Πώς ο Σατανάς έδωσε την ύστατη μάχη με τον ίδιο τον Χριστό και…έχασε κατά κράτος. Ποιός ήταν στ’ αλήθεια ο Άδης, γιατί ο Χριστός κατέβηκε εκεί και η σχέση του Άδη με τους Έλληνες.

Γράφει ο Πύρινος Λόγιος

«Ὅτι καὶ Χριστός ἅπαξ περὶ ἁμαρτιῶν ἔπαθε, δίκαιος ὑπὲρ ἀδίκων, ἵνα ἡμᾶς προσαγάγῃ τῷ Θεῷ, θανατωθεὶς μὲν σαρκί, ζωοποιηθείς δὲ πνεύματι· ἐν ᾧ καὶ τοῖς ἐν φυλακῇ πνεύμασι πορευθεὶς ἐκήρυξεν» (Α´ Πέτρ. γ´ 18-19).

Κατά τις τρεις ημέρες μετά τον θάνατό Του και μέχρι της αναστάσεώς Του, ο Κύριος κατήλθε στον Άδη, στον τόπο, όπου ευρίσκονταν φυλακισμένες οι ψυχές των ανθρώπων, κήρυξε και, στη συνέχεια, με θεϊκή εξουσία ανέστησε και ελευθέρωσε τις ψυχές και κυριολεκτικά«ἐκένωσε» τα ταμεία του ζοφερού αυτού τόπου.

Η Δημιουργία του Άδη μέσα από την Ελληνική φιλοσοφία και γιατί οι Ευαγγελιστές χρησιμοποίησαν αυτόν το όρο

Η προσδοκία του Σατανά ήταν, ότι τελικά θα μπορούσε να κρατήσει ένα μέρος της δημιουργίας του Θεού υπό την εξουσία του. Εκεί έχασε το παιχνίδι.

Ο τόπος αυτός, όπου κατοικούσε ο Πλούτωνας κατά τους Έλληνες, ονομάστηκε από αυτούς ως Άδης.

Για να πούμε δυό λόγια γι’ αυτόν, εν αρχή ήταν γνωστό σε πολλούς μεσογειακούς και ασιατικούς λαούς η ύπαρξη ενός…Κάτω Κόσμου, όπου εκεί συγκεντρώνονταν οι ψυχές των ανθρώπων που πέθαιναν, παρ’ όλο που στις παραδόσεις τους είχαν την μετενσάρκωση, δηλαδή μια διαδικασία όπου οι νεκροί έμεναν σε μια πνευματική αδράνεια και όταν έρχονταν η ώρα τους, επέστρεφαν στη ζωή σε άλλο σώμα ή σε διαφορετική οντότητα.

Οι αρχαίοι Έλληνες όμως, έδωσαν πλήρη μορφή και “σχήμα” για έναν τόπο κατ’ αυτούς υπαρκτό και μέρος της Γής, όπου – κατά τον Ησίοδο – βασίλευε ο Άδης ή Πλούτωνας, αδελφός του Δία και μεγάλος…ριγμένος της “μοιρασιάς” μετά και την μεγάλη θρησκευτική επανάσταση μεταξύ Τιτάνων και Θεών.

Ο Πλούτωνας, είχε άσχημη μορφή, ήταν καμπούρης και τρομακτικός στην όψη (πόσο τέλεια είχε αποδώσει η ελληνική μυθολογία την μορφή του Σατανά) και η γυναίκα του, η πανέμορφη Περσεφόνη, που άρπαξε με το ζόρι από την αγκαλιά της μητέρας της, της Δήμητρας), τον απεχθάνονταν.

Στην ουσία, οι αρχαίοι μας πρόγονοι σκιαγράφησαν τον ίδιο τον Σατανά και το βασίλειο του κάτω από την επιφάνεια της Γής.

Οι Έλληνες, επειδή έχουν στο DNA τους μια βαθύτερη γνώση τόσο για την Δημιουργία του Κόσμου, όσο και για την μεταφυσική, όπου επικρατεί η άϋλη και πνευματική ζωή, ήταν οι μόνοι που μπόρεσαν να πλησιάσουν τόσο πολύ στην Αλήθεια, όπου φανταζόταν την ύπαρξη ενός σκοτεινού και λίαν τρομακτικού κόσμου, στον οποίο συγκεντρώνονταν όλες οι ψυχές των νεκρών ανεξαρτήτου προέλευσης και πατρίδας, οι οποίες ψυχές ήταν αιχμάλωτες και υποχείριο ενός ψυχολογικά ασταθούς θεού (λόγω της ρήξης που είχε με τον αδελφό του τον Δία), του Πλούτωνα ή Άδη, ο οποίος για να νοιώθει δυνατός και ισχυρός, βασάνιζε τις ψυχές και όποτε έχανε την σύζυγό του, την πανέμορφη κόρη της Δήμητρας, την Περσεφόνη, επειδή αυτή κάθε μισό χρόνο ανέβαινε στην επιφάνεια της Γης λόγω της συμφωνίας που είχε κάνει με τον αδελφό του και τη Δήμητρα (έτσι δημιουργήθηκαν οι τέσσερις εποχές, δηλαδή η Άνοιξη, το Καλοκαίρι – η παρουσία της Περσεφόνης – το Φθινόπωρο και ο Χειμώνας – απουσία της Περσεφόνης – κατά τον Ησίοδο), ο Άδης ξεσπούσε το θυμό του πάνω στις ψυχές και τις βασάνιζε με κάθε τρόπο.

Επί της ουσίας, οι Έλληνες γνώριζαν την ύπαρξη μιας τρομακτικής τοποθεσίας (ο Όμηρος μάλιστα την σκιαγραφεί με τα πιο μελανά λόγια στην “Οδύσσεια”, όπου οι κραυγές των ψυχών ήταν σπαρακτικές και ο τόπος ήταν γεμάτος από φωτιές που όμως δεν είχαν δύναμη να φωτίσουν το σκοτάδι, το έρεβος, όπως το ονομάζει) όπου η ψυχή του ανθρώπου, είτε αυτός ήταν καλός ή κακούργος, ήταν καταδικασμένη να πάει εκεί και να ζήσει αιχμάλωτη και ζούσαν με την ελπίδα πως κάποιος Σωτήρας θα ερχόταν και θα λύτρωνε τις ψυχές από το μαρτύριο του Άδή.

Όταν γνώρισαν τον Χριστιανισμό, μέσω κυρίως του Αποστόλου Παύλου, αμέσως κατάλαβαν ότι ο Σωτήρας που περίμεναν, δεν ήταν αυτός που επικαλούνταν τα Ελευσίνια Μυστήρια (Ελευσίνια = Οι μυστηριακές οδοί που οδηγούσαν στην Έλευση του Άρχοντα Σωτήρα), αλλά ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός που πέθανε μαρτυρικά πάνω στον Σταυρό και με τον θάνατο και την Ανάσταση Του, νίκησε τον Άδη, δηλαδή τον Σατανά.

Βλέπετε λοιπόν το πόσο η ελληνική σκέψη πλησίαζε τόσο κοντά στην Αλήθεια; Γιατί πράγματι, η κύρια Αποστολή του Χριστού ήταν αυτή: Η κατάργηση του αιώνιου θανάτου που μεταφραζόταν σε αιώνια σκλαβιά της ψυχής και η νίκη της Ζωής, από τον ζωηφόρο Ιησού!

Ποιος ήταν ο υπαρξιακός φόβος του Σατανά

Ο Χριστός, ως Αληθινός Θεός, είχε αυτή τη Δύναμη. Και αυτό ακριβώς λοιπόν φοβόταν ο Σατανάς.

Διότι ήξερε πως ο Χριστός, είναι η δεύτερη όψη του Θεού και ως εκ τούτου, πολύ δύσκολα θα τον νικούσε.

Ούτε φυσικά ξεχνούσε πως ο Θεός μετά το Προπατορικό Αμάρτημα, τον είχε ήδη προειδοποιήσει για το…μέλλον του, λέγοντας του “…αυτός θα σου συντρίψει την κεφαλή κι εσύ θα του δαγκώσεις (απλά) τη φτέρνα“, δηλαδή μια πληγή που θα του προκαλέσει έναν δυνατό μεν, αλλά στιγμιαίο πόνο που θα περνούσε άμεσα. Και ο στόχος του Ακατανόμαστου, ήταν αυτός ο πόνος που θα Του προκαλούσε, να είναι πολύ πιο πέρα από κάθε ανθρώπινη αντοχή.

Καθ’ όλη την παρουσία του Κυρίου στον κόσμο, κι αφού πρώτα ο Σατανάς εισέπραξε την τριπλή και εντελώς περιφρονητική άρνηση στο να τον ακολουθήσει ο Χριστός, το άλλο ήμισυ του Θεού (οι πειρασμοί στην έρημο, πριν ο Χριστός ξεκινήσει το έργο Του) κατέστρωνε το σχέδιο για την αποδόμηση του έργου του Κυρίου που θα είχε ως αποκορύφωμα την θανάτωση Του.

Το απόλυτο σχέδιο ανατροπής του Σατανά

Ο Σατανάς, παρά την πτώση του από τον Ουρανό, είχε ακόμη ως Αρχάγγελος, τη δύναμη που έχουν οι άλλοι Αρχάγγελοι, όπως ο Γαβριήλ και ο Μιχαήλ. Περιορισμένης υφής μέν, αλλά την είχε. Εξ’ ού και η δύναμη της Μαγείας, την οποία χρησιμοποιούν πολλοί λαοί ασιατικής προέλευσης για να δείξουν πως αυτοί έχουν την ικανότητα να θεραπεύουν ή να παραπλανούν (Ινδουισμός, Βουδδισμός, Γιόγκα κλπ)

Μπορούσε να διαμορφώνει καταστάσεις, να παραπλανά ανθρώπους, να τους βάζει ζοφερές σκέψεις στο μυαλό και εφ’ όσον οι άνθρωποι που δεν πίστευαν στον Θεό ουσιαστικά, ούτε καν οι Φαρισαίοι και οι Σαδδουκαίοι, πόσω δε μάλλον οι Ρωμαίοι, ήταν εκ των πραγμάτων υποχείρια του.

Πού “πόνταρε” λοιπόν ο Σατανάς; Στην ανθρώπινη φύση του Κυρίου και όχι στην θεϊκή! Ήθελε ο μισόκαλος το μαρτύριο του να ήταν όσο το δυνατό πιο τρομερό, πιο φρικιαστικό, πιο απάνθρωπο. Τέτοιο, που να μην μπορέσει ένας μέσος και εντελώς αγύμναστος άνθρωπος να αντέξει.

Τη νύχτα όπου ο Χριστός προσευχόταν στον Πατέρα Του, με τρεμάμενη φωνή και λόγια, ήταν ηλίου φαεινότερο ότι ο Σατανάς του έβαζε άσχημους λογισμούς. «Και γενόμενος εν αγωνία, εκτενέστερον προσηύχετο», όπως μας λέει και η Γραφή.

Και μάλιστα τόση ήταν η αγωνία Του, που άρχισε να ρέει από το πρόσωπό Του ιδρώτας, που έμοιαζε «ως οι θρόμβοι αίματος». Σταγόνες δηλαδή πυκτού αίματος.

Μ’ άλλα λόγια, ο Ακατανόμαστος είχε το απόλυτο θράσος να βάζει ποταπές σκέψεις στο ανθρώπινο μυαλό του Κυρίου, σαν να του έλεγε “Δεν θα αντέξεις! Το σαρκίο σου είναι πενιχρό, αδύναμο, ασυνήθιστο στον πόνο! Αυτά τα μαρτύρια που θα περάσεις θα είναι τόσο τρομακτικά, που ούτε στον σταυρό δεν θα μπορέσεις να φτάσεις”

Για να ξεστομίσει ο Κύριος τη φράση “Πάτερ, ει δυνατόν παρελθέτο απ’ εμού το ποτήριον τούτο…”, φανταστείτε τι ποταπούς και ελεεινούς τρόπους σκαρφιζόταν ο Μισόκαλος για να σπάσει το ηθικό του Χριστού και να τον κάνει να μην αντέξει όλα αυτά τα μαρτύρια ή – το πιο σημαντικό για τον Σατανά – να “σπάσει” κατά τη διάρκεια των μαρτυρίων Του και να παραιτηθεί της Αποστολής Του!

Μ’ άλλα λόγια, να Τον κάνει …όμοιο του, να τον παρασύρει σε …αποστασία από τον Θεό, εργαλειοποιώντας τον – απολύτως φυσικό και ανθρώπινο – φόβο Του για το τι Τον περίμενε μέσα σε αυτή τη νύχτα, αλλά και την επόμενη μέρα που θα ξημέρωνε και που θα κορύφωνε το Πάθος Του.

Αυτό ήταν το σχέδιο “αμύνης” του Σατανά-Άδη, για να προστατεύσει τα συμφέροντα του και την εξουσία του στον δικό του κόσμο, όπου είχε κλείσει το πνευματικό μέρος της ύπαρξης του Ανθρώπου. Και για να κερδίσει, κατέφυγε λοιπόν στο μεγάλο του όπλο, αυτό που κάθε μέρα χρησιμοποιεί για να παραπλανά τους ανθρώπους: Την τέχνη της Πλάνης.

Εκείνη τη νύχτα, ο Σατανάς έπαιξε τα ρέστα του. Ήξερε πως ο αγώνας του αυτός, ήταν πραγματικά “υπαρξιακός”. Ή εκείνος θα κέρδιζε τα πάντα ή ο Θεός. Κι επειδή τίποτε ουσιαστικά δεν είχε κερδίσει κατά τη διάρκεια της τρίχρονης διεξαγωγής του αποστολικού αγώνα του Κυρίου (οι απαντήσεις που έδινε κάθε φορά ο Κύριος προς τους Φαρισαίους όταν εκείνοι – ελέω Σατανά – του έκαναν τις πιο δύσκολες ερωτήσεις, καταγράφηκαν ως οι πλέον απόλυτες και αφοπλιστικές απαντήσεις που δεν αμφισβητήθηκαν ποτέ), πλέον, λίγο πριν το Τέλος, ο Μισόκαλος έπαιζε την ίδια την ύπαρξη του.

Από την άλλη μεριά, ο Χριστός έδινε τη δική του μάχη. Ουσιαστικά, σε εκείνη την υπέρτατη προσευχή – κραυγή ουσιαστικά απόγνωσης, φόβου αλλά και ελπίδας – παρακαλούσε τον Πατέρα να του δώσει όση ακριβώς δύναμη χρειαζόταν για να αντέξει το απίστευτο μαρτύριο το οποίο Τον περίμενε. Μπορεί κάποια στιγμή να λύγισε και να ξεστόμισε αυτή τη κουβέντα (“Πάτερ, ει δυνατόν παρελθέτο απ’ εμού το ποτήριον τούτο”) αλλά ΑΜΕΣΩΣ το διόρθωσε και συμπλήρωσε “…πλήν ουχ ως εγώ θέλω αλλ’ ως Συ”, έχοντας πλέον τη διαβεβαίωση του Πατέρα, ο οποίος θα Του παρείχε όλη τη “Χάρη της Αυτοσυντήρησης**” που απαιτούνταν για να αντέξει το ανθρώπινο, αδύναμο και καχεκτικό από την ασκητική ζωή, σαρκίο Του.

Ο Σατανάς το κατάλαβε. Και φρόντισε, ούτως ώστε το μαρτύριο αυτό να ήταν όσο το δυνατόν γινόταν ΠΙΟ ΑΠΑΝΘΡΩΠΟ.

Αλλιώς, δεν μπορεί καν να εξηγηθεί αυτή η τρομακτική, απίστευτη αγριότητα που αντιμέτωπισε ο Κύριος από τους διώκτες Του.

Το παράλογο και ανείπωτης αγριότητας Πάθος του Κυρίου

Απ’ ό,τι μπορούμε να ξέρουμε μέσα από τις ιστορικές πηγές εκτός των Ευαγγελίων, οι Φαρισαίοι όταν διεξήγαγαν τις έσχατες ποινές σε παραβάτες του μωσαϊκού νόμου, όπως ο λιθοβολισμός ας πούμε, δεν είχαν αυτή την τεραστίων διαστάσεων απάνθρωπη αγριότητα και βαρβαρισμό που χρησιμοποίησαν στη περίπτωση του Ιησού.

Δεν δικαιολογούταν κάτι τέτοιο.

Στα κάτω-κάτω, γι’ αυτούς ήταν μόνο ένας…λαοπλάνος που προσπαθούσε να παραστήσει τον …Μεσσία. Και ότι η διδασκαλία Του, έτσι όπως την έβλεπαν οι Φαρισαίοι και οι Αρχιερείς, μπορούσε να ανατραπεί μέσω της επίρειας που είχαν αυτοί στον αγράμματο λαό. Μπορούσαν δηλαδή να φέρουν τα πάνω-κάτω, χωρίς μεγάλη και επίπονη προσπάθεια.

Μπορούσαν επίσης να τον δολοφονήσουν ανά πάσα ωρα και στιγμή. Ήξεραν τα πάντα γι’ αυτόν. Πού πήγαινε, τι έκανε, τι δίδασκε… Τα πάντα. Κι αυτό διότι το “μπουλούκι” που ακολουθούσε τον Χριστό, είχε πάντα μέσα του διαφόρους “κατασκόπους” του Εβραϊκού Ιερατείου , ακόμη και Φαρισαίους, οι οποίοι πάντα έμπαιναν στον πειρασμό να…εναντιωθούν στον λόγο και τη διδασκαλία του Χριστού. Εισέπρατταν βέβαια την ανάλογη απάντηση, αλλά αυτό δεν έχει να κάνει σε καμμιά περίπτωση που να απαιτούσε άμεση εξόντωση του Κυρίου.

Η διδασκαλία του άλλως τε, δεν απείχε πολύ από τον ήδη υφιστάμενο Μωσαϊκό Νόμο ή τις άλλες Γραφές. Εκεί που οι Φαρισαίοι διαφωνούσαν, ήταν όταν ο Χριστός “παραβίαζε” ορισμένες πρακτικές τους, όπως π.χ. η περίπτωση του Σαββάτου κι αν Εκείνος είχε το δικαίωμα(!) να κάνει…θαύματα και θεραπείες την ημέρα αυτή!

Η περίπτωση της σύλληψης του Ιησού, ήταν ακόμη πιο περίεργη. Πρώτον, ο Καϊάφας, ως Αρχιερέας του Ναού και επικεφαλής του Σανχεδρίν, υποτίθεται ότι ήξερε τα πάντα και ότι συντόνιζε το συνομωσιολογικό σχέδιο. Τότε, αφού ήξερε τα πάντα, ο Ιούδας και η προδοσία του τι δουλειά είχαν; Γιατί ο Καϊάφας να πέσει τόσο χαμηλά στα μάτια των υφισταμένων του; Η απάντηση ήταν “για να πληρωθούν οι Γραφές”, αλλά και πάλι δε βγάζει νόημα αυτό.

Δεύτερον, η σύλληψη του Ιησού, τις νυχτερινές ώρες. Μέχρι τότε, καμμιά σύλληψη δε γινόταν τέτοια ώρα από τη φρουρά του Ιερατείου, το απαγόρευε ο μωσαϊκός νόμος. Όπως απαγόρευε και κάθε είδους δίκη μετά την τρίτη απογευματινή ώρα. Όλες οι δίκες απαιτούσαν ηλιοφάνεια από τη μια μεριά και πληρότητα του Ιερατείου από την άλλη, συγκεκριμένους μάρτυρες και ετυμηγορία δια ψήφου με βάση την πλειοψηφία.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν υπήρξε τίποτε απ΄ όλα αυτά, γεγονός που προκάλεσε τη μήνιν όχι μόνο μερικών από το ιερατείο (Νικόδημος, Ιωσήφ Αριμαθέας, Γαμαλιήλ κλπ), αλλά και του ίδιου του Άννα, ο οποίος αργότερα επέπληξε έντονα τον γαμπρό του τον Καϊάφα για τον άκρως λανθασμένο χειρισμό του όλου σχεδίου και την παράξενη αμετροέπεια που επέδειξε.

Ακόμη και ο Πιλάτος αιφνιδιάστηκε, όταν του έφεραν μαύρα μεσάνυχτα τον Ιησού για να τον δικάσει. Δεν είχαν να του προσάψουν λοιπόν τίποτε το σοβαρό που θα σήκωνε τόση αγριότητα. Τότε γιατί;

Ποιός λοιπόν βρισκόταν πίσω από όλα αυτά; Ή μάλλον, για να το κάνουμε πιο λιανά, ποιός χειραγωγούσε με τόση μαεστρία τον ίδιο τον Καϊάφα και τις ενέργειες του, που τον έφτασαν στο σημείο να παραβεί ένα σκασμό από νόμους αν και πρώτος υπερασπιστής των νόμων; Και όχι μόνο τον Καϊάφα, αλλά και τους Ρωμαίους στρατιώτες, ακόμη κι αυτούς που είχαν ευεργετηθεί από τον Κύριο; (περίπτωση Κουϊντίλλιου).

Από την άλλη μεριά, έκπληξη προκάλεσε η περιττή βία που χρησιμοποιήθηκε κατά τη σύλληψη του Χριστού.

Οι πάντες ήξεραν ότι Εκείνος, ήταν άοπλος. Ο μόνος, ας πούμε, κάπως επικίνδυνος ήταν ο Πέτρος, άντε και ο Σίμων ο Ζηλωτής, ο οποίος όμως δεν ήταν στη παρέα της Γεσθημανή.

Η φρουρά του Ναού που ανέλαβε τη σύλληψη του Χριστού, αποτελούνταν από 30 στρατιώτες, με επικεφαλής τον Μάλχο, υπασπιστή του Καϊάφα που ο Πέτρος του έκοψε το αυτί ως αποτέλεσμα της συμπλοκής που έλαβε χώρα. Και που μάλιστα αυτός δέχτηκε και σκληρή επίπληξη από τον Χριστό για την πράξη του. Και όχι μόνο αυτό. Ο ίδιος ο Ιησούς, θεράπευσε αμέσως το κομμένο αυτί, κάνοντας τον Μάλχο να αναρρωτηθεί στο αν έχει πράγματι να κάνει με έναν…εγκληματία ή με κάποιον παντελώς αθώο.

Παρ’ όλα αυτά, οι στρατιώτες του Μάλχου χρησιμοποιούσαν σκληρότατη βία εναντίον του Ιησού κατά την προσαγωγή Του, γεγονός που …αποδέχτηκε περιέργως ο Μάλχος. Οι στρατιώτες, λες και τους…τσίμπησε δηλητηριασμένη μύγα, έκαναν σαν…υστερικοί, χτυπώντας ανελέητα τον Ιησού στο πρόσωπο και στη κοιλιά με γροθιές και χτυπήματα από ράβδους εντελώς αναίτια. Γιατί δε μίλησε ο Μάλχος, τη στιγμή μάλιστα που ο άνθρωπος αυτός τον οποίο προσήγαγε, του φέρθηκε με απόλυτη αγάπη και ανθρωπιά;

Όταν έφτασε ο Ιησούς ενώπιον του Σανχεδρίν, ακόμη και τότε, μπροστά σε όλους και στον Καϊάφα, οι στρατιώτες τον χτυπούσαν αλύπητα και τον έφτυναν υπό την ανοχή του Αρχιερέα.

Πάμε μετά στην περίπτωση του Πιλάτου. Να διευκρινίσω εδώ, ότι ο Πιλάτος, μισούσε σαν τα αμαρτήματα του τους Φαρισαίους, ειδικά τον Καϊάφα τον οποίο περιφρονούσε και μάλιστα επιδεικτικά. Τους θεωρούσε μιάσματα, υποκριτές, γλύφτες και πολλές φορές τους τα έλεγε και μπροστά τους, εν αντιθέσει με τον προηγούμενο διοικητή Πλούβιο Λέντουλο που ήταν πιο επιεικής. Απόδειξη, η επιγραφή που ζήτησε να αναρτηθεί πάνω στον Σταυρό του Ιησού, που έγραφε στα ελληνικά και στα λατινικά “Ιησούς Ναζωραίος, ο Βασιλεύς των Ιουδαίων” για τους εξευτελίσει για άλλη μια φορά και να τους εκδικηθεί για το έγκλημα που προσπάθησαν να του φορτώσουν.

Ο Πιλάτος λοιπόν, με το που είδε τον Ιησού, σχεδόν αμέσως κατάλαβε πως πρόκειται απλά…για έναν πλήρως αθώο άνθρωπο και ότι όλη αυτή η ιστορία αποτελεί σκευωρία του ίδιου του Καϊάφα.

Η αλήθεια είναι ότι είχε επηρεαστεί και από τη γυναίκα του, Κλαύδια Πρόκλα, η οποία είχε δει στον ύπνο της την εκτέλεση του Ιησού με διάταγμα του ανδρός της. Η Κλαύδια ως γνωστόν, ασπάστηκε αργότερα τον Χριστιανισμό και το έργο της ήταν πολύ σημαντικό. Η Εκκλησία μας την αγιοκατάταξε και η μνήμη της γιορτάζεται την 27η Οκτωβρίου κάθε χρόνο.

Μάλιστα, για να αποφύγει από τη μία να καταδικάσει τον Ιησού και από την άλλη, να κατευνάσει τους παρανοϊκούς Εβραίους, έδωσε εντολή να μαστιγωθεί ο Ιησούς με 40 βουρδουλιές “προς σωφρονισμόν” και μετά να αφεθεί ελεύθερος. Εδώ πάλι, συμβαίνει ξανά το παράδοξο της υπέρμετρης βίας.

Ο Ιησούς παραδίδεται στους βασανιστές (Tortores), μια διμοιρία που αποτελείται από βετεράνους Ρωμαίους στρατιώτες (στην ουσία, επρόκειτο για μια ομάδα από αυθεντικά παλιοτόμαρα, ειδικά για περιπτώσεις βασανισμού Ιουδαίων επαναστατών) η οποία σε ειδικές περιπτώσεις, αναλαμβάνει τον βασανισμό καταδίκων ή κατασκόπων του όποιου εχθρού. Διοικητής της διμοιρίας αυτής ήταν ο Ρωμαίος Κουϊντίλλιος, ο οποίος παλαιότερα είχε ευεργετηθεί από τον Ιησού.

Όταν είδαν οι βασανιστές έναν ταλαιπωρημένο και βαριά χτυπημένο, άκακο άνθρωπο, αντί να τους πιάσει μια στοιχειώδη λύπηση, αντίθετα, τους κυρίευσε ένα…ανεξήγητο ΑΜΟΚ. Στην αρχή, χτυπούσαν τον Ιησού στη πλάτη με λεπτές ελαστικές βέργες και μετά, τον μαστίγωσαν με κνούτο, ένα είδος μαστίγιου που κάποιος θα το χαρακτήριζε και φονικό όπλο, το οποίο είχε στις άκρες του κομμάτια σουβλερά από οστά ζώων που ξέσκιζαν τη σάρκα πλήρως. Με αυτό το είδος μαστίγιου, οι βασανιστές του τον χτυπούσαν με τέτοια δύναμη και με μια ανεξήγητη μανία, που δεν δικαιολογούνταν σε καμιά περίπτωση. Το σκηνικό αυτό έκανε τον Κουιντίλλιο να επέμβει δυναμικά για να σταματήσει την ανεξήγητη αυτή μανία λες και είχαν απέναντι τους τον χειρότερο κακούργο και όχι τον άκακο και αθώο Ιησού.

Παρ’ όλα αυτά, το κακό δεν σταμάτησε εκεί. Ο Ιησούς, με καταξεσκισμένες τις σάρκες του, σύρθηκε σχεδόν από τους βασανιστές του και πετάχτηκε σε μια γωνιά του τόπου του βασανιστηρίου, όπου τον έστησαν καθήμενο, του έριξαν πάνω του μια βρώμικη κόκκινη χλαμύδα και παράλληλα του τοποθέτησαν με δύναμη ένα ακάνθινο πλέγμα σαν στεφάνι, με τα αγκάθια να καρφώνονται στο κεφάλι του, διαπερνώντας ακόμη και μερικά οστά του κρανίου του. Την ίδια στιγμή, τον χτυπούσαν και πάλι, αυτή τη φορά με γροθιές παράλληλα με φτυσίματα, χλευάζοντας τον.

Υπογραμμίζω εδώ ότι με το μαστίγωμα, ο Ιησούς είχε χάσει περίπου το μισό αίμα του. Ένας απλός άνθρωπος, θα είχε ήδη λιποθυμήσει και θα ήταν εντελώς αμφίβολο αν θα συνερχόταν ποτέ. Εκείνος όμως έστεκε ακόμη.

Ο κύκλος της βίας, δεν σταμάτησε όμως. Όταν τελικά οι Αρχιερείς με επικεφαλής τον Καϊάφα, συνεπικουρούμενοι κι από πληρωμένο αδρά από τον Καϊάφα όχλο που φώναζε “Σταύρωσον αυτόν“, ο Πιλάτος δεν μπορούσε να κάνει τίποτε άλλο παρά να…επικυρώσει τη θανατική ποινή ΚΑΤ’ ΕΠΙΤΑΓΗ των Ιουδαίων Φαρισαίων και Σαδδουκαίων.

Μια θανατική ποινή της τάξεως της σταύρωσης, που ΔΕΝ θα έκαναν ποτέ οι Εβραίοι σε άλλον Εβραίο παρά μόνο οι Ρωμαίοι σε Εβραίους. Αυτό κι αν αποτελεί παραδοξότητα.

Το τρίτο και τελευταίο μέρος του φοβερού αυτού Πάθους, δεν εμπεριείχε μόνο τη Σταύρωση. Από εκείνη τη στιγμή και μέχρι τη Σταύρωση, ξεκινούσε ένα άλλο, ακόμη πιο βαρύ μαρτύριο, που κανείς άνθρωπος δεν θα άντεχε.

Ο Ιησούς όμως, παρά την απίστευτη εξάντληση, την αγρύπνια, το ξύλο μέχρι θανάτου σχεδόν και την απώλεια του μισού και πλέον αίματος Του, κλήθηκε να …φορτωθεί έναν ξύλινο Σταυρό, που ορισμένοι ειδικοί ερευνητές καταθέτουν πως θα έπρεπε να είχε βάρος πάνω από 6ο, ίσως και λίγο παραπάνω κιλά.

Απίστευτο βάρος, ακόμη και για έναν πλήρως υγιή και ρωμαλέο άνθρωπο.

Την ίδια στιγμή που του φόρτωναν τον σταυρό, ταυτόχρονα οι Ρωμαίοι στρατιώτες…εξακολουθούσαν να Τον μαστιγώνουν!!! Όχι με κνούτο, αλλά με απλό κοντό μαστίγιο, που ήταν όμως αρκετό για να πληγώνουν ακόμη βαθύτερα τα αμέτρητα τραύματα του σώματος του Κυρίου.

Γιατί; Φοβόταν μήπως…το σκάσει;

Δεν υπήρχε κανένας απολύτως λόγος για να συνεχιστεί αυτός ο απάνθρωπος κύκλος βίας. Ήταν εντελώς και υπέρ πάντων μέτρων περιττή βία.

Γιατί λοιπόν τόση βαρβαρότητα (για Ρωμαίους, όχι άλλης πάστας βαρβάρους) προς έναν άνθρωπο που σερνόταν κυριολεκτικά, σχεδόν ετοιμοθάνατο; Σε τί τους έφταιξε; Και όμως! αυτοί έκαναν σαν να είχαν μπροστά τους κάποιον τόσο τρομερό και επικίνδυνο άνθρωπο, που αν δεν χρησιμοποιούσαν κάθε είδους βίας, αυτός θα τους έλιωνε με τη δύναμη του.

Ο Κύριος πάντως σε κάποιο σημείο του ανηφορικού δρόμου προς τον Γολγοθά κατέρρευσε εντελώς. Και με διαταγή του Ρωμαίου αξιωματικού που ήταν επικεφαλής της συνοδευτικής φρουράς, έδωσε εντολή σε κάποιον δυναμωμένο τύπο, σχεδόν γίγαντα, τον Σίμωνα τον Κυρηναίο, να σηκώσει αυτός τον σταυρό του Κυρίου, ενώ ο Κύριος βρισκόταν μισολιπόθυμος στο οδόστρωμα.

Αλλά και πάλι, όταν σηκώθηκε με χίλια βάσανα για να περπατήσει, το μαστίγωμα δεν σταμάτησε.

Σημείωση: ΔΕΝ μαστιγώθηκε κανείς άλλος από τους άλλους δύο κατάδικους που κουβαλούσαν κι αυτοί σταυρό στους ώμους τους. Μαστιγωνόταν ΜΟΝΟ ο Κύριος!

Όταν έφτασε η στιγμή της Σταυρώσεως, ο Κύριος δεν είχε πλέον πολύ αίμα να τρέχει στις φλέβες του. Οι πόνοι που ένοιωθε ήταν τρομακτικοί και τα καρφιά των Ρωμαίων, ίσως και να μην τα ένοιωθε όταν μπήκαν στα χέρια του. Τα ένοιωσε όμως όταν σηκώθηκε ο Σταυρός και ο Κύριος κρεμόταν από αυτά. Αν δεν του είχαν δέσει τα χέρια από τους καρπούς, θα είχε πέσει από τον Σταυρό και πιθανότατα θα είχε πεθάνει τότε. Τα καρφιά τα πόδια του στήριζαν όλο το κορμί για να μπορούσε κάπως να αναπνέει.

Ήταν η κορύφωση του Πάθους Του…

Ο Κύριος, χωρίς πλέον ανεκτή ποσότητα αίματος να κυκλοφορεί στις φλέβες Του, μετά από σχεδόν μια ώρα (αρκετοί ερευνητές λένε πως ήταν μεγαλύτερο το διάστημα, αλλά υπάρχουν αρκετές αμφιβολίες ως προς αυτό) μετά τη Σταύρωση, είπε τη λέξη “Τετέλεσται” και παρέδωσε το πνεύμα, νικώντας τον Σατανά κατά κράτος. Σειρά είχε τώρα, ο ίδιος ο Άδης και οι ψυχές όπου είχαν εγκλωβιστεί από χιλιάδες χρόνια ως την ώρα του μαρτυρίου του Θεού και την νικηφόρα έκβαση Του.

Ο Σατανάς ΝΙΚΗΘΗΚΕ και το σχέδιο του κατέρρευσε

Όπως έχετε αντιληφθεί, αυτός που κινούσε τα νήματα σε αυτή την γεμάτη παράδοξα ιστορία, δεν ήταν άλλος από τον Σατανά.

Ο Σατανάς κυρίευσε πλήρως τον Καϊάφα και τους υποτακτικούς του, ούτως ώστε να στηθεί όλη αυτή η…άκρως τραγική περίσταση όσο γινόταν πιο βάρβαρη για τον Ιησού. Απόδειξη ότι ο Καϊάφας είχε χάσει αρκετές φορές τη ψυχραιμία του(αναίτια θα έλεγα) μέχρι να δει τον Χριστό σταυρωμένο. Συμπεριφερόταν σαν να …μην ήταν εκείνος, αλλά κάποιος …άλλος μέσα στο σαρκίο του. Και αυτό τεκμηριώνεται και από την επίπληξη που δέχτηκε από τον πεθερό του τον Άννα και τον καυγά που ακολούθησε μετά.

Ο Σατανάς ήταν αυτός που κατέλαβε και τους βασανιστές Ρωμαίους, όταν βασάνισαν τον Χριστό είτε με τα μαστίγια, είτε χωρίς αυτά. Η υπέρμετρη βία που χρησιμοποίησαν, ήταν πρωτόγνωρη. Και δεν ήταν μόνο οι Ρωμαίοι. Ήταν και η φρουρά του Ιερατείου του Ναού, που …υπερέβη τα εσκαμμένα.

Ο Σατανάς, όσο έβλεπε πως το μαρτύριο δεν λύγιζε τον Ιησού, …ανέβαζε το επίπεδο της βίας ακόμη περισσότερο. Ιδίως στο τρίτο στάδιο, δηλαδή στην πορεία για τον Γολγοθά με τον σταυρό στις πλάτες. Ένα στάδιο, που ο ακατανόμαστος ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΕ ότι ο Ιησούς θα το “έβγαζε”. Και πράγματι, δεν ήταν λίγες οι φορές που λύγιζε, αλλά μετά σηκωνόταν.

Κάθε άλλος άνθρωπος, δεν θα μπορούσε να το αντέξει. Ο Κύριος όμως, το άντεξε μέσω της υπερδύναμης που του πρόσφερε η Θεία Χάρη της Αυτοσυντήρησης.

Να υπογραμμίσω εδώ και κάτι άλλο, μια σημαντική λεπτομέρεια. Τους κατάδικους με τη ποινή της Σταύρωσης, οι Ρωμαίοι ΔΕΝ τους βασάνιζαν. Δεν τους χτυπούσαν, ούτε τους κακοποιούσαν, παρά τους έριχναν σε ένα μπουντρούμι όπου αυτοί απλά ανέμεναν το ξημέρωμα της ημέρας όπου θα σταυρώνονταν.

Και δεν τους πείραζαν, διότι τους…ήθελαν ακόμη δυναμωμένους για να τους φορτώσουν τον σταυρό του μαρτυρίου τους. Αλλιώς, θα έπρεπε να φορτωθούν οι ίδιοι οι στρατιώτες τους σταυρούς στους ώμους τους. Απόδειξη η περίπτωση του Βαραββά, που όταν αυτός βγήκε μπροστά στο πλήθος, για να μετρηθεί η αξία του αν θα πρέπει να απαλλαγεί αυτός ή ο Ιησούς, δεν είχε καμία απολύτως πληγή στο κορμί του κι ας είχε καταδικαστεί σε σταύρωση. Κανένα σημάδι βασανισμού ή αγρύπνιας ή τελος πάντων κάποιας κακουχίας.

Τον Κύριο όμως όχι απλά τον βασάνισαν μέχρι τέλους, αλλά και η ποιότητα του βασανιστηρίου ήταν τέτοια, που κανένα ανθρώπινο όν δεν θα άντεχε ΠΟΤΕ.

Να λοιπόν γιατί όλη αυτή η παράνοια υπό κανονικές συνθήκες δεν θα υπήρχε. Υπήρξε όμως, γιατί τα νήματα τα κινούσε ο ίδιος ο Σατανάς.

Η ήττα που υπέστη ο Σατανάς, ήταν και εξακολουθεί να είναι ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ. Έχασε ό,τι είχε κερδίσει μετά το Προπατορικό Αμάρτημα, δηλαδή την αιώνια καταδίκη του Ανθρώπου σε μια μεταθανάτια ζωή, που ήταν σύννομη με τον Θάνατο. Δεν ήταν η Κόλαση, όπως τη φανταζόμαστε σήμερα και που την αναλύουν με περισσή Χάρη οι Άγιοι Πατέρες, ήταν ο τόπος όπου οι ψυχές ήταν αιχμάλωτες στον Σατανά.

Ο Χριστός λοιπόν, έχοντας μόνο την πνευματική Του υπόσταση και αφού νίκησε τον Σατανά με την όλη πληρότητα του μαρτυρίου Του και τον έριξε στα πιο βαθιά τάρταρα, κατέβηκε στον Άδη και έγινε δεκτός ως Σωτήρας από όλες τις φυλακισμένες ψυχές. Οι Πύλες του Άδη ουσιαστικά άνοιξαν, όταν ο Ιησούς ψυθίρισε τη λέξη “Τετέλεσται”! Εκεί, τελείωσαν όλα για τον Σατανά και έμεινε μόνο το πότε θα παρέδιδε το Πνεύμα Του στα χέρια του Θεού. Κατόπιν, οι Πύλες άνοιξαν για να υποδεχθούν τον Σωτήρα του Κόσμου.

