Όταν ο κόσμος καίγεται και το ψωμί γίνεται σπάνιο, τότε αποκαλύπτεται ποιος πραγματικά κρατά τον άνθρωπο όρθιο. Η Ιστορία μπαίνει ξανά στη φωτιά, ο πλανήτης στην αρχή του Τέλους και η Ρωμιοσύνη δοκιμάζεται πριν νικήσει!

Γράφει ο

Πύρινος Λόγιος

Αντίθετα με το παρελθόν, σήμερα τα ...πάντοτε εφησυχασμένα - δυτικά - έθνη δεν καταλαβαίνουν αμέσως πως μπαίνουν σε νέα ιστορική φάση. Νομίζουν ότι παρακολουθούν ακόμη ένα «θερμό επεισόδιο», ακόμη μία περιφερειακή ανάφλεξη, ακόμη μια κρίση που θα τη διαχειριστούν οι αγορές, οι διπλωμάτες και οι τηλεοπτικοί αναλυτές. Μόνο που η Ιστορία δεν λειτουργεί έτσι. Πριν από τις μεγάλες ανατροπές, τα γεγονότα δεν εμφανίζονται πλήρη. Έρχονται σπασμένα, κομματιασμένα, σαν ψηφίδες ενός μωσαϊκού που στην αρχή μοιάζει ασύνδετο.

Ένα χτύπημα σε ενεργειακή υποδομή εδώ. Μια απόσυρση στρατευμάτων εκεί. Μια διστακτική συμμαχία που ξαφνικά παύει να είναι συμμαχία. Μια υπερδύναμη που δείχνει ισχυρή, αλλά πίσω από τη βιτρίνα τρέμει μήπως παραδεχθεί πως δεν ελέγχει την κλιμάκωση που η ίδια άνοιξε.

Σήμερα βρισκόμαστε ακριβώς σε αυτό το σημείο. Η σύγκρουση Ιράν, ΗΠΑ και Ισραήλ δεν είναι ένα ακόμη μεσανατολικό επεισόδιο. Είναι η αποκάλυψη μιας νέας ιστορικής πραγματικότητας.

Η παγκόσμια τάξη δεν τρίζει απλώς. Αποσυντίθεται.

Το διεθνές δίκαιο έχει γίνει κουρέλι στα χέρια ισχυρών ηγεσιών που το επικαλούνται όταν τις βολεύει και το πετάνε όταν τους γίνεται εμπόδιο.

Οι ενεργειακές αρτηρίες του κόσμου δέχονται πλήγματα που αρκούν για να παραλύσουν αγορές, να ανεβάσουν το κόστος ζωής, να κάνουν λαούς να αισθανθούν μέσα σε λίγες ημέρες αυτό που μέχρι χθες έμοιαζε αδιανόητο. Και μέσα σε αυτό το τοπίο, η Ελλάδα δεν στέκεται στο περιθώριο. Βρίσκεται, δυστυχώς, μέσα στην τροχιά των γεγονότων.

Το δράμα της εποχής μας δεν είναι μόνο γεωπολιτικό. Είναι προτίστως πνευματικό, το χω γράψει χιλιάδες φορές, το ξαναγράφω άλλη μία. Ο σύγχρονος άνθρωπος (το λες και συμμορία Νεοταξιτών ηλιθίων και σατανιστών) πίστεψε ότι μπορεί να χτίσει μια ανθρωπότητα χωρίς Θεό, χωρίς όρια, χωρίς αλήθεια, χωρίς μέτρο. Και τώρα βλέπει αυτό το οικοδόμημα να βγάζει ρωγμές παντού. Στην οικονομία, στην πολιτική, στην ασφάλεια, στην τροφή, στην ενέργεια, στην καθημερινότητα.

Ο πόλεμος που εξελίσσεται μπροστά μας δεν είναι μόνο αγώνας πυραύλων, βάσεων και στόλων. Είναι ταυτόχρονα και η ορατή μορφή μιας αόρατης σύγκρουσης, όπου η αλαζονεία των ισχυρών συναντά το όριο που βάζει η Ιστορία όταν οι λαοί ξεχνούν τον Θεό.

Ο Κόλπος φλέγεται και μαζί του φλέγεται η παγκόσμια οικονομία

Τα πλήγματα στη ζώνη του Κόλπου δεν είναι απλές στρατιωτικές επιχειρήσεις. Είναι χτυπήματα στην καρδιά του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος. Όταν καταστρέφονται κρίσιμες ενεργειακές υποδομές, όταν εγκαταστάσεις LNG, σταθμοί διανομής πετρελαίου, διυλιστήρια και θαλάσσιοι κόμβοι μπαίνουν στο στόχαστρο, δεν απειλείται μόνο η μία ή η άλλη χώρα.

Απειλείται μ' άλλα λόγια, ο μηχανισμός που τρέφει ολόκληρο τον πλανήτη με καύσιμα, μεταφορές, ηλεκτρισμό και αλυσίδες εφοδιασμού.

Γι’ αυτό και η φράση ότι «ανεβαίνει η βενζίνη» είναι φτωχή μπροστά στο πραγματικό μέγεθος της απειλής. Όταν η ενέργεια χτυπιέται στη μήτρα της, δεν ακριβαίνει μόνο το καύσιμο του αυτοκινήτου. Ακριβαίνει το ψωμί, το γάλα, η μεταφορά, η συσκευασία, η ψύξη, η παραγωγή, η βιομηχανία, η ναυτιλία, η αερομεταφορά, τα λιπάσματα, το ράφι του σούπερ μάρκετ, ο λογαριασμός του ρεύματος και η ίδια η δυνατότητα ενός νοικοκυριού να αναπνεύσει.

Κι όταν αυτό το σοκ πέφτει πάνω σε μια ήδη υπερχρεωμένη παγκόσμια οικονομία, η λέξη «χρεωκοπία» παύει να ακούγεται υπερβολική. Μετατρέπεται σε ρεαλιστική πιθανότητα αλυσιδωτής αποσταθεροποίησης.

Εδώ καταρρέει ένα από τα μεγαλύτερα ψέματα της εποχής μας. Μας έλεγαν εδώ και 30 χρόνια τα νεοταξικά σκουπίδια ότι οι σύγχρονοι πόλεμοι θα είναι «χειρουργικοί», «στοχευμένοι», «διαχειρίσιμοι». Ότι η παγκοσμιοποιημένη αγορά έχει απίστευτη ανθεκτικότητα. Ότι τίποτε δεν μπορεί να τη γονατίσει πραγματικά.

Και τώρα βλέπουμε πως μερικά καλά υπολογισμένα πλήγματα αρκούν για να τινάξουν την εμπιστοσύνη στον αέρα, να τρέμουν οι αγορές, να εκτοξεύονται οι τιμές και να μπαίνει ολόκληρος ο πλανήτης σε καθεστώς ασφυξίας.

Η οικονομία της παγκοσμιοποίησης αποδεικνύεται τελικά όχι αυτοκρατορία παντοδυναμίας, αλλά γιγάντιος μηχανισμός εξάρτησης. Και όταν χτυπηθεί το καύσιμο που τον κινεί, όλα τρίζουν.

Το παράδοξο του πολέμου, η κλιμάκωση του Ιράν και η παγίδα του Τραμπ

Το πρώτο μεγάλο ερώτημα που γεννιέται μπροστά στα μάτια κάθε σοβαρού παρατηρητή είναι γιατί το Ιράν, μετά τα αρχικά πλήγματα των ΗΠΑ και του Ισραήλ πριν λίγους μήνες, δεν απάντησε αμέσως με πλήρη σφοδρότητα, αλλά έδειξε σχετική αυτοσυγκράτηση, για να περάσει τώρα, μήνες μετά, σε πολύ πιο βαριά κύματα επιθέσεων.

Η απάντηση δεν βρίσκεται στον φόβο, αλλά στη στρατηγική. Η Τεχεράνη δεν λειτουργεί με τη λογική του τηλεοπτικού εντυπωσιασμού. Δεν πολεμά όπως η Δύση, που θέλει το γρήγορο σοκ, το θέαμα και το επικοινωνιακό αποτέλεσμα. Το Ιράν μετρά, χαρτογραφεί, φθείρει. Κλασσική μέθοδος της Μουσουλμανίας.

Οι πρώτες βολές είχαν χαρακτήρα δοκιμής. Ήταν μέτρηση χρόνων αντίδρασης, έλεγχος της αεράμυνας, ανίχνευση ραντάρ, καταγραφή των δυνατοτήτων αναχαίτισης και χαρτογράφηση των κενών.

Έπειτα ακολούθησε η φάση κορεσμού, δηλαδή εκείνο το στάδιο όπου δεν επιδιώκεται απαραιτήτως η απόλυτη ισοπέδωση σε μία νύχτα, αλλά η συστηματική φθορά. Χτυπήματα σε βάσεις, σε ραντάρ, σε υποδομές υποστήριξης, σε ενεργειακές εγκαταστάσεις, σε κέντρα συντονισμού.

Το Ιράν δεν προσπαθεί απλώς να σκοτώσει. Προσπαθεί να εξαντλήσει, να τυφλώσει, να αδειάσει την αυτοπεποίθηση του αντιπάλου.

Αυτό ακριβώς κάνει τη σύγκρουση τόσο επικίνδυνη. Διότι η Δύση και το Ισραήλ δεν μπήκαν σε αυτόν τον πόλεμο με την προσδοκία ενός μακρού πολέμου φθοράς. Μπήκαν με την πεποίθηση ότι το Ιράν θα λυγίσει γρήγορα, ότι θα υπάρξει εσωτερική αναστάτωση, πιθανώς αποσταθεροποίηση του καθεστώτος, ίσως και μια εσωτερική ανατροπή.

Τίποτε από αυτά δεν έγινε. Αντί για κατάρρευση, εμφανίστηκε αντοχή. Αντί για πανικό, εμφανίστηκε κλιμάκωση. Αντί για παράλυση, ήρθε συστηματική αντίδραση.

Και εδώ γεννιέται το δεύτερο, σκοτεινότερο ερώτημα. Γιατί ο Τραμπ δεν κάνει πίσω, τη στιγμή που βλέπει ότι έχει αιφνιδιαστεί, ότι ο πόλεμος φθείρει την αμερικανική θέση, ότι το Ισραήλ αιμορραγεί και ότι οι σύμμαχοι απομακρύνονται;

Η απάντηση είναι απλή και τρομακτική μαζί. Δεν κάνει πίσω γιατί ...δεν μπορεί! Στο σημείο που έφτασε, η υποχώρηση δεν διαβάζεται ως ειρηνευτική σοφία, αλλά ως ιστορική ήττα. Αν οι Ηνωμένες Πολιτείες αποσυρθούν χωρίς καθαρό αποτέλεσμα, τότε το μήνυμα προς ολόκληρο τον κόσμο θα είναι πως το Ιράν άντεξε, πως το Ισραήλ δεν είναι ανίκητο και πως η αμερικανική ισχύς έχει όρια.

Άρα ο Τραμπ είναι παγιδευμένος στην ίδια τη δυναμική που άνοιξε. Δεν συνεχίζει επειδή ελέγχει τη σύγκρουση. Συνεχίζει επειδή φοβάται το πολιτικό, γεωπολιτικό και ιστορικό κόστος της ομολογημένης αποτυχίας. Και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο σημείο κάθε πολέμου. Όταν οι ηγεσίες δεν πολεμούν πια επειδή ξέρουν τι θέλουν, αλλά επειδή φοβούνται να σταματήσουν.

Το Ισραήλ τραυματίζεται και η Ελλάδα πληρώνει την επιπολαιότητα της ηγεσίας της

Μέσα σε αυτή τη θύελλα, η Ελλάδα δεν βρέθηκε απλώς κοντά στον ισραηλινό άξονα. Οδηγήθηκε εκεί με την χαρακτηριστική ελαφρότητα ενός καθεστώτος που δεν ασκεί εθνική στρατηγική αλλά διαχειρίζεται ξένα συμφέροντα με ύφος τοποτηρητή.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Νίκος Δένδιας δεν κινήθηκαν ως ηγεσία χώρας που γνωρίζει τα όριά της, τις απειλές της και τις υποχρεώσεις της απέναντι στον λαό της. Κινήθηκαν ως πρόθυμοι υπάλληλοι ενός γεωπολιτικού σχεδίου που θεώρησαν ότι θα τους εξασφάλιζε εύσημα, διεθνή εύνοια και μια ακόμη εικόνα «σοβαρής» Ελλάδας στα σαλόνια της Δύσης.

Μόνο που η Ιστορία δεν γράφεται με δημόσιες σχέσεις, ούτε οι πόλεμοι κερδίζονται με φωτογραφίες, δεξιώσεις και διαγγέλματα.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η ηθική ή η διπλωματική διάσταση αυτής της πρόσδεσης. Είναι η εθνική της ανοησία.

Όταν δένεις τη χώρα σου πάνω σε έναν σύμμαχο που εισέρχεται σε πόλεμο πολλαπλών μετώπων, όταν στέλνεις σήματα απόλυτης πολιτικής στοίχισης χωρίς να έχεις εξασφαλίσει ούτε το παραμικρό σοβαρό αντάλλαγμα για τα δικά σου κυριαρχικά συμφέροντα, δεν κάνεις εξωτερική πολιτική. Παίζεις στα ζάρια την ασφάλεια του Ελληνισμού.

Και αυτό ακριβώς έκαναν ο Μητσοτάκης και ο Δένδιας. Παρουσίασαν ως υψηλή στρατηγική εκείνο που στην πραγματικότητα είναι επικίνδυνος επαρχιωτισμός μεταμφιεσμένος σε διεθνισμό.

Σήμερα το Ισραήλ δεν πολεμά μόνο το Ιράν. Πολεμά την εξάντληση των αποθεμάτων αναχαίτισης, την πίεση στην οικονομία του, τον φόβο του εσωτερικού πληθυσμού, την απειλή πολλαπλών μετώπων και τη συνεχιζόμενη δράση της Χεζμπολάχ στον βορρά.

Αν λοιπόν ο ισραηλινός μηχανισμός βγει από αυτή τη σύγκρουση τραυματισμένος, τότε η Ελλάδα θα έχει επενδύσει μονομερώς σε έναν άξονα που θα χρειάζεται καιρό να ανασυγκροτηθεί. Κι αυτό δεν είναι απλώς λάθος εκτίμηση. Είναι εθνική επιπολαιότητα.

Είναι το αποτέλεσμα μιας κυβέρνησης που μπέρδεψε την εξωτερική πολιτική με τον ρόλο του πειθήνιου σημαιοφόρου της παρακμάζουσας Δύσης.

Η πείνα δεν θα έρθει ως εικόνα λιμού. Θα έρθει ως ασφυξία της καθημερινότητας

Η λέξη «πείνα» συχνά παρεξηγείται από τους σύγχρονους ανθρώπους. Νομίζουν ότι αναφέρεται μόνο σε εικόνες δεκαετίας του ’40, σε άδειες αποθήκες και σε σκελετωμένα κορμιά. Όμως στην ύστερη παγκοσμιοποιημένη οικονομία η πείνα έρχεται αλλιώς.

Έρχεται πρώτα ως ακριβή τροφή, έπειτα ως δυσκολία ανεφοδιασμού, στη συνέχεια ως ελλείψεις σε επιλεγμένα αγαθά και τέλος ως μόνιμη ανασφάλεια του νοικοκυριού.

Μ' άλλα λόγια, ο άνθρωπος δεν ξυπνά ένα πρωί και βλέπει ξαφνικά μηδέν. Αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι όσα θεωρούσε δεδομένα γίνονται σιγά σιγά πολυτέλεια.

Αυτό είναι και το αληθινό πρόσωπο του ενεργειακού πολέμου. Από την παραγωγή μέχρι το ράφι, όλα περνούν μέσα από καύσιμα, ψύξη, μεταφορές, λιπάσματα, ασφάλειες, ναύλους, αποθήκες και χρηματοδότηση. Όταν χτυπιούνται οι βασικές πηγές πετρελαίου και φυσικού αερίου, όταν το κόστος του εμπορίου ανεβαίνει, όταν οι οδοί ανεφοδιασμού γίνονται ζώνες κινδύνου, τότε η τροφική αλυσίδα μπαίνει σε καθεστώς νευρικής αστάθειας. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι όλα ακριβαίνουν. Είναι ότι το ίδιο το σύστημα τροφοδοσίας γίνεται εύθραυστο.

Η Ελλάδα είναι ιδιαίτερα ευάλωτη σε αυτή τη δοκιμασία όχι επειδή είναι «καταραμένη», αλλά επειδή αποδυναμώθηκε συστηματικά. Αποβιομηχάνιση, εξάρτηση από εισαγωγές, διάλυση παραγωγικής βάσης, ενεργειακή εξάρτηση και μια οικονομία που χρόνια τώρα ζει με δανεισμένη ανάσα.

Σε έναν παγκόσμιο κραδασμό τέτοιας έκτασης, χώρες σαν την Ελλάδα δεν έχουν τα περιθώρια αυτοπροστασίας που διαθέτουν μεγαλύτερα ή πιο αυτάρκη κράτη. Γι’ αυτό είναι απολύτως λογικό να αισθάνεται κανείς ότι το σημείο της «πείνας» μπορεί να είναι παγκόσμιο, αλλά η Ελλάδα θα το νιώσει από τις πρώτες.

Και εδώ αποκτούν συγκλονιστική βαρύτητα τα λόγια του Αγίου Παϊσίου για την πείνα που θα πλήξει την Ελλάδα για μήνες και θα συνδεθεί με τουρκική πρόκληση. Δεν έχουμε μπροστά μας τρομολαγνεία. Έχουμε πνευματική διάγνωση.

Η πείνα δεν είναι απλώς οικονομικό γεγονός. Είναι παιδαγωγία. Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος καταλαβαίνει ότι το ψωμί δεν είναι δεδομένο, ότι η αυτάρκεια είναι ψευδαίσθηση και ότι ο κόσμος που έχτισε πάνω στην ύβρη μπορεί να στερηθεί και τα στοιχειώδη.

Η Τουρκία μυρίζεται αίμα και το ΝΑΤΟ αποδεικνύεται σκιά του εαυτού του

Η Τουρκία δεν είναι απλώς γείτονας με απαιτήσεις. Είναι κράτος με βαθύ αναθεωρητικό ένστικτο, με μνήμη "αυτοκρατορικής απληστίας" και με ηγεσία που καταλαβαίνει άριστα πότε ο αντίπαλος είναι απορροφημένος, διαιρεμένος ή πολιτικά γελοιοποιημένος.

Και σήμερα η Άγκυρα βλέπει μια Ελλάδα που δεν κυβερνάται από εθνική ηγεσία αλλά από διαχειριστές εντολών. Βλέπει έναν Μητσοτάκη που έμαθε να επιβιώνει επικοινωνιακά, όχι να αποτρέπει στρατηγικά. Βλέπει έναν Δένδια που επενδύει περισσότερο στη ρητορική εικόνα του «σοβαρού υπουργού» παρά στην πραγματική προετοιμασία μιας χώρας που απειλείται καθημερινά. Με άλλα λόγια, βλέπει πολιτικό προσωπικό βολικό, προβλέψιμο και φοβικό.

Η εικόνα του ΝΑΤΟ είναι αποκαλυπτική. Η συμμαχία δεν καταρρέει τυπικά, αλλά παύει να λειτουργεί ως αυτονόητος μηχανισμός συμπαγούς αντίδρασης. Ο καθένας μετρά το τομάρι του, το εσωτερικό του κόστος και το πολιτικό του ρίσκο. Κι εδώ ακριβώς γκρεμίζεται ένα από τα μεγαλύτερα ψέματα του μεταπολιτευτικού καθεστώτος στην Ελλάδα.

Μας έλεγαν επί δεκαετίες ότι είμαστε ασφαλείς επειδή ανήκουμε «εις την Δύσιν», επειδή έχουμε συμμάχους, επειδή ανήκουμε στις σωστές "λέσχες" και στα σωστά "κλαμπ". Τώρα αποδεικνύεται πως όταν η φωτιά ανάβει πραγματικά, οι μεγάλες λέσχες γίνονται καπνός και οι «σύμμαχοι» αναζητούν έξοδο κινδύνου.

Και τι έκανε η ελληνική ηγεσία μπροστά σε αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα; Το αυτονόητο για έναν Μητσοτάκη και έναν Δένδια. Τίποτε που να μοιάζει με ανεξάρτητη εθνική γραμμή. Καμία στρατηγική απεμπλοκής. Καμία σοβαρή αναπροσαρμογή. Καμία δημόσια επιβολή ελληνικών όρων στη συμμαχική σχέση. Μόνο ευθυγράμμιση, μόνο υπακοή, μόνο η γνωστή μικροπρεπής αγωνία να μη δυσαρεστηθούν τα ξένα κέντρα. Αυτή η νοοτροπία είναι το πραγματικό δηλητήριο της χώρας. Όχι απλώς η ανεπάρκεια. Η δουλοπρέπεια. Διότι από την ανεπάρκεια μπορεί κάποτε να σωθείς. Από τη δουλοπρέπεια ποτέ.

Η Τουρκία το ξέρει αυτό. Γι’ αυτό και η βουλιμία της δεν είναι ρητορική, αλλά στρατηγική αναμονή. Αν αισθανθεί ότι η στιγμή ωρίμασε, δεν χρειάζεται πλήρη γενικευμένο πόλεμο για να κινηθεί. Αρκεί ένα υβριδικό τετελεσμένο, ένα νησί, μια βραχονησίδα, μια ελεγχόμενη κρίση, ένα επεισόδιο που θα παρουσιαστεί διεθνώς ως «αμφισβητούμενη ζώνη» και όχι ως ωμή εισβολή. Και τότε θα φανεί πόσο κούφιες ήταν οι βαρύγδουπες δηλώσεις εκείνων που πούλησαν στον ελληνικό λαό ψευδαίσθηση ασφάλειας, την ώρα που μετέτρεπαν τη χώρα σε παράρτημα ξένων επιλογών.

Ο Μητσοτάκης και ο Δένδιας ήθελαν να εμφανιστούν ως αρχιτέκτονες μιας νέας «ισχυρής Ελλάδας». Στην πραγματικότητα κινδυνεύουν να μείνουν στην Ιστορία ως οι άνθρωποι που, μέσα σε μια από τις πιο επικίνδυνες διεθνείς καμπές του 21ου αιώνα, πρόσδεσαν τη χώρα σε ξένες επιλογές χωρίς ασφάλεια, χωρίς εθνικό αντίβαρο και χωρίς αληθινή αποτρεπτική προετοιμασία.

Είναι η γνωστή παθολογία του μεταπρατικού ελληνικού κράτους. Πολύς θόρυβος προς το εσωτερικό, πολλή υποταγή προς το εξωτερικό. Πολύς καθωσπρεπισμός στις δηλώσεις, πολλή εθνική γύμνια στην ουσία. Και αν αύριο ο Ελληνισμός κληθεί να πληρώσει το τίμημα αυτής της πολιτικής, τότε δεν θα μιλάμε απλώς για λανθασμένες επιλογές. Θα μιλάμε για ιστορική ενοχή.

Οι Άγιοι δεν τρόμαζαν. Προειδοποιούσαν

Όταν έρχεται η ώρα των προφητειών, πολλοί μορφωμένοι - κατ’ επίφαση - άνθρωποι μειδιούν. Νομίζουν ότι οι Άγιοι μιλούσαν σαν καταστροφολόγοι αναλυτές, σαν ερασιτέχνες γεωπολιτικοί που έκαναν προβλέψεις στο περίπου. Δεν κατάλαβαν τίποτε.

Οι άνθρωποι του Θεού δεν λειτουργούν ούτε ως χρηματιστήριο φόβου ούτε ως δημοσιογραφία αποκαλύψεων. Βλέπουν την κίνηση της Ιστορίας υπό το φως της θείας οικονομίας. Βλέπουν δηλαδή πού οδηγείται ο άνθρωπος όταν αποκόπτεται από τον Θεό και πώς οι συλλογικές αμαρτίες γεννούν ...συλλογικές δοκιμασίες!

Γι’ αυτό και οι λόγοι που αποδίδονται στον Άγιο Παΐσιο, στον Άγιο Πορφύριο, στην Οσία Γαλακτεία, τον π. Σίμωνα Αρβανίτη, στον Γέροντα Εφραίμ τον Αριζονίτη και σε άλλους πνευματικούς ανθρώπους δεν πρέπει να διαβάζονται ως ημερολογιακές προβλέψεις δημοσιογραφικού τύπου. Πρέπει να διαβάζονται ως πνευματική ερμηνεία της Ιστορίας.

Όταν λέγεται ότι θα υπάρξει πείνα, αυτό δεν σημαίνει μόνο άδειο πιάτο. Σημαίνει παιδαγωγία. Σημαίνει ότι ο άνθρωπος που λάτρεψε το χρήμα, την άνεση, την τεχνολογία, τη γεωπολιτική παντοδυναμία και την ψευδαίσθηση της αυτάρκειας θα αναγκαστεί να δει πόσο εύθραυστος είναι χωρίς το έλεος του Θεού.

Ο σημερινός πόλεμος λοιπόν είναι πνευματικός ακριβώς επειδή είναι και υλικός. Δεν έχουμε απέναντί μας απλώς σύγκρουση κρατών. Έχουμε την έκρηξη μιας εποχής που έχτισε τα πάντα επάνω στην ύβρη.

Η Δύση πίστεψε ότι μπορεί να εξάγει «δημοκρατία» με βόμβες, να επιβάλλει τάξη με στραγγαλισμό λαών, να παίζει με τα σύνορα, τις αγορές και τις πρώτες ύλες σαν να είναι πιόνια σε τραπέζι.

Το Ισραήλ πίστεψε πως μπορεί να χτυπά παντού χωρίς κάποτε να φτάσει η φωτιά και στην αυλή του.

Η Αμερική πίστεψε πως κάθε πόλεμος θα είναι σύντομος, πειθαρχημένος και υπό την απόλυτη σκηνοθεσία της. Η Ευρώπη (ας μη το συζητήσουμε καλύτερα) πίστεψε ότι μπορεί να ζει με δανεική ασφάλεια, δανεική ενέργεια και ξένη στρατιωτική ομπρέλα χωρίς να πληρώσει τίποτε. Όλοι έκαναν λογαριασμό χωρίς τον Θεό. Και τώρα ο λογαριασμός έρχεται.

Αυτό ακριβώς είναι το παιδευτικό νόημα της επέμβασης του Θεού στην Ιστορία. Ο Θεός δεν χαίρεται με την οδύνη των λαών. Δεν «εκδικείται» με ανθρώπινο τρόπο. Επιτρέπει όμως δοκιμασίες για να ξυπνήσουν συνειδήσεις, να ταπεινωθούν αλαζονείες, να αποκαλυφθούν ψεύδη και να ξεχωρίσει το αυθεντικό από το σαθρό. Η δοκιμασία είναι παιδαγωγία, όσο σκληρή κι αν είναι.

Η Ρωμιοσύνη δεν θα αναστηθεί από την άνεση, αλλά από τη δοκιμασία

Το μεγάλο ερώτημα είναι τι γεννιέται μετά από αυτή την κοσμοχαλασιά. Αν όλα αυτά είναι απλώς σκότος, τότε ο κόσμος οδηγείται μόνο σε μεγαλύτερη παρακμή. Αν όμως μέσα από την κατάρρευση των ψευδαισθήσεων ανοίγει δρόμος μετανοίας, τότε η Ιστορία ετοιμάζει κάτι πολύ βαθύτερο.

Εδώ ακριβώς μπαίνει η Ρωμιοσύνη. Όχι ως φολκλορική ανάμνηση, όχι ως μουσειακή λέξη, όχι ως ρητορικό στολίδι πατριωτικών κειμένων.

Η Ρωμιοσύνη είναι ιστορικό και πνευματικό ήθος. Είναι η πίστη ότι το Γένος δεν ορίζεται μόνο από σύνορα και κόμματα, αλλά από αποστολή.

Είναι η συνείδηση ότι ο Ελληνισμός, όταν ζει μέσα στην Ορθοδοξία, δεν είναι απλώς εθνότητα. Είναι μαρτυρία.

Η σημερινή κρίση μπορεί να εξαντλήσει κράτη, κυβερνήσεις, συμμαχίες και στρατηγικά σχήματα. Μπορεί να γκρεμίσει βεβαιότητες που για δεκαετίες παρουσιάζονταν σαν αιώνιες. Μπορεί να κάνει τους ανθρώπους να φοβηθούν για το ψωμί, το σπίτι, τη θέρμανση, την ειρήνη, το αύριο των παιδιών τους.

Κι όμως, ακριβώς εκεί βρίσκεται το σημείο όπου η Ρωμιοσύνη μπορεί να ξανασηκωθεί. Όχι ως κρατική μηχανή, αλλά ως ψυχή. Ως επιστροφή στο ουσιώδες. Ως ξαναβρίσκω Θεό, πατρίδα, κοινότητα, θυσία, μέτρο, αλήθεια.

Αν η Ελλάδα περάσει περίοδο στενότητας, αν δεχθεί πίεση, αν κλονιστούν οι ψεύτικες βεβαιότητές της, τότε ίσως αυτό να είναι το σκληρό χειρουργείο μέσα από το οποίο θα αποκοπεί η μεταπολιτευτική σαπίλα. Η Ελλάδα έζησε δεκαετίες με ξένα δεκανίκια, με δανεική ισχύ, με κομματικά καθεστώτα που αντάλλασσαν εθνική κυριαρχία με πρόσκαιρη επιβίωση.

Μια τέτοια Ελλάδα δεν μπορεί να γεννήσει ξανά τη Ρωμιοσύνη. Μπορεί μόνο να ανακυκλώνει εξάρτηση. Η Ρωμιοσύνη θα αναστηθεί όταν ο λαός ξαναθυμηθεί ότι η δύναμή του δεν βρίσκεται πρώτα στις προστάτιδες δυνάμεις, αλλά στον Θεό και στην πνευματική του συνοχή.

Στο "δια ταύτα"

Ο κόσμος που έρχεται δεν θα μοιάζει με αυτόν που φεύγει. Κι αυτό είναι ίσως το μόνο βέβαιο. Οι αυτοκρατορικές βεβαιότητες ξεφτίζουν, οι αγορές τρέμουν, οι συμμαχίες αδειάζουν, τα καύσιμα γίνονται όπλα, η τροφή παύει να είναι βεβαιότητα και τα έθνη ξαναμπαίνουν στη μεγάλη σχολή της δοκιμασίας. Όποιος επιμένει να βλέπει τα γεγονότα μόνο με όρους δελτίου ειδήσεων, χάνει το βάθος τους. Αυτό που παρακολουθούμε είναι ιστορική κρίση με πνευματικό πυρήνα.

Η Ελλάδα δεν καλείται απλώς να επιβιώσει. Καλείται να διαλέξει ποια θα είναι όταν περάσει η θύελλα. Ένα φοβισμένο προτεκτοράτο που θα κοιτάζει κάθε φορά προς ξένους σωτήρες ή μια Ρωμιοσύνη που θα θυμηθεί ξανά τον εαυτό της; Αυτό είναι το καίριο ερώτημα.

Και η απάντηση δεν θα δοθεί στα τηλεοπτικά πάνελ, ούτε στα think tanks, ούτε στα διπλωματικά κοκτέιλ. Θα δοθεί μέσα στις ψυχές των ανθρώπων, στα σπίτια που θα δοκιμαστούν, στις οικογένειες που θα στενευτούν, στους πιστούς που δεν θα λυγίσουν, στους Έλληνες που θα καταλάβουν ότι η Ιστορία δεν γράφεται μόνο από ισχύ, αλλά και από χάρη.

Γι’ αυτό και δεν πρέπει να βλέπουμε την ερχόμενη δοκιμασία μόνο με φόβο. Πρέπει να τη βλέπουμε με σοβαρότητα, μετάνοια και ελπίδα. Διότι όταν ο Θεός παιδαγωγεί, δεν το κάνει για να εξαφανίσει, αλλά για να καθαρίσει. Και όταν καθαρίσει η ήρα, όταν πέσουν οι ψευδαισθήσεις, όταν απογυμνωθεί η ύβρις της εποχής, τότε μπορεί να φανεί ξανά εκείνο που πολλοί θεωρούσαν χαμένο. Η ζωντανή Ρωμιοσύνη.

Όχι ως νοσταλγία του παρελθόντος, αλλά ως αρχή του μέλλοντος, μέσα από την Ανάκτηση της Πόλης. Της πραγματικής πρωτεύουσας του Ρωμαίϊκου Ελληνισμού.

Οι Μαρτυρίες και τα λόγια των σύγχρονων Αγίων μας για την πείνα, τη δοκιμασία και τα γεγονότα που έρχονται

Στο σημείο αυτό αξίζει να σταθούμε με δέος σε ορισμένες μαρτυρίες που έχουν διασωθεί και που, είτε τις δει κανείς ως προφητικά σήματα είτε ως πνευματικές προειδοποιήσεις, αποκτούν σήμερα μια συγκλονιστική επικαιρότητα.

Η πρώτη μαρτυρία αφορά τον Άγιο Παΐσιο. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Ανέστη Μαυροκέφαλου από την Αλεξανδρούπολη, όταν τον ρώτησε αν θα τους πιάσει η μπόρα εκεί πάνω, ο Άγιος απάντησε ότι "οι Τούρκοι δεν θα μπουν στην Αλεξανδρούπολη, αλλά θα κάνουν μόνο μια πρόκληση στην Ελλάδα που θα έχει σχέση με την αιγιαλίτιδα ζώνη. Και συνέχισε λέγοντας ότι "Κι εμάς θα μας πιάσει πείνα. Θα πεινάσει η Ελλάδα και επειδή αυτή η μπόρα θα κρατήσει κάποιο διάστημα, μήνες θα είναι, «θα πούμε το ψωμί, ψωμάκι». Η μαρτυρία αυτή καταγράφεται στο έργο Μαρτυρίες Προσκυνητών, Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης 1924–1994, Τόμος Α΄, 8η έκδοση, σελίδα 429.

Η δεύτερη μαρτυρία αποδίδεται επίσης στον Άγιο Παΐσιο, αυτή τη φορά προς τον Δελλιγιαννίδη Γρηγόριο από το χωριό Άραχθος Ημαθίας.

Ο Άγιος τον ρώτησε αν έχει χωράφια και, όταν εκείνος απάντησε πως έχει ένα μικρό οικόπεδο, του είπε πως όταν θα γίνουν τα γεγονότα, θα είναι καλό να καλλιεργεί τη γη και να σπέρνει ζαρζαβατικά για την οικογένειά του και να βοηθά και τον κόσμο.

Εδώ δεν έχουμε απλώς μια συμβουλή αγροτικής αυτάρκειας. Έχουμε μια προειδοποίηση για καιρούς στενότητας και ταυτόχρονα μια ηθική εντολή αλληλεγγύης. Ο άνθρωπος να φροντίζει τους δικούς του, αλλά και να μη σκληραίνει μπροστά στον πόνο του άλλου.

Η τρίτη μαρτυρία προέρχεται από τον ιερομόναχο π. Σίμωνα Αρβανίτη. Όπως αναφέρεται στο βιβλίο Η ζωή και το έργο του, Αθήνα 1996, σελίδα 388, είχε πει στην κυρία Παπαδημητρίου Σταυρούλα από το Πευκί Ευβοίας ότι θα έρθει τέτοια πείνα, που η πείνα του 1941 δεν θα είναι τίποτε μπροστά σε αυτήν που έρχεται. Και όταν ερωτήθηκε αν θα γίνει πόλεμος, απάντησε με τη φράση «Κάτι άλλο θα γίνει παιδί μου».

Η φράση αυτή είναι ανατριχιαστική. Γιατί ακριβώς δείχνει ότι η συμφορά μπορεί να μη λάβει τη μορφή ενός κλασικού πολέμου μετωπικής σύγκρουσης, αλλά μιας γενικευμένης κατάστασης ασφυξίας, αποδιάρθρωσης και απώλειας βεβαιοτήτων.

Η τέταρτη μαρτυρία αφορά τον Όσιο Εφραίμ τον Αριζονίτη. Σύμφωνα με μεταφορά καθηγουμένου ιεράς μονής του Αγίου Όρους από επίσκεψή του στην Αριζόνα τον Απρίλιο του 2015, ο Γέροντας είπε πως «Θα ξαπλώσουμε να κοιμηθούμε και όταν ξυπνήσουμε το πρωί δε θα υπάρχουν χρήματα». Και πρόσθεσε πως «Η πείνα είναι πολύ κοντά. Κάντε ό,τι μπορείτε σε τρόφιμα, φάρμακα, για λίγο έστω φωτισμό». Πόσο δίκιο είχε... Το ζούμε ήδη!

Τα λόγια αυτά περιγράφουν όχι μόνο υλική στέρηση, αλλά και αιφνίδια κατάρρευση της οικονομικής κανονικότητας. Σαν να λέει ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει μέσα σε ένα βράδυ και όσα χθες φαίνονταν βέβαια, το πρωί να έχουν εξαφανιστεί σαν καπνός.

Η πέμπτη μαρτυρία, επίσης από τον Γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας, μεταφέρθηκε από την κυρία Γκράβα Νατάσσα από τη Λουιζιάνα, η οποία αφηγήθηκε ότι τον Φεβρουάριο του 2010, όταν τον ρώτησε τι θα γίνει με την οικονομική κρίση και άκουγε για πείνα, δυστυχία και πόλεμο, εκείνος της απάντησε να πάρει λίγα τρόφιμα γιατί θα χρειαστούν και να τα έχει στο σπίτι, διότι έρχονται άσχημοι καιροί. Όταν τον ρώτησε τι εννοεί, εκείνος επικαλέστηκε την πείνα του 1941 και είπε ότι εκείνη η πείνα «ήταν η βασιλεία των Ουρανών» μπροστά σε αυτή που έρχεται. Όποιος διαβάζει αυτό το απόσπασμα σήμερα δεν μπορεί να το προσπεράσει αδιάφορα. Δεν μιλά για έναν απλό οικονομικό κύκλο. Μιλά για βίαιη ιστορική ανατροπή.

Τέλος, η έκτη μαρτυρία προέρχεται από Αγιορείτη ιερομόναχο, πνευματικό τέκνο του Αγίου Παϊσίου, ο οποίος προειδοποιούσε ότι έρχεται μεγάλη πείνα και πως είναι καλό να γίνει κατά δύναμη στοιχειώδης προετοιμασία. Συνιστούσε να υπάρχουν στο σπίτι λίγο λάδι, αλεύρι και τα απαραίτητα για την επιβίωση, να καλλιεργούνται ζαρζαβατικά και να μάθει ο άνθρωπος να ζει λιτά και απλά.

Η συμβουλή αυτή έχει διπλό βάθος. Από τη μια, μια ρεαλιστική γραμμή επιβίωσης. Από την άλλη, μια ασκητική γραμμή παιδαγωγίας. Να μάθει ο άνθρωπος τη λιτότητα πριν του την επιβάλει βίαια η Ιστορία.

Όλα αυτά τα λόγια, είτε τα δει κανείς ως προφητείες είτε ως σοφές πνευματικές προειδοποιήσεις, συγκλίνουν σε έναν άξονα. Ότι έρχονται καιροί στενότητας, ανατροπής και δοκιμασίας. Ότι η πείνα δεν είναι φαντασίωση. Ζούμε ήδη τα προεόρτια της. Ότι η αυτάρκεια δεν είναι δεδομένη. Ότι ο άνθρωπος του Θεού προετοιμάζεται όχι μόνο με τρόφιμα και πρακτική σοφία, αλλά κυρίως με μετάνοια, ταπείνωση και πίστη. Διότι τελικά το μεγαλύτερο εφόδιο στους δύσκολους καιρούς δεν είναι μόνο το γεμάτο ντουλάπι, αλλά η γεμάτη ψυχή...

The post “…Κι εμάς θα μας πιάσει πείνα!” appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Το παράδοξο της εποχής μας είναι ότι οι πόλεμοι πλέον δεν ξεκινούν από αυτούς που τους επιθυμούν, αλλά από αυτούς που τους φοβούνται...

Στον ορίζοντα των εθνών σχηματίζεται η μεγάλη ρωγμή: Περσία, Ρωσία, Κίνα και Τουρκία κινούν τους θεμέλιους λίθους της Ιστορίας, ενώ η Δύση τρέμει. Από εδώ θα περάσει η φλόγα που θα αλλάξει τον κόσμο

Το παράδοξο της εποχής μας είναι ότι οι πόλεμοι πλέον δεν ξεκινούν από αυτούς που τους επιθυμούν, αλλά από αυτούς που τους φοβούνται! Από εκείνους που υπολογίζουν περισσότερο την απώλεια επιρροής παρά την απώλεια ζωής.

Γράφει ο

Πύρινος Λόγιος

Στην περίπτωση της σύγκρουσης που πλέον διαγράφεται σχεδόν ανοιχτά μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Περσίας, το κλειδί βρίσκεται σε μια αλήθεια που πολλοί διστάζουν να πουν δυνατά: Ότι ο Ντόναλντ Τράμπ δεν είχε ποτέ πραγματικό πρόβλημα με το Ιράν. Η Ουάσιγκτον όμως, έχει πρόβλημα με το Ισραήλ, που με τη σειρά του έχει πρόβλημα με το Ιράν. Και αυτό δημιουργεί μια αλυσίδα αναγκών, πιέσεων και τεράστιων γεωπολιτικών συμπληγάδων.

Ο Τραμπ, άνθρωπος βαθύτατα συναλλακτικός και όχι δογματικός, θα προτιμούσε μια «συμφωνία του αιώνα» με την Τεχεράνη αντί ενός πολέμου που καίει δολάρια, κύρος και στρατηγικό χρόνο. Το Ιράν, για εκείνον, δεν αποτελούσε τον υπαρξιακό εχθρό των ΗΠΑ. Αντιθέτως, ως επιδέξιος πραγματιστής, έβλεπε την Τεχεράνη ως αντίβαρο στην ασταθή Σαουδική Αραβία και ως πιθανό συνομιλητή σε μια νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας της Μέσης Ανατολής. Αλλά αυτό το σχέδιο προσέκρουσε πάνω στο φάσμα του Ισραήλ και των δικών του επιδιώξεων, που δεν κρύφτηκαν ποτέ. Η εξουδετέρωση δηλαδή του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος και η μόνιμη αποδυνάμωση των περιφερειακών του προεκτάσεων.

Εδώ όμως βρίσκεται η ρίζα της τραγωδίας.

Γιατί ο Τραμπ δεν είναι άνθρωπος που μπορεί να αποτινάξει εύκολα την πίεση ενός ολόκληρου στρατηγικού συστήματος. Και ενώ αρχικά έπαιξε με την ιδέα της «μεγάλης διαπραγμάτευσης», οδηγήθηκε βήμα βήμα σε μια αντιπαράθεση που σήμερα απειλεί να γίνει η μεγαλύτερη περιφερειακή πυρκαγιά της μεταψυχροπολεμικής εποχής. Στην πραγματικότητα, για να πούμε την αλήθεια, σύρθηκε. Όχι επειδή είναι αδύναμος, αλλά επειδή το αμερικανοϊσραηλινό πλέγμα λήψης αποφάσεων λειτουργεί με εσωτερική αδράνεια που ξεπερνά την προσωπικότητα κάθε προέδρου.

