Ἀναγνώσματα τῆς ἡμέρας Archives : ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ https://orthodoxia.gr/category/anagnosmata-tis-imeras/ Thu, 03 Sep 2026 22:53:17 +0000 el hourly 1 https://wordpress.org/?v=7.0.4 Ὁ πατήρ Παῦλος Καββαδίας μιλάει γιὰ τὴν ἀξία τῆς ψυχῆς https://orthodoxia.gr/2026/09/04/o-patir-paylos-kavvadias-milaei-gia-tin-axia-tis-psychis/ https://orthodoxia.gr/2026/09/04/o-patir-paylos-kavvadias-milaei-gia-tin-axia-tis-psychis/#respond Thu, 03 Sep 2026 22:53:17 +0000 https://orthodoxia.gr/?p=15698

(Ἐκφωνήθηκε στόν Ραδιοφ. Σταθμό Ὀρεστιάδος τό ἔτος 1982)

Ὁ φιλόσοφος Σωκράτης εἶπε σ’ ἕναν περίφημο γλύπτη ὁ ὁποῖος εἶχε ἀχαλίνωτη ζωή καί ἀδιαφοροῦσε γιά τόν ψυχικό του ἐξευγενισμό: «Ἀπορῶ καί ἐξίσταμαι, φίλε μου, γιά τήν παράδοξη νοοτροπία σου. Ἄν καί φροντίζεις να δώσεις τήν τελειότερη μορφή στό ἀκατέργαστο μάρμαρο, ἐσύ τόσο πολύ παραμελεῖς τήν ψυχική σου διάπλαση! Ἔτσι κινδυνεύει ἡ ψυχή σου νά χάσει τό κάθε κάλλος καί νά καταντήσει νά εἶναι ὄγκος ἀκατέργαστος καί δύσμορφος».

Ἡ τόσο πετυχημένη παρατήρηση τοῦ φιλόσοφου Σωκράτη στόν ἀφιλοσόφητο γλύπτη, θά ἔπρεπε νά τοῦ κάνει βαθιά ἐντύπωση. Ἀσυγκρίτως, ὅμως, βαθύτερη ἐντύπωση πρέπει νά κάνει σ’ ἐμᾶς τούς χριστιανούς ἡ ἐρώτηση τοῦ Κυρίου: «Τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;».

Ὁ Κύριος μ’ αὐτή τήν ἐρώτηση προσδιορίζει τήν ἄπειρη ἀξία τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς.

 

A’

Ἀδύνατο θά ἦταν στόν ἄνθρωπο νά κατανοήσει καί νά ἐκτιμήσει τελείως τήν ἀξία τοῦ θησαυροῦ, πού λέγεται ψυχή ἤ πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου. Εἶναι πέραν τῆς δυνατότητας τῆς ἀνθρώπινης ἀντίληψης ἡ κατανόηση τῆς ἀξίας τῆς ἀθάνατης ἀνθρώπινης ψυχῆς. Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ὅμως προσφέρει στόν ἄνθρωπο πλούσια γνώση σχετικά μέ τήν ψυχή του. Πολλά εἶναι τά χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ὅπου τό Ἅγιο Πνεῦμα μιλάει γιά τό πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου. Μᾶς λέει ὅτι ὁ Θεός προκειμένου νά δημιουργήσει τήν ψυχή τοῦ πρώτου ἀνθρώπου ἐνεφύσησε στό πρόσωπό του πνοή ζωῆς καί πῆρε ὁ ἄνθρωπος «ψυχή ζῶσα». Ἔβαλε μέσα στό ἀνθρώπινο σῶμα πνεῦμα ζωῆς, ψυχή ἀθάνατη καί ἔγινε ὁ ἄνθρωπος ζῶσα ὑλικοπνευματική ὕπαρξη.

Ἐπίσης «κατ' εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν». Δημιούργησε τόν ἄνθρωπο καί τόν ἔκανε εἰκόνα δική Του. Ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἄϋλη, εἶναι πνεῦμα μέσα σέ ὑλικό σῶμα. Ἡ ψυχή εἶναι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Ἔχει γνωρίσματα χαρακτηριστικά τοῦ Δημιουργοῦ Πατέρα.

Εἶναι ἄφθαρτη καί ἀθάνατη, ἔχει ἐλεύθερη βούληση, ἔχει δύναμη κυριαρχίας πάνω στήν ἄλογη καί ἄψυχη φύση, ἔχει τό φῶς τοῦ λογικοῦ καί τῆς γνώσεως, ὥστε μέσα της να λειτουργεῖ ὁλόκληρος κόσμος ἰδεῶν. Ἔχει τή δύναμη να φτάσει μέχρι τῆς ἰδέας τοῦ ἄπειρου Θεοῦ, νά Τον γνωρίζει, να πιστεύει σ’ Αὐτόν, νὰ Τὸν ἀγαπᾶ μὲ τὴν ἐλεύθερη θέληση καί νά Τοῦ προσφέρει ὁλοκληρωτική λατρεία καί ἀφοσίωση.

Ἡ ψυχή, μέ τό φωτισμό καί τή χάρη τοῦ Θεοῦ, μπορεῖ νὰ καλλιεργεῖ τίς ἀρετές καί νά ὁμοιάζει περισσότερο μέ τό Δημιουργό της. Ὁ ἄνθρωπος με την ψυχή του, μέ τό πνεῦμα του, μπαίνει καί ἀνήκει στον πνευματικό κόσμο. Ἑνώνει στόν ἑαυτό του τον πνευματικό καί ὑλικό κόσμο, γίνεται ὁ συνδετικός κρίκος μεταξύ τοῦ πνευματικοῦ καί ὑλικοῦ κόσμου καί εἶναι ὁ βασιλιάς τῶν δημιουργημάτων τοῦ Θεοῦ.

 

Β’

Ὁ Κύριος δίδαξε πολλές φορές γιά τήν ψυχή καί φανέρωσε τή μοναδική καί ἀφάνταστη ἀξία της, ὄχι μόνο γιά τό σῶμα, ἀλλά καί γιά τόν κόσμο ὁλόκληρο. Τίποτε ἀπ’ ὅσα ὑπάρχουν στο ὑλικό σύμπαν δέν μπορεῖ νά συγκριθεῖ ὡς πρός τήν ἀξία με μία καί μόνη ψυχή. Ὅλος ὁ χρυσός τῶν πέντε ἠπείρων, ὅλα τά δολάρια τῆς Ἀμερικῆς, ὅλα τά διαμάντια καί ρουμπίνια τῶν Ἰνδιῶν, ὅλα τά ἀγαθά τῆς γῆς, ὅλα τὰ ἔργα τοῦ ἀνθρώπου καί ὅλο τὸ ὑλικό σύμπαν δέν ἰσοφαρίζουν μέ τήν ἀξία μιᾶς ἀνθρώπινης ψυχῆς.

Ὅλα ὠχριούν μπροστά στὴν ἄπειρη ἁξία της ἀθάνατης ψυχῆς. Τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου λιώνει στον τάφο. Τὰ ὑλικά ἀγαθὰ καὶ τὰ ὑλικά στοιχεία φθείρονται. Καί αὐτά ἀκόμη τὰ οὐράνια σώματα, χάνουν ἀδιάκοπα μεγάλες ποσότητες ἀπ’ τὴ μάζα τους καί θὰ ἔρθει ἡ ὥρα πού θα διαλυθούν.

Οἱ ψυχές μόνο μένουν ἴδιες, αὐτές μόνο ζοῦν. Τῶν δικαίων οἱ ψυχές ζοῦν «ἐν χειρί Θεοῦ», στη χαρά καί στή δόξα Του. Τῶν ἀμετανόητων ἁμαρτωλών οἱ ψυχές ζοῦν «εἰς κόλασιν αἰώνιον».

Πόσοι ἄνθρωποι ἔζησαν στή γῆ; Ἀναρίθμητοι. Ποῦ βρίσκονται τα σώματά τους; Ζυμώθηκαν με τὴν ὕλη. Ποῦ εἶναι τὰ σπίτια πού ἔκτισαν; Τὰ ἐξαφάνισε ὁ χρόνος. Ποῦ ὑπάρχουν τα βιβλία πού ἔγραψαν; Τά περισσότερα καταστράφηκαν. Καί μεγάλα κατορθώματα ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι δοξάστηκαν σ’ αὐτόν τόν κόσμο, τώρα ξεχάστηκαν. Καί ἔργα μεγάλα καί πολιτισμοί τῆς γῆς καταστράφηκαν, ἔσβησαν. Τίποτε το υλικό δέν ἀφήνει ἀνέπαφο ὁ χρόνος. Μόνο οἱ ψυχές μένουν ἄφθαρτες, αἰώνιες, ἀθάνατες. Κανένα ἴχνος δὲν ἀφήνει ὁ χρόνος πάνω τους, κανένα ἴχνος γήρατος καί φθορᾶς.

 

Γ’

Ἡ μοναδική ἐντὸς τοῦ κόσμου ἀξία τῆς ψυχῆς καταδεικνύεται καί ἀπό ἕνα ἄλλο συγκλονιστικό γεγονός. Ἀπό τήν ἐνανθρώπηση τοῦ Κυρίου και τή Σταυρική θυσία Του χάριν τῆς σωτηρίας τῶν ψυχῶν τῶν ἀνθρώπων. Γιά τόν ἀνεκτίμητο θησαυρό πού ἔχει ὁ καθένας, τήν ψυχή του, ἔγινε ἡ μεγαλύτερη θυσία πού γνώρισε ποτέ ὁ κόσμος. Ὁ Θεάνθρωπος Κύριος δέν ἦρθε στή γῆ καί δέν ἀνέβηκε στο Σταυρό γιά νά μποροῦμε νά ταξιδεύουμε στό διάστημα ἤ γιά νά μᾶς χαρίσει ἄφθονα ὑλικά ἀγαθά. Γι’ αὐτά δέ χρειαζόταν να σφαγιασθεῖ ὁ Χριστός. Ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου ἦρθε «ψυχάς ἀνθρώπων σῶσαι», βεβαίωσε ὁ Ἴδιος. Ἦρθε ὡς ἄνθρωπος καί θυσιάστηκε πάνω στό Σταυρό καί τάφηκε καί ἀναστήθηκε, γιά νά σώσει τίς ψυχές μας ἀπό τά καρκινώματα τῆς ἁμαρτίας καί τά δεσμά τοῦ Σατανᾶ. Γιά νά ἐλευθερώσει τήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ὁποία εἶναι εἰκόνα δική Του, ἀπό τήν πνευματική δουλεία, τή δουλεία τῆς ἁμαρτίας καί νὰ τῆς χαρίσει τή δύναμη νά ἀγωνισθεῖ καί νά ἐπιτύχει τό μεγάλο της προορισμό, τόν ἐξαγιασμό της καί τήν ὁμοίωσή της μέ τό Θεό.

«Ἐλυτρώθητε οὐ φθαρτοῖς, ἀργυρίῳ ἢ χρυσίῳ, ἀλλά τιμίῳ αἵματι Χριστοῦ», λέγει ὁ Ἀπόστολος Πέτρος. Λυτρωθήκατε ἀπό τήν ἁμαρτία, ὄχι μέ φθαρτά λύτρα, δηλαδή μέ χρυσά καί ἀργυρά νομίσματα, ἀλλά μέ τό πολύτιμο αἷμα τοῦ Χριστοῦ.

Δέν ὑπάρχει ἰσχυρότερη ἀπόδειξη τῆς ἀξίας τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς ἀπό τό Σταυρό καί τόν Ἐσταυρωμένο Κύριο καί τό αἷμα Του, τό ὁποῖο χύθηκε γιά νά βρεῖ ἡ κάθε ἀνθρώπινη ψυχή τήν Αἰώνια Λύτρωση.

Ἂς κατανοήσουμε τήν ἀξία τῆς ψυχῆς μας καί ἄς φυλάξουμε αὐτόν τόν αἰώνιο θησαυρό ἀπό κάθε κίνδυνο, τόν ὁποῖο δημιουργεῖ συνέχεια ή ἁμαρτία στή ζωή μας καί θέλει νά μᾶς χωρίσει ἀπ᾿ το Θεό. Καί ἄν ἀκόμη κερδίσουμε ὅλον τον κόσμο, τούς θησαυρούς καί τή δόξα του καί χάσουμε τήν ψυχή μας, δηλαδή νά χωριστοῦμε αἰωνίως ἀπ' τό Θεό, θά εἴμαστε ἀπείρως δυστυχεῖς αἰωνίως.

Ἄς τήν τρέφουμε μέ τό Θεῖο Λόγο, ἄς τήν ἐξαγιάζουμε μέ τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ἄς ἀγωνιζόμαστε νά τήν στολίζουμε μέ τίς ἀρετές καί μέ ἔργα πού δείχνουν τήν ἀγάπη πρός τόν πλησίον καί πρός τόν Θεό. Γένοιτο.

Πηγή: «Πνευματικὰ κηρύγματα τοῦ Λειτουργοῦ τοῦ Ὑψίστου Ἄρχιμ. Παύλου Καββαδία», Ἱερὰ Μητρόπολις Διδυμοτείχου, Ὀρεστιάδος καὶ Σουφλίου, Χριστιανικὴ Ἕνωσις Ὀρεστιάδος «Θεία Οἰκοδομή», Νέα Ὀρεστιὰς 2026, σέλ.21-26

The post Ὁ πατήρ Παῦλος Καββαδίας μιλάει γιὰ τὴν ἀξία τῆς ψυχῆς appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

]]>

(Ἐκφωνήθηκε στόν Ραδιοφ. Σταθμό Ὀρεστιάδος τό ἔτος 1982)

Ὁ φιλόσοφος Σωκράτης εἶπε σ’ ἕναν περίφημο γλύπτη ὁ ὁποῖος εἶχε ἀχαλίνωτη ζωή καί ἀδιαφοροῦσε γιά τόν ψυχικό του ἐξευγενισμό: «Ἀπορῶ καί ἐξίσταμαι, φίλε μου, γιά τήν παράδοξη νοοτροπία σου. Ἄν καί φροντίζεις να δώσεις τήν τελειότερη μορφή στό ἀκατέργαστο μάρμαρο, ἐσύ τόσο πολύ παραμελεῖς τήν ψυχική σου διάπλαση! Ἔτσι κινδυνεύει ἡ ψυχή σου νά χάσει τό κάθε κάλλος καί νά καταντήσει νά εἶναι ὄγκος ἀκατέργαστος καί δύσμορφος».

Ἡ τόσο πετυχημένη παρατήρηση τοῦ φιλόσοφου Σωκράτη στόν ἀφιλοσόφητο γλύπτη, θά ἔπρεπε νά τοῦ κάνει βαθιά ἐντύπωση. Ἀσυγκρίτως, ὅμως, βαθύτερη ἐντύπωση πρέπει νά κάνει σ’ ἐμᾶς τούς χριστιανούς ἡ ἐρώτηση τοῦ Κυρίου: «Τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;».

Ὁ Κύριος μ’ αὐτή τήν ἐρώτηση προσδιορίζει τήν ἄπειρη ἀξία τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς.