Ο Χριστός έμεινε εκεί για μία γήινη ημέρα, όπου δίδαξε και η διδασκαλία του έγινε αποδεκτή σχεδόν από όλους. Κι έτσι, μέσω των ανοικτών Πυλών, οι ψυχές πέταξαν ελεύθερες προς τον Ουρανό…

Στην ουσία, ο Κύριος αποκαθιστούσε μια μεγάλη αδικία. Στον Άδη κατέρχονταν όλοι οι ζώντες, δίκαιοι και άδικοι. Οι δίκαιοι, δεν μπορούσαν να γνωρίσουν τον Θεό. Κι αν υπήρχαν δεν μπορούσαν να αινούν πια τον Θεό, να ελπίζουν στην δικαιοσύνη Του, στην πιστότητά Του. Είναι αυτό που υπογραμμίζει ο Απόστολος Παύλος «Αλλ᾿ ἐβασίλευσεν ὁ θάνατος ἀπὸ ᾿Αδὰμ μέχρι Μωσέως καὶ ἐπὶ τοὺς μὴ ἁμαρτήσαντας» στην επιστολή του “Προς Ρωμαίους”.

Ο σταυρικός Του θάνατος και όλο το ΑΠΑΝΘΡΩΠΟ και ΖΟΦΕΡΟ Του μαρτύριο που έζησε, δεν ήταν τίποτε άλλο παρά…η συντριβή της κεφαλής του Σατανά, ο οποίος είχε σκλαβώσει δίκαιους και άδικους μέσα σε μια απέραντη, σκοτεινή και αιώνια φυλακή.

Αυτές τις ζοφερές μέρες που ζούμε, είναι στην ουσία η εκδίκηση του Σατανά, εναντίον του Χριστού που τον νίκησε. Ό,τι συνέβαινε εκείνη την εποχή, της επικράτησης δηλαδή του Άδη, ισχύει και τώρα.

Πέστε μου, όλοι εσείς πώς θα χαρακτηρίζατε τη ζωή σας; Θα τη λέγατε ως “μια ζωή ονειρεμένη” ή μήπως “μια ζωή που μοιάζει με Κόλαση”; Αν συμβαίνει το δεύτερο, τότε αυτός είναι ο νέος Άδης στον οποίο ζούμε. Μια ζωή…χωρίς ζωή, χωρίς χαρά, χωρίς ανάπαυση.

Μια ζωή μέσα στην αδικία, τη φτώχεια, το ψέμα, τον ζόφο, προδομένοι από τους χυδαίους ηγέτες μας που είναι υποχείρια του Σατανά και εγκαταλελειμμένοι ουσιαστικά από τον Θεό, επειδή ΕΜΕΙΣ τον εγκαταλείψαμε κι όχι ΑΥΤΟΣ ΕΜΑΣ.

Για να βγούμε λοιπόν από τον σημερινό Άδη, μία είναι η λύση: ΜΕΤΑΝΟΙΑ, προσευχή και επιστροφή στον Αναστημένο Θεό μας.

Αυτός που με το Πάθος Του νίκησε τον Άρχοντα του Σκότους, αν εμείς Τον επικαλεστούμε, μόνο με μια μικρή Του κίνηση, θα διαλύσει τον νέο Άδη και θα μας λυτρώσει από το καθημερινό μας μαρτύριο.

Εύχομαι σε όλους ολόθερμα ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ και ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΠΑΣΧΑ. Η ώρα της Λύτρωσης, είναι κοντά. Πολύ πιο κοντά απ’ ότι φαντάζεστε.

*Δαίμονες: Ονομασία όντων με διττή σημασία. Άλλοτε με αυτήν εννοούσαν οι αρχαίοι Έλληνες την θεϊκή ιδιότητα ενός ανθρώπου και άλλοτε την πονηρή, την μοχθηρή, την κακία. Στις αρχαίες τραγωδίες, κυρίως του Αισχύλου, η λέξη “δαίμονες” εμφανιζόταν ως κακά και ρυπαρά πνεύματα, αλλά στον Σοφοκλή το αντίθετο. Μετά την έλευση του Χριστιανισμού, οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας παγίωσαν στη λέξη αυτή την δεύτερη εκδοχή για την οποία χρησιμοποιούνταν παλιότερα, δηλαδή τα ρυπαρά πνεύματα που ακολουθούν το Διάβολο. Ο Άδης επίσης, κατά τον Όμηρο, δεν είχε ακόλουθους ημίθεους, όπως οι θεοί του Ολύμπου, αλλά…δαίμονες*(!) με τερατώδη μορφή, ακριβώς όπως τους περιγράφει και η Εκκλησία μας.

**Χάρη της Αυτοσυντήρησης: Τον όρο αυτόν τον ακούσαμε από τα χείλη του Σεβαστού Μητροπολίτη Λεμεσού Αθανάσιο, όταν μιλούσε σε μια εκπομπή του κυπριακού ΑΝΤ-1 για τον Άγιο Παΐσιο και το πώς εκείνος συντηρούνταν σχεδόν νηστικός και άγρυπνος για μέρες. Κατά τον Λεμεσού Αθανάσιο, επενέβαινε για την συντήρηση του η θεϊκή “Χάρη της Αυτοσυντήρησης”, που δίδεται απλόχερα από τον Θεό, για να αντέχει το ανθρώπινο σώμα σε σκληρή άσκηση. Ο ίδιος όρος ισχύει και για τον ίδιο τον Κύριο και ιδίως για την αντοχή Του στην πιο σκληρή και απάνθρωπη πορεία μαρτυρίου που υπέστη ποτέ ανθρώπινο όν.

“Καινή Διαθήκη” (Κατά Ματθαίον, Κατά Μάρκον, Κατά Λουκάν Ευαγγέλια, Πράξεις των Αποστόλων, Επιστολή Πέτρου)

“Ιατροδικαστική έκθεση για τον θάνατο του Ιησού“, Φίλιππος Κουτσάφτης, εκδ. “Ο Σωτήρ”, Αθήνα 1999

“Η Σταύρωση και ο Θάνατος του Ιησού Χριστού μέσα από τα μάτια ενός Ιατροδικαστή”, YouTube, https://www.youtube.com/watch?v=GI9E-gjC2WE

“Μάχες των Εβραίων”, Βιβλίο ΙΙΙ, Φλάβιος Ιώσηππος, “Εσοπτρον”, 1996

“Κατά Κέλσου” Βιβλίο ΙΙ, Ωριγένης, Early Christian Writings, Oxford, 1987

“Historical Jesus Theories“, Kirby Peter,  Early Christian Writings, Oxford, 1998 “Το απροσπέλαστο Μυστήριο τής προσευχής τού Ιησού Χριστού“, Πρωτοπρεσβύτερος π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος, απομαγνητοφωνημένη ομιλία, 2010

The post Η εις Άδου Κάθοδος – Πώς νικήθηκε ο Σατανάς και ο Θάνατος! appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Η λεγόμενη «γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου» δεν έχει τίποτα το αγνό, τίποτα το ιστορικά βάσιμο, τίποτα το πνευματικό. Έχει μόνο μοιχεία, ψεύδος, αγοραπωλησία, κατανάλωση και επίπεδο έρωτα που καταντάει “αγοραίος”

Η φιγούρα του “Άγιου Βαλεντίνου”, δεν είναι μόνο θολή και ασφαλώς αβέβαιη. Είναι πολλαπλώς κατασκευασμένη από τον παπισμό, για λογαριασμό κάποιων μεγαλεμπόρων του 20ού αιώνα και χρησιμοποιήθηκε ως φτηνό πολιτισμικό άλλοθι για να ντυθεί με χριστιανική βιτρίνα μια αρχαία παγανιστική τελετή, τα ρωμαϊκά Λουπερκάλια*, που δεν ήταν άλλα από τις διονυσιακές λατρείες των υπόλοιπων ελλαδιτών, δηλαδή των οργίων και της άκρατης σεξουαλικότητας.

Από εκεί ξεκίνησε το «θεμέλιο» της γιορτής, μια τεχνητή, επινοημένη επέτειος που δεν είχε ούτε μνήμη ούτε πίστη ούτε παράδοση. Μόνο σκοπό.

Ο παπισμός έκανε την αρχή, αλλά η πραγματική έκρηξη ήρθε όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες, ο κατεξοχήν εργαστηριακός χώρος της Παγκοσμιοποίησης, αναγνώρισαν στον κατασκευασμένο “Βαλεντίνο” ένα πολιτισμικό όπλο.

Η αγάπη μετατράπηκε σε προϊόν, ο έρωτας σε δώρο-πακέτο, η σχέση σε «υποχρέωση αγοράς» και πάει λέγοντας. Κάθε 14 Φεβρουαρίου, ο άνθρωπος διδάσκεται ότι αν δεν καταναλώσει, δεν αγαπά. Ότι το συναίσθημα πρέπει να επιβεβαιωθεί με αποδείξεις ταμείου. Ότι η σχέση θέλει σκηνοθεσία, όχι αλήθεια.

Κι έτσι γεννήθηκε η «γιορτή»: Ενα καταναλωτικό ευαγγέλιο που οι εταιρίες προώθησαν με την ίδια θέρμη που προωθεί ένας ιεραπόστολος το δόγμα του.

Εκατομμύρια διαφημίσεις, στρατιές marketeers, ολόκληρη η βιομηχανία lifestyle στήθηκε πάνω σε μια μέρα που δεν έχει τίποτε να πει, αλλά έχει πολλά να πουλήσει.

Και πίσω από όλα αυτά, η γνωστή δυτική λογική: “αποδυνάμωσε το βάθος, αντικατάστησέ το με εντύπωση. Διώξε την ευθύνη, ντύσε την επιπολαιότητα με ροζ καρδούλες. Χαλάρωσε τον άνθρωπο, κάν’ τον ελαφρύ, κάν’ τον εύκολο“. Η Νέα Τάξη που εξελισσόταν τότε πάντα βάσει σχεδίου, δεν θέλει δεσμευμένους πραγματικά από έρωτα και αγάπη. Θέλει διαθέσιμους. Γιατί ο αληθινός έρωτας είναι πραγματικά μια τεράστια δύναμη, η οποία κινεί βουνά. Μέχρι και πολέμους μπορεί να παράξει. Τόσο μεγάλη δυναμική έχει. Κι αυτό ακριβώς θέλει να καταστρέψει με κάθε μέσο και κάθε τρόπο.

Το είδαμε στο αποκρουστικό και άκρως δυστοπικό περιβάλλον του Όργουελ στο “1984”, όπου ο έρωτας ήταν απαγορευμένος και τιμωρούνταν με πολύχρονη φυλάκιση. Το είδαμε και στον “Θαυμαστό Καινούργιο Κόσμο” του Χάξλεϋ, όπου ο έρωτας ως συναίσθημα απαγορεύεται, ενώ προωθείται ως καθημερινότητα μόνο το σεξ και πάντα με διαφορετικό σύντροφο. Και η ύπουλη Νεοταξία, όπως είναι γνωστό, αντιγράφει κατά γράμμα τους δύο αυτούς μεγάλους διανοητές.

Και εκεί βρίσκεται η ουσία. Η «γιορτή του Βαλεντίνου» προωθήθηκε λυσσαλέα από τη νεοταξική Δύση όχι επειδή αγαπά τον έρωτα, αλλά επειδή μισεί την οικογένεια. Ο γάμος, ως θεσμός σταθερότητας και ευθύνης, τους χαλάει τα σχέδια. Η αγάπη, όταν έχει ρίζα, βάθος και διάρκεια, δεν χειραγωγείται εύκολα. Η σχέση που στηρίζεται στη θυσία και όχι στο θέαμα δεν αγοράζει την ψευδαίσθηση της ευτυχίας σε χαρτοσακούλες.

Για τη Νέα Τάξη, ο έρωτας δεν πρέπει να ενώνει. Πρέπει να διασκεδάζει. Να γίνεται χαριτωμένη τελετουργία μιας μέρας, όχι θεμέλιο ζωής.

Ο ερωτευμένος είναι πιθανός σύζυγος, άρα πιθανός γονιός, άρα πιθανός φορέας παράδοσης, πίστης και σταθερών αξιών. Κι αυτό είναι εφιάλτης για ένα σύστημα που θέλει άτομα με ρευστή ταυτότητα, χωρίς ρίζες, χωρίς μνήμη, χωρίς οικογένεια.

Γι’ αυτό και προωθήθηκε τόσο επιθετικά αυτή η «γιορτή». Επειδή αποδομεί τη σοβαρότητα της σχέσης, γελοιοποιεί το μυστήριο της αγάπης και το αντικαθιστά με μια καλοστημένη τελετή καταναλωτισμού. Την ίδια στιγμή, ο δυτικός άνθρωπος πιστεύει πως «γιορτάζει τον έρωτα», ενώ στην πραγματικότητα γιορτάζει την πλήρη παράδοσή του σε ένα σύστημα που του λέει πότε θα αισθανθεί, πώς θα αισθανθεί και –κυρίως– τι πρέπει να αγοράσει για να αισθανθεί.

Ο «Βαλεντίνος» δεν είναι γιορτή, είναι εργαλείο. Ένα από τα πολλά που χρησιμοποιεί η Παγκοσμιοποίηση για να μετατρέψει τον άνθρωπο από πρόσωπο σε καταναλωτή και την αγάπη από σχέση σε εμπορικό γεγονός.

Και ο Έλληνας, που στον έρωτα έμαθε να γράφει ποιήματα, να στήνει σπίτια, να γεννά οικογένειες, να δημιουργεί γενιές, δεν έχει καμία δουλειά με τέτοια σκουπίδια.

Η μοιχεία, υμνείται από τον “Βαλεντίνο” σκανδαλωδώς

Η ηθικά βρώμικη αυτή γιορτή, όπως είναι φυσικό, δεν διαχωρίζει αν ο έρωτας είναι αληθινός, συζυγικός ή απλά συντροφικός. Υμνεί ακόμη και τους “παράνομους” έρωτες, διατυμπανίζοντας πως “το παρανομο, είναι πάντα πιο γλυκό”.

Οι “Βαλεντίνοι”, όχι μόνο αποδέχονται λοιπόν τους μοιχούς, αλλά ούτε καν ξεχωρίζουν αν ο έρωτας τους είναι…νόμιμος ή παράνομος. Έρωτας να είναι κι ό,τι νά ‘ναι. Κι όταν λένε “έρωτας”, εννοούν τον κοινό πόθο και την σεξουαλική πράξη σε όλα τα επίπεδα της.

Οι ίδιες “φλογερές” φωτογραφίες υπάρχουν σε όλα σε sex shop όπου την ημερά αυτή κάνουν χρυσές δουλειές καθώς και σε όλα τα ξενοδοχεία ημιδιαμονής, όπου βεβαίως κυριαρχεί το …κόκκινο φως του πόθου παντού. Οπου κι αυτά τα “ξενοδοχεία” κάνουν επίσης χρυσές δουλειές τις μέρες αυτές.

Και μιας και πιάσαμε το…θέμα της μοιχείας, ας τη δούμε λιγάκι και πιο…ιστορικά.

Η μοιχεία στον ελληνικό κόσμο ήταν πάντα ένας καθρέφτης που δείχνει κάθε φορά ποια κοινωνία έχουμε μπροστά μας.

Από τις αρχαίες πόλεις μέχρι τα παλάτια της Ρωμανίας και από τα αστυνομικά δελτία της δεκαετίας του ’60 μέχρι τις «προοδευτικές» σφραγίδες της Αλλαγής, το ίδιο ερώτημα αιωρείται: Ποιος έχει δικαίωμα να εισβάλλει στη συζυγική πίστη και ποιος τελικά τιμωρείται. Ο ένοχος ή η κοινωνία που ανεχόταν την υποκρισία;

Στην Αθήνα της κλασικής εποχής, η μοιχεία θεωρούνταν εκ θεμελίων απειλή της οικογένειας. Ήταν έγκλημα, όχι απλή απρέπεια. Οι νόμοι του Δράκοντα (δρακόντιοι νόμοι) έδιναν στον σύζυγο δικαιώματα ολοκληρωτικής τιμωρίας, ενώ ο Σόλων πρόσθεσε εκείνο το τριμερές φοβερό δικαίωμα: θάνατος, ευνουχισμός ή εξαγορά ζωής.

Η αρχαία κοινωνία δεν αστειευόταν. Ο μοιχός στιγματιζόταν με ποινές που έδιναν περισσότερο βάρος στον δημόσιο εξευτελισμό παρά στη σωματική βλάβη. Η περιβόητη ραφανίδωσις, το κούρεμα «μοιχόν», τα μοιχάγρια, η αποπομπή της γυναίκας από την οικία και τις θρησκευτικές τελετές κλπ. έδιναν ένα μήνυμα που ήταν ξεκάθαρο: Η προδοσία της εστίας δεν συγχωρείται.

Ο ελληνικός κόσμος όμως δεν τελειώνει στην Αθήνα. Η συνέχεια είναι η Ρωμανία, η τρισένδοξη Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Ελληνικού Έθνους, το κράτος όπου η αρχαία παράδοση συντήκεται με την ορθόδοξη θεολογία, δημιουργώντας μια νέα αντίληψη για την ανθρώπινη πράξη.

Εκεί η μοιχεία έπαψε να είναι απλώς κοινωνική ύβρις. Έγινε πρωτίστως αμαρτία, πράξη που τραυματίζει όχι μόνο τον γάμο, αλλά και τη σχέση του ανθρώπου με τον Θεό. Οι νόμοι της Ρωμανίας, από τους Νομοκάνονες** έως τις διατάξεις των Μακεδόνων αυτοκρατόρων, αντιμετώπισαν την μοιχεία ως σοβαρή παραβίαση του μυστηρίου του γάμου. Ο μοιχός μπορούσε να χάσει περιουσιακά δικαιώματα, κοινωνική θέση και νομική προστασία.

Η μοιχαλίδα αποβαλλόταν από τον συζυγικό οίκο και στερούνταν δικαιώματα, ενώ η Εκκλησία επέβαλε αυστηρές επιτιμίες που μπορούσαν να φτάνουν μέχρι πολυετή αποχή από τα μυστήρια.

Η Ρωμανία, παρά τον κοσμοπολίτικο χαρακτήρα της, δεν έπαιζε με αυτά. Ο Ιουστινιανός κωδικοποίησε με σιδερένιο ύφος την ανάγκη προστασίας της οικογενειακής τάξης στις Νεαρές του, ενώ αργότερα, στον δέκατο αιώνα, ο Λέων ΣΤ’ ο Σοφός επανέφερε το αυστηρό πλαίσιο και έδινε στον άρχοντα το δικαίωμα της δημόσιας τιμωρίας όταν η μοιχεία προκαλούσε κοινωνικό σκάνδαλο.

Η κοινωνία της Ρωμανίας, όσο λαμπρή και αστική κι αν υπήρξε, δεν συγχωρούσε τη διάλυση του γάμου. Δεν εννοούσε την ελευθερία ως ατομική αυθαιρεσία αλλά ως ενταγμένη σχέση, δεσμευμένη στην κοινότητα και στον Θεό.

Και έτσι η τιμωρία της μοιχείας, από την αρχαία ύβρη πέρασε στη βυζαντινή «νόσο της ψυχής». Το σώμα μπορεί να τιμωρείται, αλλά το ήθος είναι αυτό που κρίνεται. Η Ρωμανία άφησε πίσω της το στοιχείο του ωμού εξευτελισμού, όχι όμως την αυστηρότητα απέναντι στην παράβαση.

Με τη σύσταση του νεοελληνικού κράτους, η κοινωνία κληρονόμησε από τον ευρωπαϊκό νομικό ορθολογισμό την ποινικοποίηση της μοιχείας.

Από τη Βαυαροκρατία έως τον Ποινικό Κώδικα του 1950, το αδίκημα ήταν πλημμέλημα που οδηγούσε σε έναν χρόνο φυλάκιση ή και λιγότερο πολλές φορές. Η δίωξη όμως απαιτούσε έγκληση του παθόντος και κυρίως επ’ αυτοφώρω σύλληψη.

Εκεί η ελληνική πραγματικότητα έβαλε τη δική της σφραγίδα. Οι ιδιωτικοί ντεντέκτιβ του μεσοπολέμου και της δεκαετίας του ’50 έγιναν παράλληλο «σώμα ασφαλείας», υπεύθυνο για την ανακάλυψη των παρανόμων ερώτων.

Η εικόνα είναι σχεδόν κινηματογραφική: Ντεντέκτιβ να ανοίγουν με φόρα την πόρτα, φωτογραφίες να αστράφτουν, σεντόνια να χρησιμοποιούνται ως «επίσημο τεκμήριο» και η αστυνομία να παραλαμβάνει τους δράστες ημίγυμνους για το τμήμα.

Ήταν μια Ελλάδα που λάτρευε την ηθική αυστηρότητα αλλά και το κουτσομπολιό, μια κοινωνία έτοιμη να δικάσει με τις εφημερίδες πριν ακόμα μιλήσουν τα δικαστήρια. Η διαπόμπευση ήταν συχνά πιο βαριά από την ίδια την ποινή.

Στον τύπο των δεκαετιών ’50 και ’60, οι ιστορίες μοιχείας γίνονταν πρωτοσέλιδα, με λεπτομέρειες που σήμερα θα θεωρούνταν εξευτελιστικές. Η κοινωνία ήθελε να βλέπει τους παραβάτες. Ήθελε να επιβεβαιώνει πως η ηθική της τάξη δεν ανεχόταν προδοσίες.

Ήταν η τελευταία μορφή μιας παλιάς αντίληψης που κρατούσε από την αρχαιότητα και τη Ρωμανία: η εστία, ο γάμος, η οικογενειακή συνέχεια αποτελούν πυρήνα του πολιτισμού.

Η τομή του 1982 ήταν η οριστική ρήξη. Η κυβέρνηση Παπανδρέου αποποινικοποίησε τη μοιχεία και το 1983 την απεξάρτησε από την έννοια του αυτοδίκαιου διαζυγίου.

Η Εκκλησία βεβαίως αντέδρασε δυναμικά, κυρίως από τον Μητροπολίτη Φλωρίνης, θερμό αγωνιστή του Χριστού προειδοποιώντας ότι «κλονίζονται τα θεμέλια της οικογένειας». Η κοινωνία όμως, κουρασμένη από μια δεκαετία καταπιεσμένων ρόλων, φάνηκε έτοιμη να δεχθεί μια νέα πραγματικότητα όπου η ιδιωτική ζωή δεν ρυθμίζεται από το Ποινικό Δίκαιο.

Έτσι, από τον Δράκοντα και τον Σόλωνα, στους Νομοκάνονες της Ρωμανίας και από τους ντεντέκτιβ των ’60s έως τους νομοθέτες της Αλλαγής, η μοιχεία έπαψε να είναι κρατικό αδίκημα και μετατράπηκε σε ζήτημα προσωπικής κρίσης. Η κοινωνική καταδίκη υπάρχει ακόμη, αλλά δεν συνοδεύεται από χειροπέδες ούτε από σεντόνια σε κοινή θέα.

Κάτι όμως μένει σταθερό μέσα στους αιώνες: Η μοιχεία, είτε ως ύβρις είτε ως αμαρτία είτε ως κοινωνικό σκάνδαλο, φωτίζει κάθε φορά την πραγματική ποιότητα της κοινωνίας που την περιβάλλει. Δείχνει πώς αντιλαμβανόμαστε την ελευθερία, την ευθύνη, τον γάμο και, τελικά, τον ίδιο τον άνθρωπο.

Εν κατακλείδι – Γιατί αποποινικοποιήθηκε η μοιχεία και τι ρόλο παίζει σε αυτήν η “Γιορτή των Ερωτευμένων”

Η αποποινικοποίηση της μοιχείας στην Ελλάδα δεν ήταν ένα μεμονωμένο γεγονός. Ήταν μέρος μιας ολόκληρης γεωπολιτικής αλυσίδας, ενός σχεδίου που απλώθηκε σε όλο τον δυτικό κόσμο από τα μέσα του 20ού αιώνα.

Γιατί η Νέα Τάξη δεν περιορίστηκε ποτέ στη διαχείριση οικονομιών ή στην επιβολή πολιτικών δογμάτων. Γνώριζε από πολύ νωρίς ότι η αληθινή ισχύς δεν βρίσκεται στα κοινοβούλια, αλλά στο κύτταρο από το οποίο ξεκινούν όλα: Την οικογένεια.

Εκεί διαμορφώνεται η ταυτότητα, η πίστη, ο χαρακτήρας, ο δεσμός με την παράδοση. Όσο αυτή η μονάδα παραμένει όρθια, ο λαός παραμένει απρόβλεπτος και ανεξέλεγκτος.

Η σεξουαλική επανάσταση της δεκαετίας του ’60 η οποία συνοδεύτηκε με την άκρως αιρετική και επαίσχυντη «Γιορτή των Ερωτευμένων» δεν ήταν «καπρίτσιο εποχής». Ήταν η πρώτη μεγάλη επιχείρηση κοινωνικής μηχανικής των αμερικανικών ιδρυμάτων, των πανεπιστημιακών think tanks, των ευρωπαϊκών μεταπολεμικών ελίτ και των υπερεθνικών δομών.

Το σύνθημα ήταν η απελευθέρωση, αλλά ο στόχος ήταν η ρευστοποίηση των θεσμών.

Η μοιχεία, ο γάμος, η σταθερότητα της σχέσης, όλα όσα για αιώνες προστάτευαν τον άνθρωπο από την αποξένωση, έπρεπε να αντιμετωπιστούν ως «αναχρονιστικά». Και μαζί με αυτά, ολόκληρη η ηθική που συγκρατούσε την κοινωνία.

Η οικογένεια της Ρωμανίας, που άντεξε χίλια χρόνια επειδή στηριζόταν στην αγάπη ως ευθύνη και όχι ως κατανάλωση, ήταν για τους νεοταξικούς στρατηγιστές το απόλυτο εμπόδιο.

Ήταν η δομή που δεν μπορούσες να διαλύσεις με νόμους, μόνο με διαβρωτικές ιδέες.

Η Δύση της μεταπολεμικής περιόδου έφερε αυτό το σχέδιο στην εργοστασιακή της ρύθμιση: Ηδονισμός, ατομισμός, συναισθηματική ελαφρότητα και μια πολιτισμική κουλτούρα που ενίσχυε την πρόχειρη σχέση και αποδυνάμωνε τη μονιμότητα.

Στην Ελλάδα, η ποινικοποίηση της μοιχείας δεν ήταν ένα απλό νομικό κατάλοιπο αρχαϊσμού. Ήταν ο τελευταίος θεσμικός φραγμός που διατηρούσε την οικογένεια ως κάτι πιο ιερό από ένα συμβόλαιο.

Το ελληνικό σπίτι, όσο κι αν άλλαζε, διατηρούσε ακόμη μια ρωμαίικη μνήμη, ότι δηλαδή ο γάμος ή απλά η αληθινή ερωτική σχέση που οδηγεί στο γάμο, δεν είναι κατασκεύασμα του κράτους, αλλά πνευματικός δεσμός με ευθύνες και όρια. Αυτό έπρεπε να σπάσει. Δεν ήταν «προοδευτισμός», ήταν στοχευμένη εξουδετέρωση της κοινωνικής συνοχής.

Η αποποινικοποίηση του 1982 ευθυγραμμίστηκε πλήρως με τη δυτική πολιτισμική στρατηγική κατακερματισμού. Ήταν η στιγμή που η ελληνική κοινωνία εντάχθηκε, θέλοντας και μη, στη νέα παγκόσμια κουλτούρα της αποδόμησης. Η πλήρης χειραφέτηση της γυναίκας, όχι ως ελευθερία αλλά ως εργαλείο αποδέσμευσης από την οικογένεια, η μετατροπή του γάμου σε ευμετάβλητο θεσμό, η εξασθένιση του ηθικού κύρους της κοινότητας, όλα αυτά συνδυάστηκαν σε ένα περιβάλλον όπου το σπίτι έμενε χωρίς άμυνες.

Κι όταν μια κοινωνία μένει χωρίς άμυνες, η Παγκοσμιοποίηση των σατανιστών – καμπαλιστών, βρίσκει έδαφος. Γιατί άνθρωποι χωρίς ρίζες είναι άνθρωποι πειθήνιοι.

Η “Γιορτή των Ερωτευμένων” δεν ξεχώριζε ποιοί απ αυτούς ήταν παντρεμένοι, δεσμευμένοι με τα ιερά δεσμά του Γάμου ή απλώς…εραστές. Ήταν και εξακολουθούν να είναι ο απόλυτα σαρκικός πολτός χωρίς καμμιά αίσθηση θεϊκής μέριμνας. Ο “Βαλεντανισμός” είχε τα χωνευτήρια στο να τους ρουφά όλους ανεξαιρέτως, δίνοντας παράλληλα και μια ψεύτικη και απατηλή αίσθηση ότι εκείνη την ώρα που συνευρίσκονται ερωτικά, ο …Άγιος του …Θεού τους είχε υπό την…προστασία του!

Άνθρωποι χωρίς σταθερές είναι άνθρωποι που καταναλώνουν χωρίς όριο, που ψηφίζουν χωρίς γνώμονα, που παραδίδονται χωρίς να το αντιλαμβάνονται.

Η οικογένεια ήταν πάντα το τελευταίο εμπόδιο. Και η κατάργηση των ποινών της μοιχείας ήταν ο μοχλός που επέτρεψε στο οικοδόμημα να αρχίσει να τρίζει.

Από τότε, αρκούσε μια σπίθα για να καεί το σπίτι. Όχι λόγω της μοιχείας απλά, αλλά επειδή η κοινωνία δεν είχε πια δομικές δικλείδες ασφαλείας. Η Νέα Τάξη δεν ήθελε να προστατεύσει την ατομική ζωή. Ήθελε να απομονώσει το άτομο, να αποδυναμώσει τον οίκο, να σπάσει τον κρίκο της παράδοσης. Και όταν ο τελευταίος αυτός κρίκος έσπασε, άνοιξε ο δρόμος για τον ολοκληρωτισμό που ζούμε σήμερα. Τον ψηφιακό, τον βιοπολιτικό, τον πολιτισμικό.

Έτσι, η μοιχεία παύει πλέον να είναι απλώς ένα κοινωνικό φαινόμενο. Είναι ιστορικός δείκτης. Όσο πιο εύκολα η κοινωνία την ανέχεται, τόσο πιο αποδυναμωμένη είναι. Κι όσο πιο αποδυναμωμένη η οικογένεια, τόσο πιο ισχυρή η Νέα Τάξη.

Κι όσο γιορτάζεται ένας ανύπαρκτος άγιος, ένα φάντασμα του ίδιου του Σατανά, ως γιορτή ερωτευμένων πάσης φύσεως, τόσο περισσότερο το σεξ θεοποιείται, καθώς και όλες οι ομαλές οι ανώμαλες μορφές του…

Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

*Λουπερκάλια Μια από τις παλαιότερες ελληνορωμαϊκές γιορτές που τελούνταν κάθε χρόνο προς τιμήν του Λούπερκους (Lupercus, αντίστοιχος του θεού Διόνυσου), πρώιμου θεού της γονιμότητας στη ρωμαϊκή μυθολογία. Τα Λουπερκάλια γιορτάζονταν σε πολλές πόλεις της Ιταλίας και της Γαλατίας, με την ίδια ακρίβεια και την ίδια ποιότητα που γιόρταζαν οι υπόλοιποι Έλληνες του ελλαδικού χώρου, δηλαδή με όργια, φαγοπότι μέχρι τελικής πτώσεως και λατρείες του ανδρικού φαλλού (γονιμότητα). Απαγορεύτηκαν το 494 μ.Χ. από τον Πάπα και πολύ μεταγενέστερα, στα μέσα του 20ού αιώνα, έρχεται ο “Αγιος Βαλεντίνος” ως άλλος Λούπερκος για να δημιουργηθεί μια νέα γιορτή, η “Γιορτή των Ερωτευμένων”

**Νομοκάνονες Συλλογή εκκλησιαστικών κανόνων ή διαφόρων νόμων και (Ρωμαϊκών/Βυζαντινών) αυτοκρατορικών διαταγμάτων που αφορούν την Εκκλησία

ΠΗΓΗ Στύλος Ορθοδοξίας

The post Γιορτή των…ερωτευμένων; Ποιων ερωτευμένων άραγε; appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Τί τὰ ἤθελες τώρα Εὐρώπη τὰ φθηνότερα ἴσως εἴδη, τὰ ἐμπορεύματα, τὰ προϊόντα καὶ τὰ τρόφιμα ἀπὸ τὶς χῶρες-μέλη τῆς Μερκοσούρ, τὰ ὁποῖα εἶναι γεμάτα ἀπὸ νομίμως χρησιμοποιούμενα ἐκεῖ δηλητηριώδη φυτοφάρμακα, τοξίνες, κλπ; Δὲν σοῦ ἔφταναν ἄραγε τὰ τόσα καὶ τόσα δηλητήρια ποὺ ἤδη ἀρρωσταίνουν καὶ σκοτώνουν τοὺς πολίτες σου, ἡ συμφωνία μὲ τὴ Mercosur σοῦ ἔλειπε ἐπιπροσθέτως ἐτοῦτα τὰ χρόνια; Δὲν βλέπετε εὐρωπαῖοι ἡγέτες, ἀνάμεσα στὰ ἄλλα, τὴν αὐξανόμενη ὑπερθνησιμότητα καὶ τοὺς τοῦρμπο καρκίνους ποὺ θερίζουν τοὺς πολίτες ποὺ σᾶς ἐξέλεξαν;

Μετὰ ἀπὸ 25 χρόνια διαπραγματεύσεων, καλοπροαίρετα καχύποπτος ἐρωτῶ τοὺς ἡγέτες τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης: Γιατί ἔκλεισε τώρα ἄραγε ἡ συμφωνία μὲ τὴν Κοινὴ Ἀγορὰ τῆς Νότιας Ἀμερικῆς καὶ ὄχι πρὶν ἀπὸ 5 χρόνια ἢ ἴσως μετὰ ἀπὸ 3 χρόνια, γιὰ παράδειγμα; Καὶ ἐνῶ τώρα βρίσκεται σὲ ἐξέλιξη ὁ Τρίτος Γενικὸς Πόλεμος, γιατί ἐσεῖς οἱ ἐκλεγμένοι καὶ μπροστινοὶ ἡγέτες-πιόνια τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης σπεύσατε νὰ κλείσετε μία συμφωνία μὲ τὴ Μερκοσούρ; Γιατί αὐτὴ ἄραγε ἡ ἐξόχως ὕποπτη συγκυριακὴ πρεμούρα;

Καὶ γιατί ἐσεῖς οἱ κυβερνῶντες καὶ μεγάλο-ἀνδρείκελα τῆς βαθιᾶς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης μᾶς παρουσιάζεται μόνο τὰ γενικότερα θετικὰ καὶ τὰ ἀρνητικὰ σημεῖα τῆς ἐν λόγω συμφωνίας, ἐνῶ δὲν λέτε οὔτε κἄν μία λέξη γιὰ τὰ νέα, τὰ ἰσχυρὰ καὶ τὰ ἐπιπρόσθετα δηλητήρια ποὺ θὰ μποῦν στὰ σώματα τῶν Εὐρωπαίων πολιτῶν, μέσω τῶν φυτοφαρμάκων, τῶν τοξινῶν, τῶν ὁρμονῶν, κλπ; Δὲν σᾶς νοιάζει ἐὰν οἱ πολίτες ποὺ σᾶς ψήφισαν θὰ ταΐζουν τὰ παιδιά τους μὲ ἐπιπρόσθετα χημικὰ φαρμάκια καὶ μὲ νέες ἑκατοντάδες δηλητήρια καὶ τοξίνες;

Βαθιὰ Εὐρώπη, ὑποχείριο τῆς Πενταρχίας τοῦ σκότους καὶ τῶν σκοτεινῶν στοῶν, γιατί ψεύδεσαι καὶ πάλι καὶ ἐκ νέου καὶ μάλιστα καὶ θανάσιμα; Γιατί δὲν λὲς τὴν ἀλήθεια ἢ ὅτι ἡ δική σου συμφωνία μὲ τὶς χῶρες μέλη τῆς Μερκοσοὺρ ἔγινε κυρίως γιὰ νὰ ἐξάγουν τὰ ἐπιπρόσθετα φυτοφάρμακα καὶ τὰ ἄλλα χημικὰ δηλητήρια καὶ τὶς μολυσματικὲς τοξίνες στοὺς κατοίκους σου; Σκοτεινὴ Εὐρώπη καὶ ὑπερπολύτιμο ὑποχείριο τῶν μυστικῶν ἑταιρειῶν, γιατί ψεύδεσαι καὶ συνεχίζεις νὰ ἀρρωσταίνεις καὶ νὰ σκοτώνεις μὲ αὐξητικοὺς ρυθμούς, μεθόδους καὶ τρόπους τοὺς πολίτες ποὺ σὲ ἐμπιστεύτηκαν;

Γηραιὰ Ἤπειρε, βαρυπολύτιμο ὑποζύγιο καὶ μέγα πιόνι τῶν Ἑβραῖο σιωνιστῶν, γιατί μιλᾶς δόλια, ἐπιφανειακὰ καὶ παραπλανητικὰ καὶ μόνο γιὰ τὰ χρηματοοικονομικὰ ὀφέλη, ἐνῶ ταυτόχρονα κρύβεις τὶς γιγάντιες καὶ θανάσιμες ἐπιπτώσεις τῆς συμφωνίας μὲ τὸ νοτιοαμερικανικὸ ἐμπορικὸ μπλόκ; Βαθιὰ Εὐρώπη καὶ ἀνδρείκελο τῶν κοσμοκρατόρων Ρότσιλντ, γιατί θάβεις καὶ συσκοτίζεις τὴ μία καὶ τὴ μόνη σημαντικὴ πτυχὴ καὶ ὑπέρτατο σκοπὸ τῆς συμφωνίας μὲ τὴ Ἕνωση τῆς Νότιας Ἀμερικῆς, ποὺ εἶναι νὰ αὐξηθεῖ ἔτι ὁ προγραμματισμένος παγκόσμιος ἀποπληθυσμός;

Ἄχ, ἐπινοητική, σκλαβωμένη, πανούργα, ἑτοιμοθάνατη καὶ βαθυσκότεινη Εὐρώπη, ἤδη πέρασες στοὺς ἐν ἀγνοία τελοῦντες κατοίκους σου, δόλια, ἐπίβουλα, πρόστυχα, πανηγυρικὰ καὶ σατανικῶς πονηρά, τὸ ψευδὲς μήνυμα: Ὅτι τὸ θέμα τῆς συμφωνίας μὲ τὶς χῶρες τῆς Ἕνωσης τῆς Νότιας Ἀμερικῆς εἶναι κυρίως ζήτημα γενικῆς αὔξησης τοῦ βιοτικοῦ τους ἐπιπέδου καὶ ὅτι εἶναι πρωτίστως μία συμφωνία ποὺ ὁδηγεῖ μὲ βεβαιότητα σὲ μία καλύτερη καὶ πολὺ πιὸ ποιοτικὴ ζωὴ τὸν Εὐρωπαῖο πολίτη.

Καὶ ἔτσι ὅπως κάνετε συστηματικὰ Εὐρωπαῖοι ἡγέτες καὶ πιόνια τοῦ βαθέους κράτους τῶν γενοκτόνων διεθνιστῶν μετὰ τὸν πρῶτο πανευρωπαϊκὸ καὶ παγκόσμιο ἐγκλεισμό, τὸν Μάρτιο τοῦ 2021, ἤδη γιὰ μία ἀκόμη φορὰ βάλατε μπροστὰ τὶς ἐξαγορασμένες ντουντοῦκες σας, τὶς μισθωμένες πέννες σας, τοὺς ἄσχετους καὶ τοὺς μυημένους ἀναλυτές σας, τοὺς ἡμιμαθεῖς δημοσιογράφους καὶ τὰ διεθνῆ καὶ τὰ τοπικὰ συστηματικὰ ΜΜΕξαπάτησης νὰ λένε καὶ νὰ γράφουν ὅτι ἔρχονται τάχα ἢ δῆθεν ἀκόμη καλύτερες μέρες γιὰ τοὺς Εὐρωπαίους πολίτες.