Αν δει κανείς την εξέλιξη των τελευταίων μηνών, θα παρατηρήσει κάτι που τρομάζει. Οι ΗΠΑ έχουν ρίξει στην περιοχή την μεγαλύτερη συγκέντρωση ναυτικών και αεροπορικών δυνάμεων από την εποχή της «Καταιγίδας της Ερήμου» και της εισβολής στο Αφγανιστάν. Η διαρκής συσσώρευση αεροπλανοφόρων, μαχητικών, στρατηγικών βομβαρδιστικών και μονάδων ηλεκτρονικού πολέμου δεν συνιστά «πίεση» αλλά προετοιμασία.

Το μήνυμα είναι σαφές. Ο Τραμπ ωθείται σε μια τερατώδη επιλογή, όχι επειδή το θέλει, αλλά επειδή η Ουάσιγκτον αισθάνεται ότι το παράθυρο κυριαρχίας της στη Μέση Ανατολή κλείνει οριστικά.

Το παράθυρο αυτό όμως δεν το κλείνει το Ιράν. Το κλείνουν οι άλλοι Μεγάλοι Παίκτες, που αναδύονται σαν τεράστιοι όγκοι μέσα στην ομίχλη της παγκόσμιας μετάβασης.

Ο Μεγάλος Πόλεμος που έρχεται

Υπάρχουν σίγουρα εποχές όπου η Ιστορία στέκεται, συλλογίζεται, και μετά πέφτει πάνω στους ανθρώπους σαν χείμαρρος που γκρεμίζει αυτοκρατορίες. Αυτό ζούμε σήμερα.

Τα σύνορα τρέμουν, οι ηγεμόνες αλληλοκατηγορούνται, οι λαοί δεν πιστεύουν πια στα σχήματα του 20ού αιώνα και ο κόσμος μοιάζει έτοιμος να παραδοθεί σε μια νέα, αδιανόητη αναμέτρηση.

Μ' άλλα λόγια, φτάσαμε στο έσχατο σημείο όπου όλα αρχίζουν και θα τελειώσουν, όταν ο ίδιος ο Θεός θα "σφυρίξει τη λήξη"; Η απάντηση είναι ένα κατηγορηματικό ΝΑΙ!

Μα πριν από όλα, πρέπει να κοιτάξουμε κατάματα το αληθινό επίκεντρο αυτής της παγκόσμιας σεισμικής δόνησης, τον πόλεμο ΗΠΑ–Ιράν που δεν ήθελε ο Ντόναλντ Τραμπ, αλλά τον οποίο σύρθηκε να διεξαγάγει. Ένας πόλεμος που δεν ξεκινά από αμερικανική στρατηγική, αλλά από ισραηλινή εμμονή. Ένας πόλεμος που δεν υπηρετεί τα αμερικανικά συμφέροντα, αλλά τα αποδυναμώνει. Και που ίσως αποδειχθεί το σημείο καμπής όπου η μονοπολική τάξη της Δύσης θα πέσει στο κενό.

Ο Τράμπ, όπως είπαμε και πιο πάνω, δεν είναι θεωρητικός των ιδεολογιών. Δεν έχει κάν ιδεολογία ο λόγος του. Ο Τράμπ, δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένας χαρισματικός επιχειρηματίας και ειδικότερα, ένας...έμπορος ισχύος! Βλέπει τις γεωπολιτικές ισορροπίες όπως βλέπει ένας δαιμόνιος εργολάβος ένα παλιό κτίριο. Αν μπορεί να επισκευαστεί, καλώς, αν όχι, θα το γκρεμίσει για να χτίσει κάτι καλύτερο. Με το Ιράν, ο Τραμπ θα προτιμούσε μια συμφωνία. Μια κραταιά και κερδοφόρα συμφωνία, όπως αυτές που έκανε με τη Βόρεια Κορέα, όπως αυτές που επιχείρησε με την Κίνα. Το Ιράν, γι’ αυτόν, δεν ήταν υπαρξιακή απειλή.

Αλλά για το Ισραήλ ήταν.

Οι ισραηλινές υπηρεσίες θεωρούν το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα «σημείο μη επιστροφής». Και το λόμπι του Ισραήλ στην Ουάσιγκτον ξέρει να πιέζει, να εκβιάζει, να απαιτεί. Ο Τραμπ βρέθηκε λοιπόν στο κέντρο μιας δίνης: από τη μία το στρατηγικό του ένστικτο, από την άλλη η ισραηλινή επιταγή. Και εκεί συνέβη το μοιραίο: ο Τραμπ αναγκάστηκε να στραφεί σε μια πορεία που δεν ήταν δική του.

Δεν είναι τυχαίο ότι η μεγαλύτερη συγκέντρωση αμερικανικών δυνάμεων στην περιοχή από την εποχή του πολέμου του Κόλπου, έγινε εξαιτίας μιας κρίσης που δεν ξεκίνησε η Ουάσιγκτον. Η κρίση ξεκίνησε στο Τελ Αβίβ.

Και τώρα, ο Τραμπ βρίσκεται μπροστά σε μια πραγματικότητα που μπορεί να του κοστίσει όχι μόνο πολιτικά, αλλά ιστορικά. Γιατί αν ο πόλεμος αυτός ξεφύγει από τον έλεγχο, δεν θα καταστραφεί μόνο η αμερικανική στρατηγική στη Μέση Ανατολή. Θα καταρρεύσει ολόκληρο το δυτικό οικοδόμημα...

Η Περσία του ...Αλλάχ και των...Νεοταξιτών!

Το Ιράν δεν είναι μια τυχαία χώρα. Είναι η αρχαία Περσία. Η αυτοκρατορία που αντιστάθηκε στις μεγαλύτερες δυνάμεις της ιστορίας. Η γη των μεγάλων πολιτισμών, των μάγων, των σοφών. Ο Άγιος Παΐσιος είχε πει πως «από την Περσία θα αρχίσει μια μεγάλη φλόγα που θα αλλάξει τους λαούς», και δεν μιλούσε μεταφορικά. Η Περσία είναι η μόνη χώρα της Μέσης Ανατολής που δεν γονάτισε ποτέ στη Δύση.

Και αυτό τη Δύση την εξοργίζει.

Γιατί η Περσία έχει στρατηγικό βάθος. Έχει συνεκτική ταυτότητα. Έχει συμμαχίες. Έχει λαό που ξέρει να πολεμά. Και πάνω από όλα, έχει έναν θεό που οι μουλάδες επικαλούνται όχι σαν σύμβολο, αλλά σαν απόλυτη υπαρξιακή αρχή. Οι Πέρσες δεν πολεμούν για χρήμα. Πολεμούν για το νόημα. Και όσοι πολεμούν για νόημα, είναι ακατάβλητοι.

Άρα λοιπόν, εδώ τίθενται τα εξής ερωτήματα:

Εφ' όσον λοιπόν για τον Τράμπ, ένας τέτοιος πόλεμος θα είναι καταστροφικός και που ήδη βλέπουμε τις ισοπεδωτικές διαθέσεις του, τότε γιατί τον ξεκινάει; Δε βγάζει νόημα αυτό.

Ο Τράμπ εξ αρχής ήταν υπέρ της ειρήνης και ο πόλεμος στην Ουκρανία του χάλαγε τη σούπα. Διότι μέσα στα σχέδια του ήταν πάντα οι...μπίζνες με τη Ρωσία! Και όχι μια νέα περίοδος Ψυχρού Πολέμου. Και ως ένα σημείο τα κατάφερε στο να βρεί μια φόρμουλα όπου όλοι να είναι ευχαριστημένοι...εκτός του Ζελένσκι και τον πολεμοχαρών Νεοταξιτών που τον σαπορτάρουν! Αφού λοιπόν η ίδια η Αμερική δεν ωφελείται, τότε ποιοί ωφελούνται από αυτόν τον πόλεμο; Γιατί εν κατακλείδι, κάτι που δεν έχει πολιτική και στρατιωτική λογική, μοιάζει να προχωρά με τέτοια εμμονή;

Η απάντηση ίσως βρίσκεται όχι μόνο στη γεωπολιτική, αλλά στη θεολογία, στις προφητείες των Αγίων Πατέρων και — όπως όλο και περισσότεροι ψιθυρίζουν — στη σκοτεινή κληρονομιά του Τζέφρι Επστάιν.

Ο Τράμπ και η Νεοταξική παγίδα

Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν υπήρξε ποτέ πολεμοχαρής από έμφυτη ορμή, ούτε τον κινεί η ιδεολογική φλόγα ενός ιεραποστόλου που ονειρεύεται να σπείρει "δημοκρατία" με πυραύλους και τανκς. Είναι άνθρωπος της πράξης, ένας έμπορος που ζυγίζει κάθε κίνηση με το ζύγι του κέρδους και της ζημίας, ένας πραγματιστής που μετράει τα νούμερα πριν ανοίξει το στόμα του ή δώσει εντολή.

Για εκείνον, η Περσία –το Ιράν– δεν ήταν ποτέ φάντασμα που απειλούσε την ίδια την ύπαρξη της Αμερικής. Την έβλεπε σαν σκληρό αντίπαλο στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, έναν παίκτη ικανό να παζαρέψει μέχρι τέλους, όχι εχθρό που πρέπει να ισοπεδωθεί μέχρις εσχάτων.

Δεν έκρυψε ποτέ την επιθυμία του για μια μεγάλη, μεγαλειώδη συμφωνία με την Τεχεράνη, ακριβώς όπως είχε επιχειρήσει, με εκείνη την περίεργη μείξη αισιοδοξίας και ρίσκου, και με τη Βόρεια Κορέα.

Κι όμως, τώρα, οι Ηνωμένες Πολιτείες στέκονται στο χείλος ενός ανοιχτού πολέμου με την Περσία, ενός πολέμου που έχει ήδη ξεσπάσει με πλήρη ορμή, με βομβαρδισμούς, με νεκρούς Αμερικανούς στρατιώτες, με πετρέλαιο που φλέγεται στον Ορμούζ και τιμές που ανεβαίνουν απειλητικά.

Γιατί λοιπόν όλα αυτά; Η απάντηση πέφτει βαριά, σαν πέτρα σε ήσυχο νερό. Αυτός ο πόλεμος δεν γεννήθηκε από αμερικανική βούληση. Είναι, στην ουσία του, ισραηλινός.

Το Ισραήλ βλέπει το Ιράν σαν μαχαίρι στον λαιμό του, σαν υπαρξιακή σκιά που απλώνεται πάνω από την έρημο και τη θάλασσα.

Για την Ουάσινγκτον, η Τεχεράνη είναι πρόβλημα – σοβαρό, ενοχλητικό, αλλά πάντα διαχειρίσιμο.

Για το Τελ Αβίβ, είναι εμμονή βαθιά ριζωμένη, σχεδόν θεολογική. Και οι πιέσεις που πέφτουν πάνω στον Λευκό Οίκο, από λόμπι, από φωνές στα μέσα, από μυστικές υπηρεσίες και πολιτικούς συμμάχους, είναι ασφυκτικές και ασταμάτητες. «Λύση τώρα, πριν η ώρα περάσει, πριν γίνει αργά για πάντα».

Αλλά ο Τραμπ δεν είναι από εκείνους που λυγίζουν εύκολα μπροστά σε πιέσεις. Ποτέ δεν ήταν. Η ιστορία του είναι γεμάτη από στιγμές που στάθηκε απέναντι σε ρεύματα, που γύρισε την πλάτη σε συμβουλούς και συμφέροντα.

Άρα, τι συμβαίνει πραγματικά; Ποιος ή τι μπορεί να τον σπρώξει σε μια απόφαση που φαίνεται να αντιβαίνει σε όλα όσα πίστευε και δήλωνε;

Εδώ, η σκιά γίνεται πυκνή, σχεδόν απτή. Η σκιά του Τζέφρυ Eπστάιν πλανιέται ακόμη πάνω από τον πλανήτη, σαν αόρατο δίχτυ που δεν διαλύθηκε ποτέ ολοκληρωτικά. Τα αρχεία του δεν είναι απλές ιστορίες από πάρτι σε νησιά, ούτε κουτσομπολιό για να τρέφονται οι εφημερίδες. Είναι φάκελοι εκβιασμού, εργαλεία ελέγχου βαθιά θαμμένα, το πιο ισχυρό όπλο που κράτησε η παλιά τάξη πραγμάτων για δεκαετίες.

Και υπάρχει μια ερώτηση που η επίσημη Αμερική αποφεύγει να ψελλίσει δυνατά. Αν όσοι κρατούν ακόμη αυτά τα νήματα διαθέτουν υλικό ικανό να συντρίψει πολιτικά, προσωπικά, οικογενειακά τον Τραμπ, δεν θα το χρησιμοποιούσαν ακριβώς τώρα, στη στιγμή της μεγαλύτερης αδυναμίας τους;

Κοίταξτε γύρω σας τη συγκυρία.

Η Νέα Τάξη έχει συντριβεί στο ουκρανικό πεδίο, η Ρωσία αναδύεται ισχυρότερη παρά ποτέ, η Κίνα στέκεται έτοιμη να αγγίξει την Ταϊβάν, η Ευρώπη σαπίζει οικονομικά και πολιτικά, οι λαοί ξυπνούν με οργή κατά των παγκοσμιοποιητών.

Και ο Τραμπ επιστρέφει, όχι σαν πολιτικός, αλλά σαν φαινόμενο, με δύναμη που ξεπερνά ακόμα και το 2016.

Είναι στριμωγμένοι, πανικόβλητοι, για πρώτη φορά μετά την πτώση του Τείχους. Και μέσα σε αυτό το χάος, ξεσπούν ξαφνικά πιέσεις εμμονικές, αντιστρατηγικές και βαθιά αντιαμερικανικές! Πόλεμος με το Ιράν, τώρα, αμέσως!

Ποιος κερδίζει από έναν πόλεμο που μπορεί να εξαντλήσει την Αμερική, να την κάνει να αιμορραγεί οικονομικά, να χάσει στρατιώτες, να φθείρει τον ίδιο τον Τραμπ; Σίγουρα όχι εκείνος. Αλλά κερδίζουν όσοι θέλουν να τον δουν να πέφτει, να εξουθενωθεί, να στιγματιστεί σαν ο άνθρωπος που έσυρε τον κόσμο στη φωτιά.

Μήπως, λοιπόν, δεν πρόκειται για άλλη μια άσκεφτη ενέργεια, αλλά για εκβιασμό; Μήπως τα απομεινάρια των αρχείων Epstein –ή ό,τι έχει διασωθεί από αυτά– έχουν γίνει ο μοχλός που σπρώχνει το χέρι του; Μήπως οι ίδιοι οι Ασκεναζί Εβραίοι, δηλαδή οι "Πεφωτισμένοι" μ' άλλα λόγια, τον κρατάνε από κάπου πολύ δυνατά με σκοπό να πέσει από την εξουσία και να αποδυναμωθεί η μεγάλη ιδέα του MAGA; Όσο σκοτεινή κι αν μοιάζει η σκέψη, είναι η μόνη που δένει τα κομμάτια του παραλόγου σε μια αφήγηση που στέκει.

Η Νέα Τάξη των συμμοριτών του Νταβός και των λεσχών, παίζει το τελευταίο της χαρτί: Να μην αφήσει ποτέ ξανά την Αμερική να ξαναβρεί την κυριαρχία της.

Θέλουν μια χώρα διαιρεμένη, αδύναμη, εξαρτημένη, με τη Woke Agenda να τη διαβρώνει και την αθρόα επέλαση των λαθρομεταναστών να πλημμυρίζει τις πόλεις των πουριτανών Aμερικανών Αγγλοσαξώνων, όπως είχε καταντήσει δηλαδή ελέω Μπάϊντεν και λοιπών "Δημοκρατικών" και συνάμα μια Ευρώπη - αποικία γραφειοκρατών. Και εν συνεχεία, μια Ρωσία φυλακισμένη και διαιρεμένη και μια Κίνα δαμασμένη.

Και πάνω από όλα, καμία ηγεσία που να μοιάζει με τον Τραμπ.

Το δοκίμασαν με σκανδαλολογίες, με καθαιρέσεις, με δικαστήρια, με λογοκρισία, με το ουκρανικό αφήγημα – όλα απέτυχαν. Το ουκρανικό μάλιστα, το μεγάλο τους στοίχημα, έγινε Βατερλώ.

Τι μένει; Μια κρίση κολοσσιαία. Ένας πόλεμος. Μια παγίδα όπου ο Τραμπ θα καεί, και μαζί του η τελευταία ελπίδα αντίστασης. Κι ένας πόλεμος, που θα είναι η περίφημη 4η φάση του Γ' Παγκοσμίου Πολέμου, όπου πλέον δεν θα αναμετρηθούν χώρες, αλλά το ποιός θα έχει στο τέλος τα κλειδιά του πλανήτη.

Όσο για τη Περσία, δεν είναι απλώς μια χώρα στους χάρτες. Είναι αρχέτυπο, ιστορία αιώνων, θεολογία βαθιά ριζωμένη, αντίσταση που δεν έσκυψε ποτέ. Η μόνη δύναμη στη Μέση Ανατολή που αρνήθηκε να γονατίσει, να υπογράψει παράδοση, να δεχτεί ξένους όρους.

Φτάσαμε λοιπόν στο περίφημο..."δια ταύτα";

Οι Άγιοι Γέροντες δεν μίλησαν ποτέ τυχαία για Ρωσία, Τουρκία, Περσία. Όλοι τους — Παΐσιος, Πορφύριος, Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός, αλλά και παλαιότεροι — είπαν ότι η μεγάλη σύγκρουση της εποχής μας θα είναι τριγωνική: Ρωσία–Τουρκία–Περσία, με τη Δύση να παίζει ρόλο πυροδότη.

Ο Άγιος Παΐσιος είπε: «Η Τουρκία θα διαλυθεί. Θα γίνει κομμάτια. Κι αυτό θα είναι θέλημα Θεού». Είπε επίσης ότι η αφορμή θα δοθεί από το Αιγαίο. Και ότι η Ρωσία θα μπει στην Τουρκία όχι από επιθυμία, αλλά από ανάγκη «να υπερασπιστεί τα συμφέροντα της και το μέλλον της» μιας και η βδελυρή Τουρκία θα πάει εν τέλει με τη Δύση και θα τη προδώσει.

Σήμερα, αυτό το γεωπολιτικό σενάριο μοιάζει τρομακτικά ρεαλιστικό.

Ο Τράμπ απειλεί ευθέως μέσω των Κούρδων, όχι μόνο να ανατρέψει με μοχλό αυτούς το ιρανικό καθεστώς, αλλά και την ακεραιότητα της Τουρκίας. Η Τουρκία απειλεί την Ελλάδα. Η Ρωσία απειλεί το ΝΑΤΟ. Και η Δύση απειλεί όλους.

Είναι σαν να ξυπνούν οι παλαιές προφητείες μέσα στην ίδια την Ιστορία.

Για να γίνει όλο αυτό κατανοητό, θα πρέπει να δούμε τις εξελίξεις μέσω κάποιων στρατιωτικών σεναρίων, αλλά και το παγκόσμιο σκηνικό με τους παίκτες και την υπάρχουσα κατάσταση τους.

Τα τρία σενάρια που δείχνουν...Παγκόσμιο Πόλεμο

Υπάρχουν τρία βασικά σενάρια. Και τα τρία οδηγούν σε ανατροπή του παγκόσμιου σκηνικού.

Το πρώτο είναι ο περιορισμένος πόλεμος ΗΠΑ–Ιράν. Αυτό θα σημαίνει άνοδο της τιμής του πετρελαίου πάνω από 100-120 δολάρια, κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ, παγκόσμια ύφεση, κατάρρευση χρηματιστηρίων, ενεργειακή ασφυξία της Ευρώπης και εκτίναξη της ρωσικής επιρροής. Η Περσία οπωσδήποτε θα συνεχίσει να χτυπά βάσεις στον Περσικό, οι ΗΠΑ θα απαντήσουν, αλλά το χάος θα επεκταθεί σε Ιράκ, Συρία, Λίβανο, Υεμένη.

Το δεύτερο είναι ο ...πόλεμος δι’ αντιπροσώπων. Χεζμπολάχ, Χούθι, σιιτικές πολιτοφυλακές κλπ. Αυτό είναι ακόμη πιο επικίνδυνο, γιατί θα παρατείνει τη σύγκρουση και θα στραγγαλίσει την παγκόσμια οικονομία για μήνες ή και χρόνια. Η Ρωσία και η Κίνα θα υποστηρίξουν παρασκηνιακά την Τεχεράνη. Η Δύση θα προσπαθήσει να κρατηθεί όρθια μέσα σε πνευματική και οικονομική κατάρρευση. Κι αν τα καταφέρει.

Το τρίτο είναι το «αδιανόητο»: Χερσαία εισβολή στο Ιράν. Αν οι ΗΠΑ το επιχειρήσουν, τότε θα δημιουργήσουν το νέο Βιετνάμ τους.

Το Ιράν δεν είναι Ιράκ. Δεν είναι Αφγανιστάν. Είναι γη οπλισμένη, ενωμένη, απέραντη, με στρατηγικό βάθος και αμυντικές δυνατότητες που δεν υπάρχουν σε καμία άλλη χώρα της Μέσης Ανατολής. Η εισβολή τέτοιας κλίμακας θα κατέρρεε μέσα σε εβδομάδες. Και αυτό θα σήμαινε το τέλος της αμερικανικής ηγεμονίας.

Και μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει ο μεγάλος κίνδυνος: η Κίνα...

Οι Μεγάλοι Παίκτες, η αξία τους και τα ...στρατόπεδα τους

Κίνα: Ο Δράκος που περιμένει τη δική του στιγμή

Αν η Ουάσιγκτον προσπαθήσει να ανατρέψει το καθεστώς των μουλάδων, η Κίνα δεν θα το δεχτεί. Η Κίνα έχει επενδύσει γεωπολιτικά, οικονομικά και ενεργειακά στην Περσία. Το Ιράν είναι κόμβος του "Belt and Road". Είναι ενεργειακή δεξαμενή. Είναι ο διάδρομος προς τη Μεσόγειο.

Αν η Αμερική επιχειρήσει καθεστωτική αλλαγή, η Κίνα πιθανότατα θα απαντήσει με τον τρόπο που φοβούνται περισσότερο οι ΗΠΑ: Ενσωμάτωση της Ταϊβάν. Κίνηση-αστραπή. Κίνηση τετελεσμένου. Κίνηση που θα γονατίσει την αμερικανική ισχύ σε Ασία και Ειρηνικό.

Και τότε, θα βρεθούμε μπροστά σε έναν διπλό πόλεμο που η Αμερική δεν μπορεί να κερδίσει. Και δεν θα μπορεί, διότι το νεοταξικό ΝΑΤΟ θα την εγκαταλείψει, ελέω Τράμπ. Ήδη, σε αυτό το πραγματικό σενάριο όπου βρισκόμαστε, το ΝΑΤΟ περι άλλων τυρβάζει.

Ρωσία: Ο αρχιτέκτονας της νέας Ευρασίας. Γιατί δεν βοηθά το Ιράν όπως οι άλλοι βοηθούσαν την Ουκρανία;

Η Ρωσία βγαίνει από την ουκρανική σύγκρουση πιο ισχυρή, πιο σκληρή, πιο απρόβλεπτη. Η Δύση ήλπιζε ότι οι κυρώσεις και ο παρατεταμένος πόλεμος (μεγάλες "βοήθειες" στον Ζελένσκι, πακτωλός χρημάτων κλπ) θα τη γονάτιζαν. Αντίθετα, η Ρωσία θωράκισε την οικονομία της, ενίσχυσε τη στρατιωτική της παραγωγή, κέρδισε πολιτικό βάθος, και κυρίως, απέδειξε ότι μπορεί να αντέξει έναν πόλεμο φθοράς που η Δύση δεν μπορεί.

Τώρα, βλέπει τον αμερικανικό μηχανισμό να ανοίγει δεύτερο μέτωπο. Και χαμογελά. Όχι επειδή αγαπά την Περσία, αλλά επειδή κάθε αμερικανική αδυναμία είναι ρωσικό πλεονέκτημα.

Η Ρωσία έχει ιστορικά βαθιές σχέσεις με το Ιράν. Δεν θα επιτρέψει την πτώση του. Γιατί ξέρει ότι αν αφήσει εντελώς το Ιράν καταρρεύσει, η Δύση θα πατήσει ξανά πόδι στην καρδιά της Ευρασίας.

Και η Ευρασία είναι το μέλλον.

Γιατί τώρα δεν βοηθά ουσιαστικά το Ιράν δίνοντας του π.χ. Oreshnik ή κάτι παραπλήσιο;

Η Ρωσία και το Ιράν διατηρούν μεν μια στενή στρατηγική συνεργασία, η οποία όμως δεν φτάνει στο επίπεδο μιας πλήρους στρατιωτικής συμμαχίας όπως το ΝΑΤΟ.

Η πρόσφατη Συνθήκη Ολοκληρωμένης Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης που υπεγράφη τον Ιανουάριο του 2025, δεν περιλαμβάνει ρήτρα αμοιβαίας άμυνας, δηλαδή δεν υποχρεώνει καμία από τις δύο χώρες να επέμβει στρατιωτικά υπέρ της άλλης σε περίπτωση επίθεσης.

Η Ρωσία δείχνει σαφή απροθυμία να βοηθήσει ανοιχτά το Ιράν, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για άμεση στρατιωτική εμπλοκή απέναντι σε ΗΠΑ ή Ισραήλ.

Ο βασικότερος λόγος είναι η εξάντληση των πόρων της από τον συνεχιζόμενο πόλεμο στην Ουκρανία αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Η Ουκρανία είναι το μεγάλο θέμα γι' αυτήν και όχι προς το παρόν το Ιράν.

Εξ άλλου, δεν διαθέτει σήμερα ούτε τα στρατιωτικά μέσα, ούτε την οικονομική αντοχή για να ανοίξει δεύτερο μεγάλο μέτωπο, πόσο μάλλον να ρισκάρει άμεση σύγκρουση με τη Δύση ή παγκόσμια κλιμάκωση.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, είναι η άρνηση της Ρωσίας να ενεργοποιήσει τα συστήματα S-400 και τα μέσα ηλεκτρονικού πολέμου που διαθέτει στη Συρία, ακόμα και όταν το Ιράν το ζήτησε επανειλημμένα και μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις, απενεργοποίησε ακόμα και ραντάρ για να αποφύγει οποιαδήποτε εμπλοκή.

Παράλληλα, η Ρωσία προσπαθεί να διατηρήσει μια λεπτή ισορροπία συμφερόντων στη Μέση Ανατολή. Διατηρεί καλές σχέσεις με το Ισραήλ, με χώρες του Κόλπου όπως η Σαουδική Αραβία και με τον OPEC, ενώ δεν επιθυμεί ουσιαστικά ένα πυρηνικά οπλισμένο Ιράν που θα άλλαζε τις ισορροπίες και θα μείωνε τη δική της επιρροή στην περιοχή.

Μια ανοιχτή στρατιωτική στήριξη προς την Τεχεράνη θα έθετε σε κίνδυνο αυτές τις σχέσεις και θα μπορούσε να προκαλέσει μακροπρόθεσμες ζημιές, παρ' όλο που βραχυπρόθεσμα μια αύξηση στις τιμές του πετρελαίου θα την ωφελούσε.

Ο Πούτιν καταδικάζει τις επιθέσεις κατά του Ιράν ως «πράξεις επιθετικότητας», αλλά οι δηλώσεις του μένουν σε ρητορικό επίπεδο. Δεν θέλει να προκαλέσει άμεσα τις ΗΠΑ – ειδικά υπό την κυβέρνηση Τραμπ, με τον οποίο οι σχέσεις τους είναι αγαστές (ακόμα) – ούτε να δώσει αφορμή για κλιμάκωση.

Η Ρωσία βλέπει το Ιράν ως «σύμμαχο ευκαιρίας» (alliance of convenience), όχι ως αδελφό ή αδιαμφισβήτητο εταίρο. Ιστορικά άλλωστε, έχει δείξει ότι «εγκαταλείπει» συμμάχους όταν δεν συμφέρει (όπως συνέβη με τη Συρία σε κρίσιμες στιγμές ή με τη Βενεζουέλα), και το Ιράν φαίνεται να ακολουθεί παρόμοιο μοτίβο ως «fair-weather ally»(ευκαιριακά δηλαδή, όπως είναι οι σχέσεις με τη Τουρκία π.χ.)

Παρ' όλα αυτά, η Ρωσία βοηθά το Ιράν από την «πίσω πόρτα», με τρόπο περιορισμένο, υπολογισμένο και αμοιβαία ωφέλιμο. Το Ιράν έχει προμηθεύσει στη Ρωσία χιλιάδες drones Shahed και βαλλιστικούς πυραύλους για τον πόλεμο στην Ουκρανία, ενώ η Μόσχα ανταπέδωσε με τεχνογνωσία, εκπαίδευση και πωλήσεις όπλων.

Τα τελευταία δύο χρόνια (2025-2026) έχουν συμφωνηθεί παραδόσεις μαχητικών Su-35, ελικοπτέρων Mi-28, αντιαεροπορικών συστημάτων, τεθωρακισμένων οχημάτων και πρόσφατα (Φεβρουάριος 2026) φορητών αντιαεροπορικών Verba. Υπάρχουν επίσης αναφορές για μεταφορά πυραύλων, βοήθεια στην παράκαμψη κυρώσεων και κοινή παραγωγή όπλων.

Η Ρωσία έχει πλέον αρχίσει να παράγει η ίδια drones, βασισμένα σε ιρανικά σχέδια, μειώνοντας την εξάρτησή της από την Τεχεράνη, αλλά η συνεργασία συνεχίζεται σε πυρηνικά (νέοι σταθμοί πέρα από το Bushehr), άμυνα και τεχνολογία. Διπλωματικά, η Μόσχα προτείνει διαμεσολάβηση, καταδικάζει τις επιθέσεις, μπλοκάρει νέες κυρώσεις σε IAEA και ΟΗΕ και συντονίζεται με την Κίνα για συμβολική στήριξη – χωρίς όμως ποτέ να περνά σε άμεση στρατιωτική εμπλοκή.

Η βοήθεια αυτή τείνει να μειώνεται με τον καιρό. Η Ρωσία χρειάζεται όλο και λιγότερο το Ιράν, ενώ η Τεχεράνη νιώθει συχνά προδομένη, ειδικά μετά τις μεγάλες επιθέσεις του 2025 και του 2026.

Προσωπικά πιστεύω ότι η Ρωσία συνεχίζει να βοηθά το Ιράν «από την πίσω πόρτα» ακριβώς όσο συμφέρει, δηλαδή για να αποδυναμώσει τη Δύση, να κρατά ανοιχτό ένα μέτωπο που αποσπά προσοχή από την Ουκρανία και να επωφελείται από υψηλότερες τιμές πετρελαίου. Δεν πρόκειται όμως ποτέ να ρισκάρει ανοιχτή στήριξη, γιατί αντιμετωπίζει το Ιράν ως χρήσιμο εργαλείο και όχι ως πραγματικό εταίρο.

Αυτό αποκαλύπτει τα πραγματικά όρια του λεγόμενου «άξονα» Ρωσίας-Ιράν-Κίνας-Βόρειας Κορέας! Είναι μια σχέση συναλλαγματική, όχι ιδεολογική ή συναισθηματική. Αν το Ιράν πιεστεί πολύ περισσότερο, είναι πιθανό να μειώσει τη δική του βοήθεια προς τη Ρωσία (π.χ. drones και πυραύλους), κάτι που θα ωφελούσε έμμεσα την Ουκρανία.

Συνελόντι ειπείν, η Ρωσία παίζει ένα πολύ προσεκτικό και «ασφαλές» παιχνίδι, προτιμώντας τη σταθερότητα και την επιβίωση από ηρωικές –και επικίνδυνες– κινήσεις.

Ευρωπαϊκή Ένωση: Το...φέρετρο μιας μεταλλαγμένης ηπείρου

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, το νέο ...καρλομάγνειο "κράτος", το οποίο ούτε κράτος είναι, αλλά ούτε και "ενωμένο", αργοπεθαίνει και εκφυλίζεται μέρα με την ημέρα. Ουσιαστικά, λειτουργεί ώς όργανο της Σέκτας των Νεοταξιτών "Πεφωτισμένων", που στην πρεμούρα τους να γονατίσουν μια υπερδύναμη (Ρωσία) γιατί δεν μπόρεσαν να την πάρουν με το μέρος τους, κατέστρεψαν μια ολόκληρη ήπειρο και κατ' επέκταση αυτοχειρίασαν.

Η σημερινή Δυτικοευρωπαϊκή Ένωση που "ενώθηκε" πάνω στα πρότυπα του κράτους του Καρλομάγνου (Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία) που στην ουσία ούτε αυτοκρατορία ήταν, αλλά ούτε και καν ενωμένο, σήμερα είναι μια οντότητα σε σήψη και παρακμή.

Τα στίφη των λαθραίων "μεταναστών" (Ρυπαρά έθνη, όπως τους έλεγαν οι σύγχρονοι Αγιοι Γέροντες και πράγματι είχαν δίκιο αφού απ' όπου περνούν, η βρώμα και η δυσωδία που αφήνουν πίσω τους είναι παροιμοιώδης) την έχουν καταντήσει μια τεράστια χωματερή ψυχών και σκουπιδιών και λαούς εξαθλιωμένους από την έλλειψη ενεργειακών πόρων αλλά και χρημάτων.

Μια Ευρώπη μ' άλλα λόγια, αποσυρμένη από την Ιστορία, κλεισμένη στο δικό της ψευδο-ηθικό αφήγημα περί «δικαιωμάτων», «κανόνων» και «πράσινης μετάβασης». Η ΕΕ δεν είναι δύναμη. Είναι σκιά δύναμης.

Είναι ένας τεράστιος γραφειοκρατικός μηχανισμός που θέλει έναν εχθρό για να δικαιολογήσει την ύπαρξή του. Και ο εχθρός αυτός δεν είναι ούτε η Περσία, ούτε η Τουρκία, ούτε καν η αποσταθεροποίηση της Μεσογείου.

Είναι η Ρωσία. Ο πρώην ευεργέτης της και στυλοβάτης της.

Γι’ αυτό και αυτό το ασθμαίνων γραφειοκρατικό μόρφωμα, αδιαφορεί παντελώς για όσα συμβαίνουν γύρω από την Κύπρο και την Κρήτη. Δεν την ενδιαφέρει ούτε το φυσικό αέριο της Ανατολικής Μεσογείου, ούτε η ασφάλεια της Ελλάδας.

Την ενδιαφέρει μόνο να φανεί «συνεπής» στο αφήγημα που της υπαγορεύεται από το ΝΑΤΟ για να έχει λόγους ακόμη να υπάρχει.

Η Τουρκία, η Ελλάδα και η απειλή που πλησιάζει

Η Τουρκία, μέσα σε όλο αυτό το γεωπολιτικό χάος, βλέπει τη χρυσή της ευκαιρία. Ο Ερντογάν γνωρίζει ότι οι ΗΠΑ είναι απασχολημένες. Η Ρωσία δεν θέλει ακόμη μια περιοχή αποσταθεροποίησης που θα τη φέρει σε σύγκρουση με την Ελλάδα. Η Κίνα κοιτά αλλού και η Ευρώπη... ποιά Ευρώπη;

Επομένως, η Άγκυρα έχει σχεδόν ελεύθερο πεδίο για να κάνει την κίνηση που επί δεκαετίες ονειρεύεται. Να δημιουργήσει τετελεσμένα στο Αιγαίο.

Γιατί η Τουρκία δεν θέλει μόνο «θαλάσσιες ζώνες». Θέλει νησιά. Θέλει τον έλεγχο του Αιγαίου ως ενιαίου στρατηγικού συστήματος.

Ο Μητσοτάκης, παραδίδοντας στη Chevron πρόσβαση στα ενεργειακά κοιτάσματα χωρίς να διασφαλίσει τα εθνικά συμφέροντα, άνοιξε την πόρτα στις τουρκικές διεκδικήσεις. Γιατί όταν οι ΗΠΑ θέλουν απρόσκοπτη πρόσβαση στο ενεργειακό παιχνίδι, δεν θα συγκρουστούν με την Τουρκία για χάρη της Ελλάδας.

Ο Ερντογάν το ξέρει. Και προετοιμάζεται. Η οικονομική κρίση της Τουρκίας δεν αποτελεί εμπόδιο. Ένας πόλεμος, ακόμη και περιορισμένος, θα του επιτρέψει να συσπειρώσει το εσωτερικό του μέτωπο και να εμφανιστεί ως ηγέτης που διεκδικεί τα «δικαιώματα της Τουρκίας» στην Ανατολική Μεσόγειο. Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν θα υπάρξει πρόκληση. Αλλά πότε.

Τι μέλλει...γενέσθαι;

Κοιτάξτε. Εγώ είμαι ένας απλός Ιστορικός με λίγες γνώσεις γεωπολιτικής. Άλλοτε έκανα λάθος εκτιμήσεις, άλλοτε μου βγήκαν τα πάντα. Αυτό όμως δε σημαίνει απολύτως τίποτε. Και η σημερινή κατάσταση, είναι τόσο περίπλοκα μπλεγμένη, που μόνο ο Θεός, δηλαδή ο Κύριος Ιησούς Χριστός μπορεί να την ξεμπλέξει.

Το μόνο σίγουρο και απολύτως σταθερό, είναι ότι το σχέδιο των "Πεφωτισμένων" τσογλανιών περί Παγκοσμιοποιήσεως, βρίσκεται ήδη στο φέρετρο της Ιστορίας.

Ο νούς λοιπόν του σύγχρονου, ανεξάρτητου παρατηρητή, βλέπει μια κατάσταση που φαίνεται επιφανειακά εύκολη αλλά σύντομα διαπιστώνει πως είναι κάτι περισσότερο από εναν κύβο του Ρούμπικ κι ως εκ τούτου, καταθέτει τα όπλα διότι πολύ απλά, δεν μπορεί να αντικαταστήσει την ..."λογική του Θεού" και τα Σχέδια Του.

Τι βλέπω λοιπόν παραπέρα, χωρίς να μπορώ να διεισδύσω στη Θεία Αποκάλυψη και με το μυαλό μου που λειτουργεί...όπως λειτουργεί;

Βλέπω τον κόσμο να κινείται προς μια πολυπολική δομή που δεν έχει ακόμη αποκρυσταλλωθεί. Βλέπω τις ΗΠΑ να δίνουν την τελευταία τους μάχη για τη διατήρηση της ηγεμονίας τους. Βλέπω την Κίνα να ετοιμάζεται να γίνει ο πραγματικός ρυθμιστής της Μεσοποταμίας και του Ινδικού Ωκεανού.

Βλέπω απ' την άλλη τη Ρωσία να προσπαθεί να χτίσει έναν νέο άξονα ευρασιατικής σταθερότητας, στον οποίο το Ιράν αποτελεί αναντικατάστατο κρίκο.

Βλέπω επίσης την Ευρώπη να χάνει όχι απλώς επιρροή, αλλά και γεωπολιτική ταυτότητα.

Και τέλος, βλέπω την Τουρκία να προσπαθεί να εκμεταλλευτεί το κενό για να κερδίσει χώρο και παράλληλα την Ελλάδα χωρίς τον Μητσοτάκη (θα πέσει, είναι πλέον βέβαιο) να πλησιάζει σε μια στιγμή που η Ιστορία της δεν θα της επιτρέψει να μην απαντήσει.

Και τώρα, καθώς ο κόσμος σείεται από ρωγμές που δεν κλείνουν, ένα πράγμα γίνεται φανερό, ότι η Ιστορία δεν ζητάει πια τη γνώμη μας. Ζητάει την παρουσία μας.

Ζητάει αντοχή, κρίση, πνεύμα που δεν υποτάσσεται στη μηχανή της Νέας Τάξης, ούτε στο παραλήρημα των αυτοκρατοριών που πεθαίνουν και ψάχνουν θύματα για να κρύψουν την αποσύνθεσή τους. Η σύγκρουση που έρχεται δεν είναι απλώς στρατιωτική. Είναι πνευματική. Το 'χουμε πει χιλιάδες φορές, το λέμε άλλη μία.

Είναι σύγκρουση κόσμων, νοοτροπιών, παθών, σκοτεινών κέντρων που επί δεκαετίες έκρυβαν τα νήματα και τώρα τραβούν τα τελευταία τους σχοινιά πάνω από έναν πλανήτη που ξυπνά.

Αν ο Τραμπ σύρθηκε σε έναν πόλεμο που δεν ήθελε, σύρθηκε γιατί κάποιοι τον θέλουν γονατισμένο και νικημένο.

Αν η Περσία σηκώνει κεφάλι, το σηκώνει γιατί οι λαοί δεν αντέχουν άλλο τη δυτική αλαζονεία.

Αν η Ρωσία πατάει σταθερά, το κάνει γιατί όσοι επιχείρησαν να τη θάψουν, ξέχασαν ότι οι αυτοκρατορίες δεν πεθαίνουν με hashtags.

Αν η Κίνα περιμένει, το κάνει γιατί ξέρει πως η ώρα της πλησιάζει. Κι αν η Ευρώπη σιωπά, το κάνει γιατί δεν έχει πια φωνή, παρά μόνο ηχώ των εντολών που της δίνουν οι ..."αόρατοι/ορατοί" μαριονετίστες της.

Μέσα σε αυτό το σκοτάδι, η Ελλάδα δεν επιτρέπεται να κοιμηθεί. Δεν επιτρέπεται να παραδοθεί στους πρόθυμους διαχειριστές της παρακμής. Δεν επιτρέπεται να περιμένει σωτήρες. Η εποχή απαιτεί να θυμηθούμε ποιοι είμαστε.

Να σταθούμε όρθιοι μέσα στην καταιγίδα, όχι γιατί μας το χρωστά η Ιστορία, αλλά γιατί το χρωστάμε εμείς στον εαυτό μας.

Η Ρωμιοσύνη δεν είναι φολκλόρ, ούτε λήμμα σε σχολικό βιβλίο. Είναι δύναμη που κοιμάται κάτω από τις στάχτες και περιμένει τη στιγμή να ξαναγίνει φως.

Και τώρα η στιγμή αυτή πλησιάζει. Μέσα στον παγκόσμιο χαλασμό, μέσα στις προφητείες που ξυπνούν, μέσα στις αυτοκρατορίες που τρίζουν, η απόγονος της Ρωμανίας, η Ελλάδα καλείται να διαλέξει πλευρά. Όχι ανάμεσα στην Αμερική και την Περσία, ούτε ανάμεσα στη Ρωσία και την Ευρώπη. Αλλά ανάμεσα στην υποταγή και στην ύπαρξη. Ανάμεσα στο τίποτα και στο Εμείς. Ανάμεσα στη σήψη και τη σωτηρία. Ανάμεσα στον Θεό και τους Καμπαλιστές.