 

A’

Ἀδύνατο θά ἦταν στόν ἄνθρωπο νά κατανοήσει καί νά ἐκτιμήσει τελείως τήν ἀξία τοῦ θησαυροῦ, πού λέγεται ψυχή ἤ πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου. Εἶναι πέραν τῆς δυνατότητας τῆς ἀνθρώπινης ἀντίληψης ἡ κατανόηση τῆς ἀξίας τῆς ἀθάνατης ἀνθρώπινης ψυχῆς. Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ὅμως προσφέρει στόν ἄνθρωπο πλούσια γνώση σχετικά μέ τήν ψυχή του. Πολλά εἶναι τά χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ὅπου τό Ἅγιο Πνεῦμα μιλάει γιά τό πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου. Μᾶς λέει ὅτι ὁ Θεός προκειμένου νά δημιουργήσει τήν ψυχή τοῦ πρώτου ἀνθρώπου ἐνεφύσησε στό πρόσωπό του πνοή ζωῆς καί πῆρε ὁ ἄνθρωπος «ψυχή ζῶσα». Ἔβαλε μέσα στό ἀνθρώπινο σῶμα πνεῦμα ζωῆς, ψυχή ἀθάνατη καί ἔγινε ὁ ἄνθρωπος ζῶσα ὑλικοπνευματική ὕπαρξη.

Ἐπίσης «κατ’ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν». Δημιούργησε τόν ἄνθρωπο καί τόν ἔκανε εἰκόνα δική Του. Ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἄϋλη, εἶναι πνεῦμα μέσα σέ ὑλικό σῶμα. Ἡ ψυχή εἶναι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Ἔχει γνωρίσματα χαρακτηριστικά τοῦ Δημιουργοῦ Πατέρα.

Εἶναι ἄφθαρτη καί ἀθάνατη, ἔχει ἐλεύθερη βούληση, ἔχει δύναμη κυριαρχίας πάνω στήν ἄλογη καί ἄψυχη φύση, ἔχει τό φῶς τοῦ λογικοῦ καί τῆς γνώσεως, ὥστε μέσα της να λειτουργεῖ ὁλόκληρος κόσμος ἰδεῶν. Ἔχει τή δύναμη να φτάσει μέχρι τῆς ἰδέας τοῦ ἄπειρου Θεοῦ, νά Τον γνωρίζει, να πιστεύει σ’ Αὐτόν, νὰ Τὸν ἀγαπᾶ μὲ τὴν ἐλεύθερη θέληση καί νά Τοῦ προσφέρει ὁλοκληρωτική λατρεία καί ἀφοσίωση.

Ἡ ψυχή, μέ τό φωτισμό καί τή χάρη τοῦ Θεοῦ, μπορεῖ νὰ καλλιεργεῖ τίς ἀρετές καί νά ὁμοιάζει περισσότερο μέ τό Δημιουργό της. Ὁ ἄνθρωπος με την ψυχή του, μέ τό πνεῦμα του, μπαίνει καί ἀνήκει στον πνευματικό κόσμο. Ἑνώνει στόν ἑαυτό του τον πνευματικό καί ὑλικό κόσμο, γίνεται ὁ συνδετικός κρίκος μεταξύ τοῦ πνευματικοῦ καί ὑλικοῦ κόσμου καί εἶναι ὁ βασιλιάς τῶν δημιουργημάτων τοῦ Θεοῦ.

 

Β’

Ὁ Κύριος δίδαξε πολλές φορές γιά τήν ψυχή καί φανέρωσε τή μοναδική καί ἀφάνταστη ἀξία της, ὄχι μόνο γιά τό σῶμα, ἀλλά καί γιά τόν κόσμο ὁλόκληρο. Τίποτε ἀπ’ ὅσα ὑπάρχουν στο ὑλικό σύμπαν δέν μπορεῖ νά συγκριθεῖ ὡς πρός τήν ἀξία με μία καί μόνη ψυχή. Ὅλος ὁ χρυσός τῶν πέντε ἠπείρων, ὅλα τά δολάρια τῆς Ἀμερικῆς, ὅλα τά διαμάντια καί ρουμπίνια τῶν Ἰνδιῶν, ὅλα τά ἀγαθά τῆς γῆς, ὅλα τὰ ἔργα τοῦ ἀνθρώπου καί ὅλο τὸ ὑλικό σύμπαν δέν ἰσοφαρίζουν μέ τήν ἀξία μιᾶς ἀνθρώπινης ψυχῆς.

Ὅλα ὠχριούν μπροστά στὴν ἄπειρη ἁξία της ἀθάνατης ψυχῆς. Τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου λιώνει στον τάφο. Τὰ ὑλικά ἀγαθὰ καὶ τὰ ὑλικά στοιχεία φθείρονται. Καί αὐτά ἀκόμη τὰ οὐράνια σώματα, χάνουν ἀδιάκοπα μεγάλες ποσότητες ἀπ’ τὴ μάζα τους καί θὰ ἔρθει ἡ ὥρα πού θα διαλυθούν.

Οἱ ψυχές μόνο μένουν ἴδιες, αὐτές μόνο ζοῦν. Τῶν δικαίων οἱ ψυχές ζοῦν «ἐν χειρί Θεοῦ», στη χαρά καί στή δόξα Του. Τῶν ἀμετανόητων ἁμαρτωλών οἱ ψυχές ζοῦν «εἰς κόλασιν αἰώνιον».

Πόσοι ἄνθρωποι ἔζησαν στή γῆ; Ἀναρίθμητοι. Ποῦ βρίσκονται τα σώματά τους; Ζυμώθηκαν με τὴν ὕλη. Ποῦ εἶναι τὰ σπίτια πού ἔκτισαν; Τὰ ἐξαφάνισε ὁ χρόνος. Ποῦ ὑπάρχουν τα βιβλία πού ἔγραψαν; Τά περισσότερα καταστράφηκαν. Καί μεγάλα κατορθώματα ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι δοξάστηκαν σ’ αὐτόν τόν κόσμο, τώρα ξεχάστηκαν. Καί ἔργα μεγάλα καί πολιτισμοί τῆς γῆς καταστράφηκαν, ἔσβησαν. Τίποτε το υλικό δέν ἀφήνει ἀνέπαφο ὁ χρόνος. Μόνο οἱ ψυχές μένουν ἄφθαρτες, αἰώνιες, ἀθάνατες. Κανένα ἴχνος δὲν ἀφήνει ὁ χρόνος πάνω τους, κανένα ἴχνος γήρατος καί φθορᾶς.

 

Γ’

Ἡ μοναδική ἐντὸς τοῦ κόσμου ἀξία τῆς ψυχῆς καταδεικνύεται καί ἀπό ἕνα ἄλλο συγκλονιστικό γεγονός. Ἀπό τήν ἐνανθρώπηση τοῦ Κυρίου και τή Σταυρική θυσία Του χάριν τῆς σωτηρίας τῶν ψυχῶν τῶν ἀνθρώπων. Γιά τόν ἀνεκτίμητο θησαυρό πού ἔχει ὁ καθένας, τήν ψυχή του, ἔγινε ἡ μεγαλύτερη θυσία πού γνώρισε ποτέ ὁ κόσμος. Ὁ Θεάνθρωπος Κύριος δέν ἦρθε στή γῆ καί δέν ἀνέβηκε στο Σταυρό γιά νά μποροῦμε νά ταξιδεύουμε στό διάστημα ἤ γιά νά μᾶς χαρίσει ἄφθονα ὑλικά ἀγαθά. Γι’ αὐτά δέ χρειαζόταν να σφαγιασθεῖ ὁ Χριστός. Ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου ἦρθε «ψυχάς ἀνθρώπων σῶσαι», βεβαίωσε ὁ Ἴδιος. Ἦρθε ὡς ἄνθρωπος καί θυσιάστηκε πάνω στό Σταυρό καί τάφηκε καί ἀναστήθηκε, γιά νά σώσει τίς ψυχές μας ἀπό τά καρκινώματα τῆς ἁμαρτίας καί τά δεσμά τοῦ Σατανᾶ. Γιά νά ἐλευθερώσει τήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ὁποία εἶναι εἰκόνα δική Του, ἀπό τήν πνευματική δουλεία, τή δουλεία τῆς ἁμαρτίας καί νὰ τῆς χαρίσει τή δύναμη νά ἀγωνισθεῖ καί νά ἐπιτύχει τό μεγάλο της προορισμό, τόν ἐξαγιασμό της καί τήν ὁμοίωσή της μέ τό Θεό.

«Ἐλυτρώθητε οὐ φθαρτοῖς, ἀργυρίῳ ἢ χρυσίῳ, ἀλλά τιμίῳ αἵματι Χριστοῦ», λέγει ὁ Ἀπόστολος Πέτρος. Λυτρωθήκατε ἀπό τήν ἁμαρτία, ὄχι μέ φθαρτά λύτρα, δηλαδή μέ χρυσά καί ἀργυρά νομίσματα, ἀλλά μέ τό πολύτιμο αἷμα τοῦ Χριστοῦ.

Δέν ὑπάρχει ἰσχυρότερη ἀπόδειξη τῆς ἀξίας τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς ἀπό τό Σταυρό καί τόν Ἐσταυρωμένο Κύριο καί τό αἷμα Του, τό ὁποῖο χύθηκε γιά νά βρεῖ ἡ κάθε ἀνθρώπινη ψυχή τήν Αἰώνια Λύτρωση.

Ἂς κατανοήσουμε τήν ἀξία τῆς ψυχῆς μας καί ἄς φυλάξουμε αὐτόν τόν αἰώνιο θησαυρό ἀπό κάθε κίνδυνο, τόν ὁποῖο δημιουργεῖ συνέχεια ή ἁμαρτία στή ζωή μας καί θέλει νά μᾶς χωρίσει ἀπ᾿ το Θεό. Καί ἄν ἀκόμη κερδίσουμε ὅλον τον κόσμο, τούς θησαυρούς καί τή δόξα του καί χάσουμε τήν ψυχή μας, δηλαδή νά χωριστοῦμε αἰωνίως ἀπ’ τό Θεό, θά εἴμαστε ἀπείρως δυστυχεῖς αἰωνίως.

Ἄς τήν τρέφουμε μέ τό Θεῖο Λόγο, ἄς τήν ἐξαγιάζουμε μέ τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ἄς ἀγωνιζόμαστε νά τήν στολίζουμε μέ τίς ἀρετές καί μέ ἔργα πού δείχνουν τήν ἀγάπη πρός τόν πλησίον καί πρός τόν Θεό. Γένοιτο.

Πηγή: «Πνευματικὰ κηρύγματα τοῦ Λειτουργοῦ τοῦ Ὑψίστου Ἄρχιμ. Παύλου Καββαδία», Ἱερὰ Μητρόπολις Διδυμοτείχου, Ὀρεστιάδος καὶ Σουφλίου, Χριστιανικὴ Ἕνωσις Ὀρεστιάδος «Θεία Οἰκοδομή», Νέα Ὀρεστιὰς 2026, σέλ.21-26

The post Ὁ πατήρ Παῦλος Καββαδίας μιλάει γιὰ τὴν ἀξία τῆς ψυχῆς appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

]]> https://orthodoxia.gr/2026/09/04/o-patir-paylos-kavvadias-milaei-gia-tin-axia-tis-psychis/feed/ 0 Ἅγιος Ἱερομάρτυς Βαβύλας καὶ οἱ Σὺν αὐτῷ Παιδομάρτυρες (4/9/2026) https://orthodoxia.gr/2026/09/04/agios-ieromartys-vavylas-kai-oi-syn-ayto-paidomartyres-4-9-2026/ https://orthodoxia.gr/2026/09/04/agios-ieromartys-vavylas-kai-oi-syn-ayto-paidomartyres-4-9-2026/#respond Thu, 03 Sep 2026 21:25:00 +0000 https://orthodoxia.gr/?p=15692

Τοῦ Λάμπρου Κ. Σκόντζου
Θεολόγου – Καθηγητοῦ

Ἡ φοβερὴ περίοδος τῶν διωγμῶν, τῶν τριῶν πρώτων χριστιανικῶν αἰώνων, ἀνάδειξε μέγα πλῆθος Μαρτύρων, ἀνάμεσα στοὺς ὁποίους συγκαταλέγονται καὶ οἱ Ἱερομάρτυρες, δηλαδὴ οἱ κληρικοὶ Μάρτυρες. Ἕνας ἀπὸ τοὺς πλέον ἔνδοξους Ἱερομάρτυρες ὑπῆρξε καὶ ὁ ἅγιος Βαβύλας.

Γεννήθηκε καὶ ἔζησε στὴν Ἀντιόχεια στὸ πρῶτο μισὸ τοῦ 3ου μ. Χ. αἰῶνα. Καταγόταν ἀπὸ εὐσεβῆ οἰκογένεια, ἡ ὁποία εἶχε δώσει πολλοὺς Μάρτυρες στὴν Ἐκκλησία. Οἱ Χριστιανοί της Ἀντιόχειας, ἐκτιμῶντας τὴν πίστη, τὸ ἦθος καὶ τὶς ἱκανότητές του τὸν ἀνάδειξαν Ἐπίσκοπό τους. Ὁ Βαβύλας ἀσκοῦσε μὲ ζῆλο καὶ φόβο Θεοῦ τὴν ὑψηλή του διακονία. Κήρυττε μὲ θάρρος καὶ παρρησία, σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ καὶ μόνο ἡ φήμη ὅτι κάποιος ἦταν Χριστιανός, συλλαμβάνονταν, βασανίζονταν καὶ ὅταν δὲν θυσίαζε στὰ εἴδωλα, θανατώνονταν μὲ τοὺς πλέον φρικτοὺς καὶ ἐπώδυνος τρόπους.

Ὅταν βασίλευε ὁ ἀσεβὴς καὶ φανατικὸς εἰδωλολάτρης αὐτοκράτορας Νουμεριανὸς (254-284), σύναψε συνθήκη εἰρήνης μὲ τὸν βάρβαρο βασιλιᾶ τῶν Περσῶν, ὁ ὁποῖος ἦταν λιγότερο θηριώδης καὶ ἀπάνθρωπος ἀπὸ αὐτόν. Ὡς ἐγγύηση γιὰ τὴν τήρηση τῆς συμφωνίας, ὁ πέρσης βασιλιᾶς ἔδωσε τὸν μικρότερο γιό του, νὰ μεγαλώσει στὰ ἀνάκτορα τοῦ ρωμαίου αὐτοκράτορα. Ὅμως ὁ θρησκομανὴς Νουμεριανός, ἀθετῶντας τὴν συνθήκη, θυσίασε τὸ παιδὶ στοὺς «θεοὺς» τῆς αὐτοκρατορίας, σφάζοντάς το μὲ τὰ ἴδια του τὰ χέρια!

Οἱ διωγμοὶ ἐναντίον τῶν Χριστιανῶν ἦταν σὲ ἐξέλιξη. Ἐγκληματίας αὐτοκράτορας, εὑρισκόμενος στὴν Ἀντιόχεια, θέλησε νὰ δεῖ μὲ τὰ ἴδια του τὰ μάτια, τί γινόταν στοὺς χριστιανικοὺς ναοὺς καὶ ἀποφάσισε νὰ πάει στὸ ναὸ ποὺ λειτουργοῦσε ὁ Ἐπίσκοπος Βαβύλας. Κάποιοι πιστοὶ τὸν εἰδοποίησαν καὶ ὁ γενναῖος χριστιανὸς ποιμένας, διέκοψε τὴ λειτουργία, στάθηκε στὴν εἴσοδο καὶ τοῦ ἀπαγόρευσε στὸν ἴδιο καὶ τὴ συνοδεία του νὰ εἰσέλθουν στὸ ναό. Τὸν ἔλεγξε ὡς ἀσεβῆ, εἰδωλολάτρη καὶ φονιᾶ, λέγοντάς του ὅτι δὲ μποροῦσε νὰ εἰσέλθει στὸ χῶρο, ὅπου λατρεύεται ὁ ἀληθινὸς Τριαδικὸς Θεός, θὰ τὸν μίαινε μὲ τὴν παρουσία του.

Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ἔγραψε ἀργότερα γιὰ τὸ θάρρος τοῦ ἁγίου Βαβύλα: «ποιόν ἄλλο σ’ ἐτοῦτο τὸν κόσμο νὰ φοβηθεῖ – αὐτὸς ποὺ μὲ τόση παρρησία ἀπώθησε τὸν ἴδιο τόν αὐτοκράτορα; Ἔτσι, δίδασκε τοὺς αὐτοκράτορες νὰ μὴν ξεπερνοῦν τὴν ἐξουσία τους πέραν τοῦ μέτρου ποὺ τοὺς δόθηκε ἀπ’ τὸν Θεό, καὶ ἐπίσης ἔδειχνε στοὺς κληρικοὺς πῶς νὰ χρησιμοποιοῦν τὴν αὐθεντία τους».

Ὁ Νουμεριανὸς ἔφυγε κατησχυμένος, μὲ τὴν πολυπληθῆ ἀκολουθία του. Ταυτόχρονα σχεδίασε τὴν ἐκδίκησή του. Τὴν ἑπόμενη μέρα ἔστειλε ὁμάδα στρατιωτῶν νὰ τὸν συλλάβουν καὶ νὰ τὸν ὁδηγήσουν ἐνώπιών του. Ὁ ἡρωικὸς Ἐπίσκοπος κατάλαβε ὅτι φθάνει τὸ τέλος του καὶ γι’ αὐτὸ στάθηκε ἀγέρωχος καὶ χωρὶς ἴχνος φόβου μπροστά του. Ὁ θηριώδης αὐτοκράτορας, γεμᾶτος θυμὸ καὶ ὀργή, τὸν ρώτησε γιατί παραβαίνει τὶς αὐτοκρατορικὲς διαταγές, οἱ ὁποῖες ἀπαγόρευαν τὴν πίστη στὸ Χριστό. Τοῦ ἔκαμε τὴ συνήθη πρόταση, νὰ ἀπαρνηθεῖ τὸ Χριστό, νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα καὶ νὰ ἀφεθεῖ ἐλεύθερος. Ὁ Βαβύλας ἀπάντησε μὲ γενναιότητα, πὼς δὲν ἀρνεῖται καὶ δὲ θὰ ἀρνηθεῖ ποτὲ τὴν πίστη του στὸν ἀληθινὸ Τριαδικὸ Θεὸ καὶ στὸν Υἱὸ Τοῦ Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ παράλληλα ἔλεγξε τὴν πίστη στὰ εἴδωλα, ὡς πίστη στοὺς δαίμονες, σύμφωνα μὲ τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, «πάντες οἱ θεοὶ τῶν ἐθνῶν (εἶναι) δαιμόνια» (Ψάλμ.95,5). Τοῦ δήλωσε δὲ ξεκάθαρα πὼς ὅσα μαρτύρια καὶ ἂν μεταχειριστεῖ δὲν πρόκειται νὰ προδώσει τὴν πίστη του καὶ νὰ ἀρνηθεῖ τὸ Χριστό.

Ὁ αὐτοκράτορας ἔγινε θηρίο ἀπὸ τὸ θυμό του. Λυσσομανῶντας τὸν παρέδωσε στοὺς δημίους νὰ τὸν βασανίσουν φρικτὰ καὶ νὰ τὸν κλείσουν στὸ πιὸ σκοτεινὸ καὶ ὑγρὸ κελὶ τῆς φυλακῆς. Ἔδωσε δὲ διαταγὴ νὰ συλλάβουν τὰ ἀνήλικα ἀδέλφια, πνευματικὰ τέκνα του Βαβύλα, τὸν δωδεκαετῆ Οὐρβανό, τὸν ἐννεαετῆ Πριλιδιανὸ καὶ τὸν ἑπταετῆ Ἐπολόνιο.

Τὰ παιδιά, βλέποντας τοὺς στρατιῶτες νὰ ἔρχονται νὰ τοὺς συλλάβουν δὲν ἔτρεξαν νὰ σωθοῦν, διότι ἔτρεφαν μεγάλη ἀγάπη στὸν πνευματικό τους δάσκαλο. Τὰ συνέλαβαν καὶ μαζὶ τὴν εὐσεβῆ μητέρα τους Χριστοδούλη, τὰ ὁδήγησαν στὸν αὐτοκράτορα, ὁ ὁποῖος τοὺς ζήτησε νὰ θυσιάσουν στὰ εἴδωλα. Ἐκεῖνα ἀρνήθηκαν. Τότε ἔδωσε διαταγὴ νὰ βασανίσουν μὲ ἀνελέητους ραβδισμοὺς τὴ μητέρα τους καὶ κατόπιν τὰ παιδιά, τόσους ραβδισμοὺς ὅσα ἦταν καὶ τὰ χρόνια τους! Κατόπιν τοὺς ἔκλεισε στὴ φυλακή, μαζὶ μὲ τὸ Βαβύλα, ὁ ὁποῖος τὰ ἐμψύχωνε. Μετὰ ἀπὸ μέρες φρικτῶν βασανιστηρίων ἀποκεφάλισαν τὰ τρία ἡρωικὰ βλαστάρια τοῦ Χριστοῦ.

Μετὰ ἦρθε ἡ σειρά του Βαβύλα. Ἁλυσοδεμένος ὁδηγήθηκε στὸν τόπο τοῦ μαρτυρίου ὅπου τὸν ἀποκεφάλισαν. Οἱ Χριστιανοί της Ἀντιόχειας περιμάζεψαν τὸ τίμιο λείψανό του καὶ τὸ ἔθαψαν, μαζὶ μὲ τὴν ἁλυσίδα, στὸν ἴδιο τάφο μὲ τοὺς ἁγίους Παιδομάρτυρες. Οἱ ἡρωικὲς ψυχές τους πέταξαν στὰ οὐράνια, νὰ ἐγκατασταθοῦν κάτω ἀπὸ τὸ θρόνο της μεγαλοσύνης τοῦ Θεοῦ (Ἀποκ.20,4), ἐνῷ τὰ λείψανά τους ἔμειναν στὴ γῆ γιὰ νὰ θαυματουργούν, νὰ ἁγιάζουν καὶ νὰ ἐμψυχώνουν τοὺς πιστούς. Τὸ μαρτύριό τους τοποθετεῖται στὸ ἔτος 254.

Περὶ τὸ 350 ὁ αὐτοκράτορας Γάλλος, ἀδελφὸς τοῦ Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτη καὶ συναυτοκράτορας τοῦ Κωνστάντιου, ἔκτισε πρὸς τιμὴν τοῦ ἁγίου Βαβύλα ναὸ στὸ προάστιο Δάφνη της Ἀντιόχειας, ὅπου στέγασε τὸ λείψανό του.

Παρακείμενα ὑπῆρχε ὀνομαστὸ μαντεῖο τοῦ Δαφναίου Ἀπόλλωνα. Ἡ δάφνη θεωροῦνταν ἱερὸ δένδρο ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες, διότι πίστευαν πὼς κάποτε ἦταν ὄμορφη παρθένα κοπέλα, τὴν ὁποία κυνηγοῦσε ὁ ἐρωτομανὴς «θεὸς» νὰ τὴ βιάσει. Ἐκείνη γιὰ νὰ ἀποφύγει τὸ βιασμό, μεταμορφώθηκε σὲ φυτό! Στὸ ἀνίερο ἐκεῖνο «ἱερὸ» λειτουργοῦσε μαντεῖο, ὅπου τὸ δαιμόνιο, ποὺ στεγάζονταν ἐκεῖ, ἔδινε διφορούμενους χρησμούς, τοὺς ὁποίους οἱ ἄτυχοι λατρευτὲς τοῦ «θεοῦ» χρυσοπλήρωναν στὸ ἐκεῖ ἀδίστακτο καὶ σκοταδιστικὸ εἰδωλολατρικὸ ἱερατεῖο. Ὅμως μετὰ τὴν μεταφορὰ τοῦ ἱεροῦ σκηνώματος τοῦ Ἱερομάρτυρα Βαβύλα, τὸ δαιμόνιο ἀδυνατοῦσε νὰ δώσει χρησμοὺς καὶ γι’ αὐτὸ τὸ «ἱερὸ» ἐγκαταλείφτηκε καὶ ἐρήμωσε.

Μετὰ τὸ θάνατο τοῦ Κωνστάντιου (361) καὶ τὴν ἀναρρίχηση στὸν αὐτοκρατορικὸ θρόνο τοῦ Ἰουλιανοῦ (361-363), ὁ παρανοϊκὸς αὐτοκράτορας θέλησε νὰ ἐπαναφέρει τὴν εἰδωλολατρικὴ παγανιστικὴ θρησκεία καὶ ἄρχισε ἄγριους διωγμοὺς κατὰ τῶν Χριστιανῶν καὶ τῆς Ἐκκλησίας. Τὸ Μάρτιο τοῦ 363 βρέθηκε στὴν Ἀντιόχεια, λίγο πρὶν ἐκστρατεύσει κατὰ τῶν Περσῶν. Ζήτησε νὰ μεταβεῖ στὸ «ἱερὸ» τοῦ Δαφναίου Ἀπόλλωνα, νὰ θυσιάσει στὸ «θεὸ» καὶ νὰ ζητήσει χρησμό, γιὰ τὴν ἔκβαση τῆς ἐκστρατείας. Διέταξε δὲ νὰ ὀργανωθοῦν λαμπρὲς ἐκδηλώσεις καὶ νὰ παραβρεθεῖ ὁ λαός της Ἀντιόχειας στὴν τελετή. Ὅμως μὲ ἔκπληξη καὶ ἀπογοήτευση, ὅταν πῆγε στὸ μαντεῖο, εἶδε τὴν ἐγκατάλειψη τοῦ «ἱεροῦ» καὶ τὴν ἀπουσία των Ἀντιοχέων. Συνάντησε ἕναν ἄθλιο γέρο εἰδωλολάτρη ἱερέα, μὲ μιὰ χήνα παραμάσχαλα γιὰ τὴ θυσία. Μάλιστα ὁ σκοταδιστὴς ἱερέας καὶ μάντης διαμήνυσε στὸν θρησκομανὴ αὐτοκράτορα ὅτι ὁ «θεὸς» ἔπαψε νὰ χρησμοδοτεί, διότι ἐμποδίζεται ἀπὸ τὴν παρουσία τοῦ «μιάσματος», ἐννοῶντας τὰ λείψανα τοῦ Χριστιανοῦ Μάρτυρα Βαβύλα. Τότε ἐκεῖνος ἔγινε ἔξαλλος ἀπὸ τὸ θυμό του καὶ ἔδωσε ἐντολὴ νὰ βεβηλωθεῖ τὸ ἱερὸ λείψανο, νὰ ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὸ χῶρο καὶ νὰ κατεδαφιστεῖ ὁ ναός του. Ἀλλὰ ἀμέσως ἔπεσε φωτιὰ ἀπὸ τὸν οὐρανό, ἡ ὁποία κατέστρεψε ὁλοσχερῶς τὸ σκοταδιστικὸ «ἱερό». Ὁ Ἰουλιανὸς ἐκστράτευσε κατὰ τῶν Περσῶν, ὅπου βρῆκε τραγικὸ θάνατο, ὁ ὁποῖος ματαίωσε τὰ δαιμονικά του σχέδια.

Ἡ μνήμη τοῦ ἁγίου Βαβύλα τιμᾶται στὶς 4 Σεπτεμβρίου.

 

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Ἱεραρχίας τῷ φωτὶ ἀπαστράπτων, δικαιοσύνης φυτοκόμος ἐδείχθης, ἀποτεμῶν τὴν ἄκανθαν τῆς πλάνης ἀληθῶς, ὅθεν τῶν αἱμάτων σου, φοινιχθεῖς ταὶς ρανίσι, τῷ Χριστῷ παρέστηκας, ἀνακράζων Βαβύλα, ἰδοὺ ἐγὼ καὶ τὰ παιδὶα Ἰησοῦ ὅθεν προσδέχου, ἠμᾶς ὡς ηὐδόκησας.

 

Κοντάκιον
Ἦχος πλ. δ’. Ὡς ἀπαρχὰς τῆς φύσεως.

Ὡς εὐσεβείας κήρυκα, καὶ ἀθλητῶν ἑδραίωμα, ἡ Ἐκκλησία δοξάζει σε ἔνδοξε, λαμπρυνομένη σήμερον, ἀλλ᾽ ὡς ἔχων παῤῥησίαν, ἐν εἰρήνῃ τελεία, τοὺς ἀνυμνούντάς σε, τὸν Χριστὸν φυλαχθῆναι δυσώπησον, ὦ Πολύαθλε.

 

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
4 Σεπτεμβρίου 2026 ἑορτάζουν:

Ἅγιος Βαβύλας ὁ Ἱερομάρτυρας ἐπίσκοπος Ἀντιοχείας καὶ τὰ Τρία Παιδιὰ ποὺ μαρτύρησαν μαζὶ μ’ αὐτὸν Ἀμμώνιος, Δονάτος καὶ Φαῦστος

Προφήτης Μωυσῆς ὁ Θεόπτης

Ἁγία Ἑρμιόνη κόρη τοῦ ἀποστόλου Φιλίππου

Ὅσιος Ἄνθιμος ὁ νέος ἀσκητὴς ἀπὸ τὴν Κεφαλονιά

Ἅγιος Βάβυλας διδάσκαλος στὴ Νικομήδεια καὶ οἱ ὀγδόντα τέσσερις Μαθητές του

Ἅγιοι Θεότιμος καὶ Θεόδουλος

Ἅγιος Πετρώνιος

Ἁγία Χαριτίνη

Ἅγιος Σαρβῆλος

Ἅγιοι Κεντυρίων, Θεόδωρος, Ἀμμιανός, Ἰουλιανὸς καὶ Ὠκεανός

Ἅγιοι Θαθουὴλ καὶ Βεβαία

Ἅγιοι Κέγουρος, Σεκενδίνος, Σέκενδος καὶ ἡ μητέρα τοὺς Ἱερουσαλήμ, οἱ ἐν Βεροίᾳ μάρτυρες

Ἅγιοι Τρεὶς χιλιάδες ἐξακοσίοι εἰκοσιοκτὼ Μάρτυρες ποὺ μαρτύρησαν στὴ Νικομήδεια

Εὕρεσις τῶν Τιμίων Λειψάνων τοῦ νεομάρτυρος Θεοδώρου του Χατζῆ του Μυτιληναίου

The post Ἅγιος Ἱερομάρτυς Βαβύλας καὶ οἱ Σὺν αὐτῷ Παιδομάρτυρες (4/9/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

]]>

Τοῦ Λάμπρου Κ. Σκόντζου
Θεολόγου – Καθηγητοῦ

Ἡ φοβερὴ περίοδος τῶν διωγμῶν, τῶν τριῶν πρώτων χριστιανικῶν αἰώνων, ἀνάδειξε μέγα πλῆθος Μαρτύρων, ἀνάμεσα στοὺς ὁποίους συγκαταλέγονται καὶ οἱ Ἱερομάρτυρες, δηλαδὴ οἱ κληρικοὶ Μάρτυρες. Ἕνας ἀπὸ τοὺς πλέον ἔνδοξους Ἱερομάρτυρες ὑπῆρξε καὶ ὁ ἅγιος Βαβύλας.