Λέτε γιὰ καλύτερες μέρες, ἐνῶ ἀντιθέτως εἴμαστε πολὺ κοντὰ στὸ νὰ μετατραπεῖ ἡ Εὐρώπη καὶ ὅλος ὁ κόσμος σὲ ἀτέλειωτα χαλάσματα, σὲ παράγκες, σὲ παραπήγματα καὶ σὲ ἀπέραντα ἐρείπια-χλοοτάπητες, ὅπου ἀνάμεσά τους θὰ κράζουν τὰ μαυροπούλια καὶ οἱ ἐναπομείναντες ἄνθρωποι θὰ περπατοῦν πολλὲς ὧρες νὰ συναντήσουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον. Μιλᾶτε γιὰ καλύτερες μέρες, ἐνῶ καὶ ἡ νέα συμφωνία Εὐρώπης-Μερκοσούρ, μὲ τὰ νέα ἐπιπρόσθετα δηλητήρια, τὶς τοξίνες, κλπ, εἶναι καὶ αὐτὴ μία ἀκόμη μεγάλο-ψηφίδα στὸν παγκόσμιο χάρτη τῆς προσχεδιασμένης ἐπερχόμενης εὐγονικῆς.

Καὶ τὸ πλέον μακάβριο καὶ τὸ πλέον τραγικό: Ἐνῶ οἱ σιωνιστὲς μεσσιανιστὲς Ἑβραῖοι εἶναι κοντὰ στὸ νὰ ἐξαναγκάσουν μονόδρομα καὶ ἀναπόδραστα τοὺς μπροστινούς τους ἡγέτες καὶ παρένθετα ἀνδρείκελα νὰ πατήσουν τὰ «κόκκινα κουμπιὰ» τοῦ ἐπίγειου ἀρμαγεδδώνα, ἀπὸ τὴν ἄλλη, οἱ διάσημοι Εὐρωπαῖοι ἡγέτες-μαριονέτες καὶ τὰ συστημικὰ ΜΜΕξόντωσης διαφημίζουν, διαλαλοῦν καὶ μᾶς δίνουν χαρὰ γιὰ τὰ καλὰ νέα ποὺ ἀπορρέουν καὶ ἔρχονται ἀπὸ τὴ συμφωνία τῆς ΕΕ μὲ τὴ Μερκοσούρ. Ἄχ, Εὐρώπη!

Ἡ Μερκοσοὺρ εἶναι ἡ Κοινὴ Ἀγορὰ τοῦ Νότου τῆς ἠπείρου τῆς Ἀμερικῆς. Ἱδρύθηκε τὸ 1991 μὲ τὴ Συνθήκη τῆς Ἀσουνσιὸν (πρωτεύουσα τῆς Παραγουάης) καὶ τὸ Πρωτόκολλο τοῦ Ὄρου Πρέτου (πόλη τῆς Βραζιλίας), τὸ 1994. Τὸ ἐν λόγω νοτιοαμερικανικὸ ἐμπορικὸ μπλὸκ περιλαμβάνει τὴν Ἀργεντινή, τὴ Βραζιλία, τὴ Βολιβία, τὴν Παραγουάη καὶ τὴν Οὐρουγουάη. Ἡ Βενεζουέλα εἶναι πλῆρες μέλος, ἀλλὰ ἡ ἰδιότητά της ἔχει ἀνασταλεῖ ἀπὸ τὸν Δεκέμβριο τοῦ 2016. Συνδεδεμένες χῶρες εἶναι: Ἡ Χιλή, ἡ Κολομβία, ὁ Ἰσημερινός, ἡ Γουιάνα, τὸ Περοὺ καὶ τὸ Σουρινάμ.

Κύριος σκοπὸς τῆς Mercosur εἶναι ἡ προώθηση τοῦ ἐλευθέρου ἐμπορίου ἐντός τῆς ζώνης καὶ ἡ ὁμαλὴ κυκλοφορία ἀγαθῶν, ἀνθρώπων καὶ νομισμάτων. Ἀπὸ τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1995, ἡ χῶρες-μέλη τῆς Μερκοσοὺρ ἔγιναν τελωνειακὴ ἕνωση, στὴν ὁποία ὅλα τὰ συμβαλλόμενα μέρη μποροῦσαν νὰ ἐπιβάλλουν τὶς ἴδιες ποσοστώσεις στὶς εἰσαγωγὲς ἀπὸ ἄλλες χῶρες ἤ, δηλαδή, νὰ ἔχουν κοινοὺς ἐξωτερικοὺς δασμούς. Τὸ 2023, ἡ Mercosur εἶχε δημιουργήσει ἕνα ὀνομαστικὸ ἐτήσιο ἀκαθάριστο ἐγχώριο προϊὸν περίπου 5,7 τρισεκ. δολαρίων.

Ἡ συμφωνία ἐλεύθερων συναλλαγῶν Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης-Μερκοσούρ ἀποτελεῖ μία συμφωνία ἐλεύθερων συναλλαγῶν. Μόλις αὐτὴ ὑπογραφεῖ, τόσο ἡ ΕΕ ὅσο καὶ ἡ Mercosur θὰ μειώσουν σταδιακά τοὺς εἰσαγωγικοὺς δασμοὺς στὸ 92% τῶν ἐξαγωγῶν σὲ διάστημα 15 ἐτῶν καὶ θὰ αὐξήσουν τὶς ποσοστώσεις γιὰ διάφορα προϊόντα. Ἀντιπροσωπεύει τὴ μεγαλύτερη ἐμπορικὴ συμφωνία ποὺ θὰ ἐπιτευχθεῖ τόσο ἀπὸ τὴν ΕΕ (449 ἑκατ. κάτοικοι) ὅσο καὶ ἀπὸ τὴ Mercosur (295 ἑκατ. κάτοικοι), ὅσον ἀφορᾶ τὸν ἀριθμὸ τῶν ἐμπλεκόμενων πολιτῶν.

Στὶς 9 Ἰανουαρίου 2026, ἡ εἰδικὴ πλειοψηφία τῶν κρατῶν-μελῶν τῆς ΕΕ ἔδωσε τὸ «πράσινο φῶς» στὴ συμφωνία μὲ τὴ Μερκοσούρ, μὲ 21 ψήφους ὑπὲρ καὶ 5 κατά: Μὲ τὴν Αὐστρία, τὴ Γαλλία, τὴν Οὐγγαρία, τὴν Ἰρλανδία καὶ τὴν Πολωνία νὰ ψηφίζουν κατὰ τῆς συμφωνίας, καὶ τὸ Βέλγιο νὰ ἀπέχει. Ἡ Νέα Δημοκρατία ψήφισε τὴν συμφωνία, ἐνῶ τὴν καταψήφισαν τὰ ὑπόλοιπα κόμματα. Ἀναμένεται τελετὴ ὑπογραφῆς στὶς 17  Ἰανουαρίου στὴν Παραγουάη.

Ἡ ἐπιτευχθεῖσα συμφωνία ἔχει καταδικαστεῖ σφοδρὰ ἀπὸ ἐπιστήμονες, συνδικάτα, ΜΚΟ, ἀγρότες, κτηνοτρόφους, περιβαλλοντικοὺς ἀκτιβιστές, κλπ. Σχετικοὶ τίτλοι καὶ ὑπότιτλοι ἀναφέρουν: «Μερκοσοὺρ (9 Ἰανουαρίου 2026): Μαύρη Παρασκευὴ γιὰ τοὺς Ἕλληνες ἀγρότες: Προδοσία τῆς εὐρωπαϊκῆς γεωργίας, τὸ θανάσιμο χτύπημα στὸν Εὐρωπαῖο ἀγρότη». «Mercosur: Ἡ ταφόπλακα γιὰ τὴ βιωσιμότητα τῆς εὐρωπαϊκῆς καὶ ἑλληνικῆς γεωργίας, ἔχει προκαλέσει σεισμὸ στὴν εὐρωπαϊκὴ ὕπαιθρο, καταστροφικὲς ἐπιπτώσεις».

«ΕΕ: Ἡ ἔγκριση τῆς Mercosur φέρνει κρέας μὲ χλώριο καὶ ἀπαγορευμένα φυτοφάρμακα». «Foodwatch: Ἡ συμφωνία ΕΕ-Μερκοσοὺρ θὰ αὐξήσει τὶς ἐξαγωγὲς φυτοφαρμάκων ποὺ ἔχουν ἀπαγορευτεῖ στὴν ΕΕ». «Συμφωνία ΕΕ μὲ Mercosur: Χρησιμοποιοῦνται δραστικὲς οὐσίες (π.χ. ἀμικαρβαζόνη, χλωροθαλονίλη) ποὺ ἀπαγορεύονται στὴν ΕΕ». «Mercosur: Ἔχει δικούς της κανονισμοὺς γιὰ οὐσίες σὲ ὑλικὰ ποὺ ἔρχονται σὲ ἐπαφὴ μὲ τρόφιμα, π.χ., ἀπαγόρευση τῆς δισφαινόλης σὲ μπιμπερό». «ΕΕ: Ἔχει ἀπαγορεύσει πολλὰ φυτοφάρμακα, ὁρμόνες καὶ ἀντιβιοτικὰ ποὺ χρησιμοποιοῦνται εὐρέως στὶς χῶρες τῆς Mercosur», κλπ.

Οἱ καταστροφικὲς συνέπειες τῆς συμφωνίας μὲ τὴ Μερκοσοὺρ γιὰ τὸν Εὐρωπαῖο ἀγρότη εἶναι πολλές. Γιὰ παράδειγμα, ἡ συμφωνία ΕΕ-Mercosur, μὲ τὴν κατάργηση τῶν δασμῶν, ἀνοίγει τὴν ἀγορὰ τῆς Εὐρώπης σὲ τεράστιες ποσότητες ἀπὸ φθηνὸ κρέας, σόγια, ζάχαρη, πουλερικά, ρύζι, κλπ., ἀπὸ τὴ Λατινικὴ Ἀμερική. Ὁ ὄγκος τῶν εἰσαγωγῶν σὲ ἐτήσια βάση ποὺ ἀναμένεται νὰ πλημμυρίσει τὴν Εὐρώπη θὰ εἶναι πρωτόγνωρος: 99.000 τόνοι βοδινὸ κρέας, 180.000 τόνοι πουλερικά, 180.000 τόνοι ζάχαρης καὶ πάει λέγοντας ἡ σχετικὴ λίστα.

Μία τέτοια μαζικὴ εἰσροὴ ἀπὸ φθηνὰ προϊόντα ἀπὸ τὶς χῶρες τοῦ νοτιοαμερικανικοῦ ἐμπορικὸ μπλὸκ δὲν θὰ εἶναι ἁπλῶς μία οἰκονομικὴ πρόκληση, θὰ ἀποτελεῖ μία ὑπαρξιακὴ ἀπειλὴ γιὰ τὸν εὐρωπαϊκὸ τρόπο γεωργίας καὶ τοὺς ἀγρότες της. Τὰ κόστη παραγωγῆς τῶν παραγωγῶν στὴ Λατινικὴ Ἀμερικὴ εἶναι πολὺ χαμηλότερα, κυρίως διότι: Καλλιεργοῦνται τεράστιες ἐκτάσεις, ὑπάρχουν νηπιακοὶ περιβαλλοντικοὶ ὅροι καὶ οἱ περιορισμοὶ στὴ χρήση τῶν δηλητηριωδῶν, τοξικῶν καὶ ἄλλων ἀπαγορευμένων χημικῶν οὐσιῶν εἶναι σχεδὸν ἀνύπαρκτοι.

Μελέτες δείχνουν ὅτι τὸ κοστολόγιο παραγωγῆς βοείου κρέατος στὴ Λατινικὴ Ἀμερικὴ εἶναι 40-50 % πιὸ χαμηλὸ ἀπὸ τὸ ἀντίστοιχο κοστολόγιο στὴν Εὐρώπη. Τὸ ἀντίστοιχο κοστολόγιο παραγωγῆς πουλερικῶν στὴ Λατινικὴ Ἀμερικὴ πλησιάζει τὴ διαφορὰ στὸ 60-65%. Ἡ Γαλλικὴ Ἀγροτικὴ Συνομοσπονδία ἐκτιμᾶ ὅτι περίπου 50.000 γαλλικὲς κτηνοτροφικὲς μονάδες θὰ ἀναγκαστοῦν νὰ κλείσουν ἐντός τῆς ἑπόμενης πενταετίας. Ὁ Πανελλήνιος Σύνδεσμος Κτηνοτρόφων ἐκτιμᾶ ὅτι στὴν Ἑλλάδα θὰ κλείσουν 25.000-30.000, ἀπὸ τὶς περίπου 180.000 ἑλληνικὲς γεωργικὲς ἐκμεταλλεύσεις ἀσχολοῦνται ἄμεσα ἢ ἔμμεσα μὲ τὴν κτηνοτροφία.

Πέραν τῶν γενικότερων θετικῶν καὶ τῶν ἀρνητικῶν ἐξελίξεων καὶ τῶν ἀποτελεσμάτων σχετικὰ μὲ τὴ συμφωνία ΕΕ-Μερκοσούρ, στὴ συνέχεια, λόγω τῶν χωρικῶν περιορισμῶν θὰ ἀσχοληθῶ καὶ θὰ κλείσω μὲ τὰ δηλητήρια, τὶς ὁρμόνες, τὶς θανατηφόρες οὐσίες καὶ τὶς τοξίνες ποὺ θὰ μποῦν στὸ τραπέζι καὶ στὰ σώματα τῶν πολιτῶν τῆς Γηραιᾶς Ἠπείρου, κάνοντας τὴν προγραμματισμένη παγκόσμια εὐγονικὴ μία πανευρωπαϊκὴ πραγματικότητα.

Στὴν Αργεντινὴ καὶ στὴ Βραζιλία καλλιεργοῦνται γενετικῶς τροποποιημένα φυτά σὲ ἔκταση 900 ἑκατ. στρεμμάτων ἢ περίπου 30 φορὲς ἡ συνολικὴ γεωργικὴ ἔκταση τῆς Ἑλλάδας. Ἔτι, πάνω ἀπὸ 30 τοξικὲς οὐσίες ποὺ χρησιμοποιοῦνται στὸ ζαχαροκάλαμο στὴ Βραζιλία ἔχουν ἀπαγορευτεῖ στὴν ΕΕ. Εὐρωπαϊκὲς ἑταιρεῖες κάνουν ἐξαγωγὲς φυτοφαρμάκων τὰ ὁποῖα ἔχουν ἀπαγορευτεῖ στὴν ΕΕ στὶς χῶρες τῆς Mercosur, τὰ ὁποῖα φυτοφάρμακα στὴ συνέχεια ἐπιστρέφουν στὴν ΕΕ στὰ εἰσαγόμενα τρόφιμα, δημιουργώντας ἕναν μπούμερανγκ κύκλο δηλητηρίασης.

Στὶς χῶρες τῆς Μερκοσούρ, ἡ χρήση ὁρμονῶν γιὰ τὴν αὔξηση ταχύτητας στὴν ἀνάπτυξη τῶν ζώων εἶναι μία ἀκολουθητέα συνήθης πρακτική. Χημικὲς οὐσίες, ὅπως εἶναι ἡ οἰστραδιόλη, ἡ προγεστερόνη καὶ ἡ τεστοστερόνη χρησιμοποιοῦνται σὲ πολὺ μεγάλο βαθμό. Αὐτὲς οἱ καρκινογόνες οὐσίες εἶναι ἀπαγορευμένες στὴν ΕΕ ἀπὸ τὸ 1988. Ἐπίσης, σὲ αὐτὲς τὶς χῶρες, ἡ οὐσία ractopamine χρησιμοποιεῖται γιὰ τὴν αὔξηση τοῦ μυϊκοῦ ἱστοῦ στὶς χοιροτροφικὲς καὶ στὶς ἀγελαδοτροφικὲς μονάδες. Οὐσία ποὺ ἔχει συνδεθεῖ μὲ διάφορα καρδιαγγειακὰ προβλήματα καὶ μὲ νευρολογικὲς διαταραχές.

Σὲ ὅτι ἀφορᾶ τὰ φυτοφάρμακα καὶ τὰ ζιζανιοκτόνα ποὺ χρησιμοποιοῦνται στὶς χῶρες τῆς Μερκοσούρ, ἡ κατάσταση στὸ τοξικὸ φυτικὸ ἀπόθεμα γίνεται θανάσιμα τραγική. Μιλᾶμε γιὰ ἀπαγορευμένες οὐσίες ποὺ εἶναι στὴν κυριολεξία θανατηφόρες βόμβες. Ἡ Βραζιλία χρησιμοποιεῖ περισσότερα ἀπὸ 450 διαφορετικὰ φυτοφάρμακα, ἐκ τῶν ὁποίων τὰ 149 εἶναι ἀπαγορευμένα στὴν ΕΕ.

Λόγου χάρη, τὸ συνθετικὸ ζιζανιοκτόνο atrazine, ποὺ χρησιμοποιεῖται εὐρύτατα στὶς καλλιέργειες σόγιας καὶ καλαμποκιοῦ, ἔχει ἀπαγορευθεῖ ἀπὸ τὴν ΕΕ ἀπὸ τὸ 2004, διότι μολύνει τὰ ὑπόγεια ὕδατα καὶ συνδέεται μὲ τὸν καρκίνο. Ἐπίσης, τὸ paraquat, ἕνα ἐξαιρετικὰ τοξικὸ ζιζανιοκτόνο ποὺ χρησιμοποιεῖται εὐρέως στὴν ἀγροτικὴ παραγωγὴ γιὰ τὸν ἔλεγχο τῶν ζιζανίων, ἔχει καὶ αὐτὸ ἀπαγορευθεῖ στὴν ΕΕ ἀπὸ τὸ 2007, ἐπειδὴ συνδέεται μὲ τὴ νόσο τοῦ Πάρκινσον καὶ μὲ ἄλλες νευρολογικὲς παθήσεις.

Ἔτι, τὸ carbofuran, ἕνα ἐξαιρετικὰ τοξικὸ ἐντομοκτόνο ποὺ χρησιμοποιεῖται στὶς χῶρες τῆς Λατινικῆς Ἀμερικῆς, ἔχει ἀπαγορευθεῖ στὴν Εὐρώπη ἀπὸ τὸ 2008, ἐπειδὴ ἐπηρεάζει κυρίως τὸ νευρικὸ σύστημα (μυϊκοὶ σπασμοί, ἀναπνευστικὴ ἀνεπάρκεια, κλπ.). Προσέτι, ὑπάρχει καὶ τὸ ζιζανιοκτόνο  glyphosate, τοῦ ὁποίου ἡ χρήση ἐπιτρέπεται ὑπὸ αὐστηροὺς ὅρους καὶ περιορισμοὺς στὴν ΕΕ, ἐνῶ ἀντιθέτως στὶς χῶρες τῆς Μερκοσοὺρ χρησιμοποιεῖται σὲ ποσότητες καὶ δόσεις ποὺ εἶναι ἕως καὶ 10 φορὲς ὑψηλότερες ἀπὸ τὰ ἀντίστοιχα ὅρια τῆς ΕΕ.

Στὶς χῶρες τῆς Νότιας Ἀμερικῆς χρησιμοποιοῦνται ἐπίσης ἐκτεταμένα καὶ τὰ φυτοφάρμακα, carbendazim, mancozeb καὶ thiophanate methyl, στὶς καλλιέργειες ἑσπεριδοειδῶν καὶ λαχανικῶν, τὰ ὁποῖα εἶναι ἀπαγορευμένα στὴν ΕΕ. Ἐκτὸς αὐτῶν, ὑπάρχει καὶ ἡ ὑπερβολικὴ χρήση ἀντιβιοτικῶν στὴν κτηνοτροφία τῶν χωρῶν τῆς Λατινικῆς Ἀμερικῆς. Τὸ ἰσχυρότατο ἀντιβιοτικὸ κολιστίνη, γιὰ παράδειγμα, ποὺ θεωρεῖται τελευταίας λύσης οὐσία στὴν ΕΕ, στὴ Βραζιλία χρησιμοποιεῖται ὡς μία ἁπλὴ ρουτίνα…

Μετὰ τὰ ἀνωτέρω καὶ φυσικὰ ὄχι μόνον, ἕνα πράγμα γίνεται ἀπολύτως προφανές: Τὰ εἰσαγόμενα δηλητήρια, οἱ θανατηφόρες οὐσίες καὶ τὸ συνολικὸ τοξικὸ ἀπόθεμα ἀπὸ τὶς χῶρες τῆς συμφωνίας ΕΕ-Μερκοσοὺρ θὰ αὐξάνει διαχρονικά, ὅπως αὐτὸ συμφωνήθηκε ἀπὸ τὶς δύο πλευρές. Καί, ὠσαύτως, ἡ συμφωνία τῶν δύο μπλὸκ θὰ ἀρρωσταίνει καὶ θὰ σκοτώνει, ἐπιπρόσθετα, ἀόρατα καὶ αὐξητικά τοὺς Εὐρωπαίους πολίτες.

https://www.facebook.com/profile.php?id=100000270536476

ΠΗΓΗ Στύλος Ορθοδοξίας www,orthodoxia.gr

The post Τὶ κρύβει ἡ συμφωνία τῆς Ε.Ε. μέ τὴ Μερκοσούρ appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Η Ελλάδα, η Κύπρος και το Ισραήλ και η νέα γεωπολιτική αρχιτεκτονική της Μεσογείου! Η Ελλάδα, για πρώτη φορά μετά από 85 χρόνια, βρίσκεται και πάλι στη σωστή πλευρά της Ιστορίας! Ολοι οι δρόμοι για την Πόλη, είναι πλέον ορθάνοιχτοι!

Ελλάδα και Ισραήλ δεν συναντιούνται τυχαία. Τους φέρνει ξανά κοντά η ίδια δύναμη που άλλοτε γκρέμιζε βασίλεια και ύψωνε λαούς: Η ανάγκη της επιβίωσης μέσα σε έναν κόσμο που σκοτεινιάζει! Και πάνω σε τούτη τη θάλασσα που θυμάται τα πάντα, υψώνεται πια μια αλήθεια απλή και αδυσώπητη: Όσοι δεν σέβονται τη Μεσόγειο, γίνονται θύματά της…

“…Οι Εβραίοι θα προκαλέσουν τους Τούρκους, θα τους ερεθίσουν κι αυτοί θα μας χτυπήσουν…” Γέρων Ιωσήφ Βατοπεδινός, Άγιο Όρος, 2008

Γράφει ο

Πύρινος Λόγιος

Αν υπάρχει μια στιγμή μέσα στον αχανή θόρυβο της διεθνούς πολιτικής που μοιάζει με ψίθυρο πριν από καταιγίδα, είναι εκείνη κατά την οποία ένα αεροσκάφος πέφτει από τον ουρανό χωρίς προειδοποίηση, μέσα σε μια χώρα που δεν είναι δική σου, αλλά που η μοίρα της αγγίζει τον χάρτη σου σαν σημάδι από παλιό μαχαίρι.

Η πτώση του Falcon κοντά στην Άγκυρα δεν ήταν απλώς ένα …συμβάν. Ήταν κάτι άλλο, κάτι που δύσκολα μπορεί κανείς να αγνοήσει όταν βλέπει την Ανατολική Μεσόγειο ως υφαντό γεμάτο κόμπους. Διότι η Λιβύη, η Τουρκία, η Ελλάδα, το Ισραήλ, η Κύπρος και η Αίγυπτος δεν είναι πια χωριστά κεφάλαια. Είναι σελίδες του ίδιου βιβλίου που γράφεται εδώ και αιώνες.

Η είδηση της συντριβής ήταν, για τον ανυποψίαστο παρατηρητή, μια ακόμη δυσάρεστη υπενθύμιση της ανθρώπινης ευθραυστότητας. Για εκείνους όμως που γνωρίζουν –δηλαδή εκείνους που βλέπουν τον κόσμο όχι όπως παρουσιάζεται, αλλά όπως κινείται υπόγεια– η συντριβή αυτή δημιούργησε ένα ρήγμα. Διότι το αεροπλάνο δεν μετέφερε απλώς πέντε ανθρώπους. Μετέφερε τη στρατιωτική καρδιά της λιβυκής κυβέρνησης που είχε μόλις συνάψει συμφωνία με την Άγκυρα για την εκ νέου ανάπτυξη τουρκικών στρατευμάτων στην ανατολική Λιβύη. Εκεί δηλαδή όπου βρίσκεται η υποτιθέμενη ακτή που “ακουμπά” το – made in Turkey – παράνομο “μνημόνιο” ΑΟΖ το οποίο κόβει στεγνά την ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου.

Ήταν, μ’ άλλα λόγια, η ενσάρκωση της τουρκικής φιλοδοξίας να ελέγξει ό,τι δεν της ανήκει: Έναν διάδρομο ισχύος που ξεκινά από την Ανατολία και καταλήγει στη Μισράτα, παρακάμπτοντας την Αθήνα, απειλώντας τη Λευκωσία, εκνευρίζοντας την Ιερουσαλήμ, παρατηρώντας από μακριά τις Ηνωμένες Πολιτείες και ερεθίζοντας την Αίγυπτο.

Το πώς και το γιατί έπεσε το Falcon μπορεί να το αναζητήσει κανείς στα τεχνικά εγχειρίδια. Η ουσία όμως δεν βρίσκεται στα καλώδια, τους αισθητήρες, ούτε στις μπαταρίες.

Η ουσία βρίσκεται εκεί όπου η τεχνική ανάλυση σωπαίνει και αφήνει χώρο στη γεωπολιτική, στην υποψία και στον φόβο. Στον φόβο που επιτρέπει σε κυβερνήσεις να πουν αυτό που φοβούνται λιγότερο, όχι αυτό που γνωρίζουν περισσότερο. Γι’ αυτό η Άγκυρα μίλησε για «τεχνικό πρόβλημα» και σχεδόν αμέσως, από το στόμα του Ιμπραήμ Καραγκιούλ, άρχισε να κατηγορεί την Ελλάδα.

Η συντριβή του Falcon που μετέφερε την ανώτατη στρατιωτική ηγεσία της Λιβύης δεν ήταν, για την Άγκυρα, ένα απλό τεχνικό δυστύχημα. Ήταν ο προάγγελος μιας αλλαγής θερμοκρασίας στο γεωπολιτικό κλίμα της Ανατολικής Μεσογείου. Η τουρκική αφήγηση —έτσι όπως εκφράστηκε με τη δύναμη πυρός του καθεστωτικού τύπου, και πρωτίστως της Yeni Şafak του Ιμπραήμ Καραγκιούλ— δεν περιγράφει ένα ατύχημα. Περιγράφει την αρχή ενός νέου ακήρυχτου πολέμου.

Ο Καραγκιούλ, φωνή που δεν γράφει ποτέ χωρίς τη σκιά του Προεδρικού Μεγάρου πάνω από το κείμενό του, παρουσιάζει το συμβάν ως κρίκο μιας αλυσίδας «ανεξήγητων συμπτώσεων»: την πτώση του τουρκικού μεταγωγικού στη Γεωργία, τη δραστηριότητα άγνωστων UAV στον τουρκικό εναέριο χώρο, τις επιθέσεις σε πλοία στη Μαύρη Θάλασσα και —το σημαντικότερο— την υποψία ότι πίσω από όλα κρύβεται μια «τρίτη χώρα».

Αυτή η τρίτη χώρα, υπαινίσσεται ανοιχτά, είναι το Ισραήλ. Και δίπλα του, σε «συμπληρωματικό ρόλο», η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία, που εμφανίζονται ως τμήματα ενός ενιαίου μηχανισμού μυστικών επιχειρήσεων. Ο Καραγκιούλ πάει ακόμη παραπέρα, διατυπώνοντας την παράξενη —και στρατηγικά αποκαλυπτική— θέση ότι οι τρεις αυτές χώρες έχουν συγκροτήσει μια Δύναμη Ταχείας Επέμβασης που «δεν είναι αμυντική, αλλά μονάδα τρομοκρατικών ενεργειών». Συγκεκριμένα, ο τύπος αυτός διαλαλεί στο αναγνωστικό κοινό του ότι:

Τρεις χώρες, τρεις ηγέτες, τρεις απειλές. Τα αεροπορικά δυστυχήματα, οι επιθέσεις με SİHA (τουρκικά drones) θα αυξηθούν. Το Ισραήλ, η Ελλάδα και η “Ελληνοκυπριακή Διοίκηση” ίδρυσαν Δύναμη Ταχείας Επέμβασης. Τα drones που “χάνονται”, οι επιθέσεις του ISIS, το ζήτημα του YPG θα διοικούνται από αυτό το κέντρο. Αν αυτοί λένε “Άγκυρα”, εμείς θα λέμε Αθήνα και Τελ Αβίβ!

Μάλιστα. Από την πλευρά λοιπόν της Άγκυρας, η αφήγηση αυτή δεν είναι απλώς προπαγανδιστική φαντασίωση. Είναι πολιτικό εργαλείο. Διότι αν η Τουρκία πείσει το εσωτερικό της ότι δέχεται επίθεση από έναν άξονα Ισραήλ–Ελλάδας–Κύπρου, τότε έχει το άλλοθι για περαιτέρω στρατιωτική σκλήρυνση στο Αιγαίο ή ακόμη και επιθετική ενέργεια στην Κύπρο. Τηρουμένων των αναλογιών, θα μπορούσε να επιμείνει για περαιτέρω διείσδυση στη Λιβύη ή ακόμη και εσωτερική συσπείρωση γύρω από το αφήγημα του «πολιορκημένου έθνους»!

Ο Καραγκιούλ γράφει με τον τρόπο που μιλά το τουρκικό καθεστώς όταν προετοιμάζει το έδαφος:«Αν αυτοί λένε Άγκυρα, εμείς θα λέμε Αθήνα και Τελ Αβίβ». Είναι μια απειλή στρατηγικής σημασίας, ένα μήνυμα που δεν απευθύνεται στους αναγνώστες της Yeni Şafak, αλλά στα επιτελεία: Το νέο «μέτωπο» της Τουρκίας βρίσκεται πια στον άξονα Ελλάδα–Ισραήλ.

Γιατί; Διότι εκεί κρύβεται η πραγματική πηγή του φόβου της Άγκυρας. Όχι στην Ελλάδα του Μητσοτάκη, που η Άγκυρα γνωρίζει ότι δεν διαθέτει αυτονομημένη στρατηγική ισχύ.

Τη χώρα που έδειξε στην Περσία τι σημαίνει χειρουργικό πλήγμα, τη χώρα που διαθέτει ναυτικές, αεροπορικές, τεχνολογικές και πληροφοριακές δυνατότητες που η Τουρκία δεν μπορεί να αντιμετωπίσει με ευκολία, τη χώρα που βλέπει στην Τουρκία του Ερντογάν τον υπ’ αριθμόν ένα αναθεωρητικό παίκτη που απειλεί την Ανατολική Μεσόγειο.

Η «πτώση του Falcon» ουσιαστικά προσέφερε στην Άγκυρα την τέλεια αφορμή για να διατυπώσει πλέον ανοιχτά αυτό που σιγοκαίει μήνες τώρα. Ότι η σύγκρουση στην Ανατολική Μεσόγειο δεν είναι πια ελληνοτουρκική. Είναι ισραηλινοτουρκική, με την Ελλάδα να λειτουργεί ως ο στρατηγικός πολλαπλασιαστής της ισραηλινής ισχύος.

Η Τουρκία γνωρίζει το εξής: Αν το Ισραήλ θελήσει πραγματικά να αναχαιτίσει την τουρκική επεκτασιμότητα, το μπορεί. Και το γνωρίζει ακόμη καλύτερα, επειδή η Ουάσιγκτον —τουλάχιστον σε αυτό το σημείο— δεν φρέναρε ποτέ το Ισραήλ όταν ένιωσε ότι απειλείται.

Γι’ αυτό και η Άγκυρα, υπό τον μανδύα των απειλών σε άρθρα «αναλυτών», επιχειρεί προληπτικά δύο πράγματα:

• Να αποσυντονίσει την ελληνική στρατηγική, απειλώντας ότι οποιαδήποτε σύγκλιση με το Ισραήλ ισοδυναμεί με πολεμική πρόκληση.
• Να εμφανίσει το Ισραήλ ως την πηγή όλου του χάους, ώστε να δικαιολογήσει μελλοντικές τουρκικές ενέργειες στη Συρία, στη Λιβύη και στο Αιγαίο.

Έτσι, η πτώση του Falcon —είτε τυχαία είτε όχι— γίνεται η πρώτη πράξη ενός νέου διηγήματος ισχύος. Όχι επειδή το αεροσκάφος έπεσε, αλλά επειδή ο τρόπος που αυτό ερμηνεύτηκε αποκάλυψε μια βαθύτερη μετατόπιση ότι η Τουρκία αισθάνεται ότι περικυκλώνεται από έναν άξονα που δεν φοβάται να χρησιμοποιήσει μέσα που η ίδια θεωρεί «ασύμμετρα».

Και σε αυτό το νέο περιβάλλον, ο Ερντογάν δεν δείχνει να φοβάται την Αθήνα. Φοβάται το Τελ Αβίβ.

Και επειδή φοβάται το Τελ Αβίβ, στρέφει το βλέμμα —και την οργή— προς την Αθήνα.

Πώς ξεκίνησε η ιστορία της συμμαχίας μεταξύ Ελλάδας – Ισραήλ. Ποιος την ξεκίνησε πραγματικά

Η ελληνική κοινή γνώμη έμαθε την τελευταία δεκαπενταετία να βλέπει τη σύγκλιση Ελλάδας–Ισραήλ ως μια «στρατηγική πρωτοβουλία» των ελληνικών κυβερνήσεων.

Η αλήθεια, είναι εντελώς διαφορετική και απολύτως καταγεγραμμένη στα γεγονότα και στις πηγές διεθνούς πολιτικής.

Η συμμαχία δεν ήταν ελληνική έμπνευση. Δεν την ξεκίνησε ούτε ο Σαμαράς, ούτε ο Τσίπρας, ούτε —ακόμη λιγότερο— ο Μητσοτάκης.

Ξεκίνησε από την Ιερουσαλήμ. Και ξεκίνησε προσωπικά από τον Μπενιαμίν Νετανιάχου.

Στις αρχές της δεκαετίας του 2010, το Ισραήλ βρισκόταν σε συνθήκες πρωτοφανούς περιφερειακής απομόνωσης. Η ρήξη με την Τουρκία μετά το επεισόδιο του «Mavi Marmara» (2010) έσπασε έναν άξονα που θεωρούνταν δεδομένος επί 50 χρόνια.

Το Τελ Αβίβ χρειαζόταν άμεσο στρατηγικό αντιστάθμισμα στα δυτικά του: Έναν εταίρο με γεωγραφική θέση, ευρωπαϊκή σύνδεση, ναυτική ικανότητα και ενεργειακά συμφέροντα συμβατά με τα δικά του.

Η μόνη χώρα που πληρούσε αυτό το προφίλ ήταν η Ελλάδα. Κι έτσι, πριν καν η Αθήνα αντιληφθεί τη συγκυρία, ο Νετανιάχου έκανε το άνοιγμα. Ήταν ο ίδιος που πρότεινε την αναβάθμιση της στρατιωτικής συνεργασίας, τις κοινές αεροναυτικές ασκήσεις, την ανταλλαγή πληροφοριών, τον ενεργειακό σχεδιασμό που αργότερα ονομάστηκε EastMed, την τριμερή Ελλάδα–Κύπρος–Ισραήλ.

Η Ελλάδα τότε ήταν βυθισμένη στη μνημονιακή κρίση και έψαχνε απεγνωσμένα διεθνή στήριξη. Η πρόταση του Νετανιάχου ήταν γέφυρα σωτηρίας, τόσο διπλωματική όσο και στρατιωτική. Το Ισραήλ, με τη δική του αυτογνωσία και κυνισμό, είδε αυτό που οι ελληνικές κυβερνήσεις εκείνης της εποχής δεν έβλεπαν, ότι ο άξονας με την Ελλάδα θα αντικαθιστούσε 100% την απώλεια της Τουρκίας.

Από εκεί και έπειτα, όποιος Έλληνας πρωθυπουργός κι αν πέρασε, απλώς ακολούθησε. Κανείς δεν πρωτοστάτησε. Κανείς δεν είχε στρατηγικό όραμα δικό του. Ούτε ο Σαμαράς, ούτε ο Τσίπρας, ούτε ο Μητσοτάκης κατανόησαν ότι ο άξονας Ισραήλ–Ελλάδας ήταν προϊόν γεωπολιτικού κενού που δημιούργησε η τουρκοϊσραηλινή σύγκρουση.

Η Αθήνα δεν οδήγησε το άρμα. Απλώς δέχτηκε να ανέβει.

Και αυτή είναι η πραγματικότητα είναι που δεν αρέσει σε κανέναν που δεν έχει την απαραίτητη γνώση του γεωπολιτικού “γίγνεσθαι”.

Η ελληνοϊσραηλινή συμμαχία είναι παιδί της στρατηγικής σκέψης του Νετανιάχου και της ανάγκης του Ισραήλ να αντικαταστήσει τον χαμένο του εταίρο, την Τουρκία. Εμείς απλώς κοιτάξαμε προς τα εκεί και τελικά είπαμε “ναι” σε αυτό το ανέλπιστο δώρο, που το λές και “Δάκτυλο Θεού”.

Η νέα Μεσογειακή Περικύκλωση: Ελλάδα–Ισραήλ–Κύπρος–Αίγυπτος

Όσο η Άγκυρα παρακολουθεί τα γεγονότα να εξελίσσονται με τρόπους που δεν καταφέρνει να ελέγξει, τόσο αρχίζει να συνειδητοποιεί κάτι που προσπαθούσε εδώ και χρόνια να αγνοήσει, ότι το Ισραήλ και η Ελλάδα δεν είναι πια δύο χώρες που απλώς συναλλάσσονται. Είναι δύο πολιτισμοί που ξαναβρίσκουν το κοινό νήμα της ιστορίας τους.

Αυτό απέχει πολύ από το να είναι ρομαντισμός. Είναι μια καθαρά ψυχρή στρατηγική πραγματικότητα. Οι δύο λαοί που κάποτε καθόριζαν τη Μεσόγειο μέσα από τα τείχη της Αλεξάνδρειας, τα σοκάκια της Ιερουσαλήμ και τις βιβλιοθήκες της Αντιόχειας επανέρχονται, σχεδόν αθέλητα, στην ίδια πλευρά ενός νέου γεωπολιτικού κύκλου.

Δεν είναι τυχαίο ότι όπου κι αν ψάξει κανείς στις μνήμες της ιστορίας, βρίσκει ρίζες μεταξύ αυτών των δύο λαών. Ο Μέγας Αλέξανδρος, που μπήκε στην Ιερουσαλήμ χωρίς να συναντήσει αντίσταση. Οι Ιουδαίοι που τον χαιρέτισαν ως ελευθερωτή από τους Πέρσες. Οι Πτολεμαίοι που έκαναν κάτι αδιανόητο για την εποχή — να μεταφράσουν στα ελληνικά τις ιερές τους γραφές, να επιτρέψουν στη δική τους πίστη να ταξιδέψει μέσα στη γλώσσα του ελληνικού κόσμου.

Και πολύ αργότερα, ο Ιουδαίος Φίλων ο Αλεξανδρεύς, που με γενναιότητα και χάρη περιέγραψε την Ελλάδα όχι ως ξένη, αλλά ως πνευματική μητέρα, ως υπόδειγμα λογικής και πολιτειακής τάξης.

Αυτές οι γέφυρες δεν χάθηκαν. Καιγόταν κάποιες φορές, αλλά πάντα ξαναχτίζονταν.

Η Τουρκία, όμως, δεν έχει τέτοιες γέφυρες με το Ισραήλ. Έχει μονάχα ρήγματα. Ρήγματα που άνοιξαν όταν ο Ερντογάν αποφάσισε να μετατρέψει το παλαιστινιακό σε εργαλείο εσωτερικής του πολιτικής. Ρήγματα που βάθυναν όταν κάθισε στο ίδιο τραπέζι με την ηγεσία της Χαμάς. Ρήγματα που έφτασαν μέχρι τον βυθό όταν ο ίδιος πολιτικός απείλησε δημόσια ότι «το Ισραήλ θα πληρώσει», την ώρα που το τουρκικό κράτος διακινούσε αργό πετρέλαιο του Ιράν πίσω από τις κουρτίνες.

