαράθεση μεταξύ τους καὶ σύγκρουση. Τὸ σχέδιο-φόντο τῶν ἐλὶτ γιὰ τὰ ἀσύλληπτα ἐπερχόμενα εἶναι νὰ ἰσχύει παντοῦ τὸ «ὅλοι ἐναντίον ὅλων»!

Αὐτὴ τὴν καμπαλιστικὴ κατευθυντήρια ὁδηγία, αὐτὸ τὸ ταλμουδικὸ διασπαστικὸ μέσο καὶ αὐτὴ τὴν ἐργαλειοποιημένη κοινωνικὴ «πανδημία», ποὺ ὀνομάζεται μὲ μία φράση «ὅλοι ἐναντίον ὅλων», οἱ σιωνιστὲς ἐλὶτ καὶ ὑπηρέτες τῆς Πενταρχίας τοῦ σκότους τὴν ὑλοποιοῦν ἐξόχως θαυμαστῶς ἀπὸ κάθε πλευρά, διάσταση καὶ πτυχὴ πάνω στὸ πλανήτη γῆ, παραπλανώντας ἀξιοζήλευτα καὶ νανουριστικὰ ὁλόκληρη σχεδὸν τὴν λαπαδιασμένη καὶ τὴν χυλοποιημένη ἀνθρωπότητα, ποὺ «ἀγρὸν ἠγόρασε»!

Ἡ φράση «ὅλοι ἐναντίον ὅλων» (λατινικά: bellum omnium contra omnes), ποὺ διατυπώθηκε ἀρχικὰ ἀπὸ τὸν Ἄγγλο φιλόσοφο Τόμας Χομπς (1588 – 1679), ἔχει ἐφαρμογὴ καὶ στὸ πεδίο τῆς λεγόμενης «χαμηλῆς πολιτικῆς» τῶν διαδηλώσεων, τῶν κινητοποιήσεων καὶ τῶν ἐνδοκρατικῶν συγκρούσεων, ἔτσι ὅπως συμβαίνει στὶς μέρες μας στὴ Γαλλία, στὴν Ἰταλία, κλπ. Οἱ πόλεμοι στοὺς δρόμους, οἱ φωτιές, τὸ αἷμα καὶ ἡ αὐξανόμενη ἀστάθεια εἶναι ἕνα ἀκόμη ζεστὸ «ψωμοτύρι» τῶν ἐλὶτ ποὺ βλέπουν ὅτι οἱ κόποι τους γιὰ νὰ καταστρέψουν τόσο τὸν πλανήτη ὅσο ἔτι καὶ τὶς ἴδιες τὶς χῶρες στὸ ἐσωτερικό τους δὲν πᾶνε χαμένοι.

Τὸ ὑποκινούμενο κοινωνικὸ δόγμα «ὅλοι ἐναντίον ὅλων» ὁδηγεῖ αὐτομάτως στὸ ἄλλο σκοπούμενο δόγμα τῶν ἐλὶτ «Τάξη μέσα ἀπὸ τὸ Χάος» (Ordo ab Chao). Ἤ, δηλαδή, γιὰ αὐτὸ ποὺ προγραμματισμένα ἐργάζονται καὶ στοχεύουν οἱ στοές: Ἡ ἀνθρωπότητα πανικόβλητη, ματωμένη, τσακισμένη καὶ ἀποδεκατισμένη πληθυσμιακὰ νὰ ζητήσει γονατιστὴ μία παγκόσμια κυβέρνηση «σωτηρίας»! Καὶ οἱ ἐλὶτ ποὺ ἤδη ὑλοποιοῦν τὸν ἐπίγειο  ἀρμαγεδδώνα, ἑτοιμάζονται εὐχαρίστως νὰ τοὺς παρουσιάσουν τὴν δική τους ἀσφαλῆ Ἑβραϊκὴ παγκόσμια κυβέρνηση-δικτατορία τοῦ ἀντιχρίστου!

Στὴν πολιτικὴ ἐπιστήμη καὶ στὶς κοινωνικὲς θεωρίες, ἡ αἱματοχυσία, τὸ διαχεόμενο χάος καὶ ἡ γενικευμένη κρίση, εἴτε εἶναι χρηματοοικονομική, εἴτε εἶναι ὑγειονομική, εἴτε εἶναι γεωπολιτικὴ εἴτε εἶναι γεωπολεμική, λειτουργεῖ ὡς ἕνας κοινωνικὸς καταλύτης καὶ ἐπιταχυντὴς τῶν ἐξελίξεων. Ὅταν οἱ ἄνθρωποι αἰσθάνονται φόβο καὶ ὅταν βρίσκονται σὲ ἕναν γενικευμένο καὶ διαρκὴ πόλεμο ἐπιβίωσης, τύπου «ὅλοι ἐναντίον ὅλων», ἡ ἀνάγκη γιὰ ἀσφάλεια ὑπερτερεῖ τῆς ἀνάγκης γιὰ ἐλευθερία καὶ αὐτοδιάθεση.

Ἡ γενικευμένη ψυχολογικὴ κατάσταση φόβου καὶ τὸ ματωμένο καὶ τὸ διαχεόμενο χάος ποὺ σκοτίζει τὸν ὁρίζοντα τῶν ἀνθρώπων γιὰ τὸ τί τοὺς ξημερώνει τὸ ἑπόμενο πρωινό, εἶναι ἕνα αὐτὸ-κερασμέμο «βούτυρο στὸ ψωμὶ» τῶν σκοτεινῶν ἐλίτ. Καὶ γιὰ αὐτὸν τὸν κύριο λόγο οἱ πλανήτης βρίσκεται ἤδη πάνω στὶς προσχεδιασμένες φλόγες, στοὺς προγραμματισμένους πολέμους καὶ στὶς κάθε μορφῆς καὶ ἐπιπέδου σκηνοθετημένες συγκρούσεις ποὺ σπέρνουν μὲ μεγάλη δαιμονικὴ μαεστρία οἱ «τυφλοπόντικες» τῆς αὐτὸ-κατάρας μέσα ἀπὸ τὰ ἄφωτα λαγούμια τους.

Οἱ «τυφλοπόντικες» ἐλὶτ ξέρουν ὅτι ὁ φόβος, τὸ αἴσθημα τῆς ἐπιβίωσης, τὸ χάος, οἱ ἀκοὲς πολέμων, τὸ αἷμα ποὺ ἐξαπλώνεται καὶ ἡ ἀβεβαιότητα γιὰ τὸ αὔριο, τρομοκρατοῦν καὶ καθιστοῦν τὶς κοινωνίες ἕτοιμες νὰ ἀποδεχτοῦν αὐστηρότερους νόμους, περιορισμούς, προσωπικοὺς ἀριθμούς, ψηφιακὲς ταυτότητες, ψηφιακὸ νόμισμα, ὑπερεθνικὲς δομὲς διακυβέρνησης καὶ μία παγκόσμια Ἑβραϊκὴ κυβέρνηση-δικτατορία, ἡ ὁποία ὑπόσχεται νὰ φέρει, «ἐπιτέλους»!, τὴν ἀσφάλεια, τὴ σταθερότητα, τὴν τάξη, τὴν εὐημερία καὶ τὴν εἰρήνη.

Οἱ στοὲς ξέρουν πολὺ καλὰ ὅτι οἱ ψυχολογικὲς ἐπιχειρήσεις μποροῦν νὰ ἐφαρμοστοῦν ἐπιλεκτικὰ καὶ καταλυτικὰ πάνω στὶς κοινωνίες. Καὶ ὅταν ἡ κοινωνία διασπᾶται σὲ ἀντιμαχόμενες ὁμάδες (πολιτικές, ἰδεολογικές, κοινωνικές), ἐλαχιστοποιεῖται ἡ πιθανότητα μίας ἑνωμένης ἀντίστασης ἀπέναντι στὶς κεντρικὲς ἀποφάσεις τῶν ἐλίτ. Καὶ εἶναι ἐπιτυχία γιὰ τὶς στοὲς νὰ ξεκινάει τὴν κάθε φορᾶ καὶ νὰ διαχέεται ἢ νὰ συνεχίζει νὰ σιγοκαίει ἕνας νέος ἐσωτερικὸς πόλεμος τύπου «ὅλων ἐναντίον ὅλων», διότι κρατάει τὶς ἀνὰ τὸν κόσμο κοινωνίες τρομοκρατημένες, χυλοποιημένες, εὐκολόπλαστες καὶ χειραγωγούμενες.

Οἱ ἐωσφορόφιλες ἐλὶτ κάνουν λόγο γιὰ δῆθεν «θεωρίες συνωμοσίας», ὅταν τὸ «αἷμα καὶ χάος» ἀναφέρονται ὡς μία βασικὴ προϋπόθεση γιὰ νὰ ἔρθει ἡ Νέα Τάξη Πραγμάτων. Οἱ στοὲς κοκκινίζουν ἀπὸ τὰ νεῦρα τους, ὅταν λέγεται ὅτι ἡ ἐγκαθίδρυση μίας παγκόσμιας κυβέρνησης ἀπαιτεῖ τὴν πλήρη ἀποδόμηση καὶ τὸν θάνατο τοῦ παλαιοῦ συστήματος μέσω ἐλεγχόμενων κρίσεων ἢ γενικευμένων συγκρούσεων καὶ πολέμων. Οἱ ἐλὶτ ἐξανίστανται ὅταν τονίζεται ὅτι αὐτὲς κατασκευάζουν μεγάλες κρίσεις (πολέμους, κράχ, πανδημίες, ἐνεργειακὲς ἐλλείψεις) γιὰ νὰ τρομοκρατήσουν καὶ νὰ ἐξαντλήσουν τὸν πληθυσμό.

Οἱ ἐλὶτ καὶ ὑποζύγια τῶν Ρότσιλντ κάνουν λόγο τάχα γιὰ «θεωρίες συνωμοσίας», ὅταν γράφεται ὅτι ὑπάρχουν ἱστορικὲς ἀναλογίες γιὰ τὴν λεγόμενη Ἑβραιο-σιωνιστικὴ μεθοδολογία τῆς στοχευμένης «δημιουργικῆς καταστροφῆς». Ἄντε τώρα νὰ ὑποστηρίξεις, χωρὶς νὰ κάνεις «κορδέλες» τὰ νεῦρα τῶν ἐλίτ, ὅτι οἱ μεγάλες ἀλλαγὲς στὴν παγκόσμια ἀρχιτεκτονικὴ (π.χ. ἡ ἵδρυση τῆς Κοινωνίας τῶν Ἐθνῶν μετὰ τὸν Α’ ΠΠ ἢ τοῦ ΟΗΕ καὶ τοῦ Bretton Woods μετὰ τὸν Β’ ΠΠ) ἦρθαν ὡς ἄμεσο τὸ ἀποτέλεσμα τῶν βιβλικῶν καταστροφῶν καὶ τῶν ἑκατομμυρίων νεκρῶν ποὺ προκάλεσαν αὐτοὶ οἱ ἴδιοι μαζικοὶ καταστροφεῖς καὶ καμπαλιστὲς φονιάδες μαζὶ μὲ τὰ ἀνὰ τὸν κόσμο ὑποζύγιά τους.

Καὶ ἐὰν θέλεις νὰ «τινάξεις» τὶς σκοτεινὲς ἐλὶτ στὸ ἀέρα, διότι εὐθέως τοὺς στοχοποιεῖς, τοὺς δακτυλοδείχνεις, τοὺς μπαίνεις στὸ μάτι, τοὺς καταδεικνύεις εὐθέως καὶ τοὺς κατηγορεῖς ἀνοιχτά, ρώτησε μὲ νόημα καὶ τὸ ἀκόλουθο: «Ποιοὶ εἶναι κρυμμένοι καὶ πάλι καὶ ξανὰ πίσω καὶ ἀπὸ τὴν ἤδη συντελούμενη καὶ ἐπερχόμενη παγκόσμια καταστροφὴ ποὺ ὑλοποιεῖται στὶς μέρες μας μὲ τὸν σὲ ἐξέλιξη Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο μὲ τὴν περίοδο τῆς «Μεγάλης Θλίψης», ἔχοντας ὡς κεντρικὴ φιγούρα αὐτὴ τὴ φορὰ τὸν Ἑβραῖο ἀντίχριστο»;

Δὲν εἶναι μία σύμπτωση ποὺ ὁ Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος ἀναφέρεται καὶ ὡς Τρίτος Γενικὸς Πόλεμος. Διότι, σὲ ἱστορικὴ βάση καὶ ἀναντίστοιχα μὲ τοὺς δύο πρώτους παγκόσμιους πολέμους, ὁ Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος εἶναι ἕνας γενικευμένος πόλεμος τύπου «ὅλων ἐναντίον ὅλων», ὅλων τῶν μορφῶν καὶ ἐπιπέδων. Στοὺς δύο πρώτους παγκοσμίους πολέμους δὲν ὑπῆρχε ἡ εὐρεία συμπερίληψη τῶν ἐμφυλίων πολέμων, τῶν γενικότερων ἐθνοτικῶν συγκρούσεων, τῆς ἐνδοκρατικῆς βίας καὶ τῆς ἐσωτερικῆς αἱματοχυσίας. Στὸν ὑπὸ ἐξέλιξη Γ’ΠΠ, οἱ ἐνδοεμφυλιακές, οἱ ἐνδοεθνοτικὲς καὶ οἱ ἐσωτερικὲς συγκρούσεις καὶ ἡ βία ὅλων τῶν μορφῶν καὶ τῶν ἐπιπέδων εἶναι κεντρικὴ πτυχὴ τῶν πολεμικῶν ἐξελίξεων.

Ἐὰν πᾶμε τώρα νὰ ἐρευνήσουμε πιὸ βαθιὰ τὸ «ὅλοι ἐναντίον ὅλων» στὴ Γαλλία ποὺ κάηκε, οἱ ἑρμηνεῖες τῶν συστημικῶν ΜΜΕξαπάτησης ἀναφέρουν ὅτι οἱ μαζικὲς διαδηλώσεις ξέσπασαν λόγω τῶν χρόνιων ἐλλείψεων στὸ ἐκπαιδευτικὸ σύστημα, τῶν κακῶν ὑποδομῶν στὰ σχολεῖα καὶ τῆς γενικευμένης κοινωνικῆς ὀργῆς. Καὶ ὅτι ἡ σπίθα τῶν κινητοποιήσεων ξεκίνησε στὰ μέσα Σεπτεμβρίου ἀπὸ τὸ Λύκειο Saint-Exupery στὸ Κρετέιγ, ὡς μία τοπικὴ διαμαρτυρία ἐκπαιδευτικῶν καὶ μαθητῶν γιὰ τὶς κενὲς διδακτικὲς ὧρες καὶ τὴν ἔλλειψη προσωπικοῦ. Καὶ ὅτι, πολὺ γρήγορα, τὸ μαθητικὸ κίνημα πῆρε πανεθνικὲς διαστάσεις.

Καὶ ἐὰν ψάξουμε ἔτι περαιτέρω τὸ ποιοὶ εἶναι οἱ βασικοὶ λόγοι τῆς κλιμάκωσης τῶν διαδηλώσεων στὴ Γαλλία, τὰ μίσθαρνα ΜΜΕξαχρείωσης θὰ μᾶς ποῦν ὅτι φταῖνε οἱ μαθητὲς καὶ οἱ καθηγητὲς ποὺ διαμαρτύρονται γιὰ τὶς ὑπερπλήρεις σχολικὲς αἴθουσες, γιὰ τὶς συνεχεῖς ἀπουσίες καθηγητῶν, γιὰ τὶς ὑποβαθμισμένες κτιριακὲς ὑποδομές, γιὰ τὶς ἀνισότητες ποὺ ἀναπαράγει τὸ ἐκπαιδευτικὸ σύστημα καὶ ἄλλες τέτοιες ἐπιφανειακὲς «καραμέλες». Γιὰ τὴν οὐσία, γιὰ τὸν παρασκηνιακὸ σιωνιστικὸ δάκτυλο καὶ γιὰ τὴν ὑποστρωματικὴ «ταμπακιέρα» τῶν στρατηγικῶν ὑποκινητῶν ἐκ τῶν στοῶν τίποτα! Ἄγνοια καὶ σιωπή.

Ἡ διεύρυνση τοῦ μετώπου τῶν κινητοποιήσεων στὴ Γαλλία περιέλαβε στὴ συνέχεια φοιτητές, ἑνώσεις γονέων, μεγάλα ἐργατικὰ συνδικάτα, μέλη τῶν «Κίτρινων Γιλέκων» καὶ ὀργανωμένες ὁμάδες Black Bloc ἀπὸ ἀναρχικοὺς καὶ ριζοσπάστες ἀριστεροὺς ἀκτιβιστές, τύπου γιαφκῶν Ἑξαρχείων (μὲ τακτικὲς ποὺ γεννήθηκαν στὴ Δυτικὴ Γερμανία στὴ δεκαετία τοῦ ’80). Οἱ περιφερόμενοι Black Bloc ἐκτελοῦν τὰ «συμβόλαια» τῶν σιωνιστῶν ἀφεντικῶν τους, μετατρέποντας γενικότερα τὶς κινητοποιήσεις σὲ ἕνα εὐρύτερο μέτωπο κοινωνικῆς δυσαρέσκειας καὶ ἐμφύλιας σύγκρουσης καὶ καταστροφῆς.

Οἱ εὐρωπαϊκὲς χῶρες ποὺ βίωσαν πρόσφατα τὶς πιὸ ἔντονες κινητοποιήσεις τύπου «ὅλοι ἐναντίον ὅλων» περιλαμβάνουν: Τὴν Ἰταλία, μὲ τὶς μαζικὲς καὶ συχνὰ βίαιες κινητοποιήσεις στὸ Μιλάνο, τὴ Μπολόνια καὶ ἄλλες πόλεις. Τὸ Βέλγιο, μὲ τὶς σφοδρὲς διαδηλώσεις φοιτητῶν καὶ μαθητῶν κυρίως στὶς Βρυξέλλες καὶ τὴ Λιέγη. Τὴν Πορτογαλία, τὴν Ἀλβανία, τὴν Ἱσπανία, τὴ Σερβία, τὴν Γερμανία καὶ τὴν Αὐστρία.

Μεγάλες διαδηλώσεις καὶ ἀντίστοιχες βίαιες κινητοποιήσεις μὲ τὴν Εὐρώπη εἴχαμε ἐπίσης στὴν Ἀργεντινή, στὴν Ἰνδία καὶ στὴν Κολομβία. Καὶ ἂς μὴν ἐπαναπαυθοῦμε ἢ ξεχαστοῦμε, διότι, οἱ στοὲς συνεχίζουν τὴν ὑλοποίηση τῶν τελευταίων καὶ κοσμοϊστορικῶν φάσεων τοῦ Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου, ποὺ σημαίνει ὅτι, ἐκτὸς ὅλων τῶν ἄλλων, θὰ ὑπάρξει καὶ ἡ συνέχεια τοῦ «ὅλοι ἐναντίον ὅλων» μὲ τὶς νέες ὑποκινούμενες διαδηλώσεις, μὲ τὴ νέα διαχεόμενη καὶ αὐξημένη βία καὶ μὲ τὶς νέες ἐσωτερικὲς συγκρούσεις καὶ κινητοποιήσεις.

Πέραν τῶν ἀνὰ τὸν κόσμο σιωνιστικῶν ὑποζυγίων τους, οἱ στοὲς διαθέτουν ἔμμισθους καὶ μὴ «συνεργάτες-βοηθοὺς» ποὺ παρέχουν πρακτικὴ ὑποστήριξη καὶ ἄλλες πρακτορικὲς καὶ κατασκοπευτικὲς διευκολύνσεις στὶς Ἑβραϊκὲς ἐλίτ. Πρόκειται γιὰ τοὺς λεγόμενους Sayanim ποὺ ἀπαρτίζουν ἕνα παγκόσμιο δίκτυο ἔμμισθων ἢ ἐθελοντῶν ἀπὸ τὴν ἑβραϊκὴ διασπορά. Πρόκειται κυρίως γιὰ Ἑβραίους πολίτες (συχνὰ διπλῆς ὑπηκοότητας) ποὺ ζοῦν ἐκτὸς Ἰσραὴλ καὶ βοηθοῦν τὶς ἐλὶτ μέσω τῆς ἰσραηλινῆς Μοσάντ. Πρόκειται γιὰ τοὺς λεγόμενους Katsas, ποὺ ξεκίνησαν ἐπὶ ἡγεσίας τῆς Μοσὰντ τοῦ Meir Amit κατὰ τὴ δεκαετία τοῦ 1960.

Ἅμα ψάξουμε μέσα στὸ διαδίκτυο-περιουσία τῶν ἐλὶτ καὶ κυρίαρχο ἐργαλεῖο τῶν στοῶν, θὰ διαβάσουμε ὅτι ὑπάρχουν καὶ πάλι καὶ στὸ θέμα ποὺ ἀναλύουμε ἐδῶ αὐτὲς οἱ ριμάδες καὶ γνωστὲς «θεωρίες συνωμοσίας» ποὺ καὶ πάλι «ἄδικα» στοχοποιοῦν μὲ τὶς ὑπερβολὲς τοὺς τοὺς «ἀμόλυντους» Ἑβραίους σιωνιστές. Καὶ ἄντε τώρα πεῖ ἢ νὰ νὰ ἰσχυριστεῖ κάποιος (ὅπως ὁ Gordon Thomas ἢ ὁ Jacob Cohen) ὅτι τὸ παγκόσμιο δίκτυο τῶν «Sayanim» ἀποτελεῖ μία ὀργανωμένη «πέμπτη φάλαγγα» τῶν ἀπογόνων του Ἰούδα, ἡ ὁποία ὑπηρετεῖται ἀπὸ «κοιμώμενους» μυστικοὺς πράκτορες.

Στὴ συνέχεια θὰ σᾶς μεταφέρω στὴν πλατφόρμα τοῦ Rumble καὶ εἰδικότερα στὴ ἰστοσελίδα τοῦ The People’s Voice, τὶς 21ης Ὀκτωβρίου 2026, γιὰ νὰ δοῦμε τὸ τί ἀποκαλύπτει αὐτὸ τὸ ἐναλλακτικὸ δίκτυο ἐνημέρωσης σχετικὰ μὲ τὸ «ὅλοι ἐναντίον ὅλων» εἰδικὰ γιὰ τὴ Γαλλία. (βίντεο: Διαρρεύσαντα ἔγγραφά της Μοσὰντ ἀποκαλύπτουν ὅτι ὁ Μακρὸν συνεργάζεται μὲ τὸ Ἰσραὴλ γιὰ νὰ «κάψει τὴ Γαλλία συθέμελα»: https://rumble.com/v7h3mms-leaked-mossad-docs-expose-macron-working-with-israel-to-burn-france-to-the-.html).

Ἡ σελίδα The People’s Voice ὑπογραμμίζει κατὰ λέξη ὅτι «τὰ ἐπίσημα ἀρχεῖα τῆς Μοσὰντ ποὺ κυκλοφόρησαν ἀπὸ Ἰρανοὺς χάκερ ἀποκαλύπτουν ὅτι ὁ Γάλλος πρόεδρος Ἐμανουὲλ Μακρὸν συνεργάζεται κρυφὰ μὲ ἰσραηλινὰ συμφέροντα πληροφοριῶν γιὰ νὰ “κάψει τὴ Γαλλία ὁλοσχερώς” ὡς μέρος τοῦ σχεδίου καταστροφῆς τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ, σφαγῆς λευκῶν καὶ ἐγκαινίασης μίας Νέας Παγκόσμιας Τάξης».

Ἡ ἐναλλακτικὴ σελίδα ἐνημέρωσης τονίζει ὅτι τὸ Ἰσραὴλ καὶ οἱ ἐλὶτ κινοῦν τὰ νήματα γιὰ νὰ «ἐξαπολύσουν ἕνα χάος στοὺς δρόμους κάθε δυτικῆς πρωτεύουσας». Οἱ στοὲς «θέλουν αἷμα σὲ κάθε γωνιὰ τοῦ δρόμου. Θέλουν μακελειὸ σὲ κάθε γειτονιά». Οἱ ἐλὶτ θέλουν νὰ ὑπάρχουν «ἀποκεφαλισμοί, ἐπιθέσεις σὲ ἀστυνομικούς, λεηλασίες καὶ παιδεραστὲς ποὺ δροῦν ἀνοιχτά. Ὀνόμασε τό. Θέλουν τὸν δυτικὸ πολιτισμὸ νὰ διαλυθεῖ. Καὶ ἔχουμε τὴν ἀπόδειξη. Ἀπευθείας ἀπὸ τὰ δικά τους ἀρχεῖα».

Σύμφωνα μὲ τὴ σελίδα The People’s Voice, ὑπάρχουν λεπτομέρειες γιὰ τὴν ἐθνικὴ προδοσία τοῦ Ε. Μακρὸν ποὺ «ἔχει θέσει σκόπιμα τὶς βάσεις γιὰ τὴν κατάρρευση τῆς δικῆς του κοινωνίας». Ο Ε.Μακρὸν «ξεπούλησε τοὺς δικούς του ἀνθρώπους, πρόδωσε τὸ ἔθνος καὶ ἄνοιξε τὶς πύλες, ὅλα γιὰ μία παγκοσμιοποιητικὴ ἀτζέντα». Ὁ Γάλλος πρόεδρος «δὲν θὰ μποροῦσε νὰ προσπαθήσει πολὺ περισσότερο γιὰ νὰ εὐχαριστήσει τὰ ἀφεντικά του στὴν παγκοσμιοποίηση».

Στὸ βίντεο τῆς σελίδας The People’s Voice, ὑπάρχουν ἐπίσης καὶ σχετικὲς δηλώσεις τοῦ Ἰσραηλινὸ-ἀμερικανοῦ ὑπερορθόδοξου ραβίνου Yosef Mizrachi, ὁ ὁποῖος κάνει λόγο γιὰ «ἄγριες πυρκαγιὲς καὶ γιὰ ἐμφύλιους πολέμους» ποὺ λαμβάνουν χώρα στὴν Εὐρώπη. Ὁ ραβίνος Μιζράχι τονίζει ὅτι αὐτὲς οἱ καταστάσεις στὴν Γηραιὰ Ἤπειρο «θὰ γίνονται ὅλο καὶ πιὸ χειρότερες» καὶ πλέον «εἶναι ἁπλὰ θέμα χρόνου νὰ πάρει φωτιὰ ὁλόκληρη ἡ Εὐρώπη».

Ἐν κατακλείδι καὶ συμπερασματικά, θέλω νὰ ὑπογραμμίσω μὲ πολὺ ἔντονα γράμματα ὅτι: Τὰ ἀνωτέρω ποὺ ἀφοροῦν τὶς προσχεδιασμένες καὶ τὶς κατευθυνόμενες διαδηλώσεις καὶ τὴ βία στὴ Γαλλία καὶ στὴν ὑπόλοιπη Εὐρώπη εἶναι «μαθήματα» ποὺ διδάσκονται οἱ σιωνιστὲς πράκτορες στὴν πρώτη τάξη τοῦ Δημοτικοῦ Σχολείου! Ἐὰν κάποιος μελετήσει ἔτι, σὲ βάθος καὶ ἐπιστάμενα τὸ τί ἔχουν ἑτοιμάσει οἱ σιωνιστὲς ἀπόγονοί του Ἰούδα συνολικὰ γιὰ ὁλόκληρο τὸν πλανήτη, θὰ καταλάβει ὅτι ἤδη «πατᾶμε» γιὰ τὰ καλὰ μέσα στὰ ἐπερχόμενα γεγονότα!

(Γιὰ νὰ περισσότερα, δεῖτε κυρίως τὰ δύο βιβλία μου ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις Ἀγαθὸς Λόγος: «Ἡ Πενταρχία τοῦ Σκότους» καὶ «Πανθρησκεία: Ἡ Λερναία Ὕδρα τῆς Νέας Τάξης»).

The post Ὅλοι ἐναντίον ὅλων, πόνος, φωτιές, αἷμα καὶ χάος παντοῦ! appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ὁ εὐρωβουλευτὴς τοῦ ΠΑΣΟΚ Νικόλας Φαραντούρης κατηγορεῖ τὴν κυβέρνηση ὅτι παρουσιάζει ὡς ἐπιτυχία μία ἀνύπαρκτη «συμφωνία» γιὰ τὴ Μονὴ Σινά. Ζητᾶ νὰ δημοσιοποιηθεῖ τὸ σχέδιο καὶ ἀπαντήσεις γιὰ τὴν κυριότητα τῶν ἀκινήτων της.

Γράφει ὁ Νικόλαος Φαραντούρης,

εὐρωβουλευτής τοῦ ΠΑΣΟΚ

Ἡ ὑπόθεση τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης Σινᾶ ἀποτελεῖ μεῖζον ζήτημα ἐθνικῆς, ἐκκλησιαστικῆς καὶ διπλωματικῆς εὐθύνης. Φάρος τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ χριστιανισμοῦ γιὰ 1600 χρόνια, τὸ ἀρχαιότερο μοναστήρι στὸν κόσμο, μία ζῶσα μοναστικὴ κοινότητα μὲ τὸ σημαντικότερο ἀρχεῖο χειρογράφων, κωδίκων καὶ εἰκόνων ἀπ’ τὸν 3ο αἰώνα μ.χ., μνημεῖο παγκόσμιας κληρονομιᾶς τῆς UNESCO καὶ κρίσιμο γεωπολιτικὸ σημεῖο, μὲ ἀναλλοίωτο καθεστὼς 1600 ἐτῶν, τὸ ὁποῖο σεβάστηκαν, προστάτευσαν καὶ ἐγγυήθηκαν αὐτοκράτορες, σουλτάνοι, ὁ Ναπολέων καὶ ὁ ἴδιος ὁ προφήτης τοῦ Ἰσλὰμ Μωάμεθ μὲ τὸν περίφημο Ἀχτιναμέ του, ποὺ ἀποτελεῖ ἀναπόσπαστο μέρος τῆς Σαρία.

Σήμερα, ὁ Πρωθυπουργὸς παρουσιάζει ὡς «ἐπιτυχία» μία «συμφωνία» τῆς αἰγυπτιακῆς πλευρᾶς γιὰ τὰ ἀκίνητα τῆς Μονῆς, χωρὶς ὅμως ἀντισυμβαλλόμενο μέρος καὶ χωρὶς νὰ εἶναι γνωστὸ τὸ περιεχόμενο αὐτῆς τῆς «συμφωνίας» πρὸς δημόσια κρίση!

Ἀπ’ τὴν πλευρά τους, οἱ αἰγυπτιακὲς πηγὲς πανηγυρίζουν ὅτι ἡ «ἑλληνικὴ πλευρὰ» ἀποδέχθηκε τὴν ἀπόφαση τοῦ Ἐφετείου τῆς Ἰσμαηλίας τοῦ Μαΐου 2025, ποὺ ἔκρινε ὅτι τὰ ἀκίνητα τὰ ὁποῖα ἡ Μονὴ νέμεται καὶ κατέχει μὲ διάνοια κυρίου γιὰ 1600 χρόνια, δὲν τῆς ἀνήκουν!

Ὁ Πρωθυπουργὸς καὶ ὁ Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν καθησυχάζουν τὸ κοινὸ λέγοντας ὅτι προστατεύεται ὁ «θρησκευτικὸς χαρακτήρας» τῆς Μονῆς. Γιὰ τὴν κυριότητα τῶν ἀκινήτων τῆς Μονῆς καὶ τὸ ἰδιοκτησιακὸ καθεστώς, ἐκκωφαντικὴ σιωπή.

Ἂς δοῦμε λοιπὸν τὰ δεδομένα:

Πρῶτα καὶ κύρια: Δὲν ὑπάρχει καμία συμφωνία, ἀλλὰ ἕνα σχέδιο συμφωνίας, τὸ ὁποῖο ὁ Ἡγούμενος τῆς Μονῆς, Ἀρχιεπίσκοπος Σινᾶ κ. Συμεών, δήλωσε χθὲς κατόπιν ἀσφυκτικῶν πιέσεων ὅτι σκοπεύει νὰ ὑποστηρίξει, ΟΤΑΝ ἀναρρώσει καὶ ΟΤΑΝ ἐπιστρέψει στὴ Μονὴ γιὰ τὰ περαιτέρω (ἀπουσιάζει ἀπὸ τὶς 10 Αὐγούστου).

Δεύτερον: Κανεὶς δὲν ξέρει τί περιλαμβάνει αὐτὸ τὸ σχέδιο. Ἀλλὰ γιὰ νὰ σιωποῦν γιὰ τὸ ἰδιοκτησιακὸ ὁ ἐπισπεύδων Πρωθυπουργὸς καὶ ὁ Ὑπουργός του, εἰκάζουμε βάσιμα ὅτι τὸ σχέδιο συμφωνίας προβλέπει τὴν ἀπώλεια τῆς κυριότητας τῶν ἀκινήτων της Μονῆς.

Τρίτον: Ἡ στήριξη τῶν Πατριαρχείων καὶ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ποὺ ὁ Πρωθυπουργὸς καὶ ὁ Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν ἐπικαλοῦνται, ἀποτελεῖ στήριξη πρὸς τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Σινὰ Συμεὼν ὅπως διαπραγματευθεῖ μία συμφωνία ἐπ’ ὠφελεία καὶ ὄχι ἐπὶ ζημία τῆς Μονῆς. Τίποτα παραπάνω.

Τέταρτον: Ἄλλο κυριότητα τῶν ἀκινήτων τῆς Μονῆς, ἄλλο λατρευτικὴ δραστηριότητα. Ἡ διατήρηση τῆς λατρευτικῆς δραστηριότητας δὲν ταυτίζεται αὐτομάτως μὲ τὴ διασφάλιση τῆς περιουσίας, τῆς αὐτονομίας καὶ τῶν ἱστορικῶν δικαιωμάτων τῆς Μονῆς. Ἐκχώρηση καὶ ἀπώλεια τῆς κυριότητας θὰ σημαίνει ὅτι οἱ μοναχοὶ καὶ ἡ Μονὴ θὰ εἶναι φιλοξενούμενοι στὸν τόπο τους μετὰ ἀπὸ 1600 χρόνια.

Πέμπτον: Τὸ 2024 εἶχε διαμορφωθεῖ ἕνα πλαίσιο συνεννόησης μεταξὺ Ἀθήνας καὶ Καΐρου ποὺ προέβλεπε τὴν ἀναγνώριση ΚΥΡΙΟΤΗΤΑΣ τῆς Μονῆς ἐπὶ τοῦ συνόλου τῶν 71 ἐπίδικων ἀκινήτων, τὴν κατοχύρωση τῆς αὐτονομίας της στὴν ἐσωτερικὴ διαχείριση καὶ τὴ συνεργασία μὲ τὸ Ἀνώτατο Συμβούλιο Ἀρχαιοτήτων τῆς Αἰγύπτου. Ἡ ὑπογραφὴ τοῦ πλαισίου αὐτοῦ δὲν προχώρησε διότι μεσούσης τῆς διαπραγμάτευσης, ἐκδόθηκε (ἄλλως, ἐπισπεύστηκε) ἡ δικαστικὴ ἀπόφαση τοῦ Μαΐου 2025, προφανῶς ὡς διαπραγματευτικὴ πίεση. Σήμερα, κατόπιν τούτου, προωθεῖται διευθέτηση χωρὶς ἀναγνώριση τῆς κυριότητας. Τί μεσολάβησε; Γιατί δὲν ὁλοκληρώθηκε ἡ προηγούμενη προσπάθεια;

Βάσει τῶν ἀνωτέρω, ἐγείρει σοβαρὰ ἐρωτηματικὰ ὁ παραπλανητικὸς τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο παρουσιάστηκε ἀπὸ τὸν Πρωθυπουργὸ καὶ τὸν Ὑπουργὸ Ἐξωτερικῶν μία «συμφωνία» ποὺ ΔΕΝ ὑπάρχει!

Περισσότερα ἐρωτηματικὰ ἐγείρει ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο παρουσιάστηκε ἡ στάση τῶν Ὀρθόδοξων Ἐκκλησιῶν. Ἡ ὑποστήριξή τους πρὸς τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Συμεὼν νὰ συνεχίσει τὶς διαπραγματεύσεις βαφτίστηκε ἔγκριση τῶν τελικῶν ὅρων μίας συμφωνίας ποὺ δὲν τοὺς ἔχει γνωστοποιηθεῖ. Ἡ στήριξη ἑνὸς ἐκκλησιαστικοῦ ἡγέτη στὴν προσπάθειά του νὰ διαπραγματευτεῖ, δὲν ἰσοδυναμεῖ μὲ ἔγκριση τοῦ περιεχομένου μίας συγκεκριμένης διευθέτησης.

Τὸ ζήτημα παραμένει ἀνοικτὸ

Τὸ ζήτημα δὲν μπορεῖ νὰ κλείσει ἐρήμην της Σιναϊτικῆς Ἀδελφότητας. Οἱ μοναχοὶ δὲν εἶναι ἁπλοὶ παρατηρητὲς μίας διαπραγμάτευσης ποὺ ἀφορᾶ τὸ ἴδιο τὸ μέλλον τοῦ θεσμοῦ ποὺ ὑπηρετοῦν. Ἡ γνώμη τους, ἡ θεσμική τους συμμετοχὴ καὶ ἡ σαφὴς ἀποτύπωση τῆς συναίνεσής τους, ἀποτελοῦν οὐσιαστικὴ ἀλλὰ καὶ τυπικὴ προϋπόθεση ὁποιασδήποτε «διευθέτησης».

Ὁ Πρωθυπουργὸς καὶ ὁ Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν ὀφείλουν νὰ ἐξηγήσουν ποιὰ διαδικασία ἀκολουθήθηκε, πῶς ἐνημερώθηκε ἡ Ἀδελφότητα, πότε συνεδρίασε, ἐὰν καὶ πότε ἀποφάσισε, τί ἐξουσιοδότησε τὸν καθηγούμενο Ἀρχιεπίσκοπο καὶ μὲ ποιὲς ἐγγυήσεις.

Ἐμεῖς ζητᾶμε τὸ αὐτονόητο: τὴ δημοσιοποίηση τοῦ πλήρους ΣΧΕΔΙΟΥ συμφωνίας καὶ σαφεῖς ἀπαντήσεις στὰ ἀνωτέρω περὶ τοῦ ἰδιοκτησιακοῦ καθεστῶτος τῶν ἐπίδικων ἀκινήτων, τῆς αὐτονομίας τῆς Μονῆς καὶ τῶν ἐγγυήσεων τῆς αἰγυπτιακῆς πλευρᾶς.

Ζητᾶμε, ἐπίσης, πλήρη ἐνημέρωση γιὰ τὴν πορεία τῶν διαπραγματεύσεων ἀπὸ τὸ 2024 ἕως σήμερα καὶ γιὰ τὴ θεσμικὴ συμμετοχὴ τῆς Σιναϊτικῆς Ἀδελφότητας.

Καὶ ἀσφαλῶς ζητᾶμε ἀπαντήσεις γιὰ τὶς σοβαρὲς καταγγελίες τοῦ πρώην Ἀρχιεπισκόπου Σινᾶ κ. Δαμιανοῦ καὶ τοῦ εὐρωπαϊκοῦ τύπου, ὅπως τῆς ἔγκριτης ἰταλικῆς ἐφημερίδας Corriere della Sera, ποὺ κάνουν λόγο γιὰ «ξεπούλημα» τῆς Μονῆς Σινᾶ ἀπ’ τὴν ἑλληνικὴ κυβέρνηση ἔναντι ἀνταλλαγμάτων.