Ο κόσμος αλλάζει και αλλάζει βίαια. Το μόνο ερώτημα λοιπόν είναι: Θα μπούμε στη νέα εποχή ως λαός με ραχοκοκαλιά ή ως σκιά που χάθηκε πριν ξημερώσει; Αυτός είναι ο πυρήνας. Αυτό είναι το διακύβευμα.

Η παγκόσμια φωτιά δεν έχει ανάψει ακόμη ουσιαστικά, αλλά η μυρωδιά του καμένου απλώνεται ήδη στον αέρα.

Ο πόλεμος ΗΠΑ–Ιράν δεν είναι το τέλος. Είναι η αρχή μιας νέας περιόδου όπου κάθε κράτος θα δείξει ποιο πραγματικά είναι.

Όπου οι αυτοκρατορίες θα αποκαλυφθούν γυμνές.

Όπου η Ρωμιοσύνη θα χρειαστεί, για άλλη μια φορά, να κοιτάξει τον κόσμο στα μάτια και να αποφασίσει αν θέλει να είναι έθνος ή δορυφόρος. Και είμαι βέβαιος (επειδή είναι και το θέλημα του Θεού) ότι θα επιλέξει το πρώτο.

ΠΗΓΗ ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

The post Ο Πόλεμος που δεν ήθελε ο Τράμπ, το Ιράν που δεν υποχωρεί και η Αυτοκρατορία που τρίζει! appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Λέτε αὐτοί πού τὴν προώθησαν καὶ ἐμμένουν νά τὴν προωθοῦν στὴν Ἑλλάδα νά ἐμπλέκονται;

Ὁ κόσμος σοκαριστικὰ φρικαρισμένος παραμιλάει τρομαγμένος ἀπὸ αὐτὰ ποὺ βλέπει, ἀκούει καὶ αἰσθάνεται ἀπὸ τὸ ξεχείλισμα τοῦ βόθρου τῆς Νέας Βαβυλώνας. Ποτὲ μέχρι σήμερα δὲν βγῆκαν μπροστὰ στὰ μάτια μας καὶ στὶς ὀθόνες μας ἑκατομμύρια εἰκόνες, ἔγγραφα, ἀρχεῖα καὶ βίντεο ποὺ μᾶς δείχνουν στοιχεῖα ἀπὸ τὴ σατανολατρεία, τοὺς παιδοβιασμούς, τὸν κανιβαλισμό, τὶς μαῦρες τελετὲς ἀνθρωποθυσιῶν, τοὺς ἐμετικοὺς σοδομισμοὺς καὶ τὰ ξεραστικὰ συμβάντα ποὺ περιγράφονται στὰ ἀρχεῖα τοῦ Τζέφρι Ἐπστάιν.

Τώρα πιὰ ἔχουμε ἐπίσημες, ἀμέτρητες καὶ ἀτράνταχτες ἀποδείξεις, καὶ ὄχι κάποια δῆθεν θεωρία συνωμοσίας ἢ κάποια ἀπάτη, ὅτι ὁ ἐωσφορισμὸς καὶ οἱ σατανιστὲς εἶναι μέρος τῆς δυτικῆς ἐλίτ. Ἔγινε πλέον ἐπισήμως φανερὸ καὶ γνωστὸ μέχρι καὶ τὸν τελευταῖο πολίτη τοῦ πλανήτη ὅτι οἱ δυτικὲς ἐλὶτ εἶναι ἀποκρυφιστικὰ σατανικές, προσκυνητικὰ σατανόφιλες, βιωματικὰ σατανοκίνητες, φρικτὰ ἀνθρωποθυσιαστικές, συμπεριφορικὰ δαιμονολατρικές, βιωματικὰ ἐωσφορόφιλες καὶ λάτρεις τοῦ ἐκπεσόντος ἀρχαγγέλου.

Αὐτὰ τὰ σατανικά, τὰ μυστικιστικά, τὰ βααλιστικὰ καὶ τὰ ἀνθρωποκτόνα στοιχεῖα ποὺ ἦρθαν στὸ φῶς μὲ τὰ ἀρχεῖα Ἐπστάιν εἶναι μόνον ἡ κορυφὴ τοῦ σατανολατρικοῦ παγόβουνου τῆς Νέας Βαβυλώνας, τὰ ὁποῖα ἔχουν παγκόσμιες καὶ τιτάνιες προεκτάσεις. Τὰ ἀρχεῖα Ἐπστάιν ἔγιναν ἕνα ἀκόμη ἐπιπρόσθετο «βελτιωτικὸ ὀκτανίων» στὴ μηχανὴ ποὺ ὀνομάζεται Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος. Τὰ ἀρχεῖα Ἐπστάιν ἔγιναν ἕνα ἀκόμη γεωκοινωνικὸ «ὑπόστρωμα» καὶ ἕνα ἀκόμη βελτιωτικὸ γεωπολεμικὸ «ἀντιδραστήριο» στὴν πορεία πρὸς τὴν ὁλοκλήρωση τοῦ ἐπερχόμενου ἐπίγειου ἀρμαγεδδώνα.

O Τζέφρι Ἔντουαρντ Ἐπστάιν γεννήθηκε στὶς 20 Ἰανουαρίου 1953 στὸ Μπρούκλιν τῆς Νέας Ὑόρκης σὲ μεσοαστικὴ ἑβραϊκὴ οἰκογένεια καὶ ὁ ἴδιος ἐκλείπει ἀπὸ τὶς 10 Αὐγούστου 2019. Πρόκειται γιὰ ἕναν Ἀμερικανὸ χρηματοοικονομικὸ σύμβουλο καὶ γιὰ ἕναν καταδικασμένο καὶ φυλακισμένο δράστη σεξουαλικῶν καὶ ἄλλων φρικτότατων, εἰδεχθῶν καὶ ἀπερίγραπτων ἐγκλημάτων. Ἀφορᾶ μία ἀπὸ τὶς μοναδικὲς περιπτώσεις ἑνὸς διαστρεμμένου ἀτόμου, ὁ ὁποῖος ἔκανε τὸν σατανισμὸ καὶ τὴν σατανολατρεία δική του καθημερινότητα καὶ ἔμμισθη καὶ κερδοσκοπικὴ ἐνασχόληση.

Τὸ 1976 ὁ Ἐπστάιν ἐντάχθηκε στὴν Bear Stearns ὡς βοηθὸς ἑνὸς χρηματιστῆ στὸ Ἀμερικανικὸ Χρηματιστήριο καὶ ἀνέβηκε ραγδαία στὴ διοικητικὴ κλίμακα τῆς ἑταιρείας. Τὸ 1980 ἦταν περιορισμένος ἑταῖρος στὴν Bear Stearns. Τὴν ἴδια χρονιά, ὁ Ἐπστάιν  ἵδρυσε τὴ δική του ἑταιρεία, τὴν Intercontinental Assets Group, Inc., μὲ ἕδρα τὴν Νέα Ὑόρκη. Τὸ 1987, ὁ Στίβεν Χόφενμπεργκ προσέλαβε τὸν Ἐπστάιν ὡς σύμβουλο γιὰ τὴν Towers Financial Corporation στὸ Μανχάταν.

Τὸ 1993 ἡ Towers Financial Corporation κατέρρευσε ὡς ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα σχέδια Πόντσι (ἀπάτη μὲ τὶς γνωστὲς «πυραμίδες») στὴν ἱστορία τῶν ΗΠΑ. Οἱ ἐπενδυτὲς ἔχασαν πάνω ἀπὸ 450 ἑκατ. δολάρια. Σύμφωνα μὲ τὸν Hoffenberg, ὁ Ἐπστάιν ἦταν βαθιὰ χωμένος καὶ ἐμπλεκόμενος στὸ ἐν λόγω σχέδιο τῆς γίγα ἀπάτης. Ὁ Ἐπστάιν ἔφυγε ἀπὸ τὴν ἐν λόγω ἑταιρεία λίγο πρὶν τὴν κατάρρευσή της καὶ δὲν διώχθηκε ποτὲ γιὰ τὴ συμμετοχή του.

Τὸ 2004 ὁ Ἐπστάιν ἵδρυσε τὸ πρακτορεῖο μοντέλων MC2 μὲ ἐπένδυση ἑνὸς ἑκατομμυρίου δολαρίων στὸ Μανχάταν. Τὸ 2012 ὁ Ἐπστάιν ἴδρυσε την Southern Trust Co. στὶς Παρθένες Νήσους. Ἡ ἑταιρεία εἶχε ἀναλάβει τὴν ἀνάπτυξη μίας ὑπηρεσίας ἐξόρυξης δεδομένων DNA. Τὸ 2015 ὁ Ἐπστάιν σύναψε μία συνεργασία πολλῶν ἑκατομμυρίων δολαρίων μὲ τὸν πρώην Ἰσραηλινὸ πρωθυπουργὸ Ἐχοὺντ Μπάρακ, ἐπενδύοντας στὴν νεοσύστατη ἐταιρεία Reporty Homeland Security (τώρα Carbyne Ltd).

Στοὺς διάσημους καὶ ἐπιδραστικοὺς φίλους τοῦ Ἐπστάιν περιλαμβάνονταν ο πρίγκιπας Ἄντριου τῆς Μεγάλης Βρετανίας καὶ οἱ πρόεδροι τῶν ΗΠΑ Μπίλ Κλίντον και Ντόναλντ Τράμπ. Ὁ τελευταῖος ἰσχυρίζεται ὅτι χώρισε μὲ τὸν Ἐπστάιν πρὶν ἀπὸ χρόνια. Πρὶν ἀπὸ τὶς εκλογὲς τοῦ 2016 στὶς ΗΠΑ, ὁ Ν.Τρὰμπ κατηγορήθηκε ἐνόρκως ὅτι βίασε ἕνα 13χρονο κορίτσι στὴν ἔπαυλη τοῦ Ἐπστάιν στὴ Νέα Ὑόρκη τὸ 1994. Ὡστόσο, ἡ ἀντίστοιχη ἀγωγὴ ἀποσύρθηκε λίγο ἀργότερα ἐπειδὴ τὸ θύμα εἶχε ἀπειληθεῖ ἢ κάτι ἄλλο ἔλαβε χώρα.

Τὸν Νοέμβριο τοῦ 2025 ἡ Βουλὴ τῶν Ἀντιπροσώπων ψήφισε Νόμο περὶ διαφάνειας τῶν Ἀρχείων Ἐπστάιν. Στὶς 30 Ἰανουαρίου 2026 δημοσιεύθηκαν περίπου 3 ἑκατ. σελίδες, μαζὶ μὲ 2.000 βίντεο καὶ 180.000 εικόνες. Ἄν καὶ τὸ Ὑπουργεῖο Δικαιοσύνης ἀναγνώρισε ὅτι συνολικὰ πάνω ἀπὸ 6 εκατ. σελίδες θὰ μποροῦσαν νὰ χαρακτηριστοῦν ὡς ἀρχεῖα ποὺ ἀπαιτεῖται νὰ δημοσιευτοῦν, δήλωσε ὅτι ἠ δημοσίευση τῆς 30ῆς Ἰανουαρίου θὰ ἦταν ἡ τελικὴ καὶ ὅτι αὐτὸ εἶχε ἐκπληρώσει τὶς νομικές του ὑποχρεώσεις. Καὶ ἄρα, οἱ πιὸ καυτὲς ὑπόλοιπες πάνω ἀπὸ 3 ἑκατ. σελίδες θὰ παραμείνουν ἐπιλεκτικὰ στὸ μαῦρο σκοτάδι. Μία φανερὴ ἔννομη γιγαντιαία συγκάλυψη!

Τὰ ἀρχεῖα Ἐπσάτιν ἔχουν γίνει κάθε μορφῆς καὶ ἐπιπέδου νέα «προσανάμματα» γιὰ νὰ πάρει μία ἀκόμη ἐπιπρόσθετη καὶ ὑποστρωματικὴ φωτιὰ ὁ κόσμος. Τὰ ἀρχεῖα κάνουν ἀναφορὲς γιὰ «μαῦρα δεῖπνα» τοῦ Ἐπστάιν καὶ γιὰ κανιβαλιστικὲς τελετὲς μὲ ἀνθρωποθυσίες. Ἡ λέξη «κανίβαλος» ἐμφανίζεται 52 φορὲς στὰ ἀρχεῖα τοῦ Ἐπστάιν, ἐνῶ ἡ λέξη «κανιβαλισμὸς» ἀναφέρεται 6 φορές. Ἡ Ἀμερικανίδα ἠθοποιὸς Ροζᾶν Μπὰρ πρὶν τὴ δημοσιοποίηση τῶν ἀρχείων ἔλεγε: «Τρῶνε μωρὰ παιδιά.. Εἶναι ἀλήθεια.. Εἶναι μυστικὲς ὀργανώσεις καὶ τὰ καλύπτουν ὅλα»!

Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι τὸ κάποτε συνωμοσιολογικὸ βίντεο, ἀπὸ τὸ 2009, ἐπανῆλθε στὰ κοινωνικὰ δίκτυα, τὸ ὁποῖο παρουσιάζει τὸ 21χρονο μοντέλο Gabriela R. Jimenez νὰ φωνάζει πανικοβλημένη «τρῶνε ἀνθρώπους», βγαίνοντας ἀπὸ ξενοδοχεῖο σὲ πάρτι τῶν ἐλὶτ στὸ ὁποῖο συμμετεῖχε καὶ ἡ ἴδια. Ὑπάρχει ἔτι καὶ ἡ μαρτυρία σὸκ τῆς Max Lowen ὅτι γίνονται «σατανικὲς τελετουργίες στὰ τοῦνελ τοῦ Βατικανοῦ μὲ ἀνθρωποθυσίες παιδιῶν καὶ ὁμαδικὰ ὄργια, παιδοβιασμούς, κανιβαλισμὸ καὶ βασανιστήρια.. ὅπου συμμετεῖχε καὶ ἡ Εὐρωπαϊκὴ ἐλίτ».

Ἡ Λευκορωσίδα ὀδοντίατρος καὶ σύντροφος τοῦ Ἐπστάιν γιὰ δέκα χρόνια, Karyna Shulyak, εἶπε ὅτι «αὐτοὶ θυσίαζαν παιδιὰ στὸ Λούσιφερ. Εἶναι μία ὁλόκληρη λατρεία. Ναί, οἱ πολιτικὲς ἐλὶτ εἶναι κανιβαλιστικές, τρῶνε παιδιά, ἐκτελοῦν σατανικὲς τελετουργίες.. Αὐτὰ ποὺ βλέπεις στὰ ἀρχεῖα εἶναι μόνο αὐτὸ ποὺ θέλουν νὰ σοῦ δείξουν. Ἡ ἀλήθεια εἶναι πολὺ πιὸ σκοτεινή». Στὰ ἴδια ἀρχεῖα ὁ καθηγητὴς ἐξελικτικῆς βιολογίας R. Trivers ἐξηγεῖ στὸν Ἐπστάιν γιατί ἔχει περισσότερο νόημα νὰ ἐπεμβαίνουν στὰ ἀγοράκια ἀπὸ 3 ἐτῶν, γιὰ νὰ γίνουν στὴ συνέχεια διεμφυλικὰ ἢ «τράνς».

Στὰ ἀρχεῖα Ἐπστάιν ὑπάρχουν ἔγγραφα τοῦ FBI τὰ ὁποῖα ἀναφέρουν ἐπανειλημμένα ἰσχυρισμοὺς γιὰ «ἀποκρυφισμὸ καὶ ἀνθρωποθυσίες» καὶ γιὰ τοῦνελ κάτω ἀπὸ τὸ «ναό», ὅπου γίνονταν σατανικὲς «ἀποκρυφιστικὲς σεξουαλικὲς τελετουργίες» στὸ περίφημο ἰδιωτικὸ νησὶ τοῦ Ἐπστάιν, Λιτλ Σὲντ Τζέιμς, στὶς Παρθένες Νήσους τῶν ΗΠΑ. Ἡ Τουρκία πούλησε χιλιάδες παιδιὰ στὸν Ἐπστάιν, ἀντὶ 200 ἑκατ. δολαρίων, πολλὰ ἀπὸ αὐτὰ τὰ παιδιὰ πουλήθηκαν μετὰ τὸν καταστροφικὸ σεισμὸ στὴ γείτονα χώρα εἴτε ἦταν ὀρφανὰ εἴτε ἦταν ἀγνοούμενα.

Στοὺς φακέλους Ἐπστάιν ὑπάρχει καταγγελία-σὸκ γιὰ βιασμοὺς ἀνηλίκων ἀπὸ δύο πρώην προέδρους τῶν ΗΠΑ σὲ γιὸτ τοῦ Ἐπστάιν, μὲ τὸν Μπὶλ καὶ τὴν Χίλαρι Κλίντον ἐντέλει νὰ δέχονται νὰ καταθέσουν στὸ Κογκρέσο γιὰ τὴν ἐν λόγω ὑπόθεση. Ἡ Νορβηγικὴ ἀστυνομία  ἐρευνᾶ τὸν πρώην πρωθυπουργὸ Θ.Γιάγκλαντ γιὰ «σοβαρὴ διαφθορὰ» λόγω δεσμῶν μὲ τὸν Ἐπστάιν, ἐνῶ ἔγγραφο τοῦ FBI ἀναφέρει ὅτι ὁ Ἐπστάιν εἶναι πράκτορας τῆς Moσάντ καὶ ἄλλο ἀπόρρητο ἔγγραφο ἐμπλέκει τὸν γαμπρὸ Τράμπ, Τ. Κοῦσνερ, στὰ ἐν λόγω διάσημα ἀρχεῖα.

Σταμάτησε ἔτι ἡ ἔντονη φημολογία γιὰ παραίτηση Κὶρ Στάρμερ λόγω σχέσης τοῦ πρώην ὑπουργοῦ Μάντελσον μὲ τὸν Ἐπστάιν, ἐπειδὴ ὁ ἴδιος εἶχε διορίσει τὸν Μάντελσον. Οἱ φάκελοι Ἐπστάιν ὁδήγησαν ἤδη σὲ παραίτηση τὸν Μόργκαν ΜακΣουίνι ἀπο τὴν θέση τοῦ ἐπικεφαλῆς τοῦ ἐπιτελείου τοῦ Κὶρ Στάρμερ, διότι, ὅπως ὁ ἴδιος ὁ ΜακΣουίνι παραδέχθηκε γραπτῶς, ἄσκησε ἔντονες πιέσεις στὸν Στάρμερ γιὰ τὴν τοποθέτηση τοῦ Μάντελσον στὴν θέση τοῦ πρέσβη στὶς ΗΠΑ.

Στὰ ἀρχεῖα Ἐπστάιν θύμα λέει ὅτι πῆραν τὸ μωρό της γιὰ θυσία μετὰ τὴ γέννησή του. Τὸ ἡμερολόγιο ἔγραφε ὅτι ἡ Γκίσλεϊν Μάξγουελ - κόρη ἑνὸς ἀπὸ τοὺς κορυφαίους ἐκδότες καὶ πράκτορες τῆς Μοσὰντ στὶς ΗΠΑ - ἐπέβλεψε τὴ γέννηση τῆς κόρης της γύρω στὸ 2002, ὅταν ἡ ἴδια ἦταν 16 ἢ 17 ἐτῶν, καὶ ὅτι τὸ μωρό της ἀφαιρέθηκε 10 λεπτὰ μετὰ τὸν τοκετό. Ἡ Ὀλλανδέζα σοῦπερ μοντέλο, Κ.Μάλντερ, ποὺ «ἔδωσε» τὸν Ἐπστάιν στὶς ἀρχές, ἔχασε τὴν καριέρα της, ἔλαβε φαρμακευτικὴ ἀγωγὴ καὶ στὴ συνέχεια νοσηλεύτηκε σὲ ψυχιατρικὴ κλινική, ἐπειδὴ μίλησε ἀνοιχτὰ καὶ κατήγγειλε ὅλα, ὅσα ἡ ἴδια εἶδε καὶ βίωσε.

Ὅταν ὁ σκηνοθέτης Στάνλεϊ Κιούμπρικ προδημοσίευσε στὸ φὶλμ τοῦ «Μάτια Ἑρμητικὰ Κλειστὰ» τὶς τελετουργικὲς θυσίες καὶ τὰ κανιβαλιστικὰ τυπικὰ ποὺ ἔκανε ἡ σατανικὴ ἐλίτ, ἦταν νεκρὸς μέσα σὲ λίγες μέρες. Καί, ἐπίσης, ἐνῶ ἀκαδημαϊκὸς νευρολόγος συμβούλευε τὸν Ἐπστάιν τὸ πῶς ἡ σέκτα του μπορεῖ νὰ νὰ κακοποιεῖ «καλύτερα» καὶ πιὸ «ἐπιστημονικὰ» τὰ μωρά, ἡ Κίρστιεν Μάρσαλ, ἀνιψιὰ τοῦ Τζέφρι Ἐπστάιν, εἶπε δημοσίως σὲ βίντεο ὅτι «μᾶς εἶπαν ὅτι ἀνήκουμε στὴν λατρεία τοῦ Βάαλ (Σατανᾶ)».

Στὰ δεῖπνα τῶν βαμπὶρ τοῦ Ἐπστάιν ἔλαβαν μέρος κορυφαῖοι ἐπιχειρηματίες-μεγιστάνες, ὅπως εἶναι ὁ Ἔλον Μάσκ, ὁ Μπὶλ Γκέιτς, ὁ Πίτερ Θέιλ, ὁ Μὰρκ Ζάκερμπεργκ, κλπ., ἐνῶ τὸ ὄνομα Μπίμπι (Νετανιάχου) ἐμφανίζεται στὰ ἀρχεῖα πάνω ἀπὸ 6.300 φορές. Ὁ Γούντι Ἄλεν, συνδαιτυμόνας τοῦ Ἐπστάιν, παρομοίασε τὶς συναντήσεις στὸ ἀρχοντικό τοῦ Ἐπστάιν μὲ τὸ «Κάστρο τοῦ Δράκουλα». Δὲν ἀπουσιάζουν ἔτι ἀπὸ τὰ ἀρχεῖα τοῦ Ἐπστάιν μέλη τῶν κοσμοκρατόρων Ρότσιλντ, ὅπως εἶναι ἡ Ἀριὰν ντὲ Ρότσιλντ, ἡ ὁποία εἶχε ἐπὶ σειρὰ ἐτῶν ἀλληλογραφία μὲ τὸν Ἐπστάιν.

Στὰ ἀρχεῖα Ἐπστάιν ὑπάρχει ἀλληλογραφία μεταξύ τοῦ Μπὶλ Γκέιτς καὶ τοῦ Ἐπστάιν, τὸ 2017,  ὅπου οἱ δύο τους συζήτησαν γιὰ προσομοίωση πανδημιῶν καὶ γιὰ μετασχηματισμὸ τοῦ Παγκόσμιου συστήματος ὑγείας. Ἐπίσης, οἱ φάκελοι Ἐπστάιν περιλαμβάνουν ἀναφορὰ καὶ στὸν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Σὲ γραπτὴ ἐπικοινωνία, τὸν Ἰούλιο 2018, διαβάζουμε τὸ ἀκόλουθο: «Χρειάζεται νὰ συζητήσουμε γιὰ τὸν Γ’ΠΠ, οἱ ἐπενδυτὲς θέλουν νὰ γνωρίζουν ἂν ἀκόμη σχεδιάζουμε ν΄ ἀρχίσει στὶς 8 Φεβρουαρίου 2026».

Ὁ Δημοκρατικὸς βουλευτὴς ἀπὸ τὴν Καλιφόρνια Ted Lieu ἰσχυρίζεται ὅτι ὁ πρόεδρος Τρὰμπ κατηγορεῖται γιὰ βιασμὸ παιδιῶν στὰ ἀρχεῖα Ἐπστάιν: «Ὁ Ν.Τρὰμπ ἀναφέρεται χιλιάδες φορὲς στὰ ἀρχεῖα τοῦ Ἐπστάιν: Ὑπάρχουν πολὺ ἀνησυχητικοὶ ἰσχυρισμοὶ γιὰ βιασμὸ παιδιῶν ἀπὸ τὸν Ν.Τράμπ, γιὰ ἀπειλή τοῦ Ν.Τρὰμπ νὰ σκοτώσει παιδιά». Ὁ βουλευτὴς Τὲντ Λίου κατηγόρησε τὴν Γενικὴ Εἰσαγγελέα Pam Bondi ὅτι εἶπε πολλὰ ψέματα καὶ μὲ ὅρκο κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ἀκρόασης τῆς Ἐπιτροπῆς Δικαιοσύνης τῆς Ἀμερικανικῆς Βουλῆς.

Ἐνῶ ὁ Ἐπστάιν στὰ δικά του ἀρχεῖα παρομοίαζε τὰ κορίτσια μὲ γαρίδες, λέγοντας ὁ ἴδιος τὸ φρικιαστικὸ «πετᾶς τὸ κεφάλι καὶ κρατᾶς τὸ σῶμα», ὁ βουλευτὴς ἀπὸ τὸ Κεντάκι Thomas H. Massie εἶπε ὅτι «ἔλαβα ἕνα φλασάκι USB ποὺ περιέχει τὸ πλῆρες σύνολο τῶν ἀρχείων γιὰ τὸν Ἐπστάιν, ἐμπλέκονται ὅλοι. Γι’ αὐτὸ καὶ τ΄ ἀποσιωποῦν». Ἂν δημοσιοποιηθοῦν θὰ καταρρεύσει τὸ σύστημα! Ὁ Τόμας Μάσι ἔχει γίνει ἕνας ἀπὸ τοὺς πιὸ σκληροὺς ἐπικριτὲς τῆς κυβέρνησης Τρὰμπ ἀπὸ τὸ ἐσωτερικό τοῦ Ρεπουμπλικανικοῦ Κόμματος.

Καὶ ἐνῶ τρέχουν οἱ πληροφορίες ὅτι ὁ Ἐπστάιν εἶναι ζωντανὸς ἢ ὅτι αὐτὸς θεάθηκε στὸ Ἰσραὴλ ἢ ὅτι τὸ σῶμα τοῦ νεκροῦ ποὺ ἔγινε ἡ νεκροψία δὲν φέρει τὸ περίφημο τατουὰζ ποὺ ἔχει στὸ χέρι του ὁ Ἐπστάιν, κλπ, ὑπάρχει ἔτι καὶ ἡ ἀκόλουθη ἐπίσημη χρονικὴ ἀντίφαση, σύμφωνα μὲ τὴν Daily Mail. Ὁ ἐπίσημος ἰατροδικαστὴς κατέληξε στὸ συμπέρασμα ὅτι ὁ θάνατός του «ἦταν αὐτοκτονία διὰ ἀπαγχονισμοῦ στὶς 10 Αὐγούστου 2019». Τὸ Γραφεῖο τοῦ Ὁμοσπονδιακοῦ Εἰσαγγελέα τῆς Νέας Ὑόρκης ἀναφέρει ὅτι ὁ Ἐπστάιν «βρέθηκε ἀναίσθητος στὸ κελί του καὶ λίγο ἀργότερα διαπιστώθηκε ὁ θάνατός του», μὲ ἡμερομηνία 9 Αὐγούστου!

Ὁ Β.Πούτιν γιὰ τὰ ἀρχεῖα Ἐπστάιν εἶπε: «Τὸ δικαστήριο δημοσίευσε τὰ ὀνόματα τῶν καλεσμένων. Κοίταξα καὶ παραλίγο νὰ χύσω τὸ τσάι μου. Στὴ χώρα μας θὰ τοὺς ἔστελναν νὰ κόβουν δένδρα, ἐκεῖ ὅμως τοὺς ἀποκαλοῦν “κοσμικὴ κοινωνία». Ὁ Ρῶσος ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν Σεργκει Λαβρόφ χαρακτήρισε τὸ σκάνδαλο τοῦ Τζέφρι Ἐπστάιν ὡς ἀπόδειξη τοῦ «καθαροῦ σατανισμοῦ» στὶς δυτικὲς ἐλίτ. Καὶ πρόσθεσε: «Τὸ θέμα αὐτὸ ἀποκάλυψε τὸ πραγματικὸ πρόσωπο τοῦ συλλογικῆς Δύσης καὶ τοῦ βαθέως κράτους ἢ μᾶλλον μίας συμμαχίας ποὺ ἐλέγχει ὁλόκληρη τὴ Δύση καὶ ἐπιδιώκει νὰ κυβερνήσει ὅλον τὸν κόσμο».

Μιλώντας στὸν Ἀμερικανὸ δημοσιογράφο, Tucker Carlson, ὁ Β.Πούτιν σὲ παλαιότερη ὁμιλία του εἶχε πεῖ: «Ἡ Δύση κυβερνᾶται ἀπὸ σατανικοὺς παιδεραστές. Καταστρέφουν τὸν θεσμὸ τῆς οἰκογένειας, τὶς κουλτοῦρες καὶ τὴν ἱστορικὴ ταυτότητα. Ἡ παιδεραστία γίνεται ἀποδεκτὴ ὡς ἡ νόρμα. Γιὰ αἰῶνες, οἱ δυτικὲς ἐλὶτ συνήθισαν νὰ γεμίζουν τὰ στομάχια τους μὲ ἀνθρώπινη σάρκα καὶ τὶς τσέπες τους μὲ χρήματα. Ἀλλὰ πρέπει νὰ συνειδητοποιήσουν ὅτι αὐτὴ ἡ κλίκα τῶν βρυκολάκων πρόκειται νὰ τελειώσει».

Ἐν κατακλείδι καὶ ὄχι, μὰ ὄχι συγκυριακὰ τυχαῖα, τὰ σατανικά, τὰ παιδοβιαστικά, τὰ κανιβαλιστικά, τὰ ἀνθρωποκτόνα καὶ τὰ ἐμετικὰ στοιχεῖα ποὺ ἦρθαν στὸ φῶς μὲ τὰ ἀρχεῖα Ἐπστάιν συνδέονται ὅπως οἱ χάντρες ἑνὸς κομπολογιοῦ καὶ ἔχουν τιτάνιες παγκόσμιες προεκτάσεις. Τὰ ἀρχεῖα Ἐπστάιν ἔχουν γίνει νέα «φρύγανα» φόβου, ἐπιπρόσθετο «δαδὶ» ἀνθρώπινου ξεπεσμοῦ καὶ τρόμου καὶ γεωπολεμικὰ «βελτιωτικά καυσίμων» γιὰ νὰ συνεχίσει νὰ καίει ὑποστρωματικά, ἀκατάπαυστα καὶ αὐξητικὰ ἡ ὑπόγεια φωτιά τοῦ σὲ ἐξέλιξη Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου.

ΠΗΓΗ: Στύλος Ορθοδοξίας

The post Ξεχείλισε ὁ βόθρος τῆς Νέας Βαβυλώνας appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Εδώ υπάρχει κάτι το επιμελώς κρυμμένο κάτω από το Εβραίο-σιωνιστικό χαλί το οποίο συνεχίζει να «στρώνει» ο Ν.Τραμπ, ακολουθώντας τις εντολές των αφεντικών του Ρότσιλντ, οι οποίοι τον εγκατέστησαν ως πρόεδρο των ΗΠΑ. Οι κοσμοκράτορες και απόγονοι του Ιούδα συνεχίζουν με πρόγραμμα να βάζουν νεώτερες συγκρουσιακές και πολεμικές φωτιές ανάμεσα στις χώρες, έτσι ώστε, όταν φτάσει ο πλανήτης στο «σημείο ζέσης μηδέν», οι πολεμικές και οι υπόλοιπες «παγωμένες» συγκρούσεις να συν-λαμπαδιάσουν όλες μαζί και να μετατρέψουν τη γη σε ένα γιγάντιο Κούγκι, «στολισμένο» και με τεράστια «μανιτάρια».

Διαβάστε το ανομολόγητο σχέδιο και το σκοτεινό τέχνασμα των τέκνων της κατάρας μέχρι να φτάσουμε στον επίγειο αρμαγεδδώνα: Βάλτε παντού κάθε λογής και κάθε μορφής και διαστάσεων υπόγειες φωτιές και «φυτέψτε» με το γεωστρατηγικό «μοιρογνωμόνιο» και με τον γεωπολιτικό «διαβήτη» όλο και πιο πολλές και «υπό αναστολή» διεθνικές συγκρούσεις ανά τον κόσμο. Και όταν αποφασισθεί από τους «τυφλοπόντικες» σιωνιστές να γυρισθεί το πολεμικό «κουμπί» πάνω από τους 666 βαθμούς Κελσίου, αυτές οι φωτιές θα είναι ορατές και από το διάστημα.

Ο Ν.Τραμπ και προσωρινός «σιγαστήρας» των 8 «παγωμένων» πολέμων, για τους οποίους καυχιέται ότι είναι αυτός που τους σταμάτησε, είναι όντως ένας πολύτιμος γεωπολεμικός «θησαυρός» για τα αφεντικά του. Σταμάτησε πολέμους οι οποίοι, εν τούτοις, μπορούν να ξεκινήσουν άμεσα και πάλι με μια και μόνον απλή τουφεκιά ή με έναν βομβαρδισμό στα σύνορα. Αυτό είναι το γεωπολεμικό «τρικ» των σκοτεινών δυνάμεων, το να μπορούν δηλαδή να επανεκκινήσουν ανά πάσα στιγμή και πανεύκολα τις «παγωμένες» πολεμικές συγκρούσεις και την παγκόσμια ευγονική.

Με τις φωτιές να σιγοκαίνε υπογείως, δολίως και να διαχέονται παγκοσμίως, είναι όντως «πανάξιος» ο μισθός του σημερινού  προέδρου των ΗΠΑ που με απαράμιλλο ζήλο και με διαδοχικές προσπάθειες συνεχίζει να βάζει νεώτερες φωτιές, σπέρνοντας έτσι ο ίδιος νεώτερα προπολεμικά φυτίλια και νέα συγκρουσιακά προσανάμματα ανά την υφήλιο. Οι σιωνιστικές μυστικές εταιρείες και «πεφωτισμένα» υποζύγια των Ρότσιλντ πλέουν μέσα στην τρελή χαρά, βλέποντας ότι τα καλοστημένα παγκόσμια πολεμικά προσανάμματα πυρπόλησης και ισοπέδωσης των πάντων είναι σχεδόν όλα πλέον στη θέση τους για το μεγάλο μπαμ.

Η Ιερά Αποκάλυψη μας βοηθάει να ανιχνεύσουμε εξωτερικά, με συμβολικό και διασταλτικό τρόπο, όλα όσα σχεδιάζουν και υλοποιούν οι σκοτεινές δυνάμεις στον πλανήτη, όσο έτι και τα αντίστοιχα γεγονότα και τις εξελίξεις που λαμβάνουν χώρα ειδικότερα στις Ηνωμένες Πολιτείες και «Νέα Βαβυλώνα». Λόγω του ατέλειωτου αίματος και του τεράστιου πόνου που έχουν σκορπίσει στον πλανήτη οι ΗΠΑ, υπηρετώντας διαχρονικά τους εωσφοριστές Ρότσιλντ, οι «τέσσερεις καβαλάρηδες» της Καινής Διαθήκης θα φτάσουν στη «Νέα Βαβυλώνα» γεμάτοι με απερίγραπτη οργή και θυμό.

Η «Νέα Βαβυλώνα» θα δοκιμασθεί φοβερά και τρομερά για όλα όσα έχει προξενήσει στον υπόλοιπο κόσμο. Οι «τέσσερεις καβαλάρηδες» της Ιεράς Αποκάλυψης (Λευκός, Κόκκινος, Μαύρος και Χλωρός) θα τιμωρήσουν τη «Νέα Βαβυλώνα» παραδειγματικά: Από το υπερηφαίστειο Γιέλοουστοουν μέχρι το Ρήγμα του Αγίου Ανδρέα στην Καλιφόρνια και από τα αμέτρητα «μανιτάρια» μέχρι και τα γιγάντια τσουνάμια σε ευρύτερες γεωγραφικές περιοχές.

Λόγω του ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και υπερδύναμη-υποζύγιο των σατανιστών Ρότσιλντ έχουν κάνει το μεγαλύτερο κακό στον πλανήτη και έχουν οι ίδιες προκαλέσει απερίγραπτη αιματοχυσία και συμφορές σε ολόκληρη την οικουμένη, οι ΗΠΑ θα τιμωρηθούν εξόχως χαρακτηριστικά και δεικτικά από τον Δημιουργό. Και η Αμερική εν τέλει θα γίνει.. Μερική!

Το έργο-αντιμισθία και παγκόσμιο γεωπολεμικό αντικείμενο που ανέλαβε ο Τραμπ από τα αφεντικά του Ρότσιλντ προχωράει πολύ καλά. Αυτή τη φορά στο «κλισιοσκόπιο» του Ν.Τραμπ βρίσκεται η Κούβα. Για την οποία ο Τραμπ είπε ότι «είναι αποτυχημένο κράτος» και πολλά άλλα ακόμη. Ο Ν.Τραμπ δεν έχει να κάνει κάτι καλύτερο στη «βαρετή» ζωή του μετά τον βομβαρδισμό του Ιράν, την αρπαγή του Ν. Μαδούρο, την πολύμορφη «επίθεση» στη Γροιλανδία, κλπ, και τώρα ήρθε η ώρα και η σειρά να «βοηθήσει» και την Κούβα.

Τα τακτοποίησε όλα ωραία και καλά μέσα στη χώρα του, και φυσικά και όχι μόνον, και τώρα με ένα νέο και φοβερό ζήλο ο Ν.Τραμπ «νοιάζεται» πλέον πάρα, μα πάρα, πολύ και για τη φτωχή, την κουμμουνιστική και την παραπαίουσα νήσο Κούβα. Θέλει ο πονόψυχος Τραμπ να την «βοηθήσει» και αυτή, αρπάζοντας ίσως και τον δικό της πρόεδρο, Μιγκέλ Ντίας-Κανέλ, ώστε με τη σειρά της να «βοηθηθεί» και αυτή η νησιωτική χώρα και να «ανακάμψει» έτσι όπως έγινε προ λίγου καιρού και με τον Νικόλα Μαδούρο στη Βενεζουέλα.

Εδώ σε αυτό το έσχατο και τραγικό σημείο των καιρών έχουμε φτάσει πλέον ως παγκόσμια κοινότητα και ως διεθνική κοινωνία. Με τις «καλόψυχες» και τις σιωνιστικές μπροστινές ΗΠΑ να επεμβαίνουν αδιάλειπτα και παραδειγματικά την νύχτα, με βαριά όπλα και με στρατιωτικές στολές, βομβαρδίζοντας για μια ακόμη φορά μια άλλη χώρα και αρπάζοντας το «μαστουρωμένο παλιοτόμαρο» Νικόλα Μαδούρο. Άκου Μαδούρο; Χάθηκαν βρε αδελφέ τα εύηχα και τα ωραία επώνυμα;  Τι να σου κάνει τότε και ο Τραμπ;

Φαίνεται ότι δεν αρέσει επιπροσθέτως στον μπροστινό των κοσμοκρατόρων Ρότσιλντ, Ν.Τραμπ, το γεγονός ότι ο Μιγκέλ Ντίας-Κανέλ είναι ο πρώτος κομμουνιστής ηγέτης της Κούβας από τον Απρίλιο του 2018 και ο οποίος δεν είχε γεννηθεί πριν από την Κουβανική Επανάσταση. Και φαίνεται, επιπλέον, ότι δεν πάει «κάτω στο λαιμό» του Ν.Τραμπ το άλλο και «φρικτό» γεγονός ότι ο Ντίας-Κανέλ είναι ο πρώτος πρόεδρος από το 1976 που δεν ανήκει στην οικογένεια Κάστρο. Εεε!, αυτό παραείναι «τραβηγμένο», και πως τότε να κάτσει με σταυρωμένα τα χέρια του και πάλι ο Τραμπ;

Για την ιστορία σημειώνω ότι η Δημοκρατία της Κούβας είναι νησιωτικό κράτος της Καραϊβικής (μέρος από τις Μεγάλες Αντίλλες), που αποτελείται από το ομώνυμο νησί και περιλαμβάνει και περισσότερα από χίλια μικρά νησιά που βρίσκονται γύρω από την νήσο της Κούβας. Ανακαλύφθηκε από τον Χριστόφορο Κολόμβο το 1492 και η ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της περιοχής από τους Ισπανούς έγινε το 1898. Η ανεξαρτησία της από τις ΗΠΑ έλαβε χώρα το 1902.

Η Κούβα έχει έκταση 109.884 τ.χλμ. και πληθυσμό περίπου 9.75 εκατ. κατοίκους. Το 1959 επικρατεί η Κουβανική Επανάσταση του Φιντέλ Κάστρο, ο οποίος ανέτρεψε τότε τη φιλοαμερικανική δικτατορία του Φουλχένσιο Μπατίστα. Πριν από τη διάλυση της ΕΣΣΔ, το 1991, η οικονομία της Κούβας εξαρτόνταν από τη Σοβιετική Ένωση. Από το 1962 οι ΗΠΑ διατηρούν γενικό εμπάργκο κατά της Κούβας. Τη δεκαετία του 1960 σχεδόν 8.000 Εβραίοι της Κούβας έφυγαν για το Μαϊάμι των ΗΠΑ και τη δεκαετία του 1990 περίπου 400 Εβραιο-Κουβανοί εγκαταστάθηκαν στο Ισραήλ.

Και που είμαστε ή βρισκόμαστε στις μέρες μας σε σχέση με όσα απειλεί, καταγγέλλει και υλοποιεί  ο Ν.Τραμπ αναφορικά με την Κούβα; Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, ο Τραμπ σφίγγει ακόμη πιο ασφυκτικά τον κλοιό γύρω από την Κούβα, τονίζοντας ο ίδιος ότι η Κούβα «θα αποτύχει πολύ σύντομα». Ανάμεσα στα άλλα και σύμφωνα με εκτιμήσεις, η Κούβα διαθέτει πλέον πετρέλαιο μόνο για 15 με 20 ημέρες.

Στις 29 Ιανουαρίου, ο Ν.Τραμπ υπέγραψε εκτελεστικό διάταγμα με βάση το οποίο χαρακτηρίζει την Κούβα μια «ασυνήθιστη και έκτακτη απειλή» για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ. Ο Ν.Τραμπ δήλωσε επίσης ότι θα επιβάλει δασμούς σε όλες τις αμερικανικές εισαγωγές από οποιαδήποτε χώρα προμηθεύει την Κούβα με πετρέλαιο. Ναι, μάλιστα, η μινιατούρα Κούβα, που με δυσκολία μπορείς να τη βρεις στον παγκόσμιο χάρτη, έγινε πλέον και ξαφνικά, μια «ασυνήθιστη και έκτακτη απειλή» για την ασφάλεια της παγκόσμιας υπερδύναμης ΗΠΑ.