Η Άγκυρα προσπαθεί σήμερα να συρράψει αυτές τις πληγές, αλλά οι Ισραηλινοί έχουν εξαιρετική μνήμη. Και κυρίως, δεν συγχωρούν εύκολα χώρες που τους απειλούν ανοιχτά.

Αυτό που ο Καραγκιούλ αποκαλεί «περικύκλωση της Τουρκίας» είναι στην πραγματικότητα η επιστροφή της λογικής της ισχύος σε μια περιοχή που για δεκαετίες είχε παραδοθεί στη σκιά της μεταψυχροπολεμικής αφέλειας.

Η Τουρκία πίστεψε ότι η Δύση θα της χαρίσει έναν ρόλο περιφερειακής αυτοκρατορίας, πίστεψε ότι η Ρωσία θα της επιτρέψει να παίζει διπλό παιχνίδι, πίστεψε ότι η Ευρώπη θα παρακολουθεί αμήχανη τις μονομερείς της ενέργειες, πίστεψε ότι η Ανατολική Μεσόγειος θα γίνει δική της επειδή κάποτε η Οθωμανική Αυτοκρατορία έφτανε μέχρι την Κυρηναϊκή.

Η πραγματικότητα όμως είναι σαν τον άνεμο της θάλασσας: Δεν υπακούει σε κανέναν.

Το Ισραήλ δεν μπορεί να επιτρέψει στην Τουρκία να οικοδομήσει ναυτικό έλεγχο στην Ανατολική Μεσόγειο. Γιατί για το Ισραήλ, ο χώρος αυτός δεν είναι ένα ακόμη κομμάτι θάλασσας. Είναι ο πνεύμονας από τον οποίο αναπνέει η ενέργειά του, η ασφάλειά του, η μελλοντική οικονομική του επιβίωση. Η τουρκική παρουσία στη Λιβύη θα άλλαζε τον χάρτη προς όφελος της, μιας και το επιδίωκε χρόνια και χρόνια. Αλλά το Ισραήλ όμως, δεν αφήνει τον χάρτη να αλλάξει εις βάρος του.

Για την Ελλάδα, τα πράγματα είναι ακόμη πιο απλά. Δεν έχει την πολυτέλεια να βλέπει την Τουρκία να στήνει στρατιωτικά πόδια στη Λιβύη. Γιατί η Λιβύη δεν είναι μακριά, αντιθέτως, είναι το νότιο άκρο της δικής της θάλασσας. Είναι το σημείο από όπου η Τουρκία ονειρεύεται να επεκτείνει το παράλογο δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας». Είναι η χώρα που χρησιμοποιήθηκε ως όχημα για μια συνθήκη–φάντασμα που προσπαθεί να εξαφανίσει την Κρήτη από τον χάρτη των θαλασσίων ζωνών.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να το επιτρέψει. Και είναι φανερό ότι κάποιος την άκουσε — όχι ασφαλώς η ΕΕ των φιδιών, αλλά το Τελ Αβίβ.

Όταν ο Καραγκιούλ μιλά για drones που εμφανίζονται «μεταμφιεσμένα», για επιχειρήσεις που «μοιάζουν ρωσικές αλλά ίσως δεν είναι», δεν περιγράφει πραγματικότητα. Περιγράφει φόβο.

Αυτόν τον φόβο όμως τού ενσταλάσσει το Ισραήλ, όχι η Ελλάδα. Η ελληνική ισχύς δεν είναι τεχνολογική. Θα μπορούσε όμως κάλλιστα να γίνει, αν κυβερνιώταν από αληθινή κυβέρνηση και όχι μουσαντένια που παριστάνει τον διαχειριστή. Η ελληνική ισχύς, είναι μόνο γεωγραφική.

Το Ισραήλ όμως έχει τη δυνατότητα να κάνει επιχειρήσεις που η Τουρκία δεν μπορεί να προβλέψει. Κι αυτός ο φόβος διαπερνά κάθε λέξη που γράφει ο Καραγκιούλ.

Η Άγκυρα ξέρει ότι αν υπήρξε χώρα που θα ήθελε να αποτρέψει την στρατιωτική άλωση της Λιβύης από την Τουρκία, αυτή θα είναι το Ισραήλ. Και αν υπήρχε χώρα που θα ωφελούνταν από μια τέτοια αποτροπή, αυτή θα ήταν η Ελλάδα. Αυτό δεν σημαίνει βεβαίως ότι γνωρίζουμε και ποιος ευθύνεται για την πτώση του Falcon. Μπορεί όντως να ήταν δυστύχημα. Ή αλλιώς, άλλη μια “συγκυρία” που μόνο δάκτυλος Θεού θα μπορούσε να τη δημιουργήσει. Οι πιθανότητες, όμως, είναι μόνο η επιφάνεια. Η ουσία βρίσκεται στη στρατηγική. Είτε ήταν μια δυσάρεστη και άτυχη στιγμή για την Αγκυρα, είτε ήταν όντως …θαύμα Κυρίου. Και η στρατηγική λέει ότι κάποιες χώρες έχουν περισσότερα να κερδίσουν από μια τουρκική αποτυχία απ’ ό,τι άλλες.

Εδώ αρχίζει να διαμορφώνεται το νέο αφήγημα της Ανατολικής Μεσογείου.

Η Τουρκία δεν είναι πια ο ανεξέλεγκτος παίκτης που κινεί τα νήματα. Η εποχή όπου η Άγκυρα έστηνε NAVTEX και «στρατιωτικές συμφωνίες» χωρίς συνέπειες, τελείωσε.

Το Ισραήλ επανήλθε ως κορυφαίος στρατηγικός παίκτης.

Η Αίγυπτος ανασυγκροτείται.

Η Ελλάδα αποβάλλει την παθητικότητα των προηγούμενων δεκαετιών.

Η Κύπρος γίνεται, παρά τις αδυναμίες της, μέρος ενός ευρύτερου άξονα.

Και η Τουρκία βρίσκεται ξαφνικά αντιμέτωπη με μια περίμετρο ισχύος που δεν μπορεί να διαρρήξει.

Η Άγκυρα, μπροστά σε αυτό το σκηνικό, κάνει το μόνο που ξέρει να κάνει, να απειλεί. Αλλά οι απειλές πλέον δεν τρομάζουν. Φθείρονται. Γίνονται κενή ρητορική ενός κράτους που χάνει έδαφος. Όταν ο Καραγκιούλ μιλά για «νησιά που θα χαθούν» και για «Κύπρο που θα χάσει την ανεξαρτησία της», δεν προβλέπει το μέλλον, αλλά διαφημίζει τον φόβο που θα ήθελε να προκαλέσει. Είναι το ξύλινο ξίφος ενός πρώην αυτοκρατορικού φαντάσματος.

Και ενώ η Τουρκία παλεύει με τις σκιές της, το ερώτημα που μένει ανοιχτό είναι το εξής:

Αν ο φόβος της είναι τόσο έντονος, μήπως σημαίνει ότι κάποιος τελικά την σταμάτησε;

Μήπως το «δυστύχημα» στη Λιβύη ήταν πράγματι κάτι περισσότερο;

Μήπως η Ανατολική Μεσόγειος μπήκε όντως στη φάση ενός σιωπηλού πολέμου, ενός πολέμου χωρίς δηλώσεις, χωρίς σειρήνες, χωρίς ανακοινώσεις αλλά ενός πολέμου που διεξάγεται στο σκοτάδι, στα ραντάρ, στα υπόγεια δωμάτια αποφάσεων, στα drones που πετούν ψηλά χωρίς σημαίες;

Κι όσο βαθαίνει αυτός ο σιωπηλός πόλεμος, τόσο αρχίζει να γίνεται φανερό ότι η Ανατολική Μεσόγειος δεν είναι πια απλώς ένα γεωγραφικό σύνολο. Είναι ένας μηχανισμός ισχύος, ένα πεδίο όπου οι χώρες δεν βρίσκονται επειδή το επιλέγουν αλλά επειδή η ίδια η γεωγραφία τις οδηγεί.

Η Τουρκία φοβάται το Ισραήλ όχι επειδή είναι ισχυρό — αλλά επειδή είναι απρόβλεπτο. Η Ελλάδα, αντιθέτως, βρίσκει στο Ισραήλ τον μόνο παίκτη με τον οποίο μοιράζεται την ίδια θεμελιώδη ανασφάλεια: Την ανάγκη να εξασφαλίσει τη θάλασσα πριν από τον αντίπαλο.

Αυτό που κάνει την ισορροπία τόσο ευαίσθητη δεν είναι η ένταση. Είναι η γνώση. Το Ισραήλ γνωρίζει την Τουρκία βαθύτερα από οποιαδήποτε χώρα στη Δύση. Την έχει μελετήσει επί δεκαετίες, την έχει δει να μεταμορφώνεται, την έχει δει να προδίδει και να υποκρίνεται, να συνάπτει συμμαχίες και να τις καταστρέφει, να χειρίζεται τους Κούρδους σαν πιόνια, να παίζει με τη Ρωσία όταν θέλει να πονέσει τη Δύση και να επιστρέφει στο ΝΑΤΟ όταν θέλει να ασφαλίσει τα νώτα της.

Το Ισραήλ δεν ξεγελιέται. Ξέρει ότι η Άγκυρα δεν είναι στρατηγικός εταίρος. Είναι απλά θηρευτής που αλλάζει θήραμα ανάλογα με το φως της ημέρας.

Υπάρχει όμως και κάτι πολύ βαθύτερο: Η τουρκική στρατηγική κουλτούρα δεν κατανοεί την ισχύ όπως την κατανοεί το Ισραήλ.

Η Τουρκία στηρίζεται σε μια οθωμανική ανάμνηση. Θεωρεί ότι ο χώρος της Μεσογείου είναι εγγενές δικαίωμά της.

Το Ισραήλ, αντίθετα, βλέπει τον χώρο ως πεδίο όπου τίποτα δεν χαρίζεται και κανείς δεν δικαιούται τίποτα. Η τουρκική ισχύς ονειρεύεται, αλλά η ισραηλινή ισχύς υπολογίζει. Η πρώτη ακολουθεί το συναίσθημα ενώ η δεύτερη, την πληροφορία.

Η πρώτη λειτουργεί με ρητορικές κορώνες ενώ η δεύτερη με αθέατες επιχειρήσεις. Είναι δύο κόσμοι μ’ άλλα λόγια που δεν μιλούν την ίδια γλώσσα.

Γι’ αυτό και η Ελλάδα βρίσκεται ξαφνικά στο πλευρό που μοιάζει πιο σταθερό, πιο ώριμο, πιο ρεαλιστικό. Όχι επειδή η Ελλάδα έγινε ισχυρή, αλλά επειδή η Τουρκία έγινε επικίνδυνη. Η Τουρκία πίστεψε ότι η εποχή των αυτοκρατοριών του οθωμανισμού επέστρεψε.

Το Ισραήλ όμως δεν πιστεύει σε άλλοτε πανίσχυρες “αυτοκρατορίες”. Πιστεύει στην επιβίωση. Και η επιβίωση απαιτεί να κρατήσεις τον αντίπαλο μακριά από τις ζωτικές σου περιοχές. Για το Ισραήλ, η Λιβύη είναι μια τέτοια περιοχή, όχι γιατί βρίσκεται κοντά του, αλλά γιατί βρίσκεται κοντά σε εκείνους που το στηρίζουν.

Αν η Τουρκία εγκαθιστούσε στρατιωτική παρουσία στη Λιβύη χωρίς αντίβαρο, ολόκληρη η Ανατολική Μεσόγειος θα άλλαζε ισορροπία μέσα σε μία νύχτα. Θα δημιουργούσε έναν άξονα πιέσεων που θα εκτεινόταν από την Τρίπολη ως τη Γάζα και από τη Μισράτα μέχρι την Αλεξανδρέττα. Το Ισραήλ δεν θα μπορούσε να αγνοήσει μια τέτοια κίνηση. Γι’ αυτό –και χωρίς να χρειάζεται θεωρίες συνωμοσίας– η υποψία ότι κάποιος «έβαλε φρένο» είναι πολιτικά λογική.

Στα διεθνή συστήματα, τα δυστυχήματα δεν έχουν τόση σημασία όσο το ποιος επωφελείται από αυτά. Και εδώ ο κατάλογος των κερδισμένων είναι σύντομος.

Η Άγκυρα ξέρει ότι δεν μπορεί να κατηγορήσει ευθέως το Ισραήλ. Ξέρει ότι μια τέτοια κίνηση θα άνοιγε πύλες που δεν μπορεί να διαχειριστεί. Το Ισραήλ δεν κάνει πολέμους φθοράς. Κάνει χειρουργικές κινήσεις. Δεν κλιμακώνει με λόγια, κλιμακώνει με αποτελέσματα. Δεν λέει ότι θα απαντήσει, αλλά απαντάει και μετά εξηγεί. Γι’ αυτό και η Τουρκία επιλέγει να επιτεθεί ρητορικά στην Ελλάδα. Να χτυπήσει δηλαδή τον αδύναμο κρίκο της τριάδας.

Αλλά την ίδια στιγμή, η Άγκυρα καταλαβαίνει ότι ο αδύναμος κρίκος δεν είναι πια τόσο αδύναμος. Η Ελλάδα δεν έχει την ευχέρεια να παίζει με την ισχύ όπως η Τουρκία, αλλά έχει κάτι που η Τουρκία φοβάται, δηλαδή το σύνολο των συμμαχιών της. Το Ισραήλ, η Κύπρος, η Αίγυπτος, οι ΗΠΑ, ακόμη και η Γαλλία, δημιουργούν ένα συνεχές—μια αλυσίδα που περιβάλλει την Τουρκία όχι με τανκς και πλοία, αλλά με συμφέροντα. Και τα συμφέροντα είναι πιο επικίνδυνα από τα όπλα.

Το σιωπηλό αυτό πλέγμα ισχύος, είναι αυτό που οδηγεί τον Καραγκιούλ να μιλά για «περικύκλωση». Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της από τον καιρό που ο Κεμάλ τη δημιουργούσε, που η Τουρκία βλέπει στον χάρτη όχι ανοιχτούς ορίζοντες, αλλά τοίχους. Είναι η πρώτη φορά που η Ανατολική Μεσόγειος δεν είναι ένας απέραντος μωσαϊκός χώρος χωρίς συντονισμό, αλλά ένας ενιαίος στρατηγικός μηχανισμός που δουλεύει, χωρίς κραυγές, προς μία κατεύθυνση: τον περιορισμό της τουρκικής επιθετικότητας.

Και σε αυτό το πλαίσιο, η Λιβύη αποκτά ξανά τον ρόλο που είχε πάντα στην ιστορία: έναν ρόλο μεσογειακού καταλύτη.

Από την εποχή των Καρχηδονίων μέχρι τη ρωμαϊκή περίοδο, από τους Άραβες μέχρι τους Οθωμανούς, η Λιβύη ήταν πάντα το σημείο όπου κρινόταν κάτι μεγαλύτερο από την ίδια. Έτσι και τώρα, δεν κρίνεται η Λιβύη. Κρίνεται η θάλασσα. Κρίνεται η ισχύς. Κρίνεται το ποιος θα ορίζει το μέλλον της περιοχής.

Η Τουρκία μπορεί να φωνάζει, μπορεί να κατηγορεί, μπορεί να απειλεί. Αλλά έχει καταλάβει ότι το παιχνίδι δεν παίζεται πια μόνο με λόγια. Παίζεται με την αντίληψη ισχύος. Και σε αυτό το παιχνίδι, το Ισραήλ έχει ένα αόρατο πλεονέκτημα: Τη γνώση ότι ο χρόνος δουλεύει υπέρ του. Η Τουρκία βιάζεται ενώ το Ισραήλ περιμένει. Η Τουρκία απειλεί ενώ το Ισραήλ προετοιμάζει. Η Τουρκία επιδεικνύει ενώ το Ισραήλ παρατηρεί. Και η Ελλάδα, ίσως για πρώτη φορά στη νεότερη ιστορία της, βρίσκεται από την πλευρά εκείνου που δεν φοβάται το αύριο, αλλά το διαμορφώνει.

Η Ελλάδα λοιπόν, για πρώτη φορά, αποκτά γεωπολιτικό βάρος που δεν αγοράζεται αλλά κερδίζεται. Το Αιγαίο δεν είναι πια μόνο σημείο τριβής. Είναι σημείο ισορροπίας. Η Κρήτη δεν είναι πια μόνο τουριστικός παράδεισος. Είναι κόμβος ισχύος. Η Κύπρος δεν είναι πια μόνο ζήτημα εκκρεμές. Είναι αγωγός στρατηγικής. Η Τουρκία βλέπει γύρω της έναν κύκλο που δεν μπορεί πια να διαρρήξει χωρίς να πληρώσει τίμημα.

Όσο κι αν προσπαθεί να βρει κενά, ρωγμές, ίχνη όπου μπορεί να εισχωρήσει, το πλέγμα παραμένει άθικτο. Ελλάδα–Κύπρος–Ισραήλ–Αίγυπτος. Τέσσερις χώρες που δεν έχουν κοινή κουλτούρα, έχουν όμως κοινά συμφέροντα. Και στην γεωπολιτική, τα συμφέροντα είναι ισχυρότερα από την παράδοση.

Το Ισραήλ βλέπει στο τρίγωνο αυτό ένα ανάχωμα απέναντι στην τουρκική επεκτατικότητα. Η Ελλάδα βλέπει σε αυτό μια ιστορική ευκαιρία που δεν είχε ποτέ πριν: Να γίνει πυλώνας και όχι παρατηρητής.

Και ενώ η Τουρκία καλεί τον ελληνικό λαό να …αντιδράσει(!), παρουσιάζοντας την Ελλάδα ως θύμα μιας διεθνούς συνωμοσίας, η πραγματικότητα είναι διαφορετική.

Η Άγκυρα φοβάται ότι η Ελλάδα δεν είναι πια το ευάλωτο κράτος που μπορεί να εκβιάσει. Φοβάται τη στρατηγική της θέση. Φοβάται τη διεθνή της δικτύωση. Φοβάται τη σχέση της με τις Ηνωμένες Πολιτείες, με το Ισραήλ, με τη Γαλλία, με την Αίγυπτο. Και όσο πιο πολύ φοβάται, τόσο πιο πολύ φωνάζει.

Το σιωπηλό εχθρικό μέτωπο Τουρκίας–Ισραήλ δεν είναι ούτε θεωρία, ούτε τακτικισμός. Είναι πραγματικότητα. Και η Ελλάδα, χωρίς να το επιδιώξει, βρίσκεται στη σωστή πλευρά αυτού του ρήγματος.

Η Ιστορική Γέφυρα Ελλήνων–Εβραίων ως Θεμέλιο της Σύγχρονης Συμπόρευσης που οδηγεί ευθέως στην ανάκτηση της Πόλης!

Αν υπάρχει κάτι πιο παράξενο από την τωρινή σύμπλευση Ελλάδας–Ισραήλ, δεν είναι το γεγονός ότι συμβαίνει, είναι το γεγονός ότι χρειάστηκε τόσο καιρό για να ξανασυμβεί. Διότι, αν κανείς τραβήξει την υποτιθέμενη γραμμή που χωρίζει τους δύο λαούς, θα δει ότι πρόκειται για το πιο τεχνητό σύνορο της ανθρώπινης ιστορίας. Πριν από την εποχή των εθνών-κρατών, πριν από τα μίση, τις συγκρούσεις και τις ιδεολογίες, υπήρχε κάτι άλλο. Υπήρχε ένας κοινός πολιτισμικός χώρος, μια γέφυρα που δεν χτίστηκε από πολιτικούς, αλλά από την ίδια την ιστορία.

Το πρώτο μεγάλο σημείο αυτής της γέφυρας έχει όνομα: Μέγας Αλέξανδρος.

Ο νεαρός Μακεδόνας στρατηλάτης και δημιουργός του Οικουμενικού Ελληνισμού που έκανε τα όνειρα της εποχής του να τρέμουν, έφτασε μέχρι την Ιερουσαλήμ όχι ως κατακτητής, αλλά ως απελευθερωτής.

Οι Πέρσες είχαν συνθλίψει τους Ιουδαίους, είχαν φορολογήσει τον ναό, είχαν ταπεινώσει την κοινότητά τους. Ο Αλέξανδρος, αντίθετα, τους άφησε να λατρεύουν τον Θεό τους όπως ήθελαν. Και εκείνοι, σε μια στιγμή που περνά απαρατήρητη στα δυτικά εγχειρίδια αλλά είναι χαραγμένη βαθιά στις ιουδαϊκές παραδόσεις, τον υποδέχτηκαν σαν πρόσωπο σχεδόν προφητικό. Η εικόνα του, λένε, πέρασε μέσα από τις πύλες της πόλης όχι με φόβο, αλλά με σεβασμό. Το ίδιο το Ταλμούδ αναφέρει τη μορφή του με τρόπο παράδοξο — όχι ως εισβολέα, αλλά ως άνδρα που μεγάλωσε ο κόσμος του Θεού.

Αυτή η σκηνή, που μοιάζει με θραύσμα από αρχαίο έπος, δεν χάθηκε. Πέρασε από γενιά σε γενιά, όπως περνά μια μυστική συμφωνία που δεν γράφεται με μελάνι αλλά με αντίληψη. Και η αντίληψη είναι το πιο ανθεκτικό υλικό της Ιστορίας. Μετά τον Αλέξανδρο, η γέφυρα αυτή δεν έσπασε αλλά αντιθέτως, μεγάλωσε. Ο Αντίοχος ο Επιφανής, βασιλιάς της αυτοκρατορίας των Σελευκιδών μόνο προσπάθησε να την γκρεμίσει με την ηλίθια, τη βλακώδη ιδέα ότι ο δρόμος για τη σταθερότητα είναι η ομοιομορφία. Έκανε το λάθος να επιχειρήσει να ελληνοποιήσει βίαια τους Ιουδαίους, να επιβάλει λατρεία που δεν τους ανήκε, να μπερδέψει την ελευθερία του Αλεξάνδρου με την αλαζονεία ενός τυράννου.

Και η εξέγερση των Μακκαβαίων έκανε κάτι ακόμη πιο σημαντικό: Έδειξε ότι οι Έλληνες και οι Εβραίοι δένουν μόνο όταν ο ένας σέβεται τον άλλον. Όταν υπάρχει αμοιβαιότητα, όχι εξαναγκασμός.

Και τότε εμφανίζεται η μορφή που αποτελεί ίσως το πιο παράξενο σύμβολο του ελληνόφωνου ιουδαϊσμού: Ο Πτολεμαίος Γ’ ο Ευεργέτης, βασιλεύς της ελληνιστικής Αιγύπτου. Εκείνος που είχε μια ιδέα αδιανόητη για την εποχή, δηλαδή να μεταφραστεί η Παλαιά Διαθήκη στα ελληνικά ώστε ο λόγος των Ιουδαίων να διαβαστεί από τον ελληνικό κόσμο.

Η Μετάφραση των Εβδομήκοντα δεν ήταν απλώς ένα γλωσσικό επίτευγμα. Ήταν μια πράξη γεφυροποιίας. Έκανε τον ιουδαϊκό λόγο κομμάτι της ελληνικής σκέψης. Άνοιξε τη Γραφή στα ελληνικά αυτιά. Και τα ελληνικά αυτιά ήταν εκείνα που, λίγους αιώνες αργότερα, θα υποδέχονταν τη χριστιανική διδασκαλία.

Πολλοί ασφαλώς το αγνοούν, αλλά χωρίς τους Εβδομήκοντα, ο χριστιανισμός δεν θα είχε εξαπλωθεί όπως εξαπλώθηκε. Το ελληνικό πνεύμα έγινε το όχημα της ιουδαϊκής παράδοσης. Η γλώσσα του Αριστοτέλη έγινε η γλώσσα των προφητών. Η φιλοσοφία έγινε η σκάλα για να ανέβουν οι ψυχές σ’ ένα μήνυμα που γεννήθηκε στην Ιουδαία αλλά μίλησε στην οικουμένη.

Το Ισραήλ το γνωρίζει αυτό. Και το σέβεται.

Κι ύστερα έρχεται ο Φίλων ο Αλεξανδρεύς. Ένας Εβραίος τόσο Έλληνας στο πνεύμα και τόσο Εβραίος στην καρδιά, που οι δύο ταυτότητες στα γραπτά του δεν ξεχωρίζουν. Οι σύγχρονοι ιστορικοί τον ονομάζουν «ελληνοεβραίο φιλόσοφο». Αλλά αν διαβάσει κανείς προσεκτικά, θα δει ότι δεν υπάρχει τέτοια διάκριση. Ο Φίλων γράφει ελληνικά όχι ως ξένος, αλλά ως άνθρωπος που αγαπά τη γλώσσα. Ομιλεί για τον Μωυσή με τρόπο που θυμίζει Πλάτωνα. Ερμηνεύει τη Γραφή σαν να διαβάζει Ηράκλειτο. Και αποκαλεί την ελληνική παιδεία το «μέγιστον αγαθόν της ψυχής».

Αυτά δεν τα ξεχνά το Ισραήλ. Τα ξεχνά μόνο η Ευρώπη, που νομίζει ότι η ιστορία είναι πράγμα των τελευταίων 200 ετών.

Ο Νετανιάχου, ξέρει πάρα πολύ καλά τόσο την ελληνική ιστορία, όσο και την ιστορία της φάρας του. Σε τέτοιο βαθμό, ούτως ώστε να τον επιτρέπει η γνώση αυτή στο να προστατεύει τα συμφέροντα της χώρας του με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, επιλέγοντας κάθε φορά με πολλή μεγάλη προσοχή στο πού σκοπεύει να την πάει. Με αυτή την ιστορική μνήμη, το Ισραήλ βλέπει σήμερα την Ελλάδα όχι ως σύμμαχο ανάγκης, αλλά ως σύμμαχο φυσικό. Ως χώρα που δεν έρχεται απλώς από κοντά γεωγραφικά, αλλά από κοντά πολιτισμικά. Ως λαό που μοιράζεται το ίδιο δράμα: Mικρός ανάμεσα σε γίγαντες, αλλά μεγάλος ανάμεσα σε ιδέες.

Γι’ αυτό και η Τουρκία δεν θα το καταλάβει ποτέ. Η Άγκυρα ζει μέσα σε μία ιστορία που ξεκινά το 1453 με την Άλωση της Πόλης. Το Ισραήλ ζει μέσα σε μία ιστορία που ξεκινά το 1.500 π.Χ. Η Ελλάδα μέσα σε μία ιστορία που ξεκινά το 2.000 π.Χ.

Η Τουρκία δεν διαθέτει ιστορικό φάσμα. Διαθέτει μόνο μνήμη μιας ξεπεσμένης “αυτοκρατορικής” υπερτροφίας. Ενώ το Ισραήλ και η Ελλάδα, αντιθέτως, διαθέτουν ιστορικό βάθος.

Και όταν δύο λαοί έχουν βάθος, δεν συμπλέουν μόνο επειδή το λέει η διπλωματία. Συμπλέουν επειδή το λέει κυρίως η μνήμη, κακά τα ψέμματα.

Και τώρα, με αυτή την κληρονομιά στην πλάτη τους, ξαναβρίσκονται στο ίδιο σημείο που βρέθηκαν πριν από δυόμισι χιλιετίες:στο σταυροδρόμι ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση, εκεί όπου ο χάρτης της Μεσογείου αποφασίζει ποιος θα ζήσει και ποιος θα σβήσει.

Το Ισραήλ γνωρίζει ότι η Ελλάδα είναι ο δυτικός πυλώνας της επιβίωσής του. Η Ελλάδα από την άλλη, γνωρίζει ότι το Ισραήλ είναι ο ανατολικός πυλώνας της ασφάλειάς της. Η Τουρκία γνωρίζει πολύ καλά ότι αυτοί οι δύο, όταν δένονται, μπορούν να μετατρέψουν την Ανατολική Μεσόγειο σε τείχος.

Κι έτσι, επιστρέφουμε στο αρχικό ερώτημα:

Ηταν πράγματι «δυστύχημα» στη Λιβύη;

Ή μήπως το δυστύχημα ήταν η στιγμή που ο χάρτης άλλαξε χέρια;

Μήπως ήταν η στιγμή που κάποιος ψιθύρισε στην Τουρκία αυτό που κανείς δεν της είχε πει εδώ και έναν αιώνα, δηλαδή «Τέρμα η επέκταση και οι νεοθωμανισμοί. Δεν περνάς από εδώ»;

Και αυτό, σίγουρα δεν το είπε η Ελλάδα. Το είπε η Ιστορία. Το είπε ο Θεός.

Επίλογος – Συμπεράσματα

Η Ανατολική Μεσόγειος αλλάζει.

Δεν το διακηρύσσουν μόνο οι διπλωμάτες, το ομολογεί η ίδια η γεωπολιτική, αυτή η αμείλικτη θεότητα που δεν γνωρίζει σύνορα, δεν καταλαβαίνει πολιτικές μόδες, δεν λογαριάζει κυβερνήσεις.

Η Τουρκία πίστεψε ότι ολόκληρη αυτή η περιοχή υπάρχει για να εξυπηρετεί τις φιλοδοξίες της. Όμως η Ανατολική Μεσόγειος άρχισε να απομακρύνεται από την Άγκυρα σαν έδαφος που αποσύρεται από τα πόδια κάποιου που θέλησε να το ιδιοποιηθεί. Δεν είναι η Ελλάδα που της στερεί τον χώρο — είναι ο ίδιος ο χάρτης που αποκαθιστά την ισορροπία.

Το Ισραήλ βλέπει την Τουρκία όπως βλέπει κανείς ένα παλιό αρπακτικό. Δεν το υποτιμά, αλλά και δεν το φοβάται. Και όταν αντιλαμβάνεται ότι το αρπακτικό επιχειρεί να προσεγγίσει περιοχές ευαίσθητης σημασίας — τη Λιβύη, την Κυπριακή ΑΟΖ, τις θαλάσσιες ζώνες της Αιγύπτου — τότε ξέρει πως ήρθε η στιγμή να σηκώσει το χέρι. Όχι ευθέως, αλλά όπου χρειάζεται. Το απέδειξε περίτρανα τόσο στην περίπτωση της Χεζμπολάχ που τη ξεπάστρεψε μέσα σε μια μέρα, όσο και στην περίπτωση της Χαμάς, που δε φοβήθηκε να φτάσει μέχρι και τη γενοκτονία, θυμίζοντας τον Δαβίδ που ξεπάστρεψε μέσα σε δυό χρόνια όλοκληρη Φιλισταία!

Δεν το επικροτώ, αλλά και δεν το απορρίπτω, μιας και ακόμη και εγώ αν ήμουν πρωθυπουργός της Ελλάδας και αντιμετώπιζα ένα τέτοιο πρόβλημα, θα το έκανα κι ας με αποκαλούσαν “γενοκτόνο”. Όπως βεβαίως, έκανε το ίδιο και ο ίδιος ο μεγάλος Βασίλειος ο Β’ της Ρωμανίας, για να τελειώνει με τους Βούλγαρους και τον ίδιο τον Σαμουήλ και που στο τέλος εισέπραξε κι ένα παρατσούκλι, το γνωστό “Βουλγαροκτόνος”.

Η πτώση του Falcon ήταν ένα χτύπημα που έδειξε στην Τουρκία πως τα νήματα δεν τα ελέγχει πια.

Ίσως ήταν …απλό δυστύχημα.

Αλλά στη γεωπολιτική, ο συμβολισμός έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από την αλήθεια.Και ο συμβολισμός εδώ ήταν εκκωφαντικός! ‘

Ο,τι χτίστηκε στη Λιβύη με μυστικές συμφωνίες, διαλύθηκε σε λίγα δευτερόλεπτα.

Ό,τι πίστεψε η Άγκυρα ότι είχε εξασφαλίσει, έγινε στάχτη.

Κι αυτό την υποχρέωσε να κοιτάξει όχι προς την Αθήνα, αλλά προς την Ιερουσαλήμ χωρίς φυσικά να το δηλώσει, παρα μόνο με αοριστίες απειλώντας ταυτόχρονα…εμάς!

Για την Ελλάδα, το μήνυμα ήταν διαφορετικό.

Ουσιαστικά, ήταν η πρώτη φορά που η αόρατη αρχιτεκτονική της συμμαχίας της απέδωσε καρπούς χωρίς να χρειαστεί η ίδια να κάνει τίποτα.

Ήταν η πρώτη φορά μετά τον Β’ΠΠ, που ο χάρτης άρχισε να γράφεται προς όφελός της και όχι εις βάρος της.

Ήταν η απόδειξη ότι όταν μια μικρή χώρα ακουμπάει πάνω στη σωστή ισχύ, μετατρέπεται από παρατηρητή σε παράγοντα.

Αυτός είναι ο νέος ρόλος της Αθήνας.

Όχι ο ρόλος της δύναμης, αλλά της συνέχειας. Όχι ο ρόλος της απειλής, αλλά της αναγκαιότητας.

Η Τουρκία, βλέποντας αυτά, αρχίζει να αντιλαμβάνεται κάτι που την τρομάζει πιο πολύ κι από μια στρατιωτική σύγκρουση. Ότι το μέλλον της περιοχής δεν γράφεται πια μαζί της. Γράφεται γύρω της. Και σε αυτό το μέλλον, η θέση της δεν είναι κεντρική.

Ο Ερντογάν μπορεί να φωνάζει μαζί με τον εταίρο του τον “Γκρίζο Λύκο” για νησιά…γκρίζα. Ο Καραγκιούλ μπορεί να φωνάζει για περικύκλωση. Οι αναλυτές του καθεστώτος μπορούν να φωνάζουν για «παγίδες της Δύσης».

Αλλά η αλήθεια όμως είναι πολύ βαθύτερη: Η Τουρκία φωνάζει γιατί την πέταξαν έξω από το παιχνίδι, χωρίς να το καταλάβει!

Η Λιβύη δεν ήταν παρά η πρώτη πράξη ενός έργου που μόλις ξεκίνησε.

Το πραγματικό έργο ουσιαστικά δεν αφορά την ίδια τη Λιβύη — αφορά τη θάλασσα που την αγγίζει.

Αφορά το ποιος θα καθορίσει τη θαλάσσια τάξη του 21ου αιώνα.

Αφορά το ποια χώρα θα επιτρέψει στις άλλες να ανασάνουν, και ποια θα επιδιώξει να τις πνίξει.

Αφορά τη μεγάλη σύγκρουση μεταξύ μιας Τουρκίας που ονειρεύεται αυτοκρατορίες και ενός Ισραήλ που γνωρίζει πως η επιστροφή σε αυτοκρατορίες μουσαντένιες, είναι η πιο εύθραυστη ψευδαίσθηση του κόσμου.

Και κάπου εκεί, ανάμεσα στις παλιές επιθυμίες και τις νέες δυνατότητες, ανυψώνεται η Ελλάδα. Όχι σαν ηγεμονική δύναμη, αλλά σαν πόλος ισχύος. Σαν ο κρίκος που λείπει από την αλυσίδα της ισορροπίας. Σαν το σημείο όπου τέμνονται η Δύση και η Ανατολή χωρίς να συγκρούονται.

Αυτό που ζούμε δεν είναι απλώς μια σύγκρουση Τουρκίας–Ισραήλ. Είναι η μετάβαση από τον παλιό κόσμο της βίαιης ισχύος στον νέο κόσμο της αόρατης ισχύος.

Είναι η στιγμή όπου το Ισραήλ αποφάσισε ότι δεν θα επιτρέψει στην Τουρκία να γίνει θαλάσσια δύναμη. Είναι η στιγμή όπου η Ελλάδα συνειδητοποίησε ότι η ασφάλειά της δεν βρίσκεται στο πόσους στρατιώτες έχει, αλλά στο πόσους συμμάχους έχει δίπλα της. Και είναι η στιγμή όπου η Τουρκία κατάλαβε ότι όσο κι αν φωνάξει, όσο κι αν απειλήσει, όσο κι αν χτυπήσει τα πόδια της στο πάτωμα, ο χάρτης δεν αλλάζει.

Ο χάρτης — αυτό το αμίλητο όπλο της Ιστορίας — παίρνει τώρα το σχήμα που είχε κάποτε, τον καιρό του Πτολεμαίου, του Φίλωνα, του Αλεξάνδρου. Το σχήμα μιας Μεσογείου που ενώνει την Ελλάδα με το Ισραήλ.

Και η Τουρκία, όσο κι αν το αρνείται, βρίσκεται εκτός.Όχι μόνο επειδή την έδιωξαν, αλλά επειδή η ίδια προσπάθησε να σταθεί εκεί όπου η Ιστορία δεν την δέχεται.

Και η Ιστορία, όταν δεν δέχεται, εκδικείται…

Ο Θεός πάντως μίλησε. Όχι τώρα, αλλά πριν 20 κοντά χρόνια, δια στόματος Οσίου Γέροντος Ιωσήφ Βατοπεδινού. “...Οι Εβραίοι θα προκαλέσουν τους Τούρκους, θα τους ερεθίσουν κι αυτοί θα μας χτυπήσουν…“

Και όπως λέει κι ο συνάδελφος Μελέτης Μελετόπουλος σε συνέντευξη του, “Όταν μας χτυπήσουν οι Τούρκοι – που θα το κάνουν γιατί δεν έχουν άλλη επιλογή, η Τουρκία θα διαλυθεί, θα καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος“.

Όπως βλέπετε λοιπόν όλοι, ο δρόμος για τη Πόλη έχει ήδη χαραχθεί. Όχι από εμάς τους Ψευτορωμιούς. Αλλά από τον ίδιο τον Θεό, που δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να μας σαπορτάρει σκανδαλωδώς εδώ και πολλά χρόνια. Λίγο αν πιστεύαμε σε Εκείνον, θα το καταλαβαίναμε όλοι.

Η Ρωμιοσύνη είναι ο λαός Του. Κι αυτή θα αναστηθεί, την ώρα που πρέπει, τη στιγμή που πρέπει. Και μαζί της η Βασιλεύουσα. Και η ώρα αυτή κοντοζυγώνει. Πιστέψτε το. Είναι πλέον Γεωπολιτική αλήθεια.

Οι ελληνοπρεπείς Ιουδαίοι της Διασποράς και η προσφορά τους στον Ελληνισμό

1. Φίλων ο Αλεξανδρεύς ή Φίλων ο Ιουδαίος

Ο Φίλων ο Αλεξανδρεύς (20 π.Χ.–50 μ.Χ.) αποτελεί τη σημαντικότερη πνευματική γέφυρα μεταξύ του ελληνικού φιλοσοφικού Λόγου και της ιουδαϊκής θεολογικής παράδοσης.

Γεννημένος στην Αλεξάνδρεια, στην μεγαλύτερη κοσμόπολη του ελληνόφωνου κόσμου, κινήθηκε φυσικά ανάμεσα στα δύο πολιτισμικά σύμπαντα, χωρίς να εγκαταλείψει ούτε την πίστη των πατέρων του ούτε τον θαυμασμό του για τον ελληνισμό.

Η περίφημη ρήση του — «Ελλάς γαρ μόνη ανθρωπογονεί, φυτόν ουράνιον και Βλάστημα θείον ηκριβωμένον, λογισμόν αποτίκτουσα οικειούμενον επιστήμην» — δεν αποτελεί θεολογική διακήρυξη, αλλά φιλοσοφική τοποθέτηση. Η Ελλάδα – κατά τον Φίλωνα – γεννά τον άνθρωπο του Λόγου, τον ορθολογικά συγκροτημένο φορέα της παιδείας και της επιστήμης.

Ο Φίλων δεν επιχειρεί να “ελληνοποιήσει” τον Θεό, ούτε να «θεοποιήσει» την Ελλάδα. Αντιθέτως, αναγνωρίζει ότι η ελληνική φιλοσοφία αποτελεί το πλέον ικανό όχημα για την κατανόηση του ηθικού και πνευματικού νόμου που ο Μωυσής παρέδωσε στο Ισραήλ.