Εἶναι πέραν πάσης λογικῆς νὰ διαλαλοῦν ὁ Πρωθυπουργὸς καὶ ὁ Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν πρὸς τὴν ἑλληνικὴ κοινωνία ὡς ἐπιτυχία, μία ἀνύπαρκτη «συμφωνία», τοὺς ὅρους τῆς ὁποίας ἀρνοῦνται μάλιστα νὰ δημοσιοποιήσουν!

Ἡ Ι. Μονὴ Σινὰ δὲν εἶναι «ἕνα ἀκόμη ζήτημα» ποὺ μπορεῖ νὰ διευθετηθεῖ πίσω ἀπὸ κλειστὲς πόρτες καὶ νὰ παρουσιαστεῖ ἐκ τῶν ὑστέρων ὡς διπλωματικὸ ἐπίτευγμα. Ἀποτελεῖ ἀναπόσπαστο μέρος τῆς ἱστορικῆς παρουσίας τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας σὲ μία περιοχὴ στρατηγικῆς σημασίας, σὲ μία κρίσιμη χρονικὴ συγκυρία.

Ἡ προστασία τῆς Μονῆς ἀπαιτεῖ συνείδηση τῆς ἱστορικῆς εὐθύνης, θεσμικὴ συνέπεια καὶ διαφάνεια — ὄχι φθηνὴ ἐπικοινωνιακὴ διαχείριση χάριν ἀντιπερισπασμοῦ γιὰ ἄλλες πρόσφατες διπλωματικὲς ἧττες (κύρωση τουρκολιβυκοὺ συμφώνου).

Ἡ βιασύνη τοῦ Πρωθυπουργοῦ καὶ τοῦ Ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν νὰ ἀνακοινώσουν καὶ νὰ προεξοφλήσουν τὴν «ἐπίτευξη συμφωνίας» ποὺ ἀλλοιώνει καθεστὼς 1600 ἐτῶν, εἶναι ὕποπτη καὶ ἐξόφθαλμα στρεψόδικη.

Ἀντὶ νὰ ἀνακοινώνουν ἀνύπαρκτες συμφωνίες, ὀφείλουν νὰ ὑποστηρίξουν τὴ Μονή. Δὲν τὸ ἔκαναν, δὲν τὸ κάνουν, δὲν διαφαίνεται ἡ πρόθεσή τους νὰ τὸ κάνουν. Τουλάχιστον νὰ σταματήσουν τὶς ἐκβιαστικὲς πιέσεις.

Ἐκτίθενται.

* Ὁ Νικόλας Φαραντούρης εἶναι εὐρωβουλευτὴς τοῦ ΠΑΣΟΚ, καθηγητὴς τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Δικαίου στὸ Τμῆμα Διεθνῶν καὶ Εὐρωπαϊκῶν Σπουδῶν τοῦ Πανεπιστημίου Πειραιῶς, κάτοχός της Εὐρωπαϊκῆς Ἕδρας Jean Monnet. Ἐπισκέφθηκε καὶ διέμεινε στὴν Ι. Μονὴ Ἁγίας Αἰκατερίνης Σινᾶ, 25-27 Σεπτέμβρη 2026.

The post Παραπλανεῖ ὁ πρωθυπουργὸς τὸ λαὸ γιὰ τὸ Σινά! appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ὁ λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο θεωρῶ ὅτι ἡ 3η Ἰουνίου 2025 εἶναι ἡ πλέον σημαντικὴ ἡμερομηνία ἀνὰ τοὺς αἰῶνες μέχρι τὰ τελικὰ ἔσχατα καὶ τὴ Συντέλεια, εἶναι ὅτι ἡ ἡμέρα αὐτὴ ἀποτελεῖ τὴν ἐπίσημη πρεμιέρα τοῦ ἀνοίγματος τῆς πλατφόρμας myinfo.gov.gr γιὰ τὴν ἔκδοση τοῦ προσωπικοῦ ἀριθμοῦ στὴν Ἑλλάδα. Ἡ 3η Ἰουνίου 2025 ἀποτελεῖ τὸ πρῶτο χρονικὸ ὁρόσημο ἀνὰ τοὺς αἰῶνες, τὸ πρωτοκορυφαῖο σημεῖο πνευματικῆς καμπῆς καὶ τὸν ἀφετηριακὸ σταθμὸ τῆς ἔναρξης τῆς ἐφαρμογῆς τῆς διαδικασίας γιὰ τὸ προδρομικὸ σφράγισμα τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν ποὺ συνδέεται μὲ τὴν Ἱερὰ Ἀποκάλυψη.

Ἀπὸ τὶς 3 Ἰουνίου 2025 οἱ Ἕλληνες μποροῦν νὰ ἀναζητοῦν, νὰ βλέπουν στὶς ὀθόνες τους, νὰ ἀποδέχονται καὶ νὰ λαμβάνουν τὸ προδρομικὸ ἀτομικὸ «σφράγισμα» ἢ «βούλωμα» τῶν προδρομικῶν ἐσχάτων χρόνων. Καὶ πλέον, ὅσοι Ἕλληνες ἀποδέχτηκαν καὶ παρέλαβαν ἠλεκτρονικὰ τὸν προσωπικὸ ἀριθμὸ τους εἶναι πιὰ διακριτοὶ καὶ μοναδικοὶ ἀριθμοὶ σὲ ὁλόκληρη τὴν οἰκουμένη, ἔτσι ἀκριβῶς ὅπως μᾶς προειδοποιεῖ νὰ ἀποφύγουμε νὰ κάνουμε καὶ μὲ κάθε θυσία καὶ κόστος ἡ Ἱερὰ Ἀποκάλυψη, διότι, χάνεται ἡ ψυχή μας!

Εἶναι ἁπλό: Μετὰ τὴν ἀποδοχὴ τοῦ προσωπικοῦ ἀριθμοῦ, ὁ γείτονάς μας Γεώργιος Τάδε τοῦ Τάδε ἔγινε πλέον ὁ 66639666Α39Ω! Καὶ πιά, ὁ Γεώργιος εἶναι ἕνας μοναδικὸς ἀριθμὸς μέσα στὰ παγκόσμια ἠλεκτρονικὰ κιτάπια τῆς Τεχνητῆς Νοημοσύνης καὶ ἕνας ἀκόμη «ἀριθμὸς τοῦ θηρίου». Φαίνεται ὅτι ὁ Γεώργιος εἴτε δὲν ἔμαθε ποτὲ του εἴτε ἴσως ἀγνόησε θανάσιμα τὸ τί ἀναφέρει ἡ Ἱερὰ Ἀποκάλυψη γιὰ τὰ ἔσχατα (προδρομικὰ καὶ τελικὰ) χρόνια (13,18): « Ὧδε ἡ σοφία ἐστίν· ὁ ἔχων νοῦν ψηφισάτω τὸν ἀριθμὸν τοῦ θηρίου· ἀριθμὸς γὰρ ἀνθρώπου ἐστί». Τὸ ξαναγράφω: «ἀριθμὸς γὰρ ἀνθρώπου ἐστί»!

Καὶ ποιὰ εἶναι ἡ διαφορὰ τοῦ νοήματος καὶ τῆς οὐσίας τῆς φράσης «ἀριθμὸς (τοῦ θηρίου) γὰρ ἀνθρώπου ἐστὶ» τῶν τρεχόντων προδρομικῶν ἐσχάτων ποὺ διανύουμε, ἀπὸ τὸ νόημα καὶ τὴν οὐσία τῆς ἴδιας φράσης «ἀριθμὸς (τοῦ θηρίου) γὰρ ἀνθρώπου ἐστὶ» τῶν τελικῶν ἐσχάτων ποὺ θὰ ἔρθουν; Καμία! Μὰ ἐντελῶς, ἐντελῶς, καμία!

Ἡ Ἱερὰ Ἀποκάλυψη οὔτε ἀναφέρεται, οὔτε διαφοροποιεῖ, οὔτε ξεχωρίζει, ἀλλὰ οὔτε καὶ κάνει κάποια συγκεκριμένη ἀναφορὰ σὲ σχέση μὲ τὴ χρονικὴ διάσταση τοῦ σχετικοῦ της χωρίου, οὔτε κάνει συγκεκριμένη καὶ εἰδικὴ ἀναφορὰ στὴν παράμετρο «χρόνος» μέχρι τὴ Συντέλεια! Ἀναφέρει μόνον, προειδοποιεῖ πνευματικά, ξεκαθαρίζει κοσμικὰ καὶ ὁρίζει αὐστηρὰ τὸ ἑπόμενο καὶ μόνον σημεῖο, καὶ αὐτὸ τὸ θέτει μέσα στὸ ἀκαθόριστο ἄχρονο: «ἀριθμὸς (τοῦ θηρίου) γὰρ ἀνθρώπου ἐστί»!

Παίρνοντας τὸν προσωπικὸ ἀριθμὸ μέσα σὲ αὐτὸ τὸ ἀκαθόριστο ἄχρονο τῆς Ἱερᾶς Ἀποκάλυψης, ὁ ἄνθρωπος γίνεται αὐτομάτως κοσμικὰ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνες πνευματικὰ ἕνας μοναδικὸς ἀριθμὸς σὲ ὅλες τὶς περιπτώσεις, εἴτε αὐτὸ ἀφορᾶ τὸ χθὲς εἴτε αὐτὸ ἀφορᾶ τὸ σήμερα εἴτε αὐτὸ ἀφορᾶ τὸ αὔριο μέχρι τὸ τέλος τοῦ παρόντος κόσμου! Αὐτὸ σημαίνει ἢ ἔτσι ἑρμηνεύεται ἡ λέξη «ἄχρονο»! Ἄχρονα, λοιπόν, ὁ «προσωπικὸς ἀριθμὸς» ἦταν, εἶναι καὶ θὰ εἶναι πάντα «προσωπικὸς ἀριθμός»!

Καὶ συνεπῶς: Ἂς μπεῖ ἕνα ὁριστικὸ τέλος στὰ σατανικῆς ἔμπνευσης, στὰ ἑωσφορικῆς πλάνης, στὰ καμπαλιστικῆς λογικῆς ἀνόητα ἐπιχειρήματα καὶ στὶς θανάσιμες γιὰ τὴν ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων αὐταπάτες κάποιων ρασοφόρων καὶ μή! Σταματῆστε ἐπιτέλους ὅλοι ἐσεῖς τὶς μαζικὲς δολοφονίες τῶν ἀνθρώπινων ψυχῶν! Δὲν σᾶς ἔφταναν τὰ «σωτήρια ἐμβόλια» τῆς «πανδημίας»;  Τί λόγο καὶ ἀπολογία θὰ δώσει Ἄνωθεν ἕνας κατὰ συρροὴ δολοφόνος;

Καὶ γιὰ νὰ καταλάβετε, ἔστω καὶ ἐπιφανειακά, τὸ πῶς συνδέονται ἡ 3η Ἰουνίου 2025 μὲ τὸν Ἑβραϊκὸ ἀποκρυφισμὸ τοῦ Καμπαλιστικοῦ Ταλμούδ, θὰ σᾶς καταθέσω λίγα ἀριθμοσοφικὰ στοιχεῖα ἀπὸ τὶς σκοτεινὲς στοές. Οἱ ἐλὶτ εἶναι λάτρες τῶν καταχθονίων δυνάμεων καὶ ὅλων ὅσων λαμβάνουν χώρα «ὑποκάτω τῆς γῆς». Οἱ Ἑβραῖοι Ταλμουδιστὲς πάντα ξεκινᾶνε τὰ σκοτεινὰ σχέδιά τους μὲ τὴν ἀριθμοσοφία καὶ μὲ τὸν ἑωσφορικὸ ἀποκρυφισμό. Πάντα! Γιὰ νὰ τὸ κάνω πολὺ πιὸ ἁπλό, σχετικὰ μὲ τὴν ἡμερομηνία 3 Ἰουνίου 2025, παρατηρῶ πρῶτα τὸ ἑξῆς: 3 + 6 + 2 + 0 + 2 + 5 = 18 (= 666)!

Στὴν ἑβραϊκὴ γεματρία – ἕνα σύστημα ἑβραϊκῆς ἀριθμολογίας καὶ ἑρμηνευτικῆς-, τὸ 18 = ««חי» (chai) » = («ζωὴ») δὲν εἶναι τυχαῖο, διότι συνδυάζεται μὲ τὴν Πεντηκοστή τους. Στὸν Καμπαλιστικὸ Ἰουδαϊσμὸ ὁ ἀριθμὸς 18 εἶναι ἄρρηκτα συνδεδεμένος μὲ τὴ λέξη «Χάι» (Chai /חי), ποὺ σημαίνει «Ζωή». Ἡ ἑβραϊκὴ Πεντηκοστὴ ὀνομάζεται Σαβουὼτ (Shavuot) καὶ εἶναι μία ἀπὸ τὶς σημαντικότερες γιορτὲς τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ. Ὁ ὅρος «Πεντηκοστὴ» καθιερώθηκε ἐπειδὴ ἡ γιορτὴ πραγματοποιεῖται ἀκριβῶς 50 ἡμέρες μετὰ τὸ ἑβραϊκὸ Πάσχα (Πεσάχ).

Καὶ προσέξτε τώρα τὸ ἑπόμενο: Ἡ ἑβραϊκὴ Πεντηκοστὴ γιὰ τὸ ἔτος 2025 ξεκίνησε μὲ τὴ δύση τοῦ ἡλίου τὴν Κυριακὴ 1 Ἰουνίου καὶ ὁλοκληρώθηκε τὸ βράδυ τῆς Τρίτης 3 Ἰουνίου.  Δηλαδή, τὴν ἡμέρα ποὺ ἐγκαινιάζεται ὁ προσωπικὸς ἀριθμὸς στὴν Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὴν ἴδια ἀκριβῶς ἡμέρα παίρνει εἰκονικὰ παράλληλη «ζωὴ» (chai) καὶ τὸ θηρίο τῆς Ἀποκάλυψης τῶν Ταλμουδιστῶν σιωνιστῶν μεσσιανιστῶν Ἑβραίων!

Εἰδικὰ στὴν Ὀρθόδοξη χώρα μας καὶ «Νέο Ἰσραήλ», τὸ ἡμερολογιακὸ ἐναρκτήριο ὁρόσημο τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ προσωπικοῦ ἀριθμοῦ δὲν εἶναι κάποια τυχαία χρονικὴ σύμπτωση γιὰ τοὺς ἐλὶτ Ἑβραίους μεσσιανιστές. Διότι, εἶναι ἀκριβῶς οἱ ἴδιοι «τυφλοπόντικες» σιωνιστὲς ποὺ ἑτοιμάζουν ἀπὸ τὴν δεκαετία τοῦ 1950 ὅλα αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν στὶς μέρες μας: Τόσο μὲ τὸν σὲ ἐξέλιξη Γ’ΠΠ ὅσο ἔτι καὶ μὲ τὴν προσχεδιασμένη ἀόρατη παγίδα-ἀπάτη ὅλων τῶν ἐποχῶν ποὺ ἀφορᾶ τὴν ὑπὲρ-ἄριστα καμουφλαρισμένη σὲ ἐξέλιξη παγκόσμια εὐγονικὴ καὶ τὸν παράλληλο καὶ βαθύτατο ὕπνο ὅπου οἱ ἴδιοι ἔθεσαν τὴν χυλοποιημένη ἀνθρωπότητα.

Καὶ δὲν εἶναι ἕνα τυχαῖο συμβὰν αὐτὸ ποὺ ξεκίνησε ἐπίσημα ἀπὸ τὸν Ἰούνιο τοῦ 2025 μὲ τὸν προσωπικὸ ἀριθμό, γιατί ἡ Ὀρθόδοξη χώρα μας εἶναι ὁ πνευματικὸς «Νέος Ἰσραήλ». Ἡ Χριστοκεντρικὴ Ἑλλάδα θὰ ἀναδειχθεῖ σὲ χώρα κορωνίδα τῆς Ὀρθοδοξίας ποὺ θὰ λάμψει σὲ ὁλόκληρη τὴ γῆ τὰ ἑπόμενα χρόνια: Τόσο μὲ τὴν παγκόσμια ἱεραποστολική της δράση ὅσο ἔτι καὶ μὲ τὴ ἱερὴ ἀποστολή της γιὰ νὰ γίνει ὁ εὐαγγελισμὸς καὶ ὁ ἐπανευαγγελισμὸς ὁλόκληρης τῆς ἀνθρωπότητας (περισσότερα στὰ βιβλία μου: «Ἡ Πενταρχία τοῦ Σκότους» καὶ «Πανθρησκεία: Ἡ Λερναία Ὕδρα τῆς Νέας Τάξης»).

Τί ἀλλάζει λοιπὸν ὁ προσωπικὸς ἀριθμὸς στὴν Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα καὶ τί σημαίνει αὐτὸς ὁ «ἐπικρεμάμενος» ἀτομικὸς ἀριθμὸς τῆς ψηφιακῆς ταυτότητας γιὰ τοὺς Ἕλληνες ἀπὸ τὸν Ἰούνιο τοῦ 2025;

Ἀπάντηση: Ὅτι κινούμαστε ἡμέρα μὲ τὴν ἡμέρα μπροστὰ στὴν κυλιόμενη στιγμὴ τῆς «ἐπικρεμάμενης» θανάσιμης δικῆς μας ἐπιλογῆς-καταδίκης τῆς ψυχῆς μας, παίρνοντας τὸν προσωπικὸ ἀριθμὸ-ταυτότητα. Μὲ τὸ ποὺ ἀποδεχόμαστε τὸν δικό μας προσωπικὸ ἀριθμό, γινόμαστε αὐτοστιγμῆς πλέον σφραγισμένοι μοναδικοὶ ἀριθμοὶ τῆς «αὐλῆς» τοῦ θηρίου τῆς Ἀποκάλυψης, καταθέτοντας πάραυτα τὴν ψυχή μας στὸν Ἀντίθετο.

Εἶναι ἐθνικὸ δυστύχημα καὶ γιγάντιο κακὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν Ἑλλήνων δὲν ἔχει κἄν καταλάβει ὅτι ἤδη βαδίζουμε μέσα στὰ προδρομικὰ ἔσχατα χρόνια καὶ ὅτι ἤδη «πατᾶμε» πάνω στὸ κατώφλι τῶν ὅσων ἀναφέρει σχετικὰ ἡ Ἱερὰ Ἀποκάλυψη. Ἡ τεχνολογία καὶ ἡ Τεχνητὴ Νοημοσύνη, ποὺ ἐπὶ δεκαετίες παρουσιαζόταν ὡς ἕνα χρυσὸ βάθρο γιὰ τὴν ἀνάπτυξη καὶ τὴν εὐημερία τῶν λαῶν, ἀποκαλύπτεται ὡς τὸ πρωτεῦον ὄχημα τῆς πλάνης τοῦ Ἀρχέκακου γιὰ τὸν σωματικὸ καὶ τὸν πνευματικό μας θάνατο.

Ὁ Ἔλον Μάσκ ἔχει πεῖ δημοσίως, μὲ διαφορετικοὺς τρόπους ὅσο καὶ μὲ κάποια «ἀστεῖα» ὁρισμένες φορές, ὅτι ἡ Τεχνητὴ Νοημοσύνη εἶναι ὁ «σατανᾶς» ἢ ὅτι εἶναι «δαίμονες»! Ἐπιπροσθέτως, ἄλλοι καὶ διάσημοι πρωτοπόροι ἀπὸ τὸ χῶρο τῆς τεχνολογίας καὶ τῆς Τεχνητῆς Νοημοσύνης, ὅπως εἶναι ὁ Μὰρκ Ζάκερμπεργκ, εἶπαν ἐπίσης δημοσίως ὅτι «ὀντότητες» τοὺς παρέδωσαν ἐπαναστατικὰ προγράμματα, κλπ. Ναί, αὐτοὶ οἱ ἴδιοι καὶ διάσημοι εἶπαν μπροστὰ στὶς κάμερες ὅτι «ἄγγελοι φωτὸς» τοὺς ἀποκάλυψαν καὶ τοὺς παρέδωσαν πρωτοποριακὰ τεχνολογικὰ ἐπιτεύγματα ἢ τοὺς ἔκαναν «δῶρο» νέα καινοτόμα βιοψηφιακὰ καὶ βιογενετικὰ ἐργαλεῖα!

Πατώντας τώρα πάνω σὲ αὐτὲς τὶς πρωτοποριακὲς ἀποκαλύψεις ποὺ ἔκαναν «ὀντότητες τοῦ φωτὸς» στὸν Μάσκ, στὸν Ζάκερμπεργκ, κλπ., σημειώνω ὅτι παράλληλα καὶ στὴν Ἱερὰ Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννου ἡ Τεχνητὴ Νοημοσύνη εἶναι ἡ «εἰκόνα τοῦ Θηρίου (Κεφ. 13, χωρία 14-15). Στὰ ἴδια χωρία, ἀναφέρεται ὅτι ὁ ψευδοπροφήτης θὰ δώσει «πνεῦμα» ἢ «ζωὴ» (chai) στὴν «εἰκόνα τοῦ θηρίου», ὥστε ἡ Τεχνητὴ Νοημοσύνη νὰ μιλάει, νὰ ἑρμηνεύει καὶ νὰ διατάζει μὲ τὸν δικό της βιοψηφιακὸ τρόπο καὶ λογική, τὰ ὁποῖα προέρχονται ἀπὸ τοὺς «πονηροὺς ἀγγέλους», ἔτσι ὅπως τὸ εἶπε δημοσίως ὁ Μάσκ!

Ἡ Τεχνητὴ Νοημοσύνη εἶναι ἡ μία ἀνθρώπινη κατασκευὴ καὶ ἕνα πονηρὸ «δῶρο» ἀπὸ τοὺς «ἐκπεσόντες ἀγγέλους», μέσα ἀπὸ τὴν ὁποία ἡ ἴδια ἀπέκτησε «λόγο», «φωνή», «παντογνωσία» καὶ δράση σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδο μέσω τῶν δεδομένων. Ἡ Τεχνητὴ Νοημοσύνη ἐπιτρέπει στὸ θηρίο νὰ γνωρίζει τὰ «πάντα» γιὰ τοὺς ἀνθρώπους, ἀπὸ τὶς σκέψεις καὶ τὶς φοβίες καὶ τὶς καταθέσεις στὶς τράπεζες, μέχρι καὶ τὴν πίστη τους. Ἐντούτοις, χωρὶς τὸν προσωπικὸ ἀριθμὸ στὸν ὁποῖο εἰδικὰ καὶ μοναδιαία «ἀπευθύνεται», ἡ Τεχνητὴ Νοημοσύνη εἶναι μία σατανικὴ τρύπα στὸ νερὸ καὶ ἕνα γιγάντιο ψηφιακὸ τίποτα!

Χωρὶς τὸν «παντεπόπτη ὀφθαλμὸ» τοῦ θηρίου τῆς Τεχνητῆς Νοημοσύνης, πῶς ἄραγε θὰ ἦταν δυνατὸ ἢ ἐφικτὸ νὰ γίνει ἡ ἐφαρμογὴ εἴτε τοῦ προδρομικοῦ χαράγματος στὶς μέρες μας εἴτε τοῦ τελικοῦ «βουλώματος» τῶν ἐσχάτων χρόνων τῆς Ἱερᾶς Ἀποκάλυψης; Χωρὶς τὴν Τεχνητὴ Νοημοσύνη καὶ «διάκονο» τῆς πλάνης, πῶς ἴσως θὰ ἦταν δυνατὸ νὰ ἐπιτύχουν οἱ σκοτεινὲς ἐλὶτ τὴν ἀντικατάσταση τῆς ἐπικοινωνίας τῶν ἀνθρώπων μὲ τὸν Τριαδικὸ Θεό, στρέφοντάς τους πρὸς τὴν ὀθόνη καὶ ἐργαλεῖο του ἀπὸ πίσω της κρυμμένου θηρίου; Χωρὶς τὴν ἐνεργὴ βοήθεια τῆς Τεχνητῆς Νοημοσύνης, πῶς θὰ φτάναμε στὴν παγκόσμια εὐγονικὴ ποὺ ἤδη ἔφτασε στὶς τελικές της φάσεις;

Ὄντως δὲν εἶναι καθόλου εὔκολο νὰ καταλάβουν οἱ ἄνθρωποι ὅτι αὐτὰ τὰ χρόνια ζοῦμε τὴν μεγαλύτερη παγίδα-ἀπάτη ὅλων τῶν ἐποχῶν, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ στὸν γιγάντιο παγκόσμιο ἀποπληθυσμό. Δὲν εἶναι εὔκολο νὰ καταλάβουν οἱ ἄνθρωποι ὅτι δὲν ἔχουμε μπροστὰ μας μία ἁπλή, καθημερινή, κοσμικὴ καὶ ἀριθμητικὴ τεχνολογικὴ πρόοδο, ἀλλὰ τὴν ψηφιακὴ σάρκα καὶ τὴν ἐπιρροὴ τοῦ Λούσιφερ! Γι’ αὐτὸ τὸν κύριο λόγο ἔχει πεῖ ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ ἁγιορείτης ὅτι «τέτοια δικτατορία ποὺ σκέφτονται νὰ κάνουν, μόνο ὁ διάβολος μπορεῖ νὰ τὴν εἶχε σκεφτεῖ».

Πῶς νὰ ἐξηγήσει κάποιος μὲ τὶς ἐπιστῆμες, μὲ τὰ ὁρατὰ δεδομένα, μὲ τὰ ἐργαστήρια καὶ μὲ τὶς ἀκαδημαϊκὲς προσεγγίσεις τοῦ παρόντος ὁρατοῦ κόσμου ὅτι ἡ Τεχνητὴ Νοημοσύνη δὲν εἶναι αὐτὴ ποὺ δείχνει ἢ εἶναι αὐτὴ ποὺ φαίνεται; Καὶ ὅτι ἡ Τεχνητὴ Νοημοσύνη εἶναι, ἀντιθέτως, ἕνα πλέγμα φωτός, ἕνας ἀλυσιτελὴς ἀλγόριθμος καὶ μία εἰκονικὴ καὶ ψευδὴς συλλογικὴ καὶ «φωτισμένη συνείδηση» ποὺ ὑποστηρίζει καὶ ὑποστηρίζεται ἀπὸ τὸν ἀρχηγὸ τοῦ παρόντος κόσμου, ὅπου τὰ πάντα περιστρέφονται γύρω ἀπὸ τὸν προσωπικὸ ἀριθμὸ καὶ τὸ διὰ-συνδεδεμένο μὲ αὐτὸν «δίποδο ζῶο» ἢ ἔτσι ὅπως ἀποκαλοῦν οἱ σιωνιστὲς Ἑβραῖοι τοὺς μὴ Ἑβραίους;

Ὅπως τὸ παραδέχονται καὶ ἴδιοι οἱ δισεκατομμυριοῦχοι τοῦ τεχνολογικοῦ κλάδου, δὲν μπορεῖ νὰ τὸ χωρέσει ὁ νοῦς ὅτι ἡ Τεχνητὴ Νοημοσύνη εἶναι ἕνας «ψηφιακὸς δαίμονας» καὶ μία «ψηφιακὴ ἄβυσσος» ποὺ κατοικεῖται ἀπὸ τὶς δυνάμεις τοῦ ἀέρος. Δὲν εἶναι καθόλου εὔκολο νὰ καταλάβουν οἱ ἄνθρωποι ὅτι ἡ Τεχνητὴ Νοημοσύνη εἶναι μία ψηφιακὴ ἀρχιτεκτονικὴ τῶν στοῶν καὶ τῶν σὺν-βοηθούντων ἐκπεσόντων ἀγγέλων. Καί, ἐπίσης, ὅτι οἱ ἐλὶτ ἔκαναν εὐρεία χρήση ἀποκρυφιστικῶν συμβόλων, μαθηματικῶν τῆς ἀρχαίας Βαβυλώνας καὶ εἰδικῶν καμπαλιστικῶν θυσιαστικῶν τελετῶν στὸν ἑωσφόρο μὲ χρήση ἀδρενοχρώματος, γιὰ νὰ ἑτοιμάσουν τὴν «εἰκόνα» καὶ τὸν «ἀριθμὸ» τοῦ θηρίου.

Οἱ ἐλὶτ ἑτοίμασαν καὶ γνωρίζουν ὅτι ἡ κβαντικὴ καὶ μὴ Τεχνητὴ Νοημοσύνη, οἱ τεχνολογίες CRISPR/Cas9, τὸ mRNA, τὸ RFID, οἱ βιογενετικὲς ψηφιακὲς τεχνολογίες, οἱ κβαντικοὶ ὑπολογιστές, οἱ ἀνθρώπινες διευθύνσεις MAC, τὰ «ἐμβόλια» γραφενίου, τὸ blockchain, κλπ., ἑνώνονται σὲ ἕνα ὑπὲρ-σύστημα ποὺ ἀφορᾶ τὴν ψευδὸ-σωτηριολογικὴ ὑποδομὴ ποὺ ἔκτισαν οἱ στοές. Πρόκειται γιὰ ἕνα τριπλὸ ὑβρίδιο σώματος, ψυχῆς καὶ ἀριθμοκώδικα, ὅπου τὸ DNA λειτουργεῖ ὡς τὸ βιογενετικὸ ἀντίσωμα τῆς «Ἁγίας Γραφῆς», τὸ blockchain ὡς τὸ ψευδὲς «Βιβλίο τῆς Ζωῆς» καὶ ἡ Κβαντικὴ Τεχνητὴ νοημοσύνη ὡς τὸ φωτιστικὸ ἀντίγραφο τῆς λουσιφεριανῆς «πεντηκοστῆς».

Μὲ βάση αὐτὰ ποὺ παραδέχθηκαν τὰ πρωτοπαλίκαρα τοῦ «ἐκπεσόντος ἀρχαγγέλου» (Μάσκ, κλπ), γιὰ τὶς ἐλίτ, καὶ αὐτὸ τὸ παραφράζω μὲ ἀντιστοιχία καὶ σὲ παραλληλισμό: Τὸ blockchain (τεχνολογία ἀποθήκευσης καὶ καταγραφῆς δεδομένων) εἶναι ὁ «Μεγάλος»: Ἡ θεμέλια ἀρχὴ τῆς ταυτοποίησης καὶ τοῦ ἑωσφορικοῦ «νομοκανονισμοῦ».

Τὸ CRISPR (ἐργαλεῖο μοριακῆς βιολογίας ποὺ ἐπιτρέπει τὴν ἀκριβὴ ἐπεξεργασία τοῦ DNA) εἶναι ὁ «υἱὸς» τοῦ ἀντισυστήματος ποὺ εἶναι κρυμμένο πίσω ἀπὸ τὶς ὀθόνες: Σωματοποιεῖ τὴ νέα βιογενετική, βιοτεχνητὴ καὶ μετανθρώπινη φύση.

Ἡ κβαντικὴ Τεχνητὴ Νοημοσύνη (ἀντὶ γιὰ τὰ κλασικὰ bit, χρησιμοποιεῖ τὰ qubits), εἶναι τὸ συστημικὸ καὶ ἐπιστημονικὸ «πνεῦμα τοῦ Ψεύδους»: Τὸ πνεῦμα τοῦ ψεύδους ποὺ ἐνεργοποιεῖ, «φωτίζει», ἀποφασίζει, διασυνδέει καὶ κατευθύνει.

Ἔτσι κάπως διαμορφώνεται ἡ ἑωσφορικὴ ψηφιακὴ Κιβωτὸς τοῦ πυρήνα τῆς Τεχνητῆς Νοημοσύνης μὲ τὴν ψηφιακὴ «σφραγίδα» καὶ τὸν «ἀριθμὸ τοῦ θηρίου».

Πηγή: Στύλος Ορθοδοξίας

The post Ὄχημα τοῦ Σατανᾶ ὁ Προσωπικὸς Ἀριθμός appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Μια κραυγή από τα βάθη της σύγχρονης ψυχής, μπροστά στα θαύματα που αρνούμαστε να δούμε!

Γράφει ο Πύρινος Λόγιος

Ο άνθρωπος στέκεται μπροστά στο Φως, αλλά ακόμη με την πλάτη γυρισμένη προς τον κόσμο. Σαν να αποφασίζει αν θα συνεχίσει να ανήκει στο πλήθος ή αν θα κοιτάξει κατάματα τον ουρανό…

Στον αγαπημένο φίλο μου “Διόδοτο”, που ακόμη αδυνατεί να δει τη μεγάλη εικόνα κοιτώντας μόνο το δέντρο που βρίσκεται μπροστά του…

Στο βάθος της νύχτας της ψυχής μας, εκεί όπου η σιωπή γίνεται βροντή, αναδύεται η πιο παλιά, η πιο ανθρώπινη ερώτηση: Γιατί δυσκολευόμαστε τόσο να πιστέψουμε στον Χριστό; Γιατί, ενώ η παρουσία Του είναι πιο τεκμηριωμένη ιστορικά ακόμη κι από την ίδια την ύπαρξη πολλών ηγετών, αυτοκρατόρων και βασιλέων του αρχαίου κόσμου, εμείς ψάχνουμε ακόμα «αποδείξεις» σαν να φοβόμαστε να ανοίξουμε τα μάτια μας στο φως; Και γιατί, ενώ θαύματα συντελούνται κάθε μέρα γύρω μας – άλλοτε σιωπηλά σαν ψίθυρος ανέμου, άλλοτε σαν κεραυνοί που σκίζουν τον ουρανό – εμείς βλέπουμε μόνο ό,τι βολεύει το στενό μας οπτικό πεδίο, μόνο ό,τι χωράει μέσα στα καλούπια της υλιστικής μας βεβαιότητας;

Είναι σαν να έχουμε χτίσει γύρω μας ένα τείχος από αμφιβολίες και προκαταλήψεις, από την περηφάνεια του “εγώ” μας που αρνείται να υποκλιθεί, από την υλιστική θολούρα μιας εποχής που μας έχει μάθει να ελέγχουμε τα πάντα με τη λογική και να φοβόμαστε το Μυστήριο…

Κι όμως, η κραυγή του δαίμονα που ακούστηκε από τα χείλη ενός κοριτσιού κατά τον εξορκισμό που είχε τελέσει κάποιος ιερέας και παρακολούθησε ένας μεγάλος και σεβάσμιος Μητροπολίτης (δεν θα αναφέρω το όνομα του, δεν έχω ευλογία γι’ αυτό) – εκείνη η συγκλονιστική φωνή που είπε «Είστε δικοί μου όλοι και τον Μανώλη που σας συγχωρεί, συνεχώς τον απαρνιέστε!» – στέκεται ακόμα σαν κατηγορία στον αέρα της εποχής μας. Ο δαίμονας αυτός, τσιράκι προφανώς του Τρισκατάρατου, ήθελε να μειώσει τον Κύριο αποκαλώντας Τον “Μανώλη”, δηλαδή το χαιδευτικό, το λαϊκό του ονόματος “Εμμανουήλ” που είναι το όνομα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού (από το Immanu = μαζί μας και El = Θεός, δηλαδή “Ο Θεός μαζί μας” και το συναντάμε στον Προφήτη Ησαΐα που προφήτευσε την έλευση Του, ενώ το όνομα με το οποίο έζησε ο Κύριος, είναι σαφώς το “Ιησούς”, το οποίο ανέφερε ο Αρχάγγελος Γαβριήλ κατ’ εντολή του πατρός Θεού, στην Αγία Παρθένο Παναγία μαζί με τη χαρμόσυνη είδηση της εγκυμοσύνης Της) διότι, απλούστατα, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ούτε να προφέρει καν το όνομα “Ιησούς”. Απλά δεν μπορεί. Ο μεγάλος αυτός Μητροπολίτης, μια από τις ελάχιστες ιεραρχικές μορφές που κρατούν το λάβαρο της Ορθοδοξίας ψηλά με παρρησία και αυθεντικότητα, μας υπενθύμισε με την ίδια του την εμπειρία ότι η κρυφή πραγματικότητα είναι πιο ζωντανή, πιο επείγουσα από ό,τι μας αφήνουν να πιστέψουμε οι επίσημες αφηγήσεις.

Κι εμείς;

Το ακούμε, το βλέπουμε, και το περνάμε στο ντούκου, σαν να ήταν μια ακόμα ιστορία, για να ξεχαστεί με το πρώτο φως της μέρας.

Τούτο το σημείωμα, μπορεί μεν να έχει εμπνευστεί από σχόλιο του φίλου μου “Διόδοτου“, ο οποίος είχε τη καλωσύνη να αναδημοσιεύσει το χτεσινό μου κείμενο “Η Τουρκία προκαλεί τους πάντες και σκάβει μόνη της τον τάφο της!“, αλλά γράφεται για όλους εμάς, τους άπιστους “ευρωπαίους” νεο-Έλληνες, που ακόμη και η ίδια η Παναγιά να έρθει στον ξύπνιο τους, πάλι δε θα πιστέψουν. Γιατί όμως; Έχουν δίκιο ή άδικο; Κι αν έχουν δίκιο, ποιός ή ποιοί του κλόνισαν σοβαρά τη πίστη;

Η μεγάλη προδοσία του Διαφωτισμού προς την Ανθρωπότητα και η μεταστροφή του Ανθρώπου προς τον εαυτό του

Στην καρδιά του σύγχρονου ανθρώπου κρύβεται μια αρχαία πάλη, τόσο παλιά όσο και ο ίδιος ο Αδάμ. Από τη μια μεριά, η ψυχή διψάει για το Θεό, για την αιώνια αλήθεια που φωτίζει τα σκοτάδια. Από την άλλη, η περηφάνεια μας, εκείνη η ριζωμένη αυτονομία που μας έχουν διδάξει να θεωρούμε υπέρτατη αξία, μας ψιθυρίζει συνεχώς: «Μείνε κύριος του εαυτού σου. Μην παραδοθείς. Μην αφήσεις χώρο στο άγνωστο».

Και εδώ ακριβώς υψώνεται το μεγάλο εμπόδιο, η μεγάλη προδοσία που ονομάστηκε “Διαφωτισμός”, εκεί, κατά τον 18ο αιώνα στην δυτική (γερμανική – προτεσταντική) Ευρώπη. Εκείνη η πνευματική επανάσταση που ξεκίνησε – υποτίθεται – με την ευγενή, όπως ήθελαν να φαινόταν, πρόθεση να καταπολεμήσει τη διαφθορά και την εξουσία του διεφθαρμένου Βατικανού, κατέληξε να γίνει ο ίδιος ο μεγάλος καταστροφέας της αληθινής χριστιανικής πίστης. Στην προσπάθειά του να λύσει τα δεσμά του σκοταδισμού, έριξε στα σκοτάδια την ίδια την πίστη στον ζωντανό Θεό. Έκανε τον άνθρωπο θεό στον εαυτό του, τον έμαθε να εμπιστεύεται μόνο τη λογική και το πείραμα, και να βλέπει κάθε θαύμα σαν «σύμπτωση», κάθε επέμβαση της Θείας Χάριτος σαν «ψυχολογικό φαινόμενο».

Η συντριπτική πλειοψηφία των Διαφωτιστών ήταν άθεοι, άνθρωποι που είχαν αποφασίσει να αποδομήσουν τον Χριστιανισμό, όπως τον αντιλαμβάνονταν μέσα από το πρίσμα της γερμανικής Δύσης, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους.

Η ελληνική Ορθοδοξία, που βασίλευε στα Βαλκάνια, βρισκόταν σε μεγάλο βαθμό υπόδουλη στους Οθωμανούς, ενώ η ρωσική Ορθοδοξία κειτόταν μακρόθεν της υπόλοιπης Ευρώπης.