Γεννήθηκε καὶ ἔζησε στὴν Ἀντιόχεια στὸ πρῶτο μισὸ τοῦ 3ου μ. Χ. αἰῶνα. Καταγόταν ἀπὸ εὐσεβῆ οἰκογένεια, ἡ ὁποία εἶχε δώσει πολλοὺς Μάρτυρες στὴν Ἐκκλησία. Οἱ Χριστιανοί της Ἀντιόχειας, ἐκτιμῶντας τὴν πίστη, τὸ ἦθος καὶ τὶς ἱκανότητές του τὸν ἀνάδειξαν Ἐπίσκοπό τους. Ὁ Βαβύλας ἀσκοῦσε μὲ ζῆλο καὶ φόβο Θεοῦ τὴν ὑψηλή του διακονία. Κήρυττε μὲ θάρρος καὶ παρρησία, σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ καὶ μόνο ἡ φήμη ὅτι κάποιος ἦταν Χριστιανός, συλλαμβάνονταν, βασανίζονταν καὶ ὅταν δὲν θυσίαζε στὰ εἴδωλα, θανατώνονταν μὲ τοὺς πλέον φρικτοὺς καὶ ἐπώδυνος τρόπους.

Ὅταν βασίλευε ὁ ἀσεβὴς καὶ φανατικὸς εἰδωλολάτρης αὐτοκράτορας Νουμεριανὸς (254-284), σύναψε συνθήκη εἰρήνης μὲ τὸν βάρβαρο βασιλιᾶ τῶν Περσῶν, ὁ ὁποῖος ἦταν λιγότερο θηριώδης καὶ ἀπάνθρωπος ἀπὸ αὐτόν. Ὡς ἐγγύηση γιὰ τὴν τήρηση τῆς συμφωνίας, ὁ πέρσης βασιλιᾶς ἔδωσε τὸν μικρότερο γιό του, νὰ μεγαλώσει στὰ ἀνάκτορα τοῦ ρωμαίου αὐτοκράτορα. Ὅμως ὁ θρησκομανὴς Νουμεριανός, ἀθετῶντας τὴν συνθήκη, θυσίασε τὸ παιδὶ στοὺς «θεοὺς» τῆς αὐτοκρατορίας, σφάζοντάς το μὲ τὰ ἴδια του τὰ χέρια!

Οἱ διωγμοὶ ἐναντίον τῶν Χριστιανῶν ἦταν σὲ ἐξέλιξη. Ἐγκληματίας αὐτοκράτορας, εὑρισκόμενος στὴν Ἀντιόχεια, θέλησε νὰ δεῖ μὲ τὰ ἴδια του τὰ μάτια, τί γινόταν στοὺς χριστιανικοὺς ναοὺς καὶ ἀποφάσισε νὰ πάει στὸ ναὸ ποὺ λειτουργοῦσε ὁ Ἐπίσκοπος Βαβύλας. Κάποιοι πιστοὶ τὸν εἰδοποίησαν καὶ ὁ γενναῖος χριστιανὸς ποιμένας, διέκοψε τὴ λειτουργία, στάθηκε στὴν εἴσοδο καὶ τοῦ ἀπαγόρευσε στὸν ἴδιο καὶ τὴ συνοδεία του νὰ εἰσέλθουν στὸ ναό. Τὸν ἔλεγξε ὡς ἀσεβῆ, εἰδωλολάτρη καὶ φονιᾶ, λέγοντάς του ὅτι δὲ μποροῦσε νὰ εἰσέλθει στὸ χῶρο, ὅπου λατρεύεται ὁ ἀληθινὸς Τριαδικὸς Θεός, θὰ τὸν μίαινε μὲ τὴν παρουσία του.

Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ἔγραψε ἀργότερα γιὰ τὸ θάρρος τοῦ ἁγίου Βαβύλα: «ποιόν ἄλλο σ’ ἐτοῦτο τὸν κόσμο νὰ φοβηθεῖ – αὐτὸς ποὺ μὲ τόση παρρησία ἀπώθησε τὸν ἴδιο τόν αὐτοκράτορα; Ἔτσι, δίδασκε τοὺς αὐτοκράτορες νὰ μὴν ξεπερνοῦν τὴν ἐξουσία τους πέραν τοῦ μέτρου ποὺ τοὺς δόθηκε ἀπ’ τὸν Θεό, καὶ ἐπίσης ἔδειχνε στοὺς κληρικοὺς πῶς νὰ χρησιμοποιοῦν τὴν αὐθεντία τους».

Ὁ Νουμεριανὸς ἔφυγε κατησχυμένος, μὲ τὴν πολυπληθῆ ἀκολουθία του. Ταυτόχρονα σχεδίασε τὴν ἐκδίκησή του. Τὴν ἑπόμενη μέρα ἔστειλε ὁμάδα στρατιωτῶν νὰ τὸν συλλάβουν καὶ νὰ τὸν ὁδηγήσουν ἐνώπιών του. Ὁ ἡρωικὸς Ἐπίσκοπος κατάλαβε ὅτι φθάνει τὸ τέλος του καὶ γι’ αὐτὸ στάθηκε ἀγέρωχος καὶ χωρὶς ἴχνος φόβου μπροστά του. Ὁ θηριώδης αὐτοκράτορας, γεμᾶτος θυμὸ καὶ ὀργή, τὸν ρώτησε γιατί παραβαίνει τὶς αὐτοκρατορικὲς διαταγές, οἱ ὁποῖες ἀπαγόρευαν τὴν πίστη στὸ Χριστό. Τοῦ ἔκαμε τὴ συνήθη πρόταση, νὰ ἀπαρνηθεῖ τὸ Χριστό, νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα καὶ νὰ ἀφεθεῖ ἐλεύθερος. Ὁ Βαβύλας ἀπάντησε μὲ γενναιότητα, πὼς δὲν ἀρνεῖται καὶ δὲ θὰ ἀρνηθεῖ ποτὲ τὴν πίστη του στὸν ἀληθινὸ Τριαδικὸ Θεὸ καὶ στὸν Υἱὸ Τοῦ Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ παράλληλα ἔλεγξε τὴν πίστη στὰ εἴδωλα, ὡς πίστη στοὺς δαίμονες, σύμφωνα μὲ τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, «πάντες οἱ θεοὶ τῶν ἐθνῶν (εἶναι) δαιμόνια» (Ψάλμ.95,5). Τοῦ δήλωσε δὲ ξεκάθαρα πὼς ὅσα μαρτύρια καὶ ἂν μεταχειριστεῖ δὲν πρόκειται νὰ προδώσει τὴν πίστη του καὶ νὰ ἀρνηθεῖ τὸ Χριστό.

Ὁ αὐτοκράτορας ἔγινε θηρίο ἀπὸ τὸ θυμό του. Λυσσομανῶντας τὸν παρέδωσε στοὺς δημίους νὰ τὸν βασανίσουν φρικτὰ καὶ νὰ τὸν κλείσουν στὸ πιὸ σκοτεινὸ καὶ ὑγρὸ κελὶ τῆς φυλακῆς. Ἔδωσε δὲ διαταγὴ νὰ συλλάβουν τὰ ἀνήλικα ἀδέλφια, πνευματικὰ τέκνα του Βαβύλα, τὸν δωδεκαετῆ Οὐρβανό, τὸν ἐννεαετῆ Πριλιδιανὸ καὶ τὸν ἑπταετῆ Ἐπολόνιο.

Τὰ παιδιά, βλέποντας τοὺς στρατιῶτες νὰ ἔρχονται νὰ τοὺς συλλάβουν δὲν ἔτρεξαν νὰ σωθοῦν, διότι ἔτρεφαν μεγάλη ἀγάπη στὸν πνευματικό τους δάσκαλο. Τὰ συνέλαβαν καὶ μαζὶ τὴν εὐσεβῆ μητέρα τους Χριστοδούλη, τὰ ὁδήγησαν στὸν αὐτοκράτορα, ὁ ὁποῖος τοὺς ζήτησε νὰ θυσιάσουν στὰ εἴδωλα. Ἐκεῖνα ἀρνήθηκαν. Τότε ἔδωσε διαταγὴ νὰ βασανίσουν μὲ ἀνελέητους ραβδισμοὺς τὴ μητέρα τους καὶ κατόπιν τὰ παιδιά, τόσους ραβδισμοὺς ὅσα ἦταν καὶ τὰ χρόνια τους! Κατόπιν τοὺς ἔκλεισε στὴ φυλακή, μαζὶ μὲ τὸ Βαβύλα, ὁ ὁποῖος τὰ ἐμψύχωνε. Μετὰ ἀπὸ μέρες φρικτῶν βασανιστηρίων ἀποκεφάλισαν τὰ τρία ἡρωικὰ βλαστάρια τοῦ Χριστοῦ.

Μετὰ ἦρθε ἡ σειρά του Βαβύλα. Ἁλυσοδεμένος ὁδηγήθηκε στὸν τόπο τοῦ μαρτυρίου ὅπου τὸν ἀποκεφάλισαν. Οἱ Χριστιανοί της Ἀντιόχειας περιμάζεψαν τὸ τίμιο λείψανό του καὶ τὸ ἔθαψαν, μαζὶ μὲ τὴν ἁλυσίδα, στὸν ἴδιο τάφο μὲ τοὺς ἁγίους Παιδομάρτυρες. Οἱ ἡρωικὲς ψυχές τους πέταξαν στὰ οὐράνια, νὰ ἐγκατασταθοῦν κάτω ἀπὸ τὸ θρόνο της μεγαλοσύνης τοῦ Θεοῦ (Ἀποκ.20,4), ἐνῷ τὰ λείψανά τους ἔμειναν στὴ γῆ γιὰ νὰ θαυματουργούν, νὰ ἁγιάζουν καὶ νὰ ἐμψυχώνουν τοὺς πιστούς. Τὸ μαρτύριό τους τοποθετεῖται στὸ ἔτος 254.

Περὶ τὸ 350 ὁ αὐτοκράτορας Γάλλος, ἀδελφὸς τοῦ Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτη καὶ συναυτοκράτορας τοῦ Κωνστάντιου, ἔκτισε πρὸς τιμὴν τοῦ ἁγίου Βαβύλα ναὸ στὸ προάστιο Δάφνη της Ἀντιόχειας, ὅπου στέγασε τὸ λείψανό του.

Παρακείμενα ὑπῆρχε ὀνομαστὸ μαντεῖο τοῦ Δαφναίου Ἀπόλλωνα. Ἡ δάφνη θεωροῦνταν ἱερὸ δένδρο ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες, διότι πίστευαν πὼς κάποτε ἦταν ὄμορφη παρθένα κοπέλα, τὴν ὁποία κυνηγοῦσε ὁ ἐρωτομανὴς «θεὸς» νὰ τὴ βιάσει. Ἐκείνη γιὰ νὰ ἀποφύγει τὸ βιασμό, μεταμορφώθηκε σὲ φυτό! Στὸ ἀνίερο ἐκεῖνο «ἱερὸ» λειτουργοῦσε μαντεῖο, ὅπου τὸ δαιμόνιο, ποὺ στεγάζονταν ἐκεῖ, ἔδινε διφορούμενους χρησμούς, τοὺς ὁποίους οἱ ἄτυχοι λατρευτὲς τοῦ «θεοῦ» χρυσοπλήρωναν στὸ ἐκεῖ ἀδίστακτο καὶ σκοταδιστικὸ εἰδωλολατρικὸ ἱερατεῖο. Ὅμως μετὰ τὴν μεταφορὰ τοῦ ἱεροῦ σκηνώματος τοῦ Ἱερομάρτυρα Βαβύλα, τὸ δαιμόνιο ἀδυνατοῦσε νὰ δώσει χρησμοὺς καὶ γι’ αὐτὸ τὸ «ἱερὸ» ἐγκαταλείφτηκε καὶ ἐρήμωσε.

Μετὰ τὸ θάνατο τοῦ Κωνστάντιου (361) καὶ τὴν ἀναρρίχηση στὸν αὐτοκρατορικὸ θρόνο τοῦ Ἰουλιανοῦ (361-363), ὁ παρανοϊκὸς αὐτοκράτορας θέλησε νὰ ἐπαναφέρει τὴν εἰδωλολατρικὴ παγανιστικὴ θρησκεία καὶ ἄρχισε ἄγριους διωγμοὺς κατὰ τῶν Χριστιανῶν καὶ τῆς Ἐκκλησίας. Τὸ Μάρτιο τοῦ 363 βρέθηκε στὴν Ἀντιόχεια, λίγο πρὶν ἐκστρατεύσει κατὰ τῶν Περσῶν. Ζήτησε νὰ μεταβεῖ στὸ «ἱερὸ» τοῦ Δαφναίου Ἀπόλλωνα, νὰ θυσιάσει στὸ «θεὸ» καὶ νὰ ζητήσει χρησμό, γιὰ τὴν ἔκβαση τῆς ἐκστρατείας. Διέταξε δὲ νὰ ὀργανωθοῦν λαμπρὲς ἐκδηλώσεις καὶ νὰ παραβρεθεῖ ὁ λαός της Ἀντιόχειας στὴν τελετή. Ὅμως μὲ ἔκπληξη καὶ ἀπογοήτευση, ὅταν πῆγε στὸ μαντεῖο, εἶδε τὴν ἐγκατάλειψη τοῦ «ἱεροῦ» καὶ τὴν ἀπουσία των Ἀντιοχέων. Συνάντησε ἕναν ἄθλιο γέρο εἰδωλολάτρη ἱερέα, μὲ μιὰ χήνα παραμάσχαλα γιὰ τὴ θυσία. Μάλιστα ὁ σκοταδιστὴς ἱερέας καὶ μάντης διαμήνυσε στὸν θρησκομανὴ αὐτοκράτορα ὅτι ὁ «θεὸς» ἔπαψε νὰ χρησμοδοτεί, διότι ἐμποδίζεται ἀπὸ τὴν παρουσία τοῦ «μιάσματος», ἐννοῶντας τὰ λείψανα τοῦ Χριστιανοῦ Μάρτυρα Βαβύλα. Τότε ἐκεῖνος ἔγινε ἔξαλλος ἀπὸ τὸ θυμό του καὶ ἔδωσε ἐντολὴ νὰ βεβηλωθεῖ τὸ ἱερὸ λείψανο, νὰ ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὸ χῶρο καὶ νὰ κατεδαφιστεῖ ὁ ναός του. Ἀλλὰ ἀμέσως ἔπεσε φωτιὰ ἀπὸ τὸν οὐρανό, ἡ ὁποία κατέστρεψε ὁλοσχερῶς τὸ σκοταδιστικὸ «ἱερό». Ὁ Ἰουλιανὸς ἐκστράτευσε κατὰ τῶν Περσῶν, ὅπου βρῆκε τραγικὸ θάνατο, ὁ ὁποῖος ματαίωσε τὰ δαιμονικά του σχέδια.

Ἡ μνήμη τοῦ ἁγίου Βαβύλα τιμᾶται στὶς 4 Σεπτεμβρίου.

 

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Ἱεραρχίας τῷ φωτὶ ἀπαστράπτων, δικαιοσύνης φυτοκόμος ἐδείχθης, ἀποτεμῶν τὴν ἄκανθαν τῆς πλάνης ἀληθῶς, ὅθεν τῶν αἱμάτων σου, φοινιχθεῖς ταὶς ρανίσι, τῷ Χριστῷ παρέστηκας, ἀνακράζων Βαβύλα, ἰδοὺ ἐγὼ καὶ τὰ παιδὶα Ἰησοῦ ὅθεν προσδέχου, ἠμᾶς ὡς ηὐδόκησας.

 

Κοντάκιον
Ἦχος πλ. δ’. Ὡς ἀπαρχὰς τῆς φύσεως.

Ὡς εὐσεβείας κήρυκα, καὶ ἀθλητῶν ἑδραίωμα, ἡ Ἐκκλησία δοξάζει σε ἔνδοξε, λαμπρυνομένη σήμερον, ἀλλ᾽ ὡς ἔχων παῤῥησίαν, ἐν εἰρήνῃ τελεία, τοὺς ἀνυμνούντάς σε, τὸν Χριστὸν φυλαχθῆναι δυσώπησον, ὦ Πολύαθλε.