Ο Φίλων, υπήρξε ο πρώτος που περιέγραψε την ελληνική παιδεία ως παιδαγωγό προς την αρετή. Μία σκέψη που αργότερα οι Πατέρες της Εκκλησίας, όπως ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς και ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, θα υιοθετήσουν και θα απογειώσουν.

Για τον Φίλωνα, ο ελληνισμός δεν γεννά θεούς. Γεννά τις προϋποθέσεις ώστε ο άνθρωπος να κατανοήσει τον Θεό. Ο Φίλων ουσιαστικά, χρησιμοποίησε την αλληγορία για να αναμείξει και να εναρμονίσει την ελληνική φιλοσοφία και τον Ιουδαϊσμό. Ορατές είναι επίσης οι πυθαγοριστικές επιρροές, όπως η κρυπτοσυμβολιστική και η προσκόλληση στην αυτοπειθαρχία ως προετοιμασία για την αθανασία κλπ. Αν και τα έργα του δεν έγιναν ευρέως αποδεκτά από τους συγχρόνους του, οι χριστιανοί εκκλησιαστικοί πατέρες, από το 150 μ.Χ. και μετά, έκαναν δεκτό το έργο του με ενθουσιασμό εντοπίζοντας σε αυτό μια μορφή κρυμμένου Χριστιανισμού. Οι φιλελεύθεροι δε, εκκοσμικευμένοι Ιουδαίοι της Αλεξάνδρειας αντιμετώπιζαν τον Φίλωνα ως ιουδαϊκό αντίστοιχο του Πλάτωνα.

2. Οι Ελληνοπρεπείς Ιουδαίοι και ο Κόσμος της Διασποράς

Η ιουδαϊκή Διασπορά του ελληνιστικού κόσμου, από την Αλεξάνδρεια μέχρι την Αντιόχεια και από τη Ρώμη μέχρι τη Μικρά Ασία, παρήγαγε μια πνευματική τάξη που μιλούσε, σκεπτόταν και έγραφε στα ελληνικά. Η ίδια η Παλαιά Διαθήκη μεταφράστηκε για πρώτη φορά στα ελληνικά — οι Εβδομήκοντα — κατ’ εντολήν του Πτολεμαίου, γεγονός που δείχνει πόσο αβίαστα ο ιουδαϊκός και ο ελληνικός κόσμος διαπλέκονταν.

Μεταξύ των σημαντικότερων ελληνοπρεπών Ιουδαίων:

• Ιώσηπος Φλάβιος Ο ιστορικός που περιέγραψε τον ιουδαϊκό κόσμο με ελληνικές κατηγορίες σκέψης, ώστε να γίνει κατανοητός στους ελληνοπρεπείς Ρωμαίους και στους λοιπούς ελλαδίτες Έλληνες. Με αυτόν τον τρόπο διασώθηκε η μνήμη ενός λαού που βρέθηκε στο σταυροδρόμι τριών πολιτισμών.
• Αριστόβουλος ο Ιουδαίος

Προγενέστερος του Φίλωνος, προσπάθησε να δείξει ότι η ελληνική φιλοσοφία βρίσκεται σε αρμονία με τον Μωσαϊκό Νόμο. Υποστήριζε ότι οι Έλληνες δεν αντιφάσκουν με την ιουδαϊκή αποκάλυψη, αλλά αποτελούν φιλοσοφικό συμπλήρωμά της.

3. Οι Ιουδαίοι της Αλεξανδρείας

Ένα ακόμη ακμάζον πνευματικό σώμα που λειτουργούσε σε ελληνικά συμφραζόμενα, διάβαζε ελληνική γραμματεία, συμμετείχε στη δημόσια ζωή και συνέβαλε στη διαμόρφωση ενός πολυπολιτισμικού, αλλά ενιαίου νοητικού κόσμου. Από αυτή την πραγματικότητα γεννήθηκε ο ελληνικός τρόπος διάδοσης του Ευαγγελίου.

4. Η Σημασία τους για την Κατανόηση της Σχέσης Ελλάδας–Ισραήλ

Οι ελληνοπρεπείς Ιουδαίοι δεν ήταν “Έλληνες μεταμφιεσμένοι”, ούτε Ιουδαίοι αποκομμένοι από τις ρίζες τους. Ήταν οι πρώτοι που αντιλήφθηκαν ότι ο ελληνικός Λόγος μπορεί να συνομιλήσει με τη θεϊκή Αποκάλυψη. Εξ’ αιτίας της δικής τους παράδοσης, ο κόσμος του Χριστιανισμού μπόρεσε να διατυπώσει τα δόγματα, την τριαδολογία, την χριστολογία και την εκκλησιολογία με όρους κατανοητούς σε όλη την οικουμένη.

Χάρη στην ελληνική γλώσσα — κοινή γλώσσα όλου του ανατολικού Μεσογειακού κόσμου, των παραλιών της Βόρειας Αφρικής και της Σικελίας — το Ευαγγέλιο διαδόθηκε ταχύτερα από οποιοδήποτε άλλο κείμενο στην ανθρώπινη ιστορία.

Ο Φίλων και η σχολή του δεν «ελληνοποίησαν» τον Θεό. Αλλά βοήθησαν ώστε ο άνθρωπος να καταλάβει βαθύτερα την κλήση του Θεού.

5. Οι Εβδομήκοντα – Η Μετάφραση που Άλλαξε τον Κόσμο

Η Μετάφραση των Εβδομήκοντα (LXX) αποτελεί μοναδικό γεγονός στην ιστορία της ανθρώπινης γραμματείας. Για πρώτη φορά ένας ολόκληρος λαός είδε τις ιερές του Γραφές να αποδίδονται σε γλώσσα όχι δική του, αλλά παγκόσμια: Την ελληνική.

Η μετάφραση αυτή, έκανε τον Νόμο και τους Προφήτες προσβάσιμους στην οικουμένη,

διαμόρφωσε το θεολογικό λεξιλόγιο της Εκκλησίας και όρισε τους όρους με τους οποίους αργότερα θα εκφραστεί η χριστιανική θεολογία.

Χωρίς τους Εβδομήκοντα, δεν θα υπήρχε κοινή γλώσσα για τους πρώτους χριστιανούς. Και χωρίς κοινή γλώσσα, το Ευαγγέλιο δεν θα είχε εξαπλωθεί ποτέ με τέτοια ταχύτητα.

6. Η Ελληνική Γλώσσα ως Όργανο Θείας Οικουμενικότητας

Η ελληνική γλώσσα υπήρξε το εργαλείο με το οποίο ολόκληρη η ανθρωπότητα μπόρεσε να κατανοήσει το μήνυμα του Χριστού. Με την ελληνιστική Κοινή γράφτηκαν τα Ευαγγέλια, συντάχθηκαν οι Πράξεις και οι Επιστολές, χτίστηκε η πρώτη θεολογική ορολογία και συζητήθηκαν τα μεγάλα δόγματα των Οικουμενικών Συνόδων.

Η ελληνική γλώσσα είχε τη μοναδική ιδιότητα να εκφράζει —ταυτόχρονα— έννοια, σχέση, ύπαρξη και υπόσταση. Γι’ αυτό και μπόρεσε να δεχτεί όρους όπως «Λόγος», «Ουσία», «Υπόστασις», «Θεότητα», «Πρόσωπο».

Χωρίς την Ελλάδα, το Ευαγγέλιο θα έμενε φυλακισμένο στην Ιουδαία. Με την Ελλάδα, έγινε παγκόσμιο.

7. Οι Αλεξανδρινοί Πατέρες – Η Οριστική Σύνθεση Ελληνισμού και Χριστιανισμού

Στην Αλεξάνδρεια, τη μήτρα όπου συναντήθηκαν οι δύο κόσμοι, ιουδαϊσμός και ελληνισμός, γεννήθηκαν οι Πατέρες που ολοκλήρωσαν οριστικά τη σύνθεση ελληνισμού και χριστιανισμού.

Δίδαξε ότι η ελληνική φιλοσοφία ήταν «παιδαγωγός εις Χριστόν».Δεν την απέρριψε, την αναβάπτισε.

Ο πρώτος πραγματικός βιβλικός επιστήμων. Χρησιμοποίησε ελληνικές μεθόδους ερμηνείας (allegoria) για να ανοίξει το βάθος της Γραφής.

Ο θεμελιωτής της ορθόδοξης χριστολογίας. Η ορολογία του («ομοούσιος») είναι καθαρά ελληνική — και συγκλόνισε την οικουμένη.

Ολοκλήρωσε τη σύνθεση, ορίζοντας τον Χριστό ως μία υπόσταση εν δύο φύσεσιν. Χωρίς την ελληνική φιλοσοφική σκέψη, αυτό το δόγμα δεν θα μπορούσε να διατυπωθεί.

Οι Αλεξανδρινοί Πατέρες δεν ένωσαν απλώς δύο πολιτισμούς. Ένωσαν τον Λόγο της φιλοσοφίας με τον Λόγο της Αποκαλύψεως. Και από αυτήν τη σύνθεση γεννήθηκε ο χριστιανικός κόσμος όπως τον ξέρουμε σήμερα.

Η Σημερινή Γεωπολιτική Σημασία της Παλαιάς Πνευματικής Συγγένειας

Η σύγχρονη σύμπλευση Ελλάδας και Ισραήλ — πολιτική, στρατιωτική, ενεργειακή — δεν είναι τυχαία. Πατά πάνω σε μια αρχαία μνήμη κοινής κατανόησης: δυο λαοί που σμίλεψαν τον κόσμο με τον Λόγο και την Πίστη. Και ξανασυναντιούνται σήμερα, στην ίδια θάλασσα που τους ξεκίνησε, μπροστά σε έναν κοινό κίνδυνο και μια κοινή μοίρα.

Η συνεργασία αυτή δεν περιορίζεται σε στρατηγικά συμφέροντα ή σε συγκυριακές συμμαχίες. Αντανακλά μια βαθύτερη πολιτισμική συγγένεια, που εκτείνεται από τη φιλοσοφία και τη θεολογία έως την αναζήτηση της ελευθερίας και της ασφάλειας.

Η Ελλάδα, με την παράδοση του ορθού λόγου και της δημοκρατίας, και το Ισραήλ, με τη δύναμη της πίστης και της επιβίωσης, συναντώνται σε ένα σημείο όπου η Ιστορία και η γεωγραφία αλληλοσυμπληρώνονται.

Η κοινή τους πορεία στη Μεσόγειο δεν είναι μόνο αμυντική ή ενεργειακή· είναι και πολιτισμική, εκπαιδευτική, τεχνολογική. Από την ανταλλαγή γνώσης και καινοτομίας έως τη συνεργασία στην ασφάλεια και την έρευνα, οι δύο χώρες οικοδομούν ένα πλέγμα σχέσεων που ενισχύει τη σταθερότητα της περιοχής.

Αυτό το παράρτημα λειτουργεί ως γέφυρα για να φωτίσει αυτή τη βαθύτερη σχέση — μια σχέση που δεν γεννήθηκε από τη σημερινή γεωπολιτική, αλλά από την καρδιά της Ιστορίας. Φωτίζει αυτή τη βαθύτερη συγγένεια — μια συγγένεια που δεν ανήκει στο παρελθόν, αλλά στο μέλλον της Μεσογείου…

Dr. Sergio Chrysoloras

Historian-Byzantinologist

sergioschrys@outlook.com

The post Ο Σιωπηλός Πόλεμος της Μεσογείου: Από τη Λιβύη στο Αιγαίο, ως τη Δυτική Ιερουσαλήμ! appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Η Ιστορία δεν καταγράφει μόνο τα έθνη που νίκησαν. Καταγράφει – και τελικά δικαιώνει – εκείνους που δεν πρόδωσαν το ιερά τους. Κι όταν ο κόσμος βεβηλώνει αυτό που θεωρείς εσύ άγιο, δεν σε προσβάλλει απλά. Σε καλεί σε μάχη!

Γράφει ο Πύρινος Λόγιος

Η πρόσφατη βεβήλωση στην Κύπρο δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Δεν ήταν άλλη μια ιδιοτροπία “καλλιτεχνική”. Ούτε ένα “καλλιτεχνικό πείραμα”.

Ήταν, όπως όλα πλέον σε έναν κόσμο που θέλει να αποδομήσει την ανθρώπινη ιερότητα, μια αργή αλλά συστηματική διάβρωση.

Και η διάβρωση αυτή δεν δρα με φωνή. Δρα με εικόνες. Με αποφάσεις. Με επιμελητές που βαφτίζουν την ασέβεια «έκφραση». Με συστήματα που βαφτίζουν την βεβήλωση “πρωτοπορία”.

Όμως πίσω από όλα αυτά υπάρχει κάτι πολύ βαθύτερο. Κάτι που έχει λιγότερο να κάνει με την τέχνη και περισσότερο με τη γεωπολιτική της ψυχής, εκεί δηλαδή όπου διακυβεύεται η ίδια η ύπαρξη της Ρωμιοσύνης!

Άλλος ένας “κακοτέχνης” ξεφύτρωσε από τα άγια χώματα της Κύπρου ονόματι Γιώργος Γαβριήλ, ένας φαιδρός και μωροφιλόδοξος τύπος, εκπαιδευτικός μάλιστα στο επάγγελμα, που ζήλεψε την τύχη του άλλου κακοτέχνη, του Χριστόφορου Κατσαδιώτη και φορώντας τη χλαμύδα του “καλλιτέχνη”, σκάρωσε σε έναν τοίχο στημένο σε ροζ φόντο “λουλουδάκια και χορταράκια” σαν σε παλιομοδίτικο σεντόνι κι έβαλε μέσα την Θεία Κεφαλή του Σωτήρα του Κόσμου Ιησού Χριστό βεβηλωμένη ήδη με …τεχνητά “φιλάκια” σαν αυτά που βρίσκονται σε εμότικον κινητού και δίπλα αυτής έναν…μαντράχαλο (για να μας θυμίσει πως είναι μέγας οπαδός της Woke agenda λες και δε το ξέραμε). Στον ίδιο καμβά, βάζει και τη Θεία Μορφή της Παναχράντου Παναγίας μας, το κάτω μέρος ενός τύπου ολόγυμνου με τα γεννητικά του όργανα να κρέμονται την ώρα που διαβάζει την Ιερή Βίβλο και παράλληλα άλλες μορφές αγίων γυναικών, όπου η μία από αυτές κράταγε το μαντήλι όπου είχε αποτυπωθεί το πρόσωπο του Χριστού μας αντικαθιστώντας το με τη…μορφή του Τσέ Γκεβάρα!

Δεν περιγράφω άλλο πλήρης οργής!

Όλα αυτά τα βλάσφημα, αλλά και φαιδρά μαζί “εργα”, έτρεξε η μηχανή της Νεοταξίας, ο …δήθεν “φιλελεύθερος” τύπος να τα…υπερασπιστεί, ως “ελευθερία της έκφρασης”, όπως ακριβώς συνέβη και με τη περίπτωση του Κατσαδιώτη, μόνο που αυτή τη φορά αυτά τα βδελύγματα δεν μπήκαν σε…καμμιά Εθνική Πινακοθήκη, αλλά αναρτήθηκαν σε μια…”γκαλερί” μιας ξεφωνημένης gay αρσενικού τύπου που βρήκε έτσι την ευκαιρία να γίνει…γνωστή τόσο αυτή, όσο και ο ίδιος ο Γαβριήλ.

Η γνωστή μάλιστα ιστοσελίδα “alphanews“, γνωστή και για τα διεθνιστικά – αριστερίστικα – νεοφιλελέ “αισθήματα της, έγραψε σε άρθρο της πως ““Πρωτάκουστο να ποινικοποιούν την εικαστική έκφραση” και ότι “Κινδυνεύει μέχρι και με απόλυση από το Υπουργείο Παιδείας” της Κύπρου λόγω των “αντισυστημικών” έργων του ο καλλιτέχνης εκπαιδευτικός”

Κι ευτυχώς – κι αυτό είναι δείγμα σοβαρό ότι τίποτε δεν πέθανε ακόμη, με το “καλημέρα” σύσσωμη η Κύπρος αντέδρασε. Μετά την ανάρτηση και τη συλλογική αντίδραση του κόσμου, η φωνή της κοινωνίας απέδωσε και η έκθεση των κατάπτυστων βλασφημιών ακυρώθηκε. Πρόκειται για θετικό και αναγκαίο πρώτο βήμα για τη συλλογική αφύπνιση της Ρωμιοσύνης.

Σε αντίθεση με την… “μαμά” Ελλάδα, η κόρη της, η Κύπρος, έσωσε το γόητρο της αλλά και την ίδια την ρωμαίϊκη ταυτότητα της και αντέδρασε. Και ο νόμος που βρίσκεται σε ισχύ από το 1964, είναι αμείλικτος.

Μ’ άλλα λόγια, ο τύπος την έχει άσχημα. Κινδυνεύει όχι μόνο με απόλυση, όπως γράφει η  “alphanews“, αλλά και με φυλάκιση 5 ετών επειδή οι κατηγορίες είναι για πέντε αδικήματα!

Εύχομαι και ελπίζω πως η Κυπριακή Δικαιοσύνη θα κάνει το καθήκον της και θα χώσει αυτό το ελεεινό κάθαρμα στη φυλακή χωρίς ελαφρυντικά!

Η βεβήλωση ως εργαλείο και όχι ως παρεκτροπή

Όσοι είδαν τις εικόνες αυτές, ένιωσαν ένα ψυχικό κάψιμο. Κι εγώ μαζί τους. Όχι επειδή η πίστη μας μπορεί να κινδυνέψει από αυτές, ο Θεός δεν τραυματίζεται από χρώματα και βλαστήμιες. Αλλά επειδή διαισθανθήκαμε το βάθος της πρόθεσης.

Δεν ήταν απλώς προσβολή. Ήταν δοκιμή ανοχών. Ήταν μέτρηση αντανακλαστικών.Ήταν χειρουργική επίθεση στην καρδιά ενός λαού.

Και γιατί σε αυτόν τον λαό; Γιατί Ελλάδα και Κύπρος αποτελούν τις τελευταίες νησίδες του ανατολικού χριστιανικού κόσμου όπου η Ορθοδοξία δεν είναι ιστορικό υπόλειμμα, αλλά ζωντανός τρόπος ζωής.

Το ιστορικό υπόβαθρο: Μια Δύση που έχασε το ιερό και ζηλεύει τους λαούς που το κράτησαν

Η Δύση πέρασε από τη δική της εικονομαχία αιώνες πριν, αλλά ποτέ δεν τη θεράπευσε. .Ο προτεσταντισμός, η απόλυτη εκκοσμίκευση του 20ού αιώνα, η αισθητική της πρόκλησης μετά το 1960, όλα συνέθεσαν μια νοοτροπία στην οποία το ιερό θεωρείται επικίνδυνο. .Όχι επειδή είναι ψεύτικο,αλλά επειδή δεν ελέγχεται.

Εκεί όπου υπάρχει ιερό, υπάρχει όριο. Κι εκεί όπου υπάρχει όριο, υπάρχει φραγμός στην παγκόσμια κουλτούρα της διάλυσης. Έτσι, η βεβήλωση γίνεται τρόπος να συνηθίσει ο λαός πως «τίποτα δεν είναι ιερό πλέον». Και όταν ένας λαός το αποδεχθεί αυτό, τότε γίνεται εύκολος, κινητός, άοσμος.

Αντί για λαός, γίνεται απλά…πληθυσμός. Αντί για κοινότητα, γίνεται απλά…άθροισμα. Αντί για πίστη, αποκτά lifestyle. Αντί για ταυτότητα, αποκτά τηνν ταμπέλα του “πολίτη”.

Αυτός είναι ο στόχος εν τέλει. Η “πολιτική” ταυτότητα, αντι για εθνική και θρησκευτική.

Γιατί η Ορθοδοξία γίνεται το τελευταίο προπύργιο αντίστασης

Η Ορθοδοξία δεν παίζει με εντυπώσεις. Δεν εξουσιοδοτεί κανέναν να επιβληθεί στους άλλους. Και δεν επιτρέπει στον άνθρωπο να γίνει μέτρο των πάντων.

Αυτό και μόνο αρκεί για να ενοχλήσει ολόκληρο τον σύγχρονο κόσμο.

Διότι η Ορθοδοξία γεννά πρόσωπα, όχι άτομα. Καλλιεργεί ταπείνωση, όχι αυτοθέωση. Φτιάχνει “κοινότητα”, όχι μάζες. Συνδέει μνήμη, όχι στιγμιαία ταυτότητα. Όρίζει τι είναι ιερό και τι όχι και φυσικά, απορρίπτει τον μηδενισμό.

Μ’ άλλα λόγια, ενοποιεί! Δεν διαλύει!

Σε έναν κόσμο όπου η εξουσία επιβάλλεται με την ατομικότητα, η Ορθοδοξία επιμένει να θυμίζει ότι ο άνθρωπος σώζεται μέσα στο «εμείς», όχι στο «εγώ».

Κι αυτό δεν συγχωρείται από τα κέντρα που επιθυμούν έναν άνθρωπο ελεγχόμενο, προβλέψιμο, απομονωμένο από τις ρίζες του.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι και τα δύο αυτά περιστατικά, του Κατσαδιώτη και του Γαβριήλ, εμφανίστηκαν στα δύο πιο «εκκλησιογενή» μέλη του ευρωπαϊκού χώρου, αν εξαιρεθεί φυσικά η Ρωσία, όπου ασφαλώς αν πήγαινε να συμβεί ένα τέτοιο γεγονός, οι ένοχοι θα έσκαβαν ισοβίως τις στέπες της Σιβηρίας, φορώντας μάλιστα και τη γνωστή αλυσίδα στα πόδια.

Ελλάδα και Κύπρος δεν είναι μόνο απλές χώρες. Είναι ένα έθνος και συνάμα φορείς ιστορικής μνήμης που συνδέει την αρχαιότητα, τη Ρωμανία, τη δισχιλιόχρονη Ορθόδοξη παράδοση αλλά και την εμπειρία της σκλαβιάς και ασφαλώς και τη διαχρονική αντίσταση.

Όποιος θέλει να διαλύσει το ορθόδοξο υπόστρωμα της Ανατολικής Μεσογείου, χτυπάει εκεί που πονάει περισσότερο: στην εικόνα. Στην Άγια Εικόνα.

Διότι η εικόνα δεν χρειάζεται επιχειρήματα. Είναι καθαρή γλώσσα της ψυχής.

Γι’ αυτό και η βεβήλωσή της δεν είναι τυχαία, είναι στρατηγική μηχανική αλλοτριώσεως μαζών.

Τι φοβούνται πραγματικά οι μηχανισμοί αποδόμησης

Δεν φοβούνται τους αγανακτισμένους. Δεν φοβούνται τις διαμαρτυρίες. Δεν φοβούνται καν την Εκκλησία ως θεσμό.

Φοβούνται την αφύπνιση.

Φοβούνται αυτό το κάτι που μέσα σε έναν λαό κινείται ανεξήγητα κάθε φορά που βεβηλώνεται το ιερό. Φοβούνται τη μνήμη των γιαγιάδων που προσεύχονταν και που προσεύχονται ακόμη, ψιθυριστά.

Φοβούνται το κερί που καίει ακόμη σε σπίτια. Φοβούνται τα παιδιά που κάνουν τον Σταυρό τους χωρίς να ξέρουν καν γιατί — και όμως το κάνουν καθαρά.

Φοβούνται την απρόσμενη αντίσταση του λαού, την ενστικτώδη, την μυστική, την όχι οργανωμένη.

Φοβούνται τη Ρωμιοσύνη γιατί δεν πεθαίνει ούτε με νόμους, ούτε με βία. Φοβούνται την Ορθοδοξία γιατί δεν διαλύεται ούτε καν με βλάσφημες εικόνες. Φοβούνται την πίστη γιατί ζει σε επίπεδο που δεν φτάνει η προπαγάνδα.

Κι εδώ βρίσκεται το μεγάλο μυστήριο.

Κάθε επίθεση στο ιερό έχει διπλό αποτέλεσμα: Τραυματίζει τους αδύναμους, αλλά ξυπνάει τους δυνατούς.

Ξυπνάει μια υποδόρια μνήμη. Ξυπνάει την παράδοση που δεν διαβάζεται αλλά βιώνεται. Ξυπνάει τη συλλογική συνείδηση που είναι έτοιμη να σηκωθεί όταν χρειαστεί και το είδαμε στην μαζική αντίδραση των Κυπρίων, αλλά και στην αντίδραση του Νίκου Παπαδόπουλου και του Διονύση Μακρή.

Και αυτό είναι κάτι που δεν μπορούν να το σταματήσουν.

Το αντίθετο: Το επιταχύνουν οι ίδιοι με τις πράξεις τους.

Η Ορθοδοξία δεν νικά γιατί είναι ισχυρή. Νικά γιατί είναι αληθινή

Αυτό είναι το σημείο που κανένας μηχανισμός βεβήλωσης δεν καταλαβαίνει. Νομίζουν ότι μάχονται απλά με μια ιδέα, με μια συλλογική ψευδαίσθηση που αν πιεστεί περισσότερο θα καταρρεύσει.

Αλλά η Ορθοδοξία είναι εμπειρία. Είναι βίωμα. Είναι παρουσία. Είναι σχέση. Είναι αποκάλυψη και εξ αυτού, δεν είναι κατασκεύασμα. Είναι απόλυτο έργο Θεού.

Γι’ αυτό η Ορθοδοξία δεν ηττήθηκε ούτε από τα βάρβαρα φράγκικα ξίφη, ούτε από τις οθωμανικές αλυσίδες, ούτε από την ευρωπαϊκή αποικιοκρατία, ούτε από τις ιεραποστολές προτεσταντών, ούτε – και κυρίως – από τα υλιστικά καθεστώτα του 20ού αιώνα.

Και δεν θα ηττηθεί ασφαλώς ούτε και από τα πινέλα της χυδαιότητας.

Η Ορθοδοξία νικά εκεί που οι άλλοι δεν κοιτούν: Μέσα στον άνθρωπο.

Νικά στα κρυφά δωμάτια, στα κεριά που καίγονται χωρίς κοινό, στις σιωπές των μοναστηριών, στις μεταμέλειες της ψυχής, στην ταπείνωση της καθημερινότητας.

Νικά όχι επειδή επιβάλλει κάτι, αλλά επειδή μεταμορφώνει τον άνθρωπο από μέσα προς τα έξω.

Και όταν ένας άνθρωπος μεταμορφώνεται μεσω της πνευματικής αλήθειας , δεν υπάρχει δύναμη στον κόσμο που να μπορεί να τον νικήσει.

Η Κύπρος δεν γονάτισε μπροστά στη βεβήλωση. Η ρωμαίϊκη Ελλάδα δεν σιώπησε. Ο λαός, αυτός ο λαός της Ρωμιοσύνης, δεν έσκυψε το κεφάλι.

Και αυτό είναι μόνο η αρχή.

Η Ρωμιοσύνη πέρασε φωτιές και δεν έλιωσε. Πέρασε κατακτήσεις και δεναλλοιώθηκε. Πέρασε προδοσίες και δεν διχάστηκε ολοκληρωτικά. Πέρασε βεβηλώσεις και δεν έχασε την πίστη της.

Δεν θα παραδοθεί ούτε τώρα κι ούτε αύριο ασφαλώς. Γιατί η Ορθοδοξία που κουβαλά μέσα της δεν είναι στολίδι, είναι ταυτότητα. Είναι ανάσα. Είναι ο τρόπος που καταλαβαίνει τον κόσμο. Είναι το θεμέλιο της ύπαρξής της.

Και όσο έχει αυτό το θεμέλιο, κανένα κύμα δεν μπορεί να τη σαρώσει.Ούτε με ψευτοτέχνη, ούτε με κάλπικη ιδεολογία, ούτε με χυδαιότητα, ούτε με ψυχολογικό πόλεμο.

Η Ρωμιοσύνη δεν πέφτει. Η Ορθοδοξία δεν χάνει. Και το ιερό δεν σβήνει.

Ό,τι βεβηλώνουν, επιστρέφει δυνατότερο. Και ό,τι προσβάλλουν,ανασταίνεται μέσα στον λαό.

Γιατί αυτή είναι η φύση της αλήθειας. Όσο την πολεμάς, τόσο αυτή λάμπει ως αυτόφωτος αστέρας.

Πύρινος Λόγιος

sergioschrys@outlook.com

The post Η βεβήλωση ως όπλο, η Ορθοδοξία ως θύμα, η Ρωμιοσύνη ως στόχος! appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Η Γερμανία ετοιμάζεται – η Ευρώπη πειθαρχεί – η Ούρσουλα αναλαμβάνει τον πόλεμο που οι ΗΠΑ εγκαταλείπουν! Kaι στο βάθος…τα χνάρια της Ρωμιοσύνης!

Η Ούρσουλα ετοιμάζεται να γίνει η διαχειρίστρια ενός πολέμου που δεν αποφάσισαν οι Ευρωπαίοι λαοί. Aλλά ο Θεός!

Γράφει ο Πύρινος Λόγιος

Δεν χρειάζεται πια να «διαβάζουμε πίσω από τις λέξεις». Οι λέξεις ειπώθηκαν καθαρά. Και ειπώθηκαν από τα πλέον επίσημα χείλη.

Η Γερμανία δεν ζει σε πόλεμο, αλλά δεν ζει πλέον ούτε σε ειρήνη. Και μαζί της, όλη η Δύση.

Αυτή η φράση του Φρίντριχ Μερτς δεν είναι λεκτική ακροβασία. Είναι δήλωση νέας εποχής. Είναι η εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος μόνιμης έντασης, ενός κόσμου όπου η εξαίρεση γίνεται κανόνας και ο φόβος μετατρέπεται σε διοικητικό εργαλείο.

Δεν πρόκειται για γερμανική ιδιαιτερότητα αλλά για ευρωπαϊκή μετάλλαξη. Και στον πυρήνα αυτής της μετάλλαξης βρίσκεται η Ευρωπαϊκή Ένωση της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν: μια Ένωση που παύει σταδιακά να είναι πολιτικό εγχείρημα λαών και μετατρέπεται σε μηχανισμό διαχείρισης πολέμου, πειθαρχίας και παρατεταμένης κρίσης.

Η Γερμανία απλώς άνοιξε τον δρόμο, η Κομισιόν τον στρώνει και ο …Θεός, τον κατευθύνει.

Για δεκαετίες, η μεταπολεμική Γερμανία έζησε σε ένα καθεστώς ελεγχόμενης αμνησίας. Αντάλλαξε τη γεωπολιτική φιλοδοξία με την οικονομική ισχύ, τη στρατιωτική πρωτοκαθεδρία με τις εξαγωγές, τη μνήμη με την ευημερία. Η Pax Americana της παρείχε ασφάλεια, το φθηνό ρωσικό αέριο ανταγωνιστικότητα και η Ευρωπαϊκή Ένωση ένα πεδίο επιβολής χωρίς ρίσκο.

Αυτό όμως το οικοδόμημα κατέρρευσε.

Η παγκοσμιοποίηση εξάντλησε το γερμανικό μοντέλο. Η ενεργειακή εξάρτηση αποδείχθηκε θανάσιμη παγίδα. Και οι Ηνωμένες Πολιτείες του “αντιφρονούντα” για τους Διεθνιστές Τράμπ, για πρώτη φορά μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, κατέστησαν σαφές ότι τα συμφέροντά τους δεν ταυτίζονται πλέον αυτομάτως με τα διεθνιστικά ευρωπαϊκά.

Η Γερμανία βρέθηκε ξανά μπροστά στην Ιστορία. Και όπως συμβαίνει συχνά με τα έθνη που δεν συμφιλιώθηκαν ποτέ πραγματικά με το παρελθόν τους, αντέδρασε όχι με μετάνοια ή αυτογνωσία, αλλά με πειθαρχία. Ο πόλεμος – ή ακριβέστερα, η διαρκής προετοιμασία για πόλεμο – προσφέρει το ιδανικό πλαίσιο για αναδιάρθρωση χωρίς κοινωνική συναίνεση, για εξοπλισμούς χωρίς δημοκρατικό έλεγχο, για θυσίες χωρίς ορίζοντα ανταμοιβής…

Ο πόλεμος ως μόνιμη κανονικότητα

Το πιο ανησυχητικό στοιχείο στη ρητορική Μερτς δεν είναι η σκληρότητα, αλλά η αοριστία. Δεν υπάρχει σαφής εχθρός με συγκεκριμένα όρια. Δεν υπάρχει ορισμός νίκης. Δεν υπάρχει ούτε καν χρονικός ορίζοντας τέλους. Υπάρχει μόνο το «όσο χρειαστεί» και το «αν χρειαστεί».

Αυτή δεν είναι γλώσσα άμυνας. Δεν έχει ουδεμία σχέση μ’ αυτήν. Είναι η γλώσσα της ατέρμονης σύγκρουσης. Είναι η γλώσσα που μετατρέπει την κοινωνία σε διαρκή εφεδρεία, τη νεολαία σε στρατηγικό απόθεμα και την οικονομία σε προέκταση του στρατιωτικού σχεδιασμού.

Η συζήτηση περί «εθελοντικής» θητείας που «μπορεί να αλλάξει αν χρειαστεί» δεν είναι καθόλου λεπτομέρεια παρά είναι η κλασική μέθοδος προετοιμασίας για το…πουθενά του αύριο. Πρώτα η ψυχολογική εξοικείωση, έπειτα η θεσμική επιβολή. Πρώτα ο λόγος, μετά ο νόμος.

Στην καρδιά αυτής της στρατηγικής βρίσκεται η Ουκρανία. Όχι ως κράτος με συγκεκριμένα γεωπολιτικά δεδομένα, αλλά ως σύμβολο απόλυτης απειλής.

Η φράση «αν πέσει η Ουκρανία, πέφτει η Ευρώπη» δεν έχει καμμιά σχέση ούτε με την ανάλυση ενός φαινομένου, ούτε με την έκβαση την ίδια του πολέμου. Είναι η απόλυτη δογματική κατασκευή φόβου.

Δεν εξετάζει συσχετισμούς ισχύος. Δεν λαμβάνει καν υπ’ όψη γεωγραφία ή ιστορικά προηγούμενα. Λειτουργεί αποκλειστικά ως μηχανισμός πειθάρχησης. Όποιος αμφισβητεί τη γραμμή, στιγματίζεται. Όποιος μιλά για ειρήνη, κατηγορείται για υποχώρηση. Όποιος ζητά όρια, βαφτίζεται επικίνδυνος.

Είναι επί της ουσίας, η απόλυτη σατανοεφεύρεση παραγωγής αμφιβολίας και φόβου, πριν την μεγάλη φάση όπου θα εφαρμοστούν όλα όσα εμπεριέχει η πιο σατανική ατζεντα που εφηύρε ο ίδιος ο Σατανάς, μετά και την πτώση του ανθρώπου: Η Ατζέντα 2030.

Έτσι, η Ουκρανία μετατρέπεται σε μόνιμο άλλοθι. Και τα άλλοθι δεν τελειώνουν ποτέ. Χρησιμοποιούνται μέχρι εξάντλησης.

Σε αυτό το περιβάλλον, η Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν βρίσκει το φυσικό της στοιχείο. Η τεχνοκρατική Ευρώπη δεν αντλεί νομιμοποίηση από τους λαούς, αλλά από την κρίση. Δεν λογοδοτεί σε εθνικά κοινοβούλια, αλλά σε δείκτες, μηχανισμούς και «ανάγκες».

Η δήλωση Μερτς της προσφέρει το ιδανικό πλαίσιο: μια Ευρώπη που δεν είναι σε πόλεμο, αλλά ούτε και σε ειρήνη. Δηλαδή μια Ευρώπη όπου οι Συνθήκες ερμηνεύονται κατά βούληση, οι αντιρρήσεις θεωρούνται επικίνδυνες και η εξουσία συγκεντρώνεται χωρίς θόρυβο.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση μετασχηματίζεται σταδιακά από πολιτικό εγχείρημα σε διοικητικό μηχανισμό πολέμου. Όχι με τυμπανοκρουσίες και άλλα τέτοια θορυβώδη, αλλά με αποφάσεις «αναγκαίες», «επείγουσες», «χωρίς εναλλακτική».

Η πιο ειλικρινής παραδοχή ήταν αυτή, ότι δηλαδή η Pax Americana τελείωσε. Και αυτό αλλάζει τα πάντα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν εγγυώνται πλέον το κόστος ενός άλλου πολέμου και που οι ίδιες θεωρούν ότι …δεν είναι για τα μέτρα τους. Διατηρούν όμως τον στρατηγικό έλεγχο, την τεχνολογική υπεροχή και την ευχέρεια αποχώρησης. Και η Διεθνιστική, νεοταξίτική και…ξεπεσμένη Ευρώπη καλείται να πληρώσει τόσο το μάρμαρο, όσο και τον μάστορα που θα το τοποθετήσει.

Μ’ άλλα λόγια, αν θέλει πόλεμο ενάντια σε μια υπερδύναμη, να εξοπλιστεί μόνη της. Να αιμορραγήσει οικονομικά μόνη της. Και εν τέλει, να διαχειριστεί κοινωνική φθορά και πολιτική αστάθεια, μόνη της.

Αυτό δεν είναι σε καμμιά περίπτωση “ευρωπαϊκή αυτονομία”. Είναι κλασική μεταβίβαση ρίσκου. Και η Ούρσουλα ετοιμάζεται να γίνει η διαχειρίστρια ενός πολέμου που οι ευρωπαϊκοί λαοί δεν αποφάσισαν.

Η περίφημη «ανακαίνιση» της Γερμανίας δεν αφορά την ευημερία. Αφορά την … προσαρμογή σε ένα νέο στάτους. Αυτό του πολέμου.

Λιγότερες κοινωνικές παροχές, περισσότερες αμυντικές δαπάνες. Λιγότερα δικαιώματα, περισσότερες υποχρεώσεις. Λιγότερη συζήτηση, περισσότερη πειθαρχία.

Η οικονομία πολέμου δεν ανακοινώνεται. Εγκαθίσταται σιωπηλά, συνοδευόμενη πάντα από αφήγημα απειλής και ηθική ενοχοποίηση της διαφωνίας.

Μωρία ή τύφλωση επιτρεπόμενη;

Το ερώτημα όμως που προκύπτει απ’ όλα αυτά, δεν είναι αν οι ηγεσίες αυτές της ΕΕ είναι «τρελές». Φυσικά και είναι, αν αυτές έχουν παραδοθεί.

Στην ορθόδοξη θεολογική και ιστορική παράδοση, η μωρία δεν είναι έλλειψη ευφυΐας, αλλά απώλεια μέτρου.

Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος ή ένα ολόκληρο σύστημα, αποκόπτεται από την αλήθεια και αφήνεται στις συνέπειες των επιλογών του.

Όταν η ισχύς αποσυνδέεται από τη δικαιοσύνη, όταν η πολιτική αποκόπτεται από το νόημα, όταν η Ευρώπη αποκόπτεται από την πνευματική της μήτρα, τότε η Ιστορία επιστρέφει βίαια. Όχι για να δικαιώσει κάποιον γεωπολιτικά, αλλά για να αποκαλύψει το ψεύδος.

Το θέλημα του Θεού, η προφητεία των Αγίων και η κατάρρευση της Δύσης του Φραγκισμού

Η Ρωμανία (δηλαδή η Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία του ελληνικού έθνους), δεν είναι πολιτικό σχέδιο, ούτε γεωπολιτικό κατασκεύασμα, ούτε αναβίωση αυτοκρατορικής νοσταλγίας. Είναι κάτι πολύ βαθύτερο και, ταυτόχρονα, πολύ πιο επικίνδυνο για τον σύγχρονο δυτικό κόσμο: Είναι επιστροφή νοήματος.

Και το νόημα, όταν επιστρέφει, δεν ζητά άδεια από τα κέντρα εξουσίας. Αναδύεται όταν οι πολιτισμοί αδειάζουν εσωτερικά και καταρρέουν πνευματικά.

Η Δύση σήμερα δεν καταρρέει επειδή χάνει έναν πόλεμο. Καταρρέει επειδή έχασε την ψυχή της. Και αυτή η απώλεια δεν είναι πρόσφατη. Είναι ιστορική, δομική και – τολμηρά ειπωμένο – θεολογική.