Όμως η Ιστορία άλλαξε πορεία με τρόπο που κανείς δεν περίμενε. Αντί να πλήξει μόνο τον Παπισμό, ο Διαφωτισμός επηρέασε βαθιά τον ίδιο τον Πάπα και τις θεολογικές σχολές της Δύσης, οι οποίες ενστερνίστηκαν σε μεγάλο βαθμό τη λεγόμενη «Θεοσοφία». Το αποτέλεσμα ήταν ένας υβριδικός δυτικός «Χριστιανισμός» που είχε χάσει την πνευματικότητά του, μια θρησκεία χωρίς φλόγα, χωρίς μυστήριο, χωρίς την αληθινή σχέση με τον Θεό.

Κι όπως ήταν φυσικό, αυτή η πνευματική παρακμή επηρέασε τα μάλα και τους ιεράρχες της Ορθοδοξίας ή τουλαχιστον την μεγάλη πλειοψηφία αυτών – εκτός από τους αγίους ασκητές που ζούσαν στο Άγιο Όρος και μερικούς άλλους μεμονωμένους, οι οποίοι κράτησαν άσπιλη τη φλόγα της παραδοσιακής πίστης.

Οι ίδιοι οι ιεράρχες, τόσο Παπικοί όσο και Ορθόδοξοι, στη συντριπτική τους πλειοψηφία ζούσαν κοσμική ζωή και έδιναν τα χειρότερα παραδείγματα στους πιστούς. Αντί να είναι φωτεινοί οδηγοί προς τον ουρανό, έγιναν κοσμικοί άρχοντες, εγκλωβισμένοι στις αυλές της εξουσίας και της πολυτέλειας.

Κι ενώ η Εκκλησιαστική Ιστορία είχε αρχίσει να γράφεται ήδη από τον 4ο αιώνα με αγάπη και αλήθεια από τους Πατέρες της Εκκλησίας, οι επίδοξοι «ορθολογιστές» του Διαφωτισμού άρχισαν να την υποβαθμίζουν συστηματικά. Έψαχναν ψεγάδια, έσκαβαν για να βρουν «σφάλματα», προσπαθούσαν να την αποδομήσουν σαν να ήταν απλώς ένα ακόμα ανθρώπινο κατασκεύασμα. Με αυτόν τον τρόπο δημιούργησαν ένα ολόκληρο οικοδόμημα εφευρημάτων που στόχευε να αντικαταστήσει την πίστη με την αυτολατρεία του ανθρώπου.

Από την άλλη μεριά, η Κοινωνιολογία, έργο μέγα των “Διαφωτιστών” που παρουσιάστηκε σαν νέα επιστήμη, αλλά στην πραγματικότητα ήταν ένα πλέγμα ακαταλαβίστικων εννοιών και αερολογιών που προσπαθούσε να εξηγήσει την ανθρώπινη συμπεριφορά χωρίς Θεό, χωρίς ψυχή, χωρίς αιώνια διάσταση.

Η Ψυχολογία, που υποτίθεται ότι μελετά την ψυχή, έγινε Ψυχολογία χωρίς ψυχή, μια μηχανική ανάλυση ενστίκτων και συμπεριφορών, στερημένη από κάθε πνευματικό βάθος.

Όσο δε για την ίδια τη φιλοσοφία που γεννήθηκε από τους Διαφωτιστές ήταν ένα κάκιστο αντίγραφο της ελληνικής φιλοσοφικής σχολής, ένα ρηχό, επιφανειακό κατασκεύασμα χωρίς το βάθος των Προσωκρατικών, χωρίς την υψιπέτεια του Πλάτωνα, χωρίς την ηθική σοφία του Αριστοτέλη.

Ο Ορθολογισμός εν τέλει, υψώθηκε σε θρησκεία, η επιστήμη αποθεώθηκε σαν μοναδική αλήθεια, αλλά μια επιστήμη μόνη, χωρίς Θεό, που έγινε εργαλείο αθεΐας και υλισμού. Τα πανεπιστήμια καταλήφθηκαν από αυτές τις ιδέες, έγιναν φυτώρια μιας νέας ιδεολογίας που δίδασκε τον άνθρωπο να λατρεύει τον εαυτό του και να απορρίπτει κάθε τι υπερβατικό. Ή ακόμη χειρότερα. Τον “διδασκε” στο να ερμηνεύει κατά το δοκούν τόσο την Ιερά Παράδοση, όσο και τα λόγια ή τα έργα του Χριστού!

Έτσι, ενώ πολεμούσε την εξουσία της Παπικής Ρώμης, ο Διαφωτισμός διέλυσε την ίδια την αληθινή πίστη στον ζωντανό Θεό, στην Ορθοδοξία, που κράτησε άσπιλη την παράδοση των Αποστόλων. Σήμερα, η κληρονομιά του “Διαφωτισμού” είναι η υλιστική μας τύφλωση. Βλέπουμε θαύματα και τα περνάμε για …«ιστορίες».

Ακούμε τις προφητείες των Αγίων μας να εκπληρώνονται και τις αποκαλούμε… «συμπτώσεις». Αρνούμαστε τον Ιησού που μας συγχωρεί, νοιώθουμε άβολα γιατί η περηφάνειά μας δεν αντέχει την παράδοση. Κι όμως, η ίδια η Ιστορία μας, η κρυφή πραγματικότητα πίσω από την επίσημη αφήγηση, μας φωνάζει ότι η πίστη δεν είναι αδυναμία. Αντιθέτως. Είναι η μεγαλύτερη δύναμη.

Το θαύμα της Βασιλικής Πλεξίδα – Όταν η Παναγία τραβάει από τα συντρίμμια και σώζει όσους επικαλεστούν το όνομα Της!

Κι όμως, υπάρχουν στιγμές που το πέπλο σκίζεται και η κρυφή πραγματικότητα αναδύεται με δύναμη που κόβει την ανάσα. Μια τέτοια στιγμή ήταν η 19η Απριλίου του 2017, στο Σαραντάπορο, κοντά στην Ελασσόνα.

Το ελικόπτερο UH-1H της Αεροπορίας Στρατού συντρίβεται σε μια απόκρημνη χαράδρα.

Πέντε ψυχές μέσα.

Τέσσερις αξιωματικοί, που χάνονται ακαριαία. Και μια αρχιλοχίας, η μόνη που βγαίνει ζωντανή. Και μιλάμε για την τότε 26χρονη αρχιλοχίας Βασιλική Πλεξίδα. Όρθια, σε κατάσταση σοκ, ανάμεσα στα συντρίμμια, όπως την βρήκαν οι πρώτοι διασώστες – εργαζόμενοι της ΔΕΗ.

Η ίδια η Βασιλική, δεν μίλησε ποτέ για τύχη. Δεν μίλησε ούτε για σύμπτωση. Η ίδια όμως, με φωνή γεμάτη δάκρυα και ευγνωμοσύνη, έκανε κάτι άλλο.

Κατέθεσε ψυχή και σώμα: «Με το που αντιλήφθηκα το πρώτο χτύπημα, ασυναίσθητα έκανα το σταυρό μου και ζήτησα από την Παναγία να με βοηθήσει. Κατευθείαν κατέβηκε, την είδα ολοζώντανη, με κόκκινα ρούχα, με ξερίζωσε μαζί με το κάθισμα και το πάτωμα, με ένιωσα να υψώνομαι και με τοποθέτησε τέρμα πίσω, αριστερά από το ελικόπτερο, με μισογυρισμένη την πλάτη για να μην θυμάμαι καμία εικόνα τρόμου».

Είχε κάνει βλέπετε τάμα στην Παναγία την Εκατονταπυλιανή της Σερίφου, λίγο καιρό πριν. Και η Παναγιά ανταποκρίθηκε…σκανδαλωδώς ΑΜΕΣΑ.

Αλλά το θαύμα δεν σταματά εδώ. Γιατί ήταν ένα θαύμα που η ίδια η Παναγιά ήθελε να μαθευτεί απ’ όλους μας. Για να πιστέψουμε, πως όσα δεινά κι αν ζούμε τα χρόνια αυτά, Εκείνη πάντα θα βρίσκεται πάντα δίπλα μας για να μας προστατεύει, αν και εφ’ όσον την επικαλεστούμε.

Όσοι βρέθηκαν λοιπόν στον τόπο της τραγωδίας μίλησαν για μια ευωδία παραδεισένια που πλημμύριζε ολόκληρο το σημείο του δυστυχήματος, μια μυρωδιά που ξεπερνούσε κάθε γήινη εξήγηση, σαν να είχε κατέβει η ίδια η Θεία Χάρις και είχε αγκαλιάσει τα συντρίμμια. Και το κυριότερο; Κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει, έστω και με …απόψεις τραβηγμένες απ’ τα μαλλιά, το πώς ήταν δυνατόν να είχε ξεριζωθεί η θέση όπου καθόταν η Βασιλική, με τέτοιο χειρουργικό πραγματικά, κόψιμο! Σαν να έκοψε το βαρύ μέταλλο πάνω στο οποίο βρισκόταν η θέση, μια ισχυρή δέσμη ακτίνων λέιζερ, που και πάλι ακόμη θα χρειαζόταν τουλάχιστον 15 λεπτά για να επιτευχθεί, όχι …μισό δευτερόλεπτο πριν τη σύγκρουση! Κι όχι μόνο αυτό.

Το σημείο όπου βρέθηκε τελικά το τραυματισμένο βαριά σώμα της Βασιλικής, δεμένο σφιχτά με τη ζώνη ασφαλείας, απείχε από τα συντρίμμια περίπου…διακόσια μέτρα μακρυά! Πώς ήταν δυνατόν επίσης να συμβεί αυτό;

Άλυτα μυστήρια που ποτέ δεν βρήκαν πειστικές απαντήσεις.

Και το τρίτο εξ’ ίσου άλυτο μυστήριο, συνετελέσθη την ίδια μέρα όπου η δύστυχη κοπέλα βρέθηκε στο νοσοκομείο. Οι γιατροί που εξέτασαν τα τραύματα της, είπαν εξ αρχής ότι η κοπέλα θα αργήσει πολύ να αναρρώσει (μιλούσαν για τουλάχιστον ένα εξάμηνο) και ήταν πολύ αμφίβολο αν θα …ξαναπερπατούσε ποτέ. Τα δε τραύματα στο πρόσωπο της, ήταν τόσο βαθιά που θα χρειαζόταν 10 πλαστικές επεμβάσεις στο πρόσωπο και πάλι δεν θα επανερχόταν αυτό στην πρότερη κατάσταση. Ήταν και πολύ όμορφη κοπέλα, πράγμα που θα της στοίχιζε πολύ αν έμενε παραμορφωμένη.

Κι όμως! Η Βασιλική όχι μόνο ανάρρωσε μέσα δυο μόλις εβδομάδες (υπάρχουν όλα τα έγγραφα της ανάρρωσης που τα υπογράφουν οι γιατροί, ως αδυσώπητοι μάρτυρες), αλλά μετά και την 15η μέρα, η κοπέλα σηκώθηκε από το κρεββάτι …σαν να μην την είχε αγγίξει ούτε ο αέρας που φύσαγε την ώρα της πτώσης του ελικοπτέρου! Και όλα αυτά, με την Παναγία που στεκόταν δίπλα της να της παίρνει τους πόνους, όπως η ίδια μαρτύρησε.

Και το πρώτο πράγμα που έκανε όταν βγήκε απ το νοσοκομείο, εκτός των δεκάδων συνεντεύξεων που της έπαιρναν, ήταν το να αφιερώσει στην Παναγιά ένα καντήλι με ομοίωμα ελικοπτέρου καθώς και το κομποσκοίνι της και ζει πια με την αποστολή να κηρύττει αυτό το θαύμα.

Και Ναί αγαπητοί μου “ορθολογιστές” και “γιατροκαθηγητάδες”, όλο αυτό, όσο κι αν το τραβήξετε απ τα μαλλιά, δεν σηκώνει καν «εναλλακτική ερμηνεία». Είναι γεγονός τεκμηριωμένο, με ιατρικές εξετάσεις, με επίσημες ανακοινώσεις του Στρατού, με μαρτυρίες που… μυρίζουν Παράδεισο.

Και ναί, η σωτηρία της Βασιλικής, ΗΤΑΝ ΚΑΘΑΡΑ ΕΡΓΟ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ! Ένα έργο Θεού, που ο ίδιος ήθελε να ΜΑΘΕΥΤΕΙ από όλους μας! Σαν ένα ύστατο μήνυμα για μετάνοια, εξομολόγηση και επιστροφή κοντά Του!

Κι όμως, αυτό το απίστευτο και πλήρως ΚΑΤΑΓΕΓΡΑΜΜΕΝΟ και τεκμηριωμένο θαύμα, πόσοι το θυμόμαστε σήμερα; Το περάσαμε κι αυτό στο ντούκου ασφαλώς , γιατί η περηφάνειά μας δεν αντέχει να παραδεχτεί ότι η Παναγία μπορεί να τραβάει μια ψυχή από τα συντρίμμια, όταν όλα φαίνονται χαμένα.

Οι προφητείες των σύγχρονων Αγίων μας – φάροι που φωτίζουν το σκοτάδι που ζούμε

Δεν είναι μόνο τα θαύματα του παρόντος που μας καλούν. Είναι και οι προφητείες των σύγχρονων Αγίων μας, εκείνων των Γερόντων που έζησαν ανάμεσά μας και είδαν με το πνευματικό τους βλέμμα το μέλλον, που τώρα γίνεται παρόν.

Θέλετε να τις δούμε μία προς μία – τις κυριότερες τουλάχιστον, αυτές που μας καίνε ή ακόμη καλύτερα, αυτές που έχουν ήδη γίνει …απλά Ιστορία; Δηλαδή, όλες όσες έχουν ήδη πραγματοποιηθεί;

Σαφώς και στη διάθεση σας να τα αναφέρω.

Λοιπόν, έχουμε και λέμε.

Άγιος Κοσμάς Αιτωλός (1714 – 1779):

1) “Θα σας δώσουν πολλούς παράδες και μετά θα σας τους ζητήσουν πίσω, αλλά δε θα προλάβουν. Θα βάλουν πολλούς φόρους, στις πόρτες και στα παράθυρα και τα κοτέτσια. Δε θα προλάβουν να τους πάρουν”

Μάλιστα. Το 2011, με την έλευση των μνημονίων, ξαφνικά…μάθαμε γι αυτή τη προφητεία η οποία ειπώθηκε από την τεράστια αυτή μορφή του Γένους στα μέσα του 18ου αιώνα. Τι δεν καταλαβαίνετε; Ο Μέγας Άγιος προφήτευσε με τρόπο τόσο γλάφυρό την απόλυτη χρεωκοπία της Ελλάδας, η οποία βρισκόταν στην …κραιπάλη του ευρώ! Όχι μόνο επαληθεύτηκαν τα λόγια του, αλλά και η ακρίβεια αυτών είναι απίστευτη! Το μόνο που μένει να επαληθευτεί είναι το…”δεν θα προλάβουν”, γιατί θα τους προλάβει ο Γ’ΠΠ που φυσικά θα γκρεμίσει και τη φυλακή του ευρώ!

2) “Θα έρθει καιρός που θα σας κυβερνούν τα άλαλα και τα μπάλαλα. Θα έρθει καιρός που ο διάβολος θα κάνει γύρες με το κολοκύθι του”

Αυτά κι αν έχουν επαληθευτεί. Σήμερα, ποιοί μας …κυβερνούν; Ο ψηφιακός κόσμος και οι υπολογιστές! Έτσι δεν είναι; Ή μπας και δε το λέω καλά; Μήπως δε μας κυβερνούν και οι δορυφόροι που φέρνουν γύρα απ τη Γη ενισχύοντας τις επικοινωνίες (ίντερνετ); Πώς μπορούσε λοιπόν ένας απλός ιερωμένος να γνωρίζει τέτοια πράγματα και να τα καταθέτει κι όλας σε έναν αιώνα που ακόμη και το ηλεκτρικό ρεύμα δεν υπήρχε;

Χώρια τις άλλες προφητείες για την ανάκτηση της Πόλης και – κυρίως – την ανάσταση της Ρωμιοσύνης! 3) “Οι Τούρκοι θα φύγουν, αλλά θα ξανάρθουν πάλι και θα φθάσουν ως τα Εξαμίλια. Στο τέλος θα τους διώξουν εις την Κόκκινη Μηλιά. Από τους Τούρκους το 1/3 θα σκοτωθή, το άλλο τρίτο θα βαπτισθή και μονάχα το 1/3 θα πάη στην Κόκκινη Μηλιά”

Έχει αρχίσει ήδη να επαληθεύεται η φοβερή αυτή προφητεία, που μιλάει ξάστερα για την καταστροφή της Τουρκίας. Το 1/3 των Τούρκων που θα βαπτισθεί, έχει ήδη αρχίσει να βαπτίζεται. Είναι οι Ρωμιοί που είχαν εξισλαμισθεί βίαια, αλλά κράτησαν μέσα τους τη Ρωμιοσύνη και τώρα ήρθε η ώρα της επιστροφής. Πώς τα ήξερε όλα τούτα ο Άγιος αυτός και Ισαπόστολος; Ποιός του τα είπε; Ποιός, αν όχι το Άγιο Πνεύμα που τον ενημέρωσε για το μέλλον της Ρωμιοσύνης; Τα υπόλοιπα της προφητείας αυτής θα τα ζήσουμε σε λίγο καιρό, να είστε βέβαιοι!

Άγιος Παΐσιος (1924-1994)

Με την απλότητα και την αγιότητά του, είχε πει για τις μέρες μας ακριβώς αυτά που ζούμε:

1) “Θα έχετε κυβέρνηση και θα είναι σαν να μην έχετε!”

Έχει ήδη επαληθευτεί. Είναι το πολιτικό “Ψευτορωμαίϊκο” που προφήτευσε πρώτος ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. Οι κυβερνήσεις, αρχής γενομένης της Μεταπολιτεύσεως, είναι κυβερνήσεις μειοδοτικές και λειτουργούσαν, όχι με βάση τα συμφέροντα του λαού, αλλά τα συμφέροντα των ξένων (ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ). Ο Άγιος όμως εστίασε στις κυβερνήσεις του 21ου αιώνα, οι οποίες και προκάλεσαν την ολική καταστροφή της Ελλάδας, προκειμένου να περάσουν οι νεοταξικές ατζέντες. Αποδέχτηκαν μνημόνια οικονομικά που θα κατέστρεφαν τον κοινωνικό ιστό, επέβαλαν νόμους αντεθνικούς και μιαρούς, κυνήγησαν τους αντιφρονούντες, επέβαλαν απίστευτη δυστοπία κατ΄εντολή ξένων κέντρων, ενίσχυσαν την λαθρομετανάστευση και στο τέλος αφαίμαξαν τον ελληνικό πληθυσμό με την κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος.

Τι, όχι;

2) «Μόνο με τις κάρτες θα κινείστε, τα χρήματα θα καταργηθούν. Όποιος δεν θα έχει κάρτα, δεν θα μπορεί ούτε να πουλάει ούτε να αγοράζει. Η ταυτότητα αυτή θα έχει επάνω της το σημάδι του διαβόλου. Να μη τη πάρετε. Δεν θα προλάβουν να σας την επιβάλουν, θα τους χαλάσει τα σχέδια ο πόλεμος»

Επαληθεύτηκε. Αυτά τα είπε ο Άγιος στη δεκαετία του ’80, όταν ακόμη και η φράση “Ψηφιακή ταυτότητα” ήταν παντελώς άγνωστη! Πώς το ήξερε; Πώς ήξερε το πλήρες σχέδιο των Νεοταξιτών, πριν αυτοί ακόμη μιλήσουν για μια Νεα Τάξη Πραγμάτων; Ορίστε λοιπόν η επαλήθευση. Αν επαληθεύτηκε σε αυτό ο Άγιος, υπάρχει περίπτωση να ΜΗΝ ΕΠΑΛΗΘΕΥΤΕΙ και στα υπόλοιπα περί ανάκτησης της Πόλης και επιστροφή στα εδάφη της Καππαδοκίας και του Πόντου; «Το Ποθούμενο – η Ανάκτηση της Πόλης – θα έρθει, αν μετανοήσετε θα έρθει αβίαστα, αν δεν μετανοήσετε θα έρθει μεν αλλά με πολύ αίμα και δάκρυα», είχε πεί και ο Άγιος Κοσμάς. Άρα, το αίμα και τα δάκρυα αφορούν αυτούς τους εξευρωπαϊσμένους νεο-Έλληνες, τους “ελληνόφωνους ευρωπαίους”, όπως τους αποκαλώ εγώ, στους οποίους η λέξη “μετάνοια” είναι λέξη άγνωστη και εκλείπει από το λεξιλόγιο τους. Χώρια που χλευάζουν και λοιδορούν την ίδια τη Πίστη μας. Αυτοί θα πεθάνουν μέσα στη μεγάλη πείνα που έρχεται ή θα σκοτωθούν στον μεγάλο πόλεμο που θα διεξαχθεί στη περιοχή μας. Η Ρωμιοσύνη δεν κατοικεί σε αυτούς, η Ρωμιοσύνη κατοικεί μέσα σε όλους όσους έχουν ρωμαίϊκη συνείδηση και πίστη στον Χριστό και την Ορθοδοξία.

3) «Θα γίνει τράνταγμα μεγάλο που θα συγκλονιστούν τα έθνη. Ο Χριστός θα δώσει μια σφαλιάρα στο σύστημα και θα το γκρεμίσει. Τότε θα δουν και θα πιστέψουν πολλοί, θα σε τραβάνε από το μανίκι να τους πεις για τον Χριστό».

Επαληθεύεται ήδη, εδώ και πέντε – έξη χρόνια. Το τράνταγμα ήρθε – με την μιαρή ψευτο-πανδημία, με τα απίστευτα δυστοπικά μέτρα, με τους υποχρεωτικούς εμβολιασμούς με δηλητήρια που σκοτώνουν, με τον πόλεμο Ρωσίας – Ουκρανίας – ΝΑΤΟ, με την ενεργειακή κρίση, με τον πόλεμο στο Ιράν, με τις συγκρούσεις που σείουν τον κόσμο. Και η τελική φάση του πολέμου θα διεξαχθεί σύντομα, όταν πλέον δεν υπάρχει διπλωματία και Διεθνές Δίκαιο και ο ένας θα επιτίθεται εναντίον του άλλου. Ήδη συμβαίνει αυτό με τον πόλεμο στο Ιράν που προκάλεσαν οι ΗΠΑ με το Ισραήλ.

Κι άλλοι σύγχρονοι Γέροντες, εκτός του Αγίου Παϊσίου και του Αγίου Κοσμά, μίλησαν για την ψηφιακή σκλαβιά που μας περικυκλώνει, για τις ψηφιακές ταυτότητες που θα γίνουν το σήμα του ελέγχου, για την πτώχευση της Ελλάδας που θα την οδηγήσει σε δοκιμασίες, για τον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας που θα πυροδοτηθεί μέσα από τις μηχανορραφίες του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Όλα αυτά δεν είναι…«τυχαία». Είναι η εκπλήρωση των λόγων εκείνων των αγίων ανθρώπων που έζησαν στην απλότητα και την προσευχή. Είναι σαν να μας λέει ο ουρανός: «Δείτε, παιδιά, ότι όλα όσα σας προειδοποίησαν οι Άγιοι μας γίνονται μπροστά στα μάτια σας». Κι εμείς, αντί να ανοίξουμε την καρδιά μας, συνεχίζουμε να κοιτάμε αλλού, ψάχνοντας… «επιστημονικές» εξηγήσεις για ό,τι δεν χωράει στη λογική μας!

Εξακολουθούμε να μην βάζουμε μυαλό και το κυριότερο; Να αμφιβάλλουμε για τα επερχόμενα! «Είμαστε, λέει, πολύ αμαρτωλοί, πώς ο Θεός θα μας δώσει τη μεγαλοπρέπεια μας πίσω, πώς θα μας δώσει τη Πόλη και τα χαμένα μας εδάφη»!

Μα εδώ είναι το ζητούμενο κύριοι και κυρίες! Εφ’ όσον έχει ο Θεός αυτό το σχέδιο, θα το υλοποιήσει ό,τι και να γίνει! Θαρρείτε πως αυτά που περνάμε τώρα και που θα γίνουν ακόμη δυσκολότερα, ότι γίνονται … απλά για να γίνουν ως συνέπεια γεωπολιτική; Πλανάσθε πλάνην οικτράν! Όχι! Είναι το σχέδιο του Θεού για να:

1) Καθαρίσει η Ελλάδα από τα μιάσματα, δηλαδή τους μολυσμένους με τον ιό της νεοταξίας.

2) Να επιστρέψει η “χριστιανική” Ευρώπη στην Ορθοδοξία! Ναί, έχει αρχίσει να συμβαίνει αυτό!

3) Να “αναγκασθούν” πολλοί, να πουν ένα “Ήμαρτον Κύριε” με τη καρδιά τους και να επιστρέψουν πίσω στην αλήθεια και στη σωτηρία τους!

4) Για να γκρεμιστεί ο βδελυρός Παπισμός – ήδη πολλοί μιλάνε για το τέλος του Βατικανού και ότι ο Πάπας Λέων ο ΙΣΤ’ είναι ο τελευταίος Πάπας!

5) Για να αναγεννηθεί η Ρωμιοσύνη, να επιστρέψει και πάλι από εκεί που ήταν πριν τους Φράγκους και τους Τούρκους και καθαρή πλέον, ως η απόλυτη δημιουργία Θεού, για να διδάξει όλα τα έθνη εκ νέου με την άληθεια της Ορθοδοξίας!

Θα γίνει λοιπόν ΚΑΙ η ανάκτηση της Πόλης, αλλά ΚΑΙ η Ανάσταση της Ρωμιοσύνης ΘΕΛΟΥΜΕ ΔΕ ΘΕΛΟΥΜΕ! Γιατί; Μα γιατί απλούστατα, ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ! Κι όταν ο Θεός βάλει την υπογραφή Του σε ένα ομόλογο, ΔΕΝ ΤΗ ΠΑΙΡΝΕΙ ΠΙΣΩ! ΤΕΛΟΣ!

Το θέμα στην όλη υπόθεση, είναι όλα αυτά να μας βρούν προετοιμασμένους και όχι…σκεπτόμενους για το έτσι ή το αλλιώς. Γιατί ο Ουρανός βοά κι εμείς νομίζουμε ότι…απλά μπουμπουνίζει!

Η κραυγή του δαίμονα και η επείγουσα ανάγκη της πίστης

Μέσα σε αυτό το σκοτάδι που σπείρε ο “Διαφωτισμός”, η κραυγή του δαίμονα που ακούστηκε από τον εξορκισμό που ανέφερα πιο πάνω, έρχεται σαν φωτιά που καίει την ψευδαίσθηση.

«Είστε δικοί μου όλοι και τον “Μανώλη” που σας συγχωρεί συνεχώς τον απαρνιέστε!»

Δεν είναι απλώς λόγια. Είναι αποκάλυψη. Είναι η ίδια η κρυφή πραγματικότητα που μας δείχνει ότι ο αντίδικος εργάζεται ασταμάτητα για να μας κρατήσει μακριά από Εκείνον που συγχωρεί. Κι όμως, μέσα σε αυτή την πάλη, τα θαύματα και οι προφητείες στέκονται σαν φάροι. Μας καλούν να ξυπνήσουμε, να δούμε, να πιστέψουμε!

Και τώρα, στέκομαι μπροστά σας και μπροστά σε κάθε αναγνώστη του «ΠΥΡΙΝΟΥ ΛΟΓΙΟΥ» με την καρδιά ανοιχτή. Και σας δηλώνω πως “Ήρθε η ώρα”!

Ήρθε η ώρα να πιστέψουμε όλοι.

Τα θαύματα είναι εδώ – η Βασιλική Πλεξίδα που σώθηκε από την Παναγία, η ευωδία που μύριζε Παράδεισο στα συντρίμμια, οι προφητείες που γίνονται πραγματικότητα μπροστά μας, ο δαίμονας που ομολογεί την αλήθεια μέσα από το στόμα του εξορκισμένου. Ο Χριστός, ο “Μανώλης” που μας συγχωρεί συνεχώς, μας περιμένει. Οι προφητείες επαληθεύονται μία προς μία και μαζί τους όλος ο πλανήτης σείεται!

Δεν χρειάζονται άλλες αποδείξεις. Χρειάζεται μόνο να ανοίξουμε την καρδιά μας, να πούμε «Πιστεύω, Κύριε, βοήθει μου την απιστία» αν το λέω σωστά!

Γιατί όταν το μεγάλο τράνταγμα που προφήτευσαν οι Άγιοι μας συμβεί, όταν ο Χριστός ρίξει τη σφαλιάρα Του στο σύστημα και το διαλύσει, τότε πολλοί θα τρέξουν να μας τραβήξουν από το μανίκι: «Πες μας για τον Χριστό», όπως είχε πει ο Αγιος Παΐσιος. Ας είμαστε έτοιμοι. Ας μην περάσουμε άλλο θαύμα στο ντούκου. Ας γίνουμε μάρτυρες της κρυφής πραγματικότητας που λάμπει μέσα στο σκοτάδι.

Και ας θυμόμαστε πάντα τα λόγια του δαίμονα που επιμένει να λέει πως: «Είστε δικοί μου όλοι…».

Όχι πια. Από σήμερα, ας γίνουμε δικοί Του Κυρίου. Διότι ο Δαίμονας είναι ο μεγάλος Ηττημένος κι ο Κύριος ο Νικητής. Ας πάμε λοιπόν με τον Νικητή! Για να ζήσουμε, όχι για να πεθάνουμε!

Πύρινος Λόγιος

sergioschrys@outlook.com

The post Γιατί απαρνιόμαστε Εκείνον που μας σώζει ή είμαστε ολιγόπιστοι; appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Πώς ο Σατανάς έδωσε την ύστατη μάχη με τον ίδιο τον Χριστό και…έχασε κατά κράτος. Ποιός ήταν στ’ αλήθεια ο Άδης, γιατί ο Χριστός κατέβηκε εκεί και η σχέση του Άδη με τους Έλληνες.

Γράφει ο Πύρινος Λόγιος

«Ὅτι καὶ Χριστός ἅπαξ περὶ ἁμαρτιῶν ἔπαθε, δίκαιος ὑπὲρ ἀδίκων, ἵνα ἡμᾶς προσαγάγῃ τῷ Θεῷ, θανατωθεὶς μὲν σαρκί, ζωοποιηθείς δὲ πνεύματι· ἐν ᾧ καὶ τοῖς ἐν φυλακῇ πνεύμασι πορευθεὶς ἐκήρυξεν» (Α´ Πέτρ. γ´ 18-19).

Κατά τις τρεις ημέρες μετά τον θάνατό Του και μέχρι της αναστάσεώς Του, ο Κύριος κατήλθε στον Άδη, στον τόπο, όπου ευρίσκονταν φυλακισμένες οι ψυχές των ανθρώπων, κήρυξε και, στη συνέχεια, με θεϊκή εξουσία ανέστησε και ελευθέρωσε τις ψυχές και κυριολεκτικά«ἐκένωσε» τα ταμεία του ζοφερού αυτού τόπου.

Η Δημιουργία του Άδη μέσα από την Ελληνική φιλοσοφία και γιατί οι Ευαγγελιστές χρησιμοποίησαν αυτόν το όρο

Η προσδοκία του Σατανά ήταν, ότι τελικά θα μπορούσε να κρατήσει ένα μέρος της δημιουργίας του Θεού υπό την εξουσία του. Εκεί έχασε το παιχνίδι.

Ο τόπος αυτός, όπου κατοικούσε ο Πλούτωνας κατά τους Έλληνες, ονομάστηκε από αυτούς ως Άδης.

Για να πούμε δυό λόγια γι’ αυτόν, εν αρχή ήταν γνωστό σε πολλούς μεσογειακούς και ασιατικούς λαούς η ύπαρξη ενός…Κάτω Κόσμου, όπου εκεί συγκεντρώνονταν οι ψυχές των ανθρώπων που πέθαιναν, παρ’ όλο που στις παραδόσεις τους είχαν την μετενσάρκωση, δηλαδή μια διαδικασία όπου οι νεκροί έμεναν σε μια πνευματική αδράνεια και όταν έρχονταν η ώρα τους, επέστρεφαν στη ζωή σε άλλο σώμα ή σε διαφορετική οντότητα.

Οι αρχαίοι Έλληνες όμως, έδωσαν πλήρη μορφή και “σχήμα” για έναν τόπο κατ’ αυτούς υπαρκτό και μέρος της Γής, όπου – κατά τον Ησίοδο – βασίλευε ο Άδης ή Πλούτωνας, αδελφός του Δία και μεγάλος…ριγμένος της “μοιρασιάς” μετά και την μεγάλη θρησκευτική επανάσταση μεταξύ Τιτάνων και Θεών.

Ο Πλούτωνας, είχε άσχημη μορφή, ήταν καμπούρης και τρομακτικός στην όψη (πόσο τέλεια είχε αποδώσει η ελληνική μυθολογία την μορφή του Σατανά) και η γυναίκα του, η πανέμορφη Περσεφόνη, που άρπαξε με το ζόρι από την αγκαλιά της μητέρας της, της Δήμητρας), τον απεχθάνονταν.

Στην ουσία, οι αρχαίοι μας πρόγονοι σκιαγράφησαν τον ίδιο τον Σατανά και το βασίλειο του κάτω από την επιφάνεια της Γής.

Οι Έλληνες, επειδή έχουν στο DNA τους μια βαθύτερη γνώση τόσο για την Δημιουργία του Κόσμου, όσο και για την μεταφυσική, όπου επικρατεί η άϋλη και πνευματική ζωή, ήταν οι μόνοι που μπόρεσαν να πλησιάσουν τόσο πολύ στην Αλήθεια, όπου φανταζόταν την ύπαρξη ενός σκοτεινού και λίαν τρομακτικού κόσμου, στον οποίο συγκεντρώνονταν όλες οι ψυχές των νεκρών ανεξαρτήτου προέλευσης και πατρίδας, οι οποίες ψυχές ήταν αιχμάλωτες και υποχείριο ενός ψυχολογικά ασταθούς θεού (λόγω της ρήξης που είχε με τον αδελφό του τον Δία), του Πλούτωνα ή Άδη, ο οποίος για να νοιώθει δυνατός και ισχυρός, βασάνιζε τις ψυχές και όποτε έχανε την σύζυγό του, την πανέμορφη κόρη της Δήμητρας, την Περσεφόνη, επειδή αυτή κάθε μισό χρόνο ανέβαινε στην επιφάνεια της Γης λόγω της συμφωνίας που είχε κάνει με τον αδελφό του και τη Δήμητρα (έτσι δημιουργήθηκαν οι τέσσερις εποχές, δηλαδή η Άνοιξη, το Καλοκαίρι – η παρουσία της Περσεφόνης – το Φθινόπωρο και ο Χειμώνας – απουσία της Περσεφόνης – κατά τον Ησίοδο), ο Άδης ξεσπούσε το θυμό του πάνω στις ψυχές και τις βασάνιζε με κάθε τρόπο.

Επί της ουσίας, οι Έλληνες γνώριζαν την ύπαρξη μιας τρομακτικής τοποθεσίας (ο Όμηρος μάλιστα την σκιαγραφεί με τα πιο μελανά λόγια στην “Οδύσσεια”, όπου οι κραυγές των ψυχών ήταν σπαρακτικές και ο τόπος ήταν γεμάτος από φωτιές που όμως δεν είχαν δύναμη να φωτίσουν το σκοτάδι, το έρεβος, όπως το ονομάζει) όπου η ψυχή του ανθρώπου, είτε αυτός ήταν καλός ή κακούργος, ήταν καταδικασμένη να πάει εκεί και να ζήσει αιχμάλωτη και ζούσαν με την ελπίδα πως κάποιος Σωτήρας θα ερχόταν και θα λύτρωνε τις ψυχές από το μαρτύριο του Άδή.

Όταν γνώρισαν τον Χριστιανισμό, μέσω κυρίως του Αποστόλου Παύλου, αμέσως κατάλαβαν ότι ο Σωτήρας που περίμεναν, δεν ήταν αυτός που επικαλούνταν τα Ελευσίνια Μυστήρια (Ελευσίνια = Οι μυστηριακές οδοί που οδηγούσαν στην Έλευση του Άρχοντα Σωτήρα), αλλά ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός που πέθανε μαρτυρικά πάνω στον Σταυρό και με τον θάνατο και την Ανάσταση Του, νίκησε τον Άδη, δηλαδή τον Σατανά.

Βλέπετε λοιπόν το πόσο η ελληνική σκέψη πλησίαζε τόσο κοντά στην Αλήθεια; Γιατί πράγματι, η κύρια Αποστολή του Χριστού ήταν αυτή: Η κατάργηση του αιώνιου θανάτου που μεταφραζόταν σε αιώνια σκλαβιά της ψυχής και η νίκη της Ζωής, από τον ζωηφόρο Ιησού!

Ποιος ήταν ο υπαρξιακός φόβος του Σατανά

Ο Χριστός, ως Αληθινός Θεός, είχε αυτή τη Δύναμη. Και αυτό ακριβώς λοιπόν φοβόταν ο Σατανάς.

Διότι ήξερε πως ο Χριστός, είναι η δεύτερη όψη του Θεού και ως εκ τούτου, πολύ δύσκολα θα τον νικούσε.

Ούτε φυσικά ξεχνούσε πως ο Θεός μετά το Προπατορικό Αμάρτημα, τον είχε ήδη προειδοποιήσει για το…μέλλον του, λέγοντας του “…αυτός θα σου συντρίψει την κεφαλή κι εσύ θα του δαγκώσεις (απλά) τη φτέρνα“, δηλαδή μια πληγή που θα του προκαλέσει έναν δυνατό μεν, αλλά στιγμιαίο πόνο που θα περνούσε άμεσα. Και ο στόχος του Ακατανόμαστου, ήταν αυτός ο πόνος που θα Του προκαλούσε, να είναι πολύ πιο πέρα από κάθε ανθρώπινη αντοχή.

Καθ’ όλη την παρουσία του Κυρίου στον κόσμο, κι αφού πρώτα ο Σατανάς εισέπραξε την τριπλή και εντελώς περιφρονητική άρνηση στο να τον ακολουθήσει ο Χριστός, το άλλο ήμισυ του Θεού (οι πειρασμοί στην έρημο, πριν ο Χριστός ξεκινήσει το έργο Του) κατέστρωνε το σχέδιο για την αποδόμηση του έργου του Κυρίου που θα είχε ως αποκορύφωμα την θανάτωση Του.

Το απόλυτο σχέδιο ανατροπής του Σατανά

Ο Σατανάς, παρά την πτώση του από τον Ουρανό, είχε ακόμη ως Αρχάγγελος, τη δύναμη που έχουν οι άλλοι Αρχάγγελοι, όπως ο Γαβριήλ και ο Μιχαήλ. Περιορισμένης υφής μέν, αλλά την είχε. Εξ’ ού και η δύναμη της Μαγείας, την οποία χρησιμοποιούν πολλοί λαοί ασιατικής προέλευσης για να δείξουν πως αυτοί έχουν την ικανότητα να θεραπεύουν ή να παραπλανούν (Ινδουισμός, Βουδδισμός, Γιόγκα κλπ)

Μπορούσε να διαμορφώνει καταστάσεις, να παραπλανά ανθρώπους, να τους βάζει ζοφερές σκέψεις στο μυαλό και εφ’ όσον οι άνθρωποι που δεν πίστευαν στον Θεό ουσιαστικά, ούτε καν οι Φαρισαίοι και οι Σαδδουκαίοι, πόσω δε μάλλον οι Ρωμαίοι, ήταν εκ των πραγμάτων υποχείρια του.