 

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
4 Σεπτεμβρίου 2026 ἑορτάζουν:

Ἅγιος Βαβύλας ὁ Ἱερομάρτυρας ἐπίσκοπος Ἀντιοχείας καὶ τὰ Τρία Παιδιὰ ποὺ μαρτύρησαν μαζὶ μ’ αὐτὸν Ἀμμώνιος, Δονάτος καὶ Φαῦστος

Προφήτης Μωυσῆς ὁ Θεόπτης

Ἁγία Ἑρμιόνη κόρη τοῦ ἀποστόλου Φιλίππου

Ὅσιος Ἄνθιμος ὁ νέος ἀσκητὴς ἀπὸ τὴν Κεφαλονιά

Ἅγιος Βάβυλας διδάσκαλος στὴ Νικομήδεια καὶ οἱ ὀγδόντα τέσσερις Μαθητές του

Ἅγιοι Θεότιμος καὶ Θεόδουλος

Ἅγιος Πετρώνιος

Ἁγία Χαριτίνη

Ἅγιος Σαρβῆλος

Ἅγιοι Κεντυρίων, Θεόδωρος, Ἀμμιανός, Ἰουλιανὸς καὶ Ὠκεανός

Ἅγιοι Θαθουὴλ καὶ Βεβαία

Ἅγιοι Κέγουρος, Σεκενδίνος, Σέκενδος καὶ ἡ μητέρα τοὺς Ἱερουσαλήμ, οἱ ἐν Βεροίᾳ μάρτυρες

Ἅγιοι Τρεὶς χιλιάδες ἐξακοσίοι εἰκοσιοκτὼ Μάρτυρες ποὺ μαρτύρησαν στὴ Νικομήδεια

Εὕρεσις τῶν Τιμίων Λειψάνων τοῦ νεομάρτυρος Θεοδώρου του Χατζῆ του Μυτιληναίου

The post Ἅγιος Ἱερομάρτυς Βαβύλας καὶ οἱ Σὺν αὐτῷ Παιδομάρτυρες (4/9/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

]]> https://orthodoxia.gr/2026/09/04/agios-ieromartys-vavylas-kai-oi-syn-ayto-paidomartyres-4-9-2026/feed/ 0 Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 4/9/2026 https://orthodoxia.gr/2026/09/04/eyaggelio-tis-imeras-4-9-2026/ https://orthodoxia.gr/2026/09/04/eyaggelio-tis-imeras-4-9-2026/#respond Thu, 03 Sep 2026 21:05:04 +0000 https://orthodoxia.gr/?p=15696

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΙΔ’ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Ἐκ τοῦ κατὰ Μάρκον
5: 22-24, 35-43; 6:1

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἔρχεται πρὸς τὸν Ἰησοῦν εἷς τῶν ἀρχισυναγώγων, ὀνόματι Ἰάειρος, καὶ ἰδὼν αὐτὸν πίπτει πρὸς τοὺς πόδας αὐτοῦ καὶ παρεκάλει αὐτὸν πολλὰ, λέγων ὅτι Τὸ θυγάτριόν μου ἐσχάτως ἔχει ἵνα ἐλθὼν ἐπιθῇς αὐτῇ τὰς χεῖρας, ὅπως σωθῇ καὶ ζήσεται. καὶ ἀπῆλθε μετ’ αὐτοῦ· καὶ ἠκολούθει αὐτῷ ὄχλος πολύς. ἔρχονται ἀπὸ τοῦ ἀρχισυναγώγου λέγοντες ὅτι Ἡ θυγάτηρ σου ἀπέθανε· τί ἔτι σκύλλεις τὸν διδάσκαλον; ὁ δὲ Ἰησοῦς εὐθέως ἀκούσας τὸν λόγον λαλούμενον λέγει τῷ ἀρχισυναγώγῳ· Μὴ φοβοῦ, μόνον πίστευε. καὶ οὐκ ἀφῆκεν αὐτῷ οὐδένα συνακολουθῆσαι εἰ μὴ Πέτρον καὶ Ἰάκωβον καὶ Ἰωάννην τὸν ἀδελφὸν Ἰακώβου. καὶ ἔρχεται εἰς τὸν οἶκον τοῦ ἀρχισυναγώγου, καὶ θεωρεῖ θόρυβον, καὶ κλαίοντας καὶ ἀλαλάζοντας πολλά, καὶ εἰσελθὼν λέγει αὐτοῖς· Τί θορυβεῖσθε καὶ κλαίετε; τὸ παιδίον οὐκ ἀπέθανεν ἀλλὰ καθεύδει. καὶ κατεγέλων αὐτοῦ. ὁ δὲ ἐκβαλὼν πάντας παραλαμβάνει τὸν πατέρα τοῦ παιδίου καὶ τὴν μητέρα καὶ τοὺς μετ’ αὐτοῦ. καὶ εἰσπορεύεται ὅπου ἦν τὸ παιδίον ἀνακείμενον, καὶ κρατήσας τῆς χειρὸς τοῦ παιδίου λέγει αὐτῇ· Ταλιθά, κοῦμι, ὅ ἐστι μεθερμηνευόμενον, Τὸ κοράσιον, σοὶ λέγω ἔγειρε. καὶ εὐθέως ἀνέστη τὸ κοράσιον καὶ περιεπάτει· ἦν γὰρ ἐτῶν δώδεκα. καὶ ἐξέστησαν ἐκστάσει μεγάλῃ. καὶ διεστείλατο αὐτοῖς πολλὰ ἵνα μηδεὶς γνῷ τοῦτο· καὶ εἶπε δοθῆναι αὐτῇ φαγεῖν. Καὶ ἐξῆλθε ἐκεῖθεν καὶ ἦλθεν εἰς τὴν πατρίδα ἑαυτοῦ· καὶ ἀκολουθοῦσιν αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 4/9/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

]]>

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΙΔ’ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Ἐκ τοῦ κατὰ Μάρκον
5: 22-24, 35-43; 6:1

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἔρχεται πρὸς τὸν Ἰησοῦν εἷς τῶν ἀρχισυναγώγων, ὀνόματι Ἰάειρος, καὶ ἰδὼν αὐτὸν πίπτει πρὸς τοὺς πόδας αὐτοῦ καὶ παρεκάλει αὐτὸν πολλὰ, λέγων ὅτι Τὸ θυγάτριόν μου ἐσχάτως ἔχει ἵνα ἐλθὼν ἐπιθῇς αὐτῇ τὰς χεῖρας, ὅπως σωθῇ καὶ ζήσεται. καὶ ἀπῆλθε μετ’ αὐτοῦ· καὶ ἠκολούθει αὐτῷ ὄχλος πολύς. ἔρχονται ἀπὸ τοῦ ἀρχισυναγώγου λέγοντες ὅτι Ἡ θυγάτηρ σου ἀπέθανε· τί ἔτι σκύλλεις τὸν διδάσκαλον; ὁ δὲ Ἰησοῦς εὐθέως ἀκούσας τὸν λόγον λαλούμενον λέγει τῷ ἀρχισυναγώγῳ· Μὴ φοβοῦ, μόνον πίστευε. καὶ οὐκ ἀφῆκεν αὐτῷ οὐδένα συνακολουθῆσαι εἰ μὴ Πέτρον καὶ Ἰάκωβον καὶ Ἰωάννην τὸν ἀδελφὸν Ἰακώβου. καὶ ἔρχεται εἰς τὸν οἶκον τοῦ ἀρχισυναγώγου, καὶ θεωρεῖ θόρυβον, καὶ κλαίοντας καὶ ἀλαλάζοντας πολλά, καὶ εἰσελθὼν λέγει αὐτοῖς· Τί θορυβεῖσθε καὶ κλαίετε; τὸ παιδίον οὐκ ἀπέθανεν ἀλλὰ καθεύδει. καὶ κατεγέλων αὐτοῦ. ὁ δὲ ἐκβαλὼν πάντας παραλαμβάνει τὸν πατέρα τοῦ παιδίου καὶ τὴν μητέρα καὶ τοὺς μετ’ αὐτοῦ. καὶ εἰσπορεύεται ὅπου ἦν τὸ παιδίον ἀνακείμενον, καὶ κρατήσας τῆς χειρὸς τοῦ παιδίου λέγει αὐτῇ· Ταλιθά, κοῦμι, ὅ ἐστι μεθερμηνευόμενον, Τὸ κοράσιον, σοὶ λέγω ἔγειρε. καὶ εὐθέως ἀνέστη τὸ κοράσιον καὶ περιεπάτει· ἦν γὰρ ἐτῶν δώδεκα. καὶ ἐξέστησαν ἐκστάσει μεγάλῃ. καὶ διεστείλατο αὐτοῖς πολλὰ ἵνα μηδεὶς γνῷ τοῦτο· καὶ εἶπε δοθῆναι αὐτῇ φαγεῖν. Καὶ ἐξῆλθε ἐκεῖθεν καὶ ἦλθεν εἰς τὴν πατρίδα ἑαυτοῦ· καὶ ἀκολουθοῦσιν αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 4/9/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

]]> https://orthodoxia.gr/2026/09/04/eyaggelio-tis-imeras-4-9-2026/feed/ 0 Ἅγιος Νεκτάριος: «μὴν αὐτοκτονήσεις, ἐγώ… ὁ πατέρας σου θὰ τὰ κανονίσω» https://orthodoxia.gr/2026/09/03/agios-nektarios-min-aytoktoniseis-ego-o-pateras-soy-tha-ta-kanoniso/ https://orthodoxia.gr/2026/09/03/agios-nektarios-min-aytoktoniseis-ego-o-pateras-soy-tha-ta-kanoniso/#respond Wed, 02 Sep 2026 21:45:36 +0000 https://orthodoxia.gr/?p=15687

Τὸν πρῶτο χρόνο στὴν Εὔβοια ὡς ἱεροκήρυκας ὁ Ἅγιος Νεκτάριος μέσα σέ διάφορα περιστατικά καὶ περιπτώσεις «παραμυθίας καὶ ἀνακουφίσεως», λίγο μετὰ τὸ Πάσχα, ἦρθε καὶ τὸν ζήτησε βράδυ στήν κάμαρά του ἕνας ἔφηβος, ἕνα δεκαπεντάχρονο ἀγόρι. «Ἦταν ἡ περίοδος ποὺ ἑτοίμαζε καὶ τύπωνε τὸ σύγγραμμά του: «Περί τῆς ἐν τῷ κόσμῳ ἀποκαλύψεως τοῦ Θεοῦ». Μὲ οἰκονομικές θυσίες, στερήσεις καὶ ἀτέλειωτες προσπάθειες κατάφερε να στείλει στο τυπογραφεῖο τῆς ᾿Αθήνας τὰ χειρόγραφα. Σχεδόν κάθε τέσσερις μέρες ἔφταναν μὲ τὸ ταχυδρομείο τὰ «δοκίμια», οἱ διορθώσεις καὶ πολλές φορές ξενυχτοῦσε νὰ τὶς προλάβει.

Δὲν ἔδιωχνε ποτέ κανέναν ἀπ' ὅσους τὸν ζητοῦσαν. Δὲν ἔδιωχνε ἀκόμη οὔτε καὶ τὰ ζῶα, οὔτε τοὺς γάτους τῆς γειτονιᾶς ποὺ γοργοπερνοῦσαν μὲ ὕπουλη διάθεση νὰ βροῦν ἀνοιχτό το κελάρι γιὰ νὰ κλέψουν.

Τὸ ἀγόρι αὐτό φοροῦσε ντρίλινα ξεφτισμένα ροῦχα, φτηνά σάνδαλα καὶ ἦταν κουρεμένο γουλί. Μᾶλλον ὑψηλοῦ ἀναστήματος μὲ ὄψη κέρινη. Τὰ μάτια του τόξευαν βαθύ παράπονο.

– Πάτερ, ἔπιασε νὰ λέει, καθώς τὸν ἀντίκρυσε μὲ τὸ ἀντερὶ καὶ τὴν πέννα στὰ δάκτυλα. Πάτερ, παραβρέθηκα τὴν Κυριακὴ στὸ κήρυγμά σας, ποὺ λέγατε κάτι γιὰ τὴν αἰσχύνη. Εγώ... ἐγὼ γεννήθηκα δίχως πατέρα.

– Κόπιασε μέσα παιδί μου, κάθησε νὰ σὲ φιλέψω λίγο γλυκό.

– Εὐχαριστῶ εἶναι ἀργά... δὲν πειράζει.

Με κόπο κατάφερε νὰ μπάσει αὐτὸν τὸν ἀπροσδόκητο ἐπισκέπτη στην κάμαρά του. Μόλις τὸν ἔπεισε νὰ καθίσει πρόχειρα σιμὰ στὸ τραπεζάκι μὲ τὰ χειρόγραφα καὶ τὰ δοκίμια, τὸ ἀγόρι ἀναλύθηκε σὲ λυγμούς.

– Θὰ σκοτωθώ πάτερ, δὲν ἀντέχω πιά. Θὰ πέσω νὰ πνιγῶ στὸν πράσινο κάβο. Ἡ μάνα μου κάπου κάπου κλαίει καὶ χτυπιέται μὰ δὲν τὸ ψιλοκοσκινίζει. Ὅπου σταθῶ κι᾿ ὅπου βρεθῶ μὲ φωνάζουν μοῦλο. Ξέκοψα κι' ἀπὸ τὸ σχολειό καὶ ρογιάστηκα παραγυιός στοὺς ταρσανάδες, μὰ κεῖ 'ναι χειρότερα.

– Ποὺ εὑρίσκεται ἡ μητέρα σου;

– Προσοχή! Μὴν πᾶς καὶ τῆς πεῖς τίποτα, γιατί θὰ τελειώνω μιὰ ὥρα ἀρχήτερα. Τη λυπάμαι. Ποιός ξέρει, γιατί ἁμάρτησε. Ἤτανε, λέει, ὁ ἄντρας της καραβομαραγκός καὶ τόσκασε μὲ τὰ πειρατικά, τὴν ἄφησε νέα καὶ μονάχη, δίχως διάφορο, δίχως προστασία. Τέτοια μοῦ λέει κάθε στιγμή. Ὁ Θεός ξέρει, πάτερ. Τι νὰ πεῖς, εἶναι μάνα μου καὶ τὴ λυπάμαι. Μποροῦσε, σὰν ἤθελε, καὶ νὰ μὲ χαλάσει μικρό, μὰ δὲν τόκανε. Μακάρι νὰ τὄχε κάμει. Δὲν σηκώνω πιὰ τὴν καταλαλιά, τὸ φαρμακερό κουσούρι... Ἦρθα νὰ σὲ βρῶ, νὰ σ' ανταμώσω, νὰ παρακαλέσεις τὸν ἀφέντη τὸ Χριστὸ νὰ σπλαχνιστεί κι' αὐτὸς τὴ μάνα μου, τώρα πού δεν παίρνει πιὰ ἀναβολὴ καὶ θὰ δώσω τέλος στη ζωή μου.

Τὰ μάτια του κόκκινα σὰν παπαρούνες τόξευαν σπαραγμό.