Η Ρωμανία ως κοσμοαντίληψη, δεν επιστρέφει επειδή κάποιος την επιβάλλει. Επιστρέφει επειδή ο Θεός επιτρέπει να φανερωθεί το κενό των εναλλακτικών.

Η Δύση του χαιρετισμού και της ύβρεως

Η Δύση δεν αποκόπηκε από την Ανατολή τυχαία. Η αποκοπή είχε θεολογικό πυρήνα. Το Filioque δεν ήταν μόνο μία «λεπτομέρεια δογματική». Ήταν η πρώτη μεγάλη ύβρις του δυτικού ορθολογισμού. Δηλάδή η προσπάθεια να εξηγηθεί, να ελεγχθεί και τελικά να υποταχθεί το Μυστήριο της Πίστεως.

Η προσθήκη στο Σύμβολο της Πίστεως χωρίς Οικουμενική Σύνοδο, απλά επειδή έτσι το ήθελε ένας βάρβαρος, μωροφιλόδοξος και αναίσθητος τύπος (Καρλομάγνος) δεν ήταν απλώς αντικανονική. Ήταν δήλωση εξουσίας. Από εκεί ξεκινά το νήμα που οδηγεί στο παπικό «αλάθητο», στη μετατροπή της Εκκλησίας σε διοικητικό μηχανισμό και τελικά στη λατρεία της ισχύος αντί της ταπείνωσης.

Η Δύση του «χαιρετισμού» – του τύπου χωρίς ουσία, της ευγένειας χωρίς αλήθεια, της αγάπης χωρίς μετάνοια – είναι η φυσική κατάληξη αυτής της πορείας. Ένας πολιτισμός που αντικατέστησε τη σωτηρία με την ηθικολογία και τη Χάρη με τον κανονισμό.

Ο Παπισμός ως πρόπλασμα του τεχνοκρατισμού

Ο Παπισμός δεν είναι απλώς εκκλησιαστικό φαινόμενο. Είναι πρωτότυπο εξουσίας. Το αλάθητο δεν αφορά μόνο τη θεολογία. Είναι το αρχέτυπο κάθε σύγχρονου τεχνοκρατικού αλαθήτου, δηλαδή των επιτροπών, των ειδικών, των μη εκλεγμένων σωτήρων.

Όταν ένας άνθρωπος ή ένας θεσμός δηλώνει ότι δεν σφάλλει ποτέ, τότε δεν μετανοεί, δεν ακούει και τελικά δεν σώζεται. Έτσι δεν είναι κ.κ. θεολόγοι;

Η Ευρωπαϊκή Ένωση της Ούρσουλας λοιπόν, είναι το…μονάκριβο τέκνο αυτής της παράδοσης. Δεν προέρχεται από την αρχαία Ελλάδα (ελλαδικός χώρος και Ρώμη) ούτε από τη Ρωμανία. Προέρχεται από τον φραγκικό νομικισμό, τον παπικό συγκεντρωτισμό και την πίστη ότι ο άνθρωπος μπορεί να διορθώσει τον κόσμο χωρίς τον Θεό.

Η αγωνία του «νέου Παπισμού» να δελεάσει την Ορθοδοξία

Σήμερα, ο μεγάλος πειρασμός δεν είναι ο διωγμός της Ορθοδοξίας. Είναι η ενσωμάτωσή της σε έναν άλλο “οργανισμό”, εντελώς εχθρικό που παρουσιάζεται ως …φίλος.

Η αγωνία του σύγχρονου Παπισμού – με τη διευρυμένη έννοια, πολιτική και πολιτισμική – δεν είναι να καταστρέψει την Ορθοδοξία, αλλά να την απονευρώσει, να τη δέσει στο άρμα του, να την κάνει «συνεργάσιμη».

Ο Οικουμενισμός, όταν παύει να είναι διάλογος αλήθειας και γίνεται εργαλείο εξίσωσης, μετατρέπεται σε τοξικό μικρόβιο. Όχι επειδή μιλά για ενότητα, αλλά επειδή απαιτεί έκπτωση από την Αλήθεια στο όνομα μιας ψεύτικης ειρήνης.

Η Ορθοδοξία όμως δεν σώζεται με συμβιβασμούς. Σώζει η ίδια με σταυρό.

Η Ιστορία έχει παρεξηγηθεί σκόπιμα. Ο Τούρκος, ναί, υπήρξε κατακτητής. Υπήρξε σκληρός, βίαιος, απάνθρωπος, θεϊκή μάστιγα. Αλλά δεν υπήρξε ο μεγάλος εχθρός της Ρωμιοσύνης.

Ο μεγάλος εχθρός που υπήρξε και εξακολουθεί να υπάρχει, είναι ο Φραγκισμός. Οι Φράγκοι. Οι Γερμανοί. Οι Προτεστάντες. Οι Αγγλικανοί.

Διότι ο Φραγκισμός δεν κατέκτησε μόνο εδάφη. Κατέκτησε συνειδήσεις, διέστρεψε την Ιστορία και μετέτρεψε τη Ρωμανία σε «Βυζάντιο», δηλαδή σε κάτι ξένο, εξω από τα ελληνορωμαϊκά πρώτυπα και με ένα δόγμα που παράγει σκοταδισμό και φανατισμό.

Η Άλωση του 1204 ήταν σαφέστατα πνευματικά βαρύτερη από το 1453. Εκεί διαλύθηκε η ενότητα της Χριστιανοσύνης. Εκεί σπάρθηκε το μίσος προς τη Ρωμιοσύνη. Εκεί γεννήθηκε η Δύση ως αντί-Ρωμανία.

Οι Άγιοι της Εκκλησίας δεν μιλούσαν για τη Ρωμανία ως γεωπολιτικό σχήμα. Μιλούσαν για επιστροφή της τάξης, για αποκατάσταση του Μέτρου, για ανάσχεση της αδικίας. Από τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό έως τον Άγιο Παΐσιο, επανέρχεται το ίδιο μοτίβο: Η Δύση, αποκομμένη από τον Θεό, θα περιέλθει σε σύγχυση· και μέσα από αυτή τη σύγχυση, θα φανερωθεί ξανά η αξία της Ρωμιοσύνης.

Όχι ως κυριαρχία, αλλά ως μαρτυρία.

Ο Θεός δεν «ευλογεί αυτοκρατορίες». Ευλογεί την αλήθεια. Και όταν η αλήθεια καταδιώκεται, επιτρέπει στην Ιστορία να γκρεμίσει τα ψεύδη. Και πώς το κάνει αυτό η Ιστορία; Μα φυσικά με …ΠΟΛΕΜΟ!

Η κατάρρευση της Δύσης ως αποκάλυψη

Η σημερινή κατάρρευση της Δύσης δεν είναι απλά μια τιμωρία ενός ενόχου που κατηγορείται για φόνους και για γενοκτονίες.

Αποκάλυψη του κενού πίσω από τα λεγόμενα… “ανθρώπινα δικαιώματα” αλλά χωρίς άνθρωπο, την πρόοδο χωρίς σκοπό και φυσικά, την ειρήνη χωρίς Χριστό.

Μέσα σε αυτό το κενό, η επικείμενη ανάνηψη της Ρωμανίας δεν την κάνει ως μια επιστροφή ενός κράτους.

Η Ρωμανία επιστρέφει ως κριτήριο. Ως υπενθύμιση ότι πολιτισμός χωρίς Θεό δεν επιβιώνει, όσο ισχυρός κι αν φαίνεται.

Και αν σήμερα κάποιοι μιλούν για πόλεμο χωρίς όρια, ίσως – χωρίς να το καταλαβαίνουν – υπηρετούν ένα σχέδιο μεγαλύτερο από αυτούς. Όχι σχέδιο ανθρώπινο. Αλλά εκείνη τη μυστηριώδη οικονομία, όπου η ύβρις οδηγεί στη μωρία και η μωρία στην πτώση.

Και μέσα από την πτώση, ο Θεός αναδεικνύει ξανά το νόημα. Τη Ρωμιοσύνη.

Ας γίνει το θέλημα του Θεού λοιπόν.

The post Πόλεμος χωρίς όρια! appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Πολυσύνθετο τὸ σχέδιο τῆς πανθρησκείας καὶ δυστυχῶς προωθεῖται ἀπό Δούρειους Ἵππους τῆς Ἐκκλησίας μας!

Ὁ Ἐλευθερουπόλεως Χρυσόστομος καὶ ὁ Περιστερίου Γρηγόριος φλερτάρουν μὲ τὴν αἵρεση τοῦ παπισμοῦ…

Ζοῦμε μέσα στὰ προδρομικὰ ἔσχατα. Στὶς μέρες μας βιώνουμε τὰ εἰσαγωγικὰ χρόνια τῶν ἐσχάτων χρόνων τῆς Ἱερᾶς Ἀποκάλυψης τόσο στὸ πνευματικὸ πεδίο, ὅσο ἐπίσης καὶ στὸ κοσμικὸ καὶ ὑλικὸ πεδίο. Στὸ κεφάλαιο 18, 23, τῆς Ἁγίας Ἀποκάλυψης ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος γράφει «ὅτι ἐν τῇ φαρμακείᾳ σου ἐπλανήθησαν πάντα τὰ ἔθνη», κάνοντας ἐδῶ εἰδικὴ ἀναφορὰ  στὸ «ἔπεσεν, ἔπεσε Βαβυλὼν ἡ μεγάλη» (Ἀποκ. 18,1).

Ὅπως συμβαίνει καὶ μὲ ὁλόκληρη τὴν Ἁγία Γραφή, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ κατὰ γράμμα νόημα καὶ τὶς κατὰ λέξη ἔννοιές της, μέσα σὲ αὐτὴ ἐνυπάρχει ταυτόχρονα καὶ ἡ ἀλληγορία, ἡ μεταφορικὴ ἔννοια, ἡ μεταβατικὴ ἐφαρμογή, ἡ μεταθετικὴ βάση καὶ ἡ διασταλτικὴ ἑρμηνεία της. Κατὰ αὐτὴ τὴ λογική, στὴ λέξη «φαρμακεία» μπορεῖ νὰ δοθεῖ μία τεχνικὴ διεύρυνση, ἕνα κατασκευασμένο νόημα, μία διασταλτικὴ ἀνάγνωση, μία διευρυμένη ἔννοια, μία διαπλατυσμένη ἑρμηνεία, μία ἀλληγορικὴ ἐγγύτητα καὶ μία γενικότερη νοηματικὴ προσέγγιση τόσο γιὰ τὸν πνευματικὸ κόσμο ὅσο καὶ γιὰ τὸ ὑλικὸ καὶ κοσμικὸ πεδίο.

Μὲ αὐτὸ τὸ ἀλληγορικὸ καὶ διασταλτικὸ φόντο κατὰ νοῦ, ἡ λέξη «φαρμακεία», ἐκτὸς ἀπὸ τὰ φάρμακα, φαρμάκι, κλπ., μπορεῖ νὰ εἶναι καὶ ἕνα τεχνικὸ ἐργαλεῖο πλάνης, ἕνα μέσο σκόπιμης ἐκτροπῆς, μία πλατφόρμα ψευδαίσθησης, μία αὐταπάτη συσκοτισμοῦ, κλπ. Μέσα στὰ προδρομικὰ ἔσχατα χρόνια ποὺ ζοῦμε, ἡ διευρυμένη λέξη «φαρμακεία» μπορεῖ νὰ σημαίνει, νὰ ἐννοεῖ καὶ νὰ κρύβει καὶ ἄλλα πράγματα ποὺ ἔχουν σχέση μὲ τὴν πλάνη, ὅπως: «πανδημία», «ἐμβόλιο», «κλιματικὴ ἀλλαγή», «ἕνωση ἐκκλησιῶν», κλπ.

Τὸ ἑρμηνευτικὸ νόημα τῆς πλάνης, τὸ πεδίο ὑλικῆς ἐφαρμογῆς καὶ τὰ ὑπόλοιπα κοσμικὰ συμπαρομαρτούντα τῆς διασταλτικῆς λέξης «φαρμακεία» τὰ βρίσκουμε: Στοὺς τάχα «ἐξωγήινους», στὶς ψηφιακὲς ταυτότητες, στοὺς προσωπικοὺς ἀριθμούς, στὶς προετοιμαζόμενες ψηφιακὲς ἀποθῆκες ψυχῶν, στὶς ὑπὸ κατασκευὴ πόλεις-φυλακὲς τῶν 15 λεπτῶν, στὶς ἀπανωτὲς συμφωνίες «εἰρήνης» τοῦ Τράμπ, στὶς πρόσφατες χριστιανίζουσες ἀγαπολογικὲς ἀγκαλιὲς τῆς Νίκαιας, κλπ.

Μὲ κοσμικὸ ἀφιόνι σκοτισμοῦ καὶ μὲ πνευματικὸ κατασταλτικὸ τὴν κάθε λογής, τάξης καὶ μεγέθους «φαρμακεία», φτάσαμε στὸ θανάσιμο καὶ ἔσχατο σημεῖο ὡς ἀνθρωπότητα, ὅπου: Οἱ κυβερνῶντες, οἱ ἀρχές, τὰ μέσα ἐνημέρωσης, τὸ διεθνὲς κονκλάβιο, τὰ παγκόσμια καὶ τὰ περιφερειακὰ ἱερατεῖα καὶ οἱ ὑπόλοιπες τοπικὲς «ἐκκλησίες» τῶν ρασοφόρων ταγῶν, εἴτε αὐτὸ τὸ ξέρουν αὐτοὶ εἴτε ὄχι, νὰ ὑλοποιοῦν βῆμα μὲ βῆμα, συγχρονισμένα, ἀξιοθαύμαστα καὶ ἀλάθητα τὸ πολὺ-σύνθετο σχέδιο τῆς πανθρησκείας, τοῦ παγκόσμιου ἀποπληθυσμοῦ καὶ τῆς ἵδρυσης τῆς παγκόσμιας κυβέρνησης τῶν Ἑβραίων μεσσιανιστῶν.

Μία τέτοιας λογικῆς, μορφῆς καὶ μεσσιανικῆς βάσης, χριστιανίζουσα καὶ πανθρησκειακὴ «φαρμακεία», πολυδιάστατη πλάνη καὶ ἑνωτικὴ παραίσθηση ἔλαβε χώρα πρόσφατα καὶ στὴ Νίκαια τῆς Βιθυνίας. Οἱ δύο προκαθήμενοι ἐργάσθηκαν ὁμολογουμένως θαυμάσια, συνεργάσθηκαν ὄντως ἄψογα καὶ μὲ πολὺ «ἀγάπη» ὑπὲρ τῶν φρικτῶν, τῶν ἀνομολόγητων καὶ τῶν κατασκότεινων σχεδίων τῶν ἀόρατων ἀφεντάδων καὶ μεσσιανιστῶν Ἑβραίων.

Διότι, πὼς ἀλλιῶς μπορεῖ νὰ ἐξηγηθεῖ ἡ πρόσφατη οἰκουμενιστικὴ «φαρμακεία», ἡ πανθρησκειακὴ σύναξη καὶ ἡ πλάνη-παναίρεση στὴ Νίκαια τῆς Τουρκίας; Πῶς γίνεται νὰ θέλουν οἱ ρασοφόροι νὰ σὺν-ἑνώσουν τὴν μία καὶ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, τὴν ὁποία ἵδρυσε ὁ Ἴδιος ὁ Ἰησοῦς Χριστός, μαζὶ μὲ τὶς ἄλλες χριστιανίζουσες καὶ ἰδιωτικὲς θρησκεῖες (καὶ ὄχι φυσικὰ ἐκκλησίες!) ποὺ συνάχθηκαν στὴ Νίκαια καὶ στὸ Φανάρι, μὲ Ἐβραιοσιωνιστικὸ «δάχτυλο», γιὰ ἄλλο, σκοτεινὸ καὶ ἀνομολόγητο σκοπό; Πῶς;

Εἶναι ἁπλὸ τὸ μεσσιανικὸ σχέδιο τῶν σιωνιστῶν, τὸ ὁποῖο ὑλοποιοῦν βῆμα μὲ βῆμα διὰ τῶν μπροστινῶν τους διάσημων πιονιῶν καὶ ρασοφόρων ἀνδρεικέλων. Οἱ οἰκουμενιστικὲς ἀγκαλιές, οἱ ἀγαπολογικὲς φιλοφρονήσεις, οἱ «δυτικὸ-πολύχρωμες» συμπροσευχὲς καὶ οἱ χριστιανίζουσες θρησκευτικὲς διεργασίες ἀποτελοῦν τὶς μαῦρες πύλες καὶ τοὺς σκοτεινοὺς πυλῶνες τοῦ πανθρησκειακοῦ οἰκοδομήματος ποὺ προγραμματισμένα προετοιμάζουν, μὲ φόντο τὸ Κοινὸ Πάσχα, τὸ Κοινὸ Ποτήριο καὶ τὴν πλήρη Ἕνωση. Ἄπαγε τῆς βλασφημίας!

Δυστυχῶς! Ἐδῶ ὑπάρχει μία τραγικὴ σειρὰ καὶ μία κατὰ συρροὴ συγχορδία. Τὰ χρυσὰ καπέλα «εὐλόγησαν» τὴ «φαρμακεία-δηλητήριο» γιὰ τὸν σῶμα μας κατὰ τὸ «ἀπὸ ἐδῶ ὁ τάφος ἀπὸ ἐκεῖ τὰ ἐμβόλια»! Τὰ ἴδια ποιμενικὰ χρυσὰ καπέλα «εὐλόγησαν» καὶ τὴ «φαρμακεία-δηλητήριο» γιὰ τὶς ψυχές μας, μὲ τὶς ψηφιακὲς ταυτότητες καὶ τὸν προσωπικὸ ἀριθμό, κατὰ τὸ «καὶ ἐγὼ τὴν πῆρα τὴ νέα ψηφιακὴ ταυτότητα»!

Καὶ δὲν τοὺς ἀρκοῦσαν ὅλα αὐτὰ τὰ «δηλητήρια» σὲ τοπικὸ καὶ ὑπερτοπικὸ ἐπίπεδο. Ἦρθε καὶ τὸ πλέον θανάσιμο ὅλων «δηλητήριο» καὶ σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδο. Δὲν ἀρκέστηκε τὸ Ἱερατεῖο οὔτε μὲ τὰ σωματικὰ φαρμάκια-δηλητήρια τῶν πειραματικῶν ἐνέσεων οὔτε καὶ μὲ τὰ πνευματικὰ φαρμάκια-δηλητήρια μὲ τὶς ψηφιακὲς ταυτότητες καὶ τὸν προσωπικὸ ἀριθμό. Στὴ Νίκαια καὶ σὲ παγκόσμιο πλέον ἐπίπεδο, τὰ χρυσὰ καπέλα «εὐλόγησαν» ἐπιπλέον καὶ τὰ πνευματικὰ φαρμάκια-δηλητήρια μέσα καὶ σὲ αὐτὸ ἀκόμη τὸ ἴδιο τὸ Σῶμα τῆς Ἁγίας μας Ὀρθοδοξίας.

Καὶ ἐνῶ πιστοὶ περίμεναν κάποιους μὲ χρυσὰ καπέλα νὰ ποῦν ἔστω καὶ κάτι τὸ Ἀποστολικὰ Ὀρθόδοξο καὶ τὸ Ἁγιοπατερικὰ ὀρθὸ σὲ σχέση μὲ τὴν πανθρησκειακὴ σύναξη στὴ Νίκαια, ἔστω καὶ μόνον γιὰ τὰ αὐτιὰ ἢ τὰ μάτια, δυστυχῶς, ἀκριβῶς ἕνα ἀντίθετο γεγονὸς συνέβη: Ἦρθε ἡ «εὐλογία-κατασπάραξη» τοῦ ποιμνίου ἀπὸ τὸν ραβδοῦχο Ἐλευθερουπόλεως Χρυσόστομο τοῦ νομοῦ Καβάλας, ἀπὸ τὸ Ἱερὸ Βῆμα, τὴν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Νικολάου, στὶς 6 Δεκεμβρίου 2025, στὸν ὁμώνυμο Μητροπολιτικὸ Ναό.

Ὁ ἐν λόγω ραβδοῦχος, ἀνάμεσα στὰ ἄλλα, εἶπε γιὰ τὴ «φαρμακεία» στὴ Νίκαια καὶ γιὰ τὴν Α Οἰκουμενικὴ Σύνοδο: «Τὸ ἔργον τὸ σπουδαιότατον τῆς Συνόδου αὐτῆς, ἑορτάστηκε μεγαλοπρεπῶς, μεγαλοπρεπέστατα.. οἱ δύο ἀρχηγοὶ τῶν ἐκκλησιῶν.. Εἴθε νὰ ὑπάρξει πάντοτε στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ὅπως καὶ σὲ κάθε καλὴ οἰκογένεια.. Διότι ἅμα δὲν ὑπάρχει ἡ ἑνότητα, τὴν ὁποία ἑνότητα θέλει ὁ Θεός, τὴν ὁποία ἑνότητα θέλει ὁ Χριστός.. Ἑνότητα! Ἀπὸ τότε ἦλθε ἡ ἑνότητα στὴν Ἐκκλησία..».

Ὁ ἐν λόγω ραβδοῦχος στὸ παρελθὸν συλλειτούργησε μὲ τὸν ψευδὸ-Κιέβου, ἀχειροτόνητο ψευδὸ-ἐπίσκοπο Ἐπιφάνιο στὴ νῆσο Θάσο, προέτρεπε τοὺς πιστοὺς στὴν Μητρόπολή του νὰ κάνουν τὸ φαρμάκι-ἐμβόλιο, τιμωροῦσε μάλιστα ἐκείνους τοὺς ἱερεῖς ποὺ δὲν ἔλεγαν τὸ «ναὶ» στὸ φαρμάκι-δηλητήριο καὶ δὲν ἔκαναν τὸ πειραματικὸ μπόλι τοῦ Γκέιτς καὶ ἀπ’ ὅτι ἀκούγεται ἔχει ὁ ἴδιος ἀφαιρέσει τὸν Ἐσταυρωμένο ἀπὸ ἀρκετοὺς ἱεροὺς ναοὺς τῆς δικῆς του Μητρόπολης (tasthyras.wordpress).

Σὲ ὅτι ἀφορᾶ τὸν Ἐσταυρωμένο καὶ τὶς ἕως τώρα παπικότροπες ἀποφάσεις καὶ ἀποτρόπαιες πράξεις τοῦ ἐπιτόπιου ραβδούχου, στὶς 9 Δεκεμβρίου, ἡ Συντονιστικὴ Ἐπιτροπὴ Πιστῶν Ι.Μ. Περιστερίου ἀναφέρθηκε στὸν «ἐτερόζυγο αἱρετικοῖς» Περιστερίου Γρηγόριο καὶ ἔκανε λόγο γιὰ τὶς «ἀπὸ κοινοῦ ψευδενωτικὲς μεθοδεῖες» του μὲ τὸν μεγαλοσχήμονα παπικὸ «ἀρχιεπίσκοπο» Michel Jalakh, Γραμματέα τοῦ Βατικανοῦ γιὰ τὶς Ἀνατολικὲς Ἐκκλησίες (orthodoxostypos.gr).

Ναί, μάλιστα: Ἕνας μὲ χρυσὸ καπέλο καὶ ἕνας «ἀρχιεπίσκοπος» τοῦ Πάπα ἀγαπολογικὰ ἐπὶ τοῦ ἔργου γιὰ τὴ μιαρή ψευδο-Ἕνωση μὲ τὸ Βατικανό. Αὐτοὶ οἱ δύο ἀνώτατοι ρασοφόροι ἀθόρυβα καὶ μεθοδικὰ ὑποσκάπτουν τὰ θεμέλια τῆς Ἁγίας μας Ὀρθοδοξίας, ὑπὸ τὴν ἀνοχὴ καὶ ἂν ὄχι ἴσως καὶ τὴν ἔγκριση τοῦ Ἱερατείου τῶν χρυσῶν καπέλων. Κατὰ σύμπτωση, σὲ πολλὲς μυστικὲς στοὲς ἀνὰ τὸν κόσμο, γιὰ νὰ πάει κάποιος στὸν 33ο βαθμό, ἀπὸ τὸν 32ο, πρέπει πρῶτα νὰ πατήσει πάνω καὶ εἰδικὰ στὴν εἰκόνα τοῦ Ἐσταυρωμένου!

Οἱ ἀνὰ τοὺς αἰῶνες ἅγιοι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἔχοντες οἱ ἴδιοι πληροφορίες καὶ Ἄνωθεν γνώση σὲ σχέση μὲ αὐτὰ ποὺ θὰ λάβουν χώρα κατὰ τὰ ἔσχατα χρόνια ποὺ ἐμεῖς τώρα βιώνουμε, μᾶς ἔκαναν ἀπολύτως ξεκάθαρο τὸ ἀκόλουθο: Στὰ ἔσχατα χρόνια δὲν θὰ ἀκοῦτε οὔτε ρασοφόρους οὔτε καὶ κανέναν, παρὰ μόνον καὶ αὐστηρῶς αὐτὰ ποὺ εἶπαν διαχρονικὰ οἱ ἅγιοι πατέρες τῆς Ὀρθοδοξίας! Κάνοντας «ὑπακοή», στὴ συνέχεια θὰ «δώσω» τὸ πληκτρολόγιο στοὺς ἁγίους καὶ Ὀρθοδόξους πατέρες.

Ὁ Ἅγιος Φώτιος ὁ Μέγας: «Ποιὸς δὲ θὰ κλείσει τὰ αὐτιά του στὸ ἄκουσμα τῆς ὑπερβολικῆς αὐτῆς βλασφημίας (γιὰ τὸ Φιλιόκβε) ἡ ὁποία ἐναντιώνεται στὰ Εὐαγγέλια, ἀντιτάσσεται στὶς ἁγίες Συνόδους.. ἀφοῦ ἐμμένουν στὴν πολύμορφη πλάνη τους, τοὺς ἀποκλείσαμε ἀπὸ κάθε χριστιανικὴ κοινότητα.. ἡ κατὰ τοῦ Πνεύματος βλασφημία».

Ὁ Ἅγιος Μάρκος ὁ Εὐγενικός: «Οὐ μόνον εἰσὶν οἱ Λατίνοι σχισματικοί, ἀλλὰ καὶ αἱρετικοί..  Οὐκοῦν ὡς αἱρετικοὺς αὐτοὺς ἀπεστράφημεν.. Φευκτέον αὐτούς, ὡς φεύγει τις ἀπὸ ὄφεως.. τοὺς χριστοκάπηλους καὶ χριστεμπόρους».

Ἅγιος Νικόδημος ὁ ἁγιορείτης: «Οἰ Λατίνοι εἶναι αἱρετικοί». Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός: «Ὁ ἕνας Ἀντίχριστος εἶναι ὁ Πάπας» (Διδαχὴ Η΄) καὶ «τὸν Πάπα νὰ καταράσθε, γιατί αὐτὸς θὰ εἶναι ἡ αἰτία». Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως: «Λέγοντας ὁ Πάπας πὼς εἶναι ἡ κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἐξόρισε ἀπὸ τὴ Δυτικὴ Ἐκκλησία τὸν Χριστό.. Αὐτὸς ὁ ὑπερβολικὸς τύφος τοῦ Πάπα, αὐτὴ ἡ μοναρχομανία του γέννησε τόσες αἱρέσεις».

Ἀναφορικὰ μὲ τὴ Νίκαια τοῦ 2025, θὰ παραθέσω ἐν συντομία τὴν «φαρμακεία-ἱστορία» τοῦ Λατινόφρονος Πατριάρχου Ἰωάννου Βέκκου (1260-1282), ποὺ συλλειτούργησε μὲ τοὺς παπικοὺς στὴν Ἱερὰ Μονὴ τῆς Μεγίστης Λαύρας τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ὅπου τοὺς ὑποδέχθηκαν μὲ κωδωνοκρουσίες, ἀλλὰ καὶ ἡ θεία δίκη δὲν τοὺς ἄφησε ἐν τέλει ἀτιμώρητους. Μοναχὸς ἁγιορείτης, στὸ ἔντυπο «Ἀνθενωτικὰ-ἡμερολογιακὰ-Ἁγιορείτικα, Ἀθῆναι 1974», γράφει γιὰ τοὺς ἀφορισμένους ἑνωτικοὺς Λατινόφρονες Λαυριῶτες:

«Ἀκολούθησε φοβερὴ Θεία ὀργὴ ποὺ προκάλεσε φρίκη. Ὁ μὲν ἱεροδιάκονος Λαυριώτης, ποὺ συλλειτούργησε μὲ τοὺς Λατινόφρονες, καταλήφθηκε ἀπὸ θεήλατο ὀργὴ καὶ ἔλιωσε σὰν τὸ κερί, ἀφοῦ ἅρπαξε φωτιά. Οἱ δὲ 7 ἱερομόναχοι, σύμφωνα μὲ ἄλλους 11, ποὺ ἔλαβαν μέρος στὸ συλλείτουργο βρέθηκαν ἄλιωτοι, τυμπανιαῖοι, ἀφορισμένοι, τῶν ὁποίων τὰ πτώματα μέχρι τέλους τοῦ 19ου αἰῶνος, τὰ εἶχαν στὸν νάρθηκα τοῦ κοιμητηρίου οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι, σὲ κοινὴ θέα, ἔχοντας τοῦ διαβόλου τὴν μορφή.. Καὶ ἀργότερα στὰ παράλια τῆς Ρουμανικῆς Σκήτης, ὅπου τοὺς ἔκλεισαν σὲ ἕνα ἀπόκρημνο καὶ δύσβατο σπήλαιο».

Σὲ σχέση μὲ τὴν πρόσφατη «φαρμακεία-δηλητήριο» τῆς Νίκαιας, ὁ μακαριστὸς Γέροντας Ἐφραὶμ τῆς Σκήτης τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέα στὸ Ἅγιον Ὄρος ἔχει ἀναφέρει: «Τὸ 1267 στὴν μονὴ Ξηροποτάμου τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἔγινε συλλείτουργο Ὀρθοδόξων καὶ παπικῶν γιὰ τὴν ἕνωση τῶν 2 ἐκκλησιῶν καὶ κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Θείας λειτουργίας ἔγινε σεισμὸς καὶ καταπλακώθηκαν ὅλοι μέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ σκοτώθηκαν! Εἶναι μελανὴ καὶ ἄγνωστη ἱστορία τοῦ Ἁγίου Ὄρους, τὴν ὁποία γνωρίζουν πολὺ καλὰ οἱ παπικοί, ἀλλὰ οἱ ἡμέτεροι τὴν ἀγνοοῦν».

Ὁ Ἅγιος Νήφων, Ἐπίσκοπος Κωνσταντιανῆς Αἰγύπτου, εἶπε γιὰ τὰ χρυσὰ καπέλα καὶ μή: «Ὁ κλῆρος στὰ ἔσχατα χρόνια θα γίνει ὄργανο τοῦ Ἀντιχρίστου. Θὰ διδάσκει τὴν τυφλὴ ὑπακοὴ ὡς ἀρετὴ εἰρήνης καὶ σωτηρίας. Μία ὑπακοὴ σατανική, ποὺ θὰ ἀπαιτεῖ ἀπὸ τὸν πιστὸ ἄγνοια, περιφρόνηση τῆς διδασκαλίας τῶν Ἁγίων, ἀδιαφορία γιὰ τὴν ἀλήθεια καὶ ἐπιφανειακὴ εὐσέβεια».

Ὁ Ἅγιος Πορφύριος ὁ καυσοκαλυβίτης: «Δὲν μπορεῖς νὰ εἴπης εἰς τοὺς Παπικούς, ὅτι ἔχουν Χάριν καὶ Μυστήρια». Ἅγιος Παϊσιος ὁ ἁγιορείτης: «Οἰκουμενισμός, κοινὴ ἀγορὰ (ΕΕ), ἕνα κράτος μεγάλο, μία θρησκεία στὰ μέτρα τους. Αὐτά εἶναι σχέδια διαβόλων. Οἱ Σιωνιστὲς ἑτοιμάζουν κάποιον γιὰ Μεσσία.. Ἦρθε ἡ ἀποστασία καὶ μένει τώρα νὰ ἔρθη “ὁ υἱὸς τῆς ἀπωλείας”.. Μία θρησκεία, σοῦ λένε, νὰ ὑπάρχη καὶ τὰ ἰσοπεδώνουν ὅλα».

Ὁ Ἅγιος Ἰουστίνος Πόποβιτς: «Ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι κοινὸν ὄνομα διὰ τοὺς ψευδὸ-χριστιανισμούς, διὰ τὰς ψευδοεκκλησίας τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης. Μέσα του εὑρίσκεται ἡ καρδία ὅλων τῶν εὐρωπαϊκῶν οὐμανισμῶν (ἀνθρωπισμῶν), μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὸν Παπισμόν». Ὁ ἅγιος Γέροντας Ἐφραὶμ τῆς Ἀριζόνας: «Λέγουν νὰ ἑνωθοῦμε οἱ Ὀρθόδοξοι μὲ τοὺς Ρωμαιοκαθολικούς καὶ ἐν συνέχεια μὲ τοὺς Προτεστάντας καὶ μὲ ὅλες τὶς γνωστὲς καὶ ἄγνωστες αἱρέσεις ποὺ ἐπενόησε ὁ Διάβολος εν ὀνόματι τοῦ Χριστιανισμοῦ.. Αὐτὸ εἶναι ἕνα ἀνακάτεμα ἀφανισμοῦ τῆς Ἀλήθειας».

The post Χριστοκάπηλοι καὶ Χριστέμποροι οἱ Λατίνοι ( Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Οἱ σιωνιστὲς ἀπόγονοι τοῦ Ἰούδα ἐργάζονται συστηματικὰ γιὰ νὰ δημιουργήσουν τὴν παγκόσμια κυβέρνηση τοῦ ἀντιχρίστου, μὲ ἕνα παγκόσμιο νόμισμα, μὲ μία παγκόσμια θρησκεία, κλπ. Μὲ τὸ τέλος τοῦ Γ΄ Παγκοσμίου Πολέμου τὰ τέκνα τῆς κατάρας θέλουν νὰ ἐγκαθιδρύσουν τὴν βασιλεία τοῦ ἐκπεσόντος ἀρχαγγέλου. Γιὰ τοὺς οἰκουμενιστὲς ποὺ προωθοῦν τὴν ψευδὸ-Ἕνωση, ἡ δημιουργία τῆς πανθρησκείας τοῦ Ἑβραίου ἀντιχρίστου εἶναι καὶ σχέδιο εἶναι καὶ μεσσιανικὸς νόμος εἶναι καὶ μονόδρομος.

Κατὰ αὐτὸ τὸ μεσσιανικὸ σχέδιο ποὺ ἤδη ὑλοποιεῖται μέσα ἀπὸ τὰ σκοτεινὰ παρασκήνια, σιωνιστικά, νομοτελειακὰ καὶ μονοδρομικὰ φτάνουμε καὶ σὲ μία ἀκόμη «ἱστορικὴ στιγμὴ ἑνότητας» τὴν ὁποία ἀποτυπώνει τὸ νέο πανχριστιανίζων κάλεσμα στὴ Νίκαια τῆς Βιθυνίας, στὶς 28 καὶ 29 Νοεμβρίου, μὲ ἀφορμὴ τὰ 1700 χρόνια ἀπὸ τὴν A’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Ὅλα συντρέχουν στὸν μεγάλο συνεορτασμὸ τῆς «ἁγίας» παν-ἑνότητας, μὲ ἱστορικὸ φόντο τόσο τὸ παπικὸ ἀγαπολογικὸ «πρωτεῖο» ὅσο ἔτι καὶ τὸ ὀρθοδοξίζων φαναριώτικο καταπίστευμα.

Στὰ χνάρια, στὶς διεργασίες, στὶς ἀποφάσεις, στὰ ἑνωτικὰ βήματα, στὸ ὑφέρπων καὶ στὸ ὑποστρωματικὸ οἰκουμενιστικὸ πνεῦμα τοῦ ὀρθοδοξίζοντος Κολυμπαρίου, ποὺ ἀφοροῦσε ἀποκλειστικὰ καὶ μόνον τὴν Ἀνατολικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἔρχεται τώρα καὶ ἕνα ἀκόμη πιὸ νέο δυναμικὸ καὶ ἐπιπρόσθετο πανθρησκειακὸ «μήνυμα ἑνότητας»: Πρὸς ὅλους πλέον τοὺς ἁπανταχοῦ Χριστιανοὺς εἴτε Ἀνατολικοὺς εἴτε Δυτικούς. Πρόκειται, δηλαδή, γιὰ ἕνα παγκόσμιο «πανχριστιανικὸ» κάλεσμα.

Ὁ Φαναριώτης Βαρθολομαῖος καὶ ὁ Πάπας Λέων κάλεσαν ἐπίσημα καὶ ἀντιστοίχως τὴν Ἀνατολικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ τὴ Δυτικὴ παπικὴ «ἐκκλησία» νὰ συν-ἑορτάσουν μαζὶ στὴ Νίκαια τὸν ἐπιτυχῆ «πόλεμο» κατὰ τοῦ αἱρετικοῦ Ἀρείου τῆς Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Οἱ δύο παγκόσμιοι ρασοφόροι ἡγέτες ἔχουν καλέσει στὴ Νίκαια ὅλους τοὺς ἐκπροσώπους τῶν «ἐκκλησιῶν» στὸ νέο δια-πανθρησκειακὸ «Κολυμπάρι», μεταξὺ τῶν ὁποίων θὰ περιλαμβάνονται προτεστάντες, ἀγγλικανοί, παλαιοκαθολικοί, ἀρχαῖοι ἀνατολικοί, κλπ.

Οἱ δύο διάσημοι παγκόσμιοι ρασοφόροι ἡγούμενοι καλοῦν σὲ μία ὑπὲρ-συνάντηση «ἀγάπης» ὅλα τὰ χριστιανίζοντα καὶ μὴ δόγματα, τὰ παραδόγματα καὶ τὰ ὑποδόγματα, ὥστε ὅλα αὐτὰ νὰ συν-μοχλευτοῦν, νὰ ἰζηματοποιηθοῦν καὶ νὰ χυλοποιηθοῦν σὲ μία παγκόσμια χριστιανίζουσα κοινότητα, τύπου καμπαλιστικοῦ μεσσιανικοῦ «παν-ἀχταρμὰ» τῶν ἐσχάτων χρόνων. Αὐτοὶ ποὺ κινοῦν τὶς ρασοφόρες μαριονέτες βρίσκονται σὲ πάρα πολὺ μεγάλα κέφια ἀπὸ τὶς πολὺ μεγάλες θρησκειολογικὲς τους διεισδύσεις καὶ ἐπιτυχίες.

Γιὰ τὸν ἑορτασμὸ στὴ Νίκαια εἶχαν προγραμματιστεῖ ἀκαδημαϊκὰ καὶ ἐκκλησιαστικὰ συνέδρια καὶ ἄλλες ἀκόμη χριστιανίζουσες ἐκδηλώσεις ἀπὸ διάφορες «ἐκκλησίες» καὶ ὀργανισμούς, ὅπως εἶναι, λ.χ., τὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν. Γιὰ παράδειγμα, τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 2025, πραγματοποιήθηκε τὸ Ἀκαδημαϊκὸ Συμπόσιο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2025, τὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν διοργάνωσε τὴν Ἕκτη Παγκόσμια Διάσκεψη Πίστης καὶ Τάξης στὴν Αἴγυπτο. Ἐπίσης, ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἔχει ἐκδώσει ἐγκύκλιο γιὰ τὴν ἐπέτειο τῆς Νίκαιας.