Πού “πόνταρε” λοιπόν ο Σατανάς; Στην ανθρώπινη φύση του Κυρίου και όχι στην θεϊκή! Ήθελε ο μισόκαλος το μαρτύριο του να ήταν όσο το δυνατό πιο τρομερό, πιο φρικιαστικό, πιο απάνθρωπο. Τέτοιο, που να μην μπορέσει ένας μέσος και εντελώς αγύμναστος άνθρωπος να αντέξει.

Τη νύχτα όπου ο Χριστός προσευχόταν στον Πατέρα Του, με τρεμάμενη φωνή και λόγια, ήταν ηλίου φαεινότερο ότι ο Σατανάς του έβαζε άσχημους λογισμούς. «Και γενόμενος εν αγωνία, εκτενέστερον προσηύχετο», όπως μας λέει και η Γραφή.

Και μάλιστα τόση ήταν η αγωνία Του, που άρχισε να ρέει από το πρόσωπό Του ιδρώτας, που έμοιαζε «ως οι θρόμβοι αίματος». Σταγόνες δηλαδή πυκτού αίματος.

Μ’ άλλα λόγια, ο Ακατανόμαστος είχε το απόλυτο θράσος να βάζει ποταπές σκέψεις στο ανθρώπινο μυαλό του Κυρίου, σαν να του έλεγε “Δεν θα αντέξεις! Το σαρκίο σου είναι πενιχρό, αδύναμο, ασυνήθιστο στον πόνο! Αυτά τα μαρτύρια που θα περάσεις θα είναι τόσο τρομακτικά, που ούτε στον σταυρό δεν θα μπορέσεις να φτάσεις”

Για να ξεστομίσει ο Κύριος τη φράση “Πάτερ, ει δυνατόν παρελθέτο απ’ εμού το ποτήριον τούτο…”, φανταστείτε τι ποταπούς και ελεεινούς τρόπους σκαρφιζόταν ο Μισόκαλος για να σπάσει το ηθικό του Χριστού και να τον κάνει να μην αντέξει όλα αυτά τα μαρτύρια ή – το πιο σημαντικό για τον Σατανά – να “σπάσει” κατά τη διάρκεια των μαρτυρίων Του και να παραιτηθεί της Αποστολής Του!

Μ’ άλλα λόγια, να Τον κάνει …όμοιο του, να τον παρασύρει σε …αποστασία από τον Θεό, εργαλειοποιώντας τον – απολύτως φυσικό και ανθρώπινο – φόβο Του για το τι Τον περίμενε μέσα σε αυτή τη νύχτα, αλλά και την επόμενη μέρα που θα ξημέρωνε και που θα κορύφωνε το Πάθος Του.

Αυτό ήταν το σχέδιο “αμύνης” του Σατανά-Άδη, για να προστατεύσει τα συμφέροντα του και την εξουσία του στον δικό του κόσμο, όπου είχε κλείσει το πνευματικό μέρος της ύπαρξης του Ανθρώπου. Και για να κερδίσει, κατέφυγε λοιπόν στο μεγάλο του όπλο, αυτό που κάθε μέρα χρησιμοποιεί για να παραπλανά τους ανθρώπους: Την τέχνη της Πλάνης.

Εκείνη τη νύχτα, ο Σατανάς έπαιξε τα ρέστα του. Ήξερε πως ο αγώνας του αυτός, ήταν πραγματικά “υπαρξιακός”. Ή εκείνος θα κέρδιζε τα πάντα ή ο Θεός. Κι επειδή τίποτε ουσιαστικά δεν είχε κερδίσει κατά τη διάρκεια της τρίχρονης διεξαγωγής του αποστολικού αγώνα του Κυρίου (οι απαντήσεις που έδινε κάθε φορά ο Κύριος προς τους Φαρισαίους όταν εκείνοι – ελέω Σατανά – του έκαναν τις πιο δύσκολες ερωτήσεις, καταγράφηκαν ως οι πλέον απόλυτες και αφοπλιστικές απαντήσεις που δεν αμφισβητήθηκαν ποτέ), πλέον, λίγο πριν το Τέλος, ο Μισόκαλος έπαιζε την ίδια την ύπαρξη του.

Από την άλλη μεριά, ο Χριστός έδινε τη δική του μάχη. Ουσιαστικά, σε εκείνη την υπέρτατη προσευχή – κραυγή ουσιαστικά απόγνωσης, φόβου αλλά και ελπίδας – παρακαλούσε τον Πατέρα να του δώσει όση ακριβώς δύναμη χρειαζόταν για να αντέξει το απίστευτο μαρτύριο το οποίο Τον περίμενε. Μπορεί κάποια στιγμή να λύγισε και να ξεστόμισε αυτή τη κουβέντα (“Πάτερ, ει δυνατόν παρελθέτο απ’ εμού το ποτήριον τούτο”) αλλά ΑΜΕΣΩΣ το διόρθωσε και συμπλήρωσε “…πλήν ουχ ως εγώ θέλω αλλ’ ως Συ”, έχοντας πλέον τη διαβεβαίωση του Πατέρα, ο οποίος θα Του παρείχε όλη τη “Χάρη της Αυτοσυντήρησης**” που απαιτούνταν για να αντέξει το ανθρώπινο, αδύναμο και καχεκτικό από την ασκητική ζωή, σαρκίο Του.

Ο Σατανάς το κατάλαβε. Και φρόντισε, ούτως ώστε το μαρτύριο αυτό να ήταν όσο το δυνατόν γινόταν ΠΙΟ ΑΠΑΝΘΡΩΠΟ.

Αλλιώς, δεν μπορεί καν να εξηγηθεί αυτή η τρομακτική, απίστευτη αγριότητα που αντιμέτωπισε ο Κύριος από τους διώκτες Του.

Το παράλογο και ανείπωτης αγριότητας Πάθος του Κυρίου

Απ’ ό,τι μπορούμε να ξέρουμε μέσα από τις ιστορικές πηγές εκτός των Ευαγγελίων, οι Φαρισαίοι όταν διεξήγαγαν τις έσχατες ποινές σε παραβάτες του μωσαϊκού νόμου, όπως ο λιθοβολισμός ας πούμε, δεν είχαν αυτή την τεραστίων διαστάσεων απάνθρωπη αγριότητα και βαρβαρισμό που χρησιμοποίησαν στη περίπτωση του Ιησού.

Δεν δικαιολογούταν κάτι τέτοιο.

Στα κάτω-κάτω, γι’ αυτούς ήταν μόνο ένας…λαοπλάνος που προσπαθούσε να παραστήσει τον …Μεσσία. Και ότι η διδασκαλία Του, έτσι όπως την έβλεπαν οι Φαρισαίοι και οι Αρχιερείς, μπορούσε να ανατραπεί μέσω της επίρειας που είχαν αυτοί στον αγράμματο λαό. Μπορούσαν δηλαδή να φέρουν τα πάνω-κάτω, χωρίς μεγάλη και επίπονη προσπάθεια.

Μπορούσαν επίσης να τον δολοφονήσουν ανά πάσα ωρα και στιγμή. Ήξεραν τα πάντα γι’ αυτόν. Πού πήγαινε, τι έκανε, τι δίδασκε… Τα πάντα. Κι αυτό διότι το “μπουλούκι” που ακολουθούσε τον Χριστό, είχε πάντα μέσα του διαφόρους “κατασκόπους” του Εβραϊκού Ιερατείου , ακόμη και Φαρισαίους, οι οποίοι πάντα έμπαιναν στον πειρασμό να…εναντιωθούν στον λόγο και τη διδασκαλία του Χριστού. Εισέπρατταν βέβαια την ανάλογη απάντηση, αλλά αυτό δεν έχει να κάνει σε καμμιά περίπτωση που να απαιτούσε άμεση εξόντωση του Κυρίου.

Η διδασκαλία του άλλως τε, δεν απείχε πολύ από τον ήδη υφιστάμενο Μωσαϊκό Νόμο ή τις άλλες Γραφές. Εκεί που οι Φαρισαίοι διαφωνούσαν, ήταν όταν ο Χριστός “παραβίαζε” ορισμένες πρακτικές τους, όπως π.χ. η περίπτωση του Σαββάτου κι αν Εκείνος είχε το δικαίωμα(!) να κάνει…θαύματα και θεραπείες την ημέρα αυτή!

Η περίπτωση της σύλληψης του Ιησού, ήταν ακόμη πιο περίεργη. Πρώτον, ο Καϊάφας, ως Αρχιερέας του Ναού και επικεφαλής του Σανχεδρίν, υποτίθεται ότι ήξερε τα πάντα και ότι συντόνιζε το συνομωσιολογικό σχέδιο. Τότε, αφού ήξερε τα πάντα, ο Ιούδας και η προδοσία του τι δουλειά είχαν; Γιατί ο Καϊάφας να πέσει τόσο χαμηλά στα μάτια των υφισταμένων του; Η απάντηση ήταν “για να πληρωθούν οι Γραφές”, αλλά και πάλι δε βγάζει νόημα αυτό.

Δεύτερον, η σύλληψη του Ιησού, τις νυχτερινές ώρες. Μέχρι τότε, καμμιά σύλληψη δε γινόταν τέτοια ώρα από τη φρουρά του Ιερατείου, το απαγόρευε ο μωσαϊκός νόμος. Όπως απαγόρευε και κάθε είδους δίκη μετά την τρίτη απογευματινή ώρα. Όλες οι δίκες απαιτούσαν ηλιοφάνεια από τη μια μεριά και πληρότητα του Ιερατείου από την άλλη, συγκεκριμένους μάρτυρες και ετυμηγορία δια ψήφου με βάση την πλειοψηφία.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν υπήρξε τίποτε απ΄ όλα αυτά, γεγονός που προκάλεσε τη μήνιν όχι μόνο μερικών από το ιερατείο (Νικόδημος, Ιωσήφ Αριμαθέας, Γαμαλιήλ κλπ), αλλά και του ίδιου του Άννα, ο οποίος αργότερα επέπληξε έντονα τον γαμπρό του τον Καϊάφα για τον άκρως λανθασμένο χειρισμό του όλου σχεδίου και την παράξενη αμετροέπεια που επέδειξε.

Ακόμη και ο Πιλάτος αιφνιδιάστηκε, όταν του έφεραν μαύρα μεσάνυχτα τον Ιησού για να τον δικάσει. Δεν είχαν να του προσάψουν λοιπόν τίποτε το σοβαρό που θα σήκωνε τόση αγριότητα. Τότε γιατί;

Ποιός λοιπόν βρισκόταν πίσω από όλα αυτά; Ή μάλλον, για να το κάνουμε πιο λιανά, ποιός χειραγωγούσε με τόση μαεστρία τον ίδιο τον Καϊάφα και τις ενέργειες του, που τον έφτασαν στο σημείο να παραβεί ένα σκασμό από νόμους αν και πρώτος υπερασπιστής των νόμων; Και όχι μόνο τον Καϊάφα, αλλά και τους Ρωμαίους στρατιώτες, ακόμη κι αυτούς που είχαν ευεργετηθεί από τον Κύριο; (περίπτωση Κουϊντίλλιου).

Από την άλλη μεριά, έκπληξη προκάλεσε η περιττή βία που χρησιμοποιήθηκε κατά τη σύλληψη του Χριστού.

Οι πάντες ήξεραν ότι Εκείνος, ήταν άοπλος. Ο μόνος, ας πούμε, κάπως επικίνδυνος ήταν ο Πέτρος, άντε και ο Σίμων ο Ζηλωτής, ο οποίος όμως δεν ήταν στη παρέα της Γεσθημανή.

Η φρουρά του Ναού που ανέλαβε τη σύλληψη του Χριστού, αποτελούνταν από 30 στρατιώτες, με επικεφαλής τον Μάλχο, υπασπιστή του Καϊάφα που ο Πέτρος του έκοψε το αυτί ως αποτέλεσμα της συμπλοκής που έλαβε χώρα. Και που μάλιστα αυτός δέχτηκε και σκληρή επίπληξη από τον Χριστό για την πράξη του. Και όχι μόνο αυτό. Ο ίδιος ο Ιησούς, θεράπευσε αμέσως το κομμένο αυτί, κάνοντας τον Μάλχο να αναρρωτηθεί στο αν έχει πράγματι να κάνει με έναν…εγκληματία ή με κάποιον παντελώς αθώο.

Παρ’ όλα αυτά, οι στρατιώτες του Μάλχου χρησιμοποιούσαν σκληρότατη βία εναντίον του Ιησού κατά την προσαγωγή Του, γεγονός που …αποδέχτηκε περιέργως ο Μάλχος. Οι στρατιώτες, λες και τους…τσίμπησε δηλητηριασμένη μύγα, έκαναν σαν…υστερικοί, χτυπώντας ανελέητα τον Ιησού στο πρόσωπο και στη κοιλιά με γροθιές και χτυπήματα από ράβδους εντελώς αναίτια. Γιατί δε μίλησε ο Μάλχος, τη στιγμή μάλιστα που ο άνθρωπος αυτός τον οποίο προσήγαγε, του φέρθηκε με απόλυτη αγάπη και ανθρωπιά;

Όταν έφτασε ο Ιησούς ενώπιον του Σανχεδρίν, ακόμη και τότε, μπροστά σε όλους και στον Καϊάφα, οι στρατιώτες τον χτυπούσαν αλύπητα και τον έφτυναν υπό την ανοχή του Αρχιερέα.

Πάμε μετά στην περίπτωση του Πιλάτου. Να διευκρινίσω εδώ, ότι ο Πιλάτος, μισούσε σαν τα αμαρτήματα του τους Φαρισαίους, ειδικά τον Καϊάφα τον οποίο περιφρονούσε και μάλιστα επιδεικτικά. Τους θεωρούσε μιάσματα, υποκριτές, γλύφτες και πολλές φορές τους τα έλεγε και μπροστά τους, εν αντιθέσει με τον προηγούμενο διοικητή Πλούβιο Λέντουλο που ήταν πιο επιεικής. Απόδειξη, η επιγραφή που ζήτησε να αναρτηθεί πάνω στον Σταυρό του Ιησού, που έγραφε στα ελληνικά και στα λατινικά “Ιησούς Ναζωραίος, ο Βασιλεύς των Ιουδαίων” για τους εξευτελίσει για άλλη μια φορά και να τους εκδικηθεί για το έγκλημα που προσπάθησαν να του φορτώσουν.

Ο Πιλάτος λοιπόν, με το που είδε τον Ιησού, σχεδόν αμέσως κατάλαβε πως πρόκειται απλά…για έναν πλήρως αθώο άνθρωπο και ότι όλη αυτή η ιστορία αποτελεί σκευωρία του ίδιου του Καϊάφα.

Η αλήθεια είναι ότι είχε επηρεαστεί και από τη γυναίκα του, Κλαύδια Πρόκλα, η οποία είχε δει στον ύπνο της την εκτέλεση του Ιησού με διάταγμα του ανδρός της. Η Κλαύδια ως γνωστόν, ασπάστηκε αργότερα τον Χριστιανισμό και το έργο της ήταν πολύ σημαντικό. Η Εκκλησία μας την αγιοκατάταξε και η μνήμη της γιορτάζεται την 27η Οκτωβρίου κάθε χρόνο.

Μάλιστα, για να αποφύγει από τη μία να καταδικάσει τον Ιησού και από την άλλη, να κατευνάσει τους παρανοϊκούς Εβραίους, έδωσε εντολή να μαστιγωθεί ο Ιησούς με 40 βουρδουλιές “προς σωφρονισμόν” και μετά να αφεθεί ελεύθερος. Εδώ πάλι, συμβαίνει ξανά το παράδοξο της υπέρμετρης βίας.

Ο Ιησούς παραδίδεται στους βασανιστές (Tortores), μια διμοιρία που αποτελείται από βετεράνους Ρωμαίους στρατιώτες (στην ουσία, επρόκειτο για μια ομάδα από αυθεντικά παλιοτόμαρα, ειδικά για περιπτώσεις βασανισμού Ιουδαίων επαναστατών) η οποία σε ειδικές περιπτώσεις, αναλαμβάνει τον βασανισμό καταδίκων ή κατασκόπων του όποιου εχθρού. Διοικητής της διμοιρίας αυτής ήταν ο Ρωμαίος Κουϊντίλλιος, ο οποίος παλαιότερα είχε ευεργετηθεί από τον Ιησού.

Όταν είδαν οι βασανιστές έναν ταλαιπωρημένο και βαριά χτυπημένο, άκακο άνθρωπο, αντί να τους πιάσει μια στοιχειώδη λύπηση, αντίθετα, τους κυρίευσε ένα…ανεξήγητο ΑΜΟΚ. Στην αρχή, χτυπούσαν τον Ιησού στη πλάτη με λεπτές ελαστικές βέργες και μετά, τον μαστίγωσαν με κνούτο, ένα είδος μαστίγιου που κάποιος θα το χαρακτήριζε και φονικό όπλο, το οποίο είχε στις άκρες του κομμάτια σουβλερά από οστά ζώων που ξέσκιζαν τη σάρκα πλήρως. Με αυτό το είδος μαστίγιου, οι βασανιστές του τον χτυπούσαν με τέτοια δύναμη και με μια ανεξήγητη μανία, που δεν δικαιολογούνταν σε καμιά περίπτωση. Το σκηνικό αυτό έκανε τον Κουιντίλλιο να επέμβει δυναμικά για να σταματήσει την ανεξήγητη αυτή μανία λες και είχαν απέναντι τους τον χειρότερο κακούργο και όχι τον άκακο και αθώο Ιησού.

Παρ’ όλα αυτά, το κακό δεν σταμάτησε εκεί. Ο Ιησούς, με καταξεσκισμένες τις σάρκες του, σύρθηκε σχεδόν από τους βασανιστές του και πετάχτηκε σε μια γωνιά του τόπου του βασανιστηρίου, όπου τον έστησαν καθήμενο, του έριξαν πάνω του μια βρώμικη κόκκινη χλαμύδα και παράλληλα του τοποθέτησαν με δύναμη ένα ακάνθινο πλέγμα σαν στεφάνι, με τα αγκάθια να καρφώνονται στο κεφάλι του, διαπερνώντας ακόμη και μερικά οστά του κρανίου του. Την ίδια στιγμή, τον χτυπούσαν και πάλι, αυτή τη φορά με γροθιές παράλληλα με φτυσίματα, χλευάζοντας τον.

Υπογραμμίζω εδώ ότι με το μαστίγωμα, ο Ιησούς είχε χάσει περίπου το μισό αίμα του. Ένας απλός άνθρωπος, θα είχε ήδη λιποθυμήσει και θα ήταν εντελώς αμφίβολο αν θα συνερχόταν ποτέ. Εκείνος όμως έστεκε ακόμη.

Ο κύκλος της βίας, δεν σταμάτησε όμως. Όταν τελικά οι Αρχιερείς με επικεφαλής τον Καϊάφα, συνεπικουρούμενοι κι από πληρωμένο αδρά από τον Καϊάφα όχλο που φώναζε “Σταύρωσον αυτόν“, ο Πιλάτος δεν μπορούσε να κάνει τίποτε άλλο παρά να…επικυρώσει τη θανατική ποινή ΚΑΤ’ ΕΠΙΤΑΓΗ των Ιουδαίων Φαρισαίων και Σαδδουκαίων.

Μια θανατική ποινή της τάξεως της σταύρωσης, που ΔΕΝ θα έκαναν ποτέ οι Εβραίοι σε άλλον Εβραίο παρά μόνο οι Ρωμαίοι σε Εβραίους. Αυτό κι αν αποτελεί παραδοξότητα.

Το τρίτο και τελευταίο μέρος του φοβερού αυτού Πάθους, δεν εμπεριείχε μόνο τη Σταύρωση. Από εκείνη τη στιγμή και μέχρι τη Σταύρωση, ξεκινούσε ένα άλλο, ακόμη πιο βαρύ μαρτύριο, που κανείς άνθρωπος δεν θα άντεχε.

Ο Ιησούς όμως, παρά την απίστευτη εξάντληση, την αγρύπνια, το ξύλο μέχρι θανάτου σχεδόν και την απώλεια του μισού και πλέον αίματος Του, κλήθηκε να …φορτωθεί έναν ξύλινο Σταυρό, που ορισμένοι ειδικοί ερευνητές καταθέτουν πως θα έπρεπε να είχε βάρος πάνω από 6ο, ίσως και λίγο παραπάνω κιλά.

Απίστευτο βάρος, ακόμη και για έναν πλήρως υγιή και ρωμαλέο άνθρωπο.

Την ίδια στιγμή που του φόρτωναν τον σταυρό, ταυτόχρονα οι Ρωμαίοι στρατιώτες…εξακολουθούσαν να Τον μαστιγώνουν!!! Όχι με κνούτο, αλλά με απλό κοντό μαστίγιο, που ήταν όμως αρκετό για να πληγώνουν ακόμη βαθύτερα τα αμέτρητα τραύματα του σώματος του Κυρίου.

Γιατί; Φοβόταν μήπως…το σκάσει;

Δεν υπήρχε κανένας απολύτως λόγος για να συνεχιστεί αυτός ο απάνθρωπος κύκλος βίας. Ήταν εντελώς και υπέρ πάντων μέτρων περιττή βία.

Γιατί λοιπόν τόση βαρβαρότητα (για Ρωμαίους, όχι άλλης πάστας βαρβάρους) προς έναν άνθρωπο που σερνόταν κυριολεκτικά, σχεδόν ετοιμοθάνατο; Σε τί τους έφταιξε; Και όμως! αυτοί έκαναν σαν να είχαν μπροστά τους κάποιον τόσο τρομερό και επικίνδυνο άνθρωπο, που αν δεν χρησιμοποιούσαν κάθε είδους βίας, αυτός θα τους έλιωνε με τη δύναμη του.

Ο Κύριος πάντως σε κάποιο σημείο του ανηφορικού δρόμου προς τον Γολγοθά κατέρρευσε εντελώς. Και με διαταγή του Ρωμαίου αξιωματικού που ήταν επικεφαλής της συνοδευτικής φρουράς, έδωσε εντολή σε κάποιον δυναμωμένο τύπο, σχεδόν γίγαντα, τον Σίμωνα τον Κυρηναίο, να σηκώσει αυτός τον σταυρό του Κυρίου, ενώ ο Κύριος βρισκόταν μισολιπόθυμος στο οδόστρωμα.

Αλλά και πάλι, όταν σηκώθηκε με χίλια βάσανα για να περπατήσει, το μαστίγωμα δεν σταμάτησε.

Σημείωση: ΔΕΝ μαστιγώθηκε κανείς άλλος από τους άλλους δύο κατάδικους που κουβαλούσαν κι αυτοί σταυρό στους ώμους τους. Μαστιγωνόταν ΜΟΝΟ ο Κύριος!

Όταν έφτασε η στιγμή της Σταυρώσεως, ο Κύριος δεν είχε πλέον πολύ αίμα να τρέχει στις φλέβες του. Οι πόνοι που ένοιωθε ήταν τρομακτικοί και τα καρφιά των Ρωμαίων, ίσως και να μην τα ένοιωθε όταν μπήκαν στα χέρια του. Τα ένοιωσε όμως όταν σηκώθηκε ο Σταυρός και ο Κύριος κρεμόταν από αυτά. Αν δεν του είχαν δέσει τα χέρια από τους καρπούς, θα είχε πέσει από τον Σταυρό και πιθανότατα θα είχε πεθάνει τότε. Τα καρφιά τα πόδια του στήριζαν όλο το κορμί για να μπορούσε κάπως να αναπνέει.

Ήταν η κορύφωση του Πάθους Του…

Ο Κύριος, χωρίς πλέον ανεκτή ποσότητα αίματος να κυκλοφορεί στις φλέβες Του, μετά από σχεδόν μια ώρα (αρκετοί ερευνητές λένε πως ήταν μεγαλύτερο το διάστημα, αλλά υπάρχουν αρκετές αμφιβολίες ως προς αυτό) μετά τη Σταύρωση, είπε τη λέξη “Τετέλεσται” και παρέδωσε το πνεύμα, νικώντας τον Σατανά κατά κράτος. Σειρά είχε τώρα, ο ίδιος ο Άδης και οι ψυχές όπου είχαν εγκλωβιστεί από χιλιάδες χρόνια ως την ώρα του μαρτυρίου του Θεού και την νικηφόρα έκβαση Του.

Ο Σατανάς ΝΙΚΗΘΗΚΕ και το σχέδιο του κατέρρευσε

Όπως έχετε αντιληφθεί, αυτός που κινούσε τα νήματα σε αυτή την γεμάτη παράδοξα ιστορία, δεν ήταν άλλος από τον Σατανά.

Ο Σατανάς κυρίευσε πλήρως τον Καϊάφα και τους υποτακτικούς του, ούτως ώστε να στηθεί όλη αυτή η…άκρως τραγική περίσταση όσο γινόταν πιο βάρβαρη για τον Ιησού. Απόδειξη ότι ο Καϊάφας είχε χάσει αρκετές φορές τη ψυχραιμία του(αναίτια θα έλεγα) μέχρι να δει τον Χριστό σταυρωμένο. Συμπεριφερόταν σαν να …μην ήταν εκείνος, αλλά κάποιος …άλλος μέσα στο σαρκίο του. Και αυτό τεκμηριώνεται και από την επίπληξη που δέχτηκε από τον πεθερό του τον Άννα και τον καυγά που ακολούθησε μετά.

Ο Σατανάς ήταν αυτός που κατέλαβε και τους βασανιστές Ρωμαίους, όταν βασάνισαν τον Χριστό είτε με τα μαστίγια, είτε χωρίς αυτά. Η υπέρμετρη βία που χρησιμοποίησαν, ήταν πρωτόγνωρη. Και δεν ήταν μόνο οι Ρωμαίοι. Ήταν και η φρουρά του Ιερατείου του Ναού, που …υπερέβη τα εσκαμμένα.

Ο Σατανάς, όσο έβλεπε πως το μαρτύριο δεν λύγιζε τον Ιησού, …ανέβαζε το επίπεδο της βίας ακόμη περισσότερο. Ιδίως στο τρίτο στάδιο, δηλαδή στην πορεία για τον Γολγοθά με τον σταυρό στις πλάτες. Ένα στάδιο, που ο ακατανόμαστος ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΕ ότι ο Ιησούς θα το “έβγαζε”. Και πράγματι, δεν ήταν λίγες οι φορές που λύγιζε, αλλά μετά σηκωνόταν.

Κάθε άλλος άνθρωπος, δεν θα μπορούσε να το αντέξει. Ο Κύριος όμως, το άντεξε μέσω της υπερδύναμης που του πρόσφερε η Θεία Χάρη της Αυτοσυντήρησης.

Να υπογραμμίσω εδώ και κάτι άλλο, μια σημαντική λεπτομέρεια. Τους κατάδικους με τη ποινή της Σταύρωσης, οι Ρωμαίοι ΔΕΝ τους βασάνιζαν. Δεν τους χτυπούσαν, ούτε τους κακοποιούσαν, παρά τους έριχναν σε ένα μπουντρούμι όπου αυτοί απλά ανέμεναν το ξημέρωμα της ημέρας όπου θα σταυρώνονταν.

Και δεν τους πείραζαν, διότι τους…ήθελαν ακόμη δυναμωμένους για να τους φορτώσουν τον σταυρό του μαρτυρίου τους. Αλλιώς, θα έπρεπε να φορτωθούν οι ίδιοι οι στρατιώτες τους σταυρούς στους ώμους τους. Απόδειξη η περίπτωση του Βαραββά, που όταν αυτός βγήκε μπροστά στο πλήθος, για να μετρηθεί η αξία του αν θα πρέπει να απαλλαγεί αυτός ή ο Ιησούς, δεν είχε καμία απολύτως πληγή στο κορμί του κι ας είχε καταδικαστεί σε σταύρωση. Κανένα σημάδι βασανισμού ή αγρύπνιας ή τελος πάντων κάποιας κακουχίας.

Τον Κύριο όμως όχι απλά τον βασάνισαν μέχρι τέλους, αλλά και η ποιότητα του βασανιστηρίου ήταν τέτοια, που κανένα ανθρώπινο όν δεν θα άντεχε ΠΟΤΕ.

Να λοιπόν γιατί όλη αυτή η παράνοια υπό κανονικές συνθήκες δεν θα υπήρχε. Υπήρξε όμως, γιατί τα νήματα τα κινούσε ο ίδιος ο Σατανάς.

Η ήττα που υπέστη ο Σατανάς, ήταν και εξακολουθεί να είναι ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ. Έχασε ό,τι είχε κερδίσει μετά το Προπατορικό Αμάρτημα, δηλαδή την αιώνια καταδίκη του Ανθρώπου σε μια μεταθανάτια ζωή, που ήταν σύννομη με τον Θάνατο. Δεν ήταν η Κόλαση, όπως τη φανταζόμαστε σήμερα και που την αναλύουν με περισσή Χάρη οι Άγιοι Πατέρες, ήταν ο τόπος όπου οι ψυχές ήταν αιχμάλωτες στον Σατανά.

Ο Χριστός λοιπόν, έχοντας μόνο την πνευματική Του υπόσταση και αφού νίκησε τον Σατανά με την όλη πληρότητα του μαρτυρίου Του και τον έριξε στα πιο βαθιά τάρταρα, κατέβηκε στον Άδη και έγινε δεκτός ως Σωτήρας από όλες τις φυλακισμένες ψυχές. Οι Πύλες του Άδη ουσιαστικά άνοιξαν, όταν ο Ιησούς ψυθίρισε τη λέξη “Τετέλεσται”! Εκεί, τελείωσαν όλα για τον Σατανά και έμεινε μόνο το πότε θα παρέδιδε το Πνεύμα Του στα χέρια του Θεού. Κατόπιν, οι Πύλες άνοιξαν για να υποδεχθούν τον Σωτήρα του Κόσμου.

Ο Χριστός έμεινε εκεί για μία γήινη ημέρα, όπου δίδαξε και η διδασκαλία του έγινε αποδεκτή σχεδόν από όλους. Κι έτσι, μέσω των ανοικτών Πυλών, οι ψυχές πέταξαν ελεύθερες προς τον Ουρανό…

Στην ουσία, ο Κύριος αποκαθιστούσε μια μεγάλη αδικία. Στον Άδη κατέρχονταν όλοι οι ζώντες, δίκαιοι και άδικοι. Οι δίκαιοι, δεν μπορούσαν να γνωρίσουν τον Θεό. Κι αν υπήρχαν δεν μπορούσαν να αινούν πια τον Θεό, να ελπίζουν στην δικαιοσύνη Του, στην πιστότητά Του. Είναι αυτό που υπογραμμίζει ο Απόστολος Παύλος «Αλλ᾿ ἐβασίλευσεν ὁ θάνατος ἀπὸ ᾿Αδὰμ μέχρι Μωσέως καὶ ἐπὶ τοὺς μὴ ἁμαρτήσαντας» στην επιστολή του “Προς Ρωμαίους”.

Ο σταυρικός Του θάνατος και όλο το ΑΠΑΝΘΡΩΠΟ και ΖΟΦΕΡΟ Του μαρτύριο που έζησε, δεν ήταν τίποτε άλλο παρά…η συντριβή της κεφαλής του Σατανά, ο οποίος είχε σκλαβώσει δίκαιους και άδικους μέσα σε μια απέραντη, σκοτεινή και αιώνια φυλακή.

Αυτές τις ζοφερές μέρες που ζούμε, είναι στην ουσία η εκδίκηση του Σατανά, εναντίον του Χριστού που τον νίκησε. Ό,τι συνέβαινε εκείνη την εποχή, της επικράτησης δηλαδή του Άδη, ισχύει και τώρα.

Πέστε μου, όλοι εσείς πώς θα χαρακτηρίζατε τη ζωή σας; Θα τη λέγατε ως “μια ζωή ονειρεμένη” ή μήπως “μια ζωή που μοιάζει με Κόλαση”; Αν συμβαίνει το δεύτερο, τότε αυτός είναι ο νέος Άδης στον οποίο ζούμε. Μια ζωή…χωρίς ζωή, χωρίς χαρά, χωρίς ανάπαυση.

Μια ζωή μέσα στην αδικία, τη φτώχεια, το ψέμα, τον ζόφο, προδομένοι από τους χυδαίους ηγέτες μας που είναι υποχείρια του Σατανά και εγκαταλελειμμένοι ουσιαστικά από τον Θεό, επειδή ΕΜΕΙΣ τον εγκαταλείψαμε κι όχι ΑΥΤΟΣ ΕΜΑΣ.

Για να βγούμε λοιπόν από τον σημερινό Άδη, μία είναι η λύση: ΜΕΤΑΝΟΙΑ, προσευχή και επιστροφή στον Αναστημένο Θεό μας.

Αυτός που με το Πάθος Του νίκησε τον Άρχοντα του Σκότους, αν εμείς Τον επικαλεστούμε, μόνο με μια μικρή Του κίνηση, θα διαλύσει τον νέο Άδη και θα μας λυτρώσει από το καθημερινό μας μαρτύριο.

Εύχομαι σε όλους ολόθερμα ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ και ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΠΑΣΧΑ. Η ώρα της Λύτρωσης, είναι κοντά. Πολύ πιο κοντά απ’ ότι φαντάζεστε.

*Δαίμονες: Ονομασία όντων με διττή σημασία. Άλλοτε με αυτήν εννοούσαν οι αρχαίοι Έλληνες την θεϊκή ιδιότητα ενός ανθρώπου και άλλοτε την πονηρή, την μοχθηρή, την κακία. Στις αρχαίες τραγωδίες, κυρίως του Αισχύλου, η λέξη “δαίμονες” εμφανιζόταν ως κακά και ρυπαρά πνεύματα, αλλά στον Σοφοκλή το αντίθετο. Μετά την έλευση του Χριστιανισμού, οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας παγίωσαν στη λέξη αυτή την δεύτερη εκδοχή για την οποία χρησιμοποιούνταν παλιότερα, δηλαδή τα ρυπαρά πνεύματα που ακολουθούν το Διάβολο. Ο Άδης επίσης, κατά τον Όμηρο, δεν είχε ακόλουθους ημίθεους, όπως οι θεοί του Ολύμπου, αλλά…δαίμονες*(!) με τερατώδη μορφή, ακριβώς όπως τους περιγράφει και η Εκκλησία μας.

**Χάρη της Αυτοσυντήρησης: Τον όρο αυτόν τον ακούσαμε από τα χείλη του Σεβαστού Μητροπολίτη Λεμεσού Αθανάσιο, όταν μιλούσε σε μια εκπομπή του κυπριακού ΑΝΤ-1 για τον Άγιο Παΐσιο και το πώς εκείνος συντηρούνταν σχεδόν νηστικός και άγρυπνος για μέρες. Κατά τον Λεμεσού Αθανάσιο, επενέβαινε για την συντήρηση του η θεϊκή “Χάρη της Αυτοσυντήρησης”, που δίδεται απλόχερα από τον Θεό, για να αντέχει το ανθρώπινο σώμα σε σκληρή άσκηση. Ο ίδιος όρος ισχύει και για τον ίδιο τον Κύριο και ιδίως για την αντοχή Του στην πιο σκληρή και απάνθρωπη πορεία μαρτυρίου που υπέστη ποτέ ανθρώπινο όν.

“Καινή Διαθήκη” (Κατά Ματθαίον, Κατά Μάρκον, Κατά Λουκάν Ευαγγέλια, Πράξεις των Αποστόλων, Επιστολή Πέτρου)

“Ιατροδικαστική έκθεση για τον θάνατο του Ιησού“, Φίλιππος Κουτσάφτης, εκδ. “Ο Σωτήρ”, Αθήνα 1999

“Η Σταύρωση και ο Θάνατος του Ιησού Χριστού μέσα από τα μάτια ενός Ιατροδικαστή”, YouTube, https://www.youtube.com/watch?v=GI9E-gjC2WE

“Μάχες των Εβραίων”, Βιβλίο ΙΙΙ, Φλάβιος Ιώσηππος, “Εσοπτρον”, 1996

“Κατά Κέλσου” Βιβλίο ΙΙ, Ωριγένης, Early Christian Writings, Oxford, 1987

“Historical Jesus Theories“, Kirby Peter,  Early Christian Writings, Oxford, 1998 “Το απροσπέλαστο Μυστήριο τής προσευχής τού Ιησού Χριστού“, Πρωτοπρεσβύτερος π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος, απομαγνητοφωνημένη ομιλία, 2010

The post Η εις Άδου Κάθοδος – Πώς νικήθηκε ο Σατανάς και ο Θάνατος! appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Η λεγόμενη «γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου» δεν έχει τίποτα το αγνό, τίποτα το ιστορικά βάσιμο, τίποτα το πνευματικό. Έχει μόνο μοιχεία, ψεύδος, αγοραπωλησία, κατανάλωση και επίπεδο έρωτα που καταντάει “αγοραίος”

Η φιγούρα του “Άγιου Βαλεντίνου”, δεν είναι μόνο θολή και ασφαλώς αβέβαιη. Είναι πολλαπλώς κατασκευασμένη από τον παπισμό, για λογαριασμό κάποιων μεγαλεμπόρων του 20ού αιώνα και χρησιμοποιήθηκε ως φτηνό πολιτισμικό άλλοθι για να ντυθεί με χριστιανική βιτρίνα μια αρχαία παγανιστική τελετή, τα ρωμαϊκά Λουπερκάλια*, που δεν ήταν άλλα από τις διονυσιακές λατρείες των υπόλοιπων ελλαδιτών, δηλαδή των οργίων και της άκρατης σεξουαλικότητας.

Από εκεί ξεκίνησε το «θεμέλιο» της γιορτής, μια τεχνητή, επινοημένη επέτειος που δεν είχε ούτε μνήμη ούτε πίστη ούτε παράδοση. Μόνο σκοπό.

Ο παπισμός έκανε την αρχή, αλλά η πραγματική έκρηξη ήρθε όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες, ο κατεξοχήν εργαστηριακός χώρος της Παγκοσμιοποίησης, αναγνώρισαν στον κατασκευασμένο “Βαλεντίνο” ένα πολιτισμικό όπλο.

Η αγάπη μετατράπηκε σε προϊόν, ο έρωτας σε δώρο-πακέτο, η σχέση σε «υποχρέωση αγοράς» και πάει λέγοντας. Κάθε 14 Φεβρουαρίου, ο άνθρωπος διδάσκεται ότι αν δεν καταναλώσει, δεν αγαπά. Ότι το συναίσθημα πρέπει να επιβεβαιωθεί με αποδείξεις ταμείου. Ότι η σχέση θέλει σκηνοθεσία, όχι αλήθεια.

Κι έτσι γεννήθηκε η «γιορτή»: Ενα καταναλωτικό ευαγγέλιο που οι εταιρίες προώθησαν με την ίδια θέρμη που προωθεί ένας ιεραπόστολος το δόγμα του.

Εκατομμύρια διαφημίσεις, στρατιές marketeers, ολόκληρη η βιομηχανία lifestyle στήθηκε πάνω σε μια μέρα που δεν έχει τίποτε να πει, αλλά έχει πολλά να πουλήσει.

Και πίσω από όλα αυτά, η γνωστή δυτική λογική: “αποδυνάμωσε το βάθος, αντικατάστησέ το με εντύπωση. Διώξε την ευθύνη, ντύσε την επιπολαιότητα με ροζ καρδούλες. Χαλάρωσε τον άνθρωπο, κάν’ τον ελαφρύ, κάν’ τον εύκολο“. Η Νέα Τάξη που εξελισσόταν τότε πάντα βάσει σχεδίου, δεν θέλει δεσμευμένους πραγματικά από έρωτα και αγάπη. Θέλει διαθέσιμους. Γιατί ο αληθινός έρωτας είναι πραγματικά μια τεράστια δύναμη, η οποία κινεί βουνά. Μέχρι και πολέμους μπορεί να παράξει. Τόσο μεγάλη δυναμική έχει. Κι αυτό ακριβώς θέλει να καταστρέψει με κάθε μέσο και κάθε τρόπο.