– Παιδί μου, παιδί μου, φώναξε καὶ σηκώθηκε, πλησίασε τό αγόρι. Δὲν τὸ γνωρίζεις, ὅτι ὅσοι δὲν ἔχουν σὰν καὶ σένα Πατέρα, σκύβει ὁ Εσταυρωμένος, ὁ ἀφέντης, ὅπως ὀρθῶς τὸν ἀπεκάλεσες, ὁ Κύριος και τοὺς υἱοθετεῖ; Καὶ τὸν Κύριό μας τὸν εἶπανε οἱ Φαρισαίοι νόθο... Τὸν ἀποκαλοῦν μέχρι σήμερα οἱ παράνομοι Εβραίοι. Ἐγώ, παιδί μου, ἕνας έλάχιστος κληρικός, τυγχάνω ἀντιπρόσωπος τοῦ Χριστοῦ, ἐγὼ σὲ ἀναλαμβάνω. Ὅποιος τοῦ λοιποῦ σὲ λέγει νόθο, θάρθεις νὰ μὲ τὸ πεῖς. Ἐπὶ πλέον δὲν θὰ παραμείνεις εἰς αὐτὴν τὴν κατάστασιν. Θέλεις νά ταξιδεύσεις;

Ὁ έφηβος ἔπιασε να συνέρχεται. Τὸν κύτταξε μὲ τὰ πονεμένα του μάτια, τὸν κύτταξε φιλοπερίεργα.

– Δὲν ἔχω λεφτά, ψιθύρισε.

– Θὰ σοῦ βρῶ ἐγώ... ὁ πατέρας σου. Θὰ τὰ κανονίσω.

Ἐκείνη δὰ τὴ περίοδο με κάτι ἐλεημοσύνες καὶ μὲ τὴν ἔκδοση τοῦ βιβλίου δὲν εἶχε μήτε ἐφημερίδα ν' ἀγοράσει.

– Πὼς δὲν θέλω... Θέλω καὶ παραθέλω. Θὰ μὲ σώσεις.

– ᾿Από δῶ καὶ κατόπιν θὰ μὲ θεωρεῖς γονέα. Θὰ κάμεις ὀλίγον ὑπομονὴν ἕως ὅτου γράψω καὶ μὲ ἔλθει ἀπάντησις. Θὰ σὲ ἀποστείλω εἰς Αίγυπτον. Εἰς τὴν μεγαλούπολιν τοῦ Καΐρου. Ενοεῖται εἰς φιλικά μου πρόσωπα. Ἐκεῖ θὰ ἐργασθεῖς καὶ ταυτοχρόνως θὰ σπουδάζεις. θὰ μάθεις γράμματα διὰ νὰ δοξάζεις ἀργότερον τὸν Εὐεργέτην σου, τὸν ᾿Ιησοῦ Χριστό, παιδί μου. Μή κλαίγεις πλέον, μὴν ἐπαναπροφέρεις τὴν δηλητηριώδη λέξιν τῆς αὐτοκτονίας. Μετανόησε καὶ ἐλθέ μεθαύριον Σάββατον ἵνα σοῦ ἀναγνώσω τὴν εὐχὴν συγχωρήσεως. Ὡς ἐλαφρυντικόν σοῦ καταλογίζω τὸ νεαρόν τῆς ἡλικίας σου...

Τὸ ἀγόρι κινήθηκε, ἔπεσε χάμου στὰ γόνατα καὶ τοῦβρεχε τὶς παντόφλες μὲ τὰ δάκρυά του.

– Πάτερ, δὲν τὸ περίμενα. Μέ βγάζεις μέσα ἀπὸ τὸν τάφο, μὲ τραβᾶς ἀπὸ τὰ δόντια τοῦ χάροντα... Ὁ Χριστός πάτερ, ὁ Χριστός...

Πήρε ὅπως συνήθιζε τὴν ὑπόθεση στά σοβαρά. Ξεκίνησε καὶ βρῆκε τὴν μητέρα, τῆς εἶπε ὅτι χρειαζόταν νὰ τῆς πεῖ καὶ σὲ κάμποσο διάστημα τὸ τακτοποίησε τὸ παιδί, ποὺ τὸν ἔλεγαν Στέφανο. Ἔπειτα ἀπὸ δυὸ μῆνες κρατώντας τὰ μπογαλάκια του μπαρκάριζε ἀπὸ τὸ λιμάνι τοῦ Πειραιᾶ γιὰ τὴν ᾿Αλεξάνδρεια. Ἐκεῖ ποὺ πήγαινε δὲν θὰ ξανάκουγε ποτὲ τὸ παρανόμι ποὺ τοῦ σπάραζε τὴν καρδιά. Θὰ δούλευε σὲ φιλικά χέρια καὶ θὰ σπούδαζε στὰ περίφημα σχολεῖα τῆς Κοινότητας.

᾿Αλλὰ τὸ σύγγραμμα τυπώθηκε μὲ παθητικό κι' ἀναγκάστηκε νὰ βάλει κι' ἄλλο χρέος. Ὅταν ἔφθασαν τὰ πρῶτα ἀντίτυπα, τρισευτυχισμένος ποὺ ἔβλεπε τὸν «οἰκοδομοῦντα λόγον» στὸ χαρτί μὲ τὰ μικρά στοιχεῖα, ἔπιασε καὶ τὰ σκόρπισε σέ διάφορους, τζάμπα.

Ἡ τοπικὴ ἐφημερίδα «ΕΥΡΙΠΟΣ» ἔγραψε στήν πρώτη σελίδα:

«Ὑπὸ τοῦ σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πενταπόλεως Νεκταρίου Κεφαλᾶ, ἐξεδόθη βιβλίον πραγματευόμενον «περὶ τῆς ἐν τῷ κόσμῳ ἀποκαλύψεως τοῦ Θεοῦ». Τὸ σύγγραμμα διαιρεῖται εἰς τρία μέρη. Ἐν τῷ πρώτῳ μέρει ὁ λόγιος συγγραφεύς πραγματεύεται περὶ τῶν θαυμάτων καὶ ἀποδεικνύει ὅτι ταῦτα δὲν εἶναι λογικῶς ἀδύνατα, οὐδὲ ἀρνεῖται αὐτὰ ὁ ὀρθὸς λόγος. Ἐν τῷ δευτέρῳ μέρει γίνεται ἀνάπτυξις πλατυτέρα τοῦ αὐτοῦ θέματος καὶ ἐξάγεται τὸ συμπέρασμα ὅτι ὁ Θεὸς ἀποκαλύπτεται ἐν τῷ κόσμῳ. Ἐν δὲ τῷ τρίτῳ ἀποδεικνύεται ἡ ἀποκάλυψις τοῦ Θεοῦ ἐν τῷ κόσμῳ ἐκ τῆς Ἱστορίας. Τὸ βιβλίον εἶναι διδακτικώτατον καὶ χρησιμώτατον εἰς στερέωσιν τῆς πίστεως, διὸ συνιστῶμεν θερμῶς τὴν ἀνάγνωσιν αὐτοῦ εἰς πάντας. Τὸ βιβλίον ἀφιεροῦται τοῖς Χαλκιδεῦσι καὶ Κυμαίοις, διανέμεται δὲ δωρεάν, ὅπερ πολύ τιμᾶ τὴν ἀφιλοκέρδειαν τοῦ συγγραφέως, ἐξ ἰδίων δαπανῶντος πρὸς φωτισμὸν καὶ διδασκαλίαν τῶν χριστιανῶν».

Ἔπειτα ἀπὸ δυὸ μῆνες ἀκριβῶς συνέβηκε καὶ μιὰ ἄλλη, παρόμοια σχεδὸν μὲ τὴν παραπάνω περίπτωση. Τώρα στη θέση τοῦ ἀγοριοῦ ἦταν κοπέλλα. Μιὰ νέα κοπέλλα, ὥσαμε δεκαπέντε χρονώ, μέτρια στὸ ἀνάστημα, μᾶλλον παχουλή, κακοντυμένη, μὲ τσόκαρα στὰ πόδια. Ήρθε πρωί μετὰ τὸν ὄρθρο κι' ἔβγαλε τὸ φακιόλι της καὶ χύθηκαν τρόγυρα σὰν ἔβενος τὰ μαῦρα μαλλιά της κι' ἔπεσε στὰ πόδια του κι ἔκλαιγε μ’ ἀναφυλλητά, χωρὶς νὰ σταματάει, χωρίς νὰ παίρνει μιὰ ψύχα ἀνασεμιά.

– Ὁ πατέρας μου, σεβασμιώτατε, ὁ πατέρας μου, τὸν ἔπιασε θυμός καί... σκότωσε. Σκότωσε τὸ θεῖο μου, τὸν ἀδελφό του, πάνω στὶς διαφορές στὰ κτήματα. Τί θ’ ἀπογίνουμε τώρα οἱ δόλιες, τρεῖς ἀδελφάδες;... Τὸν πῆραν οἱ χωροφύλακες... τὸν τράβηξαν μὲ κλωτσὲς καὶ τὸν πῆγαν στ’ ᾿Ανάπλι, στοὺς κακούργους. Ταχειὰ θὰ τὸν κρεμάσουν, παππούλη...

᾿Απόμεινε ἄναυδος. Κύτταξε κατά πρόσωπο, περιεργάστηκε φιλέρευνα τὸ δυστυχισμένο ἐκεῖνο πλᾶσμα, τὸ πλᾶσμα τοῦ Ὑψίστου ποὺ ἦταν ἄνθρωπος, ποὺ ἦταν κοπέλλα, ἀπόγονος τῆς Εὔας, ὁμόφυλος τῆς Κυρίας Θεοτόκου καὶ τοῦ κοβόταν ἡ μιλιά. Ὦ αὐτὴ ἐδῶ κάτω ἡ γῆ, ἡ κοιλάδα τοῦ πόνου!

Κάθε τι ἀπὸ τὴ νεαρὴ ἐκείνη φυσιογνωμία, ἀπὸ τὰ ἄγουρα ἐκεῖνα νειᾶτα, τὰ μάτια, τὰ χείλη, τὸ σαγώνι, τὰ χέρια, κι’ αὐτὰ ἀκόμα τὰ μαλλιά, συμπλήρωναν τὴν ὀδύνη. Πλαισίωναν τὸ δρᾶμα.

– Πῶς σὲ λέγουν; κατάφερε γιὰ μιὰ στιγμὴ νὰ ρωτήσει.

– Ροδόπη.

– Ἅκουσε κόρη μου, Ροδόπη. Σταμάτησε, μὴν κλαίγεις.

– Δὲ μοῦ μένει παρὰ νὰ σκοτωθώ.

– Εἶσαι νέα, ἀρκετὰ νέα, καὶ βιάζεσαι. Θὰ φροντίσω νὰ πάει ἱερέας εἰς τὸ Ναύπλιον νὰ βρεῖ τὸν πατέρα σου, νὰ τὸν ἀνακουφίσει, νὰ τὸν σώσει.

– Πῶς νὰ τὸν σώσει;

–᾿Απὸ τὸ ἁμάρτημα. ᾿Απὸ τὸ θανάσιμο ἁμάρτημα τοῦ φόνου.

– Ἅδικα οἱ κόποι σας... Θὰ τὸν κρεμάσουν.

– Οἱ ἄνθρωποι ἂς τὸν κρεμάσουν. Ἔχουν ἰδικούς των νόμους. Να μὴν τὸν ἐγκαταλείψει ὁ Θεός, παιδί μου... Ἅν τὸν ἐγκαταλείψει... θὰ τὸν ξανακρεμάσει ὁ Σατανᾶς. Καὶ τότε νὰ κλαίγεις. Τότε νὰ πονεῖς μὲ τὸ δίκιο σου. Μὰ ὄχι, δὲν θὰ τὸ ἐπιτρέψει ὁ Κύριος... θὰ φροντίσω. Κι᾿ ὅσο διὰ σᾶς τὰς ἀδελφάς... ἔχετε μητέρα;

– Ἔχουμε.

– Διὰ σᾶς καὶ τὴν μητέρα σας, θὰ παρασταθῶ ἀπὸ σήμερον παρὰ τὸ πλευρόν σας. Θὰ φροντίσω νὰ σᾶς εὕρω ἐργασίαν... θὰ φροντίσω ἐὰν ζήσω, νὰ σᾶς ἀποκαταστήσω.

– Πῶς παππούλη μου, πῶς, ποὺ ὅλοι ἐδῶ στὰ μέρη μας, θὰ μᾶς πομπεύουν, θὰ μᾶς κράζουν θυγατέρες τοῦ φονηᾶ...

– Θὰ σᾶς ἀποστείλω εἰς Αἴγυπτον... Θὰ φροντίσω. ᾿Από σήμερον θὰ ἀναλάβω τὸν ρόλον τοῦ πατέρα σας. Ὁ Θεὸς τυγχάνει Πανευεργέτης. Κανέναν, κανέναν δὲν ἀπελπίζει.

Καὶ πάλι πῆρε τὴν ὑπόθεση στὰ ζεστά. Κι' ἔγραψε γράμματα καὶ φρόντισε καὶ τοποθέτησε καὶ μητέρα καὶ ἀδελφὲς σὲ γνωστὰ ἀρχοντόσπιτα στὴν Αἴγυπτο διά μέσου τῆς κυρίας Τζένης Δημοσθένους Χωρέμη, τῆς εὐγενέστατης αὐτῆς κυρίας, ἀνηψιᾶς τοῦ παλαιού του προστάτη, ποὺ τόσο τοῦ παραστεκόταν σε κάθε δύσκολη ώρα.

Πηγή: «Ὁ Ἅγιος τοῦ αἰῶνα μᾶς (Ὁ Ὅσιος Νεκτάριος Κεφαλάς)», Σώτου Χονδρόπουλου, ἐκδ. Ἱερὰς Κοινοβιακῆς Μονῆς Ἁγίας Τριάδος (Ἅγιος Νεκτάριος) Αἰγίνης, ἔκδοση Ε’, σέλ.83-86

The post Ἅγιος Νεκτάριος: «μὴν αὐτοκτονήσεις, ἐγώ… ὁ πατέρας σου θὰ τὰ κανονίσω» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

]]>

Τὸν πρῶτο χρόνο στὴν Εὔβοια ὡς ἱεροκήρυκας ὁ Ἅγιος Νεκτάριος μέσα σέ διάφορα περιστατικά καὶ περιπτώσεις «παραμυθίας καὶ ἀνακουφίσεως», λίγο μετὰ τὸ Πάσχα, ἦρθε καὶ τὸν ζήτησε βράδυ στήν κάμαρά του ἕνας ἔφηβος, ἕνα δεκαπεντάχρονο ἀγόρι. «Ἦταν ἡ περίοδος ποὺ ἑτοίμαζε καὶ τύπωνε τὸ σύγγραμμά του: «Περί τῆς ἐν τῷ κόσμῳ ἀποκαλύψεως τοῦ Θεοῦ». Μὲ οἰκονομικές θυσίες, στερήσεις καὶ ἀτέλειωτες προσπάθειες κατάφερε να στείλει στο τυπογραφεῖο τῆς ᾿Αθήνας τὰ χειρόγραφα. Σχεδόν κάθε τέσσερις μέρες ἔφταναν μὲ τὸ ταχυδρομείο τὰ «δοκίμια», οἱ διορθώσεις καὶ πολλές φορές ξενυχτοῦσε νὰ τὶς προλάβει.

Δὲν ἔδιωχνε ποτέ κανέναν ἀπ’ ὅσους τὸν ζητοῦσαν. Δὲν ἔδιωχνε ἀκόμη οὔτε καὶ τὰ ζῶα, οὔτε τοὺς γάτους τῆς γειτονιᾶς ποὺ γοργοπερνοῦσαν μὲ ὕπουλη διάθεση νὰ βροῦν ἀνοιχτό το κελάρι γιὰ νὰ κλέψουν.

Τὸ ἀγόρι αὐτό φοροῦσε ντρίλινα ξεφτισμένα ροῦχα, φτηνά σάνδαλα καὶ ἦταν κουρεμένο γουλί. Μᾶλλον ὑψηλοῦ ἀναστήματος μὲ ὄψη κέρινη. Τὰ μάτια του τόξευαν βαθύ παράπονο.