Σύμφωνα μὲ πληροφορίες, πέντε μεγάλοι «χριστιανικοὶ» ὀργανισμοὶ καὶ «ἐκκλησίες» εἶχαν παραλάβει προσκλήσεις γιὰ τὴ Νίκαια: 1. Τὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν, μὲ ἕδρα τὴ Γενεύη τῆς Ἐλβετίας καὶ μέλη 340 ἐκκλησίες, ἀπὸ Λουθηρανοὺς μέχρι Πεντηκοστιανούς.  2. Ἡ Διάσκεψη τῶν Εὐρωπαϊκῶν Ἐκκλησιῶν, μὲ ἕδρα σὲ Βρυξέλλες/Στρασβοῦργο, ποὺ περιλαμβάνει 125 ἐκκλησιαστικὰ σώματα. 3. Ἡ Ἀγγλικανικὴ Κοινότητα, μὲ περίπου 110 ἑκατ. πιστούς. 4. Οἱ Προχαλκηδόνιες Ἐκκλησίες. 5. Ἡ Ἕνωση Παλαιοκαθολικῶν Ἐκκλησιῶν, μὲ καταγωγὴ ἀπὸ τὴν Ἕνωση τῆς Οὐτρέχτης.

Καὶ γιὰ νὰ κάνουμε καὶ ἕνα μετὰ πολλῶν δακρύων μαῦρο «χιοῦμορ» σὲ σχέση μὲ ὅλες τὶς «ἐκκλησίες» καὶ τοὺς χριστιανίζοντες ὀργανισμοὺς ποὺ συμμετέχουν στὸ πανθρησκειακὸ «Κολυμπάρι Νο2»: Ὄχι, ἡ ἐπίσημη σύναξη στὴ Νίκαια δὲν ἔχει μέσα της κάτι τὸ ἐκκλησιαστικὰ οἰκουμενιστικὸ ἢ κάτι τὸ ὀρθόδοξα βαθιὰ αἱρετικὸ ἢ κάτι τὸ μεσσιανικὰ τροχιοδεικτικό, τὰ ὁποῖα ἀπορρέουν μέσα ἀπὸ τὰ παγκόσμια σχέδια τῶν σιωνιστῶν ἀπογόνων τοῦ Ἰούδα καὶ τὴν δική τους ἀναμονὴ γιὰ τὴν ἐμφάνιση τοῦ Ἑβραίου «Μεσσία» ἢ ἀντίχριστου.

Ρωτῆστε καὶ τοὺς ἐωσφοριστὲς καὶ κοσμοκράτορες Ρότσιλντ: Ἡ πανθρησκειακὴ σύναξη στὴν Μικρὰ Ἀσία εἶναι μία ἀκόμη πράξη οἰκουμενικῆς «ἀγάπης» ποὺ δὲν ἔχει καμία, μὰ ἀπολύτως καμία, σχέση μὲ τὰ ἀνομολόγητα, τὰ φρικτά, τὰ γενοκτονικὰ καὶ σκοτεινὰ σχέδια τῶν ἀφεντάδων σιωνιστῶν. Οἱ συναθροισμένοι χριστιανίζοντες οἰκουμενιστὲς στὴ Νίκαια, ὅλων τῶν θρησκευτικῶν ὀργανισμῶν καὶ ἀποχρώσεων, ὅλα τὰ κάνουν ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο γιὰ τὴν «ἀγάπη» καὶ γιὰ τὴ «δόξα» τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Ὅλα!

Ὅλοι οἱ ἀγαπολογοῦντες χριστιανίζοντες οἰκουμενιστὲς ποὺ ἔχουν μαζευτεῖ στὴ Νίκαια ἔχουν ὡς κύριο σκοπό τους νὰ συνενωθοῦν «συμπροσευχητικὰ» τόσο κατὰ τῆς Νέας ἑωσφορικῆς Ἐποχῆς τῆς Μεγάλης Ἐπανεκκίνησης ὅσο ἐπίσης καὶ λατρευτικὰ πρὸς δόξα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὥστε, ὅλοι μαζί, σὰν μία παγκόσμια γροθιά, νὰ «πολεμήσουν» τὴν woke ἀτζέντα, νὰ «ἐλέγξουν» τὶς κυβερνήσεις τους ποὺ ὁδηγοῦν τὴν ἀνθρωπότητα στὸν ἐπίγειο ἀρμαγεδδώνα, νὰ διαμαρτυρηθοῦν γιὰ τὸν συνεχιζόμενο κατακλυσμὸ τῆς Γηραιᾶς Ἠπείρου ἀπὸ τοὺς ἀμέτρητους καὶ παράνομους μετανάστες, κλπ.

Συνεχίζω τὸ ἔμπονο ὅσο καὶ τὸ κατάμαυρο δυστυχῶς «χιοῦμορ»: Θὰ σᾶς δώσω καὶ μία «ἀποκλειστικὴ πληροφορία» σχετικὰ μὲ τὸ παν-οἰκουμενιστικὸ ἀντάμωμα στὴ Νίκαια. Διασταύρωσα ἀπὸ «ἀποκλειστικὲς» πηγὲς ὅτι οἱ συναθροισμένοι χριστιανίζοντες, βαθιὰ «ἀγανακτισμένοι» μὲ τὴν συνεχῆ αὔξηση τῆς ἐγκληματικότητας στὴ Γηραιὰ Ἤπειρο, κυρίως ἀπὸ μουσουλμάνους, στὸ τέλος τῆς «ἱστορικῆς» τους συνάντησης θὰ ἀνακοινώσουν τὴν παγκόσμια ἐκκλησιαστικὴ ὑποχρέωση νὰ «ἀναρτηθεῖ» ἡ εἰκόνα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ σὲ ὅλα τὰ κατηχητικὰ καὶ μὴ σχολεῖα τῆς δικαιοδοσίας τους!

Μάλιστα, ἀπὸ τὴν «ἐσωτερικὴ πληροφόρηση» ποὺ ἔχω, «ἔμαθα» ἐπίσης ὅτι κάποιοι ἀνώτατοι ρασοφόροι εἶχαν «εἰσηγηθεῖ» νὰ γίνουν ἀκόμη πολὺ πιὸ σκληρὲς ἀνακοινώσεις στὴ Νίκαια ἐκ μέρους τῶν δύο διάσημων προεστῶν τῆς συνάντησης, λόγω τῶν συνεχῶς αὐξανόμενων αἱματηρῶν περιστατικῶν ποὺ εἶναι συνδεδεμένα μὲ τὸ σύνθημα «Ἀλλαχοῦ Ἄκμπαρ» ἢ «Ἀλλάχ ὁ Ὕψιστος». Νὰ ἀνακοινώσουν ἐπίσημα, δηλαδή, ὅτι: «Σὲ ὅσους δὲν τοὺς ἀρέσει ὁ Χριστός, νὰ ἐπιστρέψουν στὶς χῶρες τους καὶ νὰ τιμοῦν ἐκεῖ ὅποιον αὐτοὶ θέλουν»! Συνεχίζω.

Ἡ Α’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος τῆς Νίκαιας πραγματοποιήθηκε τὸ 325 μ.Χ. Ἡ Σύνοδος συνῆλθε μετὰ ἀπὸ πρόσκληση τοῦ γενάρχη τῶν Ρωμηῶν καὶ τῆς Ρωμηοσύνης Ἁγίου καὶ Μέγα Κωνσταντίνου καὶ εἶχε διάρκεια 3,5 χρόνια. Διακριθεῖσες μορφὲς καὶ ἅγιοι τῆς Συνόδου ἦταν ὁ Ἀλέξανδρος ὁ Κωνσταντινουπόλεως, ὁ Ἀλέξανδρος ὁ Ἀλεξανδρείας, ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, ὁ Εὐστάθιος ὁ Ἀντιοχείας, ὁ Σπυρίδων, ὁ Νικόλαος, κ.ἄ. Τὰ συμπεράσματα τῆς συνόδου ὑπογράφηκαν ἀπὸ περισσότερους ἀπὸ 318 πατέρες.

Ἡ Α’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος καταδίκασε τὸν Ἄρειο καὶ τὸν Ἀρειανισμὸ ποὺ ὑποστήριζε ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς (ὁ Υἱὸς) δὲν ἦταν ὁμοούσιος μὲ τὸν Θεὸ Πατέρα, ἀλλὰ ἕνα κτίσμα του, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μὴν εἶναι αἰώνιος Θεός. Διατύπωσε τοὺς πρώτους ὅρους τοῦ ὀρθοῦ Χριστιανικοῦ δόγματος καὶ ἰδιαίτερα τὰ περὶ τοῦ δευτέρου Προσώπου τῆς Ἁγίας Τριάδος, τὸν Ἰησοῦ Χριστό, ὡς ὁμοούσιον τῷ Θεῶ Πατρί. Συνέταξε τὰ πρῶτα ἑπτὰ ἄρθρα τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως καὶ καθόρισε τὰ τῆς κοινῆς ἡμέρας περὶ τοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα.

Ἐνῶ στὴ Νίκαια ὁ μονοκράτωρ Ἅγιος Κωνσταντῖνος καὶ οἱ ἅγιοι πατέρες εἶχαν ἀπέναντί τους τὸν αἱρετικὸ Ἄρειο καὶ τὸν Ἀρειανισμό, στὶς μέρες μας τὰ ἐκκλησιαστικὰ πράγματα καὶ οἱ λοιπὲς θρησκειολογικὲς ὑποθέσεις εἶναι ἀμέτρητες φορὲς κατὰ πολὺ χειρότερες ἀπὸ κάθε πλευρά. Διότι, στὰ χρόνια ποὺ ζοῦμε ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ τὴν ἑωσφορικὴ Πενταρχία τοῦ σκότους καὶ μὲ ὅλες τὶς παγανιστικὲς δυνάμεις ποὺ αὐτὴ ἐλέγχει σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδο. Στὰ χρόνιά μας ἔχουμε νὰ παλέψουμε μὲ τὸν ἴδιο τὸν ἐκπεσόντα ἀρχάγγελο καὶ μὲ ὅλα τὰ πρωτότοκα τέκνα του, εἴτε αὐτὰ εἶναι στὸν Οὐρανὸ εἴτε αὐτὰ εἶναι στὴ γῆ.

Στὴν Α΄ Σύνοδο στὴ Νίκαια εἴχαμε νὰ κάνουμε μὲ μαθητὲς τῆς «πρώτης τάξης δημοτικοῦ», σὰν τὸν Ἄρειο. Σήμερα ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ «ἱερὰ» τέρατα καὶ σύγχρονους «μεγάλους Διδάσκαλους», ὅπως ἦταν, λόγου χάρη, ὁ Νεστόριος, ὁ Βέκκος, ὁ Μεταξάκης , ὁ Ἰωακεὶμ Γ’, ὁ Ἀθηναγόρας, κλπ. Προσθέστε σὲ αὐτοὺς καὶ ὅλες τὶς ἐπιπρόσθετες σκοτεινὲς δυνάμεις ποὺ ἐλέγχουν ὅλους ἀνεξαιρέτως τοὺς πολιτικοὺς καὶ τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς ἡγέτες τῆς Δύσης. Καὶ στὴ συνέχεια σκεφτεῖτε, ἀναλογικὰ καὶ τροχιοδεικτικά, τὸ τί πράγματι λαμβάνει χώρα ἀοράτως, δεσμίως, ὑπογείως καὶ ἐπὶ τῆς οὐσίας στὸ ἀντάμωμα τῆς Νίκαιας.

Λοιπόν, στὴ Νίκαια, γιὰ νὰ μὴ παίζουμε μὲ τὶς λέξεις, χωρὶς περιστροφὲς καὶ μὲ μία φράση: Ὁ μπροστινὸς τῶν μεγιστάνων καὶ ἐωσφοριστῶν Ρότσιλντ, Πάπας Λέων 14ος, προωθεῖ τὴν ψευδο-Ἕνωση! Καὶ φυσικὰ σὲ αὐτὸ δὲν εἶναι μόνος του! Δύο ἡμέρες πρὶν ἀναχωρήσει γιὰ τὸ ταξίδι του στὴν Τουρκία καὶ τὸν Λίβανο, ὁ Ποντίφηκας εἶπε: «Μὲ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη Βαρθολομαῖο ἔχουμε ἤδη συναντηθεῖ καὶ ἄλλες φορὲς καὶ πιστεύω ὅτι αὐτὴ θὰ εἶναι μία ἐξαιρετικὴ εὐκαιρία γιὰ νὰ προάγουμε τὴν ἑνότητα ὅλων τῶν Χριστιανῶν». Προσέξτε τὶς λέξεις: «Ἑνότητα ὅλων τῶν Χριστιανῶν».

Μιλώντας δημόσια ὁ Πάπας Λέων ὁ 14ος γιὰ τὴ σημασία τοῦ πρώτου αὐτοαποκαλούμενου «ἀποστολικοῦ ταξιδιοῦ» του στὸ ἐξωτερικό, τόνισε: «Πρὶν ἀπὸ λίγες ἡμέρες, ἡ Καθολικὴ Ἐκκλησία δημοσίευσε “ἀποστολικὴ ἐπιστολή”, ἡ ὁποία μιλᾶ ἀκριβῶς γιὰ τὴ σημασία τῆς ἑνότητας τῶν Χριστιανῶν, ποὺ μπορεῖ νὰ ἀποτελέσει καὶ πηγὴ εἰρήνης γιὰ ὅλον τὸν κόσμο. Χρειάζεται ἡ χριστιανική μας μαρτυρία». Προσέξτε καὶ πάλι τὶς λέξεις: «Ἑνότητας τῶν Χριστιανῶν».

Καὶ ὅπως προανέφερα, ὁ Πάπας Λέων δὲν εἶναι μόνος του στὸ πανθρησκειακὸ σχέδιο τῆς «ἑνότητας τῶν Χριστιανῶν». Σᾶς θυμίζω ἐπὶ αὐτοῦ ἕνα χτυπητὸ παράδειγμα ποὺ ἔλαβε χώρα στὶς 30 Νοεμβρίου 2024, ὅταν τελέστηκε Πατριαρχικὴ καὶ Συνοδικὴ Θεία Λειτουργία στὸ Φανάρι. Οἱ ἐκπρόσωποι τοῦ Βατικανοῦ βρέθηκαν τότε στὸ Πατριαρχεῖο τῆς Βασιλεύουσας Πόλης ὅπου, μέσα σὲ μία πανηγυρικὴ ἀτμόσφαιρα, τὸ Φανάρι τιμησε τὴ μνήμη τοῦ ἰδρυτοῦ του, Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου τοῦ Πρωτοκλήτου.

Στὴ ἐν λόγω Θεία Λειτουργία παρέστη καὶ ἀντιπροσωπεία τῶν παπικῶν ὑπὸ τὸν καρδινάλιο Κοὺρτ Κόχ, πρόεδρο τῆς Ἐπιτροπῆς γιὰ τὴν Προώθηση τῆς Ἑνότητος τῶν Χριστιανῶν. Διαβάστε το πάλι: «Ἑνότητος τῶν Χριστιανῶν». Ὁ φαναριώτης Πατριάρχης προσφώνησε τὴν ἐπίσημη Ἀντιπροσωπεία τῶν παπικῶν τῆς Ρώμης ἀναφερόμενος, μεταξὺ ἄλλων, καὶ στὸ ἔργο τῆς Διεθνοῦς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς ἐπὶ τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου.

Ἐνόψει δὲ καὶ τοῦ ἑορτασμοῦ τὸ 2025 τῆς 1700ης ἐπετείου ἀπὸ τὴν Α’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τῆς Νίκαιας, ὁ Φαναριώτης Πατριάρχης ἀναφέρθηκε ἐπίσης καὶ στὴν προγραμματισμένη ἐπίσκεψη τοῦ κεκοιμημένου πλέον Πάπα Φραγκίσκου στὸ Φανάρι, λέγοντας: «Ἀναμένομεν νὰ ὑποδεχθῶμεν τὸν ἀγαπητὸν ἡμῖν ἐν Χριστῷ ἀδελφὸν Πάπαν Φραγκίσκον ἐνταῦθα τὴν προσεχῆ ἄνοιξιν καὶ νὰ ἐορτάσωμεν ἀπὸ κοινοῦ τὴν ἐπέτειον αὐτῆς τῆς τόσον σημαντικῆς διὰ τὴν Χριστιανικὴν ἑνότητα Συνόδου». Προσέξτε ξανὰ τὶς λέξεις: «Ἐν Χριστῷ ἀδελφὸν καὶ διὰ τὴν Χριστιανικὴν ἑνότητα».

Πέραν αὐτοῦ, ὁ Φαναρίου Βαρθολομαῖος, ποὺ ἔχει πεῖ «προσευχόμαστε στὸν Ἀλλάχ», ἔχει κάνει καὶ ἄλλες δογματικῆς φύσης προεργασίες γιὰ τὴν ψευδο-Ἕνωση μὲ τοὺς ἀμετανόητους καὶ ἀρχι-αἱρεσιάρχες Πάπες τοῦ Βατικανοῦ. Κατὰ τη συνεδρίαση τῆς Ἱεραρχίας τοῦ Θρόνου στὴν Πόλη, στὶς 3 Σεπτεμβρίου 2024, ὁ Φαναριώτης Βαρθολομαῖος ἔκανε λόγο περὶ «τὴν ἀπαρχὴν τῆς καθιερώσεως κοινῆς ἡμερομηνίας διὰ τὸν ἑορτασμὸν τοῦ κάτ’ ἔτος» καὶ περὶ «τοῦ Ἁγιωτάτου Πάπα Ρώμης Φραγκίσκου». Τί; Τοῦ «Ἁγιωτάτου» Πάπα Ρώμης; «Ἁγιωτάτου»;

Εἰσέτι, σὲ ὁμιλία ποὺ ἔκανε γιὰ τὴν ἑορτὴ τοῦ Ἁγίου Νικολάου στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Τζιβαλὶ τῆς Κωνσταντινούπολης, στὶς 6 Δεκεμβρίου 2024, καὶ μὲ ἀφορμὴ τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ Πάσχα τοῦ 2025 συνέπιπτε ἐκκλησιαστικὰ μὲ τὸ παπικό, ὁ Φαναρίου Βαρθολομαῖος εἶπε: «Θεωροῦμε ὅτι μᾶς δίδεται χρυσὴ εὐκαιρία νὰ καταλήξωμεν εἰς συμφωνίαν μὲ τὸν ἀδελφὸν Φραγκίσκον περὶ τῆς μονίμου καθιερώσεως τοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα ὑπὸ τῆς Ὀρθοδόξου καὶ Ρωμαιο-καθολικῆς Ἐκκλησίας τὴν αὐτὴν ἡμέραν καὶ διὰ τὰ ἑπόμενα ἔτη, συμφώνως μάλιστα πρὸς τὸ Κανόνιον τῆς κάθ’ ἡμᾶς Ἐκκλησίας».

Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι ἅγιοι μᾶς προετοίμαζαν ἀνὰ τοὺς αἰῶνες ἀπέναντι στοὺς παπικούς: Οἱ Παπικοὶ δὲν εἶναι ἐκκλησία! Ὁ Ἅγιος Βασίλειος τόνιζε: «Ἐὰν συνεχισθῆ ἡ ἐναντίον μας ὀργὴ τοῦ Θεοῦ, ποιὰ βοήθεια μπορεῖ νὰ μᾶς προσφέρη ἡ Δυτικὴ ἀλαζονεία καὶ ὑπεροψία; Αὐτοὶ οὔτε τὴν ἀλήθειαν γνωρίζουν, οὔτε θέλουν καὶ ἀνέχονται νὰ τὴν μάθουν». Ὁ Ἅγιος Μάρκος Εὐγενικὸς ἔλεγε: «Φεύγετε τοὺς παπικοὺς ὡς φεύγει τὶς ἀπὸ ὄφεως» καὶ διακήρυσσε «πέπεισμαι ὅτι ὅσον μακρύνομαι Λατίνων, τοσοῦτον ἐνοῦμαι τῇ ἀληθεία καὶ τοῖς ἁγίοις πατράσι καὶ τοῖς θεολόγοις τῆς Ἐκκλησίας». Κλπ.

Καί νά τώρα καὶ τὰ νεώτερα! Οἱ ἐκφραστὲς τῆς ἑωσφορικῆς ἀνομίας ποὺ ἐξουσιάζουν ἀπολύτως τὸ Βατικανὸ καὶ τοὺς ἀνὰ τὸν κόσμο κυβερνῶντες, ἔβαλαν μία ἀκόμη δική τους μεγαλοψηφίδα πάνω στὸν σχέδιο ψευδο-Ἕνωση καὶ τὴν πανθρησκεία τοῦ ἀντίχριστου, διὰ τῶν ρασοφόρων ἀντιπροσώπων τους. Πηγὲς ἀναφέρουν ὅτι ἡ κοινὴ νομοκανονικὴ ἐπιτροπὴ Ρώμης – Νέας Ρώμης προτείνει τὸν συνεορτασμὸ τοῦ Πάσχα κατὰ τὸ πνεῦμα τῆς Συνόδου τῆς Νίκαιας, τὴν 1η Ἰουνίου!!!

Ἐν κατακλείδι, μετὰ τὴν ψηφιακὴ ταυτότητα, τὸν προσωπικὸ ἀριθμὸ καὶ ὅλα τὰ ἀνωτέρω «ἑνωτικὰ» ποὺ λαμβάνουν χώρα στὴ Νίκαια, κλπ, αὐτὸ ποὺ ἔρχεται ἀμέσως στὸ νοῦ, ἂν καὶ αὐτὸ τὸ ἱστορικὸ γεγονὸς εἶναι κατὰ πάρα πολὺ κατώτερο σὲ πνευματικὴ σημασία καὶ σὲ κοσμικὲς διαστάσεις, εἶναι ἡ τιμωρία-Ἅλωση ποὺ ἔζησε ἡ Ρωμανία-Βυζάντιο γιὰ τὴν ἀποστασία της, τὴν τότε ψευδοένωση τῶν «ἐκκλησιῶν», κλπ.

Ἀναφέρομαι στὴ διάσημη «ἑνωτικὴ θεία λειτουργία» μὲ τὴν παρουσία τοῦ ἀπεσταλμένου του τότε πάπα Νικολάου Ε’, καρδιναλίου Ἰσιδώρου, τὴν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος στὶς 12 Δεκεμβρίου 1452. Θυμηθεῖτε τώρα καὶ παραλληλίστε τροχιοδεικτικὰ τὴν ἱστορικὴ συνέχεια τῆς Βασιλεύουσας Πόλης, μετὰ ἀπὸ αὐτὸ τὸ παπικὸ «συλλείτουργο» ποὺ εἶχε συμφωνηθεῖ στὴ Σύνοδο τῆς Φλωρεντίας τὸ 1439!

https://www.facebook.com/profile.php?id=100000270536476

The post Συνάθροιση «ἀγαπούλιδων» ρασοφόρων στὴν Νίκαια appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

 

Στὸ στρατόπεδο ἐξόντωσης Ἄουσβιτς 2 (Μπίρκεναου) βρίσκονταν οἱ θάλαμοι ἀερίων καὶ ἐκεῖ δολοφονήθηκε ὁ μεγαλύτερος ἀριθμὸς ἀνθρώπων, κυρίως Ἑβραῖοι. Τὸ Ἄουσβιτς 3 (Μονόβιτς) ἦταν ἕνα στρατόπεδο γιὰ καταναγκαστικὴ ἐργασία, κυρίως γιὰ τὸ ἐργοστάσιο συνθετικοῦ καουτσοὺκ τῆς IG Farben. Στὶς 27 Ἰανουαρίου 1945, ὁ «Κόκκινος» στρατὸς ἀπελευθέρωσε περίπου 7.000 κρατούμενους ποὺ εἶχαν ἐγκαταλειφθεῖ στὰ στρατόπεδα.

Ὁ λόγος ποὺ ἔκανα τὴν ἀνωτέρω εἰσαγωγὴ εἶναι ἁπλός: Ἤθελα νὰ βρῶ ἐξαρχῆς ἕναν εὔκολο τρόπο γιὰ νὰ παραλληλίσω τὸ παλαιὸ μὲ τὸ νέο καὶ ὑπὸ κατασκευὴ Ἄουσβιτς τὸ ὁποῖο φέρνει σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδο ὁ προσωπικὸς ἀριθμὸς (ΠΑ), σὲ συνδυασμὸ μαζὶ μὲ ὅλα ὅσα ἐπιπρόσθετα καὶ συμπληρωματικὰ ἑτοιμάζουν οἱ σιωνιστὲς καμπαλιστὲς Ἑβραῖοι γιὰ νὰ μπορέσουν νὰ ἐλέγχουν τὸν παγκόσμιο πληθυσμὸ καὶ νὰ ἱδρύσουν τὴν παγκόσμια κυβέρνηση-δικτατορία.

Τὸ παλιὸ Ἄουσβιτς ἦταν μία κουκίδα στὸ χάρτη. Τὸ ὑπὸ κατασκευὴ Ἄουσβιτς θὰ εἶναι ὁλόκληρος ὁ πλανήτης γῆ. Ὁ τελευταῖος ἄνθρωπος ποὺ φυλακίστηκε στὸ Ἄουσβιτς, ὁ Ἐγκελμπερτ Μ, ἔκανε τὸ σειριακὸ τατουὰζ μὲ τὸν ἀριθμὸ 202499 στὶς 18 Ἰανουαρίου 1945. Στὸ ὑπὸ κατασκευὴ ψηφιακὸ Ἄουσβιτς ὁ σειριακὸς προσωπικὸς ἀριθμὸς δὲν θὰ εἶναι ἕνα ἁπλὸ καὶ ἀπαρχαιωμένο τατουάζ, ἀλλὰ θὰ εἶναι ἐγχαραγμένο ἠλεκτρονικὰ μὲ ἀκτίνες λέιζερ εἴτε στὸ μέτωπο εἴτε στὸ δεξὶ χέρι τῶν «δίποδων ζώων» ἢ τῶν «γκόιμ», ὅπως ἀποκαλοῦν τοὺς μὴ Ἑβραίους τὰ σιωνιστικὰ τέκνα τῆς κατάρας.

Ἐνῶ στὸ παλαιὸ Ἄουσβιτς ἤσουν ἕνας ἀκόμη ὑπὸ ἐξόντωση «ἀριθμὸς» -τατουάζ, ἔκανες καταναγκαστικὴ ἐργασία καὶ στὸ τέλος οἱ ΝΑΖΙ σὲ ἔκαναν «σαπούνι» πολυτελείας, στὸ νέο καὶ ὑπὸ κατασκευὴ παγκόσμιο Ἄουσβιτς τὰ πράγματα θὰ εἶναι ἀσυγκρίτως πολὺ πιὸ φρικτά. Διότι, μὲ τὶς βιοτεχνολογικὲς καὶ τὶς ψηφιακὲς ἐξελίξεις οἱ ἄνθρωποι θὰ μεταλλαχθοῦν σὲ μετανθρώπους-μηχανές, σὲ ἄνθρωπο-βιολογικὰ ἀντικείμενα καὶ σὲ βιολογικὲς ἀνθρώπινες μετὰ-ὀντότητες, ποὺ θὰ εἶναι μονίμως φυλακισμένες καὶ μονίμως ἕτοιμες γιὰ ἐξόντωση-«διαγραφὴ» μὲ τὸ πάτημα ἑνὸς κουμπιοῦ ἀπὸ τοὺς χειριστές.

Τότε εἴχαμε νὰ κάνουμε μὲ τὸν κύριο μπροστινὸ τῶν σιωνιστῶν Ρότσιλντ, τὸν Ἀδόλφο Χίτλερ, μὲ τὸν ἀρχιναζιστὴ καὶ ἰθύνοντα νοῦ Χάινριχ Χίμλερ ποὺ διέταξε τὸν Ἰούνιο τοῦ 1940 νὰ χτιστεῖ τὸ σύμπλεγμα τῶν στρατοπέδων Ἄουσβιτς καὶ μὲ τὸν διοικητὴ τῶν στρατοπέδων μαζικῆς ἐξόντωσης Ροῦντολφ Ἔς.  Σήμερα ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ πολλοὺς σημερινοὺς μπροστινοὺς τῶν Ρότσιλντ, μὲ πρῶτο τὸν Ν.Τρὰμπ καὶ μὲ τοὺς ὑπόλοιπους ἐκλεγμένους «κυβερνητικοὺς» ποὺ διέταξαν νὰ ὑλοποιηθοῦν τὰ πρῶτα στάδια καὶ ἀρχικὲς φάσεις γιὰ τὴν ἵδρυση τῶν νέων καὶ παγκόσμιων συμπλεγμάτων-κρατῶν στρατοπέδων Ἄουσβιτς.

Οἱ κύριες διαφορὲς μεταξύ τοῦ παλιοῦ καὶ τοῦ ὑπὸ κατασκευὴ Ἄουσβιτς εἶναι πολλές: Πρῶτον, τὸ παλαιὸ Ἄουσβιτς εἶχε νὰ κάνει μὲ μία πάρα πολὺ μικρὴ γεωγραφικὴ ἔκταση, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸ ὑπὸ κατασκευὴ νέο Ἄουσβιτς ποὺ τὰ σχέδιά του ἀφοροῦν ὁλόκληρη τὴ γῆ. Δεύτερον, τὸ παλαιὸ Ἄουσβιτς εἶχε ὡς στὸ στόχο τὴν ἐξόντωση ἑνὸς περιορισμένου ἀριθμοῦ ἀνθρώπων, ἐνῶ τὸ ὑπὸ κατασκευὴ σύμπλεγμα στρατοπέδων-κρατῶν ἀνὰ τὴν οἰκουμένη ἀφορᾶ τὸν ἔλεγχο καὶ τὴν εὐγονικὴ στὸ σύνολο τῆς ἀνθρωπότητας. Αὐτὸν ἀκριβῶς τὸν σκοπὸ ἐξυπηρετεῖ ἡ ὁλοκλήρωση τοῦ σὲ ἐξέλιξη Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Τρίτον, τὸ παλαιὸ Ἄουσβιτς ἦταν ἕνα ὁρατό, ἕνα ἀνοιχτό, ἕνα  ὀφθαλμοφανὲς καὶ ἕνα φανερὸ κέντρο μαζικῆς δολοφονίας ἀνθρώπων σὲ μορφὴ μίας «γραμμὴ παραγωγῆς», μὲ τον διάσημο γιατρὸ τῶν Ἒς-Ἒς Γιόζεφ Μένγκελε να ἔχει τὸ γενικὸ πρόσταγμα στὶς ἐπιλογὲς τῶν «δίποδων ζώων» ποὺ εἶχαν «σειρὰ» γιὰ «σαπωνοποίηση». Ἐν ἀντιθέσει, τὸ ὑπὸ κατασκευὴ παγκόσμιο στρατόπεδο θὰ εἶναι στὸν πυρήνα του ἕνα ἀόρατο, μυστικὸ καὶ κρυφὸ ἐπιτελικὸ κέντρο μαζικῆς παρακολούθησης, μαζικοῦ ἐλέγχου καὶ μαζικῆς καὶ ἐπιλεκτικῆς ἐξόντωσης.

Τέταρτον, οἱ σημερινοὶ ἄνθρωποι στὴν συντριπτική τους πλειοψηφία βλέπουν, νοοῦν καὶ κατανοοῦν ἀρκετὰ χορταστικὰ τὰ ἱστορικὰ δεδομένα, τὶς αἰτίες, τὸ βαθύτερο νόημα καὶ ἐν γένει τὸ τί λάμβανε χώρα γενικῶς στὸ παλαιὸ Ἄουσβιτς. Στὶς μέρες μας, ἀντιθέτως, οἱ ἄνθρωποι στὴν συντριπτική τους πλειοψηφία δὲν βλέπουν, δὲν ἔχουν καταλάβει, οὔτε καὶ νοοῦν καὶ οὔτε κατανοοῦν ὅτι τὸ νέο Ἄουσβιτς στήνεται πάνω στὴν πλατφόρμα ποὺ λέγεται δῆθεν «καλυτέρευση» ποιότητας ζωῆς καὶ ἐν γένει στὴν γενικότερη τάχα «διευκόλυνσή» τους. Βλέπουν τὸ «τυράκι», ἀλλὰ δὲν βλέπουν τὴν θανάσιμη «φάκα».

Πέμπτον, τὸ παλαιὸ Ἄουσβιτς ἦταν μία ὁλοκληρωμένη κτιριακὰ κατασκευὴ καὶ διαδικασία μαζικῆς «σφαγῆς» ποὺ δὲν ἔχει καμία σχέση μὲ τυχὸν ἀντιληπτικὲς πλάνες, μὲ θεωρίες συνομωσίας, μὲ γελοῖα ἐπιχειρήματα καὶ μὲ τυχὸν ἑωσφορικὲς προσεγγίσεις καὶ δεδομένα. Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, τὸ ὑπὸ κατασκευὴ παγκόσμιο σύμπλεγμα τῶν στρατοπέδων-κρατῶν Ἄουσβιτς εἶναι στὸ μυαλὸ τῶν ἀνθρώπων ἕνα τάχα ψευδὲς κατασκεύασμα κάποιων «πλανεμένων», μία δῆθεν θεωρία «συνομωσίας», ἕνα τάχατες φαιδρὸ ἐπιχείρημα κάποιων ἀνόητων καὶ μία τάχα βαριᾶς μορφῆς ἐξωτερικῆς δαιμονικῆς ἐπήρειας.

Γιὰ νὰ τεθοῦν σὲ κανονική, σὲ εὔρυθμη καὶ σὲ σωστὴ διαλειτουργικὴ συνεργασία τὰ ὑπὸ κατασκευὴ συμπλέγματα τῶν στρατοπέδων κρατῶν-ἐθνῶν ἀνὰ τὴν οἰκουμένη, ὑπάρχει μία βασικὴ προϋπόθεση: Νὰ ὑπάρχει ὁ προσωπικὸς ἀριθμός. Ὑποχρεωτικά! Ὅπως καὶ στὸ παλαιὸ μὲ τὰ τατουάζ, γιὰ νὰ λειτουργήσει τὸ νέο καὶ ὑπὸ κατασκευὴ Ἄουσβιτς, χρειάζεται ὑποχρεωτικὰ ὅλα ἀνεξαιρέτως τὰ «δίποδα ζῶα» νὰ ἔχουν τὸν δικό τους ἀτομικὸ ἀριθμὸ ἀναγνώρισης.

Στὸ Ἄουσβιτς ὑπῆρχε τὸ προσωπικὸ τατουὰζ-ἀριθμός. Στὶς μέρες μας πρέπει νὰ ὑπάρχει ἀντίστοιχα ὁ προσωπικὸς ἀριθμός, ἀρχικὰ στὴν ψηφιακὴ ταυτότητα καὶ ἀργότερα στὸ μέτωπο ἢ στὸ δεξὶ χέρι. Χωρὶς τὸν προσωπικὸ ἀριθμὸ δὲν ὑπάρχει ἡ βάση δεδομένων, δὲν ὑπάρχει ἡ ἄρτια λογιστικὴ παρακολούθηση καὶ δὲν εἶναι κἄν δυνατὸ νὰ λειτουργήσει τὸ ψηφιακὸ σύστημα τοῦ Θηρίου. Τὸ νέο Ἄουσβιτς χρειάζεται εὐταξία, βιογενετικὴ σειρά, ψηφιακὴ ἀκρίβεια, στρατιωτικὴ ὀργάνωση καὶ βιολογιστικὴ παρακολούθηση.

Τὸ ὑπὸ κατασκευὴ Ἄουσβιτς θὰ εἶναι μία ἑνιαία παγκόσμια βάση ἀτομικῶν δεδομένων καὶ θὰ ἔχει καὶ διεθνικὴ διαλειτουργικότητα, διότι ὁ προσωπικὸς ἀριθμὸς εἶναι ταυτόχρονα καὶ ἕνας παγκόσμιος ἀριθμός! Αὐτοὶ ποὺ ὑμνοῦν, προσκυνοῦν καὶ «ταΐζουν» μὲ δεδομένα τὸ σιωνιστικὸ «Θηρίο» ποὺ ἑδρεύει στὶς Βρυξέλες –τὸ διάσημο εὐρωπαϊκὸ «Beast» (Brussels Electronic Accounting Surveillance Terminal), τὸ ὁποῖο στὰ ἀγγλικὰ σημαίνει «Θηρίο»-, εἶναι καὶ πάλι οἱ ἴδιοι ποὺ θὰ δημιουργήσουν, θὰ ἔχουν καὶ θὰ κατέχουν, ἔτι περαιτέρω, καὶ τὴν παγκόσμια διαλειτουργικὴ πλατφόρμα προσωπικῶν δεδομένων τῶν «δίποδων ζώων».

Τὸ ὑπὸ κατασκευὴ παγκόσμιο Ἄουσβιτς ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες ἤδη τὸ ζοῦμε βιωματικὰ μέσα στὴ χώρα μας, κυρίως μετὰ ἀπὸ τὶς 5 Νοεμβρίου, τὴν τελευταία ἡμέρα τῆς προθεσμίας ποὺ εἶχαν οἱ πολίτες ποὺ ἐπιθυμοῦσαν νὰ ἐκδώσουν μόνοι τους τὸν ΠΑ. Στὶς 6 Νοεμβρίου, τὸ ὑπουργεῖο ψηφιακῆς διακυβέρνησης ἔστειλε email σὲ 5 ἑκατ. πολίτες, ἀναφέροντας κατὰ λέξη ὅτι «στόχος εἶναι ἡ ὁλοκλήρωση τῆς μετάβασης σὲ ἕνα ἑνιαῖο σύστημα ταυτοποίησης» (ἀνομολόγητο Ἄουσβιτς) καὶ «ἡ βελτίωση τῆς ἐξυπηρέτησής τους» (τὸ «τυράκι», γιὰ τὸ καλό μας!).

Ὅταν ἔκανα ἀναζήτηση στὸν παγκόσμιο ἱστό, ἡ «Ἐπισκόπηση AI» μοῦ ἀπάντησε καὶ μὲ «καθησύχασε» τὰ μέγιστα, ἀναφέροντας: «Ὁ «προσωπικὸς Π.Α. δὲν εἶναι παγκόσμια ἔκδοση, ἀλλὰ ἕνα ἑλληνικὸ σύστημα γιὰ τὴν ταυτοποίηση τῶν πολιτῶν στὶς ψηφιακὲς ὑπηρεσίες τοῦ Δημοσίου. Δὲν πρόκειται γιὰ κάτι ποὺ πιέζουν οἱ πολίτες γιὰ ἔκδοση παγκοσμίως, ἀλλὰ γιὰ μία ἐσωτερική, ἑλληνικὴ πρωτοβουλία».

Ἔχει πολὺ μεγάλη ψηφιακὴ «ἀγάπη» ἐν τέλει ἡ Τεχνητὴ Νοημοσύνη, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ μία πολύτιμη ἰδιόκτητη περιουσία καὶ ἕνα μοναδικὸ ὄργανο-ὑποβολέα τῶν βδελυγμάτων τῆς ἐρημώσεως. Τὴν ἴδια καθησυχαστικὴ «ἀλήθεια» καὶ ἐπιχειρηματολογία εἶχα διαβάσει καὶ στὶς ἀναζητήσεις-Ἐπισκοπήσεις ΑΙ ποὺ εἶχα κάνει γιὰ τὴν 11η Σεπτεμβρίου, γιὰ τὰ ἀσφαλῆ «ἐμβόλια», γιὰ τὴν «κλιματικὴ ἀλλαγή», γιὰ τοὺς ψευδεῖς «ἀεροψεκασμούς», κλπ. Οἱ συστημικοὶ «χοαξάδες»-ἀπατεῶνες τῆς παραπληροφόρησης οὔτε παίζονται οὔτε καὶ παίζουν.

Οἱ σκοτεινὲς καὶ οἱ καταχθόνιες δυνάμεις ποὺ ἔχουν καὶ κατέχουν τὰ συστήματα μαζικῆς ἀπάτης καὶ μαζικῆς ἐπιστημονικῆς παραπληροφόρησης πιέζουν καὶ ἐκβιάζουν παντοῦ σὲ ὅλον τὸν κόσμο, ὥστε οἱ κυβερνήσεις νὰ νομοθετήσουν τὴν ὑποχρεωτικότητα τοῦ προσωπικοῦ ἀριθμοῦ στοὺς πολίτες τῆς χώρας τους. Τὸ παγκόσμιο Ἄουσβιτς πρέπει νὰ χτισθεῖ βιογενετικὰ  καὶ βιοψηφιακά. Ἡ Ἑλλάδα εἶναι μονίμως στὸ μάτι τοῦ ψηφιακοῦ «κυκλώνα» καὶ τῶν λοιπῶν διεθνικῶν ἐξελίξεων γιὰ πολλοὺς λόγους, κυρίως ὅμως γιὰ λόγους πνευματικούς.