Το είδαμε στο αποκρουστικό και άκρως δυστοπικό περιβάλλον του Όργουελ στο “1984”, όπου ο έρωτας ήταν απαγορευμένος και τιμωρούνταν με πολύχρονη φυλάκιση. Το είδαμε και στον “Θαυμαστό Καινούργιο Κόσμο” του Χάξλεϋ, όπου ο έρωτας ως συναίσθημα απαγορεύεται, ενώ προωθείται ως καθημερινότητα μόνο το σεξ και πάντα με διαφορετικό σύντροφο. Και η ύπουλη Νεοταξία, όπως είναι γνωστό, αντιγράφει κατά γράμμα τους δύο αυτούς μεγάλους διανοητές.

Και εκεί βρίσκεται η ουσία. Η «γιορτή του Βαλεντίνου» προωθήθηκε λυσσαλέα από τη νεοταξική Δύση όχι επειδή αγαπά τον έρωτα, αλλά επειδή μισεί την οικογένεια. Ο γάμος, ως θεσμός σταθερότητας και ευθύνης, τους χαλάει τα σχέδια. Η αγάπη, όταν έχει ρίζα, βάθος και διάρκεια, δεν χειραγωγείται εύκολα. Η σχέση που στηρίζεται στη θυσία και όχι στο θέαμα δεν αγοράζει την ψευδαίσθηση της ευτυχίας σε χαρτοσακούλες.

Για τη Νέα Τάξη, ο έρωτας δεν πρέπει να ενώνει. Πρέπει να διασκεδάζει. Να γίνεται χαριτωμένη τελετουργία μιας μέρας, όχι θεμέλιο ζωής.

Ο ερωτευμένος είναι πιθανός σύζυγος, άρα πιθανός γονιός, άρα πιθανός φορέας παράδοσης, πίστης και σταθερών αξιών. Κι αυτό είναι εφιάλτης για ένα σύστημα που θέλει άτομα με ρευστή ταυτότητα, χωρίς ρίζες, χωρίς μνήμη, χωρίς οικογένεια.

Γι’ αυτό και προωθήθηκε τόσο επιθετικά αυτή η «γιορτή». Επειδή αποδομεί τη σοβαρότητα της σχέσης, γελοιοποιεί το μυστήριο της αγάπης και το αντικαθιστά με μια καλοστημένη τελετή καταναλωτισμού. Την ίδια στιγμή, ο δυτικός άνθρωπος πιστεύει πως «γιορτάζει τον έρωτα», ενώ στην πραγματικότητα γιορτάζει την πλήρη παράδοσή του σε ένα σύστημα που του λέει πότε θα αισθανθεί, πώς θα αισθανθεί και –κυρίως– τι πρέπει να αγοράσει για να αισθανθεί.

Ο «Βαλεντίνος» δεν είναι γιορτή, είναι εργαλείο. Ένα από τα πολλά που χρησιμοποιεί η Παγκοσμιοποίηση για να μετατρέψει τον άνθρωπο από πρόσωπο σε καταναλωτή και την αγάπη από σχέση σε εμπορικό γεγονός.

Και ο Έλληνας, που στον έρωτα έμαθε να γράφει ποιήματα, να στήνει σπίτια, να γεννά οικογένειες, να δημιουργεί γενιές, δεν έχει καμία δουλειά με τέτοια σκουπίδια.

Η μοιχεία, υμνείται από τον “Βαλεντίνο” σκανδαλωδώς

Η ηθικά βρώμικη αυτή γιορτή, όπως είναι φυσικό, δεν διαχωρίζει αν ο έρωτας είναι αληθινός, συζυγικός ή απλά συντροφικός. Υμνεί ακόμη και τους “παράνομους” έρωτες, διατυμπανίζοντας πως “το παρανομο, είναι πάντα πιο γλυκό”.

Οι “Βαλεντίνοι”, όχι μόνο αποδέχονται λοιπόν τους μοιχούς, αλλά ούτε καν ξεχωρίζουν αν ο έρωτας τους είναι…νόμιμος ή παράνομος. Έρωτας να είναι κι ό,τι νά ‘ναι. Κι όταν λένε “έρωτας”, εννοούν τον κοινό πόθο και την σεξουαλική πράξη σε όλα τα επίπεδα της.

Οι ίδιες “φλογερές” φωτογραφίες υπάρχουν σε όλα σε sex shop όπου την ημερά αυτή κάνουν χρυσές δουλειές καθώς και σε όλα τα ξενοδοχεία ημιδιαμονής, όπου βεβαίως κυριαρχεί το …κόκκινο φως του πόθου παντού. Οπου κι αυτά τα “ξενοδοχεία” κάνουν επίσης χρυσές δουλειές τις μέρες αυτές.

Και μιας και πιάσαμε το…θέμα της μοιχείας, ας τη δούμε λιγάκι και πιο…ιστορικά.

Η μοιχεία στον ελληνικό κόσμο ήταν πάντα ένας καθρέφτης που δείχνει κάθε φορά ποια κοινωνία έχουμε μπροστά μας.

Από τις αρχαίες πόλεις μέχρι τα παλάτια της Ρωμανίας και από τα αστυνομικά δελτία της δεκαετίας του ’60 μέχρι τις «προοδευτικές» σφραγίδες της Αλλαγής, το ίδιο ερώτημα αιωρείται: Ποιος έχει δικαίωμα να εισβάλλει στη συζυγική πίστη και ποιος τελικά τιμωρείται. Ο ένοχος ή η κοινωνία που ανεχόταν την υποκρισία;

Στην Αθήνα της κλασικής εποχής, η μοιχεία θεωρούνταν εκ θεμελίων απειλή της οικογένειας. Ήταν έγκλημα, όχι απλή απρέπεια. Οι νόμοι του Δράκοντα (δρακόντιοι νόμοι) έδιναν στον σύζυγο δικαιώματα ολοκληρωτικής τιμωρίας, ενώ ο Σόλων πρόσθεσε εκείνο το τριμερές φοβερό δικαίωμα: θάνατος, ευνουχισμός ή εξαγορά ζωής.

Η αρχαία κοινωνία δεν αστειευόταν. Ο μοιχός στιγματιζόταν με ποινές που έδιναν περισσότερο βάρος στον δημόσιο εξευτελισμό παρά στη σωματική βλάβη. Η περιβόητη ραφανίδωσις, το κούρεμα «μοιχόν», τα μοιχάγρια, η αποπομπή της γυναίκας από την οικία και τις θρησκευτικές τελετές κλπ. έδιναν ένα μήνυμα που ήταν ξεκάθαρο: Η προδοσία της εστίας δεν συγχωρείται.

Ο ελληνικός κόσμος όμως δεν τελειώνει στην Αθήνα. Η συνέχεια είναι η Ρωμανία, η τρισένδοξη Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Ελληνικού Έθνους, το κράτος όπου η αρχαία παράδοση συντήκεται με την ορθόδοξη θεολογία, δημιουργώντας μια νέα αντίληψη για την ανθρώπινη πράξη.

Εκεί η μοιχεία έπαψε να είναι απλώς κοινωνική ύβρις. Έγινε πρωτίστως αμαρτία, πράξη που τραυματίζει όχι μόνο τον γάμο, αλλά και τη σχέση του ανθρώπου με τον Θεό. Οι νόμοι της Ρωμανίας, από τους Νομοκάνονες** έως τις διατάξεις των Μακεδόνων αυτοκρατόρων, αντιμετώπισαν την μοιχεία ως σοβαρή παραβίαση του μυστηρίου του γάμου. Ο μοιχός μπορούσε να χάσει περιουσιακά δικαιώματα, κοινωνική θέση και νομική προστασία.

Η μοιχαλίδα αποβαλλόταν από τον συζυγικό οίκο και στερούνταν δικαιώματα, ενώ η Εκκλησία επέβαλε αυστηρές επιτιμίες που μπορούσαν να φτάνουν μέχρι πολυετή αποχή από τα μυστήρια.

Η Ρωμανία, παρά τον κοσμοπολίτικο χαρακτήρα της, δεν έπαιζε με αυτά. Ο Ιουστινιανός κωδικοποίησε με σιδερένιο ύφος την ανάγκη προστασίας της οικογενειακής τάξης στις Νεαρές του, ενώ αργότερα, στον δέκατο αιώνα, ο Λέων ΣΤ’ ο Σοφός επανέφερε το αυστηρό πλαίσιο και έδινε στον άρχοντα το δικαίωμα της δημόσιας τιμωρίας όταν η μοιχεία προκαλούσε κοινωνικό σκάνδαλο.

Η κοινωνία της Ρωμανίας, όσο λαμπρή και αστική κι αν υπήρξε, δεν συγχωρούσε τη διάλυση του γάμου. Δεν εννοούσε την ελευθερία ως ατομική αυθαιρεσία αλλά ως ενταγμένη σχέση, δεσμευμένη στην κοινότητα και στον Θεό.

Και έτσι η τιμωρία της μοιχείας, από την αρχαία ύβρη πέρασε στη βυζαντινή «νόσο της ψυχής». Το σώμα μπορεί να τιμωρείται, αλλά το ήθος είναι αυτό που κρίνεται. Η Ρωμανία άφησε πίσω της το στοιχείο του ωμού εξευτελισμού, όχι όμως την αυστηρότητα απέναντι στην παράβαση.

Με τη σύσταση του νεοελληνικού κράτους, η κοινωνία κληρονόμησε από τον ευρωπαϊκό νομικό ορθολογισμό την ποινικοποίηση της μοιχείας.

Από τη Βαυαροκρατία έως τον Ποινικό Κώδικα του 1950, το αδίκημα ήταν πλημμέλημα που οδηγούσε σε έναν χρόνο φυλάκιση ή και λιγότερο πολλές φορές. Η δίωξη όμως απαιτούσε έγκληση του παθόντος και κυρίως επ’ αυτοφώρω σύλληψη.

Εκεί η ελληνική πραγματικότητα έβαλε τη δική της σφραγίδα. Οι ιδιωτικοί ντεντέκτιβ του μεσοπολέμου και της δεκαετίας του ’50 έγιναν παράλληλο «σώμα ασφαλείας», υπεύθυνο για την ανακάλυψη των παρανόμων ερώτων.

Η εικόνα είναι σχεδόν κινηματογραφική: Ντεντέκτιβ να ανοίγουν με φόρα την πόρτα, φωτογραφίες να αστράφτουν, σεντόνια να χρησιμοποιούνται ως «επίσημο τεκμήριο» και η αστυνομία να παραλαμβάνει τους δράστες ημίγυμνους για το τμήμα.

Ήταν μια Ελλάδα που λάτρευε την ηθική αυστηρότητα αλλά και το κουτσομπολιό, μια κοινωνία έτοιμη να δικάσει με τις εφημερίδες πριν ακόμα μιλήσουν τα δικαστήρια. Η διαπόμπευση ήταν συχνά πιο βαριά από την ίδια την ποινή.

Στον τύπο των δεκαετιών ’50 και ’60, οι ιστορίες μοιχείας γίνονταν πρωτοσέλιδα, με λεπτομέρειες που σήμερα θα θεωρούνταν εξευτελιστικές. Η κοινωνία ήθελε να βλέπει τους παραβάτες. Ήθελε να επιβεβαιώνει πως η ηθική της τάξη δεν ανεχόταν προδοσίες.

Ήταν η τελευταία μορφή μιας παλιάς αντίληψης που κρατούσε από την αρχαιότητα και τη Ρωμανία: η εστία, ο γάμος, η οικογενειακή συνέχεια αποτελούν πυρήνα του πολιτισμού.

Η τομή του 1982 ήταν η οριστική ρήξη. Η κυβέρνηση Παπανδρέου αποποινικοποίησε τη μοιχεία και το 1983 την απεξάρτησε από την έννοια του αυτοδίκαιου διαζυγίου.

Η Εκκλησία βεβαίως αντέδρασε δυναμικά, κυρίως από τον Μητροπολίτη Φλωρίνης, θερμό αγωνιστή του Χριστού προειδοποιώντας ότι «κλονίζονται τα θεμέλια της οικογένειας». Η κοινωνία όμως, κουρασμένη από μια δεκαετία καταπιεσμένων ρόλων, φάνηκε έτοιμη να δεχθεί μια νέα πραγματικότητα όπου η ιδιωτική ζωή δεν ρυθμίζεται από το Ποινικό Δίκαιο.

Έτσι, από τον Δράκοντα και τον Σόλωνα, στους Νομοκάνονες της Ρωμανίας και από τους ντεντέκτιβ των ’60s έως τους νομοθέτες της Αλλαγής, η μοιχεία έπαψε να είναι κρατικό αδίκημα και μετατράπηκε σε ζήτημα προσωπικής κρίσης. Η κοινωνική καταδίκη υπάρχει ακόμη, αλλά δεν συνοδεύεται από χειροπέδες ούτε από σεντόνια σε κοινή θέα.

Κάτι όμως μένει σταθερό μέσα στους αιώνες: Η μοιχεία, είτε ως ύβρις είτε ως αμαρτία είτε ως κοινωνικό σκάνδαλο, φωτίζει κάθε φορά την πραγματική ποιότητα της κοινωνίας που την περιβάλλει. Δείχνει πώς αντιλαμβανόμαστε την ελευθερία, την ευθύνη, τον γάμο και, τελικά, τον ίδιο τον άνθρωπο.

Εν κατακλείδι – Γιατί αποποινικοποιήθηκε η μοιχεία και τι ρόλο παίζει σε αυτήν η “Γιορτή των Ερωτευμένων”

Η αποποινικοποίηση της μοιχείας στην Ελλάδα δεν ήταν ένα μεμονωμένο γεγονός. Ήταν μέρος μιας ολόκληρης γεωπολιτικής αλυσίδας, ενός σχεδίου που απλώθηκε σε όλο τον δυτικό κόσμο από τα μέσα του 20ού αιώνα.

Γιατί η Νέα Τάξη δεν περιορίστηκε ποτέ στη διαχείριση οικονομιών ή στην επιβολή πολιτικών δογμάτων. Γνώριζε από πολύ νωρίς ότι η αληθινή ισχύς δεν βρίσκεται στα κοινοβούλια, αλλά στο κύτταρο από το οποίο ξεκινούν όλα: Την οικογένεια.

Εκεί διαμορφώνεται η ταυτότητα, η πίστη, ο χαρακτήρας, ο δεσμός με την παράδοση. Όσο αυτή η μονάδα παραμένει όρθια, ο λαός παραμένει απρόβλεπτος και ανεξέλεγκτος.

Η σεξουαλική επανάσταση της δεκαετίας του ’60 η οποία συνοδεύτηκε με την άκρως αιρετική και επαίσχυντη «Γιορτή των Ερωτευμένων» δεν ήταν «καπρίτσιο εποχής». Ήταν η πρώτη μεγάλη επιχείρηση κοινωνικής μηχανικής των αμερικανικών ιδρυμάτων, των πανεπιστημιακών think tanks, των ευρωπαϊκών μεταπολεμικών ελίτ και των υπερεθνικών δομών.

Το σύνθημα ήταν η απελευθέρωση, αλλά ο στόχος ήταν η ρευστοποίηση των θεσμών.

Η μοιχεία, ο γάμος, η σταθερότητα της σχέσης, όλα όσα για αιώνες προστάτευαν τον άνθρωπο από την αποξένωση, έπρεπε να αντιμετωπιστούν ως «αναχρονιστικά». Και μαζί με αυτά, ολόκληρη η ηθική που συγκρατούσε την κοινωνία.

Η οικογένεια της Ρωμανίας, που άντεξε χίλια χρόνια επειδή στηριζόταν στην αγάπη ως ευθύνη και όχι ως κατανάλωση, ήταν για τους νεοταξικούς στρατηγιστές το απόλυτο εμπόδιο.

Ήταν η δομή που δεν μπορούσες να διαλύσεις με νόμους, μόνο με διαβρωτικές ιδέες.

Η Δύση της μεταπολεμικής περιόδου έφερε αυτό το σχέδιο στην εργοστασιακή της ρύθμιση: Ηδονισμός, ατομισμός, συναισθηματική ελαφρότητα και μια πολιτισμική κουλτούρα που ενίσχυε την πρόχειρη σχέση και αποδυνάμωνε τη μονιμότητα.

Στην Ελλάδα, η ποινικοποίηση της μοιχείας δεν ήταν ένα απλό νομικό κατάλοιπο αρχαϊσμού. Ήταν ο τελευταίος θεσμικός φραγμός που διατηρούσε την οικογένεια ως κάτι πιο ιερό από ένα συμβόλαιο.

Το ελληνικό σπίτι, όσο κι αν άλλαζε, διατηρούσε ακόμη μια ρωμαίικη μνήμη, ότι δηλαδή ο γάμος ή απλά η αληθινή ερωτική σχέση που οδηγεί στο γάμο, δεν είναι κατασκεύασμα του κράτους, αλλά πνευματικός δεσμός με ευθύνες και όρια. Αυτό έπρεπε να σπάσει. Δεν ήταν «προοδευτισμός», ήταν στοχευμένη εξουδετέρωση της κοινωνικής συνοχής.

Η αποποινικοποίηση του 1982 ευθυγραμμίστηκε πλήρως με τη δυτική πολιτισμική στρατηγική κατακερματισμού. Ήταν η στιγμή που η ελληνική κοινωνία εντάχθηκε, θέλοντας και μη, στη νέα παγκόσμια κουλτούρα της αποδόμησης. Η πλήρης χειραφέτηση της γυναίκας, όχι ως ελευθερία αλλά ως εργαλείο αποδέσμευσης από την οικογένεια, η μετατροπή του γάμου σε ευμετάβλητο θεσμό, η εξασθένιση του ηθικού κύρους της κοινότητας, όλα αυτά συνδυάστηκαν σε ένα περιβάλλον όπου το σπίτι έμενε χωρίς άμυνες.

Κι όταν μια κοινωνία μένει χωρίς άμυνες, η Παγκοσμιοποίηση των σατανιστών – καμπαλιστών, βρίσκει έδαφος. Γιατί άνθρωποι χωρίς ρίζες είναι άνθρωποι πειθήνιοι.

Η “Γιορτή των Ερωτευμένων” δεν ξεχώριζε ποιοί απ αυτούς ήταν παντρεμένοι, δεσμευμένοι με τα ιερά δεσμά του Γάμου ή απλώς…εραστές. Ήταν και εξακολουθούν να είναι ο απόλυτα σαρκικός πολτός χωρίς καμμιά αίσθηση θεϊκής μέριμνας. Ο “Βαλεντανισμός” είχε τα χωνευτήρια στο να τους ρουφά όλους ανεξαιρέτως, δίνοντας παράλληλα και μια ψεύτικη και απατηλή αίσθηση ότι εκείνη την ώρα που συνευρίσκονται ερωτικά, ο …Άγιος του …Θεού τους είχε υπό την…προστασία του!

Άνθρωποι χωρίς σταθερές είναι άνθρωποι που καταναλώνουν χωρίς όριο, που ψηφίζουν χωρίς γνώμονα, που παραδίδονται χωρίς να το αντιλαμβάνονται.

Η οικογένεια ήταν πάντα το τελευταίο εμπόδιο. Και η κατάργηση των ποινών της μοιχείας ήταν ο μοχλός που επέτρεψε στο οικοδόμημα να αρχίσει να τρίζει.

Από τότε, αρκούσε μια σπίθα για να καεί το σπίτι. Όχι λόγω της μοιχείας απλά, αλλά επειδή η κοινωνία δεν είχε πια δομικές δικλείδες ασφαλείας. Η Νέα Τάξη δεν ήθελε να προστατεύσει την ατομική ζωή. Ήθελε να απομονώσει το άτομο, να αποδυναμώσει τον οίκο, να σπάσει τον κρίκο της παράδοσης. Και όταν ο τελευταίος αυτός κρίκος έσπασε, άνοιξε ο δρόμος για τον ολοκληρωτισμό που ζούμε σήμερα. Τον ψηφιακό, τον βιοπολιτικό, τον πολιτισμικό.

Έτσι, η μοιχεία παύει πλέον να είναι απλώς ένα κοινωνικό φαινόμενο. Είναι ιστορικός δείκτης. Όσο πιο εύκολα η κοινωνία την ανέχεται, τόσο πιο αποδυναμωμένη είναι. Κι όσο πιο αποδυναμωμένη η οικογένεια, τόσο πιο ισχυρή η Νέα Τάξη.

Κι όσο γιορτάζεται ένας ανύπαρκτος άγιος, ένα φάντασμα του ίδιου του Σατανά, ως γιορτή ερωτευμένων πάσης φύσεως, τόσο περισσότερο το σεξ θεοποιείται, καθώς και όλες οι ομαλές οι ανώμαλες μορφές του…

Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

*Λουπερκάλια Μια από τις παλαιότερες ελληνορωμαϊκές γιορτές που τελούνταν κάθε χρόνο προς τιμήν του Λούπερκους (Lupercus, αντίστοιχος του θεού Διόνυσου), πρώιμου θεού της γονιμότητας στη ρωμαϊκή μυθολογία. Τα Λουπερκάλια γιορτάζονταν σε πολλές πόλεις της Ιταλίας και της Γαλατίας, με την ίδια ακρίβεια και την ίδια ποιότητα που γιόρταζαν οι υπόλοιποι Έλληνες του ελλαδικού χώρου, δηλαδή με όργια, φαγοπότι μέχρι τελικής πτώσεως και λατρείες του ανδρικού φαλλού (γονιμότητα). Απαγορεύτηκαν το 494 μ.Χ. από τον Πάπα και πολύ μεταγενέστερα, στα μέσα του 20ού αιώνα, έρχεται ο “Αγιος Βαλεντίνος” ως άλλος Λούπερκος για να δημιουργηθεί μια νέα γιορτή, η “Γιορτή των Ερωτευμένων”

**Νομοκάνονες Συλλογή εκκλησιαστικών κανόνων ή διαφόρων νόμων και (Ρωμαϊκών/Βυζαντινών) αυτοκρατορικών διαταγμάτων που αφορούν την Εκκλησία

ΠΗΓΗ Στύλος Ορθοδοξίας

The post Γιορτή των…ερωτευμένων; Ποιων ερωτευμένων άραγε; appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Τί τὰ ἤθελες τώρα Εὐρώπη τὰ φθηνότερα ἴσως εἴδη, τὰ ἐμπορεύματα, τὰ προϊόντα καὶ τὰ τρόφιμα ἀπὸ τὶς χῶρες-μέλη τῆς Μερκοσούρ, τὰ ὁποῖα εἶναι γεμάτα ἀπὸ νομίμως χρησιμοποιούμενα ἐκεῖ δηλητηριώδη φυτοφάρμακα, τοξίνες, κλπ; Δὲν σοῦ ἔφταναν ἄραγε τὰ τόσα καὶ τόσα δηλητήρια ποὺ ἤδη ἀρρωσταίνουν καὶ σκοτώνουν τοὺς πολίτες σου, ἡ συμφωνία μὲ τὴ Mercosur σοῦ ἔλειπε ἐπιπροσθέτως ἐτοῦτα τὰ χρόνια; Δὲν βλέπετε εὐρωπαῖοι ἡγέτες, ἀνάμεσα στὰ ἄλλα, τὴν αὐξανόμενη ὑπερθνησιμότητα καὶ τοὺς τοῦρμπο καρκίνους ποὺ θερίζουν τοὺς πολίτες ποὺ σᾶς ἐξέλεξαν;

Μετὰ ἀπὸ 25 χρόνια διαπραγματεύσεων, καλοπροαίρετα καχύποπτος ἐρωτῶ τοὺς ἡγέτες τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης: Γιατί ἔκλεισε τώρα ἄραγε ἡ συμφωνία μὲ τὴν Κοινὴ Ἀγορὰ τῆς Νότιας Ἀμερικῆς καὶ ὄχι πρὶν ἀπὸ 5 χρόνια ἢ ἴσως μετὰ ἀπὸ 3 χρόνια, γιὰ παράδειγμα; Καὶ ἐνῶ τώρα βρίσκεται σὲ ἐξέλιξη ὁ Τρίτος Γενικὸς Πόλεμος, γιατί ἐσεῖς οἱ ἐκλεγμένοι καὶ μπροστινοὶ ἡγέτες-πιόνια τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης σπεύσατε νὰ κλείσετε μία συμφωνία μὲ τὴ Μερκοσούρ; Γιατί αὐτὴ ἄραγε ἡ ἐξόχως ὕποπτη συγκυριακὴ πρεμούρα;

Καὶ γιατί ἐσεῖς οἱ κυβερνῶντες καὶ μεγάλο-ἀνδρείκελα τῆς βαθιᾶς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης μᾶς παρουσιάζεται μόνο τὰ γενικότερα θετικὰ καὶ τὰ ἀρνητικὰ σημεῖα τῆς ἐν λόγω συμφωνίας, ἐνῶ δὲν λέτε οὔτε κἄν μία λέξη γιὰ τὰ νέα, τὰ ἰσχυρὰ καὶ τὰ ἐπιπρόσθετα δηλητήρια ποὺ θὰ μποῦν στὰ σώματα τῶν Εὐρωπαίων πολιτῶν, μέσω τῶν φυτοφαρμάκων, τῶν τοξινῶν, τῶν ὁρμονῶν, κλπ; Δὲν σᾶς νοιάζει ἐὰν οἱ πολίτες ποὺ σᾶς ψήφισαν θὰ ταΐζουν τὰ παιδιά τους μὲ ἐπιπρόσθετα χημικὰ φαρμάκια καὶ μὲ νέες ἑκατοντάδες δηλητήρια καὶ τοξίνες;

Βαθιὰ Εὐρώπη, ὑποχείριο τῆς Πενταρχίας τοῦ σκότους καὶ τῶν σκοτεινῶν στοῶν, γιατί ψεύδεσαι καὶ πάλι καὶ ἐκ νέου καὶ μάλιστα καὶ θανάσιμα; Γιατί δὲν λὲς τὴν ἀλήθεια ἢ ὅτι ἡ δική σου συμφωνία μὲ τὶς χῶρες μέλη τῆς Μερκοσοὺρ ἔγινε κυρίως γιὰ νὰ ἐξάγουν τὰ ἐπιπρόσθετα φυτοφάρμακα καὶ τὰ ἄλλα χημικὰ δηλητήρια καὶ τὶς μολυσματικὲς τοξίνες στοὺς κατοίκους σου; Σκοτεινὴ Εὐρώπη καὶ ὑπερπολύτιμο ὑποχείριο τῶν μυστικῶν ἑταιρειῶν, γιατί ψεύδεσαι καὶ συνεχίζεις νὰ ἀρρωσταίνεις καὶ νὰ σκοτώνεις μὲ αὐξητικοὺς ρυθμούς, μεθόδους καὶ τρόπους τοὺς πολίτες ποὺ σὲ ἐμπιστεύτηκαν;

Γηραιὰ Ἤπειρε, βαρυπολύτιμο ὑποζύγιο καὶ μέγα πιόνι τῶν Ἑβραῖο σιωνιστῶν, γιατί μιλᾶς δόλια, ἐπιφανειακὰ καὶ παραπλανητικὰ καὶ μόνο γιὰ τὰ χρηματοοικονομικὰ ὀφέλη, ἐνῶ ταυτόχρονα κρύβεις τὶς γιγάντιες καὶ θανάσιμες ἐπιπτώσεις τῆς συμφωνίας μὲ τὸ νοτιοαμερικανικὸ ἐμπορικὸ μπλόκ; Βαθιὰ Εὐρώπη καὶ ἀνδρείκελο τῶν κοσμοκρατόρων Ρότσιλντ, γιατί θάβεις καὶ συσκοτίζεις τὴ μία καὶ τὴ μόνη σημαντικὴ πτυχὴ καὶ ὑπέρτατο σκοπὸ τῆς συμφωνίας μὲ τὴ Ἕνωση τῆς Νότιας Ἀμερικῆς, ποὺ εἶναι νὰ αὐξηθεῖ ἔτι ὁ προγραμματισμένος παγκόσμιος ἀποπληθυσμός;

Ἄχ, ἐπινοητική, σκλαβωμένη, πανούργα, ἑτοιμοθάνατη καὶ βαθυσκότεινη Εὐρώπη, ἤδη πέρασες στοὺς ἐν ἀγνοία τελοῦντες κατοίκους σου, δόλια, ἐπίβουλα, πρόστυχα, πανηγυρικὰ καὶ σατανικῶς πονηρά, τὸ ψευδὲς μήνυμα: Ὅτι τὸ θέμα τῆς συμφωνίας μὲ τὶς χῶρες τῆς Ἕνωσης τῆς Νότιας Ἀμερικῆς εἶναι κυρίως ζήτημα γενικῆς αὔξησης τοῦ βιοτικοῦ τους ἐπιπέδου καὶ ὅτι εἶναι πρωτίστως μία συμφωνία ποὺ ὁδηγεῖ μὲ βεβαιότητα σὲ μία καλύτερη καὶ πολὺ πιὸ ποιοτικὴ ζωὴ τὸν Εὐρωπαῖο πολίτη.

Καὶ ἔτσι ὅπως κάνετε συστηματικὰ Εὐρωπαῖοι ἡγέτες καὶ πιόνια τοῦ βαθέους κράτους τῶν γενοκτόνων διεθνιστῶν μετὰ τὸν πρῶτο πανευρωπαϊκὸ καὶ παγκόσμιο ἐγκλεισμό, τὸν Μάρτιο τοῦ 2021, ἤδη γιὰ μία ἀκόμη φορὰ βάλατε μπροστὰ τὶς ἐξαγορασμένες ντουντοῦκες σας, τὶς μισθωμένες πέννες σας, τοὺς ἄσχετους καὶ τοὺς μυημένους ἀναλυτές σας, τοὺς ἡμιμαθεῖς δημοσιογράφους καὶ τὰ διεθνῆ καὶ τὰ τοπικὰ συστηματικὰ ΜΜΕξαπάτησης νὰ λένε καὶ νὰ γράφουν ὅτι ἔρχονται τάχα ἢ δῆθεν ἀκόμη καλύτερες μέρες γιὰ τοὺς Εὐρωπαίους πολίτες.

Λέτε γιὰ καλύτερες μέρες, ἐνῶ ἀντιθέτως εἴμαστε πολὺ κοντὰ στὸ νὰ μετατραπεῖ ἡ Εὐρώπη καὶ ὅλος ὁ κόσμος σὲ ἀτέλειωτα χαλάσματα, σὲ παράγκες, σὲ παραπήγματα καὶ σὲ ἀπέραντα ἐρείπια-χλοοτάπητες, ὅπου ἀνάμεσά τους θὰ κράζουν τὰ μαυροπούλια καὶ οἱ ἐναπομείναντες ἄνθρωποι θὰ περπατοῦν πολλὲς ὧρες νὰ συναντήσουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον. Μιλᾶτε γιὰ καλύτερες μέρες, ἐνῶ καὶ ἡ νέα συμφωνία Εὐρώπης-Μερκοσούρ, μὲ τὰ νέα ἐπιπρόσθετα δηλητήρια, τὶς τοξίνες, κλπ, εἶναι καὶ αὐτὴ μία ἀκόμη μεγάλο-ψηφίδα στὸν παγκόσμιο χάρτη τῆς προσχεδιασμένης ἐπερχόμενης εὐγονικῆς.

Καὶ τὸ πλέον μακάβριο καὶ τὸ πλέον τραγικό: Ἐνῶ οἱ σιωνιστὲς μεσσιανιστὲς Ἑβραῖοι εἶναι κοντὰ στὸ νὰ ἐξαναγκάσουν μονόδρομα καὶ ἀναπόδραστα τοὺς μπροστινούς τους ἡγέτες καὶ παρένθετα ἀνδρείκελα νὰ πατήσουν τὰ «κόκκινα κουμπιὰ» τοῦ ἐπίγειου ἀρμαγεδδώνα, ἀπὸ τὴν ἄλλη, οἱ διάσημοι Εὐρωπαῖοι ἡγέτες-μαριονέτες καὶ τὰ συστημικὰ ΜΜΕξόντωσης διαφημίζουν, διαλαλοῦν καὶ μᾶς δίνουν χαρὰ γιὰ τὰ καλὰ νέα ποὺ ἀπορρέουν καὶ ἔρχονται ἀπὸ τὴ συμφωνία τῆς ΕΕ μὲ τὴ Μερκοσούρ. Ἄχ, Εὐρώπη!

Ἡ Μερκοσοὺρ εἶναι ἡ Κοινὴ Ἀγορὰ τοῦ Νότου τῆς ἠπείρου τῆς Ἀμερικῆς. Ἱδρύθηκε τὸ 1991 μὲ τὴ Συνθήκη τῆς Ἀσουνσιὸν (πρωτεύουσα τῆς Παραγουάης) καὶ τὸ Πρωτόκολλο τοῦ Ὄρου Πρέτου (πόλη τῆς Βραζιλίας), τὸ 1994. Τὸ ἐν λόγω νοτιοαμερικανικὸ ἐμπορικὸ μπλὸκ περιλαμβάνει τὴν Ἀργεντινή, τὴ Βραζιλία, τὴ Βολιβία, τὴν Παραγουάη καὶ τὴν Οὐρουγουάη. Ἡ Βενεζουέλα εἶναι πλῆρες μέλος, ἀλλὰ ἡ ἰδιότητά της ἔχει ἀνασταλεῖ ἀπὸ τὸν Δεκέμβριο τοῦ 2016. Συνδεδεμένες χῶρες εἶναι: Ἡ Χιλή, ἡ Κολομβία, ὁ Ἰσημερινός, ἡ Γουιάνα, τὸ Περοὺ καὶ τὸ Σουρινάμ.

Κύριος σκοπὸς τῆς Mercosur εἶναι ἡ προώθηση τοῦ ἐλευθέρου ἐμπορίου ἐντός τῆς ζώνης καὶ ἡ ὁμαλὴ κυκλοφορία ἀγαθῶν, ἀνθρώπων καὶ νομισμάτων. Ἀπὸ τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1995, ἡ χῶρες-μέλη τῆς Μερκοσοὺρ ἔγιναν τελωνειακὴ ἕνωση, στὴν ὁποία ὅλα τὰ συμβαλλόμενα μέρη μποροῦσαν νὰ ἐπιβάλλουν τὶς ἴδιες ποσοστώσεις στὶς εἰσαγωγὲς ἀπὸ ἄλλες χῶρες ἤ, δηλαδή, νὰ ἔχουν κοινοὺς ἐξωτερικοὺς δασμούς. Τὸ 2023, ἡ Mercosur εἶχε δημιουργήσει ἕνα ὀνομαστικὸ ἐτήσιο ἀκαθάριστο ἐγχώριο προϊὸν περίπου 5,7 τρισεκ. δολαρίων.

Ἡ συμφωνία ἐλεύθερων συναλλαγῶν Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης-Μερκοσούρ ἀποτελεῖ μία συμφωνία ἐλεύθερων συναλλαγῶν. Μόλις αὐτὴ ὑπογραφεῖ, τόσο ἡ ΕΕ ὅσο καὶ ἡ Mercosur θὰ μειώσουν σταδιακά τοὺς εἰσαγωγικοὺς δασμοὺς στὸ 92% τῶν ἐξαγωγῶν σὲ διάστημα 15 ἐτῶν καὶ θὰ αὐξήσουν τὶς ποσοστώσεις γιὰ διάφορα προϊόντα. Ἀντιπροσωπεύει τὴ μεγαλύτερη ἐμπορικὴ συμφωνία ποὺ θὰ ἐπιτευχθεῖ τόσο ἀπὸ τὴν ΕΕ (449 ἑκατ. κάτοικοι) ὅσο καὶ ἀπὸ τὴ Mercosur (295 ἑκατ. κάτοικοι), ὅσον ἀφορᾶ τὸν ἀριθμὸ τῶν ἐμπλεκόμενων πολιτῶν.

Στὶς 9 Ἰανουαρίου 2026, ἡ εἰδικὴ πλειοψηφία τῶν κρατῶν-μελῶν τῆς ΕΕ ἔδωσε τὸ «πράσινο φῶς» στὴ συμφωνία μὲ τὴ Μερκοσούρ, μὲ 21 ψήφους ὑπὲρ καὶ 5 κατά: Μὲ τὴν Αὐστρία, τὴ Γαλλία, τὴν Οὐγγαρία, τὴν Ἰρλανδία καὶ τὴν Πολωνία νὰ ψηφίζουν κατὰ τῆς συμφωνίας, καὶ τὸ Βέλγιο νὰ ἀπέχει. Ἡ Νέα Δημοκρατία ψήφισε τὴν συμφωνία, ἐνῶ τὴν καταψήφισαν τὰ ὑπόλοιπα κόμματα. Ἀναμένεται τελετὴ ὑπογραφῆς στὶς 17  Ἰανουαρίου στὴν Παραγουάη.

Ἡ ἐπιτευχθεῖσα συμφωνία ἔχει καταδικαστεῖ σφοδρὰ ἀπὸ ἐπιστήμονες, συνδικάτα, ΜΚΟ, ἀγρότες, κτηνοτρόφους, περιβαλλοντικοὺς ἀκτιβιστές, κλπ. Σχετικοὶ τίτλοι καὶ ὑπότιτλοι ἀναφέρουν: «Μερκοσοὺρ (9 Ἰανουαρίου 2026): Μαύρη Παρασκευὴ γιὰ τοὺς Ἕλληνες ἀγρότες: Προδοσία τῆς εὐρωπαϊκῆς γεωργίας, τὸ θανάσιμο χτύπημα στὸν Εὐρωπαῖο ἀγρότη». «Mercosur: Ἡ ταφόπλακα γιὰ τὴ βιωσιμότητα τῆς εὐρωπαϊκῆς καὶ ἑλληνικῆς γεωργίας, ἔχει προκαλέσει σεισμὸ στὴν εὐρωπαϊκὴ ὕπαιθρο, καταστροφικὲς ἐπιπτώσεις».

«ΕΕ: Ἡ ἔγκριση τῆς Mercosur φέρνει κρέας μὲ χλώριο καὶ ἀπαγορευμένα φυτοφάρμακα». «Foodwatch: Ἡ συμφωνία ΕΕ-Μερκοσοὺρ θὰ αὐξήσει τὶς ἐξαγωγὲς φυτοφαρμάκων ποὺ ἔχουν ἀπαγορευτεῖ στὴν ΕΕ». «Συμφωνία ΕΕ μὲ Mercosur: Χρησιμοποιοῦνται δραστικὲς οὐσίες (π.χ. ἀμικαρβαζόνη, χλωροθαλονίλη) ποὺ ἀπαγορεύονται στὴν ΕΕ». «Mercosur: Ἔχει δικούς της κανονισμοὺς γιὰ οὐσίες σὲ ὑλικὰ ποὺ ἔρχονται σὲ ἐπαφὴ μὲ τρόφιμα, π.χ., ἀπαγόρευση τῆς δισφαινόλης σὲ μπιμπερό». «ΕΕ: Ἔχει ἀπαγορεύσει πολλὰ φυτοφάρμακα, ὁρμόνες καὶ ἀντιβιοτικὰ ποὺ χρησιμοποιοῦνται εὐρέως στὶς χῶρες τῆς Mercosur», κλπ.