Ο Ν.Τραμπ έφτασε στο σημείο και κατηγόρησε την κομμουνιστική κυβέρνηση της Αβάνας ότι αυτή ξαφνικά «ευθυγραμμίζεται, και παρέχει στήριξη, σε πολυάριθμες εχθρικές χώρες, διεθνικές τρομοκρατικές οργανώσεις και κακόβουλους δρώντες που στρέφονται κατά των ΗΠΑ», συμπεριλαμβανομένων της Ρωσίας, της Κίνας και του Ιράν. Και ότι, προσέτι, η Κούβα αιφνιδίως προσφέρει «αμυντική, πληροφοριακή και ασφάλειας συνδρομή σε αντιπάλους στο Δυτικό Ημισφαίριο». Και ότι, επιπλέον, η Κούβα «παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα» των πολιτών της.

Εεε, τότε, και πολύ άργησες πρόεδρε Τραμπ! Βρισκόσουν φαίνεται σε πολύ βαθύ «ύπνο» μέχρι και τα σήμερα πρόεδρε, λόγω ίσως του Τζεφ Επστάιν, ενώ υπογείως και ξαφνικά η κομμουνιστική Κούβα «έσκαβε το λάκκο» των ΗΠΑ, ετοιμάζοντας μια αιφνίδια και πολυδιάστατη επίθεση κατά των ΗΠΑ, κάτω από το μαλακό της γεωγραφικό υπογάστριο, είτε με αρωγούς είτε και με μοναδικούς και επιτιθέμενους παίκτες τη Ρωσία και την Κίνα. Το βλέπουμε, τόσα και τόσα εχθρικά πλοία έχουν ήδη «περικυκλώσει» τις ΗΠΑ.

Και έτσι «εξηγείται» πλήρως και το γεγονός του γιατί ο Ν. Τραμπ «στραγγαλίζει» την Κούβα με ενεργειακή ασφυξία, με μπλακ άουτ, με ουρές για καύσιμα, κλπ. Στις 4 Φεβρουαρίου, η ανατολική Κούβα ήταν βυθισμένη μέσα στο σκοτάδι μετά από ένα εκτεταμένο μπλακάουτ, επηρεάζοντας μια περιοχή με περίπου μισό εκατομμύριο κατοίκους. Ο Γ.Γ. των Ηνωμένων Εθνών, Αντόνιο Γκουτέρες, προειδοποίησε για τον κίνδυνο «ανθρωπιστικής κατάρρευσης» στην Κούβα, εάν δεν καλυφθούν οι ενεργειακές της ανάγκες.

Ο Ν.Τραμπ έχει επανειλημμένα απειλήσει την ηγεσία στην Αβάνα, την οποία έχει ο ίδιος χαρακτηρίσει ως «αποτυχημένη» και ως «ασταθή». Ο «πονόψυχος» πρόεδρος των ΗΠΑ είπε για την Κούβα πως «είναι ακόμη ένα μέρος στο οποίο θέλουμε να βοηθήσουμε τους πολίτες του». Με τον πλήρως ευθυγραμμισμένο και τον «συμπάσχοντα» υπουργό των Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, να συμπληρώνει πως «αν ήμουν μέλος της κυβέρνησης της Αβάνας θα ανησυχούσα».

Τα «καλά» νέα από την άλλη είναι αυτά που υπογράμμισε με άγνωστους γρίφους ο Ν.Τραμπ: «Νομίζω ότι θα καταλήξουμε σε συμφωνία με την Κούβα». «Μιλάμε με τους Κουβανούς, τους υψηλόβαθμους αξιωματούχους στην Κούβα», δήλωσε ο πρόεδρος των ΗΠΑ. «Θα δούμε τι θα συμβεί», πρόσθεσε ο ίδιος, αλλά «νομίζω ότι θα καταλήξουμε σε συμφωνία», είπε, χωρίς ωστόσο ο ίδιος να ξεκαθαρίσει ποιοι ακριβώς είναι αυτοί οι «υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι».

Η Κούβα απάντησε στις απειλές του Ν.Τραμπ, με τον υπουργό Εξωτερικών, Μπρούνο Ροντρίγκες, να κατηγορεί τις ΗΠΑ για «εγκληματική» συμπεριφορά. Όπως είπε ο Μ. Ροντρίγκες, οι ΗΠΑ απειλούν την παγκόσμια ειρήνη, απορρίπτοντας ο ίδιος και παράλληλα τους ισχυρισμούς περί οικονομικών ανταλλαγμάτων. Ο Κουβανός ΥΠΕΞ τόνισε ότι η Κούβα δεν αποτελεί ούτε μια ασυνήθιστη ούτε και μια έκτακτη απειλή για τις ΗΠΑ.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Κούβας, μέσω ανάρτησής του στο Χ, δήλωσε τα εξής: «Η Κούβα δεν λαμβάνει και δεν έχει λάβει ποτέ οικονομική ή υλική αποζημίωση για υπηρεσίες ασφαλείας που παρείχε σε οποιοδήποτε κράτος». Ο Κουβανός ΥΠΕΞ πρόσθεσε δηκτικότατα ότι, σε αντίθεση με τις ΗΠΑ, η Αβάνα δεν διαθέτει κυβέρνηση που εμπλέκεται σε «μισθοφορικές πρακτικές, εκβιασμό ή στρατιωτικό εξαναγκασμό εις βάρος άλλων κρατών».

Η Κούβα «αδειάζει» επιπροσθέτως τον Ν.Τραμπ, τονίζοντας ότι δεν υπάρχει επίσημος διάλογος με τις ΗΠΑ, παρά μόνο ανταλλαγές μηνυμάτων. Η Αβάνα ξεκαθαρίζει ότι δεν υπάρχει κανονικός δίαυλος διαπραγμάτευσης και διαψεύδει ξανά την εικόνα «συνομιλιών» που παρουσιάζει ο Αμερικανός πρόεδρος. Και στα μέσα Ιανουαρίου, έτι, οι δηλώσεις του Τραμπ είχαν και τότε διαψευστεί από τον Κουβανό πρόεδρο Ντίας-Κανέλ, ο οποίος είχε απορρίψει την ύπαρξη τέτοιου είδους διαπραγμάτευσης ανάμεσα στις δύο κυβερνήσεις.

Τα γεγονότα δείχνουν ότι ο γιος του Ραούλ Κάστρο, Αλεχάντρο Κάστρο Εσπίν, είναι αυτός που κάνει τις διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ. Ο ανιψιός του Φιντέλ Κάστρο φέρεται να ταξίδεψε στο Μεξικό για να συναντηθεί με κυβερνητικούς παράγοντες των ΗΠΑ και να εξασφαλίσει μια λύση-διέξοδο για το κουβανικό καθεστώς. Ο γιος τού πρώην ηγέτη της Κούβας, Ραούλ Κάστρο, είχε συμμετάσχει στις συνομιλίες που είχαν πραγματοποιηθεί επί διοίκησης Ομπάμα για την εξομάλυνση των διπλωματικών σχέσεων με την Ουάσιγκτον.

Αν και οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Κούβας δεν έχουν επιβεβαιώσει δημόσια τις φήμες, ο Ν.Τραμπ φαίνεται εν τέλει προχωράει με μυστικό τρόπο τις συνομιλίες μεταξύ της Ουάσινγκτον και της Αβάνας δια έμμεσων αντιπροσώπων, όπως είναι ο γιός του Ραούλ Κάστρο. Και καθώς η οικονομία της κομμουνιστικής Κούβας ασθμαίνει επικίνδυνα και η Αβάνα προσπαθεί να αποτρέψει την κατάρρευση του στοχοποιημένου της καθεστώτος, ο Τραμπ προσπαθεί να βρει ανθρώπους της κουβανικής κυβέρνησης που θα μπορούσαν να διαδραματίσουν έναν «μεταβατικό» ρόλο αντίστοιχο με εκείνον της Ντέλσι Ροντρίγκες στη Βενεζουέλα.

Κλείνοντας, αυτά που συμβαίνουν στην Κούβα και ενωρίτερα στη Γροιλανδία, κλπ, έρχονται ξαφνικά και από το πουθενά! Απλά, τα παγκόσμια προσανάμματα του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου πρέπει να διασπαρθούν ανά την οικουμένη και αυτά να σιγοκαίνε μέχρι να έρθει η ώρα του Μεγάλου Μπαμ! Ο «ειρηνοποιός» Τραμπ μπήκε για τα καλά μέσα στον «κήπο» των «φιλάνθρωπων» Ρότσιλντ και μαζεύει με κόπο και ζήλο «μανιτάρια της ευγονικής».

ΠΗΓΗ Στύλος Ορθοδοξίας

The post Στο στόχαστρο του «ειρηνοποιού» Τραμπ η Κούβα appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Μια τουρκική συνέντευξη, ένα διπλωματικό χαμόγελο και μια παλιά συνταγή ισχύος: κολακεία στην Άγκυρα, ιστορικό μοντάζ για το 1921–22, χτύπημα στο Πατριαρχείο και στον ελληνισμό, την ώρα που η Δύση ξαναστήνει παζάρι με εξοπλισμούς και υποσχέσεις!

Η συνέντευξη του Σεργκέι Λαβρώφ σε τουρκικό ΜΜΕ είναι μια λίστα θανάτου κατά του ελληνισμού, αφού εκεί ο ίδιος κατηγόρησε τον νυν Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο ως πιόνι της Δύσης (όχι άδικα), ενώ ανέφερε με πανηγυρικό τρόπο την σχέση της Ρωσίας με το καθεστώς Κεμάλ τότε , καθώς και τα ρωσικά όπλα και τον χρυσό που δόθηκε κατά των ελληνικών δυνάμεων στην Μικρά Ασία, αφού φυσικά η ίδια η βενιζελική Ελλάδα πρώτη εξεστράτευσε εναντίον της Ρωσίας κατά τον πόλεμο των Μπολσεβίκων.

Γράφει ο

Πύρινος Λόγιος

Ειλικρινά, εξεπλάγην...δυσάρεστα. Δεν περίμενα ποτέ τέτοια περίεργη και διπρόσωπη συμπεριφορά από έναν πολιτικό, ο οποίος - κατά γενική ομολογία - είναι υπόδειγμα ήθους που ενισχύει παράλληλα και την διπλωματική του ιδιότητα.

Όμως, σε μια εποχή που οι παγκόσμιες ισορροπίες μεταβάλλονται, οι παλιές συμμαχίες καταρρέουν και αναδύονται νέα κέντρα εξουσίας, ο Ρώσος Υπουργός Εξωτερικών, ο οποίος βρίσκεται στην καρδιά αυτών των διαδικασιών, έκανε σε συνέντευξη του τέτοιες δηλώσεις, που κυριολεκτικά θα τον σημαδεύουν για πάρα πολύ καιρό.

Δεν θα ήθελα να δω ποτέ, μια τούρκικη εφημερίδα να τον εκθειάζει τόσο πολύ, γράφοντας πως "Ο Λαβρόφ υπέδειξε ότι το παγκόσμιο σύστημα καταρρέει και ότι μόνο η τουρκική διπλωματία μπορεί να το σώσει"! Ε, όχι, αυτό αγγίζει πλέον τις παρυφές της επιστημονικής φαντασίας.

Κι όμως. Έχουν απόλυτο δίκιο οι Τούρκοι που έγραψαν όλα αυτά τα διανθήματα διότι ό,τι δήλωσε σε αυτή την τουλάχιστον περίεργη συνέντευξη, είναι τόσο κολακευτικά για μια χώρα που το μόνο που ξέρει να κάνει διαχρονικά, είναι να ληστεύει, να λεηλατεί και να ποδηγετεί λαούς, φτάνοντας ακόμη και στη γενοκτονία αυτών των λαών. Και αυτομάτως, δημιουργείται εύλογα το εξής ερώτημα: "Εχουν αυτή τη στιγμή ΤΟΣΟ μεγάλη ανάγκη τους Τούρκους οι Ρώσοι αυτούς τους καιρούς;"

Προτού όμως προβούμε σε κάποια ανάλυση των πεπραγμένων αυτών, ας δούμε τα κύρια σημεία αυτής της συνέντευξης:

Γιατί προέβη ο Λαβρώφ σε αυτή τη κίνηση με ύμνους στους Τούρκους! Διπλωματία ή φόβος;

Έχω πει και παλαιότερα, συγκεκριμένα στο άρθρο μου "Είναι η Ρωσία Ηλίθιε, γι' αυτό και θα νικήσει" πως ΔΕΝ συμπαθώ τους Ρώσους. Είναι βάρβαροι, ψυχροί, γεννημένοι φονιάδες, αδίστακτοι, αιμοβόροι, πολεμοχαρείς, συμφεροντολόγοι και έκφυλοι. Τους σέβομαι μεν ως λαό και ως σύνολο αληθινά γενναίων μαχητών, αλλά από συμπάθεια...γιόκ!

Κι έχω πολλούς λόγους γι' αυτό, που κάποια στιγμή θα τους εκθέσω. Πότε; Όταν τελειώσουν τα γεγονότα και ανακτηθεί η Κων/πολη. Τότε, θα τα πούμε και με αυτούς.

Ναί μεν τους χρωστάμε - κατά κάποιο τρόπο - τη λευτεριά μας (με τη συνθήκη της Αδριανούπολης) και ότι είχαμε δοσοληψίες με αυτούς που μας βγήκαν άλλοτε σε καλό, άλλοτε όχι, αλλά υπήρξαν και στιγμές που τα ξεράδια τους (τα χέρια τους εννοώ) τα άπλωσαν πολύ και με αναίδεια πάνω μας και όχι τις περισσότερες φορές για καλό. Ενώ ξέρουν ότι η ατόφια Ρωμιοσύνη τους θεωρεί αδελφούς, αυτοί όταν τους συμφέρει το θυμούνται κι όταν δεν...το ξεχνάνε και κάνουν τον χαζό ή σφυρίζουν αδιάφορα.

Όπως τώρα, στην περίπτωση που ο Λαβρώφ δέχτηκε, χωρίς ντροπή και αιδώ να ...χαϊδέψει τον ...άσπονδο εχθρό του Τούρκο, με παράλληλη εκτόξευση μπόλικης χολής εναντίον μας.

Δε λέω, η Ελλάδα του Μητσοτακισμού φέρθηκε όχι απλά σκάρτα, αλλά και πρόστυχα εναντίον της Ρωσίας. Αλλά η Ελλάδα του Μητσοτακισμού, του Τσιπρισμού, του Σαμαρισμού και του Σημιτισμού, δεν είναι η Ελλάδα των Ρωμιών, αλλά ...των Ψευτορωμιών! Και το ξέρουν αυτό πάρα πολύ καλά οι "φίλοι" μας οι Ρώσοι!

Κι αν ήθελε να εκθειάσει τους "φίλους" του (που φοβάμαι πως πολύ γρήγορα θα γίνουν...πάλι εχθροί του) θα μπορούσε να αποφύγει τις πομφόλυγες. Δε το έκανε, από κακεντρέχεια και μόνο.

Η συνέντευξη λοιπόν του Λαβρώφ στο TGRT Haber δεν ήταν «μια ακόμη εμφάνιση» σε ξένο μέσο αλλά καθαρά μια διπλωματική πράξη, με στόχο να κλειδώσει την Τουρκία σε έναν ρόλο που βολεύει τη Ρωσία, να της χαϊδέψει τον νεοοθωμανικό εγωισμό, να της δώσει διεθνές άλλοθι ως “ικανής σωτήρος” ενός συστήματος που καταρρέει, και ταυτόχρονα να πετάξει δηλητήριο στον ελληνισμό εκεί ακριβώς που πονάει: Στην εκκλησιαστική του καρδιά, στην ιστορική του μνήμη και στην εθνική του αυτοσυνειδησία. Όποιος την διαβάσει σαν απλή ενημέρωση, χάνει το παιχνίδι πριν καν καταλάβει ότι παίζεται.

Το πρώτο μεγάλο χτύπημα είναι η στοχοποίηση του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και του Βαρθολομαίου ως “πιόνι της Δύσης”, δηλαδή ως εργαλείο «κατακερματισμού της Ορθοδοξίας» και δυστυχώς, έχει απόλυτο δίκιο. Αλλά δεν είναι το θέμα εδώ τόσο καίριας σημασίας διότι ξέρει πάρα πολύ καλά πως ο Βαρθολομαίος είναι εγκλωβισμένος ανάμεσα στους Γκρίζους Λύκους και τον Δυτικισμό σε μια ισορροπία τρόμου. Παρ' όλα αυτά, εδώ ο Λαβρώφ δεν ενδιαφέρεται να δώσει θεολογική εξήγηση για την εκκλησιαστική κρίση στην Ουκρανία, αλλά ενδιαφέρεται να μετατρέψει την Εκκλησία σε γεωπολιτικό εξάρτημα, να παρουσιάσει το Πατριαρχείο ως προέκταση της πολιτικής του Τζο Μπάιντεν και να προωθήσει την ιδέα ότι ...όποιος έχει την Κωνσταντινούπολη ...“κινεί”(!) και την Ορθοδοξία!

Αυτό είναι ένα αναπάντεχο διπλό δώρο προς την Άγκυρα διότι την κολακεύει ότι - και καλά - κρατά έναν διακόπτη και ταυτόχρονα την απαλλάσσει από την πραγματική ιστορική της ευθύνη απέναντι σε ό,τι συμβολίζει η Πόλη.

Το δεύτερο, ακόμη πιο κυνικό, είναι η «ένδοξη σελίδα» της ρωσοτουρκικής συνεργασίας το 1921–1922, με αναφορά σε όπλα και χρυσό προς τον Κεμάλ, παρουσιασμένα σαν πανηγυρικό σημείο στρατηγικής φιλίας.

Εδώ ο Λαβρώφ δεν “αφηγείται”. Σφραγίζει μνήμη. Και αυτή η σφραγίδα έχει συγκεκριμένο κοινό: Το τουρκικό ακροατήριο, το καθεστώς και τα επιτελεία του.

Στην ουσία τους λέει με άλλα λόγια "θυμηθείτε ποιος σας βοήθησε όταν έπρεπε να σπάσετε το ελληνικό δόρυ στη Μικρά Ασία". Το παρουσιάζει σαν ηθικό κεφάλαιο της σχέσης Μόσχας–Άγκυρας, ενώ γνωρίζει άριστα ότι ιστορικά οι ρωσοτουρκικές σχέσεις ήταν αιώνες ανταγωνισμού, πολέμων και συγκρούσεων συμφερόντων.

Όμως στη διπλωματία δεν μετρά τι ήταν “πάντα”, μετρά ποια μνήμη σου είναι χρήσιμη σήμερα.

Και γιατί δέχτηκε να δώσει συνέντευξη σε τουρκικό κανάλι;

Επειδή αυτή τη στιγμή η Τουρκία είναι το μοναδικό κομμάτι του ΝΑΤΟϊκού κόσμου που μπορεί να παριστάνει τον ανεξάρτητο, να κρατά ανοικτά κανάλια με τη Μόσχα και, ταυτόχρονα, να διαπραγματεύεται με τη Δύση.

Η Ρωσία δεν θέλει μια Τουρκία “αγία”. Θέλει μια Τουρκία λειτουργική, προβλέψιμα οπορτουνιστική, αρκετά αυτάρκη για να μην εκτελεί τυφλά εντολές, και αρκετά φιλόδοξη για να νομίζει ότι μπορεί να το παίζει ...αυτοκρατορία!

Εκεί ακριβώς, ο Λαβρώφ ρίχνει μέλι. Μιλά για «ιστορική μνήμη», για «εθνικά συμφέροντα», για κοινό έδαφος στη Συρία και στη Λιβύη, μνημονεύει τον Χακάν Φιντάν,γνωρίζοντας πως είναι φιλοδυτικός, πετά μέσα και τον Φεριντούν Σινιρλίογλου ως τάχα μου, σωτήρα του ΟΑΣΕ, και κλείνει με τη γνωστή υπόκλιση στους “ικανούς Τούρκους διπλωμάτες”.

Δεν είναι φιλοφρόνηση απλά όλο αυτό το σκηνικό. Είναι επένδυση για το μέλλον και για τις ρωσικές επιδιώξεις.

Από την άλλη όμως, εδώ μπαίνει και ένα κομβικό ερώτημα: Γιατί τόση γλύκα προς τον Ερντογάν και το νεοοθωμανικό καθεστώς;

Μα διότι η Μόσχα βλέπει καθαρά ότι η Δύση επιχειρεί να ξανατραβήξει την Τουρκία με τον παλιό, δοκιμασμένο τρόπο. Δηλαδή με εξοπλισμούς, με κύρος, με υποσχέσεις και με «αναβαθμίσεις ρόλου».

Όταν το Λονδίνο και το Βερολίνο ανοίγουν δρόμο για Eurofighter Typhoon προς τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, με πολιτική κάλυψη από τον Κιρ Στάρμερ και τον Φρίντριχ Μερτς, το μήνυμα δεν είναι «αγοράστε αεροπλάνα». Το μήνυμα είναι «ελάτε πιο κοντά μας, γίνετε ο χρήσιμος παίκτης στο μέτωπο κατά της Ρωσίας, και θα σας χτίσουμε ισχύ». Και το αγκάθι των S-400 είναι η σφραγίδα του παζαριού, είτε το λένε με κομψές διπλωματικές φράσεις είτε όχι: "κόψτε δεσμούς, μετακινηθείτε και θα...ανταμειφθείτε".

Όποιος νομίζει ότι αυτά είναι «υποψίες» ή «συνωμοσιολογία», ας κοιτάξει το ιστορικό προηγούμενο που εγώ κατέθεσα σε άρθρο μου: Το γερμανικό υπηρεσιακό υλικό της Abwehr του 1942 (φώτο αριστερά), όπως διασώζεται στα κατασχεθέντα αρχεία, όπου καταγράφεται ρητά η λογική “δώστε μεγάλες υποσχέσεις στην Τουρκία” για να μπεί στον πόλεμο και μέσα στις υποσχέσεις, να μπαίνουν τα Δωδεκάνησα, μαζί με άλλα γεωπολιτικά ανταλλάγματα και με εικόνα προετοιμασιών που ακουμπά και τη Ρόδο. Αυτό δεν είναι «επιχείρημα». Είναι ο μηχανισμός της δυτικής βρετανικής πολιτικής, εντελώς γυμνός: Η Τουρκία γίνεται η σφήνα που εξαγοράζεται και ο ελληνισμός είναι το νόμισμα που κάποιοι θεωρούν ότι μπορούν να το βάλουν πάνω στο τραπέζι χωρίς κόστος.

Κάπου εδώ καταλαβαίνουμε και γιατί ο Λαβρώφ μιλά «μισά» για το 1921–1922. Δεν ψεύδεται απλώς, μοντάρει. Παίρνει μια αληθή ψηφίδα, τη σοβιετική υλική ενίσχυση προς τον κεμαλικό χώρο, και την μετατρέπει σε διαχρονικό ευαγγέλιο “φιλίας”, κρύβοντας ότι αυτό έγινε ως επιλογή συμφέροντος και ισχύος, μέσα σε ένα περιβάλλον όπου όλοι έπαιζαν πάνω σε χάρτες και σφαίρες επιρροής.

Το αποτέλεσμα, όμως, το αφήνει να αιωρείται σαν υπαινιγμός: “έτσι γράφεται η ιστορία, οι ισχυροί βοηθούν εκεί που τους συμφέρει”. Και το κοινό στην Τουρκία, ακούει ακριβώς αυτό που πρέπει να ακούσει.

Παράλληλα, η συνέντευξη πατά και σε ευρωπαϊκά νεύρα. Όταν μιλά για το ΝΑΤΟ ως αταβισμό και λείψανο, δεν το λέει για να φλυαρίσει. Το λέει για να υπονομεύσει τη συνοχή, να σαρκάσει την ευρωπαϊκή υστερία και να δείξει ότι η ευρωπαϊκή πολιτική τάξη χρειάζεται έναν εχθρό για να σκεπάσει τα δικά της αδιέξοδα.

Γι’ αυτό κατονομάζει τον Μαρκ Ρούτε και την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν ως παραγωγούς του αφηγήματος και γι’ αυτό πετά και την Αλίς Βάιντελ και το AfD σαν “τους μόνους που ρωτούν” για το κόστος του αμερικανικού LNG. Είναι ξεκάθαρη πολιτική επιχείρηση που δεν είναι άλλη από χτύπημα στο κέντρο της ΕΕ, κλείσιμο ματιού σε αντισυστημικά ακροατήρια, και μήνυμα ότι η Ευρώπη αυτοκαταστρέφεται. Όχι πως δεν έχει δίκιο σε όσα είπε για τους ευρωπαίους και μη. Έχει και παραέχει.

Και όταν φτάνει σε Ντονμπάς, Κριμαία και Οδησσό, ο στόχος είναι διπλός. Από τη μία για να εμφανίσει τη Δύση ως υποκριτή της αυτοδιάθεσης και από την άλλη για να μετατρέψει τη ρωσική στρατηγική σε “ηθική άμυνα”.

Εδώ δεν χρειάζεται να συμφωνήσει κανείς με τη ρωσική ανάγνωση για να δει τη μέθοδο. Ο Λαβρώφ βάζει στο τραπέζι προηγούμενα που πονάνε την ευρωπαϊκή νομιμοποίηση και τα αξιοποιεί για να αποσπάσει την προσοχή από το πραγματικό ερώτημα, που είναι η ισχύς και ο έλεγχος, ιδίως πάνω σε χώρες όπως η Τουρκία, που για πολλούς, όχι μόνο για τους Ρώσους, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας ...μπράβος που υπηρετεί δυό...αφεντάδες .

Τι απομένει για μας; Το δυσάρεστο, αλλά καθαρό συμπέρασμα. Η Ρωσία χαϊδεύει την Τουρκία για να μην της φύγει προς τη Δύση, και η Δύση χαϊδεύει την Τουρκία για να την αποσπάσει από τη Ρωσία.

Και ανάμεσα σε αυτά τα δύο χάδια, ο ελληνισμός ακούει τον Λαβρώφ να ειρωνεύεται την πνευματική του ραχοκοκαλιά, να “γιορτάζει” ιστορικές σελίδες που μας μάτωσαν, και να ξανανομιμοποιεί, με διπλωματικό άρωμα, την ιδέα ότι η Τουρκία είναι ο μεγάλος παίκτης της περιοχής.

Αυτό είναι που δεν συγχωρείται, τουλάχιστον από εμένα. Όχι επειδή η γεωπολιτική είναι “σκληρή”, αλλά επειδή απαιτεί από εμάς να ξεχάσουμε. Κι όποιος ξεχνά, πληρώνει ξανά.

Αν ο Λαβρώφ μάς έδωσε κάτι χρήσιμο, δεν είναι η “αλήθεια” του. Είναι ο καθρέφτης. Μας δείχνει πόσο εύκολα η ιστορία γίνεται νόμισμα, πόσο φτηνά πουλιέται η μνήμη όταν οι ισχυροί κάνουν συναλλαγές, και πόσο επικίνδυνο είναι να αφήνεις άλλους να αφηγούνται τη δική σου υπόθεση.

Σήμερα, όπως και τότε, ο ελληνισμός δεν κινδυνεύει μόνο από την τουρκική ισχύ. Κινδυνεύει από την παγίδα να τον θεωρούν οι άλλοι δεδομένο, σιωπηλό και διαπραγματεύσιμο. Και αυτό, αν δεν το σπάσεις με λόγο και στάση, δεν το σπάει κανείς για σένα. Στην τελική, ας μη χαίρεται και τόσο ο κύριος Σέργκεϊ Λαβρώφ για την…αφοσίωση της Τουρκίας προς τη Ρωσία. Ας κρατήσει λιγάκι και μια…πισινή. Θα του χρειαστεί οπωσδήποτε στη συνέχεια της ιστορίας τούτης. Γιατί η ελληνική Ορθοδοξία που αυτός λοιδωρεί τώρα, έχει βγάλει χιλιάδες για να μη πω μυριάδες μάρτυρες και Αγίους μέσα σε αυτά τα τελευταία δυο χιλιάδες χρόνια, και ακριβώς γι’ αυτό δεν συνηθίζει να γονατίζει μπροστά σε παλάτια, υπουργεία και “συστήματα”.

Η Ορθοδοξία δεν είναι διαπραγματευτικό χαρτί και δεν είναι εξάρτημα γεωπολιτικής. Είναι η μνήμη που δεν ξεπουλιέται, είναι η συνείδηση που δεν υπογράφει, είναι το πνεύμα που δεν μπαίνει σε συμμαχικά πακέτα.

Κι αν ο κ. Λαβρώφ θεωρεί ότι μπορεί να πετάξει μια φράση για το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως σαν να πετάει μια πέτρα σε τζάμι που δεν πονάει, ας θυμηθεί κάτι απλό. Τα τζάμια σπάνε, αλλά η πέτρα μένει στο χέρι εκείνου που την πέταξε, και κάποια στιγμή θα πρέπει να απολογηθεί για το γιατί την κράτησε.

Διότι εδώ δεν μιλάμε για μια διπλωματική τακτική, αλλά για μια χοντροκομμένη απόπειρα να εμφανιστεί η πνευματική καρδιά του ελληνισμού ως “πιόνι” και ως “εργαλείο”. Όποιος κάνει τέτοια εργασία, είτε το καταλαβαίνει είτε όχι, σκάβει κάτω από το ίδιο το οικοδόμημα της Ορθοδοξίας, κι αυτό δεν το ξεπλένει κανένα άλλο επιχείρημα περί “ασφάλειας”, “εγγυήσεων” και “νομιμότητας”.

Και κάτι ακόμη. Ας μην τρέφει αυταπάτες ότι η Τουρκία είναι σταθερό λιμάνι, επειδή σήμερα του χαμογελάει. Η Τουρκία δεν είναι "αφοσιωμένη" σε κανέναν κι αυτό είναι γνωστό τοίς πάσι. Είναι αφοσιωμένη μόνο στην ίδια της την όρεξη. Και αυτό είναι το ιστορικό της αποτύπωμα.

Παζαρεύει με τη Δύση, παζαρεύει με τη Ρωσία, παζαρεύει με όλους, και όποιος της δώσει περισσότερα, τον βαφτίζει "στρατηγικό εταίρο" μέχρι την επόμενη στροφή. Σήμερα χαμογελά στη Μόσχα, αύριο οπωσδήποτε θα τεντώσει το χέρι στο Λονδίνο και στο Βερολίνο, με τα ίδια ανταλλάγματα, με τα ίδια "πακέτα", με την ίδια αναισχυντία.

Και τότε ο κ. Λαβρώφ θα θυμηθεί, ίσως αργά, ότι το μέλι που έσταξε δημόσια σε τουρκικό κανάλι δεν ήταν "επένδυση", ήταν παραχώρηση κύρους σε έναν παίκτη που ζει από την αστάθεια.

Γιατί αν υπάρχει ένα μάθημα που γράφεται ξανά και ξανά από το 1921 ως το 1942 κι από το 1942 ως σήμερα, είναι ότι η Τουρκία δεν κερδίζει μόνο με όπλα. Κερδίζει με υποσχέσεις των άλλων πάνω σε ξένα χώματα, με γεωπολιτικές “προίκες”, με δωροδοκίες διεθνών κέντρων που θέλουν να την αγοράσουν για να τη χρησιμοποιήσουν.

Και όταν κάποιοι θέλουν να την εξαγοράσουν, σχεδόν πάντα βρίσκουν έναν τρόπο να ρίξουν στο τραπέζι και κάτι ελληνικό, είτε ως έδαφος είτε ως δικαίωμα είτε ως "υποχρέωση σιωπής" στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Αυτό είναι το πραγματικό σκάνδαλο: ότι ο ελληνισμός αντιμετωπίζεται ως νόμισμα, ενώ η Τουρκία αντιμετωπίζεται ως ο εκλεκτός αποδέκτης ανταλλαγμάτων. Κι έπειτα, μας ζητούν να χειροκροτήσουμε την "σταθερότητα" και την "συμμαχική συνοχή".

Όμως υπάρχει κάτι που δεν υπολογίζουν ούτε οι γραφειοκράτες της Δύσης ούτε οι τεχνοκράτες της Μόσχας. Υπολογίζουν χάρτες, αγωγούς, εξοπλισμούς, ποσοστά, δημογραφία, σφαίρες επιρροής.

Δεν υπολογίζουν όμως το πνεύμα.

Δεν υπολογίζουν την αντοχή ενός λαού που έμαθε να επιβιώνει μέσα στα ερείπια χωρίς να πουλά την ψυχή του.

Δεν υπολογίζουν ότι ο ελληνισμός, όταν τον στριμώχνεις, έχει δύο επιλογές: Ή να γίνει ραγιάς ή να γίνει μάρτυρας. Και η ιστορία του λέει ότι, όταν φτάσει στο χείλος, ξέρει να διαλέγει το δεύτερο.

Ας το πούμε καθαρά, γιατί η εποχή το απαιτεί. Η Ορθοδοξία δεν είναι "εργαλείο κατακερματισμού". Είναι η μόνη ζωντανή απόδειξη ότι ο κόσμος δεν ανήκει ολοκληρωτικά στους μηχανισμούς.

Είναι η εσωτερική ελευθερία που δεν την φτάνουν ούτε οι πρεσβείες ούτε οι υπηρεσίες ούτε τα συστήματα προπαγάνδας. Είναι αυτή που έβγαλε αγίους σε περιόδους που οι αυτοκρατορίες νόμιζαν πως είναι παντοδύναμες. Και γι’ αυτό είναι το τελευταίο πράγμα που θέλουν να στέκει όρθιο όσοι ονειρεύονται να κάνουν την πίστη "παράρτημα πολιτικής".

Ο Λαβρώφ μπορεί να στέλνει σήματα, να κλείνει μάτια, να μοιράζει επαίνους στην Άγκυρα και να πετάει καρφιά στην Κωνσταντινούπολη. Μπορεί να νομίζει ότι η Ιστορία είναι εργαλείο και η μνήμη πλαστελίνη. Αλλά η Ιστορία έχει έναν κανόνα που τιμωρεί αργά και σιωπηλά. Όποιος χτίζει πολιτική πάνω στην περιφρόνηση του ιερού, στο τέλος ανακαλύπτει ότι το ιερό δεν πεθαίνει, αλλά απλώς περιμένει. Και όταν έρθει η ώρα του, δεν ζητά άδεια από κανέναν.

Γι’ αυτό, ας κρατήσει την "πισινή" που του είπαμε. Όχι επειδή η Ελλάδα είναι πανίσχυρη στα χαρτιά των ισχυρών, αλλά επειδή η Ελλάδα, όταν πατά στην αλήθεια της, δεν μετριέται με τους κανόνες τους. Και η Ορθοδοξία που σήμερα λοιδωρεί, είναι εκείνη που κράτησε όρθιο τον ελληνισμό όταν όλα τα υπόλοιπα είχαν προδοθεί, που έκανε την ήττα σχολείο, την πείνα προσευχή, τον φόβο φλόγα, και την ταπείνωση ανάσταση. Όποιος το ξεχνά αυτό, γράφει μόνος του την ήττα του, όσο κι αν σήμερα νιώθει ότι κερδίζει πόντους σε μια συνέντευξη.

Και για να κλείσουμε όπως πρέπει.

Ο ελληνισμός, δηλαδή η Ρωμιοσύνη, δεν ζητά καμμιά άδεια κι από κανέναν για να υπάρχει. Δεν ζητά πιστοποιητικό "ορθότητας" από καμιά Δύση, ούτε άδεια "πνευματικής νομιμοποίησης" από καμιά Μόσχα.

Όποιος θέλει συμμαχία, θα την κερδίσει με σεβασμό. Όποιος θέλει να μας χρησιμοποιήσει, θα μας βρει απέναντι. Και όποιος νομίζει ότι μπορεί να παίξει με την Πόλη, με την πίστη και με τη μνήμη μας για να κολακέψει ένα νεοοθωμανικό καθεστώς, ας θυμηθεί ότι τα έθνη δεν πεθαίνουν από τους εχθρούς τους. Πεθαίνουν όταν χάσουν την ψυχή τους.

Ε, αυτή την ψυχή δεν θα την παραδώσουμε ούτε σε "ένδοξες σελίδες" άλλων, ούτε σε συμφωνίες, ούτε σε χαμόγελα, ούτε σε παζάρια. Θα την κρατήσουμε, όπως την κράτησαν οι μάρτυρες και οι άγιοι μας. Μέχρι τέλους.

Dr. Sergio Chrysoloras

Historian-Byzantinologist

sergioschrys@outlook.com

The post Η Πόλη στο στόχαστρο: Λαβρώφ, Πατριαρχείο και ο γεωπολιτικός πόλεμος κατά της Ορθοδοξίας! appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Στὸ ἐν λόγω παγκόσμιο συνέδριο συμμετεῖχαν περίπου 2.500-3.000 ἡγέτες ἀπὸ τὸν χῶρο τῆς πολιτικῆς, τῶν ἐπιχειρήσεων, τὴν κοινωνία τῶν πολιτῶν, τὴν ἀκαδημαϊκὴ κοινότητα καὶ τὰ συστημικὰ μέσα ἐνημέρωσης. Ἀνάμεσα στοὺς συμμετέχοντες στὸ φόρουμ τοῦ Νταβὸς περιλαμβάνονταν καὶ πάνω ἀπὸ 60 ἀρχηγοὶ κρατῶν καὶ κυβερνήσεων. Σημαντικὸ σημεῖο ἀναφορᾶς τοῦ φόρουμ ἦταν ἡ ἐναρκτήρια συνεδρίαση τοῦ δεύτερου «ἀντὶ-ΟΗΕ» ἢ τὸ «Συμβούλιο Εἰρήνης», ποὺ ἔχει ἰσόβιο πρόεδρο τὸν Ντόναλντ Τράμπ, στὶς 22 Ἰανουαρίου.

Οἱ κύριοι ἄξονες τῆς ἐπίσημης ἀτζέντας τῶν πρωτεργατῶν διεθνιστῶν τοῦ Davos 2026, γιὰ τὸ «καλό» του κόσμου καὶ γιὰ τὴ «σωτηρία» καὶ τὴ «μακροημέρευση» τοῦ πλανήτη γῆ, διαρθρωνόταν πάνω σὲ πέντε βασικὲς θεματικὲς ἑνότητες-προκλήσεις:

1. Συνεργασία σὲ ἕναν ἀμφισβητούμενο κόσμο: Διαχείριση γεωπολιτικῶν κλυδωνισμῶν, κλιματικὴ ἀλλαγὴ καὶ ἐνίσχυση τῆς ἐμπιστοσύνης.
2. Ἀνάπτυξη νέων πηγῶν οἰκονομικῆς ἀνάπτυξης: Τόνωση τῆς ἀνάπτυξης γιὰ τὴ βελτίωση τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου.
3. Ἐπένδυση στὸν ἄνθρωπο: Ἑστίαση στὸ ἀνθρώπινο κεφάλαιο, τὴν ἐκπαίδευση καὶ τὴ δημιουργία ἀνθεκτικῶν θέσεων ἐργασίας.
4. Ὑπεύθυνη ἀνάπτυξη τῆς καινοτομίας: Ἀξιοποίηση τῆς Τεχνητῆς Νοημοσύνης (ΤΝ), τῆς κβαντικῆς ὑπολογιστικῆς καὶ τῆς βιοτεχνολογίας, ἀντιμετωπίζοντας παράλληλα τοὺς κινδύνους.
5. Εὐημερία ἐντὸς τῶν πλανητικῶν ὁρίων: Δίκαιη καὶ χωρὶς ἀποκλεισμοὺς ἐνεργειακὴ μετάβαση.

Τὰ εἰδικὰ καὶ ἐπίσημα θέματα-συζητήσεις στὸ Νταβὸς 2026 ἦταν χωρισμένα σὲ τρεῖς κύριες ἑνότητες:

Πρῶτον: Τεχνητὴ Νοημοσύνη (ΤΝ): Συζητήσεις γιὰ τὴν ὑπέρβαση τῶν δυσκολιῶν κλιμάκωσης τῆς AI καὶ τὴ μετατροπή της σὲ «agentic age» (ἐποχὴ τῶν πρακτόρων), ποὺ ἀναφέρεται σὲ μία νέα, μετασχηματιστικὴ περίοδο στὴν ἐξέλιξη τῆς Τεχνητῆς Νοημοσύνης, ὅπου τὰ συστήματα ΤΝ ἐξελίσσονται ἀπὸ παθητικὰ ἐργαλεῖα (ποὺ ἁπλῶς ἀπαντοῦν σὲ ἐρωτήσεις, π.χ. chatbots) σὲ αὐτόνομους πράκτορες (agents), ποὺ μποροῦν νὰ σχεδιάζουν, νὰ λαμβάνουν ἀποφάσεις καὶ νὰ ἐνεργοῦν ἀπὸ μόνα τους.

Δεύτερον: Ἐνέργεια καὶ κλιματικὴ ἀλλαγή: Nature-positive ἐπιχειρηματικὰ μοντέλα καὶ ἡ μετάβαση σὲ καθαρὲς μορφὲς ἐνέργειας. Καί, τρίτον, ψηφιακὸς κόσμος καὶ παγκόσμια ἀτζέντα: Ἡ ψηφιακὴ οἰκονομία, τὰ ψηφιακὰ νομίσματα κεντρικῶν τραπεζῶν, ἡ «μπλὲ ἀτζέντα» γιὰ τὴ διαχείριση τῶν ὑδάτινων πόρων, ἡ τεχνητὴ νοημοσύνη καὶ ἡ ἀναδιαμόρφωση τῆς παγκόσμιας ἑτοιμότητας γιὰ μολυσματικὲς ἀσθένειες καὶ ἡ τεχνητὴ νοημοσύνη, ἡ ρομποτικὴ καὶ ἡ ἡλιακὴ ἐνέργεια ποὺ ἀπὸ κοινοῦ μποροῦν νὰ ξεκλειδώσουν μία ἐποχὴ παγκόσμιας ἀφθονίας.

Οἱ μεγαλοσχήμονες συναθροισθέντες παγκοσμιοποιητὲς συναντήθηκαν γιὰ τὴν 56η φορὰ στὸ Νταβὸς γιὰ νὰ προωθήσουν ἄμεσα ἢ καὶ ἔμμεσα τὴν ἀτζέντα τοῦ Κλάους Σβάμπ, ποὺ εἶναι ἡ συνέχιση τῆς ὑλοποίησης καὶ τῆς ὁλοκλήρωσης τῆς «Μεγάλης Ἐπανεκκίνησης». Ὅπως ἐνημερωνόμαστε ἀπὸ τὴν ἐπίσημη ἰστοσελίδα του, γιὰ τὰ μάτια καὶ τὰ αὐτιὰ τοῦ «χυλοποιημένου» κόσμου, τὸ Παγκόσμιο Οἰκονομικὸ Φόρουμ εἶναι «ἀφιερωμένο στὴ βελτίωση τῆς κατάστασης τοῦ κόσμου». Ὁ Κλάους Σβὰμπ εἶναι ὁ ἱδρυτὴς τοῦ παγκόσμιου φόρουμ καὶ ἔχει ὁ ἴδιος διατελέσει πρόεδρος ἀπὸ τὴν ἵδρυσή του τὸ 1971.