Τὸν ἰδιαίτερο αὐτὸ πόλεμο τὸν ζήσαμε στὴν Ἑλλάδα καὶ μὲ τὰ «ἐμβόλια» τοῦ Γκέιτς, ὅπου ἡ χώρα μας κυνηγήθηκε πολυδιάστατα καὶ σκληρότατα ὅσο καμία ἄλλη χώρα στὴ Εὐρώπη ἀπὸ τὶς σκοτεινὲς δυνάμεις. Ἡ Ἑλλάδα ἔζησε τὴν πιὸ σκληρὴ στάση ἐγκλεισμοῦ γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ τοῦ μέτρου τοῦ πειραματικοῦ ἐμβολιασμοῦ γιὰ τὸν Κόβιντ. Σὲ ἀναλογία καὶ σχετικὸ παραλληλισμό, ὁ ΠΑ νὰ μπορεῖ νὰ χαρακτηρισθεῖ ὡς τὸ πειραματικὸ «ἐμβόλιο» τῆς παγκόσμιας ψηφιακῆς δικτατορίας τύπου Ἄουσβιτς.

Πλέον, ἡ ψηφιακὴ ταυτότητα καὶ ὁ προσωπικὸς ἀριθμὸς κυκλοφοροῦν σὲ πολλὲς χῶρες. Στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, οἱ βιομετρικοὶ συνοριακοὶ ἔλεγχοι ξεκίνησαν, ἐδῶ ἀφήνω ἔξω τὸ ψηφιακὸ πορτοφόλι, κλπ. Τὸ Ἡνωμένο Βασίλειο  προχώρησε στὴν ψηφιακὴ ταυτότητα γιὰ νὰ ὑπάρχει τάχατες ὁ ἔλεγχος στὰ δικαιώματα στὴν ἐργασία λόγω τῶν παράνομων μεταναστῶν. Στὴν Ἐλβετία, ἡ κρατικὴ ἠλεκτρονικὴ ταυτότητα ἐγκρίθηκε μὲ δημοψήφισμα (50,4% ὑπέρ), ἀνατρέποντας τὴν πρώτη ψηφοφορία τὸ 2021. Στὸ Μεξικό, ἡ βιομετρικὴ μεταρρύθμιση βρίσκεται σὲ ἐξέλιξη κ.οκ.

Στὴ συνέχεια θὰ παρουσιάσω ἐν συντομία καὶ θὰ κλείσω μὲ μία σειρὰ ἀπὸ τὰ κύρια συμπληρωματικὰ στοιχεῖα καὶ τὰ βασικὰ ὑποστηρικτικὰ «ἐργαλεῖα» τοῦ ὑπὸ κατασκευὴ ψηφιακοῦ «ἱστοῦ τῆς ἀράχνης» τοῦ παγκόσμιου Ἄουσβιτς. Αὐτὰ τὰ «ἐργαλεῖα» ἀποτελοῦν τὸ εἰδικὸ φόντο, τὰ ψηφιακὰ «σύνεργα», τὰ βίο-γενετικὰ δεδομένα καὶ ἐν γένει τὸν βασικὸ κορμὸ ὅλων αὐτῶν ποὺ θὰ ὑποστηρίζουν τὴν παγκόσμια δικτατορία τῶν σιωνιστῶν Ἑβραίων τῆς Μεγάλης Ἐπανεκκίνησης.

Δὲν ὑπάρχει καμία πλέον ἀμφιβολία ὅτι ὁ πλανήτης ἔχει ἤδη μπεῖ γιὰ τὰ καλὰ στὴν ἐποχὴ τοῦ «πειραγμένου» καὶ τοῦ «χακαρισμένου» μετὰ-ἀτόμου. Συνθετικὰ μέρη, δομὲς καὶ συστήματα, ὅπως εἶναι ἡ τεχνητὴ νοημοσύνη Mosaic, ἡ τεχνολογία CRISPR, τὰ παγκόσμια blockchain, κλπ, συνιστοῦν τὸ βάθρο καὶ τὸ «μετὰ-σῶμα» τοῦ σύγχρονου τεχνολογικοῦ Θηρίου, κατὰ τὴν διευρυμένη ὁρολογία καὶ κατὰ τὴν μετὰ-λογική τοῦ «Internet of things» ἢ τὸ «διαδίκτυο πραγμάτων», ὅπου πλέον τὰ «πράγματα» εἴμαστε ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι!

Ἐνῶ τὸ Mosaic κρατᾶ τὸν ρόλο τοῦ ἄψυχου ψηφιακοῦ ἀντίχριστου ποὺ «γνωρίζει τὰ πάντα» καὶ δὲν λυπᾶται ποτὲ καὶ γιὰ τίποτε, ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ ὁ «Ἀριθμὸς τοῦ Θηρίου» (666) τῆς Ἀποκάλυψης ἀποκτᾶ βιοτεχνολογικὴ διάσταση: Μέσω τῆς συγχώνευσης blockchain (ἁλυσιδωτὴ καταγραφὴ δεδομένων), CRISPR (ἐργαλεῖο γενετικῆς τροποποίησης τοῦ DNA μὲ ἀκρίβεια) καὶ RFID (μικροτσὶπ ἀναγνώρισης μὲ ραδιοσυχνότητες), κλπ, τὸ μοναδικὸ DNA τοῦ κάθε ἀνθρώπου μετατρέπεται αὐτομάτως σὲ μηχανὴ ἀναγνώρισης μέσα ἀπὸ τοὺς  ἐνσωματωμένους κώδικες ταυτοποίησης!

Ἡ τεχνολογία CRISPR (Clustered Regularly Interspaced Short Palindromic Repeats) μπορεῖ νὰ χρησιμοποιηθεῖ γιὰ τὴν ἐπεξεργασία γονιδίων μέσα στοὺς ὀργανισμούς! Οἱ πρόσφατες τεχνολογίες, ὅπως τὸ Kilobaser (φορητὴ συσκευὴ ποὺ συνθέτει μόρια DNA ἐπιτόπου), τὸ nanopore sequencing (τεχνικὴ ποὺ διαβάζει ἀλληλουχίες DNA σὲ πραγματικὸ χρόνο μέσω μικροσκοπικῶν πόρων) καὶ τὸ CRISPR-ML τῆς Microsoft (λογισμικὸ ἐπεξεργασίας DNA μέσω τεχνητῆς νοημοσύνης), κάνουν ἐφικτὴ τὴ μόνιμη εἰσαγωγὴ κρυπτογραφημένων κωδικῶν ID σὲ βίο-περιοχὲς τοῦ ἀνθρώπινου DNA!

Τὸ χρῆμα, μαζὶ μὲ τὴν διασύνδεση νέων τεχνολογιῶν, μὲ τὴν τεχνολογία Blockchain, μὲ τὸ ψηφιακὸ Εὐρώ, μὲ τὸ ψηφιακὸ πορτοφόλι, κλπ, θὰ ἀλλάξει παντελῶς τὰ πράγματα σὲ σχέση μὲ ὅλα ὅσα γνωρίζουμε μέχρι σήμερα. Τὸ χρῆμα θὰ εἶναι μόνο ψηφιακὸ στὸ ὑπὸ κατασκευὴ Ἄουσβιτς. Καὶ μόνο μέσω τῶν ψηφιακῶν ἠλεκτρονικῶν τσὶπ καὶ ἐν γένει καὶ τῆς ὑποχρεωτικῆς ταυτοποίησης μὲ PCR, κλπ, θὰ μπορεῖ κάποιος νὰ ἐνταχθεῖ ἢ νὰ ἐπανενταχτεῖ ξανὰ στὸ σύστημα.

Χωρὶς ἄλλο, ὁ προσωπικὸς ἀριθμὸς εἶναι τὸ βασικὸ ἐργαλεῖο καὶ ἡ κεντρικὴ βάση γιὰ τὴν κατασκευὴ τοῦ παγκόσμιου ἐκτροφείου ψυχῶν στὸ νέο ὑπὸ κατασκευὴ Ἑβραῖο-σιωνιστικὸ Ἄουσβιτς. Ὁ προσωπικὸς ἀριθμὸς εἶναι τὸ προσφράγισμα τοῦ Θηρίου, χξς΄(666). Ὁ ὑπὸ νεοταξικὴ κατασκευὴ μετάνθρωπος γίνεται ἐπιπλέον καὶ ἕνας βιο-γενετικὸς «σκληρὸς δίσκος» καὶ ἕνα ὑπὲρ-ἐξελιγμένο «βίο-ροῦτερ».

Ἂς μὴ γελιόμαστε: Ναί, ὁ προσωπικὸς ἀριθμὸς εἶναι τὸ χάραγμα τῶν προδρομικῶν ἐσχάτων της Ἱερᾶς Ἀποκάλυψης! Καὶ μπαίνοντας στὰ τελικὰ ἔσχατα, οἱ «χαραγμένοι» ἄνθρωποι-ἀριθμοὶ δὲν θὰ μποροῦν νὰ κρυφτοῦν οὔτε στοῦ βοδιοῦ τὸ κέρατο, ὅπως πρόρρησε ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός. Ζοῦμε ἤδη μέσα στὰ προδρομικὰ ἔσχατα!

Ἕνας νέος τύπος «χαραγμένου» δούλου καὶ «σφραγισμένου» μετανθρώπου ἑτοιμάζεται μὲ τὰ σύγχρονα ψηφιακὰ καὶ μὴ «ἐργαλεῖα» καὶ μὲ τὰ πολυσχιδῆ συστήματα τῶν σιωνιστῶν Ἑβραίων. Αὐτὸ ποὺ ἐπιδιώκουν οἱ σιωνιστὲς ἀπόγονοι τοῦ Ἰούδα εἶναι: Ἡ δημιουργία ἑνὸς νέου μετὰ-ἀνθρώπου καὶ ἑνὸς γενετικὰ καὶ ψηφιακὰ τροποποιημένου καὶ ἀνθρωπόμορφου ὄντος ποὺ θὰ ζεῖ ἄνετα μέσα στὸ τιτάνιο ὑπὲρ-στρατόπεδο-κλουβὶ ποὺ θὰ εἶναι τὸ νέο καὶ παγκόσμιο Ἄουσβιτς.

https://www.facebook.com/profile.php?id=100000270536476

The post Κτίζουν νέο Ἄουσβιτς μέσω τοῦ Προσωπικοῦ Ἀριθμοῦ appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ὁ φόβος τῆς Δύσης γιὰ ἀναβίωση τῆς αὐτοκρατορίας τῆς Ρωμανίας θὰ καταστεῖ πραγματικότητα

Ποιὸ Βυζάντιο βρὲ ἀπατεῶνες; Ρωμανία!

Μήπως ἴσως ἔχετε ἀπορήσει γιατί ποτὲ δὲν ἔχει γυρισθεῖ κάποια κινηματογραφικὴ ταινία γιὰ τὰ ὑπέρλαμπρα 1123 (330 – 1453) χρόνια της «γαλανόλευκης» αὐτοκρατορίας τῆς Ρωμανίας – Βυζαντίου; Μήπως ἴσως ἔχετε ἀναρωτηθεῖ γιατί ποτὲ δὲν εἴδαμε στὴν ξένη τηλεόραση ἔργα, ντοκιμαντὲρ ἢ σειρὲς ποὺ νὰ ἀφοροῦν τὴν μοναδικὴ καὶ ὑπερένδοξη ἱστορία τῆς Ὀρθόδοξης ἀνατολικῆς αὐτοκρατορίας;

Μήπως ἔχετε διερωτηθεῖ γιατί ποτὲ δὲν ἔχει γίνει κάποια εἰδικὴ ἱστορικὴ ἔκδοση καὶ κάποια εἰδικὰ διεθνῆ συνέδρια γιὰ τὸ πιὸ μεγάλο, γεωγραφικῶς, τὸ πλέον φημισμένο καὶ τὸ πιὸ πλούσιο κράτος-συνομοσπονδία ποὺ ὑπῆρξε ποτὲ στὴν ἀνθρώπινη ἱστορία μετὰ Χριστόν; Μήπως σᾶς κίνησε ἴσως τὴν περιέργεια γιατί ποτὲ τὸ Χόλυγουντ δὲν ἔχει κάνει κάποια εἰδικὴ ἱστορικὴ ἀναφορὰ ἢ κάποια ξεχωριστὴ παρουσίαση τῆς «γαλανόλευκης» καὶ ἐκλαμπρότατης ἱστορίας τῆς Ρωμανικῆς αὐτοκρατορίας;

Ναί, πολὺ ὀρθὰ τὸ ἀπαντήσατε μέσα σας: Οἱ ἡγέτες τῆς παπικὸ-Δύσης μισοῦν θανάσιμα τὸν Τριαδικὸ Θεό, τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τοὺς Ὀρθόδοξους Ἕλληνες-Ρωμηοὺς καὶ ἀπογόνους της Ἁγίας Ρωμανίας! Ἡ χαρὰ τῶν Φραγκολατίνων ἡγετῶν θὰ ἦταν ἀπερίγραπτη ἐὰν μποροῦσαν νὰ ἐξαφανίσουν παντελῶς ἀπὸ τὸν χάρτη τὴν Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα. Εἶναι δὲ τόσο μεγάλο τὸ διαχρονικό τους μίσος πού, ἱστορικά, ποτὲ δὲν ὑπῆρξε αὐτοκράτορας στὴ Φράγκο-Δύση μὲ τὸ «μιαρὸ» καὶ «βρώμικο» ὄνομα Κωνσταντῖνος, ποὺ εἶναι ὁ Μέγας Γενάρχης τοῦ Ρωμαίικου στὴν Ὀρθόδοξη Ἀνατολή.

Μετὰ τὴν διάλυση τῆς περὶ τῆς παλαιᾶς Ρώμης ἑνωμένης Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας (27 – 395 μ.Χ.), οἱ συντριπτικὰ περισσότεροι ἀπόγονοι ἡγέτες τῆς Φράγκο-Λατίνο-Δύσης δὲν ἔπαψαν μέχρι καὶ σήμερα νὰ πολεμοῦν ὑπόγεια, ἀσταμάτητα καὶ μὲ λύσσα τὴ νέα Ρώμη ἢ τὴν Κωνσταντίνου-Πόλη καὶ τὸ γενικὰ τὸ Ἀνατολικὸ καὶ Ὀρθόδοξο Ρωμαίικο. Οἱ «Ρωμαῖοι» ἡγέτες τῆς παπικῆς Δύσης μισοῦν, φθονοῦν, πολεμοῦν καὶ θὰ συνεχίζουν νὰ πολεμοῦν τοὺς Ἑλληνοκεντρικοὺς «Ρωμηοὺς» τῆς Ὀρθόδοξης Ἀνατολῆς.

Καὶ προσοχή: Ἄλλη ἔννοια καὶ πολιτικοκοινωνικὴ διάσταση εἶναι ἢ ἀποτελεῖ τὸ Ρωμαϊκὸ καὶ ἄλλη παντελῶς καὶ διαφορετικὴ ἑνότητα εἶναι ἢ ἀποτελεῖ τὸ Ρωμαίικο. Ἐδῶ, τὸ δεύτερο «ι» ποὺ προστίθεται κάνει τὴν τεράστια καὶ τὴν ἀγεφύρωτη ἱστορικὴ διαφορά: Τὸ ἕνα «ι» εἶναι ἡ Δύση καὶ τὰ δύο «ι» εἶναι ἡ Ἀνατολή. Τὸ δυτικὸ εἶναι τὸ παπικοκεντρικό, τὸ ἀνατολικὸ εἶναι τὸ Χριστοκεντρικό. Τὸ ἕνα ἔχει ὡς σημεῖο ἀναφορᾶς τὸν Φράγκο-παπισμὸ καὶ τὸ ἄλλο ἔχει σημεῖο ἀναφορᾶς τὸν «γαλανόλευκο» Χριστοκεντρισμό.

Πέραν τούτων, ἐρωτῶ καὶ τὰ ἀκόλουθα: Ποῦ μπορεῖ νὰ βρεῖ κάποιος σήμερα τὴν ἄρτια, τὴν ὁλοκληρωμένη, τὴ δίκαιη καὶ τὴ σωστὴ πληροφόρηση σὲ σχέση μὲ τὴν πιὸ ἰσχυρὴ καὶ λαμπερὴ αὐτοκρατορία τῆς οἰκουμένης σὲ ὁλόκληρη τὴν ἀνθρώπινη ἱστορία; Ποῦ γράφουν τὰ σχολικά μας βιβλία, δίκαια καὶ ἔστω καὶ σὲ κάποια ἀνεκτὴ ἔκταση, γιὰ τὴν πιὸ σπουδαία, τὴν πιὸ κραταιά, τὴν πιὸ ἀκτινοβόλα καὶ τὴν μακραίωνη αὐτοκρατορία τῶν Ἑλληνο-Ρωμηῶν προγόνων μας; Μήπως ἐνοχλοῦνται κάποιοι ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι αὐτοὶ οἱ πρόγονοί μας ἦταν Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί;

Ποῦ βρίσκονται ἄραγε ἢ ποῦ εἶναι κρυμμένες ὅλες οἱ ἄβολες γιὰ τὴ Δύση ἱστορικὲς ἀλήθειες καὶ ἡ διηγηματικὴ πιστότητα γιὰ τὴ Ὀρθόδοξη Ρωμανία-Βυζάντιο ἐκ μέρους τῶν παπικὸ-Φράγκων ἱστορικῶν καὶ πολιτῶν ποὺ ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ζοῦσαν μέσα σὲ χειροποίητες καλύβες καὶ σὲ ἀχυρένια καταφύγια ἐνῶ, ἀντιστοίχως, οἱ Ἑλληνορωμηοὶ τῆς Ὀρθόδοξης Ἀνατολῆς ἔτρωγαν μὲ χρυσὰ κουτάλια, γνώριζαν ἀπέξω τὴν Ἰλιάδα, εἶχαν τὸ πρῶτο παγκοσμίως Πανεπιστήμιο, εἶχαν μαρμάρινα δάπεδα καὶ ἔκαναν χρήση πολυτελῶν λουτρῶν;

Τὸ ὅτι οἱ παπικὸ-Φράγκοι ἡγέτες τῆς Ρωμαϊκῆς Δύσης ἔβλεπαν ἐπὶ πολλοὺς αἰῶνες τὴν τεράστια πρόοδο ὅσο ἔτι καὶ τὴν «πλάτη» τῆς Χριστοκεντρικῆς Ἀνατολῆς, αὐτὸ γι’ αὐτοὺς πάντα ἀποτελοῦσε διαχρονικὰ ἕνα μεγάλο «καρφὶ» μίσους μέσα στὴν καρδιὰ τους ὅσο ἔτι καὶ ἑνὸς αὐξανόμενου θυμοῦ στὰ πάγια σχέδιά τους κατὰ τοῦ Ρωμαίικου. Τὸ ἴδιο αὐτὸ γεγονὸς πάντα ἦταν ἐπίσης καὶ ἕνα ἀναμμένο «φυτίλι» γιὰ νὰ ἐξαλείψουν τὴν Ὀρθόδοξη Ρωμανία-Βυζάντιο ὅσο καὶ τὰ κράτη ποὺ τὴν συναποτελοῦσαν ἱστορικὰ στὴ συνέχεια.

Ἱστορικά, ἀπὸ τὴν κατάλυση τῆς Δυτικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας το 476 μ.Χ., τὸ ὄνομα αὐτὸ ἄρχισε νὰ σημαίνει ἀποκλειστικὰ τὴν Ἀνατολικὴ Αὐτοκρατορία μὲ πρωτεύουσα τὴν Κωνσταντινούπολη. Ψάξτε το καὶ ἐσεῖς καὶ θὰ τὸ δεῖτε: Οἱ ἱστορικοὶ καὶ οἱ χρονογράφοι ἐκείνης τῆς ἐποχῆς ποτὲ τους δὲν μεταχειρίστηκαν τὶς λέξεις «Βυζαντινὴ Αὐτοκρατορία»!

Οἱ αὐτοκράτορες τῆς Βασιλεύουσας καὶ Ἁγίας Πόλης στὶς ἐμπορικὲς συνθῆκες, κλπ, ποὺ αὐτοὶ ὑπέγραφαν μὲ ἄλλες χῶρες χρησιμοποιοῦσαν τὸν ὅρο «Ρωμανία»! Τὸ γράφω ξανὰ γιὰ τοὺς δυτικοὺς πλαστογράφους ἀπατεῶνες: Ρ-ω-μ-α-ν-ι-α!

Τὸ ἔτος 476 σηματοδοτεί τὴν ὁριστικὴ πτώση τῆς Δυτικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας, μὲ τὴν καθαίρεση ἀπὸ τὸν θρόνο τοῦ τελευταίου Ρωμαίου αὐτοκράτορα Ρωμύλου Αὐγούστου ἀπὸ τὸν Γερμανό Ὁδόακρο, ὁ ὁποῖος ἔγινε ἡγεμόνας τῆς Ἰταλίας. Αὐτό τὸ ἱστορικὸ γεγονὸς θεωρεῖται ὡς ἡ ἀρχὴ τοῦ Μεσαίωνα στὴν Φράγκο-Δύση καὶ ὁδήγησε στὴ συνέχεια στὴ δημιουργία τῶν γερμανικῶν βασιλείων (π.χ., Ὀστρογότθοι, Βησιγότθοι, Βάνδαλοι), ἐνῶ ἡ Ἀνατολικὴ Ρωμαίικη Αὐτοκρατορία συνέχισε τὴν ὕπαρξή της μέχρι τὸ ἔτος 1453.

Εἰδικὰ μετὰ τὸ ἔτος 800 μ.Χ. καὶ δυστυχῶς, οἱ παπικὸ-Φράγκοι ἡγεμόνες καὶ ἀπόγονοι τοῦ Καρλομάγνου προσπάθησαν διαχρονικά, μὲ σχέδιο, μὲ φθόνο καὶ μὲ δόλο καὶ στὸ τέλος τὰ κατάφεραν σὲ τρεῖς τουλάχιστον περιπτώσεις ὥστε νὰ παραχαράξουν, νὰ ἀλλοιώσουν καὶ τελικῶς νὰ ψαλιδίσουν ὑπέρμετρα τὴν πιὸ λαμπρὴ καὶ τὴν πιὸ ἔνδοξη αὐτοκρατορία ποὺ εἶδε ποτὲ ὁ πλανήτης γῆ γιὰ μία περίοδο 11 περίπου αἰώνων: Τὴν Ρωμανία.

Πρῶτον, ἀλλάζοντας, πλαστογραφώντας καὶ νοηματοδοτώντας ἀρνητικὰ τὴν ἱστορικὴ πραγματικότητα, ἐν τέλει οἱ παπικὸ-Φράγκοι τὸ ἐπέτυχαν καὶ μᾶς νοηματοδότησαν, πονηρά, σκοπίμως, μὲ δολιότητα καὶ σχεδὸν μονοσήμαντα ὡς ἀπατεῶνες, ὡς τυχοδιῶκτες καὶ ὡς αὐθάδεις «Γραικούς». Προσοχὴ ἐδῶ: Ὄχι ὅτι ἡ λέξη «Γραικὸς» ἀφευατὸ ἢ ἀπὸ μόνη της ἱστορικὰ εἶναι κακή. Ὄχι. Κάθε ἄλλο. Οἱ παπικὸ-Φράγκοι μὲ τὸ «στανιὸ» τὸ ἔκαναν ὡς νοηματικῶς κακό, κατὰ τό, αὐτὸς μωρὲ εἶναι ..«Γραικὸς» («Greek»).

Μὲ διαφορετικὰ λόγια, εὐρηματικά, δόλια καὶ μὲ τὸ ἔτσι θέλω ἱστορικά, οἱ Λατίνο-Φράγκοι μᾶς βάπτισαν, μᾶς λεξικοποίησαν, μᾶς ἀποκαλοῦσαν καὶ μᾶς νοηματοδότησαν ἀρνητικὰ ὡς ἀστοιχείωτους, ἄγριους, πανούργους καὶ λωποδύτες «Γραικούς». Ἐνῶ ποτὲ τους αὐτοὶ δὲν μᾶς ἀποκαλοῦσαν, ὅπως ὄφειλαν ἢ θὰ ἔπρεπε κανονικὰ καὶ νόμιμα νὰ μᾶς ἀποκαλοῦν, μὲ τὰ ὀνόματα Ρωμηούς, Ρωμαίικο καὶ Ρωμανία. Μᾶς ἤθελαν καὶ μᾶς θέλουν νοηματοδοτικὰ καὶ πάντα ὡς ξεπεσμένους ἀπατεωνίσκους «Γραικούς».

Δεύτερον, στὴ συνέχεια, ἐπίτηδες καὶ πάλι, οἱ Λατίνο-Φράγκοι μᾶς ὀνόμασαν πολίτες τοῦ Βυζαντίου καὶ ὄχι πολίτες τῆς Ρωμανίας. Δηλαδή, καὶ αὐτὴ τὴ φορὰ σκόπιμα καὶ μὲ δόλο μᾶς παρουσίασαν ὡς ἕνα Γραικικὸ γένος τυχοδιωκτῶν, ἀπατεώνων καὶ ἀγροίκων ποὺ κατοικοῦσε γεωγραφικῶς στὸ Βυζάντιο ἢ στὴ Βυζαντινὴ αὐτοκρατορία πού, ἐντούτοις ὅμως, ὡς γένος δὲν εἶχε καμία οὐσιώδη συνέχεια καὶ ἱστορικὴ διασύνδεση μὲ τὴν κλασικὴ Ἀρχαία Ἑλλάδα καὶ τὸν Ἑλληνικὸ πολιτισμό. Παρότι στὴ Ρωμανία ἡ ἐπίσημη γλώσσα ἦταν ἡ Ἑλληνικὴ καὶ ἡ ἐπίσημη θρησκεία ἦταν ἡ Ὀρθοδοξία.

Γιὰ νὰ μᾶς ξεκόψουν ἱστορικά, γεωγραφικὰ καὶ κυρίως ὑπονοηματικὰ οἱ παπικὸ-Φράγκοι ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες προγόνους μας, ὅσο ἔτι καὶ ἀπὸ τοὺς Ἑλληνιστικοὺς χρόνους τοῦ Μεγαλέξανδρου, οἱ Δυτικοὶ μιλοῦσαν ἐσκεμμένα γιὰ τὸ μικρὸ καὶ περιορισμένο χωρικὰ «Βυζάντιο». Καὶ ὄχι γιὰ τὴν ὑπὲρ-γιγαντιαία καὶ πολυεθνικὴ «Ρωμανία» μὲ τὸ ὑπερχιλιετὲς καὶ ἐπίσημο ὄνομά της. Οἱ Φράγκοι μισοῦσαν τὴν ἐκλαμπρότατη καὶ τὴν τεράστια σὲ γεωγραφικὴ ἔκταση Ρωμανία καί, σμικρύνοντας την, τὴν ἀποκαλοῦσαν δόλια, σκόπιμα ὅσο καὶ Γραικὸ-περιφρονητικὰ «Βυζάντιο».

Τρίτον, τὸ 1830, οἱ Λατίνο-Φράγκοι ἡγέτες μᾶς κατασκεύασαν ἐπίτηδες καὶ καθ’ ὑποτροπή, ὡς μία μικρὴ καὶ μία ἐλεγχόμενη γεωγραφικὰ χώρα ποὺ κατοικεῖται ἀπὸ κάποιους κλέφτες, γραικίζοντες, πανούργους καὶ ἀκαλλιέργητους πολίτες. Ἀφοῦ οἱ ἴδιοι εὐρηματικά μᾶς νοηματοδότησαν ἀρνητικὰ ὡς τυχοδιῶκτες «Γραικοὺς» (καὶ ὄχι Ρωμηοὺς ἢ Ἕλληνες), στὴ συνέχεια μᾶς τοποθέτησαν νοηματικῶς πάνω στὴ λέξη καὶ στὴ γεωγραφικὴ ἔννοια «Βυζάντιο» (καὶ ὄχι «Ρωμανία»), εἶχε φτάσει πλέον ὁ καιρὸς γιὰ τὸ γράψιμο τοῦ τέλους τῆς ἰδέας τῆς ἀναβίωσης τῆς Ρωμανίας μὲ ἕνα ἀκόμη χτύπημά τους.

Αὐτὸ τὸ χτύπημα πραγματώθηκε τὸ 1821, ὅταν οἱ Λατίνο-Φράγκοι ἔδωσαν τὴν τελικὴ συγκατάθεσή τους γιὰ τὴν ἔναρξη τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης, μετὰ βεβαίως ἀπὸ τὶς Ἑλληνικὲς διαβεβαιώσεις της μὴ ἀπαίτησής μας γιὰ τὴν ἀναβίωση τῆς πάλαι ποτὲ Ρωμανίας. Οἱ Φράγκοι δὲν ἤθελαν νὰ ἀκούσουν οὔτε μία λέξη περὶ τῆς ἀναβίωσης τοῦ ὑπερκράτους τῶν Ὀρθοδόξων. Οἱ Δυτικὸ-Φράγκοι ἡγέτες ὅλα μποροῦσαν νὰ τὰ δεχθοῦν καὶ ὅλα θὰ μποροῦσαν νὰ τὰ ἀνεχθοῦν, πλὴν μόνον ἑνός: Τὴν ἀναβίωση τῆς Ὀρθόδοξης Ρωμανίας!

Ἡ Ἀνατολικὴ Ρωμαίικη αὐτοκρατορία καθιερώθηκε ἀπὸ τοὺς Παπόφραγκους νὰ ὀνομάζεται ἐπίτηδες Βυζαντινὴ αὐτοκρατορία ἢ Βυζάντιο καὶ ὄχι Ρωμανία ἢ αὐτοκρατορία τῆς Ρωμανίας. Ὁ ὅρος-ἐργαλεῖο καὶ νεολογισμὸς «Βυζάντιο» ἐπινοήθηκε τὸ 1562 μ.Χ. ἀπὸ τὸν Γερμανόφραγκο Ἱερώνυμο Γοὺλφ (1516-1580), φιλόλογο, οὐμανιστὴ καὶ γραμματέα στὸν οἶκο τῶν τότε ἰσχυρῶν τραπεζιτῶν Fugger, στὸ ἔργο τοῦ Corpus Byzantinae Historiae. Για δὲ τὴν Βικιπαίδεια, ὁ Γοὺλφ ἢ Λύκος «θεωρεῖται ὁ ἱδρυτὴς τῆς Βυζαντινολογίας»!

Τὸ ἐκ προμελέτης, εὐρηματικό, δυσῶδες καὶ νοηματοδοτούμενο γλωσσικὸ τέχνασμα καὶ κόλπο μὲ τὴ δοθεῖσα τότε δόλια καὶ παρένθετη ὀνοματοδοσία «Βυζάντιο», ἔλαβε χώρα ἢ συνέβη γιατί οἱ Λατίνο-Φράγκοι ἡγέτες εἶχαν διαχρονικὰ ἕναν σταθερό, μακροχρόνιο, ὑποχθόνιο καὶ ἀπόλυτα συγκεκριμένο στόχο. Σύνθετο στρατηγικὸ στόχο ποὺ περιεῖχε πέντε βασικὰ στοιχεῖα.

Τὰ βασικὰ αὐτὰ στοιχεῖα ἦταν τὰ ἀκόλουθα: α) Ἡ ὑποτίμηση τῶν Γραικῶν-Ἑλληνο-Ρωμηῶν, β) Ἡ διάλυση καὶ ἡ ἀποσύνδεση τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας ἀπὸ τὶς ἱστορικὲς ρίζες τῶν Ρωμηῶν, γ) Ἡ μετέπειτα ἱστορικὴ σύγχυση καὶ ἡ ἐξ αὐτῆς ἐν γένει ἀπώλεια τῶν γενεαλογικῶν μας ἰχνῶν, καθὼς καὶ τῆς ἀδιάλειπτης ἱστορικῆς μας παράδοσης, δ) Ἡ τεχνητὴ δημιουργία διὰ τῶν ὅπλων τῆς νέας τότε «Ἁγίας Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας τῆς Γερμανίας»: Ἐξ’ οὐ καὶ ἐπισήμως ὀνόμασαν τότε τὸν Τέκτονα-Φράγκο ἡγεμόνα τῆς Γερμανίας «βασιλέα τῶν Ρωμαίων».

Καί, τέλος: ε) Ἡ ἱκανοποίηση τῆς ἀξίωσης τοῦ Πάπα νὰ τοῦ ἀναγνωρισθεῖ στὴ συνέχεια ἡ ἀπόλυτη ἐξουσία τόσο στὴ Δυτικὴ Ἐκκλησία ὅσο καὶ γενικότερα στὴν Χριστιανοσύνη καὶ ἄρα καὶ στὴν Ὀρθόδοξη Ἀνατολή. Δηλαδή, νὰ σιγουρευτεῖ ἡ ἐπικυριαρχία τοῦ Ρωμαίου Πάπα καὶ στὴν Ρωμαίικη Ἐθναρχία. Αὐτὸ ἑρμηνεύει καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ αἱρετικὸς παπισμὸς γρήγορα καὶ μὲ ἰδιαίτερη χαρμοσύνη «μετέφερε τὴ ρωμαϊκὴ αὐτοκρατορικὴ ἐξουσία ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες στοὺς Γερμανούς, στὸ ὄνομα τῆς Μεγαλειότητας του, τοῦ Καρόλου τοῦ Μέγα» (Epistola 86, of year 865, PL 119, 926).

Καὶ δυστυχῶς, οἱ παπικὸ-Φράγκοι ἡγέτες ξανὰ τὰ κατάφεραν: Τόσο ὥστε νὰ ἐξελιχθεῖ τὸ μετέπειτα ἱστορικὸ ὁδοιπορικὸ ὅσο καὶ νὰ δρομολογηθεῖ ἐπίσης καὶ ὁ γενικότερος διεθνὴς προσανατολισμός, ἔτσι ὅπως αὐτὰ βόλευαν τὰ δόλια καὶ τὰ μακροχρόνια ἀντὶ-Ρωμαίικα σχέδιά τους. Κάνοντας εὐρεία, στοχευμένη καὶ ἀσταμάτητη χρήση τοῦ ὑποτιμητικοῦ γι’ αὐτοὺς ὅρου «Βυζάντιο» (ἐξ οὐ καὶ ἡ ἦχο-παραγόμενη λέξη «βυζαντινισμοί»), οἱ Φράγκοι κατάφεραν καὶ ἄλλαξαν σταδιακὰ τόσο τὸν ἐσωτερικὸ καμβὰ ὅσο καὶ τὸν πνευματικὸ ροῦ τῆς ἴδιας τῆς Ρωμηοσύνης καὶ τοῦ Ρωμαίικου.

Μὲ αὐτὸ τὸ λεκτικὸ κόλπο καὶ τὸ δόλιο ἱστορικὸ τρύκ, μὲ τὴν ἐπίμονη καὶ τὴ συνεχῆ χρήση τοῦ εὐρηματικοῦ, νοηματοδοτούμενου, φορτισμένου καὶ παρένθετου ὅρου «Βυζάντιο», ἀντὶ τοῦ πραγματικοῦ καὶ τοῦ ἱστορικὰ ὀρθοῦ ὅρου «Ρωμανία», οἱ ἄθεοι ἡγέτες τῆς Φραγκίας κατάφεραν νὰ πραγματοποιήσουν καὶ τὸ ἑξῆς σπουδαῖο καὶ ἀνιστόρητο: Νὰ ἐπιτύχουν τὴ σχεδὸν ὁριστικὴ ἐξάλειψη ἀπὸ τὴν παγκόσμια ἱστορικὴ μνήμη τόσο τῆς σημαντικῆς καὶ ἀκμάζουσας τότε Ἑλληνοορθοδοξίας ὅσο παρομοίως καὶ τῆς πραγματικῆς ταυτότητας τοῦ Ρωμαίικου.

Οἱ Χριστομάχοι Λατίνο-Φράγκοι ἡγέτες μὲ αὐτὴ τὴν τεχνητῶς νοηματοδοτούμενη καὶ τὴν ἐσκεμμένη λεκτικὴ σύγχυση πέτυχαν βαθμιαία τὴν σχεδὸν ὁριστικὴ διαγραφὴ τόσο τῆς ἴδιας τῆς λαμπρῆς Ρωμαίικης ἱστορίας μας, ὅσο ἐπίσης καὶ τὸ γιὰ αἰῶνες τὸ «θάψιμο», τὴν ἐξακολουθητικὴ καὶ ἀδιάλειπτη ἱστορικὴ συνέχειά της, ποὺ ἔχει ἱστορικό της ἐπίκεντρο τὴν Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα καὶ τὸν Ἑλληνισμό. Αὐτὴ ἡ ἐσκεμμένη ἀρνητικὴ νοηματοδότηση καὶ προπαγάνδα εἶχε καὶ ἔχει ὡς κεντρικό, διαχρονικὸ καὶ ἀνομολόγητο στόχο τὴν διὰ παντὸς ταφὴ τοῦ Χριστοκεντρικοῦ κόσμου καὶ τοῦ Ἑλληνο-Ὀρθόδοξου πολιτισμοῦ.

Οἱ Χριστοπόλεμοι ἡγέτες τῆς Λατίνο-Φραγκίας πέτυχαν τὴν τεχνητὴ διαγραφὴ τῆς Ρωμανίας καὶ τοῦ «γένους τῶν Ρωμηῶν», ὅπως ἔλεγε ὁ ἀρχικαπετάνιος τοῦ Μοριὰ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Προσέτι, ὀ Clifton R. Fox, καθηγητὴς ἱστορίας στο Tomball College τῶν ΗΠΑ, ἔχει γράψει χαρακτηριστικά: «Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ζοῦσαν στὴ “Βυζαντινὴ Αὐτοκρατορία” ποτέ δὲν ἤξεραν ουτε καὶ χρησιμοποίησαν τὴ λέξη Βυζαντινός. Αὐτοὶ ἤξεραν γιὰ τὸν ἑαυτό τους ὅτι εἶναι Ρωμαῖοι (Ρωμηοί), τίποτα παραπάνω καὶ ἀπολύτως τίποτα λιγότερο».

Κατάφεραν ἔτσι οἱ παπικὸ-Φράγκοι νὰ διαγράψουν μέχρι καὶ σήμερα τὸ κάποτε «Ρωμαίικο Μιλλέτι» καὶ τοὺς «Ροὺμ» (Ρωμηούς), ἔτσι ὅπως μᾶς ἀποκαλοῦσαν καὶ ἀκόμη ἔτσι μᾶς ἀποκαλοῦν οἱ Ὀθωμανοί. Ξέγραψαν αὐτὸ ποὺ ὁ Μέγας Ἀθανάσιος εἶχε ἀναφέρει σὲ μία ἀπὸ τὶς ἐπιστολὲς του τὸν 4ο μ.Χ. αἰώνα: «Μητρόπολις ἐστὶν ἡ Ρώμη τῆς Ρωμανίας».  Ἔσβησαν μέχρι καὶ τὶς μέρες μας αὐτὸ ποὺ τὰ δημοτικὰ τραγούδια γράφουν γιὰ αἰῶνες: «Οἱ Τούρκ’ ἐκούρσευσαν τὴν Πόλ’ τὴ Ρωμανίαν» καὶ τὸ «Ἡ Ρωμανίαν ’πέρασεν, ἡ Ρωμανίαν ’πάρθεν, Ἡ Ρωμανία ἂν ’πέρασεν, ἀνθεῖ καὶ φέρει κι ἄλλο»! Κάτι μεγάλο ἔρχεται…

https://www.facebook.com/profile.php?id=100000270536476

ΠΗΓΗ ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

The post Ἡ Ρωμανία ἂν ’πέρασεν, ἀνθεῖ καὶ φέρει κι ἄλλο appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.