Οἱ καταστροφικὲς συνέπειες τῆς συμφωνίας μὲ τὴ Μερκοσοὺρ γιὰ τὸν Εὐρωπαῖο ἀγρότη εἶναι πολλές. Γιὰ παράδειγμα, ἡ συμφωνία ΕΕ-Mercosur, μὲ τὴν κατάργηση τῶν δασμῶν, ἀνοίγει τὴν ἀγορὰ τῆς Εὐρώπης σὲ τεράστιες ποσότητες ἀπὸ φθηνὸ κρέας, σόγια, ζάχαρη, πουλερικά, ρύζι, κλπ., ἀπὸ τὴ Λατινικὴ Ἀμερική. Ὁ ὄγκος τῶν εἰσαγωγῶν σὲ ἐτήσια βάση ποὺ ἀναμένεται νὰ πλημμυρίσει τὴν Εὐρώπη θὰ εἶναι πρωτόγνωρος: 99.000 τόνοι βοδινὸ κρέας, 180.000 τόνοι πουλερικά, 180.000 τόνοι ζάχαρης καὶ πάει λέγοντας ἡ σχετικὴ λίστα.

Μία τέτοια μαζικὴ εἰσροὴ ἀπὸ φθηνὰ προϊόντα ἀπὸ τὶς χῶρες τοῦ νοτιοαμερικανικοῦ ἐμπορικὸ μπλὸκ δὲν θὰ εἶναι ἁπλῶς μία οἰκονομικὴ πρόκληση, θὰ ἀποτελεῖ μία ὑπαρξιακὴ ἀπειλὴ γιὰ τὸν εὐρωπαϊκὸ τρόπο γεωργίας καὶ τοὺς ἀγρότες της. Τὰ κόστη παραγωγῆς τῶν παραγωγῶν στὴ Λατινικὴ Ἀμερικὴ εἶναι πολὺ χαμηλότερα, κυρίως διότι: Καλλιεργοῦνται τεράστιες ἐκτάσεις, ὑπάρχουν νηπιακοὶ περιβαλλοντικοὶ ὅροι καὶ οἱ περιορισμοὶ στὴ χρήση τῶν δηλητηριωδῶν, τοξικῶν καὶ ἄλλων ἀπαγορευμένων χημικῶν οὐσιῶν εἶναι σχεδὸν ἀνύπαρκτοι.

Μελέτες δείχνουν ὅτι τὸ κοστολόγιο παραγωγῆς βοείου κρέατος στὴ Λατινικὴ Ἀμερικὴ εἶναι 40-50 % πιὸ χαμηλὸ ἀπὸ τὸ ἀντίστοιχο κοστολόγιο στὴν Εὐρώπη. Τὸ ἀντίστοιχο κοστολόγιο παραγωγῆς πουλερικῶν στὴ Λατινικὴ Ἀμερικὴ πλησιάζει τὴ διαφορὰ στὸ 60-65%. Ἡ Γαλλικὴ Ἀγροτικὴ Συνομοσπονδία ἐκτιμᾶ ὅτι περίπου 50.000 γαλλικὲς κτηνοτροφικὲς μονάδες θὰ ἀναγκαστοῦν νὰ κλείσουν ἐντός τῆς ἑπόμενης πενταετίας. Ὁ Πανελλήνιος Σύνδεσμος Κτηνοτρόφων ἐκτιμᾶ ὅτι στὴν Ἑλλάδα θὰ κλείσουν 25.000-30.000, ἀπὸ τὶς περίπου 180.000 ἑλληνικὲς γεωργικὲς ἐκμεταλλεύσεις ἀσχολοῦνται ἄμεσα ἢ ἔμμεσα μὲ τὴν κτηνοτροφία.

Πέραν τῶν γενικότερων θετικῶν καὶ τῶν ἀρνητικῶν ἐξελίξεων καὶ τῶν ἀποτελεσμάτων σχετικὰ μὲ τὴ συμφωνία ΕΕ-Μερκοσούρ, στὴ συνέχεια, λόγω τῶν χωρικῶν περιορισμῶν θὰ ἀσχοληθῶ καὶ θὰ κλείσω μὲ τὰ δηλητήρια, τὶς ὁρμόνες, τὶς θανατηφόρες οὐσίες καὶ τὶς τοξίνες ποὺ θὰ μποῦν στὸ τραπέζι καὶ στὰ σώματα τῶν πολιτῶν τῆς Γηραιᾶς Ἠπείρου, κάνοντας τὴν προγραμματισμένη παγκόσμια εὐγονικὴ μία πανευρωπαϊκὴ πραγματικότητα.

Στὴν Αργεντινὴ καὶ στὴ Βραζιλία καλλιεργοῦνται γενετικῶς τροποποιημένα φυτά σὲ ἔκταση 900 ἑκατ. στρεμμάτων ἢ περίπου 30 φορὲς ἡ συνολικὴ γεωργικὴ ἔκταση τῆς Ἑλλάδας. Ἔτι, πάνω ἀπὸ 30 τοξικὲς οὐσίες ποὺ χρησιμοποιοῦνται στὸ ζαχαροκάλαμο στὴ Βραζιλία ἔχουν ἀπαγορευτεῖ στὴν ΕΕ. Εὐρωπαϊκὲς ἑταιρεῖες κάνουν ἐξαγωγὲς φυτοφαρμάκων τὰ ὁποῖα ἔχουν ἀπαγορευτεῖ στὴν ΕΕ στὶς χῶρες τῆς Mercosur, τὰ ὁποῖα φυτοφάρμακα στὴ συνέχεια ἐπιστρέφουν στὴν ΕΕ στὰ εἰσαγόμενα τρόφιμα, δημιουργώντας ἕναν μπούμερανγκ κύκλο δηλητηρίασης.

Στὶς χῶρες τῆς Μερκοσούρ, ἡ χρήση ὁρμονῶν γιὰ τὴν αὔξηση ταχύτητας στὴν ἀνάπτυξη τῶν ζώων εἶναι μία ἀκολουθητέα συνήθης πρακτική. Χημικὲς οὐσίες, ὅπως εἶναι ἡ οἰστραδιόλη, ἡ προγεστερόνη καὶ ἡ τεστοστερόνη χρησιμοποιοῦνται σὲ πολὺ μεγάλο βαθμό. Αὐτὲς οἱ καρκινογόνες οὐσίες εἶναι ἀπαγορευμένες στὴν ΕΕ ἀπὸ τὸ 1988. Ἐπίσης, σὲ αὐτὲς τὶς χῶρες, ἡ οὐσία ractopamine χρησιμοποιεῖται γιὰ τὴν αὔξηση τοῦ μυϊκοῦ ἱστοῦ στὶς χοιροτροφικὲς καὶ στὶς ἀγελαδοτροφικὲς μονάδες. Οὐσία ποὺ ἔχει συνδεθεῖ μὲ διάφορα καρδιαγγειακὰ προβλήματα καὶ μὲ νευρολογικὲς διαταραχές.

Σὲ ὅτι ἀφορᾶ τὰ φυτοφάρμακα καὶ τὰ ζιζανιοκτόνα ποὺ χρησιμοποιοῦνται στὶς χῶρες τῆς Μερκοσούρ, ἡ κατάσταση στὸ τοξικὸ φυτικὸ ἀπόθεμα γίνεται θανάσιμα τραγική. Μιλᾶμε γιὰ ἀπαγορευμένες οὐσίες ποὺ εἶναι στὴν κυριολεξία θανατηφόρες βόμβες. Ἡ Βραζιλία χρησιμοποιεῖ περισσότερα ἀπὸ 450 διαφορετικὰ φυτοφάρμακα, ἐκ τῶν ὁποίων τὰ 149 εἶναι ἀπαγορευμένα στὴν ΕΕ.

Λόγου χάρη, τὸ συνθετικὸ ζιζανιοκτόνο atrazine, ποὺ χρησιμοποιεῖται εὐρύτατα στὶς καλλιέργειες σόγιας καὶ καλαμποκιοῦ, ἔχει ἀπαγορευθεῖ ἀπὸ τὴν ΕΕ ἀπὸ τὸ 2004, διότι μολύνει τὰ ὑπόγεια ὕδατα καὶ συνδέεται μὲ τὸν καρκίνο. Ἐπίσης, τὸ paraquat, ἕνα ἐξαιρετικὰ τοξικὸ ζιζανιοκτόνο ποὺ χρησιμοποιεῖται εὐρέως στὴν ἀγροτικὴ παραγωγὴ γιὰ τὸν ἔλεγχο τῶν ζιζανίων, ἔχει καὶ αὐτὸ ἀπαγορευθεῖ στὴν ΕΕ ἀπὸ τὸ 2007, ἐπειδὴ συνδέεται μὲ τὴ νόσο τοῦ Πάρκινσον καὶ μὲ ἄλλες νευρολογικὲς παθήσεις.

Ἔτι, τὸ carbofuran, ἕνα ἐξαιρετικὰ τοξικὸ ἐντομοκτόνο ποὺ χρησιμοποιεῖται στὶς χῶρες τῆς Λατινικῆς Ἀμερικῆς, ἔχει ἀπαγορευθεῖ στὴν Εὐρώπη ἀπὸ τὸ 2008, ἐπειδὴ ἐπηρεάζει κυρίως τὸ νευρικὸ σύστημα (μυϊκοὶ σπασμοί, ἀναπνευστικὴ ἀνεπάρκεια, κλπ.). Προσέτι, ὑπάρχει καὶ τὸ ζιζανιοκτόνο  glyphosate, τοῦ ὁποίου ἡ χρήση ἐπιτρέπεται ὑπὸ αὐστηροὺς ὅρους καὶ περιορισμοὺς στὴν ΕΕ, ἐνῶ ἀντιθέτως στὶς χῶρες τῆς Μερκοσοὺρ χρησιμοποιεῖται σὲ ποσότητες καὶ δόσεις ποὺ εἶναι ἕως καὶ 10 φορὲς ὑψηλότερες ἀπὸ τὰ ἀντίστοιχα ὅρια τῆς ΕΕ.

Στὶς χῶρες τῆς Νότιας Ἀμερικῆς χρησιμοποιοῦνται ἐπίσης ἐκτεταμένα καὶ τὰ φυτοφάρμακα, carbendazim, mancozeb καὶ thiophanate methyl, στὶς καλλιέργειες ἑσπεριδοειδῶν καὶ λαχανικῶν, τὰ ὁποῖα εἶναι ἀπαγορευμένα στὴν ΕΕ. Ἐκτὸς αὐτῶν, ὑπάρχει καὶ ἡ ὑπερβολικὴ χρήση ἀντιβιοτικῶν στὴν κτηνοτροφία τῶν χωρῶν τῆς Λατινικῆς Ἀμερικῆς. Τὸ ἰσχυρότατο ἀντιβιοτικὸ κολιστίνη, γιὰ παράδειγμα, ποὺ θεωρεῖται τελευταίας λύσης οὐσία στὴν ΕΕ, στὴ Βραζιλία χρησιμοποιεῖται ὡς μία ἁπλὴ ρουτίνα…

Μετὰ τὰ ἀνωτέρω καὶ φυσικὰ ὄχι μόνον, ἕνα πράγμα γίνεται ἀπολύτως προφανές: Τὰ εἰσαγόμενα δηλητήρια, οἱ θανατηφόρες οὐσίες καὶ τὸ συνολικὸ τοξικὸ ἀπόθεμα ἀπὸ τὶς χῶρες τῆς συμφωνίας ΕΕ-Μερκοσοὺρ θὰ αὐξάνει διαχρονικά, ὅπως αὐτὸ συμφωνήθηκε ἀπὸ τὶς δύο πλευρές. Καί, ὠσαύτως, ἡ συμφωνία τῶν δύο μπλὸκ θὰ ἀρρωσταίνει καὶ θὰ σκοτώνει, ἐπιπρόσθετα, ἀόρατα καὶ αὐξητικά τοὺς Εὐρωπαίους πολίτες.

https://www.facebook.com/profile.php?id=100000270536476

ΠΗΓΗ Στύλος Ορθοδοξίας www,orthodoxia.gr

The post Τὶ κρύβει ἡ συμφωνία τῆς Ε.Ε. μέ τὴ Μερκοσούρ appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Η Ελλάδα, η Κύπρος και το Ισραήλ και η νέα γεωπολιτική αρχιτεκτονική της Μεσογείου! Η Ελλάδα, για πρώτη φορά μετά από 85 χρόνια, βρίσκεται και πάλι στη σωστή πλευρά της Ιστορίας! Ολοι οι δρόμοι για την Πόλη, είναι πλέον ορθάνοιχτοι!

Ελλάδα και Ισραήλ δεν συναντιούνται τυχαία. Τους φέρνει ξανά κοντά η ίδια δύναμη που άλλοτε γκρέμιζε βασίλεια και ύψωνε λαούς: Η ανάγκη της επιβίωσης μέσα σε έναν κόσμο που σκοτεινιάζει! Και πάνω σε τούτη τη θάλασσα που θυμάται τα πάντα, υψώνεται πια μια αλήθεια απλή και αδυσώπητη: Όσοι δεν σέβονται τη Μεσόγειο, γίνονται θύματά της…

“…Οι Εβραίοι θα προκαλέσουν τους Τούρκους, θα τους ερεθίσουν κι αυτοί θα μας χτυπήσουν…” Γέρων Ιωσήφ Βατοπεδινός, Άγιο Όρος, 2008

Γράφει ο

Πύρινος Λόγιος

Αν υπάρχει μια στιγμή μέσα στον αχανή θόρυβο της διεθνούς πολιτικής που μοιάζει με ψίθυρο πριν από καταιγίδα, είναι εκείνη κατά την οποία ένα αεροσκάφος πέφτει από τον ουρανό χωρίς προειδοποίηση, μέσα σε μια χώρα που δεν είναι δική σου, αλλά που η μοίρα της αγγίζει τον χάρτη σου σαν σημάδι από παλιό μαχαίρι.

Η πτώση του Falcon κοντά στην Άγκυρα δεν ήταν απλώς ένα …συμβάν. Ήταν κάτι άλλο, κάτι που δύσκολα μπορεί κανείς να αγνοήσει όταν βλέπει την Ανατολική Μεσόγειο ως υφαντό γεμάτο κόμπους. Διότι η Λιβύη, η Τουρκία, η Ελλάδα, το Ισραήλ, η Κύπρος και η Αίγυπτος δεν είναι πια χωριστά κεφάλαια. Είναι σελίδες του ίδιου βιβλίου που γράφεται εδώ και αιώνες.

Η είδηση της συντριβής ήταν, για τον ανυποψίαστο παρατηρητή, μια ακόμη δυσάρεστη υπενθύμιση της ανθρώπινης ευθραυστότητας. Για εκείνους όμως που γνωρίζουν –δηλαδή εκείνους που βλέπουν τον κόσμο όχι όπως παρουσιάζεται, αλλά όπως κινείται υπόγεια– η συντριβή αυτή δημιούργησε ένα ρήγμα. Διότι το αεροπλάνο δεν μετέφερε απλώς πέντε ανθρώπους. Μετέφερε τη στρατιωτική καρδιά της λιβυκής κυβέρνησης που είχε μόλις συνάψει συμφωνία με την Άγκυρα για την εκ νέου ανάπτυξη τουρκικών στρατευμάτων στην ανατολική Λιβύη. Εκεί δηλαδή όπου βρίσκεται η υποτιθέμενη ακτή που “ακουμπά” το – made in Turkey – παράνομο “μνημόνιο” ΑΟΖ το οποίο κόβει στεγνά την ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου.

Ήταν, μ’ άλλα λόγια, η ενσάρκωση της τουρκικής φιλοδοξίας να ελέγξει ό,τι δεν της ανήκει: Έναν διάδρομο ισχύος που ξεκινά από την Ανατολία και καταλήγει στη Μισράτα, παρακάμπτοντας την Αθήνα, απειλώντας τη Λευκωσία, εκνευρίζοντας την Ιερουσαλήμ, παρατηρώντας από μακριά τις Ηνωμένες Πολιτείες και ερεθίζοντας την Αίγυπτο.

Το πώς και το γιατί έπεσε το Falcon μπορεί να το αναζητήσει κανείς στα τεχνικά εγχειρίδια. Η ουσία όμως δεν βρίσκεται στα καλώδια, τους αισθητήρες, ούτε στις μπαταρίες.

Η ουσία βρίσκεται εκεί όπου η τεχνική ανάλυση σωπαίνει και αφήνει χώρο στη γεωπολιτική, στην υποψία και στον φόβο. Στον φόβο που επιτρέπει σε κυβερνήσεις να πουν αυτό που φοβούνται λιγότερο, όχι αυτό που γνωρίζουν περισσότερο. Γι’ αυτό η Άγκυρα μίλησε για «τεχνικό πρόβλημα» και σχεδόν αμέσως, από το στόμα του Ιμπραήμ Καραγκιούλ, άρχισε να κατηγορεί την Ελλάδα.

Η συντριβή του Falcon που μετέφερε την ανώτατη στρατιωτική ηγεσία της Λιβύης δεν ήταν, για την Άγκυρα, ένα απλό τεχνικό δυστύχημα. Ήταν ο προάγγελος μιας αλλαγής θερμοκρασίας στο γεωπολιτικό κλίμα της Ανατολικής Μεσογείου. Η τουρκική αφήγηση —έτσι όπως εκφράστηκε με τη δύναμη πυρός του καθεστωτικού τύπου, και πρωτίστως της Yeni Şafak του Ιμπραήμ Καραγκιούλ— δεν περιγράφει ένα ατύχημα. Περιγράφει την αρχή ενός νέου ακήρυχτου πολέμου.

Ο Καραγκιούλ, φωνή που δεν γράφει ποτέ χωρίς τη σκιά του Προεδρικού Μεγάρου πάνω από το κείμενό του, παρουσιάζει το συμβάν ως κρίκο μιας αλυσίδας «ανεξήγητων συμπτώσεων»: την πτώση του τουρκικού μεταγωγικού στη Γεωργία, τη δραστηριότητα άγνωστων UAV στον τουρκικό εναέριο χώρο, τις επιθέσεις σε πλοία στη Μαύρη Θάλασσα και —το σημαντικότερο— την υποψία ότι πίσω από όλα κρύβεται μια «τρίτη χώρα».

Αυτή η τρίτη χώρα, υπαινίσσεται ανοιχτά, είναι το Ισραήλ. Και δίπλα του, σε «συμπληρωματικό ρόλο», η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία, που εμφανίζονται ως τμήματα ενός ενιαίου μηχανισμού μυστικών επιχειρήσεων. Ο Καραγκιούλ πάει ακόμη παραπέρα, διατυπώνοντας την παράξενη —και στρατηγικά αποκαλυπτική— θέση ότι οι τρεις αυτές χώρες έχουν συγκροτήσει μια Δύναμη Ταχείας Επέμβασης που «δεν είναι αμυντική, αλλά μονάδα τρομοκρατικών ενεργειών». Συγκεκριμένα, ο τύπος αυτός διαλαλεί στο αναγνωστικό κοινό του ότι:

Τρεις χώρες, τρεις ηγέτες, τρεις απειλές. Τα αεροπορικά δυστυχήματα, οι επιθέσεις με SİHA (τουρκικά drones) θα αυξηθούν. Το Ισραήλ, η Ελλάδα και η “Ελληνοκυπριακή Διοίκηση” ίδρυσαν Δύναμη Ταχείας Επέμβασης. Τα drones που “χάνονται”, οι επιθέσεις του ISIS, το ζήτημα του YPG θα διοικούνται από αυτό το κέντρο. Αν αυτοί λένε “Άγκυρα”, εμείς θα λέμε Αθήνα και Τελ Αβίβ!

Μάλιστα. Από την πλευρά λοιπόν της Άγκυρας, η αφήγηση αυτή δεν είναι απλώς προπαγανδιστική φαντασίωση. Είναι πολιτικό εργαλείο. Διότι αν η Τουρκία πείσει το εσωτερικό της ότι δέχεται επίθεση από έναν άξονα Ισραήλ–Ελλάδας–Κύπρου, τότε έχει το άλλοθι για περαιτέρω στρατιωτική σκλήρυνση στο Αιγαίο ή ακόμη και επιθετική ενέργεια στην Κύπρο. Τηρουμένων των αναλογιών, θα μπορούσε να επιμείνει για περαιτέρω διείσδυση στη Λιβύη ή ακόμη και εσωτερική συσπείρωση γύρω από το αφήγημα του «πολιορκημένου έθνους»!

Ο Καραγκιούλ γράφει με τον τρόπο που μιλά το τουρκικό καθεστώς όταν προετοιμάζει το έδαφος:«Αν αυτοί λένε Άγκυρα, εμείς θα λέμε Αθήνα και Τελ Αβίβ». Είναι μια απειλή στρατηγικής σημασίας, ένα μήνυμα που δεν απευθύνεται στους αναγνώστες της Yeni Şafak, αλλά στα επιτελεία: Το νέο «μέτωπο» της Τουρκίας βρίσκεται πια στον άξονα Ελλάδα–Ισραήλ.

Γιατί; Διότι εκεί κρύβεται η πραγματική πηγή του φόβου της Άγκυρας. Όχι στην Ελλάδα του Μητσοτάκη, που η Άγκυρα γνωρίζει ότι δεν διαθέτει αυτονομημένη στρατηγική ισχύ.

Τη χώρα που έδειξε στην Περσία τι σημαίνει χειρουργικό πλήγμα, τη χώρα που διαθέτει ναυτικές, αεροπορικές, τεχνολογικές και πληροφοριακές δυνατότητες που η Τουρκία δεν μπορεί να αντιμετωπίσει με ευκολία, τη χώρα που βλέπει στην Τουρκία του Ερντογάν τον υπ’ αριθμόν ένα αναθεωρητικό παίκτη που απειλεί την Ανατολική Μεσόγειο.

Η «πτώση του Falcon» ουσιαστικά προσέφερε στην Άγκυρα την τέλεια αφορμή για να διατυπώσει πλέον ανοιχτά αυτό που σιγοκαίει μήνες τώρα. Ότι η σύγκρουση στην Ανατολική Μεσόγειο δεν είναι πια ελληνοτουρκική. Είναι ισραηλινοτουρκική, με την Ελλάδα να λειτουργεί ως ο στρατηγικός πολλαπλασιαστής της ισραηλινής ισχύος.

Η Τουρκία γνωρίζει το εξής: Αν το Ισραήλ θελήσει πραγματικά να αναχαιτίσει την τουρκική επεκτασιμότητα, το μπορεί. Και το γνωρίζει ακόμη καλύτερα, επειδή η Ουάσιγκτον —τουλάχιστον σε αυτό το σημείο— δεν φρέναρε ποτέ το Ισραήλ όταν ένιωσε ότι απειλείται.

Γι’ αυτό και η Άγκυρα, υπό τον μανδύα των απειλών σε άρθρα «αναλυτών», επιχειρεί προληπτικά δύο πράγματα:

• Να αποσυντονίσει την ελληνική στρατηγική, απειλώντας ότι οποιαδήποτε σύγκλιση με το Ισραήλ ισοδυναμεί με πολεμική πρόκληση.
• Να εμφανίσει το Ισραήλ ως την πηγή όλου του χάους, ώστε να δικαιολογήσει μελλοντικές τουρκικές ενέργειες στη Συρία, στη Λιβύη και στο Αιγαίο.

Έτσι, η πτώση του Falcon —είτε τυχαία είτε όχι— γίνεται η πρώτη πράξη ενός νέου διηγήματος ισχύος. Όχι επειδή το αεροσκάφος έπεσε, αλλά επειδή ο τρόπος που αυτό ερμηνεύτηκε αποκάλυψε μια βαθύτερη μετατόπιση ότι η Τουρκία αισθάνεται ότι περικυκλώνεται από έναν άξονα που δεν φοβάται να χρησιμοποιήσει μέσα που η ίδια θεωρεί «ασύμμετρα».

Και σε αυτό το νέο περιβάλλον, ο Ερντογάν δεν δείχνει να φοβάται την Αθήνα. Φοβάται το Τελ Αβίβ.

Και επειδή φοβάται το Τελ Αβίβ, στρέφει το βλέμμα —και την οργή— προς την Αθήνα.

Πώς ξεκίνησε η ιστορία της συμμαχίας μεταξύ Ελλάδας – Ισραήλ. Ποιος την ξεκίνησε πραγματικά

Η ελληνική κοινή γνώμη έμαθε την τελευταία δεκαπενταετία να βλέπει τη σύγκλιση Ελλάδας–Ισραήλ ως μια «στρατηγική πρωτοβουλία» των ελληνικών κυβερνήσεων.

Η αλήθεια, είναι εντελώς διαφορετική και απολύτως καταγεγραμμένη στα γεγονότα και στις πηγές διεθνούς πολιτικής.

Η συμμαχία δεν ήταν ελληνική έμπνευση. Δεν την ξεκίνησε ούτε ο Σαμαράς, ούτε ο Τσίπρας, ούτε —ακόμη λιγότερο— ο Μητσοτάκης.

Ξεκίνησε από την Ιερουσαλήμ. Και ξεκίνησε προσωπικά από τον Μπενιαμίν Νετανιάχου.

Στις αρχές της δεκαετίας του 2010, το Ισραήλ βρισκόταν σε συνθήκες πρωτοφανούς περιφερειακής απομόνωσης. Η ρήξη με την Τουρκία μετά το επεισόδιο του «Mavi Marmara» (2010) έσπασε έναν άξονα που θεωρούνταν δεδομένος επί 50 χρόνια.

Το Τελ Αβίβ χρειαζόταν άμεσο στρατηγικό αντιστάθμισμα στα δυτικά του: Έναν εταίρο με γεωγραφική θέση, ευρωπαϊκή σύνδεση, ναυτική ικανότητα και ενεργειακά συμφέροντα συμβατά με τα δικά του.

Η μόνη χώρα που πληρούσε αυτό το προφίλ ήταν η Ελλάδα. Κι έτσι, πριν καν η Αθήνα αντιληφθεί τη συγκυρία, ο Νετανιάχου έκανε το άνοιγμα. Ήταν ο ίδιος που πρότεινε την αναβάθμιση της στρατιωτικής συνεργασίας, τις κοινές αεροναυτικές ασκήσεις, την ανταλλαγή πληροφοριών, τον ενεργειακό σχεδιασμό που αργότερα ονομάστηκε EastMed, την τριμερή Ελλάδα–Κύπρος–Ισραήλ.

Η Ελλάδα τότε ήταν βυθισμένη στη μνημονιακή κρίση και έψαχνε απεγνωσμένα διεθνή στήριξη. Η πρόταση του Νετανιάχου ήταν γέφυρα σωτηρίας, τόσο διπλωματική όσο και στρατιωτική. Το Ισραήλ, με τη δική του αυτογνωσία και κυνισμό, είδε αυτό που οι ελληνικές κυβερνήσεις εκείνης της εποχής δεν έβλεπαν, ότι ο άξονας με την Ελλάδα θα αντικαθιστούσε 100% την απώλεια της Τουρκίας.

Από εκεί και έπειτα, όποιος Έλληνας πρωθυπουργός κι αν πέρασε, απλώς ακολούθησε. Κανείς δεν πρωτοστάτησε. Κανείς δεν είχε στρατηγικό όραμα δικό του. Ούτε ο Σαμαράς, ούτε ο Τσίπρας, ούτε ο Μητσοτάκης κατανόησαν ότι ο άξονας Ισραήλ–Ελλάδας ήταν προϊόν γεωπολιτικού κενού που δημιούργησε η τουρκοϊσραηλινή σύγκρουση.

Η Αθήνα δεν οδήγησε το άρμα. Απλώς δέχτηκε να ανέβει.

Και αυτή είναι η πραγματικότητα είναι που δεν αρέσει σε κανέναν που δεν έχει την απαραίτητη γνώση του γεωπολιτικού “γίγνεσθαι”.

Η ελληνοϊσραηλινή συμμαχία είναι παιδί της στρατηγικής σκέψης του Νετανιάχου και της ανάγκης του Ισραήλ να αντικαταστήσει τον χαμένο του εταίρο, την Τουρκία. Εμείς απλώς κοιτάξαμε προς τα εκεί και τελικά είπαμε “ναι” σε αυτό το ανέλπιστο δώρο, που το λές και “Δάκτυλο Θεού”.

Η νέα Μεσογειακή Περικύκλωση: Ελλάδα–Ισραήλ–Κύπρος–Αίγυπτος

Όσο η Άγκυρα παρακολουθεί τα γεγονότα να εξελίσσονται με τρόπους που δεν καταφέρνει να ελέγξει, τόσο αρχίζει να συνειδητοποιεί κάτι που προσπαθούσε εδώ και χρόνια να αγνοήσει, ότι το Ισραήλ και η Ελλάδα δεν είναι πια δύο χώρες που απλώς συναλλάσσονται. Είναι δύο πολιτισμοί που ξαναβρίσκουν το κοινό νήμα της ιστορίας τους.

Αυτό απέχει πολύ από το να είναι ρομαντισμός. Είναι μια καθαρά ψυχρή στρατηγική πραγματικότητα. Οι δύο λαοί που κάποτε καθόριζαν τη Μεσόγειο μέσα από τα τείχη της Αλεξάνδρειας, τα σοκάκια της Ιερουσαλήμ και τις βιβλιοθήκες της Αντιόχειας επανέρχονται, σχεδόν αθέλητα, στην ίδια πλευρά ενός νέου γεωπολιτικού κύκλου.

Δεν είναι τυχαίο ότι όπου κι αν ψάξει κανείς στις μνήμες της ιστορίας, βρίσκει ρίζες μεταξύ αυτών των δύο λαών. Ο Μέγας Αλέξανδρος, που μπήκε στην Ιερουσαλήμ χωρίς να συναντήσει αντίσταση. Οι Ιουδαίοι που τον χαιρέτισαν ως ελευθερωτή από τους Πέρσες. Οι Πτολεμαίοι που έκαναν κάτι αδιανόητο για την εποχή — να μεταφράσουν στα ελληνικά τις ιερές τους γραφές, να επιτρέψουν στη δική τους πίστη να ταξιδέψει μέσα στη γλώσσα του ελληνικού κόσμου.

Και πολύ αργότερα, ο Ιουδαίος Φίλων ο Αλεξανδρεύς, που με γενναιότητα και χάρη περιέγραψε την Ελλάδα όχι ως ξένη, αλλά ως πνευματική μητέρα, ως υπόδειγμα λογικής και πολιτειακής τάξης.

Αυτές οι γέφυρες δεν χάθηκαν. Καιγόταν κάποιες φορές, αλλά πάντα ξαναχτίζονταν.

Η Τουρκία, όμως, δεν έχει τέτοιες γέφυρες με το Ισραήλ. Έχει μονάχα ρήγματα. Ρήγματα που άνοιξαν όταν ο Ερντογάν αποφάσισε να μετατρέψει το παλαιστινιακό σε εργαλείο εσωτερικής του πολιτικής. Ρήγματα που βάθυναν όταν κάθισε στο ίδιο τραπέζι με την ηγεσία της Χαμάς. Ρήγματα που έφτασαν μέχρι τον βυθό όταν ο ίδιος πολιτικός απείλησε δημόσια ότι «το Ισραήλ θα πληρώσει», την ώρα που το τουρκικό κράτος διακινούσε αργό πετρέλαιο του Ιράν πίσω από τις κουρτίνες.

Η Άγκυρα προσπαθεί σήμερα να συρράψει αυτές τις πληγές, αλλά οι Ισραηλινοί έχουν εξαιρετική μνήμη. Και κυρίως, δεν συγχωρούν εύκολα χώρες που τους απειλούν ανοιχτά.

Αυτό που ο Καραγκιούλ αποκαλεί «περικύκλωση της Τουρκίας» είναι στην πραγματικότητα η επιστροφή της λογικής της ισχύος σε μια περιοχή που για δεκαετίες είχε παραδοθεί στη σκιά της μεταψυχροπολεμικής αφέλειας.

Η Τουρκία πίστεψε ότι η Δύση θα της χαρίσει έναν ρόλο περιφερειακής αυτοκρατορίας, πίστεψε ότι η Ρωσία θα της επιτρέψει να παίζει διπλό παιχνίδι, πίστεψε ότι η Ευρώπη θα παρακολουθεί αμήχανη τις μονομερείς της ενέργειες, πίστεψε ότι η Ανατολική Μεσόγειος θα γίνει δική της επειδή κάποτε η Οθωμανική Αυτοκρατορία έφτανε μέχρι την Κυρηναϊκή.

Η πραγματικότητα όμως είναι σαν τον άνεμο της θάλασσας: Δεν υπακούει σε κανέναν.

Το Ισραήλ δεν μπορεί να επιτρέψει στην Τουρκία να οικοδομήσει ναυτικό έλεγχο στην Ανατολική Μεσόγειο. Γιατί για το Ισραήλ, ο χώρος αυτός δεν είναι ένα ακόμη κομμάτι θάλασσας. Είναι ο πνεύμονας από τον οποίο αναπνέει η ενέργειά του, η ασφάλειά του, η μελλοντική οικονομική του επιβίωση. Η τουρκική παρουσία στη Λιβύη θα άλλαζε τον χάρτη προς όφελος της, μιας και το επιδίωκε χρόνια και χρόνια. Αλλά το Ισραήλ όμως, δεν αφήνει τον χάρτη να αλλάξει εις βάρος του.

Για την Ελλάδα, τα πράγματα είναι ακόμη πιο απλά. Δεν έχει την πολυτέλεια να βλέπει την Τουρκία να στήνει στρατιωτικά πόδια στη Λιβύη. Γιατί η Λιβύη δεν είναι μακριά, αντιθέτως, είναι το νότιο άκρο της δικής της θάλασσας. Είναι το σημείο από όπου η Τουρκία ονειρεύεται να επεκτείνει το παράλογο δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας». Είναι η χώρα που χρησιμοποιήθηκε ως όχημα για μια συνθήκη–φάντασμα που προσπαθεί να εξαφανίσει την Κρήτη από τον χάρτη των θαλασσίων ζωνών.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να το επιτρέψει. Και είναι φανερό ότι κάποιος την άκουσε — όχι ασφαλώς η ΕΕ των φιδιών, αλλά το Τελ Αβίβ.

Όταν ο Καραγκιούλ μιλά για drones που εμφανίζονται «μεταμφιεσμένα», για επιχειρήσεις που «μοιάζουν ρωσικές αλλά ίσως δεν είναι», δεν περιγράφει πραγματικότητα. Περιγράφει φόβο.

Αυτόν τον φόβο όμως τού ενσταλάσσει το Ισραήλ, όχι η Ελλάδα. Η ελληνική ισχύς δεν είναι τεχνολογική. Θα μπορούσε όμως κάλλιστα να γίνει, αν κυβερνιώταν από αληθινή κυβέρνηση και όχι μουσαντένια που παριστάνει τον διαχειριστή. Η ελληνική ισχύς, είναι μόνο γεωγραφική.

Το Ισραήλ όμως έχει τη δυνατότητα να κάνει επιχειρήσεις που η Τουρκία δεν μπορεί να προβλέψει. Κι αυτός ο φόβος διαπερνά κάθε λέξη που γράφει ο Καραγκιούλ.

Η Άγκυρα ξέρει ότι αν υπήρξε χώρα που θα ήθελε να αποτρέψει την στρατιωτική άλωση της Λιβύης από την Τουρκία, αυτή θα είναι το Ισραήλ. Και αν υπήρχε χώρα που θα ωφελούνταν από μια τέτοια αποτροπή, αυτή θα ήταν η Ελλάδα. Αυτό δεν σημαίνει βεβαίως ότι γνωρίζουμε και ποιος ευθύνεται για την πτώση του Falcon. Μπορεί όντως να ήταν δυστύχημα. Ή αλλιώς, άλλη μια “συγκυρία” που μόνο δάκτυλος Θεού θα μπορούσε να τη δημιουργήσει. Οι πιθανότητες, όμως, είναι μόνο η επιφάνεια. Η ουσία βρίσκεται στη στρατηγική. Είτε ήταν μια δυσάρεστη και άτυχη στιγμή για την Αγκυρα, είτε ήταν όντως …θαύμα Κυρίου. Και η στρατηγική λέει ότι κάποιες χώρες έχουν περισσότερα να κερδίσουν από μια τουρκική αποτυχία απ’ ό,τι άλλες.

Εδώ αρχίζει να διαμορφώνεται το νέο αφήγημα της Ανατολικής Μεσογείου.

Η Τουρκία δεν είναι πια ο ανεξέλεγκτος παίκτης που κινεί τα νήματα. Η εποχή όπου η Άγκυρα έστηνε NAVTEX και «στρατιωτικές συμφωνίες» χωρίς συνέπειες, τελείωσε.

Το Ισραήλ επανήλθε ως κορυφαίος στρατηγικός παίκτης.

Η Αίγυπτος ανασυγκροτείται.

Η Ελλάδα αποβάλλει την παθητικότητα των προηγούμενων δεκαετιών.

Η Κύπρος γίνεται, παρά τις αδυναμίες της, μέρος ενός ευρύτερου άξονα.

Και η Τουρκία βρίσκεται ξαφνικά αντιμέτωπη με μια περίμετρο ισχύος που δεν μπορεί να διαρρήξει.

Η Άγκυρα, μπροστά σε αυτό το σκηνικό, κάνει το μόνο που ξέρει να κάνει, να απειλεί. Αλλά οι απειλές πλέον δεν τρομάζουν. Φθείρονται. Γίνονται κενή ρητορική ενός κράτους που χάνει έδαφος. Όταν ο Καραγκιούλ μιλά για «νησιά που θα χαθούν» και για «Κύπρο που θα χάσει την ανεξαρτησία της», δεν προβλέπει το μέλλον, αλλά διαφημίζει τον φόβο που θα ήθελε να προκαλέσει. Είναι το ξύλινο ξίφος ενός πρώην αυτοκρατορικού φαντάσματος.

Και ενώ η Τουρκία παλεύει με τις σκιές της, το ερώτημα που μένει ανοιχτό είναι το εξής:

Αν ο φόβος της είναι τόσο έντονος, μήπως σημαίνει ότι κάποιος τελικά την σταμάτησε;

Μήπως το «δυστύχημα» στη Λιβύη ήταν πράγματι κάτι περισσότερο;

Μήπως η Ανατολική Μεσόγειος μπήκε όντως στη φάση ενός σιωπηλού πολέμου, ενός πολέμου χωρίς δηλώσεις, χωρίς σειρήνες, χωρίς ανακοινώσεις αλλά ενός πολέμου που διεξάγεται στο σκοτάδι, στα ραντάρ, στα υπόγεια δωμάτια αποφάσεων, στα drones που πετούν ψηλά χωρίς σημαίες;

Κι όσο βαθαίνει αυτός ο σιωπηλός πόλεμος, τόσο αρχίζει να γίνεται φανερό ότι η Ανατολική Μεσόγειος δεν είναι πια απλώς ένα γεωγραφικό σύνολο. Είναι ένας μηχανισμός ισχύος, ένα πεδίο όπου οι χώρες δεν βρίσκονται επειδή το επιλέγουν αλλά επειδή η ίδια η γεωγραφία τις οδηγεί.

Η Τουρκία φοβάται το Ισραήλ όχι επειδή είναι ισχυρό — αλλά επειδή είναι απρόβλεπτο. Η Ελλάδα, αντιθέτως, βρίσκει στο Ισραήλ τον μόνο παίκτη με τον οποίο μοιράζεται την ίδια θεμελιώδη ανασφάλεια: Την ανάγκη να εξασφαλίσει τη θάλασσα πριν από τον αντίπαλο.

Αυτό που κάνει την ισορροπία τόσο ευαίσθητη δεν είναι η ένταση. Είναι η γνώση. Το Ισραήλ γνωρίζει την Τουρκία βαθύτερα από οποιαδήποτε χώρα στη Δύση. Την έχει μελετήσει επί δεκαετίες, την έχει δει να μεταμορφώνεται, την έχει δει να προδίδει και να υποκρίνεται, να συνάπτει συμμαχίες και να τις καταστρέφει, να χειρίζεται τους Κούρδους σαν πιόνια, να παίζει με τη Ρωσία όταν θέλει να πονέσει τη Δύση και να επιστρέφει στο ΝΑΤΟ όταν θέλει να ασφαλίσει τα νώτα της.