Γιὰ τὴν εὔκολη διασύνδεσή τους, ἀνακεφαλαιώνω μὲ ἁπλὲς λέξεις-κλειδιὰ τὰ κύρια θέματα τῆς ἀτζέντας τοῦ Νταβὸς 2026, σὲ σχέση μὲ τὴν προώθηση τῆς «Μεγάλης Ἐπανεκκίνησης» τοῦ Κλάους Σβάμπ: Διαχείριση γεωπολιτικῶν κλυδωνισμῶν, κλιματικὴ ἀλλαγή, ἀξιοποίηση τῆς Τεχνητῆς Νοημοσύνης, ἀξιοποίηση τῆς κβαντικῆς ὑπολογιστικῆς καὶ τῆς βιοτεχνολογίας, ψηφιακὸς κόσμος, ψηφιακὰ νομίσματα κεντρικῶν τραπεζῶν, παγκόσμια ἑτοιμότητα γιὰ μολυσματικὲς ἀσθένειες, δημιουργία ἀνθεκτικῶν θέσεων ἐργασίας, ἐποχὴ παγκόσμιας ἀφθονίας, κλπ.

Αὐτὰ ἦταν τὰ κύρια καὶ τὰ φανερὰ θέματα τῆς ἀτζέντας τῶν παγκοσμιοποιητῶν ποὺ συζητήθηκαν στὴν πόλη τοῦ Νταβὸς τῶν Ἑλβετικῶν Ἄλπεων, οἱ ὁποῖοι διεθνιστὲς ἔχουν ὡς κρυφὸ καὶ ὡς μοναδικό τους στόχο τὴν ἵδρυση τῆς παγκόσμιας κυβέρνησης τῶν Ἑβραίων μεσσιανιστῶν.

Τὸ Davos εἶναι μία πόλη τῶν 11.000 περίπου κατοίκων, κτισμένη σὲ ὑψόμετρο 1.560 μέτρων καὶ εἶναι ἡ ψηλότερη πόλη στὴν Εὐρώπη. Τὸ παγκόσμιο φόρουμ διεξάγει σὲ αὐτὴ τὴν πόλη-θέρετρο τὴν ἐτήσια συνάντηση στὰ τέλη ἑκάστου Ἰανουαρίου.

Μία σύντομη γενικὴ παρατήρηση. Ἀπὸ γενεὰ σὲ γενεὰ καὶ ἀνὰ τοὺς αἰῶνες, λόγω τοῦ DNA, λόγω τῆς προγονικῆς παράδοσης χιλιετιῶν καὶ φυσικὰ καὶ ὄχι μόνον αὐτά, οἱ μεσσιανιστὲς Ἑβραῖοι καὶ ἀπόγονοι τοῦ Ἰούδα πάντα ἔλεγαν καὶ ἔγραφαν κάτι παρελκυστικὰ καὶ πάντα οἱ ἴδιοι στὴ συνέχεια ἔκαναν τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο, μὲ τὴν ἴδια πάγια ἑωσφορική τους φύση, δολιότητα καὶ σκοπιμότητα. Αὐτὸ ἀκριβῶς συνέβη κυλιόμενα καὶ γιὰ μία ἀκόμη φορὰ στὸ Νταβὸς 2026, ἕνα παγκόσμιο φόρουμ ποὺ τελεῖ μονίμως ὑπὸ τὴν ἀόρατη σκέπη καὶ τὴν θανάσιμη ἐποπτεία τῶν ἐωσφοριστῶν ἀφεντικῶν Ρότσιλντ.

Καὶ ἐνῶ ὁ κόσμος βαβίζει σταθερὰ καὶ ἀταλάντευτα πρὸς τὴν προσχεδιασμένη καὶ τὴν πολυδιάστατης μορφῆς παγκόσμια γενοκτονία διαμέσου τοῦ Γ’ΠΠ, ἡ Πενταρχία τοῦ σκότους τῶν Ρότσιλντ καὶ ὕψιστο ἀόρατο ἀφεντικὸ καὶ τῶν 3.000 περίπου μεγαλόσχημων ἀνδρείκελων ποὺ συναντήθηκαν στὸ Νταβός, συνεχίζει νὰ ρίχνει τὸ ὑπνοφόρο ἀφιόνι διαμέσου τῶν συμμετεχόντων, διάσημων καὶ ἐπίχρυσων πιονιῶν της: Μὲ τὰ σοβαρὰ τάχα σχέδια καὶ μὲ τὶς δῆθεν καλὲς προθέσεις τοῦ τύπου, «ἐποχὴ παγκόσμιας ἀφθονίας», «βελτίωση τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου», «εὐημερία ἐντὸς τῶν πλανητικῶν ὁρίων», κλπ.

Πᾶμε τώρα νὰ ἐξετάσουμε ὁρισμένα θέματα ζωῆς καὶ θανάτου τὰ ὁποῖα συζητήθηκαν στὸ Ἑλβετικὸ φόρουμ καὶ τὰ ὁποῖα θεωρῶ ὅτι ἔχουν πάρα πολὺ μεγάλη σημασία καὶ γιὰ αὐτὴν ἀκόμα τὴν ἐπιβίωση τῆς ἀνθρωπότητας. Διότι, οἱ Ἑβραῖο-σιωνιστικὲς ἐλὶτ συνεχίζουν μὲ ἑωσφορικὴ εὐλάβεια τὴν προώθηση τῆς «Μεγάλης Ἐπανεκκίνησης» τοῦ Κλάους Σβάμπ. Τὸ μόνο ποὺ διακρίνω ὅτι ἄλλαξε στὴν κρυφὴ καὶ ἀνεπίσημη ἀτζέντα τοῦ Νταβὸς 2026 εἶναι ὅτι οἱ μυημένοι συμμετέχοντες βιάζονται πολὺ ἀκόμη περισσότερο γιὰ νὰ ὁλοκληρώσουν τὰ γενοκτονικὰ τους σχέδια.

Κατ’ ἀρχήν, ὅταν ἔκανα ἀναζήτηση στὸν παγκόσμιο ἱστό, γράφοντας περὶ «σατανικῆς ἀτζέντας» στὸ Νταβός, ἡ μηχανὴ ἀναζήτησης (ΑΙ) μοῦ ἀπάντησε: «Οἱ ἀναφορὲς περὶ “σατανικῆς ἀτζέντας” στὸ Παγκόσμιο Οἰκονομικὸ Φόρουμ (WEF) στὸ Νταβός, συμπεριλαμβανομένου τοῦ 2026, ἀποτελοῦν μέρος θεωριῶν συνωμοσίας ποὺ συχνὰ κυκλοφοροῦν στὰ μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης καὶ δὲν βασίζονται στὴν ἐπίσημη ἀτζέντα τοῦ ὀργανισμοῦ». Κλπ. Αὐτά, ὡς μία λακωνική, μία τροχιοδεικτικὴ καὶ μία πρώτη ἐπιδερμικὴ εἰσαγωγὴ σὲ αὐτὰ ποὺ λαμβάνουν χώρα στὰ βουνὰ τῆς Ἐλβετίας καὶ φυσικὰ καὶ ὄχι μόνον.

Ξεκινάω μὲ τὸν παγκόσμιο «μέτρ» καὶ ἐξέχων «ἐργαλεῖο»  τῶν διεθνιστῶν, τὸν Γιουβὰλ Νῶε Χαράρι. Οἱ ψαγμένοι γνωρίζουν ὅτι ὁ Γιουβὰλ Χαράρι εἶναι ἕνας ἐκ τῶν πρωτοστατῶν προδρόμων τοῦ Ἑβραίου «Μεσσία» (Ἀντιχρίστου). Ὁ ἴδιος ἔχει πράγματι ἕνα σπάνιο ταλέντο στὸ νὰ μπορεῖ νὰ συνδέει, νὰ διασυνδέει καὶ νὰ προωθεῖ μὲ μειλίχιο λόγο καὶ μὲ ἀριστοτεχνικὸ τρόπο τὸν παρόντα καὶ ὁρατὸ κόσμο μὲ τὸν ἄκτιστο καὶ ἀόρατο κόσμο.

Ἕνα ὄντως ξεχωριστὸ χάρισμα ποὺ ἔχει ὁ Γιουβὰλ Χαράρι εἶναι τὸ νὰ μπορεῖ νὰ διαστρέφει κατὰ 180 μοῖρες τὴν ἴδια τὴν πραγματικότητα, ὅταν τὸ θέμα ποὺ συζητεῖται ἀφορᾶ τὸν ἴδιο τὸν Δημιουργὸ καὶ γενικότερα τὶς θρησκεῖες. Ἐπειδὴ ὁ Γ. Χαράρι δὲν γνωρίζει κἄν ὅτι ὑπάρχει μόνον ἡ μία Ἐκκλησία ποὺ ἵδρυσε ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς (Ὀρθοδοξία) καὶ ὅτι ὅλα τὰ ὑπόλοιπα δόγματα εἶναι ἁπλὰ ἰδιωτικὲς θρησκεῖες, ὁ ἴδιος ἑρμηνευτικὰ τὰ κάνει ὅλα ἕνα πανθρησκειακὸ «ἀχταρμὰ» μὲ ἄξονα τὸν ἐκπεσόντα ἄγγελο καὶ τὸ βασίλειό του, τὸν ὁποῖο καὶ ὁ ἴδιος ὑπηρετεῖ καὶ μάλιστα καὶ μὲ τεράστια δική του συνεισφορά.

Κατὰ λογικὴ συνέπεια καὶ ἀπόρροια, ὁ Γ. Χαράρι βλέπει μόνον τὴ μεριὰ τῶν ἰδιωτικῶν θρησκειῶν, ποὺ ὅλες αἱρετικὰ καὶ μονοσήμαντα ὑπηρετοῦν τὸν ἐκπεσόντα ἀρχάγγελο. Δὲν μπορεῖ ὁ Χαράρι νὰ καταλάβει ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι μία (ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία) καὶ ὅτι ἀπὸ τὴν ἄλλη οἱ ἰδιωτικὲς θρησκεῖες εἶναι ἀμέτρητες. Ἄλλο Ἐκκλησία, καὶ ἄλλο θρησκεία! Ξεχνάει ὁ Ἑβραῖος διάσημος διανοητὴς ὅτι Αὐτὸν ποὺ σταύρωσαν οἱ πρόγονοί του, τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, ὅτι εἶναι Αὐτὸς ὁ ἱδρυτὴς τῆς μίας, Ἁγίας καὶ Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

Καὶ γι’ αὐτὸ τὸν κύριο λόγο ὁ Χαράρι ὁδηγεῖται στὸ νὰ λέει σπουδαῖες μποῦρδες καὶ νὰ καταλήγει σὲ τραγικῶς θανάσιμα συμπεράσματα στὸν τομέα αὐτό. Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ δὲν εἶναι ἕνα βαθύτερο νόημα, δὲν ἀποτελεῖ ἕνα συνονθύλευμα ἀπὸ βαρύγδουπες λέξεις, δὲν ἔχει ἐπιφανειακὲς καὶ ἐξωτερικὲς ἔννοιες, δὲν ἔχει ὡς βάση της τὰ ἀνθρώπινα νοήματα, δὲν φωτίζεται ἀπὸ πολὺ ἔξυπνες βλακεῖες, δὲν εἶναι μία βαθιὰ διανόηση, δὲν εἶναι ἕνα θέμα ποὺ μποροῦν νὰ νοήσουν οἱ συγκεντρωμένοι ἐωσφορόφιλοι στὸ Νταβός.

Αὐτὰ εἶναι πομφόλυγες. Εἶναι ἀνοησίες. Εἶναι ἕνα πένθος γιὰ αὐτοὺς ποὺ ἔχουν ὀξὺ νοῦ καὶ μία ἀξιοζήλευτη κοσμικὴ γνώση. Ἂς γίνουν ἕνα ἑκατομμύριο ἔξυπνες καὶ βαθυστόχαστες ἀναλύσεις μὲ τὸ μυαλό, ὅλες σὲ ἕνα ἑκατομμύριο ἔξυπνες καὶ βαθυστόχαστες ἀναλύσεις ἀνοησίες θὰ καταλήξουν. Διότι, ἄλλο πράγμα εἶναι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καὶ ἕνα ἄλλο παντελῶς διαφορετικὸ καὶ ἄσχετο πράγμα εἶναι οἱ διάφορες κατασκευασμένες θρησκεῖες ποὺ ἔβγαλαν τὰ ἔξυπνα μυαλὰ κάποιων σπουδαίων καὶ διάσημων ἀρχιτιποτάδων!

Στὸ φόρουμ τοῦ Νταβὸς ὁ Γιουβὰλ Χαράρι ἀναρωτήθηκε: «Τί συμβαίνει μὲ τὴ θρησκεία ἑνὸς βιβλίου ὅταν ὁ μεγαλύτερος εἰδικὸς σὲ αὐτὸ εἶναι ἡ Τεχνητὴ Νοημοσύνη;». Καὶ ὁ ἴδιος ἀπάντησε: «Ἂν τὰ βιβλία εἶναι ἁπλῶς συνδυασμοὶ λέξεων, τότε ἡ Τεχνητὴ Νοημοσύνη θὰ ἀναλάβει τὰ βιβλία. Ἂν ἡ θρησκεία εἶναι δομημένη ἀπὸ λέξεις, τότε ἡ Τεχνητὴ Νοημοσύνη θὰ ἀναλάβει τὴ θρησκεία». Καὶ πρόσθεσε ὁ ἴδιος: «Αὐτὸ ἰσχύει ἰδιαίτερα γιὰ τὶς θρησκεῖες ποὺ βασίζονται σὲ βιβλία, ὅπως τὸ Ἰσλάμ, ὁ (χριστιανίζων) Χριστιανισμὸς ἢ ὁ Ἰουδαϊσμός».

Μὲ δεδομένο ὅτι ἡ Τεχνητὴ Νοημοσύνη «ταΐζεται» ἠλεκτρονικὰ μὲ ἑωσφορικὲς λογικές, μὲ τὶς λέξεις, μὲ τὶς ἀντιλήψεις καὶ μὲ τὶς θέσεις τῶν Χριστομάχων ἰδιοκτητῶν της, εἶναι λογικὸ ἑπόμενο νὰ ἔχει καὶ Χριστοπόλεμη θρησκευτικὴ λογικὴ καὶ ἐν γένει καὶ συμπεράσματα. Καὶ ἐπειδὴ ἡ Τεχνητὴ Νοημοσύνη εἶναι ὕλη καὶ ἕνα κοσμικὸ δημιούργημα, χωρὶς αὐτὴ νὰ ἔχει πνεῦμα ἢ ψυχή, εἶναι μονοδρομικὰ δεδομένο ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ ἔχει σχέση καὶ μὲ τὴν Ἁγία Γραφή, ποὺ εἶναι τὸ πνευματικὸ ἀπόσταγμα καὶ ὁδηγὸς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

Μὲ βάση τὴν Ἱερὰ Ἀποκάλυψη, ὁ Γιουβὰλ Χαράρι εἶναι ἕνας σημαντικότατος «βαστάζων» ὑπηρέτης στοὺς προδρομικοὺς ἀντίχριστους. Ὅταν κάποιος συνδέει τὴν κοσμικὴ Τεχνητὴ Νοημοσύνη μὲ τὴν πνευματικὴ  Οὐράνια Νοημοσύνη ἤ, δηλαδή, μπερδεύει τὴν «ΚοσμΟΤΕ» μὲ τὴν «ΟὐρανΟΤΕ», γίνεται αὐτομάτως ἕνας περίγελως τῶν πιστῶν. Γίνεται αὐτομάτως μία χλεύη μετὰ λύπης ὅλων ὅσων γνωρίζουν τὴν Ὀρθόδοξη πίστη μὲ βιωματικὸ τρόπο.

Διότι: Πῶς μπορεῖ νὰ καταλάβει κάποιος μὲ τὸ νοῦ τὸ ἄκτιστο; Πῶς μπορεῖ νὰ ἑρμηνεύσει κάποιος μὲ τὸ κοσμικό του μηδὲν τὰ πνευματικὰ πάντα τὰ ὁρατὰ καὶ τὰ ἀόρατα σύμπαντα; Πῶς ἄραγε χωρὶς Χριστὸ νὰ μπορεῖ νὰ μᾶς διδάξει κάποιος μωρὸς καὶ διάσημος ἀνόητος στὸ κάθε Νταβὸς αὐτὰ ποὺ δὲν διδάσκονται, ἀλλὰ βιώνονται; Καὶ ἅμα οἱ ἄνθρωποι δὲν κατανοοῦν τὸ ὑπερφυσικό, τὸ ὑπέρλογο καὶ τὸ ὑπερκόσμιο, αὐτὸ ἢ αὐτὰ θὰ τὰ καταλάβουν τὰ μηχανήματα καὶ οἱ ἀλγόριθμοι τῆς Τεχνητῆς Νοημοσύνης;

Δὲν εἶναι σύμπτωση τέλος ὅτι οἱ συμμετέχοντες στὸ Νταβὸς εἶχαν καὶ τὴν βοήθεια τῆς διαβόητης σατανίστριας Μαρίνας Ἀμπράμοβιτς. Ἡ ἱέρεια τοῦ ἔξω ἀπὸ ἐδῶ καὶ «κολλητὴ» τῶν Ρότσιλντ παρουσίασε τὸ ἔργο «The Bus» (Τὸ Λεωφορεῖο), τὸ ὁποῖο ἦταν ἕνα μεταμορφωμένο σχολικὸ λεωφορεῖο–κάψουλα δαιμονικοῦ διαλογισμοῦ. Οἱ σύνεδροι συμμετεῖχαν σὲ ἕναν 30λεπτο σιωπηλὸ διαλογισμό. Θυμάστε ἴσως καὶ ἐκ παραλλήλου καὶ την σαμανικὴ τελετὴ κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ὁλομέλειας τοῦ Νταβὸς τὸ 2024;

Δὲν θὰ μποροῦσε νὰ γίνει μία παγκόσμια συνάντηση παγκοσμιοποιητῶν, ὅπως εἶναι αὐτὴ τοῦ Νταβός, καὶ νὰ ἔλλειπαν ἀπὸ αὐτὴν οἱ συζητήσεις γύρω ἀπὸ τὴν ἔλευση τοῦ Ἑβραίου «Μεσσία» (Ἀντίχριστου). Μία τέτοια τροχιοδεικτικὴ δήλωση ἔκανε στὸ Νταβὸς ὁ Κένεθ Κ. Γκρίφιν, τὸ ἀφεντικὸ τῆς Citadel. Σὲ πάνελ ὅπου συμμετεῖχε ἡ Κριστὶν Λαγκὰρντ καὶ ἄλλοι ἡγέτες, ὁ Ken Griffin τόνισε ὅτι «ὑπάρχει τεράστια συζήτηση γύρω ἀπὸ τὸ ποῦ μᾶς πηγαίνει τὸ μέλλον» καὶ τόνισε ὅτι «ὁ κόσμος χρειάζεται ἕναν σωτήρα»!

Συμπερασματικά: Τὸ Νταβὸς 2026, πρῶτον, προώθησε γιὰ μία ἀκόμη φορὰ τὴν ἀτζέντα τῶν παγκοσμιοποιητῶν τῆς «Μεγάλης Ἐπανεκκίνησης». Δεύτερον προχώρησε περαιτέρω κατὰ ἕνα ἀκόμη μεγάλο βῆμα τὴν κρυφὴ ἀτζέντα τῶν διεθνιστῶν ποὺ ἀφορᾶ τὸν παγκόσμιο ἔλεγχο τῶν ἀνθρώπων μέσω τῆς Τεχνητῆς Νοημοσύνης, κλπ. Καί, τρίτον, αὐτὰ ποὺ προέβαλε ὡς θετικὰ καὶ τὰ περὶ τῆς ἐποχῆς τῆς παγκόσμιας ἀφθονίας εἶναι γιὰ μία ἀκόμη χρονιὰ στάχτη γιὰ ὅλα, ὅσα φοβερὰ καὶ θανατηφόρα σχεδίασαν τὰ σιωνιστικὰ τέκνα τῆς κατάρας γιὰ τὸν πλανήτη γῆ καὶ γιὰ τὸν παγκόσμιο πληθυσμό.

ΠΗΓΗ Στύλος Ὀρθοδοξιας

The post Στὸ Νταβὸς μπαίνουν οἱ βάσεις τῆς παγκοσμιοποίησης appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ἡ Γροιλανδία εἶναι τὸ μεγαλύτερο μὴ ἠπειρωτικὸ νησὶ στὸν κόσμο, ἔχει ἔκταση 2,16 ἑκατ. τ.χλμ. καὶ πληθυσμὸ περίπου 56.000 κατοίκους.  Τὸ Νουοῦκ εἶναι ἡ πρωτεύουσά της μὲ πληθυσμὸ περίπου 18.000 κατοίκους. Τὸ κλίμα της εἶναι πολικὸ καὶ περίπου τὸ 80% τῆς ἔκτασής της καλύπτεται ἀπὸ παχὺ στρῶμα πάγου. Ὁ 35χρονος Νίλσεν Γὲνς-Φρέντερικ εἶναι ὁ πρωθυπουργὸς τῆς Γροιλανδίας ἀπὸ τὸ 2025 καὶ τὸ κοινοβούλιό της ἔχει σήμερα 31 μέλη.

Ἡ Γροιλανδία δὲν διαθέτει δικό της στρατό. Ὡς ἔδαφος τῆς Δανίας, ὁ δανικὸς στρατὸς εἶναι ὑπεύθυνος γιὰ τὴν ἄμυνα τῆς Γροιλανδίας. Οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες Ἀμερικῆς λειτουργοῦν τὴ Διαστημικὴ Βάση Πιτουφίκ, ἀρχικὰ Ἀεροπορικὴ Βάση Θοῦλε, ἀπὸ τὴ δεκαετία τοῦ 1950, ἡ ὁποία παρέχει προειδοποίηση πυραύλων, ἐπιτήρηση διαστήματος καὶ ἔλεγχο διαστήματος στὴ Βορειοαμερικανικὴ Διοίκηση Ἀεροδιαστημικῆς Ἄμυνας (NORAD)..

Οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες ἔχτισαν τὸ 1959 καὶ λειτούργησαν τὴ μυστικὴ πυρηνικὴ βάση Camp Century ἕως τὸ 1967. Στὶς 21 Ἰανουαρίου 1968, ἕνα ἀμερικανικὸ στρατιωτικὸ ἀεροσκάφος B-52, μὲ τέσσερις πυρηνικὲς βόμβες, στὸ πλαίσιο τῆς Ἐπιχείρησης Chrome Dome, συνετρίβη στὸν Κόλπο τοῦ North Star. Ἡ πυρκαγιὰ ποὺ προκλήθηκε προκάλεσε ἐκτεταμένη ραδιενεργὸ μόλυνση, ἐνῶ μία ἀπὸ τὶς βόμβες ὑδρογόνου παραμένει χαμένη.

Στὶς μέρες μας, φυσικὰ ὄχι τυχαῖα καὶ ἀφοῦ ἤδη «τρέχει» ὁ Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος, ὁ Ντόναλντ Τρὰμπ ἔχει ξεκινήσει μία πρωτοφανῆ καὶ μία ὑπερεξόχως ἔντονη πολλῶν ἐπιπέδων ἐκστρατεία γιὰ νὰ προσαρτήσει ἢ νὰ «δέσει» τὴ Γροιλανδία στὶς ΗΠΑ, ἔτσι ὅπως τὸ λέει ξεκάθαρα ὁ ἴδιος. Ὡς ὁ πλέον διάσημος μπροστινὸς τῶν κοσμοκρατόρων Ρότσιλντ, ὁ Τρὰμπ συνεχίζει νὰ τὰ πάει ζηλευτὰ θαυμάσια στὸν προεδρικὸ ρόλο ποὺ ὑποδύεται.

Καὶ τὸ τρελὰ παράξενο καὶ «κουφό»: Μία γεωπολεμικὴ ὑπόθεση ποὺ ἀφορᾶ μία ἔκταση ποὺ εἶναι πάνω ἀπὸ 16 φορὲς μεγαλύτερη ἀπὸ ὅσο εἶναι ἡ συνολικὴ ἔκταση τῆς Ἑλλάδας, παρουσιάζεται μπροστὰ μας σὰν νὰ εἶναι μία ἀγορὰ ἢ σὰν νὰ εἶναι μία κλοπιμαία ἁρπαγὴ μίας «σοκοφρέτας» ἀπὸ τὸ διπλανὸ περίπτερο: Τὴν θέλω τὴ Γροιλανδία καὶ θὰ τὴν πάρω, μὰ ἔτσι μὰ ἀλλιῶς, λέει στὴ διαπασὼν τὸ σιωνιστικὸ ἀνδρείκελο ὑπερπολυτελείας ποὺ ὀνομάζεται Ν.Τράμπ.

Διαβάζουμε: Τρὰμπ γιὰ Γροιλανδία: «Τώρα εἶναι ἡ ὥρα καὶ θὰ γίνει.. Θὰ τὴν ἀποκτήσουμε, οἱ Δανοὶ δὲν μποροῦν νὰ τὴν προστατεύσουν». Τρὰμπ γιὰ Γροιλανδία: «Ἔδαφος τῶν ΗΠΑ ἀπὸ τὸ 2026.. Ἡ ΕΕ δὲν θὰ ἀντισταθεῖ πολὺ γιὰ τὴ Γροιλανδία.. Ἀποφασισμένος 100% ὁ Τρὰμπ γιὰ Γροιλανδία». Ὁ Τρὰμπ κλιμακώνει τὴν πίεση γιὰ τὴ Γροιλανδία μὲ AI εἰκόνες ποὺ τὴ δείχνουν ἀμερικανική. Τελεσίγραφο Ν.Τράμπ: «Θὰ τὸ κάνω 100% ἂν δὲν ὑπάρξει συμφωνία γιὰ τὴ Γροιλανδία»...

Τὸ κεντρικὸ ἐρώτημα εἶναι: Τί ἄραγε συμβαίνει σὲ αὐτὴ τὴ χρονικὴ συγκυρία ποὺ ἔχει ἀνοίξει τὴν φαινομενικὰ ἀκόρεστη καὶ τὴν καταβρωχθιστικὴ ὄρεξη τοῦ Ν.Τρὰμπ γιὰ τὴ Γροιλανδία; Ἤ, μήπως, κάτι ἄλλο σοβαρὸ συμβαίνει καὶ εἶναι ἴσως αὐτὸ ποὺ ἄνοιξε ξαφνικὰ τὶς ὀρέξεις τοῦ προέδρου τῶν ΗΠΑ γιὰ ἐπεκτατικὲς βλέψεις; Ἤ, τί δηλαδή; Ξύπνησε ἕνα πρωὶ ὁ Τρὰμπ καὶ εἶπε μέσα του, ρὲ δὲν πάω νὰ πάρω ἐκείνη τὴ Γροιλανδία, μιᾶς καὶ συμβαίνει νὰ μὴ γνωρίζω οὔτε κἄν ποιὸς εἶναι ὁ ἐκεῖ πρωθυπουργός της;

Αὐτὸ ποὺ συμβαίνει αὐτὴ τὴ χρονικὴ περίοδο στὴ Γροιλανδία εἶναι ἡ μὲ σχέδιο συνέχιση τῆς ἀλληλουχίας τῶν διενέξεων καὶ ἡ προγραμματισμένη διάχυση τῆς διασπορᾶς τῶν συγκρούσεων καὶ τῶν «φυτεμένων» πολέμων ἀνὰ τὸν πλανήτη, μὲ τελικὸ στόχο τὴν ὁλοκλήρωση τοῦ ἐπίγειου ἀρμαγεδδώνα καὶ τὴ ραγδαία μείωση τοῦ παγκόσμιου πληθυσμοῦ. Εἶναι ἁπλό, δεῖτε τὶς σὲ ἐξέλιξη παγκόσμιες πολεμικὲς φωτιές: Ἀπὸ τὴν Οὐκρανία καὶ τὸ Σουδᾶν φτάσαμε στὴ Μέση Ἀνατολὴ καὶ στὴν Ὑεμένη καὶ ἀπὸ τὴν Ἰνδικὴ ὑποήπειρο καὶ τὸ Ἀφγανιστὰν φτάσαμε στὴ Βενεζουέλα καὶ στὴ Γροιλανδία. Καὶ πάει λέγοντας.

Ὁ μπροστινός τῆς Πενταρχίας τοῦ σκότους, Ν.Τράμπ, συνεχίζει νὰ βάζει τὶς νέες καὶ τὶς ἀπὸ δεκαετίες προσχεδιασμένες πολεμικὲς φωτιὲς καὶ τὰ νέα συγκρουσιακὰ «προσανάμματα» τοῦ Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου ἀνὰ τὴν ὑφήλιο. Καὶ ὄχι φυσικὰ γιὰ νὰ κατακτήσει ἡ Ἀμερικὴ τὴν ὅποια Γροιλανδία. Αὐτὲς οἱ σκέψεις καὶ οἱ ἀναλύσεις εἶναι χοντρὲς ἀνοησίες γιὰ τὰ ΜΜΕξαπάτησης.

Ὁ Ν.Τρὰμπ λέει ὅτι τάχα σταμάτησε 8 πολέμους. Ἀλλά, ὅμως, ἡ ἀλήθεια διαβάζεται καὶ ἀλλιῶς, διότι: Σὲ ὅλες αὐτὲς τὶς 8 περιπτώσεις ὁ πόλεμος ποὺ δῆθεν «σταμάτησε» ὁ πρόεδρος τῶν ΗΠΑ εἴτε μαίνεται μὲ νεώτερες συγκρούσεις εἴτε εἶναι ἠμὶ-παγωμένος εἴτε συνεχίζει νὰ καίει ὑπόγεια, μέχρι νὰ φτάσει ἡ χρονικὴ στιγμὴ-στόχος ποὺ θὰ πάρει φωτιὰ ὁλόκληρος ὁ πλανήτης.

Ἔχει δὲ καὶ πολὺ γέλιο αὐτὴ ἡ ὑπόθεση. Μέχρι καὶ τὸ ἄλλο τὸ ἐπίχρυσο ἀνδρείκελο τῆς Πενταρχίας καὶ ἐπίσημος ὑπάλληλος τῶν Ρότσιλντ, Ε. Μακρόν, ἔστειλε μήνυμα στὸν Τράμπ, γράφοντας: «Φίλε, δὲν καταλαβαίνω τί κάνεις μὲ τὴ Γροιλανδία». Καὶ πράγματι, κατὰ τὶς τελευταῖες δύο περίπου ἑβδομάδες, οἱ ἄνθρωποι χαμένοι παρακολουθοῦν ὅλα τὰ παράξενα καὶ τὰ ἀλλόκοτα νὰ λαμβάνουν χώρα γύρω ἀπὸ τὸ ὄνομα Γροιλανδία. Παρόλο ποὺ ὅλα αὐτὰ τὰ προγραμματισμένα γεγονότα εἶναι ἀπολύτως ἐξηγήσιμα, λογικῶς ἐρμηνεύσιμα καὶ χρονικῶς ἀναμενόμενα, ὡς τὰ νέα «προσανάμματα» τοῦ Γ’ΠΠ.

Τὸ ἀπὸ δεκαετιῶν παγκόσμιο γενοκτονικὸ σχέδιο προχωράει πολὺ καλὰ στὴν ὑλοποίησή του ἐκ μέρους τῶν μεσσιανικῶν τέκνων τοῦ Ἰούδα. Τὸ λεκτικὸ ἐνδιαφέρον τοῦ παρένθετου πιονιοῦ Ν.Τρὰμπ γιὰ τὴν ἀπόκτηση τῆς Γροιλανδίας, ἀποτελεῖ μία ἀπὸ τὶς πιὸ ἀσυνήθιστες γεωπολιτικὲς πρωτοβουλίες τῶν τελευταίων ἐτῶν, ποὺ ὅμως δὲν ἔχει αἰτιώδη διασύνδεση εἴτε μὲ τὴ στρατηγικὴ ἀσφάλεια τῶν ΗΠΑ εἴτε μὲ τὶς σπάνιες γαῖες, εἴτε, εἴτε. Αὐτὰ τὰ λογικὰ ὄντως ἐπιχειρήματα δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἐπιφαινόμενα καὶ παρελκυστικὰ λόγια, μέχρι νὰ πέσουν τὰ προγραμματισμένα πυρηνικὰ καὶ ἡ γῆ θὰ μεταβληθεῖ σὲ ἀπέραντες παράγκες.

Τὰ σχέδια αὐτῶν ποὺ κατευθύνουν ἀπὸ τὰ παρασκήνια τὶς πολιτικὲς τῶν ΗΠΑ ἔχουν καὶ ἕναν σημαντικὸ ἱστορικὸ σύμμαχο, φόντο, ἄλλοθι καὶ βοηθό. Τὸ μέχρι σήμερα ἱστορικὸ πλαίσιο τῆς ὑπόθεσης τῆς Γροιλανδίας βοηθάει τὸν Ν.Τρὰμπ στὸ ξαναζωντάνεμα τῆς ἰδέας τῆς ἀγορᾶς ἢ τῆς μὲ τὸν ὅποιο τρόπο ἀπόκτησης τῆς Γροιλανδίας, διότι πράγματι ὑπῆρξαν ἀντίστοιχες ἀπόπειρες ἀγορᾶς της κατὰ τὸ παρελθόν. Πιὸ συγκεκριμένα, ὑπῆρξαν τέσσερις ἐπίσημες ἢ ἀνεπίσημες ἀπόπειρες ἀγορᾶς τῆς Γροιλανδίας ἀπὸ τὸν 19ο αἰώνα ἕως σήμερα.

Ἡ πρώτη ἀπόπειρα ἀγορᾶς τῆς Γροιλανδίας ἔλαβε χώρα τὸ ἔτος 1867. Ὁ Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν Οὐίλιαμ Σιούαρντ πρότεινε τὴν ἀγορὰ τῆς Γροιλανδίας καὶ τῆς Ἰσλανδίας, θεωρώντας αὐτὲς τὶς δύο γεωγραφικὲς ἑνότητες ὡς στρατηγικὰ σημεῖα γιὰ τὸν ἔλεγχο τοῦ Ἀρκτικοῦ Κύκλου. Ἦταν ὁ ἴδιος ὑπουργὸς ποὺ ὀργάνωσε καὶ ὁλοκλήρωσε τὴν ἴδια χρονιὰ τὴν ἀγορὰ τῆς Ἀλάσκας ἀπὸ τὴν αὐτοκρατορικὴ Ρωσία ἔναντι 7.200.000 δολαρίων.

[caption id="attachment_4359" align="alignright" width="350"] ΛΕΥΚΟΣ ΟΙΚΟΣ ΗΠΑ[/caption]

Ἔτι, ὑπῆρξαν συζητήσεις στὴν κυβέρνηση τῶν ΗΠΑ γιὰ τὴν ἀπόκτηση τοῦ νησιοῦ τὸ 1910. Ἀλλά, τὸ 1916, ἡ Οὐάσιγκτον ἀναγνώρισε ἐπίσημα τὴν κυριαρχία τῆς Δανίας στὴ Γροιλανδία ὡς προϋπόθεση γιὰ τὴν ἀγορὰ τῶν Παρθένων Νήσων. Στὸ πλαίσιο τοῦ Δόγματος Μονρόε, ἡ ἀμερικανικὴ κυβέρνηση ἀγόρασε τὸ 1917 ἀπὸ τὴ Δανία τὶς Δανικὲς Δυτικὲς Ἰνδίες στὴν Καραϊβικὴ Θάλασσα, ποὺ στὴ συνέχεια μετονομάστηκαν σὲ Ἀμερικανικὲς Παρθένες Νήσους, οἱ ὁποῖες ἦταν βασιλικὲς ἀποικίες τῆς Δανίας ἀπὸ τὸ 1754.

Τὸ 1946, ὁ πρόεδρος Χάρι Τρούμαν προσέφερε στὴ Δανία 100 ἑκατ. δολάρια σὲ χρυσὸ (περίπου 1,4 δισ. δολάρια μὲ σημερινὴ ἀξία), γιὰ τὴν ἀγορὰ τοῦ νησιοῦ, καθὼς καὶ μὲ ἀνταλλαγὴ ἐδαφῶν στὴν Ἀλάσκα. Ἡ πρόταση τοῦ Ἀμερικανοῦ προέδρου ἀπορρίφθηκε. Τὸ 1951, δύο περίπου χρόνια μετὰ τὴν ἵδρυση τοῦ ΝΑΤΟ (μὲ τὴ Δανία νὰ συμμετέχει στὸν Ὀργανισμό), ὑπογράφηκε συμφωνία γιὰ τὴ δημιουργία τῆς ἀμερικανικῆς ἀεροπορικῆς βάσης Θοῦλε, ποὺ σήμερα φιλοξενεῖ τὸ 12ο Σμῆνος Προειδοποίησης Διαστήματος.

Τὸ 2019, κατὰ τὴν πρώτη του θητεία, ὁ Ν.Τρὰμπ ἐξέφρασε δημόσια τὸ ἐνδιαφέρον του γιὰ τὴν ἀγορὰ τῆς Γροιλανδίας, χαρακτηρίζοντάς την τότε ὡς μία «μεγάλη κτηματομεσιτικὴ συμφωνία». Ἡ Δανία καὶ ἡ τοπικὴ κυβέρνηση τῆς Γροιλανδίας ἀπέρριψαν κατηγορηματικὰ τὴν πρόταση. Ἡ πρωθυπουργὸς τῆς Δανίας, Μέτε Φρεντέρικσεν, χαρακτήρισε τὴν ἰδέα τοῦ Τρὰμπ «παράλογη» καὶ ξεκαθάρισε ὅτι ἡ Γροιλανδία δὲν εἶναι πρὸς πώληση, προκαλώντας τότε μεγάλη διπλωματικὴ ἔνταση.

Τὸ 2025, μετὰ τὴν ἐπανεκλογή του, ὁ Ν.Τρὰμπ ἐπανέφερε τὸ θέμα, δηλώνοντας ὅτι ἡ ἰδιοκτησία καὶ ὁ ἔλεγχος τῆς Γροιλανδίας εἶναι «ἀπόλυτη ἀναγκαιότητα» γιὰ τὴν ἐθνικὴ ἀσφάλεια τῶν ΗΠΑ, χωρὶς νὰ ἀποκλείει τὴ χρήση βίας. Μάλιστα δέ, ὁ Ν.Τρὰμπ διόρισε καὶ εἰδικὸ ἀπεσταλμένο γιὰ τὴ Γροιλανδία τὸν κυβερνήτη τῆς Λουιζιάνα, Jeff Landry. Κατὰ τὸ δοθὲν γραπτὸ σενάριο, ὁ Ν.Τρὰμπ θεωρεῖ τὴ Γροιλανδία ὡς «πρώτη γραμμὴ ἄμυνας» καὶ ὡς στρατηγικὸ φυλάκιο στὴν Ἀρκτικὴ γιὰ τὴν παρακολούθηση τῆς Ρωσίας καὶ τῆς Κίνας.

Στὰ πλαίσια τοῦ δοθέντος γεωπολεμικοῦ σεναρίου, ὁ «μεσσίας» Τρὰμπ εἶναι ἄτεγκτος: «Τὴ Γροιλανδία ἢ θὰ τὴν καταλάβουμε ἐμεῖς, ἤ ἡ Ρωσία ἢ ἡ Κίνα». «Εἴτε σᾶς ἀρέσει εἴτε ὄχι, πρέπει νὰ πάρουμε τὴ Γροιλανδία καὶ ἂν ἐπηρεάσει τὸ ΝΑΤΟ, ἂς τὸ ἐπηρεάσει». «Δὲν ὑπάρχουν γραπτὰ ἔγγραφα, μόνο ὅτι ἕνα πλοῖο ἔφτασε ἐκεῖ πρὶν ἀπὸ ἑκατοντάδες χρόνια». «Τίποτα λιγότερο ἀπὸ τὴν ἀπόκτηση τῆς Γροιλανδίας δὲν εἶναι ἀποδεκτό, οἱ ΗΠΑ τὴν χρειάζονται καὶ θὰ τὴν ἔχουν». «Θὰ βροῦμε λύση ἡ Γροιλανδία νὰ γίνει δική μας».

Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ καὶ οἱ «ἀμυνόμενοι» ἔχουν στήσει καὶ αὐτοὶ ἕναν πόλεμο δηλώσεων. Ἡ πρωθυπουργὸς τῆς Δανίας, Μέτε Φρεντέρικσεν, εἶπε: «Ὁ Τρὰμπ σοβαρολογεῖ ὅταν λέει ὅτι θέλει τὴ Γροιλανδία». Ὁ πρωθυπουργὸς Γροιλανδίας, Γὲνς-Φρέντερικ Νίλσεν, σὲ Ν.Τράμπ: «Δὲν μπορεῖς ἁπλῶς νὰ καταλάβεις τὴν χώρα ἐπειδὴ τὸ θέλεις.. Ὄχι ἄλλες φαντασιώσεις προσάρτησης». Μὲ τοὺς Γροιλανδοὺς νὰ διαδηλώνουν: «Δὲν θέλουμε νὰ εἴμαστε Ἀμερικανοί»!

Καὶ τὰ παγκόσμια «μαλλιοτραβήγματα» πῆραν καὶ παγκόσμιες διαστάσεις: Δανία: «Πυροβολῆστε τοὺς Ἀμερικανοὺς στὸ ψαχνό». Ὁ Ρεπουμπλικάνος βουλευτὴς Τὲντ Λίου σὲ στρατιωτικούς: «Ἂν λάβετε ἐντολὴ ἀπὸ Τρὰμπ γιὰ εἰσβολὴ στὴ Γροιλανδία εἶναι παράνομη». Ὁ Καναδὸς πρωθυπουργός, Μὰρκ Κάρνεϊ, ἀνακοίνωσε ὅτι θὰ πολεμήσει ἐναντίον τῶν ΗΠΑ γιὰ τὴ Γροιλανδία. Μὲ τὸν Ν.Μεντβέντεφ νὰ «τρολάρει» τὸν Ν.Τράμπ: «Βιάσου, γιατί ἡ Γροιλανδία θὰ γίνει ρωσικὴ μὲ αἰφνιδιαστικὸ δημοψήφισμα!». Κλπ.

Καὶ ἔτσι φτάνουμε καὶ στὶς πρόσφατες ἐξελίξεις ποῦ ἔλαβαν χώρα στὸ Νταβός. Στὶς 21 Ἰανουαρίου, μετὰ τὴ συνάντησή του μὲ τὸν Γ.Γ. τοῦ ΝΑΤΟ, Μὰρκ Ροῦτε, ὁ Τράμπ δήλωσε ὅτι ἔχει διαμορφωθεῖ ἕνα «πλαίσιο μίας μελλοντικῆς συμφωνίας», σὲ σχέση μὲ τὴ Γροιλανδία. Μὲ ἀφετηρία τὸ ὑπὸ ἐπεξεργασία πλαίσιο-προσχέδιο, ὁ Τρὰμπ εἶπε ὅτι δὲν θὰ ἐπιβληθοῦν οἱ δασμοὶ στὶς 8 χῶρες τῆς ΕΕ, ποὺ ἐπρόκειτο νὰ τεθοῦν σὲ ἰσχὺ τὴν 1η Φεβρουαρίου, προσθέτοντας ὁ ἴδιος ὅτι περισσότερες πληροφορίες θὰ δοθοῦν καθὼς οἱ διαβουλεύσεις προχωροῦν.