– Πάτερ, ἔπιασε νὰ λέει, καθώς τὸν ἀντίκρυσε μὲ τὸ ἀντερὶ καὶ τὴν πέννα στὰ δάκτυλα. Πάτερ, παραβρέθηκα τὴν Κυριακὴ στὸ κήρυγμά σας, ποὺ λέγατε κάτι γιὰ τὴν αἰσχύνη. Εγώ… ἐγὼ γεννήθηκα δίχως πατέρα.

– Κόπιασε μέσα παιδί μου, κάθησε νὰ σὲ φιλέψω λίγο γλυκό.

– Εὐχαριστῶ εἶναι ἀργά… δὲν πειράζει.

Με κόπο κατάφερε νὰ μπάσει αὐτὸν τὸν ἀπροσδόκητο ἐπισκέπτη στην κάμαρά του. Μόλις τὸν ἔπεισε νὰ καθίσει πρόχειρα σιμὰ στὸ τραπεζάκι μὲ τὰ χειρόγραφα καὶ τὰ δοκίμια, τὸ ἀγόρι ἀναλύθηκε σὲ λυγμούς.

– Θὰ σκοτωθώ πάτερ, δὲν ἀντέχω πιά. Θὰ πέσω νὰ πνιγῶ στὸν πράσινο κάβο. Ἡ μάνα μου κάπου κάπου κλαίει καὶ χτυπιέται μὰ δὲν τὸ ψιλοκοσκινίζει. Ὅπου σταθῶ κι᾿ ὅπου βρεθῶ μὲ φωνάζουν μοῦλο. Ξέκοψα κι’ ἀπὸ τὸ σχολειό καὶ ρογιάστηκα παραγυιός στοὺς ταρσανάδες, μὰ κεῖ ‘ναι χειρότερα.

– Ποὺ εὑρίσκεται ἡ μητέρα σου;

– Προσοχή! Μὴν πᾶς καὶ τῆς πεῖς τίποτα, γιατί θὰ τελειώνω μιὰ ὥρα ἀρχήτερα. Τη λυπάμαι. Ποιός ξέρει, γιατί ἁμάρτησε. Ἤτανε, λέει, ὁ ἄντρας της καραβομαραγκός καὶ τόσκασε μὲ τὰ πειρατικά, τὴν ἄφησε νέα καὶ μονάχη, δίχως διάφορο, δίχως προστασία. Τέτοια μοῦ λέει κάθε στιγμή. Ὁ Θεός ξέρει, πάτερ. Τι νὰ πεῖς, εἶναι μάνα μου καὶ τὴ λυπάμαι. Μποροῦσε, σὰν ἤθελε, καὶ νὰ μὲ χαλάσει μικρό, μὰ δὲν τόκανε. Μακάρι νὰ τὄχε κάμει. Δὲν σηκώνω πιὰ τὴν καταλαλιά, τὸ φαρμακερό κουσούρι… Ἦρθα νὰ σὲ βρῶ, νὰ σ’ ανταμώσω, νὰ παρακαλέσεις τὸν ἀφέντη τὸ Χριστὸ νὰ σπλαχνιστεί κι’ αὐτὸς τὴ μάνα μου, τώρα πού δεν παίρνει πιὰ ἀναβολὴ καὶ θὰ δώσω τέλος στη ζωή μου.

Τὰ μάτια του κόκκινα σὰν παπαρούνες τόξευαν σπαραγμό.

– Παιδί μου, παιδί μου, φώναξε καὶ σηκώθηκε, πλησίασε τό αγόρι. Δὲν τὸ γνωρίζεις, ὅτι ὅσοι δὲν ἔχουν σὰν καὶ σένα Πατέρα, σκύβει ὁ Εσταυρωμένος, ὁ ἀφέντης, ὅπως ὀρθῶς τὸν ἀπεκάλεσες, ὁ Κύριος και τοὺς υἱοθετεῖ; Καὶ τὸν Κύριό μας τὸν εἶπανε οἱ Φαρισαίοι νόθο… Τὸν ἀποκαλοῦν μέχρι σήμερα οἱ παράνομοι Εβραίοι. Ἐγώ, παιδί μου, ἕνας έλάχιστος κληρικός, τυγχάνω ἀντιπρόσωπος τοῦ Χριστοῦ, ἐγὼ σὲ ἀναλαμβάνω. Ὅποιος τοῦ λοιποῦ σὲ λέγει νόθο, θάρθεις νὰ μὲ τὸ πεῖς. Ἐπὶ πλέον δὲν θὰ παραμείνεις εἰς αὐτὴν τὴν κατάστασιν. Θέλεις νά ταξιδεύσεις;

Ὁ έφηβος ἔπιασε να συνέρχεται. Τὸν κύτταξε μὲ τὰ πονεμένα του μάτια, τὸν κύτταξε φιλοπερίεργα.

– Δὲν ἔχω λεφτά, ψιθύρισε.

– Θὰ σοῦ βρῶ ἐγώ… ὁ πατέρας σου. Θὰ τὰ κανονίσω.

Ἐκείνη δὰ τὴ περίοδο με κάτι ἐλεημοσύνες καὶ μὲ τὴν ἔκδοση τοῦ βιβλίου δὲν εἶχε μήτε ἐφημερίδα ν’ ἀγοράσει.

– Πὼς δὲν θέλω… Θέλω καὶ παραθέλω. Θὰ μὲ σώσεις.

– ᾿Από δῶ καὶ κατόπιν θὰ μὲ θεωρεῖς γονέα. Θὰ κάμεις ὀλίγον ὑπομονὴν ἕως ὅτου γράψω καὶ μὲ ἔλθει ἀπάντησις. Θὰ σὲ ἀποστείλω εἰς Αίγυπτον. Εἰς τὴν μεγαλούπολιν τοῦ Καΐρου. Ενοεῖται εἰς φιλικά μου πρόσωπα. Ἐκεῖ θὰ ἐργασθεῖς καὶ ταυτοχρόνως θὰ σπουδάζεις. θὰ μάθεις γράμματα διὰ νὰ δοξάζεις ἀργότερον τὸν Εὐεργέτην σου, τὸν ᾿Ιησοῦ Χριστό, παιδί μου. Μή κλαίγεις πλέον, μὴν ἐπαναπροφέρεις τὴν δηλητηριώδη λέξιν τῆς αὐτοκτονίας. Μετανόησε καὶ ἐλθέ μεθαύριον Σάββατον ἵνα σοῦ ἀναγνώσω τὴν εὐχὴν συγχωρήσεως. Ὡς ἐλαφρυντικόν σοῦ καταλογίζω τὸ νεαρόν τῆς ἡλικίας σου…

Τὸ ἀγόρι κινήθηκε, ἔπεσε χάμου στὰ γόνατα καὶ τοῦβρεχε τὶς παντόφλες μὲ τὰ δάκρυά του.

– Πάτερ, δὲν τὸ περίμενα. Μέ βγάζεις μέσα ἀπὸ τὸν τάφο, μὲ τραβᾶς ἀπὸ τὰ δόντια τοῦ χάροντα… Ὁ Χριστός πάτερ, ὁ Χριστός…

Πήρε ὅπως συνήθιζε τὴν ὑπόθεση στά σοβαρά. Ξεκίνησε καὶ βρῆκε τὴν μητέρα, τῆς εἶπε ὅτι χρειαζόταν νὰ τῆς πεῖ καὶ σὲ κάμποσο διάστημα τὸ τακτοποίησε τὸ παιδί, ποὺ τὸν ἔλεγαν Στέφανο. Ἔπειτα ἀπὸ δυὸ μῆνες κρατώντας τὰ μπογαλάκια του μπαρκάριζε ἀπὸ τὸ λιμάνι τοῦ Πειραιᾶ γιὰ τὴν ᾿Αλεξάνδρεια. Ἐκεῖ ποὺ πήγαινε δὲν θὰ ξανάκουγε ποτὲ τὸ παρανόμι ποὺ τοῦ σπάραζε τὴν καρδιά. Θὰ δούλευε σὲ φιλικά χέρια καὶ θὰ σπούδαζε στὰ περίφημα σχολεῖα τῆς Κοινότητας.

᾿Αλλὰ τὸ σύγγραμμα τυπώθηκε μὲ παθητικό κι’ ἀναγκάστηκε νὰ βάλει κι’ ἄλλο χρέος. Ὅταν ἔφθασαν τὰ πρῶτα ἀντίτυπα, τρισευτυχισμένος ποὺ ἔβλεπε τὸν «οἰκοδομοῦντα λόγον» στὸ χαρτί μὲ τὰ μικρά στοιχεῖα, ἔπιασε καὶ τὰ σκόρπισε σέ διάφορους, τζάμπα.

Ἡ τοπικὴ ἐφημερίδα «ΕΥΡΙΠΟΣ» ἔγραψε στήν πρώτη σελίδα:

«Ὑπὸ τοῦ σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πενταπόλεως Νεκταρίου Κεφαλᾶ, ἐξεδόθη βιβλίον πραγματευόμενον «περὶ τῆς ἐν τῷ κόσμῳ ἀποκαλύψεως τοῦ Θεοῦ». Τὸ σύγγραμμα διαιρεῖται εἰς τρία μέρη. Ἐν τῷ πρώτῳ μέρει ὁ λόγιος συγγραφεύς πραγματεύεται περὶ τῶν θαυμάτων καὶ ἀποδεικνύει ὅτι ταῦτα δὲν εἶναι λογικῶς ἀδύνατα, οὐδὲ ἀρνεῖται αὐτὰ ὁ ὀρθὸς λόγος. Ἐν τῷ δευτέρῳ μέρει γίνεται ἀνάπτυξις πλατυτέρα τοῦ αὐτοῦ θέματος καὶ ἐξάγεται τὸ συμπέρασμα ὅτι ὁ Θεὸς ἀποκαλύπτεται ἐν τῷ κόσμῳ. Ἐν δὲ τῷ τρίτῳ ἀποδεικνύεται ἡ ἀποκάλυψις τοῦ Θεοῦ ἐν τῷ κόσμῳ ἐκ τῆς Ἱστορίας. Τὸ βιβλίον εἶναι διδακτικώτατον καὶ χρησιμώτατον εἰς στερέωσιν τῆς πίστεως, διὸ συνιστῶμεν θερμῶς τὴν ἀνάγνωσιν αὐτοῦ εἰς πάντας. Τὸ βιβλίον ἀφιεροῦται τοῖς Χαλκιδεῦσι καὶ Κυμαίοις, διανέμεται δὲ δωρεάν, ὅπερ πολύ τιμᾶ τὴν ἀφιλοκέρδειαν τοῦ συγγραφέως, ἐξ ἰδίων δαπανῶντος πρὸς φωτισμὸν καὶ διδασκαλίαν τῶν χριστιανῶν».

Ἔπειτα ἀπὸ δυὸ μῆνες ἀκριβῶς συνέβηκε καὶ μιὰ ἄλλη, παρόμοια σχεδὸν μὲ τὴν παραπάνω περίπτωση. Τώρα στη θέση τοῦ ἀγοριοῦ ἦταν κοπέλλα. Μιὰ νέα κοπέλλα, ὥσαμε δεκαπέντε χρονώ, μέτρια στὸ ἀνάστημα, μᾶλλον παχουλή, κακοντυμένη, μὲ τσόκαρα στὰ πόδια. Ήρθε πρωί μετὰ τὸν ὄρθρο κι’ ἔβγαλε τὸ φακιόλι της καὶ χύθηκαν τρόγυρα σὰν ἔβενος τὰ μαῦρα μαλλιά της κι’ ἔπεσε στὰ πόδια του κι ἔκλαιγε μ’ ἀναφυλλητά, χωρὶς νὰ σταματάει, χωρίς νὰ παίρνει μιὰ ψύχα ἀνασεμιά.

– Ὁ πατέρας μου, σεβασμιώτατε, ὁ πατέρας μου, τὸν ἔπιασε θυμός καί… σκότωσε. Σκότωσε τὸ θεῖο μου, τὸν ἀδελφό του, πάνω στὶς διαφορές στὰ κτήματα. Τί θ’ ἀπογίνουμε τώρα οἱ δόλιες, τρεῖς ἀδελφάδες;… Τὸν πῆραν οἱ χωροφύλακες… τὸν τράβηξαν μὲ κλωτσὲς καὶ τὸν πῆγαν στ’ ᾿Ανάπλι, στοὺς κακούργους. Ταχειὰ θὰ τὸν κρεμάσουν, παππούλη…

᾿Απόμεινε ἄναυδος. Κύτταξε κατά πρόσωπο, περιεργάστηκε φιλέρευνα τὸ δυστυχισμένο ἐκεῖνο πλᾶσμα, τὸ πλᾶσμα τοῦ Ὑψίστου ποὺ ἦταν ἄνθρωπος, ποὺ ἦταν κοπέλλα, ἀπόγονος τῆς Εὔας, ὁμόφυλος τῆς Κυρίας Θεοτόκου καὶ τοῦ κοβόταν ἡ μιλιά. Ὦ αὐτὴ ἐδῶ κάτω ἡ γῆ, ἡ κοιλάδα τοῦ πόνου!

Κάθε τι ἀπὸ τὴ νεαρὴ ἐκείνη φυσιογνωμία, ἀπὸ τὰ ἄγουρα ἐκεῖνα νειᾶτα, τὰ μάτια, τὰ χείλη, τὸ σαγώνι, τὰ χέρια, κι’ αὐτὰ ἀκόμα τὰ μαλλιά, συμπλήρωναν τὴν ὀδύνη. Πλαισίωναν τὸ δρᾶμα.

– Πῶς σὲ λέγουν; κατάφερε γιὰ μιὰ στιγμὴ νὰ ρωτήσει.

– Ροδόπη.

– Ἅκουσε κόρη μου, Ροδόπη. Σταμάτησε, μὴν κλαίγεις.

– Δὲ μοῦ μένει παρὰ νὰ σκοτωθώ.

– Εἶσαι νέα, ἀρκετὰ νέα, καὶ βιάζεσαι. Θὰ φροντίσω νὰ πάει ἱερέας εἰς τὸ Ναύπλιον νὰ βρεῖ τὸν πατέρα σου, νὰ τὸν ἀνακουφίσει, νὰ τὸν σώσει.

– Πῶς νὰ τὸν σώσει;

–᾿Απὸ τὸ ἁμάρτημα. ᾿Απὸ τὸ θανάσιμο ἁμάρτημα τοῦ φόνου.

– Ἅδικα οἱ κόποι σας… Θὰ τὸν κρεμάσουν.

– Οἱ ἄνθρωποι ἂς τὸν κρεμάσουν. Ἔχουν ἰδικούς των νόμους. Να μὴν τὸν ἐγκαταλείψει ὁ Θεός, παιδί μου… Ἅν τὸν ἐγκαταλείψει… θὰ τὸν ξανακρεμάσει ὁ Σατανᾶς. Καὶ τότε νὰ κλαίγεις. Τότε νὰ πονεῖς μὲ τὸ δίκιο σου. Μὰ ὄχι, δὲν θὰ τὸ ἐπιτρέψει ὁ Κύριος… θὰ φροντίσω. Κι᾿ ὅσο διὰ σᾶς τὰς ἀδελφάς… ἔχετε μητέρα;

– Ἔχουμε.

– Διὰ σᾶς καὶ τὴν μητέρα σας, θὰ παρασταθῶ ἀπὸ σήμερον παρὰ τὸ πλευρόν σας. Θὰ φροντίσω νὰ σᾶς εὕρω ἐργασίαν… θὰ φροντίσω ἐὰν ζήσω, νὰ σᾶς ἀποκαταστήσω.