Το Ισραήλ δεν ξεγελιέται. Ξέρει ότι η Άγκυρα δεν είναι στρατηγικός εταίρος. Είναι απλά θηρευτής που αλλάζει θήραμα ανάλογα με το φως της ημέρας.

Υπάρχει όμως και κάτι πολύ βαθύτερο: Η τουρκική στρατηγική κουλτούρα δεν κατανοεί την ισχύ όπως την κατανοεί το Ισραήλ.

Η Τουρκία στηρίζεται σε μια οθωμανική ανάμνηση. Θεωρεί ότι ο χώρος της Μεσογείου είναι εγγενές δικαίωμά της.

Το Ισραήλ, αντίθετα, βλέπει τον χώρο ως πεδίο όπου τίποτα δεν χαρίζεται και κανείς δεν δικαιούται τίποτα. Η τουρκική ισχύς ονειρεύεται, αλλά η ισραηλινή ισχύς υπολογίζει. Η πρώτη ακολουθεί το συναίσθημα ενώ η δεύτερη, την πληροφορία.

Η πρώτη λειτουργεί με ρητορικές κορώνες ενώ η δεύτερη με αθέατες επιχειρήσεις. Είναι δύο κόσμοι μ’ άλλα λόγια που δεν μιλούν την ίδια γλώσσα.

Γι’ αυτό και η Ελλάδα βρίσκεται ξαφνικά στο πλευρό που μοιάζει πιο σταθερό, πιο ώριμο, πιο ρεαλιστικό. Όχι επειδή η Ελλάδα έγινε ισχυρή, αλλά επειδή η Τουρκία έγινε επικίνδυνη. Η Τουρκία πίστεψε ότι η εποχή των αυτοκρατοριών του οθωμανισμού επέστρεψε.

Το Ισραήλ όμως δεν πιστεύει σε άλλοτε πανίσχυρες “αυτοκρατορίες”. Πιστεύει στην επιβίωση. Και η επιβίωση απαιτεί να κρατήσεις τον αντίπαλο μακριά από τις ζωτικές σου περιοχές. Για το Ισραήλ, η Λιβύη είναι μια τέτοια περιοχή, όχι γιατί βρίσκεται κοντά του, αλλά γιατί βρίσκεται κοντά σε εκείνους που το στηρίζουν.

Αν η Τουρκία εγκαθιστούσε στρατιωτική παρουσία στη Λιβύη χωρίς αντίβαρο, ολόκληρη η Ανατολική Μεσόγειος θα άλλαζε ισορροπία μέσα σε μία νύχτα. Θα δημιουργούσε έναν άξονα πιέσεων που θα εκτεινόταν από την Τρίπολη ως τη Γάζα και από τη Μισράτα μέχρι την Αλεξανδρέττα. Το Ισραήλ δεν θα μπορούσε να αγνοήσει μια τέτοια κίνηση. Γι’ αυτό –και χωρίς να χρειάζεται θεωρίες συνωμοσίας– η υποψία ότι κάποιος «έβαλε φρένο» είναι πολιτικά λογική.

Στα διεθνή συστήματα, τα δυστυχήματα δεν έχουν τόση σημασία όσο το ποιος επωφελείται από αυτά. Και εδώ ο κατάλογος των κερδισμένων είναι σύντομος.

Η Άγκυρα ξέρει ότι δεν μπορεί να κατηγορήσει ευθέως το Ισραήλ. Ξέρει ότι μια τέτοια κίνηση θα άνοιγε πύλες που δεν μπορεί να διαχειριστεί. Το Ισραήλ δεν κάνει πολέμους φθοράς. Κάνει χειρουργικές κινήσεις. Δεν κλιμακώνει με λόγια, κλιμακώνει με αποτελέσματα. Δεν λέει ότι θα απαντήσει, αλλά απαντάει και μετά εξηγεί. Γι’ αυτό και η Τουρκία επιλέγει να επιτεθεί ρητορικά στην Ελλάδα. Να χτυπήσει δηλαδή τον αδύναμο κρίκο της τριάδας.

Αλλά την ίδια στιγμή, η Άγκυρα καταλαβαίνει ότι ο αδύναμος κρίκος δεν είναι πια τόσο αδύναμος. Η Ελλάδα δεν έχει την ευχέρεια να παίζει με την ισχύ όπως η Τουρκία, αλλά έχει κάτι που η Τουρκία φοβάται, δηλαδή το σύνολο των συμμαχιών της. Το Ισραήλ, η Κύπρος, η Αίγυπτος, οι ΗΠΑ, ακόμη και η Γαλλία, δημιουργούν ένα συνεχές—μια αλυσίδα που περιβάλλει την Τουρκία όχι με τανκς και πλοία, αλλά με συμφέροντα. Και τα συμφέροντα είναι πιο επικίνδυνα από τα όπλα.

Το σιωπηλό αυτό πλέγμα ισχύος, είναι αυτό που οδηγεί τον Καραγκιούλ να μιλά για «περικύκλωση». Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της από τον καιρό που ο Κεμάλ τη δημιουργούσε, που η Τουρκία βλέπει στον χάρτη όχι ανοιχτούς ορίζοντες, αλλά τοίχους. Είναι η πρώτη φορά που η Ανατολική Μεσόγειος δεν είναι ένας απέραντος μωσαϊκός χώρος χωρίς συντονισμό, αλλά ένας ενιαίος στρατηγικός μηχανισμός που δουλεύει, χωρίς κραυγές, προς μία κατεύθυνση: τον περιορισμό της τουρκικής επιθετικότητας.

Και σε αυτό το πλαίσιο, η Λιβύη αποκτά ξανά τον ρόλο που είχε πάντα στην ιστορία: έναν ρόλο μεσογειακού καταλύτη.

Από την εποχή των Καρχηδονίων μέχρι τη ρωμαϊκή περίοδο, από τους Άραβες μέχρι τους Οθωμανούς, η Λιβύη ήταν πάντα το σημείο όπου κρινόταν κάτι μεγαλύτερο από την ίδια. Έτσι και τώρα, δεν κρίνεται η Λιβύη. Κρίνεται η θάλασσα. Κρίνεται η ισχύς. Κρίνεται το ποιος θα ορίζει το μέλλον της περιοχής.

Η Τουρκία μπορεί να φωνάζει, μπορεί να κατηγορεί, μπορεί να απειλεί. Αλλά έχει καταλάβει ότι το παιχνίδι δεν παίζεται πια μόνο με λόγια. Παίζεται με την αντίληψη ισχύος. Και σε αυτό το παιχνίδι, το Ισραήλ έχει ένα αόρατο πλεονέκτημα: Τη γνώση ότι ο χρόνος δουλεύει υπέρ του. Η Τουρκία βιάζεται ενώ το Ισραήλ περιμένει. Η Τουρκία απειλεί ενώ το Ισραήλ προετοιμάζει. Η Τουρκία επιδεικνύει ενώ το Ισραήλ παρατηρεί. Και η Ελλάδα, ίσως για πρώτη φορά στη νεότερη ιστορία της, βρίσκεται από την πλευρά εκείνου που δεν φοβάται το αύριο, αλλά το διαμορφώνει.

Η Ελλάδα λοιπόν, για πρώτη φορά, αποκτά γεωπολιτικό βάρος που δεν αγοράζεται αλλά κερδίζεται. Το Αιγαίο δεν είναι πια μόνο σημείο τριβής. Είναι σημείο ισορροπίας. Η Κρήτη δεν είναι πια μόνο τουριστικός παράδεισος. Είναι κόμβος ισχύος. Η Κύπρος δεν είναι πια μόνο ζήτημα εκκρεμές. Είναι αγωγός στρατηγικής. Η Τουρκία βλέπει γύρω της έναν κύκλο που δεν μπορεί πια να διαρρήξει χωρίς να πληρώσει τίμημα.

Όσο κι αν προσπαθεί να βρει κενά, ρωγμές, ίχνη όπου μπορεί να εισχωρήσει, το πλέγμα παραμένει άθικτο. Ελλάδα–Κύπρος–Ισραήλ–Αίγυπτος. Τέσσερις χώρες που δεν έχουν κοινή κουλτούρα, έχουν όμως κοινά συμφέροντα. Και στην γεωπολιτική, τα συμφέροντα είναι ισχυρότερα από την παράδοση.

Το Ισραήλ βλέπει στο τρίγωνο αυτό ένα ανάχωμα απέναντι στην τουρκική επεκτατικότητα. Η Ελλάδα βλέπει σε αυτό μια ιστορική ευκαιρία που δεν είχε ποτέ πριν: Να γίνει πυλώνας και όχι παρατηρητής.

Και ενώ η Τουρκία καλεί τον ελληνικό λαό να …αντιδράσει(!), παρουσιάζοντας την Ελλάδα ως θύμα μιας διεθνούς συνωμοσίας, η πραγματικότητα είναι διαφορετική.

Η Άγκυρα φοβάται ότι η Ελλάδα δεν είναι πια το ευάλωτο κράτος που μπορεί να εκβιάσει. Φοβάται τη στρατηγική της θέση. Φοβάται τη διεθνή της δικτύωση. Φοβάται τη σχέση της με τις Ηνωμένες Πολιτείες, με το Ισραήλ, με τη Γαλλία, με την Αίγυπτο. Και όσο πιο πολύ φοβάται, τόσο πιο πολύ φωνάζει.

Το σιωπηλό εχθρικό μέτωπο Τουρκίας–Ισραήλ δεν είναι ούτε θεωρία, ούτε τακτικισμός. Είναι πραγματικότητα. Και η Ελλάδα, χωρίς να το επιδιώξει, βρίσκεται στη σωστή πλευρά αυτού του ρήγματος.

Η Ιστορική Γέφυρα Ελλήνων–Εβραίων ως Θεμέλιο της Σύγχρονης Συμπόρευσης που οδηγεί ευθέως στην ανάκτηση της Πόλης!

Αν υπάρχει κάτι πιο παράξενο από την τωρινή σύμπλευση Ελλάδας–Ισραήλ, δεν είναι το γεγονός ότι συμβαίνει, είναι το γεγονός ότι χρειάστηκε τόσο καιρό για να ξανασυμβεί. Διότι, αν κανείς τραβήξει την υποτιθέμενη γραμμή που χωρίζει τους δύο λαούς, θα δει ότι πρόκειται για το πιο τεχνητό σύνορο της ανθρώπινης ιστορίας. Πριν από την εποχή των εθνών-κρατών, πριν από τα μίση, τις συγκρούσεις και τις ιδεολογίες, υπήρχε κάτι άλλο. Υπήρχε ένας κοινός πολιτισμικός χώρος, μια γέφυρα που δεν χτίστηκε από πολιτικούς, αλλά από την ίδια την ιστορία.

Το πρώτο μεγάλο σημείο αυτής της γέφυρας έχει όνομα: Μέγας Αλέξανδρος.

Ο νεαρός Μακεδόνας στρατηλάτης και δημιουργός του Οικουμενικού Ελληνισμού που έκανε τα όνειρα της εποχής του να τρέμουν, έφτασε μέχρι την Ιερουσαλήμ όχι ως κατακτητής, αλλά ως απελευθερωτής.

Οι Πέρσες είχαν συνθλίψει τους Ιουδαίους, είχαν φορολογήσει τον ναό, είχαν ταπεινώσει την κοινότητά τους. Ο Αλέξανδρος, αντίθετα, τους άφησε να λατρεύουν τον Θεό τους όπως ήθελαν. Και εκείνοι, σε μια στιγμή που περνά απαρατήρητη στα δυτικά εγχειρίδια αλλά είναι χαραγμένη βαθιά στις ιουδαϊκές παραδόσεις, τον υποδέχτηκαν σαν πρόσωπο σχεδόν προφητικό. Η εικόνα του, λένε, πέρασε μέσα από τις πύλες της πόλης όχι με φόβο, αλλά με σεβασμό. Το ίδιο το Ταλμούδ αναφέρει τη μορφή του με τρόπο παράδοξο — όχι ως εισβολέα, αλλά ως άνδρα που μεγάλωσε ο κόσμος του Θεού.

Αυτή η σκηνή, που μοιάζει με θραύσμα από αρχαίο έπος, δεν χάθηκε. Πέρασε από γενιά σε γενιά, όπως περνά μια μυστική συμφωνία που δεν γράφεται με μελάνι αλλά με αντίληψη. Και η αντίληψη είναι το πιο ανθεκτικό υλικό της Ιστορίας. Μετά τον Αλέξανδρο, η γέφυρα αυτή δεν έσπασε αλλά αντιθέτως, μεγάλωσε. Ο Αντίοχος ο Επιφανής, βασιλιάς της αυτοκρατορίας των Σελευκιδών μόνο προσπάθησε να την γκρεμίσει με την ηλίθια, τη βλακώδη ιδέα ότι ο δρόμος για τη σταθερότητα είναι η ομοιομορφία. Έκανε το λάθος να επιχειρήσει να ελληνοποιήσει βίαια τους Ιουδαίους, να επιβάλει λατρεία που δεν τους ανήκε, να μπερδέψει την ελευθερία του Αλεξάνδρου με την αλαζονεία ενός τυράννου.

Και η εξέγερση των Μακκαβαίων έκανε κάτι ακόμη πιο σημαντικό: Έδειξε ότι οι Έλληνες και οι Εβραίοι δένουν μόνο όταν ο ένας σέβεται τον άλλον. Όταν υπάρχει αμοιβαιότητα, όχι εξαναγκασμός.

Και τότε εμφανίζεται η μορφή που αποτελεί ίσως το πιο παράξενο σύμβολο του ελληνόφωνου ιουδαϊσμού: Ο Πτολεμαίος Γ’ ο Ευεργέτης, βασιλεύς της ελληνιστικής Αιγύπτου. Εκείνος που είχε μια ιδέα αδιανόητη για την εποχή, δηλαδή να μεταφραστεί η Παλαιά Διαθήκη στα ελληνικά ώστε ο λόγος των Ιουδαίων να διαβαστεί από τον ελληνικό κόσμο.

Η Μετάφραση των Εβδομήκοντα δεν ήταν απλώς ένα γλωσσικό επίτευγμα. Ήταν μια πράξη γεφυροποιίας. Έκανε τον ιουδαϊκό λόγο κομμάτι της ελληνικής σκέψης. Άνοιξε τη Γραφή στα ελληνικά αυτιά. Και τα ελληνικά αυτιά ήταν εκείνα που, λίγους αιώνες αργότερα, θα υποδέχονταν τη χριστιανική διδασκαλία.

Πολλοί ασφαλώς το αγνοούν, αλλά χωρίς τους Εβδομήκοντα, ο χριστιανισμός δεν θα είχε εξαπλωθεί όπως εξαπλώθηκε. Το ελληνικό πνεύμα έγινε το όχημα της ιουδαϊκής παράδοσης. Η γλώσσα του Αριστοτέλη έγινε η γλώσσα των προφητών. Η φιλοσοφία έγινε η σκάλα για να ανέβουν οι ψυχές σ’ ένα μήνυμα που γεννήθηκε στην Ιουδαία αλλά μίλησε στην οικουμένη.

Το Ισραήλ το γνωρίζει αυτό. Και το σέβεται.

Κι ύστερα έρχεται ο Φίλων ο Αλεξανδρεύς. Ένας Εβραίος τόσο Έλληνας στο πνεύμα και τόσο Εβραίος στην καρδιά, που οι δύο ταυτότητες στα γραπτά του δεν ξεχωρίζουν. Οι σύγχρονοι ιστορικοί τον ονομάζουν «ελληνοεβραίο φιλόσοφο». Αλλά αν διαβάσει κανείς προσεκτικά, θα δει ότι δεν υπάρχει τέτοια διάκριση. Ο Φίλων γράφει ελληνικά όχι ως ξένος, αλλά ως άνθρωπος που αγαπά τη γλώσσα. Ομιλεί για τον Μωυσή με τρόπο που θυμίζει Πλάτωνα. Ερμηνεύει τη Γραφή σαν να διαβάζει Ηράκλειτο. Και αποκαλεί την ελληνική παιδεία το «μέγιστον αγαθόν της ψυχής».

Αυτά δεν τα ξεχνά το Ισραήλ. Τα ξεχνά μόνο η Ευρώπη, που νομίζει ότι η ιστορία είναι πράγμα των τελευταίων 200 ετών.

Ο Νετανιάχου, ξέρει πάρα πολύ καλά τόσο την ελληνική ιστορία, όσο και την ιστορία της φάρας του. Σε τέτοιο βαθμό, ούτως ώστε να τον επιτρέπει η γνώση αυτή στο να προστατεύει τα συμφέροντα της χώρας του με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, επιλέγοντας κάθε φορά με πολλή μεγάλη προσοχή στο πού σκοπεύει να την πάει. Με αυτή την ιστορική μνήμη, το Ισραήλ βλέπει σήμερα την Ελλάδα όχι ως σύμμαχο ανάγκης, αλλά ως σύμμαχο φυσικό. Ως χώρα που δεν έρχεται απλώς από κοντά γεωγραφικά, αλλά από κοντά πολιτισμικά. Ως λαό που μοιράζεται το ίδιο δράμα: Mικρός ανάμεσα σε γίγαντες, αλλά μεγάλος ανάμεσα σε ιδέες.

Γι’ αυτό και η Τουρκία δεν θα το καταλάβει ποτέ. Η Άγκυρα ζει μέσα σε μία ιστορία που ξεκινά το 1453 με την Άλωση της Πόλης. Το Ισραήλ ζει μέσα σε μία ιστορία που ξεκινά το 1.500 π.Χ. Η Ελλάδα μέσα σε μία ιστορία που ξεκινά το 2.000 π.Χ.

Η Τουρκία δεν διαθέτει ιστορικό φάσμα. Διαθέτει μόνο μνήμη μιας ξεπεσμένης “αυτοκρατορικής” υπερτροφίας. Ενώ το Ισραήλ και η Ελλάδα, αντιθέτως, διαθέτουν ιστορικό βάθος.

Και όταν δύο λαοί έχουν βάθος, δεν συμπλέουν μόνο επειδή το λέει η διπλωματία. Συμπλέουν επειδή το λέει κυρίως η μνήμη, κακά τα ψέμματα.

Και τώρα, με αυτή την κληρονομιά στην πλάτη τους, ξαναβρίσκονται στο ίδιο σημείο που βρέθηκαν πριν από δυόμισι χιλιετίες:στο σταυροδρόμι ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση, εκεί όπου ο χάρτης της Μεσογείου αποφασίζει ποιος θα ζήσει και ποιος θα σβήσει.

Το Ισραήλ γνωρίζει ότι η Ελλάδα είναι ο δυτικός πυλώνας της επιβίωσής του. Η Ελλάδα από την άλλη, γνωρίζει ότι το Ισραήλ είναι ο ανατολικός πυλώνας της ασφάλειάς της. Η Τουρκία γνωρίζει πολύ καλά ότι αυτοί οι δύο, όταν δένονται, μπορούν να μετατρέψουν την Ανατολική Μεσόγειο σε τείχος.

Κι έτσι, επιστρέφουμε στο αρχικό ερώτημα:

Ηταν πράγματι «δυστύχημα» στη Λιβύη;

Ή μήπως το δυστύχημα ήταν η στιγμή που ο χάρτης άλλαξε χέρια;

Μήπως ήταν η στιγμή που κάποιος ψιθύρισε στην Τουρκία αυτό που κανείς δεν της είχε πει εδώ και έναν αιώνα, δηλαδή «Τέρμα η επέκταση και οι νεοθωμανισμοί. Δεν περνάς από εδώ»;

Και αυτό, σίγουρα δεν το είπε η Ελλάδα. Το είπε η Ιστορία. Το είπε ο Θεός.

Επίλογος – Συμπεράσματα

Η Ανατολική Μεσόγειος αλλάζει.

Δεν το διακηρύσσουν μόνο οι διπλωμάτες, το ομολογεί η ίδια η γεωπολιτική, αυτή η αμείλικτη θεότητα που δεν γνωρίζει σύνορα, δεν καταλαβαίνει πολιτικές μόδες, δεν λογαριάζει κυβερνήσεις.

Η Τουρκία πίστεψε ότι ολόκληρη αυτή η περιοχή υπάρχει για να εξυπηρετεί τις φιλοδοξίες της. Όμως η Ανατολική Μεσόγειος άρχισε να απομακρύνεται από την Άγκυρα σαν έδαφος που αποσύρεται από τα πόδια κάποιου που θέλησε να το ιδιοποιηθεί. Δεν είναι η Ελλάδα που της στερεί τον χώρο — είναι ο ίδιος ο χάρτης που αποκαθιστά την ισορροπία.

Το Ισραήλ βλέπει την Τουρκία όπως βλέπει κανείς ένα παλιό αρπακτικό. Δεν το υποτιμά, αλλά και δεν το φοβάται. Και όταν αντιλαμβάνεται ότι το αρπακτικό επιχειρεί να προσεγγίσει περιοχές ευαίσθητης σημασίας — τη Λιβύη, την Κυπριακή ΑΟΖ, τις θαλάσσιες ζώνες της Αιγύπτου — τότε ξέρει πως ήρθε η στιγμή να σηκώσει το χέρι. Όχι ευθέως, αλλά όπου χρειάζεται. Το απέδειξε περίτρανα τόσο στην περίπτωση της Χεζμπολάχ που τη ξεπάστρεψε μέσα σε μια μέρα, όσο και στην περίπτωση της Χαμάς, που δε φοβήθηκε να φτάσει μέχρι και τη γενοκτονία, θυμίζοντας τον Δαβίδ που ξεπάστρεψε μέσα σε δυό χρόνια όλοκληρη Φιλισταία!

Δεν το επικροτώ, αλλά και δεν το απορρίπτω, μιας και ακόμη και εγώ αν ήμουν πρωθυπουργός της Ελλάδας και αντιμετώπιζα ένα τέτοιο πρόβλημα, θα το έκανα κι ας με αποκαλούσαν “γενοκτόνο”. Όπως βεβαίως, έκανε το ίδιο και ο ίδιος ο μεγάλος Βασίλειος ο Β’ της Ρωμανίας, για να τελειώνει με τους Βούλγαρους και τον ίδιο τον Σαμουήλ και που στο τέλος εισέπραξε κι ένα παρατσούκλι, το γνωστό “Βουλγαροκτόνος”.

Η πτώση του Falcon ήταν ένα χτύπημα που έδειξε στην Τουρκία πως τα νήματα δεν τα ελέγχει πια.

Ίσως ήταν …απλό δυστύχημα.

Αλλά στη γεωπολιτική, ο συμβολισμός έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από την αλήθεια.Και ο συμβολισμός εδώ ήταν εκκωφαντικός! ‘

Ο,τι χτίστηκε στη Λιβύη με μυστικές συμφωνίες, διαλύθηκε σε λίγα δευτερόλεπτα.

Ό,τι πίστεψε η Άγκυρα ότι είχε εξασφαλίσει, έγινε στάχτη.

Κι αυτό την υποχρέωσε να κοιτάξει όχι προς την Αθήνα, αλλά προς την Ιερουσαλήμ χωρίς φυσικά να το δηλώσει, παρα μόνο με αοριστίες απειλώντας ταυτόχρονα…εμάς!

Για την Ελλάδα, το μήνυμα ήταν διαφορετικό.

Ουσιαστικά, ήταν η πρώτη φορά που η αόρατη αρχιτεκτονική της συμμαχίας της απέδωσε καρπούς χωρίς να χρειαστεί η ίδια να κάνει τίποτα.

Ήταν η πρώτη φορά μετά τον Β’ΠΠ, που ο χάρτης άρχισε να γράφεται προς όφελός της και όχι εις βάρος της.

Ήταν η απόδειξη ότι όταν μια μικρή χώρα ακουμπάει πάνω στη σωστή ισχύ, μετατρέπεται από παρατηρητή σε παράγοντα.

Αυτός είναι ο νέος ρόλος της Αθήνας.

Όχι ο ρόλος της δύναμης, αλλά της συνέχειας. Όχι ο ρόλος της απειλής, αλλά της αναγκαιότητας.

Η Τουρκία, βλέποντας αυτά, αρχίζει να αντιλαμβάνεται κάτι που την τρομάζει πιο πολύ κι από μια στρατιωτική σύγκρουση. Ότι το μέλλον της περιοχής δεν γράφεται πια μαζί της. Γράφεται γύρω της. Και σε αυτό το μέλλον, η θέση της δεν είναι κεντρική.

Ο Ερντογάν μπορεί να φωνάζει μαζί με τον εταίρο του τον “Γκρίζο Λύκο” για νησιά…γκρίζα. Ο Καραγκιούλ μπορεί να φωνάζει για περικύκλωση. Οι αναλυτές του καθεστώτος μπορούν να φωνάζουν για «παγίδες της Δύσης».

Αλλά η αλήθεια όμως είναι πολύ βαθύτερη: Η Τουρκία φωνάζει γιατί την πέταξαν έξω από το παιχνίδι, χωρίς να το καταλάβει!

Η Λιβύη δεν ήταν παρά η πρώτη πράξη ενός έργου που μόλις ξεκίνησε.

Το πραγματικό έργο ουσιαστικά δεν αφορά την ίδια τη Λιβύη — αφορά τη θάλασσα που την αγγίζει.

Αφορά το ποιος θα καθορίσει τη θαλάσσια τάξη του 21ου αιώνα.

Αφορά το ποια χώρα θα επιτρέψει στις άλλες να ανασάνουν, και ποια θα επιδιώξει να τις πνίξει.

Αφορά τη μεγάλη σύγκρουση μεταξύ μιας Τουρκίας που ονειρεύεται αυτοκρατορίες και ενός Ισραήλ που γνωρίζει πως η επιστροφή σε αυτοκρατορίες μουσαντένιες, είναι η πιο εύθραυστη ψευδαίσθηση του κόσμου.

Και κάπου εκεί, ανάμεσα στις παλιές επιθυμίες και τις νέες δυνατότητες, ανυψώνεται η Ελλάδα. Όχι σαν ηγεμονική δύναμη, αλλά σαν πόλος ισχύος. Σαν ο κρίκος που λείπει από την αλυσίδα της ισορροπίας. Σαν το σημείο όπου τέμνονται η Δύση και η Ανατολή χωρίς να συγκρούονται.

Αυτό που ζούμε δεν είναι απλώς μια σύγκρουση Τουρκίας–Ισραήλ. Είναι η μετάβαση από τον παλιό κόσμο της βίαιης ισχύος στον νέο κόσμο της αόρατης ισχύος.

Είναι η στιγμή όπου το Ισραήλ αποφάσισε ότι δεν θα επιτρέψει στην Τουρκία να γίνει θαλάσσια δύναμη. Είναι η στιγμή όπου η Ελλάδα συνειδητοποίησε ότι η ασφάλειά της δεν βρίσκεται στο πόσους στρατιώτες έχει, αλλά στο πόσους συμμάχους έχει δίπλα της. Και είναι η στιγμή όπου η Τουρκία κατάλαβε ότι όσο κι αν φωνάξει, όσο κι αν απειλήσει, όσο κι αν χτυπήσει τα πόδια της στο πάτωμα, ο χάρτης δεν αλλάζει.

Ο χάρτης — αυτό το αμίλητο όπλο της Ιστορίας — παίρνει τώρα το σχήμα που είχε κάποτε, τον καιρό του Πτολεμαίου, του Φίλωνα, του Αλεξάνδρου. Το σχήμα μιας Μεσογείου που ενώνει την Ελλάδα με το Ισραήλ.

Και η Τουρκία, όσο κι αν το αρνείται, βρίσκεται εκτός.Όχι μόνο επειδή την έδιωξαν, αλλά επειδή η ίδια προσπάθησε να σταθεί εκεί όπου η Ιστορία δεν την δέχεται.

Και η Ιστορία, όταν δεν δέχεται, εκδικείται…

Ο Θεός πάντως μίλησε. Όχι τώρα, αλλά πριν 20 κοντά χρόνια, δια στόματος Οσίου Γέροντος Ιωσήφ Βατοπεδινού. “...Οι Εβραίοι θα προκαλέσουν τους Τούρκους, θα τους ερεθίσουν κι αυτοί θα μας χτυπήσουν…“

Και όπως λέει κι ο συνάδελφος Μελέτης Μελετόπουλος σε συνέντευξη του, “Όταν μας χτυπήσουν οι Τούρκοι – που θα το κάνουν γιατί δεν έχουν άλλη επιλογή, η Τουρκία θα διαλυθεί, θα καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος“.

Όπως βλέπετε λοιπόν όλοι, ο δρόμος για τη Πόλη έχει ήδη χαραχθεί. Όχι από εμάς τους Ψευτορωμιούς. Αλλά από τον ίδιο τον Θεό, που δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να μας σαπορτάρει σκανδαλωδώς εδώ και πολλά χρόνια. Λίγο αν πιστεύαμε σε Εκείνον, θα το καταλαβαίναμε όλοι.

Η Ρωμιοσύνη είναι ο λαός Του. Κι αυτή θα αναστηθεί, την ώρα που πρέπει, τη στιγμή που πρέπει. Και μαζί της η Βασιλεύουσα. Και η ώρα αυτή κοντοζυγώνει. Πιστέψτε το. Είναι πλέον Γεωπολιτική αλήθεια.

Οι ελληνοπρεπείς Ιουδαίοι της Διασποράς και η προσφορά τους στον Ελληνισμό

1. Φίλων ο Αλεξανδρεύς ή Φίλων ο Ιουδαίος

Ο Φίλων ο Αλεξανδρεύς (20 π.Χ.–50 μ.Χ.) αποτελεί τη σημαντικότερη πνευματική γέφυρα μεταξύ του ελληνικού φιλοσοφικού Λόγου και της ιουδαϊκής θεολογικής παράδοσης.

Γεννημένος στην Αλεξάνδρεια, στην μεγαλύτερη κοσμόπολη του ελληνόφωνου κόσμου, κινήθηκε φυσικά ανάμεσα στα δύο πολιτισμικά σύμπαντα, χωρίς να εγκαταλείψει ούτε την πίστη των πατέρων του ούτε τον θαυμασμό του για τον ελληνισμό.

Η περίφημη ρήση του — «Ελλάς γαρ μόνη ανθρωπογονεί, φυτόν ουράνιον και Βλάστημα θείον ηκριβωμένον, λογισμόν αποτίκτουσα οικειούμενον επιστήμην» — δεν αποτελεί θεολογική διακήρυξη, αλλά φιλοσοφική τοποθέτηση. Η Ελλάδα – κατά τον Φίλωνα – γεννά τον άνθρωπο του Λόγου, τον ορθολογικά συγκροτημένο φορέα της παιδείας και της επιστήμης.

Ο Φίλων δεν επιχειρεί να “ελληνοποιήσει” τον Θεό, ούτε να «θεοποιήσει» την Ελλάδα. Αντιθέτως, αναγνωρίζει ότι η ελληνική φιλοσοφία αποτελεί το πλέον ικανό όχημα για την κατανόηση του ηθικού και πνευματικού νόμου που ο Μωυσής παρέδωσε στο Ισραήλ.

Ο Φίλων, υπήρξε ο πρώτος που περιέγραψε την ελληνική παιδεία ως παιδαγωγό προς την αρετή. Μία σκέψη που αργότερα οι Πατέρες της Εκκλησίας, όπως ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς και ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, θα υιοθετήσουν και θα απογειώσουν.

Για τον Φίλωνα, ο ελληνισμός δεν γεννά θεούς. Γεννά τις προϋποθέσεις ώστε ο άνθρωπος να κατανοήσει τον Θεό. Ο Φίλων ουσιαστικά, χρησιμοποίησε την αλληγορία για να αναμείξει και να εναρμονίσει την ελληνική φιλοσοφία και τον Ιουδαϊσμό. Ορατές είναι επίσης οι πυθαγοριστικές επιρροές, όπως η κρυπτοσυμβολιστική και η προσκόλληση στην αυτοπειθαρχία ως προετοιμασία για την αθανασία κλπ. Αν και τα έργα του δεν έγιναν ευρέως αποδεκτά από τους συγχρόνους του, οι χριστιανοί εκκλησιαστικοί πατέρες, από το 150 μ.Χ. και μετά, έκαναν δεκτό το έργο του με ενθουσιασμό εντοπίζοντας σε αυτό μια μορφή κρυμμένου Χριστιανισμού. Οι φιλελεύθεροι δε, εκκοσμικευμένοι Ιουδαίοι της Αλεξάνδρειας αντιμετώπιζαν τον Φίλωνα ως ιουδαϊκό αντίστοιχο του Πλάτωνα.

2. Οι Ελληνοπρεπείς Ιουδαίοι και ο Κόσμος της Διασποράς

Η ιουδαϊκή Διασπορά του ελληνιστικού κόσμου, από την Αλεξάνδρεια μέχρι την Αντιόχεια και από τη Ρώμη μέχρι τη Μικρά Ασία, παρήγαγε μια πνευματική τάξη που μιλούσε, σκεπτόταν και έγραφε στα ελληνικά. Η ίδια η Παλαιά Διαθήκη μεταφράστηκε για πρώτη φορά στα ελληνικά — οι Εβδομήκοντα — κατ’ εντολήν του Πτολεμαίου, γεγονός που δείχνει πόσο αβίαστα ο ιουδαϊκός και ο ελληνικός κόσμος διαπλέκονταν.

Μεταξύ των σημαντικότερων ελληνοπρεπών Ιουδαίων:

• Ιώσηπος Φλάβιος Ο ιστορικός που περιέγραψε τον ιουδαϊκό κόσμο με ελληνικές κατηγορίες σκέψης, ώστε να γίνει κατανοητός στους ελληνοπρεπείς Ρωμαίους και στους λοιπούς ελλαδίτες Έλληνες. Με αυτόν τον τρόπο διασώθηκε η μνήμη ενός λαού που βρέθηκε στο σταυροδρόμι τριών πολιτισμών.
• Αριστόβουλος ο Ιουδαίος

Προγενέστερος του Φίλωνος, προσπάθησε να δείξει ότι η ελληνική φιλοσοφία βρίσκεται σε αρμονία με τον Μωσαϊκό Νόμο. Υποστήριζε ότι οι Έλληνες δεν αντιφάσκουν με την ιουδαϊκή αποκάλυψη, αλλά αποτελούν φιλοσοφικό συμπλήρωμά της.

3. Οι Ιουδαίοι της Αλεξανδρείας

Ένα ακόμη ακμάζον πνευματικό σώμα που λειτουργούσε σε ελληνικά συμφραζόμενα, διάβαζε ελληνική γραμματεία, συμμετείχε στη δημόσια ζωή και συνέβαλε στη διαμόρφωση ενός πολυπολιτισμικού, αλλά ενιαίου νοητικού κόσμου. Από αυτή την πραγματικότητα γεννήθηκε ο ελληνικός τρόπος διάδοσης του Ευαγγελίου.

4. Η Σημασία τους για την Κατανόηση της Σχέσης Ελλάδας–Ισραήλ

Οι ελληνοπρεπείς Ιουδαίοι δεν ήταν “Έλληνες μεταμφιεσμένοι”, ούτε Ιουδαίοι αποκομμένοι από τις ρίζες τους. Ήταν οι πρώτοι που αντιλήφθηκαν ότι ο ελληνικός Λόγος μπορεί να συνομιλήσει με τη θεϊκή Αποκάλυψη. Εξ’ αιτίας της δικής τους παράδοσης, ο κόσμος του Χριστιανισμού μπόρεσε να διατυπώσει τα δόγματα, την τριαδολογία, την χριστολογία και την εκκλησιολογία με όρους κατανοητούς σε όλη την οικουμένη.

Χάρη στην ελληνική γλώσσα — κοινή γλώσσα όλου του ανατολικού Μεσογειακού κόσμου, των παραλιών της Βόρειας Αφρικής και της Σικελίας — το Ευαγγέλιο διαδόθηκε ταχύτερα από οποιοδήποτε άλλο κείμενο στην ανθρώπινη ιστορία.

Ο Φίλων και η σχολή του δεν «ελληνοποίησαν» τον Θεό. Αλλά βοήθησαν ώστε ο άνθρωπος να καταλάβει βαθύτερα την κλήση του Θεού.

5. Οι Εβδομήκοντα – Η Μετάφραση που Άλλαξε τον Κόσμο

Η Μετάφραση των Εβδομήκοντα (LXX) αποτελεί μοναδικό γεγονός στην ιστορία της ανθρώπινης γραμματείας. Για πρώτη φορά ένας ολόκληρος λαός είδε τις ιερές του Γραφές να αποδίδονται σε γλώσσα όχι δική του, αλλά παγκόσμια: Την ελληνική.

Η μετάφραση αυτή, έκανε τον Νόμο και τους Προφήτες προσβάσιμους στην οικουμένη,

διαμόρφωσε το θεολογικό λεξιλόγιο της Εκκλησίας και όρισε τους όρους με τους οποίους αργότερα θα εκφραστεί η χριστιανική θεολογία.

Χωρίς τους Εβδομήκοντα, δεν θα υπήρχε κοινή γλώσσα για τους πρώτους χριστιανούς. Και χωρίς κοινή γλώσσα, το Ευαγγέλιο δεν θα είχε εξαπλωθεί ποτέ με τέτοια ταχύτητα.

6. Η Ελληνική Γλώσσα ως Όργανο Θείας Οικουμενικότητας

Η ελληνική γλώσσα υπήρξε το εργαλείο με το οποίο ολόκληρη η ανθρωπότητα μπόρεσε να κατανοήσει το μήνυμα του Χριστού. Με την ελληνιστική Κοινή γράφτηκαν τα Ευαγγέλια, συντάχθηκαν οι Πράξεις και οι Επιστολές, χτίστηκε η πρώτη θεολογική ορολογία και συζητήθηκαν τα μεγάλα δόγματα των Οικουμενικών Συνόδων.

Η ελληνική γλώσσα είχε τη μοναδική ιδιότητα να εκφράζει —ταυτόχρονα— έννοια, σχέση, ύπαρξη και υπόσταση. Γι’ αυτό και μπόρεσε να δεχτεί όρους όπως «Λόγος», «Ουσία», «Υπόστασις», «Θεότητα», «Πρόσωπο».

Χωρίς την Ελλάδα, το Ευαγγέλιο θα έμενε φυλακισμένο στην Ιουδαία. Με την Ελλάδα, έγινε παγκόσμιο.

7. Οι Αλεξανδρινοί Πατέρες – Η Οριστική Σύνθεση Ελληνισμού και Χριστιανισμού

Στην Αλεξάνδρεια, τη μήτρα όπου συναντήθηκαν οι δύο κόσμοι, ιουδαϊσμός και ελληνισμός, γεννήθηκαν οι Πατέρες που ολοκλήρωσαν οριστικά τη σύνθεση ελληνισμού και χριστιανισμού.

Δίδαξε ότι η ελληνική φιλοσοφία ήταν «παιδαγωγός εις Χριστόν».Δεν την απέρριψε, την αναβάπτισε.

Ο πρώτος πραγματικός βιβλικός επιστήμων. Χρησιμοποίησε ελληνικές μεθόδους ερμηνείας (allegoria) για να ανοίξει το βάθος της Γραφής.

Ο θεμελιωτής της ορθόδοξης χριστολογίας. Η ορολογία του («ομοούσιος») είναι καθαρά ελληνική — και συγκλόνισε την οικουμένη.

Ολοκλήρωσε τη σύνθεση, ορίζοντας τον Χριστό ως μία υπόσταση εν δύο φύσεσιν. Χωρίς την ελληνική φιλοσοφική σκέψη, αυτό το δόγμα δεν θα μπορούσε να διατυπωθεί.