Μὲ βάση αὐτὰ ποὺ ἔχουν διαρρεύσει ἀναφορικὰ μὲ τὸ πλαίσιο τοῦ προσχεδίου, ἡ Γροιλανδία μετατρέπεται κάτι σὰν ἕνα νέο «Πουέρτο Ρίκο». Δηλαδή, σὲ μία περιοχὴ ποὺ οἱ ΗΠΑ ἐλέγχουν μὲ κυριαρχικὰ δικαιώματα τὸ ἔδαφός της καὶ σὲ ὅτι δὲν ἔχει ἀπόλυτη κυριαρχία, θὰ τὸ ἐλέγχει πλήρως. Τὸ Πουέρτο Ρίκο εἶναι μία Ἐλεύθερη Συνδεδεμένη Πολιτεία (Commonwealth) τῶν ΗΠΑ. Ἀποτελεῖ μία μὴ ἐνσωματωμένη στὶς ΗΠΑ περιοχή, μὲ αὐτονομία, λειτουργώντας ὡς μία ἡμιαυτόνομη κοινοβουλευτικὴ δημοκρατία ὑπὸ τὴν κυριαρχία τῶν ΗΠΑ.

Ἐνῶ τὸ Bloomberg ἀποκαλύπτει ὅτι τὸ σχέδιο Τρὰμπ γιὰ τὴ Γροιλανδία εἶναι «μία λευκὴ ἐπιταγὴ» γιὰ τὴν παρουσία ΗΠΑ στὸ νησὶ καὶ γιὰ ὅλη τὴν Ἀρκτικὴ Περιοχή, ὁ ἴδιος ὁ Τράμπ, μιλώντας στὸ Fox Business, εἶπε: «Μιλᾶμε γιὰ κάτι ποὺ βρίσκεται ὑπὸ διαπραγμάτευση αὐτὴ τὴ στιγμή, γιὰ τὶς λεπτομέρειες, ἀλλὰ οὐσιαστικὰ πρόκειται για πλήρη πρόσβαση. Δεν ὑπάρχει τέλος, δὲν ὑπάρχει χρονικὸ ὅριο. Παίρνουμε ὅ,τι θέλουμε χωρὶς κόστος», κάνοντας ὁ ἴδιος ἀναφορὰ καὶ στὴ μελλοντικὴ ἐγκατάσταση τοῦ «Χρυσοῦ Θόλου» στὴ Γροιλανδία.

Ἀνάμεσα στὰ ἄλλα ποὺ συζητοῦνται στὸ προσχέδιο-πλαίσιο μελλοντικῆς συμφωνίας εἶναι καὶ τὰ ἑξῆς: Οἱ ΗΠΑ θὰ ἀποκτήσουν τμήματα τοῦ ἐδάφους τῆς Γροιλανδίας τὰ ὁποῖα θὰ εἶναι ὑπὸ πλήρη ἀμερικανικὴ κυριαρχία, δικαίωμα στοὺς πολίτες τῆς Γροιλανδίας νὰ γίνονται πολίτες τῶν ΗΠΑ, πλήρη ἰδιοκτησιακὰ δικαιώματα περίπου στὸ 50% μὲ 60% τοῦ νησιοῦ ποὺ δὲν εἶναι καλυμμένα ἀπὸ πάγο, ἡ ἐκμετάλλευση τῶν ὀρυκτῶν τῆς Γροιλανδίας, κλπ.

Ἐν κατακλείδι, ἡ Γροιλανδία ἀποτελεῖ μία ἀκόμη γεωπολεμικὴ ψηφίδα περαιτέρω «μόχλευσης» τοῦ Γ’ΠΠ. Ο Ν.Τρὰμπ μετατρέπει μία ἀκόμη τεράστια περιοχὴ τοῦ πλανήτη σὲ ἕνα ἀκόμη «προσάναμμα» στὶς ὑπάρχουσες καὶ στὶς διαχεόμενες φλόγες τοῦ σὲ ἐξέλιξη Γ’ΠΠ. Τέτοια γεγονότα περαιτέρω γεωπολεμικῆς «μόχλευσης» θὰ συνεχίζονται μέχρι νὰ φτάσουμε στὰ παγκόσμια «μανιτάρια»: Ἡ Wall Street Journal ἔγραψε, λχ., ὅτι οἱ ΗΠΑ ἀναζητοῦν ἄτομα γιὰ νὰ ἀλλάξουν τὴν ἐξουσία στὴν Κούβα ἕως τέλος 2026!

ΠΗΓΗ ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

The post Γροιλανδία: Ἡ νέα γεωπολιτικὴ «σοκοφρέτα» τοῦ Τράμπ! appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Οι Βρετανοί τρέμουν την άνοδο της Ρωμιοσύνης και ανακατατεύουν στις βρωμιές τους το Οικουμενικό Πατριαρχείο, ενώ οι Ρώσοι ισοπεδώνουν την Ουκρανία και ο Τράμπ απαιτεί τη Γροιλανδία ακόμη κι αν διαλυθεί το ΝΑΤΟ

Γράφει ο Πύρινος Λόγιος

Η Γροιλανδία, η Ουκρανία και o πόλεμος εναντίον της Ορθοδοξίας δεν είναι μεμονωμένα επεισόδια, αλλά όψεις του ίδιου ρήγματος. Μια Δύση σε αποσύνθεση, ένας πόλεμος που γίνεται εμπόρευμα και ένας πολιτισμός που φοβάται τη μνήμη και τη Ρωμιοσύνη που αναδύεται.

Όσα εκτυλίσσονται ταυτόχρονα στη Γροιλανδία, στην Ουκρανία και στη Βαλτική δεν αποτελούν αποσπασματικές ειδήσεις της διεθνούς επικαιρότητας. Συνθέτουν ένα ενιαίο ιστορικό γεγονός: Την αποσύνθεση της δυτικής ηγεμονίας και την απελπισμένη προσπάθεια των κέντρων ισχύος να συγκρατήσουν έναν κόσμο που ξεφεύγει από τον έλεγχό τους.

Όταν μια αυτοκρατορία δεν μπορεί πλέον να πείσει, καταφεύγει στην απειλή. Όταν δεν μπορεί να ενσωματώσει, επιδιώκει να διαλύσει. Και όταν αποτυγχάνει να επιβληθεί στρατιωτικά ή οικονομικά, μεταφέρει τη σύγκρουση στο βαθύτερο δυνατό επίπεδο: στην ταυτότητα, στην πίστη, στη συλλογική μνήμη των λαών.

Η Γροιλανδία αποκαλύπτει το τέλος του μύθου της «δυτικής συμμαχίας». Η Ουκρανία εκθέτει τον πόλεμο ως μηχανισμό κέρδους και εξάντλησης. Και η επίθεση στην Ορθοδοξία στη Βαλτική και στην Ουκρανία δείχνει ότι ο πραγματικός στόχος δεν είναι μόνο τα εδάφη, αλλά ο ίδιος ο πολιτισμικός πυρήνας της Ευρώπης.

Η Γροιλανδία και η κατάρρευση της έννοιας της συμμαχίας του ΝΑΤΟ

Η ανοιχτή απειλή «απόκτησης» της Γροιλανδίας από τις ΗΠΑ συνιστά μια ιστορική τομή που δύσκολα μπορεί να υποτιμηθεί. Δεν πρόκειται για διπλωματική υπερβολή, αλλά για επιστροφή στον πιο ωμό αυτοκρατορικό λόγο.

Όταν ο Ντόναλντ Τράμπ δηλώνει χωρίς περιστροφές ότι δεν αποκλείει ούτε τη στρατιωτική λύση απέναντι σε σύμμαχο κράτος, τότε το ΝΑΤΟ παύει να υφίσταται ως κοινότητα κυρίαρχων κρατών και αποκαλύπτεται ως ιεραρχική δομή, όπου η ισχύς αντικαθιστά το δίκαιο.

Η στάση της Δανίας είναι ενδεικτική της ευρωπαϊκής αδυναμίας. Δεν διαπραγματεύεται από θέση ισχύος, αλλά υποχωρεί προληπτικά, προσφέροντας βάσεις, πρόσβαση σε πόρους και γεωστρατηγικά ανταλλάγματα. Η κυριαρχία μετατρέπεται σε διαπραγματεύσιμο μέγεθος. Και αυτό δεν είναι ένδειξη δύναμης των ΗΠΑ, αλλά σύμπτωμα φόβου. Φόβου απέναντι σε έναν κόσμο όπου η αμερικανική πρωτοκαθεδρία αμφισβητείται ταυτόχρονα στην Αρκτική, στην Ευρασία και στον Παγκόσμιο Νότο.

Ο Τράμπ αντιμετωπίζεται συχνά ως ιδιόρρυθμη εξαίρεση, ως ατύχημα της Ιστορίας ή ως «λαϊκιστική παρέκκλιση» από τον κανόνα της δυτικής διακυβέρνησης. Αυτή η ανάγνωση είναι βολική, αλλά ψευδής.

Ο Τραμπ δεν είναι ρήξη με το αμερικάνικο σύστημα. Όχι των Νεοταξιτών, αλλά το παλαιό που κρύβονταν πίσω από αυτούς. Απλά είναι η στιγμή που αυτό το σύστημα που προϋπήρχε αυτό του νεοταξισμού, παύει να προσποιείται και να το παίζει "ειρηνιστής".

Είναι το σημείο όπου η αμερικανική ισχύς μιλά χωρίς γάντια, χωρίς ρητορική περί αξιών, χωρίς φιλελεύθερα προσχήματα. Και αυτό ακριβώς τον καθιστά επικίνδυνο, όχι επειδή είναι απρόβλεπτος, αλλά επειδή είναι απολύτως ειλικρινής.

Η συμπεριφορά του δεν εξηγείται από τον χαρακτήρα του, αλλά από τη δομική παρακμή της αμερικανικής ηγεμονίας. Οι ΗΠΑ δεν είναι πια σε θέση να διαμορφώνουν παγκόσμια συναίνεση. Το δολάριο αμφισβητείται, οι θεσμοί που οικοδομήθηκαν μετά το 1945 χάνουν νομιμοποίηση και η στρατιωτική υπεροχή δεν εγγυάται πλέον πολιτικό αποτέλεσμα. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο Τραμπ επιλέγει τη μόνη γλώσσα που του απέμεινε για να επαναφέρει την αμερικανική αίγλη του Ρήγκαν και του Νίξον: Τη γλώσσα της συναλλαγής, του εκβιασμού και της ωμής ισχύος.

Όταν δηλώνει ότι οι ΗΠΑ «βγάζουν χρήματα από τον πόλεμο», δεν κυνίζει απλώς. Ουσιαστικά περιγράφει την πραγματική λειτουργία της σύγχρονης αμερικανικής ισχύος. Ο πόλεμος δεν είναι μέσο αποκατάστασης τάξης, αλλά εργαλείο ανακύκλωσης κεφαλαίου, βιομηχανικής τόνωσης και γεωπολιτικής εξάντλησης τρίτων.

Πώς νομίζετε ότι ξεκίνησε ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία τη δεκαετία του '90; Αυτό ακριβώς, μόνο που στην εξουσία υπήρχε τότε ένας άχρηστος σεξιστής και πιόνι των ελίτ, ο Μπίλ Κλίντον.

Η Ουκρανία δεν είναι σύμμαχος ουσιαστικά κανενός. Πρόκειται για πεδίο φθοράς. Η Ευρώπη δεν είναι εταίρος, αλλά είναι χρηματοδότης. Και το ΝΑΤΟ δεν είναι συμμαχία αξιών, αλλά είναι μηχανισμός μετακύλισης κόστους.

Αυτή η λογική δεν ξεκίνησε με τον Τραμπ, αλλά με αυτόν γίνεται απροκάλυπτη. Και γι’ αυτό προκαλεί τόσο πανικό στη δυτική ελίτ των Νεοταξιτών. Όχι επειδή λέει ψέματα, αλλά επειδή λέει την αλήθεια χωρίς ντροπή.

Η Ουκρανία και η κατάρρευση των δυτικών μύθων

Στο ουκρανικό πεδίο μάχης καταρρέουν οι αφηγήσεις με εκκωφαντικό τρόπο. Η «αναπόφευκτη ουκρανική νίκη» αποδεικνύεται απλά...ως ευχή ανεκπλήρωτη. Η «επικείμενη ρωσική κατάρρευση» δεν έρχεται ποτέ.

Αντιθέτως, η Ρωσία, ανεξαρτήτως της πολιτικής ή ηθικής αξιολόγησης που μπορεί να της αποδώσει κανείς, αποδεικνύει στρατηγική αντοχή, βιομηχανική προσαρμογή και επιχειρησιακή επιμονή.

Η απαίτηση του Ζελένσκι από την Ευρώπη να παραδώσει τα αποθέματά της είναι κραυγή απόγνωσης και όχι δείγμα συμμαχικής σχέσης. Η Ευρώπη οδηγείται σε αυτοαφοπλισμό, χωρίς να διαθέτει κοινή στρατηγική, χωρίς ενιαία πολιτική βούληση και χωρίς έλεγχο της κλιμάκωσης. Ταυτόχρονα, δέχεται άμεσες στρατηγικές απειλές που δεν επέλεξε και δεν μπορεί να διαχειριστεί.

Η χρήση προηγμένων ρωσικών πυραυλικών συστημάτων, όπως ο πύραυλος Oresnik λειτουργεί ως μήνυμα προς την ευρωπαϊκή ήπειρο. Οι τεχνολογικές ομπρέλες δεν εγγυώνται ασφάλεια. Οι μύθοι περί απόλυτης προστασίας καταρρέουν, και μαζί τους καταρρέει η ψευδαίσθηση ότι η Δυτική Ευρώπη μπορεί να παίζει πόλεμο χωρίς να πληρώνει το τίμημα.

Η Ορθοδοξία στο στόχαστρο – όχι ως παγκόσμια, αλλά ως Ρωμαίϊκη!

Εδώ η σύγκρουση κατεβαίνει στο βαθύτερο δυνατό επίπεδο. Η δίωξη της Ορθοδοξίας στην Ουκρανία και στη Βαλτική δεν είναι παράπλευρη απώλεια. Είναι συνειδητή στρατηγική επιλογή. Και το κρίσιμο σημείο είναι το ότι δεν βάλλεται η Ορθοδοξία επειδή είναι «ρωσική». Βάλλεται επειδή είναι Ρωμαίϊκη.

Η Ρωμαίϊκη Ορθοδοξία, δηλαδή η ελληνική Ορθοδοξία που στήθηκε και ορθώθηκε στην πρωτεύουσα του Ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους αποτελεί τη ζωντανή συνέχεια της Ρωμαϊκής Οικουμένης, με πηγή την Κωνσταντινούπολη. Δεν ταυτίζεται με κράτος, δεν μετατρέπεται εύκολα σε ιδεολογία, δεν ενσωματώνεται σε δυτικά σχήματα ελέγχου. Δεν υπόσχεται παράδεισο μέσω συστημάτων, ούτε σωτηρία μέσω προόδου. Και ακριβώς γι’ αυτό είναι ενοχλητική.

Η απαγόρευση της κανονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Ουκρανία, οι πιέσεις για αλλαγή ονομάτων και δικαιοδοσιών, η ποινικοποίηση της κανονικής αναφοράς, συνιστούν κατάργηση της θρησκευτικής ελευθερίας στο όνομα της γεωπολιτικής ευθυγράμμισης. Πρόκειται για ιστορικό ολίσθημα με μακροπρόθεσμες συνέπειες, διότι όταν η πίστη γίνεται εργαλείο κράτους, η κοινωνία χάνει το τελευταίο της καταφύγιο.

Ο βρετανικός παράγοντας και η διαχρονική τέχνη της υπονόμευσης

Και τώρα μπαίνουμε στο σημείο ζέσης. Αν οι ΗΠΑ λειτουργούν ως ωμή δύναμη, η Βρετανία λειτουργεί, όπως έχω τονίσει πολλές φορές στα άρθρα μου, ως αρχιτέκτονας του παρασκηνίου.

Δεν χρειάζεται να επιβάλλει, δεν μπορεί άλλως τε. Αρκείται στο να διασπά. Δεν χρειάζεται να νικήσει, δεν μπορεί άλλως τε. Αρκείται στο να αποτρέψει την ενότητα. Από τον 19ο αιώνα μέχρι σήμερα, η βρετανική γεωπολιτική δεν βασίζεται στη μαζική ισχύ, αλλά στη λεπτή τέχνη της υπονόμευσης, της εργαλειοποίησης θεσμών και της πρόκλησης εσωτερικών ρηγμάτων.

Η σκιά της MI6 στην περίπτωση της Εσθονίας και μετά από τις ρωσικές αποκαλύψεις, οι οποίες μάλιστα δεν είναι καθόλου κολακευτικές για τον Βαρθολομαίο (τον αποκαλούν μεταμορφωμένο διάβολο) δεν πέφτει τυχαία πάνω σε εκκλησιαστικά ζητήματα. Η Βρετανία έχει μακρά εμπειρία στο να μετατρέπει την πίστη, την εθνοτική ταυτότητα και τις θεσμικές ιδιαιτερότητες σε μοχλούς γεωπολιτικής πίεσης. Από τη Μέση Ανατολή έως τα Βαλκάνια, από την Ινδία έως την Κύπρο, η μέθοδος είναι η ίδια. Δημιουργία παράλληλων κέντρων, ενίσχυση διαιρέσεων, αποδυνάμωση κάθε ενιαίου αφηγήματος. Κι ο προδότης και τούτη τη φορά, στην περίπτωση δηλαδή της Εσθονίας αλλά και γενικότερα της Βαλτικής, είναι ο Βαρθολομαίος δυστυχώς...

Η ίδια σκηνή είχε λάβει χώρα και όταν δημιουργήθηκε μερίμνη των Άγγλων στο πρώτο Ψευτορωμαίϊκο, όταν και η Αγγλία πίεζε τους αντιβασιλείς να αποσχισθεί η ελλαδική Εκκλησία από το Οικουμενικό Πατριαρχείο για να σπάσει ο συνδετικός κρίκος της σκλαβωμένης Ρωμιοσύνης από την ελεύθερη.

Και το κυριότερο; Τότε εκείνη την εποχή, η Ρωσική Εκκλησία υπαγόταν "ατύπως" στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, διατηρώντας απόλυτα την ρωμαίϊκη παράδοση της αλληλεπίδρασης με την κοσμική εξουσία επιτρέποντας στην κρατική γραφειοκρατία να συμμετέχει ενεργά στις διοικητικές υποθέσεις της εκκλησίας. Αυτός ο έντονος "βυζαντινισμός", μαζί με το γεγονός ότι η Ρωσία παρέμεινε μετά τον Μεσαίωνα για μακρό χρονικό διάστημα απομονωμένη από τη Δύση, κράτησε ουσιαστικά τη Ρωσική Εκκλησία ανέπαφη από τις ιστορικές εξελίξεις της Αναγέννησης και της θρησκευτικής Μεταρρύθμισης. Και αυτόν ακριβώς τον...βυζαντινισμό έτρεμαν οι Άγγλοι, μήπως και συμβεί το...μοιραίο κάποια μέρα. Δηλαδή, μήπως και η ελεύθερη "Ελλάδα" τολμήσει σε συνεργασία με τη Ρωσία μια τελική αποδιοργάνωση της Οθωμανίας με πρόσχημα την Ορθοδοξία και τιναχτεί στον αέρα η βρετανική "εποπτεία".

Στην περίπτωση της Εσθονίας, δεν τους ενδιαφέρει ουσιαστικά το τι όνομα θα έχει η Ορθόδοξη Εκκλησία των Εσθονών, αλλά...προς τα πού αποκλίνει. Δηλαδή στην ρωσική Εκκλησία και κατ' επέκταση στο Ρωμαίϊκο Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Στην περίπτωση όμως της ίδιας της Ορθοδοξίας, ο στόχος δεν είναι η θεολογία, αλλά η δομή. Η Βρετανία γνωρίζει ότι ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως δεν διαθέτει ούτε στρατό ούτε κράτος. Δεν έχει το κοσμικό κύρος του Πάπα, ούτε την πολιτική κάλυψη μιας υπερδύναμης (Ρωσία). Και ακριβώς γι’ αυτό θεωρείται ευάλωτος. Ένας θεσμός με τεράστιο συμβολικό βάρος αλλά περιορισμένη κοσμική ισχύ είναι ιδανικός για πιέσεις, «διευκολύνσεις» και υπόγειες συναλλαγές.

Το ζητούμενο δεν είναι να ενισχυθεί η Ορθοδοξία, αλλά να κατακερματιστεί. Να μετατραπεί σε ένα σύνολο τοπικών, διαχειρίσιμων δομών, αποκομμένων από την οικουμενική τους συνείδηση. Να πάψει να είναι φορέας μνήμης και να γίνει απλό διοικητικό σχήμα.

Αυτός είναι ο πραγματικός στόχος της υπονόμευσης.

Φοβούνται τη Ρωμιοσύνη που έρχεται;

Το κρίσιμο ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν η Δύση φοβάται απλά τη Ρωσία. Τη Ρωσία τη γνωρίζει, τη μετρά, τη διαχειρίζεται στρατηγικά εδώ και αιώνες. Αυτό που φοβάται είναι κάτι βαθύτερο και λιγότερο μετρήσιμο: Τη Ρωμιοσύνη που έρχεται. Όχι ως αυτοκρατορικό σχέδιο, αλλά ως πνευματική και πολιτισμική αφύπνιση.

Η Ρωμιοσύνη δεν είναι κράτος, ούτε έθνος με τη στενή έννοια. Είναι τρόπος ύπαρξης, συνέχεια μνήμης, εμπειρία ιστορίας που δεν διακόπηκε ούτε με την Άλωση ούτε με τη νεωτερικότητα.

Είναι η συνείδηση ότι η Ορθοδοξία δεν είναι ούτε ρωσική ούτε ελληνική, αλλά καθολική χωρίς παπισμό και οικουμενική χωρίς ιμπεριαλισμό. Και αυτή η συνείδηση είναι επικίνδυνη για έναν κόσμο που βασίζεται στην αποσύνδεση, στον ατομικισμό και στη λήθη.

Μια Ρωμιοσύνη που θα ξαναβρεί τη φωνή της θα διεκδικήσει εκτός από εδάφη και νόημα. Δεν θα απειλήσει με όπλα, αλλά με σύγκριση. Θα δείξει ότι υπάρχει τρόπος να υπάρξει κοινότητα χωρίς μηχανιστική ομογενοποίηση, πίστη χωρίς ιδεολογία, παράδοση χωρίς φονταμενταλισμό. Και αυτό είναι αφόρητο για έναν πολιτισμό που έχει επενδύσει τα πάντα στην "πρόοδο" χωρίς σκοπό και στην ελευθερία χωρίς αλήθεια.

Γι’ αυτό οι αλήτες τη χτυπούν προληπτικά. Γι’ αυτό επιχειρούν να αποκόψουν την Ορθοδοξία από την ιστορική της ρίζα, να τη συρρικνώσουν σε «εθνικές εκκλησίες», να τη μετατρέψουν σε διαχειρίσιμο πολιτισμικό κατάλοιπο. Όχι επειδή η Ρωμιοσύνη είναι ήδη ισχυρή, αλλά επειδή διαισθάνονται ότι μπορεί να γίνει. Και οι αυτοκρατορίες πάντα φοβούνται περισσότερο αυτό που αναδύεται παρά αυτό που ήδη υπάρχει.

Το χάος, η ύβρις και το ερώτημα της αντοχής

Το χάος που απλώνεται μπροστά μας δεν είναι στιγμιαίο, ούτε αποτέλεσμα τυχαίων λαθών. Είναι το φυσικό επακόλουθο μιας μακράς ύβρεως. Η Δύση, αποκομμένη από τη μνήμη, τη μεταφυσική και το μέτρο, πίστεψε ότι μπορεί να υποκαταστήσει την αλήθεια με τη δύναμη, το νόημα με την πρόοδο και την πίστη με τη διαχείριση. Για δεκαετίες οικοδομούσε έναν κόσμο χωρίς ρίζες, θεωρώντας την Ιστορία βάρος και την παράδοση εμπόδιο. Τώρα, αυτός ο κόσμος τρίζει συθέμελα, όχι επειδή τον πολεμούν απ’ έξω, αλλά επειδή κατέρρευσε από μέσα.

Μέσα σε αυτή την αποσύνθεση, η σύγκρουση δεν είναι απλώς γεωπολιτική. Είναι πνευματική. Δεν αφορά μόνο σύνορα, πόρους ή σφαίρες επιρροής, αλλά το ίδιο το ερώτημα της ανθρώπινης αντοχής: τι κρατά έναν πολιτισμό όρθιο όταν όλα γύρω του καταρρέουν; Τι απομένει όταν οι θεσμοί χάνουν τη νομιμοποίησή τους, οι συμμαχίες το νόημά τους και η ισχύς την αποτελεσματικότητά της;

Η Ορθοδοξία βρίσκεται στο στόχαστρο ακριβώς επειδή απαντά σε αυτό το ερώτημα χωρίς κραυγές και χωρίς όπλα. Δεν υπόσχεται επίγεια τελειότητα ούτε ιστορική παντοδυναμία. Προσφέρει όμως κάτι που καμία αυτοκρατορία δεν μπόρεσε ποτέ να εξαλείψει: νόημα μέσα στη δοκιμασία, κοινότητα μέσα στη διάλυση, ελπίδα μέσα στην ήττα.

Γι’ αυτό και διώκεται. Όχι επειδή απειλεί με δύναμη, αλλά επειδή αποκαλύπτει το κενό εκείνων που στηρίζονται μόνο στη δύναμη.

Η Ιστορία είναι αμείλικτη σε αυτό το σημείο. Όλες οι αυτοκρατορίες που πίστεψαν ότι μπορούν να νικήσουν την αλήθεια με μηχανισμούς, κατέληξαν να ηττηθούν από την ίδια τους την ύβρη. Αντίθετα, η Ορθοδοξία επέζησε χωρίς στρατούς, χωρίς κράτος, χωρίς παγκόσμια εξουσία. Πέρασε από κατακόμβες, διωγμούς, αθεϊστικά καθεστώτα, εξευτελισμούς και προδοσίες. Και όμως, παρέμεινε. Όχι ως ιδεολογία, αλλά ως εμπειρία ζωής.

Η τελική νίκη της Ορθοδοξίας δεν θα έχει θριαμβευτικές παρελάσεις ούτε πολιτικά τρόπαια. Θα είναι αθόρυβη, όπως ήταν πάντα. Θα εκδηλωθεί εκεί όπου όλα τα άλλα σχήματα αποτυγχάνουν: στις κοινωνίες που θα αναζητήσουν ξανά μέτρο, στις οικογένειες που θα ζητήσουν νόημα, στους ανθρώπους που θα κουραστούν να ζουν χωρίς απάντηση στο «γιατί». Εκεί, η Ρωμιοσύνη δεν θα «επιστρέψει» ως πολιτικό σχέδιο, αλλά θα αναδυθεί ως φυσική ανάγκη.

Και αυτό ακριβώς είναι που φοβίζει περισσότερο τους σημερινούς διαχειριστές του χάους. Όχι μια στρατιωτική ήττα, αλλά μια πνευματική αφύπνιση. Όχι έναν αντίπαλο που πολεμά, αλλά έναν λαό που θυμάται. Διότι η μνήμη, όταν επανέρχεται, δεν εκδικείται· κρίνει. Και η κρίση αυτή είναι αδυσώπητη για όσους έχτισαν κόσμους χωρίς αλήθεια.

Εν κατακλείδι, βρισκόμαστε όχι στο τέλος μιας εποχής, αλλά στην αρχή μιας άλλης. Όχι πιο εύκολης, αλλά πιο αληθινής.

Το μόνο που απομένει για να γυρίσει ο τροχός του χρόνου, είναι μόνο ο Πόλεμος. Και αν κάτι θα σταθεί όρθιο μέσα στα ερείπια του σημερινού κόσμου, δεν θα είναι οι αυτοκρατορίες, ούτε τα συστήματα, ούτε οι συμμαχίες. Θα είναι εκείνο που άντεξε πάντοτε: Η πίστη που δεν υποτάχθηκε, η παράδοση που δεν ξεχάστηκε, και η Ρωμιοσύνη που, όσες φορές κι αν την έθαψαν, έμαθε να ανασταίνεται.

Πύρινος Λόγιος

sergioschrys@outlook.com

The post Η Δύση σε αποσύνθεση, η Ορθοδοξία στο στόχαστρο και ο φόβος για τη Ρωμιοσύνη που έρχεται! appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Το 2026 δεν ανατέλλει ως νέο έτος, αλλά ως έτος - κρίσιμη καμπή. Δεν φέρνει μαζί του την ψευδαίσθηση της «επιστροφής στην κανονικότητα», αλλά τη βίαιη συνειδητοποίηση ότι η κανονικότητα όπως τη γνωρίσαμε έχει ήδη τελειώσει…

Γράφει ο

Πύρινος Λόγιος

Οι μάσκες πέφτουν, οι ρόλοι συγχέονται και η παγκόσμια σκηνή γεμίζει αντιφάσεις που δεν μπορούν πλέον να κρυφτούν πίσω από δελτία τύπου, συνόδους κορυφής και διπλωματικές φράσεις. Η Ουκρανία αιμορραγεί, η Ρωσία προελαύνει, η Δύση παίζει διπλό παιχνίδι και οι «ειρηνοποιοί» αποδεικνύονται οι πιο επικίνδυνοι παίκτες του τραπεζιού.

Αυτό το κείμενο δεν γράφεται για να προβλέψει ημερομηνίες ή να χαϊδέψει στρατόπεδα. Γράφεται για να αποτυπώσει τη στιγμή όπου η προσποίηση τελειώνει. Όπου οι αυτοκρατορίες αποκαλύπτουν τα όριά τους, οι περιφερειακές δυνάμεις δοκιμάζονται από τον πειρασμό της ύβρεως και οι λαοί συνειδητοποιούν ότι πληρώνουν αποφάσεις που δεν πήραν.

Το 2026 δεν είναι απλώς ένα έτος στο ημερολόγιο. Είναι το σημείο όπου η Ιστορία επιστρέφει, όχι για να εξηγήσει, αλλά για να κρίνει...

H...απρόσμενη "εισβολή"

Το 2026 δεν μπήκε. Εισέβαλε. Με τον τρόπο που εισβάλλουν οι κρίσεις που δεν χτυπούν την πόρτα, αλλά την ξηλώνουν. Η Ουκρανία φλέγεται για τέταρτο χρόνο και η παγκόσμια τάξη πραγμάτων, όπως οικοδομήθηκε μετά το 1991, δείχνει πλέον καθαρά τα ρήγματά της. Οι ΗΠΑ παίζουν το αρχαιότερο και πιο κυνικό παιχνίδι ισχύος: Άλλα λένε, άλλα κάνουν και άλλα επιδιώκουν. Και το 2026 είναι η χρονιά που αυτή η τριπλή υποκρισία παύει να κρύβεται.

Ο Ντόναλντ Τράμπ, ο άνθρωπος που ήρθε στην προεδρία των ΗΠΑ σαρώνοντας τους πάντες και τα πάντα στο πέρασμα του, δίνοντας ελπίδα σε όλη την πατριωτική πτέρυγα των λαών της Δύσης, εμφανίζεται δημοσίως ως... «ειρηνοποιός», επιπλήττοντας τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι για την αποκοτιά του να πλήξει, όπως λέγεται, ακόμη και την κατοικία του Βλαδίμηρου Πούτιν με drones. Την ίδια ακριβώς στιγμή όμως, οι αποκαλύψεις αμερικανικών μέσων δείχνουν ότι η CIA δεν περιορίζεται πλέον σε «υποστήριξη», αλλά έχει πλήρη επιχειρησιακή εμπλοκή στον σχεδιασμό και την καθοδήγηση ουκρανικών πληγμάτων κατά ρωσικών ενεργειακών υποδομών, τάνκερ, διυλιστηρίων και ναυτιλιακών κόμβων, από τη Μαύρη Θάλασσα έως τη Μεσόγειο.

Με άλλα λόγια, η Ουάσιγκτον παίζει «ειρήνη» στο μικρόφωνο και «κλιμάκωση» στα παρασκήνια. Δεν πρόκειται για αντίφαση. Πρόκειται για δόγμα.

Το αμερικανικό σύστημα δεν άλλαξε γραμμή ούτε με τον Tράμπ παρά τις όποιες ελπίδες ακόμη και των ίδιων των αμερικανών. Κι ούτε πρόκειται να αλλάξει ποτέ, εκ των συμφραζόμενων.

Η Ουκρανία παραμένει τελικά εργαλείο. Όχι φυσικά για να νικήσει, αυτό έχει ήδη κριθεί. Αλλά για να αιμορραγεί η Ρωσία σε βάθος χρόνου. Και μαζί της να αιμορραγεί και η Ευρώπη, παγιδευμένη σε μια μόνιμη εξάρτηση από το NATO, την αμερικανική ενέργεια και τις αμερικανικές εγγυήσεις ασφάλειας.

Η εντολή προς το Κίεβο είναι σαφής και αμείλικτη: "Συνεχείστε τα χτυπήματα. Μην αφεθεί το ρωσικό βαρέλι να κυλήσει ανεμπόδιστα προς την Ασία. Μην αφεθεί η Κίνα να αναπνέει χωρίς αμερικανική άδεια. Χτυπήστε τη shadow fleet*, δηλαδή τα τάνκερ, τις ασφαλιστικές αλυσίδες, τις θαλάσσιες αρτηρίες. Ο πόλεμος δεν είναι πια μόνο στο Ντονμπάς, είναι ενεργειακός, ναυτιλιακός, οικονομικός, παγκόσμιος".

Στην επιφάνεια, όλα μοιάζουν αντιφατικά. Ο Tράμπ «βλέπει θετικά» μεν την ... αποκλιμάκωση αλλά ταυτόχρονα δηλώνει ότι οι ΗΠΑ «κερδίζουν» από τον πόλεμο. Ο Zελένσκι συμμετέχει σε τηλεδιασκέψεις περί ειρήνης με Αμερικανούς απεσταλμένους και την ίδια ημέρα ουκρανικά UAV πλήττουν ρωσικά δεξαμενόπλοια κοντά στη Λιβύη και την Κρήτη. Η Ευρώπη μιλά κι αυτή για ...αποκλιμάκωση(!), ενώ στο Ντονμπάς τα συστήματα HIMARS συνεχίζουν να βάλλουν νύχτα και μέρα.

Μόνο που αυτή η εικόνα δεν έχει σχέση με σύγχυση. Είναι η κανονικότητα της αμερικανικής ισχύος.

Η δημόσια ρητορική ως θέατρο ή αλλιώς, η πραγματική πολιτική ως σκιά

Η δημόσια ρητορική είναι πράγματι ένα - κακόγουστο μεν, αλλά - θέατρο. Η πραγματική πολιτική γράφεται αλλού: στα καλώδια των διασυνδέσεων, στα μυστικά briefings των υπογείων, στα σήματα των υπηρεσιών πληροφοριών, στις χρηματορροές και στα ενεργειακά συμβόλαια. Και αυτή η πολιτική δεν έχει μετακινηθεί ούτε χιλιοστό από το 2022. Ο στόχος παραμένει διπλός: Να μη νιώσει ποτέ η Ρωσία ότι μπορεί να κερδίσει καθαρά και να μη νιώσει ποτέ η Ευρώπη ότι μπορεί να σταθεί χωρίς τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Όμως εδώ ακριβώς εμφανίζεται το στρατηγικό λάθος της Ουάσιγκτον. Οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν τη Ρωσία σαν μια δύναμη του Ψυχρού Πολέμου, σαν ένα κράτος που λειτουργεί αποκλειστικά με όρους κόστους–οφέλους, που μετρά απώλειες σε πίνακες excel και κάνει πίσω όταν το παιχνίδι σκληραίνει.

Αλλά η Ρωσία ούτε είναι αυτό που νομίζει η Ουάσιγκτον, ούτε κάνενα απ' αυτά τα think tank της κλωτσιάς και του μπάτσου. Και όποιος το πιστεύει αυτό, δεν έχει καταλάβει τίποτα από την ιστορία της.

Η Ρωσία δεν είναι απλώς ένα ακόμη κράτος που τυγχάνει να κατέχει τεράστια έκταση. Είναι η ίδια ένας πολιτισμός πολέμου. Ένας πολιτισμός που σφυρηλατήθηκε μέσα από αιώνες εισβολών, καταστροφών, ταπεινώσεων και επανόρθωσης. Είναι ο ίδιος λαός που έθαψε τα στρατεύματα του Ναπολέοντα μέσα στον χειμώνα, όχι επειδή είχε καλύτερα όπλα, αλλά επειδή είχε μεγαλύτερη αντοχή και ένα σχεδόν μυστικιστικό ένστικτο επιβίωσης. Είναι ο ίδιος λαός που συνέτριψε το Τρίτο Ράιχ όχι στα επιτελεία, αλλά στα ερείπια του Στάλινγκραντ, όταν η Δύση θεωρούσε τον Χίτλερ ανίκητο.

Η ρωσική στρατηγική δεν είναι μόνο ορθολογισμός. Είναι μνήμη. Και η μνήμη αυτή λέει ένα πράγμα: "ακόμη κι όταν αιμορραγώ, δεν σταματώ. Όταν ο εχθρός περιμένει να κουραστώ, εγώ αντεπιτίθεμαι. Όταν ο χειμώνας σκοτώνει, εγώ προχωρώ".

Αυτή ακριβώς η ανθεκτικότητα είναι που τρομάζει την Ουάσιγκτον. Όχι τα όπλα της Ρωσίας, αλλά το γεγονός ότι δεν παίζει με τον χρόνο όπως παίζουν οι Δυτικοί. Αλλά τον αντέχει.

Ο άξονας Χερσώνα–Μικολάεφ–Οδησσός: Γεωγραφία ή πεπρωμένο;

Στο ανατολικό μέτωπο, εκεί όπου οι λέξεις χάνουν το βάρος τους μπροστά στους αριθμούς των απωλειών και στην κόπωση των σωμάτων, η εικόνα δεν επιδέχεται εξωραϊσμό. Η ρωσική προέλαση στο Ντονέτσκ δεν είναι πια μια αργή, μεθοδική μετακίνηση γραμμών. Πρόκειται στην ουσία για μια διάβρωση της ουκρανικής άμυνας από μέσα προς τα έξω.

Πόλεις–φρούρια που επί μήνες παρουσιάζονταν ως «απόρθητες» μετατρέπονται σε διαδρόμους υποχώρησης, ενώ οι εφεδρείες δεν επαρκούν ούτε ποσοτικά, ούτε ψυχικά για να κλείσουν τα κενά. Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται στη Zαπορίζιε, όπου η ρωσική κίνηση μέσα από στέπες και βαλτώδη εδάφη αποδομεί το αφήγημα της «σταθερής άμυνας» και αποκαλύπτει την πραγματική κατάσταση: Ένας στρατός κουρασμένος, με εξαντλημένη διοίκηση και με την πρωτοβουλία χαμένη.

Η κατάρρευση αυτή δεν είναι μόνο υλική. Είναι κυρίως ηθική. Η μαζική λιποταξία δεν αφορά πλέον απλούς στρατιώτες, αλλά φτάνει και σε αξιωματικούς, ακόμη και σε μονάδες που μέχρι πρότινος θεωρούνταν αιχμής. Όταν ο αξιωματικός παύει να πιστεύει στο νόημα της αποστολής, το μέτωπο παύει να είναι γεωγραφία και γίνεται ψυχολογία. Η Ουκρανία συνεχίζει να μάχεται, αλλά μάχεται όλο και περισσότερο για να κερδίσει χρόνο, όχι για να ανατρέψει την έκβαση. Και αυτό το γνωρίζουν όλοι. Στο Κίεβο, στην Ουάσιγκτον, στις Βρυξέλλες, και ασφαλώς στη Μόσχα.

Η πραγματική στρατηγική γραμμή, όμως, δεν χαράσσεται μόνο στα χαρακώματα του Ντονέτσκ. Χαράσσεται νοτιότερα, στον άξονα Χερσώνα–Μικολάιβ–Οδησσός.

Εκεί όπου η Ιστορία συναντά τη γεωπολιτική και η γεωπολιτική μετατρέπεται σε πεπρωμένο.

Η Χερσώνα δεν είναι μόνο ένα απλώς σημείο ελέγχου ποταμών και γεφυρών. Είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο. Είναι το κλειδί για την κάθοδο προς τη Μαύρη Θάλασσα. Το Μικολάεφ δεν είναι απλώς ναυπηγικό κέντρο. Είναι ο πνεύμονας της ουκρανικής πρόσβασης στο νότιο τόξο. Και η Οδησσός. Που δεν είναι απλώς άλλη μια πόλη. Αλλά σύμβολο, πύλη και κόμβος.

Για τη Ρωσία, ο έλεγχος αυτού του άξονα είναι πολύ απλά, υπαρξιακός στόχος. Σημαίνει ασφάλεια στη Μαύρη Θάλασσα, απρόσκοπτη ναυσιπλοΐα, στρατηγικό βάθος και ιστορική συνέχεια. Σημαίνει επίσης την αποκοπή της Ουκρανίας από τη θάλασσα και τη μετατροπή της σε κράτος χωρίς γεωοικονομική ανάσα.

Για τη Δύση, η απώλεια αυτού του άξονα ισοδυναμεί με γεωπολιτική ήττα, γιατί αποκαλύπτει τα όρια της ισχύος της όταν αυτή δεν συνοδεύεται από αποφασιστικότητα επί του πεδίου, αλλά λειτουργεί με proxy army και με τη σιγουριά ότι δε θα πέσει καμμιά οβίδα στο κεφάλι κανενός.

Η Οδησσός μ' άλλα λόγια, είναι με σφραγίδα και βουλοκέρι, η μητέρα όλων των μαχών γιατί συμπυκνώνει όσα διακυβεύονται στον 21ο αιώνα. Δεν είναι μόνο λιμάνι, είναι κόμβος πολιτισμών, ενεργειακών ροών και ναυτιλιακών δικτύων. Αν η Ρωσία την ελέγξει και πάλι, αν την ενσωματώσει και πάλι στη ρωσική επικράτεια (κάτι που το δικαιούται απόλυτα, ιστορικά και πολιτισμικά), μετατρέπει τη Μαύρη Θάλασσα σε ελεγχόμενη λεκάνη, περιορίζει ασφυκτικά την Ουκρανία και δημιουργεί έναν γεωπολιτικό διάδρομο που φτάνει έως την Ανατολική Μεσόγειο. Αν δεν την ελέγξει, διατηρεί ένα μόνιμο αγκάθι στην ιστορική της νότια πτέρυγα. Γι’ αυτό και οι «ειρηνευτικές» δηλώσεις δεν έχουν ουσία. Διότι όλοι γνωρίζουν ότι η τελική κρίση θα δοθεί εκεί.

Η μάχη για την Οδησσό, είναι βέβαιο ότι δεν θα κριθεί μόνο με όπλα. Θα κριθεί με χρόνο, αντοχή και πολιτική βούληση. Και εδώ ακριβώς παίζει η ρωσική κουλτούρα πολέμου. Αυτή δηλαδή η ικανότητα στο να αντέχει και να επιστρέφει αποκτώντας καθοριστικό ρόλο. Η ιστορία δείχνει ότι όταν η Ρωσία αποφασίσει πως ένα έδαφος αφορά την ταυτότητά της, δεν υποχωρεί επειδή αυξάνεται το κόστος. Αντιθέτως, προσαρμόζεται και συνεχίζει.

Όσον αφορά τώρα τη πατρίδα μας, για τον ελληνικό χώρο δηλαδή, όλα αυτά δεν είναι καθόλου, μα καθόλου μακρινά. Κάθε αναδιάταξη στη Μαύρη Θάλασσα μεταβάλλει τις ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο. Κάθε πλήγμα σε shadow fleet* και ενεργειακές ροές, αγγίζει άμεσα τα ελληνικά λιμάνια, τη ναυτιλία, την ασφάλεια των θαλάσσιων οδών. Η Ελλάδα, είτε το επιθυμεί είτε όχι, βρίσκεται στη σκιά μιας σύγκρουσης που μετακινείται νοτιότερα, προς τα δικά της νερά. Και όσο η Δύση επιλέγει την κλιμάκωση μέσω πληρεξουσίων, τόσο η γεωγραφία παύει να είναι ουδέτερη.

Μπορεί η Ρωσία εν τέλει να νικήσει ολοκληρωτικά; Και ποιος μπορεί πράγματι να τη σταματήσει;

Το ερώτημα δεν είναι αν η Ρωσία αντέχει. Αυτό το έχει αποδείξει επανειλημμένα. Το ερώτημα είναι αν μπορεί να νικήσει ολοκληρωτικά την Ουκρανία υπό συνθήκες διαρκούς εξωτερικής παρεμβολής.

Η απάντηση, όσο δυσάρεστη κι αν ακούγεται στη Δύση, είναι ΝΑΙ, όχι όμως με όρους κεραυνοβόλου κατάληψης, αλλά με όρους φθοράς, χρόνου και σταδιακής αποδόμησης. Η Ρωσία μ' άλλα λόγια, δεν κυνηγά εικόνες. Κυνηγά αποτελέσματα. Και τα αποτελέσματα μετρώνται σε εδάφη-κλειδιά, σε διαδρόμους ανεφοδιασμού, σε θαλάσσιες εξόδους, σε αντοχή κοινωνιών.

Μπορεί ο Τράμπ και το NATO να τη σταματήσουν;

Στρατιωτικά, μόνο με άμεση εμπλοκή που θα άνοιγε την πόρτα σε γενικευμένη σύγκρουση (αυτό ακριβώς επιθυμούν να συμβεί και η Διεθνιστική συμμορία του Νταβός) με αμφίβολα όμως αποτελέσματα, διότι ναι μεν η Δύση έχει έναν μεγάλο αριθμό συμμάχων, αλλά η Ρωσία είναι η υπερδύναμη των όπλων, οπότε...όποιο αποτέλεσμα και να βγεί, το σκόρ θα είναι ισόπαλο ή λίγο πιο καλύτερο για τη Ρωσία. Πολιτικά, μόνο αν είχαν ενιαία βούληση οι Δυτικοί, κάτι που δεν υφίσταται. Οικονομικά, το όπλο έχει ήδη αμβλυνθεί. Κυρώσεις που επαναλαμβάνονται συνεχώς, χάνουν το δόντι τους όταν ο αντίπαλος προσαρμόζεται, ανακατευθύνει ροές και αλλάζει νομίσματα. Το πραγματικό ουσιαστικά στοίχημα της Δύσης, ήταν ο χρόνος. Εκεί έχασε. Ο χρόνος, όπως όλα δείχνουν, εργάζεται υπέρ της Μόσχας.

Βενεζουέλα: Το άλλο μέτωπο που αποκαλύπτει το αληθινό αμερικανικό δόγμα. Η ανάνδρη ισχύς και το μπούμερανγκ

Μέσα σε αυτό το παγκόσμιο σκηνικό, η επιχείρηση εξόντωσης του Nίκολας Μαδούρο στη Βενεζουέλα, δεν είναι ούτε παρένθεση, ούτε κίνηση ενστίκτου. Είναι αποκάλυψη. Αποκαλύπτει ένα δόγμα ωμής ισχύος, όπου η αλλαγή καθεστώτος και η αρπαγή πόρων παρουσιάζονται ως «αποκατάσταση νομιμότητας».

Η επιχείρηση αυτή, με τον τρόπο που εκτελέστηκε και παρουσιάστηκε, έδειξε ότι η Ουάσιγκτον δεν ενδιαφέρεται πια ούτε καν για το πρόσχημα. Και αυτό έχει συνέπειες που υπερβαίνουν τη Λατινική Αμερική.

Διότι κάθε τέτοια κίνηση, σπρώχνει τη Ρωσία και την Κίνα σε μεγαλύτερη σύμπλευση, επιταχύνει την αποδολαριοποίηση, ενισχύει τα εναλλακτικά μπλοκ ισχύος και αποδυναμώνει τη δυτική ηγεμονία εκεί όπου αυτή ήταν ήδη εύθραυστη.

Με άλλα λόγια, η Βενεζουέλα δεν αποδυναμώνει σε καμμιά περίπτωση τους αντιπάλους της Ουάσιγκτον. Το αντίθετο μάλιστα. Τους συσπειρώνει.

Οι επιχειρήσεις των ΗΠΑ τύπου Βενεζουέλας—ωμές, μονομερείς, με στόχο την αρπαγή πόρων και την αλλαγή καθεστώτος—απέχουν πολύ από το να είναι επίδειξη δύναμης. Επί της ουσίας, είναι παραδοχή αδυναμίας. Η «ειδική επιχείρηση» κατά του Μαδούρο — και ναί, δεν πρόκειται απλά και μόνο μπίζντες για τον Τράμπ, είναι επί προσωπικού—δεν έστειλε μήνυμα φόβου στους αντιπάλους της Ουάσιγκτον. Έστειλε μήνυμα συναγερμού. Έδειξε ότι η αμερικανική ισχύς, ανέκαθεν προτιμά το πλιάτσικο από τη στρατηγική και το στιγμιαίο κέρδος από τη μακρά σταθερότητα. Και κάθε τέτοια κίνηση λειτουργεί ως συγκολλητική ουσία για τους άλλους.

Θα τους αφήσουν λοιπόν τους Αμερικάνους οι Ρώσοι και οι Κινέζοι;

Η απάντηση βρίσκεται ήδη μπροστά μας.

Η σύμπλευση Μόσχας–Πεκίνου δεν είναι καν ιδεολογική. Η Ρωσία εχει στείλει ήδη προ πολλού στα τσακίδια τον κομμουνισμό. Η σύμπλευση αυτή είναι καθαρά επιβιωτική.

Η Κίνα αποβλέπει στην αποσταθεροποίηση της Δύσης, με σκοπό να αρπάξει την ευκαιρία να κατοχυρώσει εμπορικούς και ενεργειακούς διαδρόμους, να θωρακίσει την περιφέρειά της και να επιταχύνει την πολυπολικότητα.

Και η Ρωσία από την άλλη πλευρά, βλέπει χώρο να ολοκληρώσει τους στρατηγικούς της στόχους χωρίς να υποκύψει σε εκβιασμούς.

Έτσι λοιπόν, όσες «Βενεζουέλες» επιχειρεί ο Τράμπ, στην ουσία σφίγγει αυτόν τον άξονα και είναι σαφώς εις βάρος του. Μπορεί ο συμπαθής — κατά τα άλλα — ξανθός να ζεί ακόμη στη δεκαετία του '80, αλλά ας του πεί κάποιος απ τους συμβουλάτορες του, ότι εν έτει 2026, οι συσχετισμοί έχουν αλλάξει ριζικά και οι...δυνατοί έχουν αυξηθεί. Και ζητάνε μεγάλο μετρικό απ' τη πίτα.

Μέση Ανατολή: Το υπόγειο μέτωπο και το Ιράν

Στη Μέση Ανατολή, το επόμενο ντόμινο είναι ορατό. Οι ισραηλινοί σχεδιασμοί για υπόγεια αποσταθεροποίηση του Ιράν δεν είναι μυστικό.

Το ερώτημα είναι το timing και το κόστος.

Η απόπειρα ανατροπής του Αλί Χαμενεΐ δεν θα είναι «καθαρή». Θα ανοίξει πολλαπλά μέτωπα, θα κινητοποιήσει περιφερειακούς παίκτες και θα φέρει τη σύγκρουση πιο κοντά σε θαλάσσιες οδούς κρίσιμες για την παγκόσμια ενέργεια. Σε αυτό το πλαίσιο, η Ρωσία και η Κίνα δεν θα παραμείνουν θεατές. Όχι από αλληλεγγύη, αλλά από καθαρό υπολογισμό. Διότι μια ανεξέλεγκτη Μέση Ανατολή ανατινάζει αγορές, διαδρόμους και ισορροπίες.

Ο αγγλοευρωπαϊκός παράγοντας και ο τουρκικός πειρασμός

Υπάρχει ένας παράγοντας που δεν μπορεί να αγνοηθεί, γιατί ιστορικά λειτουργεί πάντοτε υπόγεια και ποτέ αθώα. Ο ρόλος της Αγγλίας (Ηνωμένο Βασίλειο) και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ως επιταχυντών ρίσκου στην τουρκική συμπεριφορά, ιδίως όταν οι δυτικοί αντιλαμβάνονται ότι χάνουν τον έλεγχο της Μαύρη Θάλασσα.

Αν η ρωσική προέλαση εδραιωθεί στον άξονα Μικολάιβ–Οδησσός, τότε η Δύση δεν θα αναζητήσει απλώς διπλωματική «αποκλιμάκωση». Θα αναζητήσει αντιστάθμιση ισχύος. Και η προφανής δεξαμενή αυτής της αντιστάθμισης είναι η Τουρκία ως «νοτιοανατολική πτέρυγα» του NATO.

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η πίεση προς την Άγκυρα να ευθυγραμμιστεί με ευρωπαϊκά χρηματοδοτικά και αμυντικά σχήματα, όπως το πρόγραμμα SAFE, όχι ως τεχνική διευκόλυνση αλλά ως πολιτικό δέλεαρ.

Η λογική είναι παλιά και δοκιμασμένη. Δίνεις πρόσβαση, υποσχέσεις και «ρόλο», ζητάς ανταλλάγματα σε γεωγραφία και ρίσκο. Η Τουρκία παρουσιάζεται ως ο μόνος παίκτης που μπορεί να «μπλοκάρει» ρωσικές εξελίξεις από τον νότο, να πιέσει θαλάσσιες οδούς, να απειλήσει γραμμές ανεφοδιασμού και να δημιουργήσει θόρυβο εκεί όπου η Δύση δεν μπορεί να εμφανιστεί ευθέως χωρίς κλιμάκωση.

Εδώ γεννάται το επικίνδυνο ερώτημα που τίθεται και είναι απολύτως θεμιτό. Θα μπορούσε ένα τέτοιο «οκ», πιθανόν άτυπο και κάτω από το τραπέζι, να μεταφραστεί σε ανοχή για τουρκικές διεκδικήσεις εις βάρος της ελληνικής ΑΟΖ, είτε στην Κρήτη, είτε στο Καστελλόριζο, είτε στη Ρόδο;

Η ιστορική εμπειρία λέει ότι τέτοιες ανοχές δεν δίνονται ποτέ γραπτώς. Δίνονται με σιωπές, καθυστερήσεις, «κατανόηση των ανησυχιών» και με το διαβόητο άλλοθι της «αποφυγής γενικευμένης σύγκρουσης». Και σε περιόδους συστημικού πανικού, όπως εκείνη που διαμορφώνεται αν η Δύση χάσει πλήρως τη Μαύρη Θάλασσα, αυτά τα εργαλεία ενεργοποιούνται.

Το προηγούμενο του 1941-42, δεν είναι απλή ιστορική αναφορά σε κάποιο πολεμικό αρχείο, αλλά ακριβές υπόδειγμα συμπεριφοράς.

Τότε, εκείνη την άκρως ταραγμένη εποχή όπου οι Αγγλοσάξωνες τα είχαν χαμένα εντελώς, πίεζαν την Τουρκία να μπει στον πόλεμο, τάζοντάς της εδάφη ελληνικά, τη Θράκη και τα Δωδεκάνησα, σε μια κυνική προσπάθεια να ανοίξουν νέο μέτωπο. Ο τότε πρωθυπουργός της Τουρκίας όμως, ο Ισμέτ Ινονού, είπε ένα στρατηγικό ΟΧΙ, όχι από φιλελληνισμό, αλλά επειδή διέκρινε τη διπροσωπία. Ότι δηλαδή στο τέλος, αν οι συσχετισμοί άλλαζαν, οι ίδιοι που υπόσχονταν όλα αυτά θα τον άφηναν εκτεθειμένο, ευνοώντας τελικά την Ελλάδα. Και πράγματι, η Τουρκία έμεινε εκτός και γλίτωσε την ιστορική παγίδα.

Το ερώτημα είναι αν σήμερα υπάρχει αντίστοιχη δίοδος σε μια μετα-Ερντογανική Τουρκία, γιατί ο παμπόνηρος Πόντιος δεν έχει καμμιά εμπιστοσύνη στους κύναιδους Εγγλέζους.

Με τον Χακάν Φιντάν όμως ως πιθανό διάδοχο, το προφίλ αλλάζει. Δεν μιλάμε για έναν πολιτικό που σκέφτεται με όρους εσωτερικής λαϊκής νομιμοποίησης, αλλά για έναν άνθρωπο των υπηρεσιών, των δικτύων και των μυστικών συνεννοήσεων. Αυτό καθιστά το σενάριο πιο επικίνδυνο, όχι γιατί εγγυάται επιθετικότητα, αλλά γιατί αυξάνει την πιθανότητα υβριδικών κινήσεων με «διεθνή κατανόηση» και περιορισμένη ορατότητα. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, μια ελεγχόμενη κρίση στο Καστελλόριζο ή μια πίεση γύρω από την Κρήτη εις βάρος της Ελλάδας, ναι, θα μπορούσε να παρουσιαστεί ως «αναγκαία εξισορρόπηση» της απώλειας της Μαύρης Θάλασσας για το ΝΑΤΟ.

Ωστόσο, εδώ πρέπει να ειπωθεί καθαρά το αντίβαρο. Μια τέτοια επιλογή θα ήταν υπαρξιακό ρίσκο για την ίδια την Τουρκία.

Η σύμπραξη Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ, η ελληνική ναυτική και αεροπορική αποτροπή και κυρίως η αβεβαιότητα της δυτικής στήριξης σε περίπτωση κλιμάκωσης δημιουργούν ένα περιβάλλον όπου το «πράσινο φως» δεν είναι ποτέ εγγύηση επιβίωσης. Η ιστορία του 1942 δείχνει ότι οι υποσχέσεις δίνονται εύκολα, αλλά οι πλάτες σπάνε γρήγορα όταν αλλάζει ο άνεμος.

Συμπερασματικά, ναι, η πίεση Αγγλίας και Ευρωπαϊκής Ένωσης προς την Τουρκία ως αντιστάθμισμα της ρωσικής κυριαρχίας στη Μαύρη Θάλασσα είναι απολύτως ρεαλιστικό σενάριο. Και ναί, θα μπορούσε να συνοδευτεί από άτυπες ανοχές σε τουρκικές κινήσεις στην ελληνική περιφέρεια.

Αλλά ακριβώς γι’ αυτό, το ελληνικό δόγμα δεν μπορεί να βασίζεται στην «καλή θέληση» των δυτικών, ούτε στη λογική ότι η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται. Η Ιστορία επαναλαμβάνεται, όχι ως φάρσα, αλλά ως δοκιμασία για όσους ξεχνούν πώς παίζονται τα μεγάλα παιχνίδια.

Και το 2026, όπως δείξαμε από την αρχή, είναι η χρονιά που αυτές οι δοκιμασίες παύουν να είναι θεωρητικές.

Επίλογος – Όταν τελειώνει η προσποίηση

Εν κατακλείδι, το 2026 δεν θα φέρει ειρήνη. Θα φέρει...αποκάλυψη!

Η προσποίηση τελειώνει. Η Αμερική παίζει ταυτόχρονα ειρηνοποιό και σκιώδη δύναμη. Η Ευρώπη αιωρείται ανάμεσα στον φόβο και την εξάρτηση. Η Ουκρανία πολεμά για λογαριασμό άλλων. Η Ρωσία βαδίζει με τον τρόπο που μόνο εκείνη ξέρει: με υπομονή, πείσμα και τη βεβαιότητα ότι ο χρόνος δεν είναι ουδέτερος—είναι σύμμαχος.

Και εδώ, στο κατώφλι της Ιστορίας, επανέρχονται οι προφητείες των Γερόντων όχι ως ημερολόγιο τρόμου, αλλά ως προειδοποίηση για την ύβρι. Όταν οι αυτοκρατορίες παίζουν με τη φωτιά, όταν το δίκαιο γίνεται εργαλείο και η ισχύς αυτοσκοπός, ο κόσμος εισέρχεται σε δοκιμασία καθαρτική. Όχι επειδή «πρέπει», αλλά επειδή δεν μπορεί αλλιώς.

Η πόλη-κλειδί για το άναμμα του φυτιλιού, έχει όνομα. Οδησσός. Όποιος την κρατήσει, κρατά το νήμα της Μαύρης Θάλασσας. Κι όποιος κρατά τη Μαύρη Θάλασσα, κρατά ένα μεγάλο κομμάτι του 21ου αιώνα.

Η Ιστορία λοιπόν γράφεται ήδη. Όχι πλέον στα τηλεοπτικά πάνελ ή στα ραδιοφωνικά μικρόφωνα. Αλλά στους δρόμους, στα λιμάνια, στα στενά των θαλασσών. Εκεί όπου, για άλλη μια φορά, τελειώνει η προσποίηση.

Το 2026 θα είναι η αφετηρία των φοβερών εξελίξεων. Οι δυτικοί καλοπερασάκηδες, καλό θα είναι να το καταλάβουν και να το πάρουν απόφαση πως το "πάρτυ" και οι "ξεφρενες νύχτες" τελείωσαν. Και μαζί μ' αυτούς κι εμείς οι...νεοδυτικοί νεο-έλληνες "ελληνόφωνοι" που η κάθε μας πρόταση στον προφορικό λόγο τουλάχιστον, οπωσδήποτε περιλαμβάνει και μια...αγγλικούρα.

Κι αν πιστέψουμε και τους Αγίους του 20ού αιώνα, οι συνέπειες αυτών των εξελίξεων θα είναι τραγικές. Για όλη τη Δύση που τόλμησε να αμφισβητήσει τον ίδιο τον Θεό, βρίζοντας τον σε καθημερινή βάση. Οι Αρχάγγελοι ήδη τροχάνε τις σπάθες τους. Κι αλίμονο σε όποιους τύχει να βρεθούν πάνω στον μακάριο ύπνο της αμαρτίας. Ούτε και θέλω να σκεφτώ το τι τους περιμένει.

Επαγρύπνιση λοιπόν και στελέχωση συμπατριώτες μου. Και ξέρετε κάτι; Ήδη μυρίζω την αύρα που έρχεται απ' τον Κεράτιο.

Κι ας με πείτε πάλι για νιοστή φορά...ψεκασμένο.

*shadow fleet=Αγγλικός όρος για τους "σκιώδεις στόλους". Ο «σκιώδης στόλος» αναφέρεται σε ένα δίκτυο πλοίων που λειτουργούν παράνομα ή ημιπαράνομα, συχνά παλιά και ανασφάλιστα, για να παρακάμψουν τις διεθνείς κυρώσεις (κυρίως στη Ρωσία) και να μεταφέρουν πετρέλαιο και άλλα προϊόντα, χρησιμοποιώντας τεχνικές όπως η απόκρυψη ταυτότητας πλοίου, η χειραγώγηση δεδομένων εντοπισμού και η χρήση εταιρειών-βιτρινών εκτός ΕΕ/G7

Η αντοχή των αυτοκρατοριών, τα όρια της ισχύος και ο "τουρκικός πειρασμός" στον 21ο αιώνα

Η Ρωσία δεν είναι απλώς ένα κράτος που πολέμησε πολύ. Είναι μια ιστορική οντότητα που διαμορφώθηκε μέσα από πολέμους τους οποίους δεν επέλεξε πάντα, αλλά σχεδόν πάντοτε άντεξε. Η μακρά ακολουθία των ρωσοτουρκικών πολέμων, από τον 17ο έως τον 19ο αιώνα, δεν αποτυπώνει μόνο τη σταδιακή παρακμή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αλλά και τη ρωσική ικανότητα να μετατρέπει την επιμονή σε γεωπολιτικό αποτέλεσμα. Δεν επρόκειτο για κεραυνοβόλες νίκες, αλλά για έναν αργό, επαναλαμβανόμενο μηχανισμό φθοράς, όπου κάθε σύγκρουση άφηνε τη Ρωσία λίγο πιο παρούσα στη Μαύρη Θάλασσα και την Οθωμανική ισχύ λίγο πιο εξαντλημένη. Η ρωσική στρατηγική δεν στηρίχθηκε ποτέ στο θέαμα. Στηρίχθηκε στη διάρκεια.

Το ίδιο μοτίβο επαναλήφθηκε με διαφορετική ένταση το 1812, όταν η Γαλλία του Ναπολέοντα εισέβαλε σε βάθος στη ρωσική επικράτεια. Εκεί, η Ρωσία δεν νίκησε επειδή είχε ανώτερα όπλα ή καλύτερη διοίκηση, αλλά επειδή αρνήθηκε να ηττηθεί με τους όρους του εισβολέα. Παρέδωσε έδαφος, θυσίασε πόλεις, απορρόφησε το πλήγμα και περίμενε. Όταν ο χρόνος, το κλίμα και η απόσταση μετατράπηκαν σε εχθρούς της Μεγάλης Στρατιάς, η ρωσική αντοχή αποδείχθηκε ισχυρότερη από τη γαλλική ιδιοφυΐα. Η υποχώρηση του Ναπολέοντα δεν ήταν απλώς στρατιωτική ήττα· ήταν η απόδειξη ότι η Ρωσία δεν συντρίβεται όταν χάνει μάχες, αλλά όταν χάνει τη μνήμη της. Και αυτό δεν συνέβη.

Στον 20ό αιώνα, η σύγκρουση με τη ναζιστική Γερμανία ανέδειξε αυτή τη λογική σε ακραίο βαθμό. Η Σοβιετική Ένωση πλήρωσε ένα κόστος που ξεπερνά κάθε δυτική κλίμακα αποτίμησης, αλλά έσπασε τον μύθο του ανίκητου. Το Στάλινγκραντ δεν υπήρξε απλώς στρατιωτικό σημείο καμπής. Υπήρξε ψυχολογική και πολιτισμική δήλωση. Ακόμη κι όταν αιμορραγεί σε επίπεδο που θα κατέρρεε κάθε άλλη κοινωνία, η ρωσική κρατική και κοινωνική δομή συνεχίζει. Αυτή η ιδιαιτερότητα δεν είναι προϊόν ιδεολογίας, αλλά ιστορικής εμπειρίας. Η Ρωσία έχει μάθει να επιβιώνει μέσα στην καταστροφή, όχι να την αποφεύγει.

Απέναντι σε αυτή τη διαδρομή, η αμερικανική εμπειρία πολέμου παρουσιάζει μια εντελώς διαφορετική φύση. Οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν τεράστια στρατιωτική ισχύ και έχουν διαμορφώσει εκβάσεις σε παγκόσμιο επίπεδο, σχεδόν πάντοτε όμως μέσα από συμμαχικά σχήματα και με γεωγραφική ασφάλεια που τους επιτρέπει την αποχώρηση χωρίς υπαρξιακό κίνδυνο. Όταν κλήθηκαν να πολεμήσουν μακριά από την πατρίδα τους, εναντίον κοινωνιών με βαθιά εθνική συνοχή και αντοχή, το αποτέλεσμα δεν ήταν στρατηγική νίκη αλλά πολιτικό τραύμα. Το Βιετνάμ παραμένει το κλασικό παράδειγμα. Υπεροπλία, τεχνολογική ανωτερότητα, και στο τέλος αποχώρηση με βαριά κοινωνική και πολιτική κληρονομιά γιατί τόλμησε να αμφισβητήσει έναν λαό που πολύ απλά, ζούσε αιώνες μεταξύ σφύρας και άκμονος.

Το Αφγανιστάν επανέλαβε το ίδιο μοτίβο σε ακόμη μεγαλύτερη κλίμακα. Είκοσι χρόνια εμπλοκής, τεράστιο οικονομικό κόστος, ανθρώπινες απώλειες και τελική κατάρρευση του οικοδομήματος μέσα σε λίγες ημέρες.

Αυτή η σύγκριση δεν γίνεται για να εξιδανικευθεί η Ρωσία ή να δαιμονοποιηθούν οι ΗΠΑ. Γίνεται για να καταδειχθεί μια κρίσιμη διαφορά: η Ρωσία πολεμά συχνά με τη λογική της ιστορικής επιβίωσης, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες πολεμούν συχνά με τη λογική της διαχείρισης ισχύος. Όταν το κόστος ξεπεράσει το πολιτικά ανεκτό όριο, η Ουάσιγκτον αποσύρεται. Η Μόσχα, αντιθέτως, έχει αποδείξει ότι ανεβάζει το όριο αντοχής της αντί να υποχωρεί.

Σε αυτό το ιστορικό πλαίσιο εντάσσεται και η σημερινή Τουρκία, η οποία βρίσκεται σε μια ενδιάμεση, επικίνδυνα ρευστή θέση. Διαθέτει σημαντική στρατιωτική βιομηχανία, αριθμητική ισχύ και φιλοδοξία περιφερειακής ηγεμονίας, αλλά ταυτόχρονα αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά, κοινωνικά και θεσμικά όρια. Η Άγκυρα δεν είναι αδύναμη, αλλά δεν είναι και αυτάρκης. Και ακριβώς αυτή η μερική ισχύς την καθιστά ευάλωτη σε πιέσεις και δελεασμούς από ισχυρότερους παίκτες.

Το συμπέρασμα αυτού του ιστορικού Παραρτήματος είναι σαφές και σκληρό. Η Ρωσία έχει αποδείξει, μέσα από αιώνες πολέμων, ότι είναι από τα πιο ανθεκτικά «σκληρά καρύδια» της υφηλίου.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αποδείξει ότι δυσκολεύονται να μετατρέψουν την ισχύ σε βιώσιμη νίκη όταν απέναντί τους υπάρχει κοινωνία αντοχής. Και η Τουρκία βρίσκεται σήμερα μπροστά σε έναν ιστορικό πειρασμό, ανάλογο με εκείνον του 1942. Το αν θα επαναλάβει την αυτοσυγκράτηση του Ινονού ή θα υποκύψει σε έναν νέο, πιο σύνθετο δελεασμό, δεν θα κριθεί από τη ρητορική, αλλά από το αν η ηγεσία της αντιληφθεί έγκαιρα ότι οι μεγάλες δυνάμεις δεν μοιράζουν εδάφη, αλλά μόνο ρίσκο.

Και αυτό το ρίσκο, στην παρούσα συγκυρία, είναι υπερβολικά μεγάλο για όποιον πιστέψει ότι μπορεί να παίξει χωρίς να καεί.

Kind Regards
Dr. Sergio Chrysoloras
Historian-Byzantinologist
sergioschrys@outlook.com

The post 2026: Η Χρονιά που τελειώνει η προσποίηση της “ειρήνης”! appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Γράφει ο ΠΥΡΙΝΟΣ ΛΟΓΙΟΣ

Μέσα στη θύελλα του χάους, η Οδησσός ανάβει το πρώτο φως, η Πόλη καλεί το τελικό προσκύνημα της Ιστορίας και οι Έλληνες που άντεξαν, σηκώνονται πάλι για τον κόσμο που έρχεται...

Συνοψίζοντας την ειδησεογραφία, με πρωτοστάτη το απίστευτο ρεπορτάζ του bankingnews.gr, δεν άντεξα στον πειρασμό του να μη γράψω κάτι, που εγώ ο ίδιος πάμπολλες φορές έβλεπα να έρχεται αλλά κανείς δεν έδινε σημασία.

Και να που ήρθε.

Και μάλιστα όχι με τον θόρυβο πυροτεχνήματος, αλλά με τον εκκωφαντικό κρότο μιας ιστορικής μετατόπισης!

Η Ουκρανία —ή μάλλον το καθεστώς Zελένσκι, το οποίο καθοδηγείται πλέον φανερότατα από τους Βρετανούς, έπληξε Καζακστάν, Ρωσία και Τουρκία μέσα σε 48 ώρες, μετατρέποντας έναν πόλεμο που “υποτίθεται” ότι ήταν τοπικός, σε σύγκρουση πολλαπλών μετώπων.

Το κείμενο που διάβασα δεν ήταν απλώς μια καταγραφή γεγονότων. Ήταν αποκάλυψη. Ήταν ανατομία του τρόπου με τον οποίο το Λονδίνο επιχειρεί να διεθνοποιήσει τη σύγκρουση, χτυπώντας κρίσιμες ενεργειακές υποδομές του Καζακστάν, προκαλώντας επεισόδια στην τουρκική υφαλοκρηπίδα, βάζοντας στο στόχαστρο πλοία ρωσικών συμφερόντων και σπρώχνοντας τον Zελένσκι στον ρόλο του απελπισμένου εμπρηστή, που πυρπολεί ό,τι βρει μπροστά του.

Μέσα σε όλα αυτά, φάνηκε ξεκάθαρα ότι δεν υπάρχουν "λάθη", δεν υπάρχουν "παρερμηνείες", δεν υπάρχουν "τυχαίες συγκυρίες".

Ναί! Υπάρχει σχέδιο! Σχέδιο υπονόμευσης της ειρήνης που προσπαθεί (για τα δικά του, τα συμφέροντα της χώρας του βεβαίως) οTράμπ.

Υπάρχει σχέδιο επέκτασης της κρίσης ως plan B ή plan C. Σχέδιο ανοίγματος νέων μετώπων σε μια περιοχή που, αν πάρει φωτιά ολόκληρη, δεν θα σβήσει ούτε με τα νερά του Βόλγα.

Το ρεπορτάζ μιλάει για επίθεση σε αγωγούς, για φλεγόμενα τάνκερ, για drones που κινούνται σαν φαντάσματα κάτω από τις μύτες των τουρκικών αρχών, για ξένα κέντρα αποφάσεων που παίζουν τη Μαύρη Θάλασσα σαν σκάκι, κι άλλους λαούς σαν πιόνια.

Μιλούσε όμως και για κάτι πιό βαθύ. Για το σημείο καμπής. Για τη στιγμή που ένα περιφερειακό μέτωπο μετατρέπεται σε παγκόσμιο σεισμό. Και νομίζω πως χθες, αυτή η στιγμή έφτασε.

Αυτό που συζητούσαμε εδώ και μέρες με διαδικτυακούς και μη φίλους, ότι δηλαδή ένα μεγάλο κακό πλησιάζει ως αναπόφευκτη πλέον εξέλιξη — δεν είναι προειδοποίηση πια. Είναι πραγματικότητα.

Χώρες ουδέτερες δέχονται επίθεση. Η Ρωσία προετοιμάζει τανάλια για την Οδησσό. Το αγορασμένο από τους Ρόθτσάιλντ City of London λειτουργεί πλέον σαν παλιός αυτοκρατορικός δαίμονας του χρήματος που κινεί τα νήματα. Η ειρήνη Tράμπ σαμποτάρεται με τρομακτικό τρόπο. Η Τουρκία — όχι επειδή δε φταίει, το αντίθετο, τραβάει τα μαλλιά της. Η Ευρώπη κοιμάται όρθια (ή μήπως όχι;) και η παγκόσμια ασφάλεια — και δεν εννοώ τη Δύση — κρέμεται από μια κλωστή!

Ό,τι άρχισε προχτές, δεν θα σταματήσει παρά μόνο όταν η Δύση ισοπεδωθεί και ο νέος Ελληνισμός αναδυθεί! Αυτό σας το υπογράφω!!!

Χωρίς ψηφιακή σκλαβιά, χωρίς τη όζουσα δυστοπία, χωρίς νεοταξικές επιβολές. Καθάριος, απαλλαγμένος από κάθε τι που τον έσπρωχνε στη πτώση και κυρίως, με την Ορθοδοξία να θριαμβεύει γι' άλλη μια φορά! Προς "χάριν" όλων αυτών που την  αμφίσβητούν, δίδοντας τον χαρακτηρισμό "άπιστοι" σε όσους το πιστεύουν αυτό (Ναί, το διάβασα κι αυτό...)

Ο μεγάλος χαλασμός ξεκίνησε!

«Θὰ προσπαθοῦν νὰ τὸ λύσουν μὲ τὴν πέννα, μὰ δὲν θὰ μποροῦν.

99 φορὲς μὲ τὸν πόλεμο καὶ μία με τὴν πέννα»

Άγιος Κοσμάς Αιτωλός, 18ος αιώνας

Η Ιστορία δεν προαναγγέλλει τίποτα. Γυρίζει ανάποδα μέσα σε μία νύχτα, και ο κόσμος που τη μία ημέρα φαινόταν στατικός, παγωμένος κάτω από στρώματα γεωπολιτικής ρουτίνας, την άλλη ημέρα μοιάζει έτοιμος να καταπιεί τους πάντες και τα πάντα.

Κάπως έτσι συμβαίνει τώρα.

Αυτός ο «μεγάλος χαλασμός» για τον οποίο μιλούσαμε εδώ και μήνες, δεν είναι πια προφητεία, ούτε υπόνοια, ούτε εικασία αναλυτών. Είναι γεγονός.

Με ημερομηνία, με συντεταγμένες, με εκρήξεις στη Μαύρη Θάλασσα και με την υπογραφή μιας Δύσης που έχει χάσει κάθε αυτοσυγκράτηση, κάθε μέτρο, κάθε ντροπή.

Η Ουκρανία, αυτή η "χώρα"– που δεν ήταν επί της ουσίας ποτέ της χώρα αλλά μέρος της Ρωσίας, αυτή η σημαία που ανεμίζει μόνο όταν τη φυσούν οι άνεμοι του Λονδίνου και της Ουάσιγκτον, αποφάσισε ότι δεν αρκεί να χάνει στα μέτωπα.

Δεν αρκεί να καταρρέει στο Ντονμπάς, ούτε να βλέπει τις τελευταίες της στρατηγικές εφεδρείες να εξαϋλώνονται.

Πρέπει να τραβήξει και άλλους μαζί της στον γκρεμό.

Πρέπει να βάλει φωτιά στον κάμπο για να φαίνεται δήθεν ζωντανή.

Πρέπει να αποδείξει στους προστάτες της —που ήδη τη θεωρούν τελειωμένη υπόθεση— πως ακόμη μπορεί να δημιουργήσει θόρυβο, πως ακόμη μπορεί να παράγει χάος, πως ακόμη είναι χρήσιμη ως ανάφλεξη.

Κι έτσι, μέσα σε δύο ημέρες, άνοιξε — αν είναι δυνατόν! — τρία μέτωπα ταυτόχρονα! Χτύπησε Καζακστάν, Ρωσία και Τουρκία, σαν να μην υπήρχε αύριο! Σαν να ήθελε σκόπιμα να εκτελέσει εντολές που ξεπερνούν την ίδια την ύπαρξή της.

Διότι κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν μπορεί να πιστέψει ότι μια χώρα που αναπνέει με μηχανική υποστήριξη, μια χώρα που πίνει οξυγόνο από τη Δύση για να μην πεθάνει, μια χώρα που έχει χάσει τα μισά της εδάφη και το ηθικό της, μπορεί να οργανώσει και να εκτελέσει ένα τέτοιο τριπλό χτύπημα χωρίς ανώτατη καθοδήγηση. Κανείς δεν το πιστεύει — ούτε καν αυτοί που υπογράφουν τις ανακοινώσεις στο Κίεβο.

Η MI6 είναι πίσω από όλα. Το δεκάδες φορές ΑΤΙΜΑΣΜΕΝΟ Λονδίνο. Αυτό το Λονδίνο που κατελήφθη ελέω...βασιλέων από τους σατανόπληκτους Ροθτσάιλντ, που το μόνο που επιθυμούν είναι να φέρουν μια ώρα αρχύτερα τον "Εωσφόρο" επί της γής!

Όχι δεν είναι πλέον θεωρία συνωμοσίας, αλλά γυμνή πραγματικότητα που αποκαλύπτει η ίδια η Ρωσία, οι ίδιοι οι αναλυτές της Δύσης, οι ίδιες οι κινήσεις των τελευταίων μηνών. Το Λονδίνο παίζει ξανά τον ρόλο της "αυτοκρατορικής" μαριονέτας των Λεσχών και των Ιερατείων του Σκότους που σπρώχνει τους άλλους στον πόλεμο για να κερδίσει χρόνο, επιρροή, χάος και διπλωματικά ανταλλάγματα.

Η πρώτη έκρηξη ήρθε από το Nοβοροσίσκ. Ο αγωγός του Caspian Pipeline Consortium —καρδιά της ενεργειακής εξαγωγής του Καζακστάν, δέχθηκε επίθεση από ουκρανικά ναυτικά drones. Μια πράξη που δεν έχει προηγούμενο!

Για πρώτη φορά στην ιστορία του πολέμου, το Κίεβο χτύπησε όχι απλώς τη Ρωσία, αλλά μια ουδέτερη ευρασιατική χώρα, με την οποία δεν έχει καμία απολύτως διένεξη!

Και το έκανε με τέτοιο τρόπο, που έπληξε το 20% των εξαγωγών της, προκαλώντας ζημία που ισοδυναμεί με τον προϋπολογισμό μιας ολόκληρης πόλης!

Αν αυτό δεν είναι μόνο παράνοια, τότε τι στα κομμάτια είναι; Μήπως είναι το συνειδητό άνοιγμα νέου μετώπου;

Γιατί όταν προκαλεί το ουδέτερο Καζακστάν σε πόλεμο, τότε η λέξη "παράνοια" χάνει αυτομάτως την αξία της! Παρά το γεγονός ότι ουσιαστικά πρόκειται για μήνυμα προς τη Μόσχα πως «αν δεν υποχωρήσεις, θα κάψουμε και τους δικούς σου συμμάχους». Είναι τελεσίγραφο γραμμένο όχι με μελάνι, αλλά με φωτιά.

Και όταν το Καζακστάν αντέδρασε οργισμένα, όταν η Astana μίλησε για τρομοκρατική επίθεση που παραβιάζει το διεθνές δίκαιο, το Κίεβο δεν ζήτησε ούτε συγγνώμη ούτε εξηγήσεις. Αντίθετα, ύψωσε φωνή.

Επέπληξε μάλιστα το Καζακστάν, επειδή δεν καταδικάζει ...αρκετά τη Ρωσία! Τέτοιο θράσος από κάποιον που βρίσκεται με τη δωδεκάποντη μπότα του Πούτιν στο σβέρκο είναι επιεικώς αδιανόητο! Κι όμως, αυτό το διεφθαρμένο κτήνος, ο Ζελένσκι, την ώρα που οι Αμερικάνοι του έχουν δώσει προθεσμία στο να κάνει εκλογές και να τσακιστεί να φύγει, βρήκε το απύθμενο θράσος να κουνήσει το δάχτυλο σε μια χώρα που δεν του έχει φταίξει σε τίποτα!

Αυτά δεν είναι αυθόρμητες αντιδράσεις. Αυτές είναι γραμμές που γράφονται σε υπόγεια γραφεία μυστικών υπηρεσιών, με στόχο να δημιουργηθούν νέα ρήγματα, νέες αντιπαλότητες, νέες αφορμές. Κι επειδή το Κίεβο δεν έχει τέτοιου είδους μυστικές υπηρεσίες, τη δουλειά την έκαναν οι Εγγλέζοι, αυτοί οι κύναιδοι που το μόνο που τους απασχολεί διαχρονικά είναι ...το πώς θα γλεντήσουν την...πίσω πόρτα τους!

Το Κίεβο λοιπόν, δεν αποφασίζει. Το Κίεβο εκτελεί!

Και σαν να μην έφτανε αυτό, την προηγούμενη ημέρα, ουκρανικά drones χτύπησαν δύο δεξαμενόπλοια του ρωσικού «σκιώδους στόλου» στα όρια της τουρκικής υφαλοκρηπίδας.

Στο Kairos και το Virat εκδηλώθηκαν πυρκαγιές, τα πληρώματα εγκατέλειψαν τα πλοία μέσα σε πανικό, οι τουρκικές αρχές μίλησαν για «εξωτερική ενέργεια», ενώ οι μυστικές υπηρεσίες της Ουκρανίας ανέλαβαν ξεδιάντροπα την ευθύνη.

Τι σημαίνει αυτό; Ότι μέσα σε μία ημέρα, η Ουκρανία κτύπησε ρωσικά συμφέροντα σε τουρκικά ύδατα — ουσιαστικά γράφοντας στα παλιά της τα παπούτσια την Τουρκία, μια χώρα που υποτίθεται ότι προσπαθεί να κρατήσει ισορροπίες! Όχι ότι δε φταίει με τα συνεχόμενα ήξεις αφήξεις, αλλά στην ουσία πληρώνει το ενδεχόμενο "Οχι" στην πρόσκληση των Βρετανών να δεχθούν τη προσφορά των Eurofighter αρκεί να τα...σπασει ο Ερντογάν με τους Ρώσους!

Κι εδώ η εικόνα γίνεται ακόμη πιο σκοτεινή. Η επίθεση συνέβη ακριβώς τη στιγμή που ο Sergei Naryshkin, ο πανίσχυρος επικεφαλής της ρωσικής Υπηρεσίας Εξωτερικών Πληροφοριών, βρισκόταν στην Άγκυρα για να ενημερώσει την τουρκική ηγεσία για τη ρωσική στάση στο σχέδιο ειρήνης του Τράμπ.

Σε τέτοιες στιγμές, η διπλωματία είναι ένα παιχνίδι νεύρων. Ο χρόνος μιας επίθεσης δεν είναι ποτέ τυχαίος.

Το μήνυμα της Δύσης ήταν ξεκάθαρο: «Eρντογάν, μην διανοηθείς να συμβάλεις στο σχέδιο Tράμπ. Μην πας να περάσεις στη σωστή πλευρά της Ιστορίας. Μην προσπαθήσεις να γίνεις μεσολαβητής. Θα τη πληρώσεις εσύ». Η διπλωματία της φωτιάς. Η διπλωματία των καμμένων πλοίων.

Το Λονδίνο έχει παράδοση αιώνων στο να κτυπά μέσω τρίτων. Να μη φαίνεται ποτέ, αλλά να κινεί πάντα τα νήματα. Το έκανε στην Ινδία, στην Αίγυπτο, στην Περσία, στη Ρωσία πριν την επανάσταση, στη Μέση Ανατολή μετά τον πόλεμο και πάει λέγοντας.