Οι Αλεξανδρινοί Πατέρες δεν ένωσαν απλώς δύο πολιτισμούς. Ένωσαν τον Λόγο της φιλοσοφίας με τον Λόγο της Αποκαλύψεως. Και από αυτήν τη σύνθεση γεννήθηκε ο χριστιανικός κόσμος όπως τον ξέρουμε σήμερα.

Η Σημερινή Γεωπολιτική Σημασία της Παλαιάς Πνευματικής Συγγένειας

Η σύγχρονη σύμπλευση Ελλάδας και Ισραήλ — πολιτική, στρατιωτική, ενεργειακή — δεν είναι τυχαία. Πατά πάνω σε μια αρχαία μνήμη κοινής κατανόησης: δυο λαοί που σμίλεψαν τον κόσμο με τον Λόγο και την Πίστη. Και ξανασυναντιούνται σήμερα, στην ίδια θάλασσα που τους ξεκίνησε, μπροστά σε έναν κοινό κίνδυνο και μια κοινή μοίρα.

Η συνεργασία αυτή δεν περιορίζεται σε στρατηγικά συμφέροντα ή σε συγκυριακές συμμαχίες. Αντανακλά μια βαθύτερη πολιτισμική συγγένεια, που εκτείνεται από τη φιλοσοφία και τη θεολογία έως την αναζήτηση της ελευθερίας και της ασφάλειας.

Η Ελλάδα, με την παράδοση του ορθού λόγου και της δημοκρατίας, και το Ισραήλ, με τη δύναμη της πίστης και της επιβίωσης, συναντώνται σε ένα σημείο όπου η Ιστορία και η γεωγραφία αλληλοσυμπληρώνονται.

Η κοινή τους πορεία στη Μεσόγειο δεν είναι μόνο αμυντική ή ενεργειακή· είναι και πολιτισμική, εκπαιδευτική, τεχνολογική. Από την ανταλλαγή γνώσης και καινοτομίας έως τη συνεργασία στην ασφάλεια και την έρευνα, οι δύο χώρες οικοδομούν ένα πλέγμα σχέσεων που ενισχύει τη σταθερότητα της περιοχής.

Αυτό το παράρτημα λειτουργεί ως γέφυρα για να φωτίσει αυτή τη βαθύτερη σχέση — μια σχέση που δεν γεννήθηκε από τη σημερινή γεωπολιτική, αλλά από την καρδιά της Ιστορίας. Φωτίζει αυτή τη βαθύτερη συγγένεια — μια συγγένεια που δεν ανήκει στο παρελθόν, αλλά στο μέλλον της Μεσογείου…

Dr. Sergio Chrysoloras

Historian-Byzantinologist

sergioschrys@outlook.com

The post Ο Σιωπηλός Πόλεμος της Μεσογείου: Από τη Λιβύη στο Αιγαίο, ως τη Δυτική Ιερουσαλήμ! appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Η Ιστορία δεν καταγράφει μόνο τα έθνη που νίκησαν. Καταγράφει – και τελικά δικαιώνει – εκείνους που δεν πρόδωσαν το ιερά τους. Κι όταν ο κόσμος βεβηλώνει αυτό που θεωρείς εσύ άγιο, δεν σε προσβάλλει απλά. Σε καλεί σε μάχη!

Γράφει ο Πύρινος Λόγιος

Η πρόσφατη βεβήλωση στην Κύπρο δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Δεν ήταν άλλη μια ιδιοτροπία “καλλιτεχνική”. Ούτε ένα “καλλιτεχνικό πείραμα”.

Ήταν, όπως όλα πλέον σε έναν κόσμο που θέλει να αποδομήσει την ανθρώπινη ιερότητα, μια αργή αλλά συστηματική διάβρωση.

Και η διάβρωση αυτή δεν δρα με φωνή. Δρα με εικόνες. Με αποφάσεις. Με επιμελητές που βαφτίζουν την ασέβεια «έκφραση». Με συστήματα που βαφτίζουν την βεβήλωση “πρωτοπορία”.

Όμως πίσω από όλα αυτά υπάρχει κάτι πολύ βαθύτερο. Κάτι που έχει λιγότερο να κάνει με την τέχνη και περισσότερο με τη γεωπολιτική της ψυχής, εκεί δηλαδή όπου διακυβεύεται η ίδια η ύπαρξη της Ρωμιοσύνης!

Άλλος ένας “κακοτέχνης” ξεφύτρωσε από τα άγια χώματα της Κύπρου ονόματι Γιώργος Γαβριήλ, ένας φαιδρός και μωροφιλόδοξος τύπος, εκπαιδευτικός μάλιστα στο επάγγελμα, που ζήλεψε την τύχη του άλλου κακοτέχνη, του Χριστόφορου Κατσαδιώτη και φορώντας τη χλαμύδα του “καλλιτέχνη”, σκάρωσε σε έναν τοίχο στημένο σε ροζ φόντο “λουλουδάκια και χορταράκια” σαν σε παλιομοδίτικο σεντόνι κι έβαλε μέσα την Θεία Κεφαλή του Σωτήρα του Κόσμου Ιησού Χριστό βεβηλωμένη ήδη με …τεχνητά “φιλάκια” σαν αυτά που βρίσκονται σε εμότικον κινητού και δίπλα αυτής έναν…μαντράχαλο (για να μας θυμίσει πως είναι μέγας οπαδός της Woke agenda λες και δε το ξέραμε). Στον ίδιο καμβά, βάζει και τη Θεία Μορφή της Παναχράντου Παναγίας μας, το κάτω μέρος ενός τύπου ολόγυμνου με τα γεννητικά του όργανα να κρέμονται την ώρα που διαβάζει την Ιερή Βίβλο και παράλληλα άλλες μορφές αγίων γυναικών, όπου η μία από αυτές κράταγε το μαντήλι όπου είχε αποτυπωθεί το πρόσωπο του Χριστού μας αντικαθιστώντας το με τη…μορφή του Τσέ Γκεβάρα!

Δεν περιγράφω άλλο πλήρης οργής!

Όλα αυτά τα βλάσφημα, αλλά και φαιδρά μαζί “εργα”, έτρεξε η μηχανή της Νεοταξίας, ο …δήθεν “φιλελεύθερος” τύπος να τα…υπερασπιστεί, ως “ελευθερία της έκφρασης”, όπως ακριβώς συνέβη και με τη περίπτωση του Κατσαδιώτη, μόνο που αυτή τη φορά αυτά τα βδελύγματα δεν μπήκαν σε…καμμιά Εθνική Πινακοθήκη, αλλά αναρτήθηκαν σε μια…”γκαλερί” μιας ξεφωνημένης gay αρσενικού τύπου που βρήκε έτσι την ευκαιρία να γίνει…γνωστή τόσο αυτή, όσο και ο ίδιος ο Γαβριήλ.

Η γνωστή μάλιστα ιστοσελίδα “alphanews“, γνωστή και για τα διεθνιστικά – αριστερίστικα – νεοφιλελέ “αισθήματα της, έγραψε σε άρθρο της πως ““Πρωτάκουστο να ποινικοποιούν την εικαστική έκφραση” και ότι “Κινδυνεύει μέχρι και με απόλυση από το Υπουργείο Παιδείας” της Κύπρου λόγω των “αντισυστημικών” έργων του ο καλλιτέχνης εκπαιδευτικός”

Κι ευτυχώς – κι αυτό είναι δείγμα σοβαρό ότι τίποτε δεν πέθανε ακόμη, με το “καλημέρα” σύσσωμη η Κύπρος αντέδρασε. Μετά την ανάρτηση και τη συλλογική αντίδραση του κόσμου, η φωνή της κοινωνίας απέδωσε και η έκθεση των κατάπτυστων βλασφημιών ακυρώθηκε. Πρόκειται για θετικό και αναγκαίο πρώτο βήμα για τη συλλογική αφύπνιση της Ρωμιοσύνης.

Σε αντίθεση με την… “μαμά” Ελλάδα, η κόρη της, η Κύπρος, έσωσε το γόητρο της αλλά και την ίδια την ρωμαίϊκη ταυτότητα της και αντέδρασε. Και ο νόμος που βρίσκεται σε ισχύ από το 1964, είναι αμείλικτος.

Μ’ άλλα λόγια, ο τύπος την έχει άσχημα. Κινδυνεύει όχι μόνο με απόλυση, όπως γράφει η  “alphanews“, αλλά και με φυλάκιση 5 ετών επειδή οι κατηγορίες είναι για πέντε αδικήματα!

Εύχομαι και ελπίζω πως η Κυπριακή Δικαιοσύνη θα κάνει το καθήκον της και θα χώσει αυτό το ελεεινό κάθαρμα στη φυλακή χωρίς ελαφρυντικά!

Η βεβήλωση ως εργαλείο και όχι ως παρεκτροπή

Όσοι είδαν τις εικόνες αυτές, ένιωσαν ένα ψυχικό κάψιμο. Κι εγώ μαζί τους. Όχι επειδή η πίστη μας μπορεί να κινδυνέψει από αυτές, ο Θεός δεν τραυματίζεται από χρώματα και βλαστήμιες. Αλλά επειδή διαισθανθήκαμε το βάθος της πρόθεσης.

Δεν ήταν απλώς προσβολή. Ήταν δοκιμή ανοχών. Ήταν μέτρηση αντανακλαστικών.Ήταν χειρουργική επίθεση στην καρδιά ενός λαού.

Και γιατί σε αυτόν τον λαό; Γιατί Ελλάδα και Κύπρος αποτελούν τις τελευταίες νησίδες του ανατολικού χριστιανικού κόσμου όπου η Ορθοδοξία δεν είναι ιστορικό υπόλειμμα, αλλά ζωντανός τρόπος ζωής.

Το ιστορικό υπόβαθρο: Μια Δύση που έχασε το ιερό και ζηλεύει τους λαούς που το κράτησαν

Η Δύση πέρασε από τη δική της εικονομαχία αιώνες πριν, αλλά ποτέ δεν τη θεράπευσε. .Ο προτεσταντισμός, η απόλυτη εκκοσμίκευση του 20ού αιώνα, η αισθητική της πρόκλησης μετά το 1960, όλα συνέθεσαν μια νοοτροπία στην οποία το ιερό θεωρείται επικίνδυνο. .Όχι επειδή είναι ψεύτικο,αλλά επειδή δεν ελέγχεται.

Εκεί όπου υπάρχει ιερό, υπάρχει όριο. Κι εκεί όπου υπάρχει όριο, υπάρχει φραγμός στην παγκόσμια κουλτούρα της διάλυσης. Έτσι, η βεβήλωση γίνεται τρόπος να συνηθίσει ο λαός πως «τίποτα δεν είναι ιερό πλέον». Και όταν ένας λαός το αποδεχθεί αυτό, τότε γίνεται εύκολος, κινητός, άοσμος.

Αντί για λαός, γίνεται απλά…πληθυσμός. Αντί για κοινότητα, γίνεται απλά…άθροισμα. Αντί για πίστη, αποκτά lifestyle. Αντί για ταυτότητα, αποκτά τηνν ταμπέλα του “πολίτη”.

Αυτός είναι ο στόχος εν τέλει. Η “πολιτική” ταυτότητα, αντι για εθνική και θρησκευτική.

Γιατί η Ορθοδοξία γίνεται το τελευταίο προπύργιο αντίστασης

Η Ορθοδοξία δεν παίζει με εντυπώσεις. Δεν εξουσιοδοτεί κανέναν να επιβληθεί στους άλλους. Και δεν επιτρέπει στον άνθρωπο να γίνει μέτρο των πάντων.

Αυτό και μόνο αρκεί για να ενοχλήσει ολόκληρο τον σύγχρονο κόσμο.

Διότι η Ορθοδοξία γεννά πρόσωπα, όχι άτομα. Καλλιεργεί ταπείνωση, όχι αυτοθέωση. Φτιάχνει “κοινότητα”, όχι μάζες. Συνδέει μνήμη, όχι στιγμιαία ταυτότητα. Όρίζει τι είναι ιερό και τι όχι και φυσικά, απορρίπτει τον μηδενισμό.

Μ’ άλλα λόγια, ενοποιεί! Δεν διαλύει!

Σε έναν κόσμο όπου η εξουσία επιβάλλεται με την ατομικότητα, η Ορθοδοξία επιμένει να θυμίζει ότι ο άνθρωπος σώζεται μέσα στο «εμείς», όχι στο «εγώ».

Κι αυτό δεν συγχωρείται από τα κέντρα που επιθυμούν έναν άνθρωπο ελεγχόμενο, προβλέψιμο, απομονωμένο από τις ρίζες του.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι και τα δύο αυτά περιστατικά, του Κατσαδιώτη και του Γαβριήλ, εμφανίστηκαν στα δύο πιο «εκκλησιογενή» μέλη του ευρωπαϊκού χώρου, αν εξαιρεθεί φυσικά η Ρωσία, όπου ασφαλώς αν πήγαινε να συμβεί ένα τέτοιο γεγονός, οι ένοχοι θα έσκαβαν ισοβίως τις στέπες της Σιβηρίας, φορώντας μάλιστα και τη γνωστή αλυσίδα στα πόδια.

Ελλάδα και Κύπρος δεν είναι μόνο απλές χώρες. Είναι ένα έθνος και συνάμα φορείς ιστορικής μνήμης που συνδέει την αρχαιότητα, τη Ρωμανία, τη δισχιλιόχρονη Ορθόδοξη παράδοση αλλά και την εμπειρία της σκλαβιάς και ασφαλώς και τη διαχρονική αντίσταση.

Όποιος θέλει να διαλύσει το ορθόδοξο υπόστρωμα της Ανατολικής Μεσογείου, χτυπάει εκεί που πονάει περισσότερο: στην εικόνα. Στην Άγια Εικόνα.

Διότι η εικόνα δεν χρειάζεται επιχειρήματα. Είναι καθαρή γλώσσα της ψυχής.

Γι’ αυτό και η βεβήλωσή της δεν είναι τυχαία, είναι στρατηγική μηχανική αλλοτριώσεως μαζών.

Τι φοβούνται πραγματικά οι μηχανισμοί αποδόμησης

Δεν φοβούνται τους αγανακτισμένους. Δεν φοβούνται τις διαμαρτυρίες. Δεν φοβούνται καν την Εκκλησία ως θεσμό.

Φοβούνται την αφύπνιση.

Φοβούνται αυτό το κάτι που μέσα σε έναν λαό κινείται ανεξήγητα κάθε φορά που βεβηλώνεται το ιερό. Φοβούνται τη μνήμη των γιαγιάδων που προσεύχονταν και που προσεύχονται ακόμη, ψιθυριστά.

Φοβούνται το κερί που καίει ακόμη σε σπίτια. Φοβούνται τα παιδιά που κάνουν τον Σταυρό τους χωρίς να ξέρουν καν γιατί — και όμως το κάνουν καθαρά.

Φοβούνται την απρόσμενη αντίσταση του λαού, την ενστικτώδη, την μυστική, την όχι οργανωμένη.

Φοβούνται τη Ρωμιοσύνη γιατί δεν πεθαίνει ούτε με νόμους, ούτε με βία. Φοβούνται την Ορθοδοξία γιατί δεν διαλύεται ούτε καν με βλάσφημες εικόνες. Φοβούνται την πίστη γιατί ζει σε επίπεδο που δεν φτάνει η προπαγάνδα.

Κι εδώ βρίσκεται το μεγάλο μυστήριο.

Κάθε επίθεση στο ιερό έχει διπλό αποτέλεσμα: Τραυματίζει τους αδύναμους, αλλά ξυπνάει τους δυνατούς.

Ξυπνάει μια υποδόρια μνήμη. Ξυπνάει την παράδοση που δεν διαβάζεται αλλά βιώνεται. Ξυπνάει τη συλλογική συνείδηση που είναι έτοιμη να σηκωθεί όταν χρειαστεί και το είδαμε στην μαζική αντίδραση των Κυπρίων, αλλά και στην αντίδραση του Νίκου Παπαδόπουλου και του Διονύση Μακρή.

Και αυτό είναι κάτι που δεν μπορούν να το σταματήσουν.

Το αντίθετο: Το επιταχύνουν οι ίδιοι με τις πράξεις τους.

Η Ορθοδοξία δεν νικά γιατί είναι ισχυρή. Νικά γιατί είναι αληθινή

Αυτό είναι το σημείο που κανένας μηχανισμός βεβήλωσης δεν καταλαβαίνει. Νομίζουν ότι μάχονται απλά με μια ιδέα, με μια συλλογική ψευδαίσθηση που αν πιεστεί περισσότερο θα καταρρεύσει.

Αλλά η Ορθοδοξία είναι εμπειρία. Είναι βίωμα. Είναι παρουσία. Είναι σχέση. Είναι αποκάλυψη και εξ αυτού, δεν είναι κατασκεύασμα. Είναι απόλυτο έργο Θεού.

Γι’ αυτό η Ορθοδοξία δεν ηττήθηκε ούτε από τα βάρβαρα φράγκικα ξίφη, ούτε από τις οθωμανικές αλυσίδες, ούτε από την ευρωπαϊκή αποικιοκρατία, ούτε από τις ιεραποστολές προτεσταντών, ούτε – και κυρίως – από τα υλιστικά καθεστώτα του 20ού αιώνα.

Και δεν θα ηττηθεί ασφαλώς ούτε και από τα πινέλα της χυδαιότητας.

Η Ορθοδοξία νικά εκεί που οι άλλοι δεν κοιτούν: Μέσα στον άνθρωπο.

Νικά στα κρυφά δωμάτια, στα κεριά που καίγονται χωρίς κοινό, στις σιωπές των μοναστηριών, στις μεταμέλειες της ψυχής, στην ταπείνωση της καθημερινότητας.

Νικά όχι επειδή επιβάλλει κάτι, αλλά επειδή μεταμορφώνει τον άνθρωπο από μέσα προς τα έξω.

Και όταν ένας άνθρωπος μεταμορφώνεται μεσω της πνευματικής αλήθειας , δεν υπάρχει δύναμη στον κόσμο που να μπορεί να τον νικήσει.

Η Κύπρος δεν γονάτισε μπροστά στη βεβήλωση. Η ρωμαίϊκη Ελλάδα δεν σιώπησε. Ο λαός, αυτός ο λαός της Ρωμιοσύνης, δεν έσκυψε το κεφάλι.

Και αυτό είναι μόνο η αρχή.

Η Ρωμιοσύνη πέρασε φωτιές και δεν έλιωσε. Πέρασε κατακτήσεις και δεναλλοιώθηκε. Πέρασε προδοσίες και δεν διχάστηκε ολοκληρωτικά. Πέρασε βεβηλώσεις και δεν έχασε την πίστη της.

Δεν θα παραδοθεί ούτε τώρα κι ούτε αύριο ασφαλώς. Γιατί η Ορθοδοξία που κουβαλά μέσα της δεν είναι στολίδι, είναι ταυτότητα. Είναι ανάσα. Είναι ο τρόπος που καταλαβαίνει τον κόσμο. Είναι το θεμέλιο της ύπαρξής της.

Και όσο έχει αυτό το θεμέλιο, κανένα κύμα δεν μπορεί να τη σαρώσει.Ούτε με ψευτοτέχνη, ούτε με κάλπικη ιδεολογία, ούτε με χυδαιότητα, ούτε με ψυχολογικό πόλεμο.

Η Ρωμιοσύνη δεν πέφτει. Η Ορθοδοξία δεν χάνει. Και το ιερό δεν σβήνει.

Ό,τι βεβηλώνουν, επιστρέφει δυνατότερο. Και ό,τι προσβάλλουν,ανασταίνεται μέσα στον λαό.

Γιατί αυτή είναι η φύση της αλήθειας. Όσο την πολεμάς, τόσο αυτή λάμπει ως αυτόφωτος αστέρας.

Πύρινος Λόγιος

sergioschrys@outlook.com

The post Η βεβήλωση ως όπλο, η Ορθοδοξία ως θύμα, η Ρωμιοσύνη ως στόχος! appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Η Γερμανία ετοιμάζεται – η Ευρώπη πειθαρχεί – η Ούρσουλα αναλαμβάνει τον πόλεμο που οι ΗΠΑ εγκαταλείπουν! Kaι στο βάθος…τα χνάρια της Ρωμιοσύνης!

Η Ούρσουλα ετοιμάζεται να γίνει η διαχειρίστρια ενός πολέμου που δεν αποφάσισαν οι Ευρωπαίοι λαοί. Aλλά ο Θεός!

Γράφει ο Πύρινος Λόγιος

Δεν χρειάζεται πια να «διαβάζουμε πίσω από τις λέξεις». Οι λέξεις ειπώθηκαν καθαρά. Και ειπώθηκαν από τα πλέον επίσημα χείλη.

Η Γερμανία δεν ζει σε πόλεμο, αλλά δεν ζει πλέον ούτε σε ειρήνη. Και μαζί της, όλη η Δύση.

Αυτή η φράση του Φρίντριχ Μερτς δεν είναι λεκτική ακροβασία. Είναι δήλωση νέας εποχής. Είναι η εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος μόνιμης έντασης, ενός κόσμου όπου η εξαίρεση γίνεται κανόνας και ο φόβος μετατρέπεται σε διοικητικό εργαλείο.

Δεν πρόκειται για γερμανική ιδιαιτερότητα αλλά για ευρωπαϊκή μετάλλαξη. Και στον πυρήνα αυτής της μετάλλαξης βρίσκεται η Ευρωπαϊκή Ένωση της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν: μια Ένωση που παύει σταδιακά να είναι πολιτικό εγχείρημα λαών και μετατρέπεται σε μηχανισμό διαχείρισης πολέμου, πειθαρχίας και παρατεταμένης κρίσης.

Η Γερμανία απλώς άνοιξε τον δρόμο, η Κομισιόν τον στρώνει και ο …Θεός, τον κατευθύνει.

Για δεκαετίες, η μεταπολεμική Γερμανία έζησε σε ένα καθεστώς ελεγχόμενης αμνησίας. Αντάλλαξε τη γεωπολιτική φιλοδοξία με την οικονομική ισχύ, τη στρατιωτική πρωτοκαθεδρία με τις εξαγωγές, τη μνήμη με την ευημερία. Η Pax Americana της παρείχε ασφάλεια, το φθηνό ρωσικό αέριο ανταγωνιστικότητα και η Ευρωπαϊκή Ένωση ένα πεδίο επιβολής χωρίς ρίσκο.

Αυτό όμως το οικοδόμημα κατέρρευσε.

Η παγκοσμιοποίηση εξάντλησε το γερμανικό μοντέλο. Η ενεργειακή εξάρτηση αποδείχθηκε θανάσιμη παγίδα. Και οι Ηνωμένες Πολιτείες του “αντιφρονούντα” για τους Διεθνιστές Τράμπ, για πρώτη φορά μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, κατέστησαν σαφές ότι τα συμφέροντά τους δεν ταυτίζονται πλέον αυτομάτως με τα διεθνιστικά ευρωπαϊκά.

Η Γερμανία βρέθηκε ξανά μπροστά στην Ιστορία. Και όπως συμβαίνει συχνά με τα έθνη που δεν συμφιλιώθηκαν ποτέ πραγματικά με το παρελθόν τους, αντέδρασε όχι με μετάνοια ή αυτογνωσία, αλλά με πειθαρχία. Ο πόλεμος – ή ακριβέστερα, η διαρκής προετοιμασία για πόλεμο – προσφέρει το ιδανικό πλαίσιο για αναδιάρθρωση χωρίς κοινωνική συναίνεση, για εξοπλισμούς χωρίς δημοκρατικό έλεγχο, για θυσίες χωρίς ορίζοντα ανταμοιβής…

Ο πόλεμος ως μόνιμη κανονικότητα

Το πιο ανησυχητικό στοιχείο στη ρητορική Μερτς δεν είναι η σκληρότητα, αλλά η αοριστία. Δεν υπάρχει σαφής εχθρός με συγκεκριμένα όρια. Δεν υπάρχει ορισμός νίκης. Δεν υπάρχει ούτε καν χρονικός ορίζοντας τέλους. Υπάρχει μόνο το «όσο χρειαστεί» και το «αν χρειαστεί».

Αυτή δεν είναι γλώσσα άμυνας. Δεν έχει ουδεμία σχέση μ’ αυτήν. Είναι η γλώσσα της ατέρμονης σύγκρουσης. Είναι η γλώσσα που μετατρέπει την κοινωνία σε διαρκή εφεδρεία, τη νεολαία σε στρατηγικό απόθεμα και την οικονομία σε προέκταση του στρατιωτικού σχεδιασμού.

Η συζήτηση περί «εθελοντικής» θητείας που «μπορεί να αλλάξει αν χρειαστεί» δεν είναι καθόλου λεπτομέρεια παρά είναι η κλασική μέθοδος προετοιμασίας για το…πουθενά του αύριο. Πρώτα η ψυχολογική εξοικείωση, έπειτα η θεσμική επιβολή. Πρώτα ο λόγος, μετά ο νόμος.

Στην καρδιά αυτής της στρατηγικής βρίσκεται η Ουκρανία. Όχι ως κράτος με συγκεκριμένα γεωπολιτικά δεδομένα, αλλά ως σύμβολο απόλυτης απειλής.

Η φράση «αν πέσει η Ουκρανία, πέφτει η Ευρώπη» δεν έχει καμμιά σχέση ούτε με την ανάλυση ενός φαινομένου, ούτε με την έκβαση την ίδια του πολέμου. Είναι η απόλυτη δογματική κατασκευή φόβου.

Δεν εξετάζει συσχετισμούς ισχύος. Δεν λαμβάνει καν υπ’ όψη γεωγραφία ή ιστορικά προηγούμενα. Λειτουργεί αποκλειστικά ως μηχανισμός πειθάρχησης. Όποιος αμφισβητεί τη γραμμή, στιγματίζεται. Όποιος μιλά για ειρήνη, κατηγορείται για υποχώρηση. Όποιος ζητά όρια, βαφτίζεται επικίνδυνος.

Είναι επί της ουσίας, η απόλυτη σατανοεφεύρεση παραγωγής αμφιβολίας και φόβου, πριν την μεγάλη φάση όπου θα εφαρμοστούν όλα όσα εμπεριέχει η πιο σατανική ατζεντα που εφηύρε ο ίδιος ο Σατανάς, μετά και την πτώση του ανθρώπου: Η Ατζέντα 2030.

Έτσι, η Ουκρανία μετατρέπεται σε μόνιμο άλλοθι. Και τα άλλοθι δεν τελειώνουν ποτέ. Χρησιμοποιούνται μέχρι εξάντλησης.

Σε αυτό το περιβάλλον, η Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν βρίσκει το φυσικό της στοιχείο. Η τεχνοκρατική Ευρώπη δεν αντλεί νομιμοποίηση από τους λαούς, αλλά από την κρίση. Δεν λογοδοτεί σε εθνικά κοινοβούλια, αλλά σε δείκτες, μηχανισμούς και «ανάγκες».

Η δήλωση Μερτς της προσφέρει το ιδανικό πλαίσιο: μια Ευρώπη που δεν είναι σε πόλεμο, αλλά ούτε και σε ειρήνη. Δηλαδή μια Ευρώπη όπου οι Συνθήκες ερμηνεύονται κατά βούληση, οι αντιρρήσεις θεωρούνται επικίνδυνες και η εξουσία συγκεντρώνεται χωρίς θόρυβο.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση μετασχηματίζεται σταδιακά από πολιτικό εγχείρημα σε διοικητικό μηχανισμό πολέμου. Όχι με τυμπανοκρουσίες και άλλα τέτοια θορυβώδη, αλλά με αποφάσεις «αναγκαίες», «επείγουσες», «χωρίς εναλλακτική».

Η πιο ειλικρινής παραδοχή ήταν αυτή, ότι δηλαδή η Pax Americana τελείωσε. Και αυτό αλλάζει τα πάντα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν εγγυώνται πλέον το κόστος ενός άλλου πολέμου και που οι ίδιες θεωρούν ότι …δεν είναι για τα μέτρα τους. Διατηρούν όμως τον στρατηγικό έλεγχο, την τεχνολογική υπεροχή και την ευχέρεια αποχώρησης. Και η Διεθνιστική, νεοταξίτική και…ξεπεσμένη Ευρώπη καλείται να πληρώσει τόσο το μάρμαρο, όσο και τον μάστορα που θα το τοποθετήσει.

Μ’ άλλα λόγια, αν θέλει πόλεμο ενάντια σε μια υπερδύναμη, να εξοπλιστεί μόνη της. Να αιμορραγήσει οικονομικά μόνη της. Και εν τέλει, να διαχειριστεί κοινωνική φθορά και πολιτική αστάθεια, μόνη της.

Αυτό δεν είναι σε καμμιά περίπτωση “ευρωπαϊκή αυτονομία”. Είναι κλασική μεταβίβαση ρίσκου. Και η Ούρσουλα ετοιμάζεται να γίνει η διαχειρίστρια ενός πολέμου που οι ευρωπαϊκοί λαοί δεν αποφάσισαν.

Η περίφημη «ανακαίνιση» της Γερμανίας δεν αφορά την ευημερία. Αφορά την … προσαρμογή σε ένα νέο στάτους. Αυτό του πολέμου.

Λιγότερες κοινωνικές παροχές, περισσότερες αμυντικές δαπάνες. Λιγότερα δικαιώματα, περισσότερες υποχρεώσεις. Λιγότερη συζήτηση, περισσότερη πειθαρχία.

Η οικονομία πολέμου δεν ανακοινώνεται. Εγκαθίσταται σιωπηλά, συνοδευόμενη πάντα από αφήγημα απειλής και ηθική ενοχοποίηση της διαφωνίας.

Μωρία ή τύφλωση επιτρεπόμενη;

Το ερώτημα όμως που προκύπτει απ’ όλα αυτά, δεν είναι αν οι ηγεσίες αυτές της ΕΕ είναι «τρελές». Φυσικά και είναι, αν αυτές έχουν παραδοθεί.

Στην ορθόδοξη θεολογική και ιστορική παράδοση, η μωρία δεν είναι έλλειψη ευφυΐας, αλλά απώλεια μέτρου.

Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος ή ένα ολόκληρο σύστημα, αποκόπτεται από την αλήθεια και αφήνεται στις συνέπειες των επιλογών του.

Όταν η ισχύς αποσυνδέεται από τη δικαιοσύνη, όταν η πολιτική αποκόπτεται από το νόημα, όταν η Ευρώπη αποκόπτεται από την πνευματική της μήτρα, τότε η Ιστορία επιστρέφει βίαια. Όχι για να δικαιώσει κάποιον γεωπολιτικά, αλλά για να αποκαλύψει το ψεύδος.

Το θέλημα του Θεού, η προφητεία των Αγίων και η κατάρρευση της Δύσης του Φραγκισμού

Η Ρωμανία (δηλαδή η Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία του ελληνικού έθνους), δεν είναι πολιτικό σχέδιο, ούτε γεωπολιτικό κατασκεύασμα, ούτε αναβίωση αυτοκρατορικής νοσταλγίας. Είναι κάτι πολύ βαθύτερο και, ταυτόχρονα, πολύ πιο επικίνδυνο για τον σύγχρονο δυτικό κόσμο: Είναι επιστροφή νοήματος.

Και το νόημα, όταν επιστρέφει, δεν ζητά άδεια από τα κέντρα εξουσίας. Αναδύεται όταν οι πολιτισμοί αδειάζουν εσωτερικά και καταρρέουν πνευματικά.

Η Δύση σήμερα δεν καταρρέει επειδή χάνει έναν πόλεμο. Καταρρέει επειδή έχασε την ψυχή της. Και αυτή η απώλεια δεν είναι πρόσφατη. Είναι ιστορική, δομική και – τολμηρά ειπωμένο – θεολογική.

Η Ρωμανία ως κοσμοαντίληψη, δεν επιστρέφει επειδή κάποιος την επιβάλλει. Επιστρέφει επειδή ο Θεός επιτρέπει να φανερωθεί το κενό των εναλλακτικών.

Η Δύση του χαιρετισμού και της ύβρεως

Η Δύση δεν αποκόπηκε από την Ανατολή τυχαία. Η αποκοπή είχε θεολογικό πυρήνα. Το Filioque δεν ήταν μόνο μία «λεπτομέρεια δογματική». Ήταν η πρώτη μεγάλη ύβρις του δυτικού ορθολογισμού. Δηλάδή η προσπάθεια να εξηγηθεί, να ελεγχθεί και τελικά να υποταχθεί το Μυστήριο της Πίστεως.

Η προσθήκη στο Σύμβολο της Πίστεως χωρίς Οικουμενική Σύνοδο, απλά επειδή έτσι το ήθελε ένας βάρβαρος, μωροφιλόδοξος και αναίσθητος τύπος (Καρλομάγνος) δεν ήταν απλώς αντικανονική. Ήταν δήλωση εξουσίας. Από εκεί ξεκινά το νήμα που οδηγεί στο παπικό «αλάθητο», στη μετατροπή της Εκκλησίας σε διοικητικό μηχανισμό και τελικά στη λατρεία της ισχύος αντί της ταπείνωσης.

Η Δύση του «χαιρετισμού» – του τύπου χωρίς ουσία, της ευγένειας χωρίς αλήθεια, της αγάπης χωρίς μετάνοια – είναι η φυσική κατάληξη αυτής της πορείας. Ένας πολιτισμός που αντικατέστησε τη σωτηρία με την ηθικολογία και τη Χάρη με τον κανονισμό.

Ο Παπισμός ως πρόπλασμα του τεχνοκρατισμού

Ο Παπισμός δεν είναι απλώς εκκλησιαστικό φαινόμενο. Είναι πρωτότυπο εξουσίας. Το αλάθητο δεν αφορά μόνο τη θεολογία. Είναι το αρχέτυπο κάθε σύγχρονου τεχνοκρατικού αλαθήτου, δηλαδή των επιτροπών, των ειδικών, των μη εκλεγμένων σωτήρων.

Όταν ένας άνθρωπος ή ένας θεσμός δηλώνει ότι δεν σφάλλει ποτέ, τότε δεν μετανοεί, δεν ακούει και τελικά δεν σώζεται. Έτσι δεν είναι κ.κ. θεολόγοι;

Η Ευρωπαϊκή Ένωση της Ούρσουλας λοιπόν, είναι το…μονάκριβο τέκνο αυτής της παράδοσης. Δεν προέρχεται από την αρχαία Ελλάδα (ελλαδικός χώρος και Ρώμη) ούτε από τη Ρωμανία. Προέρχεται από τον φραγκικό νομικισμό, τον παπικό συγκεντρωτισμό και την πίστη ότι ο άνθρωπος μπορεί να διορθώσει τον κόσμο χωρίς τον Θεό.

Η αγωνία του «νέου Παπισμού» να δελεάσει την Ορθοδοξία

Σήμερα, ο μεγάλος πειρασμός δεν είναι ο διωγμός της Ορθοδοξίας. Είναι η ενσωμάτωσή της σε έναν άλλο “οργανισμό”, εντελώς εχθρικό που παρουσιάζεται ως …φίλος.

Η αγωνία του σύγχρονου Παπισμού – με τη διευρυμένη έννοια, πολιτική και πολιτισμική – δεν είναι να καταστρέψει την Ορθοδοξία, αλλά να την απονευρώσει, να τη δέσει στο άρμα του, να την κάνει «συνεργάσιμη».

Ο Οικουμενισμός, όταν παύει να είναι διάλογος αλήθειας και γίνεται εργαλείο εξίσωσης, μετατρέπεται σε τοξικό μικρόβιο. Όχι επειδή μιλά για ενότητα, αλλά επειδή απαιτεί έκπτωση από την Αλήθεια στο όνομα μιας ψεύτικης ειρήνης.

Η Ορθοδοξία όμως δεν σώζεται με συμβιβασμούς. Σώζει η ίδια με σταυρό.

Η Ιστορία έχει παρεξηγηθεί σκόπιμα. Ο Τούρκος, ναί, υπήρξε κατακτητής. Υπήρξε σκληρός, βίαιος, απάνθρωπος, θεϊκή μάστιγα. Αλλά δεν υπήρξε ο μεγάλος εχθρός της Ρωμιοσύνης.

Ο μεγάλος εχθρός που υπήρξε και εξακολουθεί να υπάρχει, είναι ο Φραγκισμός. Οι Φράγκοι. Οι Γερμανοί. Οι Προτεστάντες. Οι Αγγλικανοί.

Διότι ο Φραγκισμός δεν κατέκτησε μόνο εδάφη. Κατέκτησε συνειδήσεις, διέστρεψε την Ιστορία και μετέτρεψε τη Ρωμανία σε «Βυζάντιο», δηλαδή σε κάτι ξένο, εξω από τα ελληνορωμαϊκά πρώτυπα και με ένα δόγμα που παράγει σκοταδισμό και φανατισμό.

Η Άλωση του 1204 ήταν σαφέστατα πνευματικά βαρύτερη από το 1453. Εκεί διαλύθηκε η ενότητα της Χριστιανοσύνης. Εκεί σπάρθηκε το μίσος προς τη Ρωμιοσύνη. Εκεί γεννήθηκε η Δύση ως αντί-Ρωμανία.

Οι Άγιοι της Εκκλησίας δεν μιλούσαν για τη Ρωμανία ως γεωπολιτικό σχήμα. Μιλούσαν για επιστροφή της τάξης, για αποκατάσταση του Μέτρου, για ανάσχεση της αδικίας. Από τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό έως τον Άγιο Παΐσιο, επανέρχεται το ίδιο μοτίβο: Η Δύση, αποκομμένη από τον Θεό, θα περιέλθει σε σύγχυση· και μέσα από αυτή τη σύγχυση, θα φανερωθεί ξανά η αξία της Ρωμιοσύνης.

Όχι ως κυριαρχία, αλλά ως μαρτυρία.

Ο Θεός δεν «ευλογεί αυτοκρατορίες». Ευλογεί την αλήθεια. Και όταν η αλήθεια καταδιώκεται, επιτρέπει στην Ιστορία να γκρεμίσει τα ψεύδη. Και πώς το κάνει αυτό η Ιστορία; Μα φυσικά με …ΠΟΛΕΜΟ!

Η κατάρρευση της Δύσης ως αποκάλυψη

Η σημερινή κατάρρευση της Δύσης δεν είναι απλά μια τιμωρία ενός ενόχου που κατηγορείται για φόνους και για γενοκτονίες.

Αποκάλυψη του κενού πίσω από τα λεγόμενα… “ανθρώπινα δικαιώματα” αλλά χωρίς άνθρωπο, την πρόοδο χωρίς σκοπό και φυσικά, την ειρήνη χωρίς Χριστό.

Μέσα σε αυτό το κενό, η επικείμενη ανάνηψη της Ρωμανίας δεν την κάνει ως μια επιστροφή ενός κράτους.

Η Ρωμανία επιστρέφει ως κριτήριο. Ως υπενθύμιση ότι πολιτισμός χωρίς Θεό δεν επιβιώνει, όσο ισχυρός κι αν φαίνεται.

Και αν σήμερα κάποιοι μιλούν για πόλεμο χωρίς όρια, ίσως – χωρίς να το καταλαβαίνουν – υπηρετούν ένα σχέδιο μεγαλύτερο από αυτούς. Όχι σχέδιο ανθρώπινο. Αλλά εκείνη τη μυστηριώδη οικονομία, όπου η ύβρις οδηγεί στη μωρία και η μωρία στην πτώση.

Και μέσα από την πτώση, ο Θεός αναδεικνύει ξανά το νόημα. Τη Ρωμιοσύνη.

Ας γίνει το θέλημα του Θεού λοιπόν.

The post Πόλεμος χωρίς όρια! appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.