Η MI6 δεν είναι υπηρεσία απλώς, είναι μηχανή. Είναι ο αόρατος κινητήρας του αγγλοσαξονικού χειρισμού. Και τώρα αυτή η μηχανή δουλεύει στο φουλ για να τινάξει στον αέρα κάθε πιθανότητα ειρήνευσης. Γιατί αν έρθει ειρήνη υπό τον Tράμπ, αν δηλαδή ευοδώσει το οικονομικό-στρατηγικό deal μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, αν καθίσουν μ' άλλα λόγια στο ίδιο τραπέζι οι πραγματικοί παίκτες, τότε η Βρετανία χάνει το μοναδικό της χαρτί που είναι η δημιουργία χάους.

Η παγκόσμια αστάθεια είναι το τελευταίο απομεινάρι της πάλαι ποτέ βρετανικής "αυτοκρατορικής" δύναμης. Όσο ο κόσμος καίγεται, το Λονδίνο μπορεί να παριστάνει ότι παίζει ρόλο. Αν ο κόσμος ηρεμήσει, η Βρετανία θα βρεθεί ξανά εκεί που ήταν μετά το 1956, δηλαδή στην άκρη του τραπεζιού και να τη σπρώχνουν για να φύγει! (Ντε Γκώλ στη περίπτωση της ένταξης της Βρετανίας στην ΕΟΚ)

Ο Zελένσκι, αυτό το ανθρωπόμορφο εβραίϊκο κτήνος, έχει μετατραπεί πλέον σε έναν πολιτικά νεκρό πρόεδρο που προσπαθεί να μείνει ζωντανός καταστρέφοντας ό,τι αγγίζει. Η εξουσία του καταρρέει. Οι υποστηρικτές του στη Δύση έχουν εξαντλήσει την υπομονή τους. Οι στρατηγοί του, αρχίζουν να μιλούν πλέον ανοιχτά για την «αναγκαιότητα διαπραγματεύσεων». Οι Ουκρανοί πολίτες κρύβουν την απελπισία τους κάτω από μια επικοινωνιακή ομίχλη που δεν πείθει κανέναν. Ένας τέτοιος άνθρωπος, μπροστά στον πολιτικό του θάνατο, δεν έχει τίποτε άλλο να κάνει από το να επιδιώξει την κλιμάκωση. Έναν εκβιασμό προς όλους: «Αν πέσω, θα παρασύρω μαζί μου και εσάς». Ο Χίτλερ στην πλέον νεότερη του απόδοση.

Η Ρωσία, από την άλλη πλευρά, δεν έχει περιθώρια για ανέξοδες δηλώσεις. Η διεθνοποίηση του πολέμου, η στοχοποίηση χωρών όπως το Καζακστάν και η πρόκληση εντός της τουρκικής ζώνης ευθύνης, δεν μπορούν να μείνουν χωρίς στρατηγική απάντηση.

Και η απάντηση που συζητείται ανοιχτά στα ρωσικά μέσα δεν είναι συμβολική. Δεν είναι καν διπλωματική. Είναι σχέδιο πολεμικών επιχειρήσεων μεγάλης κλίμακας. Ένα σχέδιο που θα κλειδώσει την Οδησσό, θα αποκόψει την Ουκρανία από τη Μαύρη Θάλασσα και θα αλλάξει τον χάρτη για πάντα. Μια τανάλια που θα έρθει από ανατολή και από θάλασσα, που θα την σφίξει μέχρις ότου η Οδησσός γίνει απλώς σημείο χάρτη χωρίς πρόσβαση, χωρίς λειτουργία, χωρίς μέλλον.

Αυτά δεν είναι τίποτε περισσότερο από στρατιωτική στρατηγική υπό επεξεργασία. Η Μόσχα έχει αντιληφθεί ότι χωρίς την Οδησσό, η Ουκρανία δεν μπορεί να σταθεί ως κράτος κι έχει απόλυτο δίκιο.

Χωρίς τη θάλασσα, χωρίς λιμάνια, χάνει και την τελευταία της δυνατότητα διαπραγμάτευσης, χάνει το οξυγόνο της ουσιαστικά. Η απάντηση της Ρωσίας, λοιπόν, δεν θα είναι απλώς ένα «χτύπημα». Θα είναι μια τιμωρητική πράξη που θα μετατρέψει την ουκρανική ακτή σε νεκρή ζώνη. Και τότε, η Δύση δεν θα μπορεί να κάνει τίποτα πέρα από ανακοινώσεις. Γιατί οι ίδιοι οι Δυτικοί άνοιξαν το κουτί της Πανδώρας. Οι ίδιοι έβαλαν την Ουκρανία να πυροδοτήσει τις πρώτες εκρήξεις...

Η Διεθνοποίηση του πολέμου και ο κόσμος που γελάει πριν την κατάρρευση

Η Ιστορία έχει μια παράξενη αίσθηση του χιούμορ. Συχνά γελάει μαζί μας, πριν μας συντρίψει. Οι λαοί στενάζουν υπό την ηγεσία διεφθαρμένων κακοποιών, οι ελίτ εκτονώνουν την κρίση τους σε lifestyle διαμάχες ενώ την ίδια στιγμή, κάτω από την επιφάνεια, τεκτονικές πλάκες μετακινούνται.

Το χαμόγελο παγώνει όμως όταν αυτές οι πλάκες σπάσουν. Και σήμερα, τρίζουν όλες μαζί. Ευρώπη, Μαύρη Θάλασσα, Μέση Ανατολή, Ασία. Ένας πολυεστιακός κραδασμός, μία παγκόσμια εξίσωση χωρίς λύση, μία σύγκρουση που δεν θα μείνει πλέον «τοπική».

Αν κάποτε το Ρωσο-Ουκρανικό πόλεμο τον ονόμαζαν «πόλεμο δι’ αντιπροσώπων», σήμερα αυτός ο όρος είναι αστείο. Διότι ένας πόλεμος δια αντιπροσώπων είναι ελεγχόμενος. Είναι ένα παιχνίδι δυνάμεων που παριστάνουν ότι κρατούν ισορροπίες. Είναι κάτι προβλέψιμο, κάτι υπολογίσιμο. Αυτό που ζούμε τώρα δεν έχει καμμιά σχέση με αυτό. Μοιάζει με φωτιά που ξεφεύγει και τρέχει.

Επί της ουσίας, μοιάζει με τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο λίγο πριν τη Σαράγεβο, όπου κανείς δεν ήθελε πραγματικά πόλεμο, αλλά όλοι τον έσπρωχναν δίχως να το καταλαβαίνουν. Ένα κουβάρι από συμμαχίες, εγωισμούς, μυστικές υπηρεσίες και επιτήδια λάθη και αποφάσεις. Και το σπουδαιότερο; Ο πόλεμος αυτός, ο Α' ΠΠ δηλαδή, "προφητεύτηκε" από τον αρχιμασόνο και δηλωμένο σατανιστή, πρώην στρατηγό Άλμπερτ Πάϊκ, που στα μέσα του 19ου αιώνα, μίλησε για ...τρείς πολέμους που θα φέρουν την Νέα Τάξη Πραγμάτων που σχεδίαζαν οι "Πεφωτισμένοι" Ασκεναζί Εβραίοι στα υπόγεια των μασονικών Στοών.

Ο Β' ΠΠ που ακολούθησε 20 χρόνια αργότερα, δεν ήταν παρά ...παρακλάδι του Α'. Και η προφητεία του Πάϊκ (που στην ουσία δεν είναι καν προφητεία, αλλά σχεδιασμός εξ αρχής) βρίσκεται σήμερα στο προσκήνιο, μέ έναν ολοκληρωτικό πόλεμο που έχει ακριβώς τα ίδια "συμπτώματα" με τον Α'.

Και πάνω στο τραπέζι, βρίσκεται το πραγματικό διακύβευμα, το σχέδιο ειρήνης του Tράμπ. Αυτό φοβάται η σατανοκρατούμενη Δύση των "Πεφωτισμένων" ελίτ.

Φοβάται ότι ένας Αμερικανός πρόεδρος θα μπει στο Οβάλ Γραφείο και θα κλείσει μέσα σε λίγες εβδομάδες έναν πόλεμο που οι ίδιοι κρατούν ζωντανό σχεδόν δύο χρόνια.

Αυτό θα είναι κόλαφος για τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, που ξόδεψαν πλούτο, ρευστότητα, στρατηγικά αποθέματα και αξιοπιστία για να υποστηρίξουν μια σύγκρουση χωρίς νικητή.

Θα είναι καταστροφή για το Λονδίνο, για το City of London των Rothschild που εξακολουθεί να βλέπει τον εαυτό του σαν παγκόσμιο παίκτη, ενώ είναι απλώς ένα νησί με ρημαγμένη οικονομία και υπερφίαλη πολιτική τάξη.

Θα είναι απόλυτη έκθεση για τις ΗΠΑ του κατεστημένου, που θα φανεί ότι χρησιμοποίησαν την Ουκρανία για να τροφοδοτήσουν πολεμικές βιομηχανίες και όχι για να «υπερασπιστούν τη δημοκρατία».

Έτσι, η ασκεναζο-εβραϊκή Δύση σκέφτηκε το εξής: «Αν ο Tράμπ θέλει ειρήνη, θα του δώσουμε χάος. Χάος τέτοιο που καμία ειρήνη δεν θα μπορεί να κλείσει. Θα βάλουμε μέσα κι άλλους παίκτες, θα ανοίξουμε κι άλλα μέτωπα, θα βυθίσουμε πλοία, θα χτυπήσουμε ουδέτερους, θα προκαλέσουμε κρίσεις που δεν λύνονται εύκολα, θα γονατίσουμε τις θαλάσσιες διόδους, θα ανεβάσουμε το κόστος τόσο ψηλά που η ειρήνη να μοιάζει με προδοσία».

Κι έτσι, μέσα σε δύο ημέρες, η Ουκρανία έγινε ο αναπτήρας που άναψε το φιτίλι. Αλλά ο αναπτήρας όμως δεν αποφασίζει τι θα καεί. Το χέρι που τον κρατάει αποφασίζει. Και αυτό το χέρι μιλάει ...αγγλικά!

Το Καζακστάν αποτελεί την πρώτη μεγάλη ένδειξη ότι τα πράγματα έχουν ξεφύγει από κάθε όριο. Μία επίθεση σε τέτοια υποδομή δεν είναι τυχαία. Δεν είναι συμβολική. Είναι μια σφαλιάρα στο πρόσωπο της Ρωσίας, και ταυτόχρονα ένα χαστούκι προς την Κίνα, που έχει τεράστια συμφέροντα στην περιοχή.

Είναι επίσης ένα μήνυμα προς τα κράτη της Κεντρικής Ασίας ότι «όποιος δεν πάρει θέση, θα πληρώσει». Ο κόσμος όμως της Ευρασίας δεν λειτουργεί έτσι. Οι συμμαχίες εκεί χτίζονται αργά, με τσάι και συμφωνίες κυρίων. Οι ισορροπίες είναι λεπτές. Και η Δύση τις τίναξε στον αέρα με μια κίνηση τόσο χοντροκομμένη, που μοιάζει με προβοκάτσια από παλιά σχολή.

Η Τουρκία, είναι η δεύτερη μεγάλη ένδειξη ότι ο πόλεμος έχει ξεπεράσει τα γεωγραφικά του όρια. Τα χτυπήματα των ουκρανικών drones στο Kairos και το Virat δεν έγιναν "κατά λάθος". Ούτε "παραπλανήθηκαν τα συστήματα". Αυτά είναι ανοησίες για αφελείς. Η Τουρκία γνωρίζει πολύ καλά τι έγινε. Το ξέρει ο ίδιος ο Eρντογάν, που είδε να του χτυπούν πλοία δίπλα στα σύνορά του την ακριβώς στιγμή που ο επικεφαλής των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών καθόταν στο τραπέζι του.

Αυτό ασφαλώς και δεν είναι σύμπτωση. Είναι αντιπερισπασμός καραμπινάτος. Είναι δραματική προειδοποίηση. Είναι το μήνυμα "μη τυχόν και μπεις στον πειρασμό να αποδεχτείς το σχέδιο Tράμπ επειδή τα χεις καλά με τη Ρωσία και να τηρήσεις τις ισορροπίες γιατί εμείς θα σε εκθέσουμε διεθνώς, θα σου κάψουμε την περιοχή και θα σε παρουσιάσουμε σαν κράτος–διάδρομο πολέμου".

Η Τουρκία βρίσκεται σε μια απόλυτη κρίσιμη ιστορική στιγμή. Από τη μία θέλει να παίζει σε όλα τα ταμπλό, να πουλάει Bayraktar σε Δύση και Ουκρανία, να αγοράζει S-400 από τη Ρωσία, να κλείνει συμφωνίες με το Κατάρ και να απειλεί τα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο.

Από την άλλη, ξέρει ότι η θέση της στον κόσμο γίνεται ολοένα και πιο επισφαλής.

Η Δύση δεν την εμπιστεύεται.

Η Ρωσία την θεωρεί χρήσιμη, όχι φίλη όμως.

Η Κίνα τη βλέπει σαν πιθανό διάδρομο εμπορίου.

Οι Αραβικές χώρες τη θεωρούν ανταγωνιστή.

Και μέσα σε αυτή την αβεβαιότητα, η Ουκρανία, το πιο απελπισμένο καθεστώς της Ευρώπης, αποφάσισε να της δώσει ένα γερό χαστούκι.

Τι σημαίνει αυτό; Ότι ο πόλεμος δεν περιορίζεται πλέον στην Ουκρανία. Έχει φτάσει στην Τουρκία, που είναι μέλος του ΝΑΤΟ. Κι αυτό, από μόνο του, είναι ορισμός της παγκόσμιας καταιγίδας.

Η Ρωσία παρακολουθεί. Σιωπηλά. Σαν θηρίο που ξέρει ότι δεν πρέπει να δείξει τα δόντια του πολύ νωρίς, αλλά ούτε και πολύ αργά. Η στρατηγική της είναι παλιά όσο και ο ...Ιβάν ο Τρομερός! Υπομονή,  μέχρι να έρθει η στιγμή της οριστικής αντεπίθεσης. Και αυτή η στιγμή φαίνεται να πλησιάζει.

Η Οδησσός είναι το μεγάλο τρόπαιο. Είναι η καρδιά της ουκρανικής θαλάσσιας παρουσίας. Είναι το κλειδί του Δούναβη, της Μαύρης Θάλασσας, του εμπορίου, της Ευρώπης.

Χωρίς την Οδησσό, η Ουκρανία μένει χωρίς θάλασσα. Χωρίς θάλασσα, μένει χωρίς οικονομία. Χωρίς οικονομία, μένει χωρίς κράτος και η Ρωσία το ξέρει, όπως και η Δύση. Και ο Zελένσκι το ξέρει καλύτερα από όλους, γι’ αυτό τρέμει.

Εδώ βρίσκεται και ο πυρήνας της μεγάλης γεωπολιτικής μεταβολής. Η Δύση επιχείρησε να κάνει αυτό που κάποτε έκανε η Βρετανία με τους Ναπολεόντειους πολέμους και αργότερα με τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Δηλαδή να δημιουργήσει έναν κλοιό γύρω από έναν αντίπαλο και να τον εξουθενώσει.

Μόνο που η Ρωσία δεν είναι Γαλλία του 1812, ούτε Γερμανία του 1914. Είναι πυρηνική υπερδύναμη, με ερείσματα σε τρεις ηπείρους, με στρατηγική κουλτούρα αιώνων και με μια ηγεσία που, αντίθετα με τους δυτικούς κλόουν, ξέρει να περιμένει και να αντεπιτίθεται τη στιγμή που ο αντίπαλος ανοίγει άτσαλα τα χαρτιά του.

Η διεθνοποίηση του πολέμου δεν έγινε «τυχαία». Δεν έγινε επειδή «έτσι ήρθαν τα πράγματα». Έγινε επειδή το Λονδίνο και οι ευρωπαίοι τσιράκια των διεθνιστών θέλησαν να τορπιλίσουν τις διαπραγματεύσεις πριν καν αρχίσουν.

Και το έκαναν με τρόπο τόσο ωμό, τόσο θεατρινίστικο, τόσο εξοργιστικό, που μόνο μια "αυτοκρατορία" σε αποσύνθεση θα μπορούσε να επιλέξει.

Η Βρετανία κινείται πια όχι σαν υπερδύναμη, αλλά σαν πειρατικό βασίλειο που αρπάζει ό,τι μπορεί πριν βυθιστεί. Μια χώρα που νομίζει ότι έχει ακόμη τον στόλο του Nέλσον, ενώ έχει στην πραγματικότητα μια φρεγάτα που βγάζει καπνούς και μια κυβέρνηση που αλλάζει κάθε έξι μήνες.

Μια χώρα που αναζητά διαρκώς τη δόξα του χθες επειδή δεν έχει αύριο. Και μέσα σε αυτή τη ματαιότητα, σπρώχνει τον κόσμο στην άβυσσο, γιατί είναι το μόνο πράγμα στο οποίο πάντα ήταν καλή. Δηλαδή στο να κάνει άλλους να πολεμούν μεταξύ τους, με τη μέθοδο του "διαίρει και βασίλευε".

Το Κίεβο δεν είναι παρά ένας εργολάβος του χάους. Μια χώρα που έχει χάσει την κυριαρχία της και λειτουργεί σαν proxy force. Μια κυβέρνηση που μοιράζει κατηγορίες δεξιά και αριστερά, ενώ δεν μπορεί να κρατήσει ούτε το ίδιο της το Κοινοβούλιο. Μια ηγεσία που θυμίζει έντονα τη Γερμανία του Χίτλερ και που κρύβει το τέλος της κάτω από τόνους προπαγάνδας.

Και όπως όλοι οι απελπισμένοι πολιτικοί, έτσι και ο Zελένσκι, επιδιώκει να μετατρέψει την προσωπική του κατάρρευση σε διεθνές ζήτημα. "Αν χάσω εγώ, θα χάσετε κι εσείς".

Να καταστρέψει τη Μαύρη Θάλασσα. Να τραβήξει προς την άβυσσο το Καζακστάν και ίσως αύριο τη Γεωργία, τη Μολδαβία, τη Ρουμανία. Να μετατρέψει τον χάρτη σε σκακιέρα που έχει πάρει φωτιά.

Κανείς δεν θέλει πραγματικά παγκόσμιο πόλεμο. Αλλά ο παγκόσμιος πόλεμος δεν προκύπτει από αυτούς που τον θέλουν. Προκύπτει από αυτούς που δεν έχουν τίποτα άλλο να χάσουν. Και οι Διεθνιστές είναι αυτοί που χάνουν προσώρας, κι αυτό επειδή βιάζονται πολύ λόγω της Ατζέντας 2030, η οποία ατζέντα δεν είναι τίποτε άλλο παρά οι εντολές του ίδιου του Σατανά.

Από ηγεσίες απελπισμένες, υπηρεσίες που δουλεύουν στο σκοτάδι, ψευδο-αυτοκρατορίες που βουλιάζουν και φωνάζουν πριν χαθούν, από μικρά κράτη που παίζουν ρόλους μεγαλύτερους από τις δυνατότητές τους και πάει λέγοντας. Από λάθη που γίνονται μέσα στη νύχτα και δεν διορθώνονται το πρωί.

Έτσι ξεκινούν όλα. Με μικρές σπίθες. Μέχρι να γίνει η μεγάλη έκρηξη.

Η Ρωσία δεν έχει κανένα κίνητρο για παγκόσμια σύγκρουση. Η Ρωσία κερδίζει ήδη. Στο πεδίο, στην οικονομία, στη διεθνή διπλωματία.

Η Δύση είναι που χάνει. Είναι η Ευρώπη που καταρρέει πολιτικά, κοινωνικά, ενεργειακά.

Είναι οι ΗΠΑ που ζουν σε εμφυλιοπολεμική πόλωση. Είναι η Βρετανία που προσπαθεί να αποδείξει ότι υπάρχει. Κανείς από αυτούς δεν ξέρει πώς να βάλει τέλος σε έναν πόλεμο που οι ίδιοι ξεκίνησαν. Κανείς δεν θέλει να αναγνωρίσει ότι έκαναν λάθος. Κανείς δεν έχει το θάρρος να παραδεχτεί ότι η Ρωσία νίκησε διότι είχε σχέδιο, ενώ εκείνοι είχαν φαντασιώσεις!

Η Οδησσός, η τελική πράξη και ο κόσμος που αλλάζει άποψη μέσα σε μια νύχτα

Όταν οι αυτοκρατορίες πλησιάζουν στο τέλος τους, δεν το καταλαβαίνουν από την ήττα. Το καταλαβαίνουν από το ύφος των αποφάσεών τους.

Από τον πανικό που κρύβουν πίσω από μια επίφαση δύναμης.

Από τη σπουδή τους να κάνουν θόρυβο, σαν να φοβούνται ότι η σιωπή θα τις προδώσει.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει τώρα με τη Δύση. Οι αποφάσεις της έχουν τον τόνο ενός γέρου που γαντζώνεται από τις αναμνήσεις του. Κι όταν ένας πολιτισμός λειτουργεί έτσι, τότε το τέλος είναι πάντα πιο κοντά από όσο φαίνεται. Ο κόσμος γύρω του αλλάζει, και εκείνος το καταλαβαίνει τελευταίος.

Η Ουκρανία υπήρξε το πείραμα της Δύσης για το πώς μπορεί να κοντράρει τη Ρωσία χωρίς να λερωθεί η ίδια. Το αφήγημα ήταν όμορφο. Μια μικρή σε δυναμικότητα, «δημοκρατική» χώρα που αγωνίζεται κατά του «αυταρχισμού». Όλα σε εισαγωγικά. Όλα σε παρενθέσεις. Διότι η πραγματικότητα ήταν πολύ διαφορετική.

Η Ουκρανία χρησιμοποιήθηκε ως η τέλεια αφορμή για να φθαρεί η Ρωσία, για να κοπεί η ευρωπαϊκή εξάρτηση από το ρωσικό φυσικό αέριο, για να σωθεί —προσωρινά— η παραπαίουσα αμερικανική πολεμική βιομηχανία και ΑΣΦΑΛΩΣ για να παραταθεί η αγγλοσαξωνική ηγεμονία.

Μόνο που όλα αυτά βασίστηκαν σε μια ψευδαίσθηση. Ότι η Ρωσία θα κάνει πίσω. Ότι η Ρωσία θα «ματώσει». Ότι η Μόσχα θα γονατίσει οικονομικά, πολιτικά, στρατιωτικά.

Η Ιστορία όμως έχει δική της ατζέντα και σε αυτήν δεν συμπεριλαμβάνονται οι γελοίοι της γενιάς του Βάισχάουπτ.

Η Ρωσία όχι μόνο δεν κατέρρευσε, αλλά βγήκε πιο ισχυρή από ποτέ. Η οικονομία της, αντί να διαλυθεί, προσαρμόστηκε και άνθισε με ρυθμούς,  που ακόμη και η μεταχιτλερική Γερμανία θα ζήλευε, γιατί δεν θα μπορούσε να το επιτύχει χωρίς τη βοήθεια του θείου Σαμ.

Η ενέργεια βρήκε νέες αγορές. Η στρατηγική της βάθυνε. Οι συμμαχίες της έγιναν πιο ισχυρές. Και οι πόροι της Ευρώπης αποδείχθηκαν πολύ λιγότερο αξιόπιστοι από ό,τι υπολόγιζαν οι «στρατηγοί» των Βρυξελλών.

Η Ευρώπη κατάλαβε με τον πιο ταπεινωτικό τρόπο, πως η πραγματική εξάρτηση δεν ήταν ενεργειακή αλλά πολιτική! Χωρίς την Αμερική, μόνη της δεν ξέρει να περπατά. Κι όταν η Αμερική κοιτάζει αλλού, η Ευρώπη στέκεται ακίνητη, σαν κοτόπουλο με κομμένο κεφάλι.

Αυτή η κατάρρευση της δυτικής αυτοπεποίθησης είναι το υπόστρωμα επάνω στο οποίο εκτυλίσσεται η μάχη της Οδησσού.  Διότι η Οδησσός όπως είπαμε πιο πάνω, δεν είναι απλώς μια πόλη. Δεν είναι απλώς ένα λιμάνι. Είναι μια πόλη - σύμβολο. Μια πόλη όπου έχει τόση ελληνική ιστορία, όσο και άλλη τόση ρωσική.

Από το 1992 μέχρι σήμερα, υπήρξε ο ομφάλιος λώρος της Ουκρανίας με τον υπόλοιπο κόσμο. Για την Ουκρανία, αυτό το τεχνητό "κράτος" που δημιούργησε η φαντασία του ασκεναζί Εβραίου Στάλιν για καθαρά πολιτικούς λόγους, η Οδησσός είναι η τελευταία της ανάσα. Είναι το σημείο που συνδέει την ευρωπαϊκή ενδοχώρα με τη Μαύρη Θάλασσα, με τον Καύκασο, με το Αιγαίο, με την Ανατολική Μεσόγειο.

Χωρίς την Οδησσό, η Ουκρανία είναι κράτος αποκομμένο, κράτος χωρίς οξυγόνο, χωρίς εμπορική πρόσβαση, χωρίς διπλωματικό βάρος, χωρίς στρατηγικό μέλλον.

Η Ρωσία το γνωρίζει καλύτερα από όλους. Και η Δύση το γνωρίζει επίσης. Γι’ αυτό το City of London έσπευσε να ανάψει φωτιά στη Μαύρη Θάλασσα. Για να δημιουργήσει τόσο έντονη κρίση, ώστε η κατάληψη της Οδησσού από τη Ρωσία να θεωρηθεί «απαράδεκτη κλιμάκωση».

Να δημιουργήσει δηλαδή "τετελεσμένα" που εμποδίζουν την ειρήνη. Να κάνει τον κόσμο να πιστέψει ότι μια ρωσική επιχείρηση εναντίον της Οδησσού θα οδηγήσει σε πόλεμο ΝΑΤΟ–Ρωσίας. Δηλαδή, στον πόλεμο που η Βρετανία επιθυμεί εδώ και βάθος δεκαετιών! Τον πόλεμο που θα ξαναδώσει στη πάλαι ποτέ ναυτική της αυτοκρατορία τον ρόλο που δεν έχει πια.

Αλλά εδώ υπάρχει ένα μεγάλο πρόβλημα.

Η Ρωσία δεν λειτουργεί με τον τρόπο που προσδοκά η Δύση. Η Ρωσία δεν σπεύδει,  δεν βιάζεται. Η Ρωσία δεν ενεργεί υπό πίεση. Ούτε φοβάται τα "σήματα" του Λονδίνου. Η στρατηγική της Ρωσίας είναι απολύτως ξεκάθαρη. Θέλει να κερδίσει τον πόλεμο όχι απλώς στο πεδίο, αλλά και στο επίπεδο των αφηγήσεων.

Να αποδείξει ότι ο αντίπαλος κλιμακώνει, ότι η ίδια «αναγκάζεται» να απαντήσει, ότι η Δύση είναι η πραγματική πηγή αποσταθεροποίησης. Με τον τρόπο αυτό, η Μόσχα μετατρέπει κάθε κίνηση της Δύσης σε επιχείρημα εναντίον της.

Η Οδησσός, λοιπόν, δεν θα πέσει «εν θερμώ». Δεν θα πέσει με μια σπασμωδική ενέργεια. Θα πέσει σαν αποτέλεσμα μιας μεθοδικής διαδικασίας που ήδη ξεκίνησε. Η Ρωσία κλείνει τον διάδρομο, πνίγει τις θαλάσσιες οδούς, φθείρει την υποδομή, σπάει τις αλυσίδες ανεφοδιασμού, κάνει τους ουκρανικούς λιμένες μη λειτουργικούς. Αυτό δεν είναι πολεμική επιχείρηση, είναι στρατηγικό χειρουργείο με ακρίβεια που τρομάζει!

Διότι το Κρεμλίνο ξέρει ότι αν πάρει την Οδησσό, ο πόλεμος τελειώνει. Όχι σε έναν χρόνο, αλλά σε έναν μήνα.

Η Ουκρανία θα αναγκαστεί να παραδοθεί. Η Δύση δεν θα μπορεί να κάνει τίποτα. Η Ευρώπη θα αναγκαστεί να διαπραγματευτεί. Η Αμερική, ενόψει Trump, θα μείνει χωρίς χαρτιά. Το Λονδίνο θα καταπιεί τη γλώσσα του.

Και αυτή ακριβώς η πραγματικότητα έχει κάνει τη Δύση να πάρει μια επικίνδυνη στροφή! Εφ' όσον δεν μπορεί να κερδίσει στο πεδίο, προσπαθεί να κάψει το πεδίο.

Να μετατρέψει τον πόλεμο σε αλυσίδα ασύμμετρων κρίσεων.

Να εμπλέξει το Καζακστάν.

Να παραγκωνίσει την Τουρκία.

Να επηρεάσει τη Γεωργία.

Να πάρει μαζί της τη Ρουμανία και τη Μολδαβία.

Να δημιουργήσει αστάθεια στον Καύκασο.

Να πυροδοτήσει τον Δούναβη.

Και φυσικά, όσο πιο πολλοί μπουν στη σύγκρουση, τόσο πιο δύσκολη γίνεται η διπλωματική λύση. Κι όσο πιο δύσκολη η λύση, τόσο πιο εύκολο να πουληθεί η αφήγηση «ότι ο πόλεμος πρέπει να συνεχιστεί».

Αυτή είναι η λογική των "αυτοκρατοριών" που γερνούν. Δεν επιδιώκουν τη νίκη,  επιδιώκουν να μην χάσουν εντελώς. Και γι’ αυτό καταφεύγουν στον πιο επικίνδυνο σύμμαχο που είχαν ποτέ. Την απελπισία.

Ο Zελένσκι είναι το τέλειο πρόσωπο για αυτή τη στρατηγική. Ένας άνθρωπος που ξέρει ότι με το που τελειώσει ο πόλεμος, η πολιτική του ζωή τελειώνει.

Ένας πρόεδρος χωρίς μέλλον, χωρίς αξιοπιστία. Ένας ηθοποιός που βρέθηκε ξαφνικά να παίζει τον μεγαλύτερο ρόλο της ζωής του και τώρα βλέπει πως το χειροκρότημα τελείωσε.

Δεν έχει τίποτα να χάσει. Κι αυτό τον κάνει επικίνδυνο. Όχι για τη Ρωσία ή την Αμερική του Τράμπ. Αλλά για όλο τον κόσμο. Ένας άνθρωπος που δεν έχει τίποτα να χάσει, γίνεται ο πιο πρόθυμος εκτελεστής σχεδίων που χαράσσουν άλλοι.

Και ενώ αυτά συμβαίνουν, η Ευρώπη είναι δέσμια των Διεθνιστών που στην ουσία θέλουν τη διάλυση της.

Η Γερμανία διαλύεται οικονομικά και κοινωνικά.

Η Γαλλία βράζει εσωτερικά.

Η Ιταλία δεν ξέρει τι να κάνει.

Η Ισπανία ζει το δικό της εμφύλιο φάντασμα.

Και η δύσμοιρη πατρίδα μας, η Ελλάδα, στη γειτονιά της φωτιάς, με μια κυβέρνηση ανίκανη να κατανοήσει τι έρχεται, βρίσκεται εκτεθειμένη όσο ποτέ. Διότι ο πόλεμος στη Μαύρη Θάλασσα δεν είναι "μακριά". Δεν είναι "κάτι μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας". Είναι ένα σεισμικό γεγονός που αφορά άμεσα την Ανατολική Μεσόγειο, το Αιγαίο, τα Βαλκάνια, την Κύπρο, τα ενεργειακά κοιτάσματα, τις στρατιωτικές ισορροπίες. Και η Ελλάδα θα χρειαστεί να ξαναδιαβάσει την Ιστορία της για να καταλάβει τι σημαίνει πραγματικός κίνδυνος.

Η Οδησσός είναι και ελληνική πόλη — όχι τυπικά, αλλά ιστορικά. Είναι η πόλη όπου στήθηκε η Φιλική Εταιρεία. Είναι το σημείο όπου οι Έλληνες ξανάπιασαν το νήμα της εθνικής τους αναγέννησης. Είναι ελληνικό χώμα, όχι επειδή το λέω εγώ, αλλά επειδή το γράφουν τα βιβλία της Ιστορίας. Και το γεγονός ότι αυτή η πόλη βρίσκεται τώρα στο επίκεντρο ενός παγκόσμιου πολέμου, δεν είναι τυχαίο. Οι κόμβοι της Ιστορίας ανοίγουν και κλείνουν κύκλους. Και η Ρωμιοσύνη είναι ξανά στο κέντρο ενός τέτοιου κύκλου. Όχι επειδή το επιδιώκει, αλλά επειδή έτσι το έγραψε η μοίρα της.

Αν η Ρωσία πάρει την Οδησσό, ο κόσμος θα αλλάξει μέσα σε μία νύχτα. Αν η Οδησσός δεν πέσει, ο πόλεμος θα κλιμακωθεί μέχρι που να μην υπάρχει επιστροφή.

Και μέσα σε αυτό το σκοτεινό μονοπάτι, υπάρχει μία μόνο βεβαιότητα.

Ότι η εποχή της Δύσης τελειώνει.

Όχι από εξωτερικό εχθρό, αλλά από την ίδια της την αλαζονεία. Από το κενό σκοπιμότητας μέσα στο οποίο βυθίζεται. Η Δύση δεν έχασε από τη Ρωσία. Χάνει από τον εαυτό της.

Και κάπου μέσα σε όλα αυτά, η Ελλάδα —η Ρωμιοσύνη όπως εγώ και η Ιστορία την ονομάζουμε— καλείται ξανά να σταθεί στη σωστή πλευρά της Ιστορίας. Όχι στο πλευρό της δύναμης, αλλά της αλήθειας. Όχι στο πλευρό των παλιών αυτοκρατοριών, αλλά στο πλευρό της δικαιοσύνης και της ιστορικής μνήμης. Διότι όταν ο παγκόσμιος άνεμος φουσκώσει, μόνο όσοι έχουν βαθιές ρίζες δεν ξεριζώνονται.

Η Αυγή που έρχεται μέσα απ' τη καταιγίδα

"Τα γεγονότα θα γίνουν με τρόπο που να εξυπηρετούν την Ελλάδα. Η πατρίδα μας θα μεγαλώσει. Θα γίνει πάλι μεγάλη (...) Οι σύμμαχοι δεν θα μπορούν να κρατήσουν την Κων/πολη και θα τη δωσουν σε εμάς..."

Άγιος Παΐσιος, Παναγούδα, 1992

Όταν ένας κόσμος γκρεμίζεται, οι αδύναμοι τρέμουν. Οι δειλοί κρύβονται. Οι "ραγιάδες" ψάχνουν νέα αφεντικά. Αλλά οι λαοί που έχουν ιστορία χιλιετιών νιώθουν κάτι άλλο. Νιώθουν την αναπνοή ενός νέου κόσμου μέσα από τα ερείπια του παλιού.

Κάτω από τον θόρυβο των εκρήξεων, κάτω από τους κρότους των πολέμων, κάτω από το βουητό των μεγάλων δυνάμεων που συγκρούονται σαν τιτάνες, υπάρχει μια άλλη μουσική, η μουσική της γέννας. Όχι της καταστροφής.

Και η Ελλάδα, η Ρωμιοσύνη, το Γένος, το Έθνος που άντεξε γενοκτονίες, προδοσίες, κατοχές, εμφυλίους, αυτοκρατορίες που ήρθαν και πέρασαν σαν ίσκιοι, σήμερα βρίσκεται ξανά στο σημείο εκείνο όπου η Ιστορία ανοίγει νέο δρόμο. Μπορεί ο πόλεμος να μαίνεται εκατοντάδες χιλιόμετρα βόρεια. Μπορεί η Οδησσός, η παλιά ελληνική Μητρόπολη του Πόντου και της Μαύρης Θάλασσας,  να γίνει ξανά ρωσική όπως ήταν επί αιώνες. Αλλά μην γελιέστε, ο πόλεμος δεν τελειώνει στην Οδησσό. Εκεί απλώς αλλάζει επίπεδο.

Διότι αυτό που έρχεται δεν είναι μια απλή ανακατάταξη συνόρων. Είναι ανακατάταξη κόσμων. Είναι σύγκρουση ιδεολογιών, είναι η σύγκρουση της Ορθοδοξίας με τον ίδιο τον Σατανισμό. Είναι μία τιτάνια μάχη που γράφει ήδη τις πρώτες σελίδες της.

Και η μεγάλη μάχη, η αποφασιστική, η τελική, δεν θα δοθεί στα σιτοβολώνα του Ντονμπάς ούτε στα λιμάνια της Μαύρης Θάλασσας. Θα δοθεί στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί όπου σμίγουν ο ουρανός της Ανατολής με τον άνεμο της Ρώμης. Εκεί όπου η Πόλη των Πόλεων περιμένει ξανά την ώρα της.

Μην βιαστεί κανείς να με (ξανα)χλευάσει. Οι αμαθείς και οι μικρόψυχοι ας πουν ό,τι θέλουν. Η Ιστορία όμως δεν τους ρώτησε ποτέ.

Η Πόλη είναι ιδέα. Είναι κέντρο. Είναι άξονας του κόσμου. Είναι ο τόπος όπου ενώνονται δυό ήπειροι και δυο πολιτισμοί. Δεν μπορεί να μείνει για πάντα σε χέρια που δεν της ανήκουν. Κι αυτό δεν το λέει η πολιτική ανάλυση. Το λέει η Ιστορία. Το λένε οι αιώνες. Το λένε οι Άγιοι. Το λέει το ίδιο το αίμα που πότισε τα τείχη της.

Το λένε ακόμη κι οι μεγάλοι της Γης, που είτε το ομολογούν είτε όχι, ξέρουν ότι η γεωστρατηγική καρδιά του πλανήτη κτυπάει στη Βασιλεύουσα.

Όποιος ελέγχει την Πόλη, ελέγχει το Αιγαίο. Όποιος ελέγχει το Αιγαίο, ελέγχει την Ανατολική Μεσόγειο. Και όποιος ελέγχει την Ανατολική Μεσόγειο, ελέγχει τους διαδρόμους της ενέργειας, της ναυσιπλοΐας, της στρατιωτικής κυριαρχίας. Κι αυτό το γνωρίζουν όλοι. Από την Ουάσιγκτον ως τη Μόσχα, από το Λονδίνο ως το Πεκίνο.

Μπορεί να γελούν οι Λονδρέζοι, μπορεί να παζαρεύουν οι Βρυξέλλες, μπορεί να απειλούν οι Τούρκοι. Αλλά όλοι ξέρουν ότι έρχεται μια στιγμή όπου η Πόλη θα ξαναγίνει το κέντρο του Χάρτη. Και σε εκείνη τη στιγμή, η Ελλάδα δεν θα είναι κομπάρσος. Δεν θα είναι θεατής. Θα είναι πρωταγωνιστής.

Όχι από δύναμη στρατιωτική, αλλά από δύναμη ιστορική. Από την ηθική ισχύ ενός Έθνους που κουβαλάει την ίδια κληρονομιά με την Πόλη.

Από την πνευματική ρίζα που ενώνει Ρωμιούς και Ρώσους, Βαλκάνιους και Ανατολικούς, σε μια μακρά παράδοση όπου η Ορθοδοξία δεν είναι θρησκεία, είναι ταυτότητα. Είναι πολιτισμός. Είναι τρόπος ύπαρξης.

Και μην το αμφισβητεί κανείς, η Ρωσία δεν θα μείνει για πάντα στην Οδησσό. Θα κατέβει πιο νότια. Πιο βαθιά. Πιο αποφασιστικά. Και όταν ο μεγάλος πόλεμος φτάσει στα Στενά, εκεί όπου τον Βόσπορο τον φυλάνε άγγελοι και θρύλοι, τότε θα ξεχωρίσει ποιοι λαοί είναι φτιαγμένοι για Ιστορία — και ποιοι για λήθη.

Η Τουρκία το ξέρει. Γι’ αυτό τρέμει. Γι’ αυτό προκαλεί. Γι’ αυτό απειλεί. Γιατί η στιγμή που φοβάται περισσότερο δεν είναι μήτε η Κύπρος μήτε το Αιγαίο. Είναι η στιγμή που η Πόλη θα γίνει ξανά αντικείμενο της παγκόσμιας σύγκρουσης.

Και όταν έρθει εκείνη η ώρα, η Ελλάδα, όσο σκοτεινές κι αν είναι σήμερα οι νύχτες της, όσο κι αν την κυβερνούν άνθρωποι μικροί, όσο κι αν φαίνεται γονατισμένη, ΘΑ ΣΗΚΩΘΕΙ ΞΑΝΑ.

Γιατί έτσι κάνει πάντα.

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται πολλούς. Χρειάζεται λίγους, αλλά αποφασισμένους. Αυτούς που δεν σκύβουν. Αυτούς που δεν ξεχνούν. Αυτούς που έμαθαν από τους προγόνους τους ότι η Ιστορία δεν γράφεται με στατιστικές, αλλά με καρδιά. Δεν γράφεται από λαούς που φοβούνται, αλλά από λαούς που ελπίζουν και πιστεύουν στο ακατόρθωτο.

Ναι, έρχεται χαλασμός. Έρχεται φωτιά. Ναι, έρχονται δύσκολες μέρες. Αλλά μέσα σε αυτή τη φωτιά υπάρχει το φως ενός νέου κόσμου. Ένας κόσμος όπου η Δύση δεν θα αποφασίζει για όλους. Ένας κόσμος όπου η Ευρώπη δεν θα είναι πια υποτελής. Ένας κόσμος όπου οι λαοί της Ανατολής θα βρουν ξανά τη θέση τους. Ένας κόσμος όπου η Ελλάδα θα θυμηθεί τι σημαίνει Ρωμιοσύνη.

Για την ακρίβεια, τι σημαίνει να ανήκεις σε έναν πολιτισμό που δεν φοβήθηκε ποτέ την κατάρρευση — γιατί από την κατάρρευση γεννιόταν πάντα μεγαλύτερος.

Η Πόλη περιμένει.

Η Ιστορία κυλά.

Το Γένος ανασαίνει.

Και όταν πέσει η πρώτη μεγάλη σκιά πάνω από τον Βόσπορο, οι Έλληνες —όσοι απέμειναν, όσοι άντεξαν, όσοι πίστεψαν— θα ξέρουν ότι η ώρα της ανάτασης πλησιάζει.

Γιατί μέσα από τον χαλασμό, ο νέος κόσμος γεννιέται.

Κι αυτός ο κόσμος, θα έχει τη σφραγίδα των λαών που δεν λύγισαν. Δηλαδή της Ρωμιοσύνης.

Πύρινος Λόγιος

sergioschrys@outlook.com

The post Λίγο πριν την 4η φάση του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου, η Ιστορία κάνει κάλεσμα! appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.