– Πῶς παππούλη μου, πῶς, ποὺ ὅλοι ἐδῶ στὰ μέρη μας, θὰ μᾶς πομπεύουν, θὰ μᾶς κράζουν θυγατέρες τοῦ φονηᾶ…

– Θὰ σᾶς ἀποστείλω εἰς Αἴγυπτον… Θὰ φροντίσω. ᾿Από σήμερον θὰ ἀναλάβω τὸν ρόλον τοῦ πατέρα σας. Ὁ Θεὸς τυγχάνει Πανευεργέτης. Κανέναν, κανέναν δὲν ἀπελπίζει.

Καὶ πάλι πῆρε τὴν ὑπόθεση στὰ ζεστά. Κι’ ἔγραψε γράμματα καὶ φρόντισε καὶ τοποθέτησε καὶ μητέρα καὶ ἀδελφὲς σὲ γνωστὰ ἀρχοντόσπιτα στὴν Αἴγυπτο διά μέσου τῆς κυρίας Τζένης Δημοσθένους Χωρέμη, τῆς εὐγενέστατης αὐτῆς κυρίας, ἀνηψιᾶς τοῦ παλαιού του προστάτη, ποὺ τόσο τοῦ παραστεκόταν σε κάθε δύσκολη ώρα.

Πηγή: «Ὁ Ἅγιος τοῦ αἰῶνα μᾶς (Ὁ Ὅσιος Νεκτάριος Κεφαλάς)», Σώτου Χονδρόπουλου, ἐκδ. Ἱερὰς Κοινοβιακῆς Μονῆς Ἁγίας Τριάδος (Ἅγιος Νεκτάριος) Αἰγίνης, ἔκδοση Ε’, σέλ.83-86

The post Ἅγιος Νεκτάριος: «μὴν αὐτοκτονήσεις, ἐγώ… ὁ πατέρας σου θὰ τὰ κανονίσω» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

]]> https://orthodoxia.gr/2026/09/03/agios-nektarios-min-aytoktoniseis-ego-o-pateras-soy-tha-ta-kanoniso/feed/ 0 Ἅγιος Πολύδωρος ὁ Νεομάρτυρας ἀπὸ τὴ Λευκωσία (3/9/2026) https://orthodoxia.gr/2026/09/03/agios-polydoros-o-neomartyras-apo-ti-leykosia-3-9-2026/ https://orthodoxia.gr/2026/09/03/agios-polydoros-o-neomartyras-apo-ti-leykosia-3-9-2026/#respond Wed, 02 Sep 2026 21:28:21 +0000 https://orthodoxia.gr/?p=15683

Δώρον Θεός σε και πολύ τε και νέον,
Δέδωκεν ημίν Πολύδωρε τρισμάκαρ.

Κύπριος ἀπὸ τὴ Λευκωσία ὁ νεομάρτυρας Πολύδωρος, ἀνατράφηκε ἀπὸ γονεῖς εὐσεβεῖς, τὸν Λουκᾶ καὶ τὴ Λουρδανοῦ. Ἔμαθε τὰ Ἱερὰ γράμματα καὶ ταξίδεψε στὴν Αἴγυπτο καὶ σ’ ἄλλες χῶρες, κάνοντας τὸ ἐπάγγελμα τοῦ πραματευτή.

Ὅταν τὸ 1793 μ.Χ. βρισκόταν στὴν Αἴγυπτο, προσλήφθηκε γραμματέας ἀπὸ ἕναν ἀρνησίχριστο Ζακυνθηνό. Σὲ κάποια ὅμως διασκέδαση μαζί του, μέθυσε καὶ ἀρνήθηκε τὸν Χριστό. Ὅταν ὅμως συνῆλθε μετανόησε πικρά, πῆγε στὴ Βηρυτὸ καὶ ἐξομολογήθηκε στὸν ἐκεῖ Ἀρχιερέα. Κατόπιν ἀποσύρθηκε στὸ Μοναστήρι τοῦ ὅρους τοῦ Λιβάνου, ὅπου ξεκουράστηκε κατὰ τὴ Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Κατόπιν ἀναχώρησε στὴν Πτολεμαΐδα (Ἄκρι), ὅπου ἀνακοίνωσε στὸν ἐκεῖ Ἀρχιερέα τὸν πόθο του νὰ μαρτυρήσει. Μὲ τὴν προτροπὴ τοῦ Ἀρχιερέα ἀναχώρησε στὴν Αἴγυπτο, ἀλλὰ λόγῳ θαλασσοταραχῆς προσάραξε στὴ Γιάφα. Ἀπὸ ἐκεῖ πῆγε στὴ Χίο (13 Ἰουνίου 1793 μ.Χ.) καὶ ἔπειτα στὴ Σμύρνη, γιὰ νὰ ἐπιστρέψει ἔπειτα πάλι στὴ Χίο. Τελικὰ ἔφτασε στὴ Νέα Ἔφεσο, ὅπου μπροστὰ στὸν Μουφτῆ ὁμολόγησε τὸν Χριστὸ καὶ μετὰ ἀπὸ ἄγρια βασανιστήρια τὸν ἀπαγχόνισαν. Ἦταν Κυριακή, 3 Σεπτεμβρίου τοῦ 1794 μ.Χ. Τὸ λείψανο τοῦ νεομάρτυρα ἐνταφιάστηκε κοντὰ στοὺς τάφους τῶν Ἀρμενίων.

Σήμερα ἡ κάρα τοῦ Ἁγίου Πολύδωρου φυλάσσεται στὸν Ἱερὸ Ναὸ τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης Πλάκας στὴν Ἀθήνα.

 

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Μετανοίας τοις δάκρυσι προεκάθηρας είτα στίγμασι μάκαρ του Μαρτυρίου σαυτόν, ως εν ακτίσι φαειναίς κατελάμπρυνας. Όθεν ως Μάρτυρα στερρόν, και παθημάτων κοινωνόν, Χριστού του Θεού εν ύμνοις, Πολύδωρε αθλοφόρε, σε ευφημούντες μεγαλύνομεν.

 

Κοντάκιον
Ἦχος πλ. δ’. Τῇ ὑπερμάχῳ.

Της ημετέρας γενεάς το ακροθίνιον, δεύτε συμφώνως οι πιστοί ανευφημήσωμεν, τον πανένδοξον Πολύδωρον τον εκ Κύπρου, εν Εφέσω δε τη Νέα εναθλήσαντα, και τους Άγαρ απογόνους καταισχύναντα, και δοξάσαντα, το Χριστού θείον όνομα.

 

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
3 Σεπτεμβρίου 2026 ἑορτάζουν:

Ἅγιος Ἄνθιμος Ἱερομάρτυρας ἐπίσκοπος Νικομήδειας

Ὅσιος Θεόκτιστος συνασκητὴς τοῦ Μεγάλου Εὐθυμίου

Ἅγιος Πολύδωρος ὁ Νεομάρτυρας ἀπὸ τὴ Λευκωσία

Ἅγιος Ζήνων

Ἁγία Βασίλισσα

Ἅγιος Χαρίτων

Ἅγιος Ἀρχοντίων

Ἅγιος Κωνσταντῖνος ὁ Βασιλιᾶς ὁ νέος «ἐν τοῖς Ἁγίοις Ἀποστόλοις»

Ἅγιος Ἀριστίων Ἱερομάρτυρας ἐπίσκοπος Ἀλεξανδρείας

Ἀνακομιδὴ Ἱερῶν λειψάνων τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου Αἰγίνης

Ὁσία Φοίβη ἡ διακόνισσα

Ἅγιος Ἰωάννης τοῦ Ροστώφ

Ἅγιος Πέτρος του Οὔγγλις

Ἀνακομιδὴ Ἱερῶν λειψάνων τοῦ Ὁσίου Ἄνθιμου τοῦ Βαγιάνου του ἐν Χίῳ

The post Ἅγιος Πολύδωρος ὁ Νεομάρτυρας ἀπὸ τὴ Λευκωσία (3/9/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

]]>

Δώρον Θεός σε και πολύ τε και νέον,
Δέδωκεν ημίν Πολύδωρε τρισμάκαρ.

Κύπριος ἀπὸ τὴ Λευκωσία ὁ νεομάρτυρας Πολύδωρος, ἀνατράφηκε ἀπὸ γονεῖς εὐσεβεῖς, τὸν Λουκᾶ καὶ τὴ Λουρδανοῦ. Ἔμαθε τὰ Ἱερὰ γράμματα καὶ ταξίδεψε στὴν Αἴγυπτο καὶ σ’ ἄλλες χῶρες, κάνοντας τὸ ἐπάγγελμα τοῦ πραματευτή.

Ὅταν τὸ 1793 μ.Χ. βρισκόταν στὴν Αἴγυπτο, προσλήφθηκε γραμματέας ἀπὸ ἕναν ἀρνησίχριστο Ζακυνθηνό. Σὲ κάποια ὅμως διασκέδαση μαζί του, μέθυσε καὶ ἀρνήθηκε τὸν Χριστό. Ὅταν ὅμως συνῆλθε μετανόησε πικρά, πῆγε στὴ Βηρυτὸ καὶ ἐξομολογήθηκε στὸν ἐκεῖ Ἀρχιερέα. Κατόπιν ἀποσύρθηκε στὸ Μοναστήρι τοῦ ὅρους τοῦ Λιβάνου, ὅπου ξεκουράστηκε κατὰ τὴ Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Κατόπιν ἀναχώρησε στὴν Πτολεμαΐδα (Ἄκρι), ὅπου ἀνακοίνωσε στὸν ἐκεῖ Ἀρχιερέα τὸν πόθο του νὰ μαρτυρήσει. Μὲ τὴν προτροπὴ τοῦ Ἀρχιερέα ἀναχώρησε στὴν Αἴγυπτο, ἀλλὰ λόγῳ θαλασσοταραχῆς προσάραξε στὴ Γιάφα. Ἀπὸ ἐκεῖ πῆγε στὴ Χίο (13 Ἰουνίου 1793 μ.Χ.) καὶ ἔπειτα στὴ Σμύρνη, γιὰ νὰ ἐπιστρέψει ἔπειτα πάλι στὴ Χίο. Τελικὰ ἔφτασε στὴ Νέα Ἔφεσο, ὅπου μπροστὰ στὸν Μουφτῆ ὁμολόγησε τὸν Χριστὸ καὶ μετὰ ἀπὸ ἄγρια βασανιστήρια τὸν ἀπαγχόνισαν. Ἦταν Κυριακή, 3 Σεπτεμβρίου τοῦ 1794 μ.Χ. Τὸ λείψανο τοῦ νεομάρτυρα ἐνταφιάστηκε κοντὰ στοὺς τάφους τῶν Ἀρμενίων.

Σήμερα ἡ κάρα τοῦ Ἁγίου Πολύδωρου φυλάσσεται στὸν Ἱερὸ Ναὸ τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης Πλάκας στὴν Ἀθήνα.

 

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Μετανοίας τοις δάκρυσι προεκάθηρας είτα στίγμασι μάκαρ του Μαρτυρίου σαυτόν, ως εν ακτίσι φαειναίς κατελάμπρυνας. Όθεν ως Μάρτυρα στερρόν, και παθημάτων κοινωνόν, Χριστού του Θεού εν ύμνοις, Πολύδωρε αθλοφόρε, σε ευφημούντες μεγαλύνομεν.

 

Κοντάκιον
Ἦχος πλ. δ’. Τῇ ὑπερμάχῳ.

Της ημετέρας γενεάς το ακροθίνιον, δεύτε συμφώνως οι πιστοί ανευφημήσωμεν, τον πανένδοξον Πολύδωρον τον εκ Κύπρου, εν Εφέσω δε τη Νέα εναθλήσαντα, και τους Άγαρ απογόνους καταισχύναντα, και δοξάσαντα, το Χριστού θείον όνομα.

 

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
3 Σεπτεμβρίου 2026 ἑορτάζουν:

Ἅγιος Ἄνθιμος Ἱερομάρτυρας ἐπίσκοπος Νικομήδειας

Ὅσιος Θεόκτιστος συνασκητὴς τοῦ Μεγάλου Εὐθυμίου

Ἅγιος Πολύδωρος ὁ Νεομάρτυρας ἀπὸ τὴ Λευκωσία

Ἅγιος Ζήνων

Ἁγία Βασίλισσα

Ἅγιος Χαρίτων

Ἅγιος Ἀρχοντίων

Ἅγιος Κωνσταντῖνος ὁ Βασιλιᾶς ὁ νέος «ἐν τοῖς Ἁγίοις Ἀποστόλοις»

Ἅγιος Ἀριστίων Ἱερομάρτυρας ἐπίσκοπος Ἀλεξανδρείας

Ἀνακομιδὴ Ἱερῶν λειψάνων τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου Αἰγίνης

Ὁσία Φοίβη ἡ διακόνισσα

Ἅγιος Ἰωάννης τοῦ Ροστώφ

Ἅγιος Πέτρος του Οὔγγλις

Ἀνακομιδὴ Ἱερῶν λειψάνων τοῦ Ὁσίου Ἄνθιμου τοῦ Βαγιάνου του ἐν Χίῳ

The post Ἅγιος Πολύδωρος ὁ Νεομάρτυρας ἀπὸ τὴ Λευκωσία (3/9/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

]]> https://orthodoxia.gr/2026/09/03/agios-polydoros-o-neomartyras-apo-ti-leykosia-3-9-2026/feed/ 0 Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 3/9/2026 https://orthodoxia.gr/2026/09/03/eyaggelio-tis-imeras-3-9-2026/ https://orthodoxia.gr/2026/09/03/eyaggelio-tis-imeras-3-9-2026/#respond Wed, 02 Sep 2026 21:05:02 +0000 https://orthodoxia.gr/?p=15680

ΠΕΜΠΤΗ ΙΔ’ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Ἐκ τοῦ κατὰ Μάρκον
5: 1-20

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς πέραν τῆς θαλάσσης εἰς τὴν χώραν τῶν Γεργεσηνῶν. Καὶ ἐξελθόντος αὐτοῦ ἐκ τοῦ πλοίου εὐθέως ἀπήντησεν αὐτῷ ἐκ τῶν μνημείων ἄνθρωπος ἐν πνεύματι ἀκαθάρτῳ, ὃς τὴν κατοίκησιν εἶχεν ἐν τοῖς μνήμασι, καὶ οὔτε ἁλύσεσιν οὐδεὶς ἠδύνατο αὐτὸν δῆσαι, διὰ τὸ αὐτὸν πολλάκις πέδαις καὶ ἁλύσεσι δεδέσθαι, καὶ διεσπάσθαι ὑπ’ αὐτοῦ τὰς ἁλύσεις καὶ τὰς πέδας συντετρῖφθαι, καὶ οὐδεὶς ἴσχυεν αὐτὸν δαμάσαι· καὶ διὰ παντὸς νυκτὸς καὶ ἡμέρας ἐν τοῖς μνήμασι καὶ ἐν τοῖς ὄρεσιν ἦν κράζων καὶ κατακόπτων ἑαυτὸν λίθοις. ἰδὼν δὲ τὸν Ἰησοῦν ἀπὸ μακρόθεν ἔδραμε καὶ προσεκύνησεν αὐτὸν, καὶ κράξας φωνῇ μεγάλῃ λέγει· Τί ἐμοὶ καὶ σοί, Ἰησοῦ, υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου; ὁρκίζω σε τὸν Θεόν, μή με βασανίσῃς. ἔλεγε γὰρ αὐτῷ· Ἔξελθε τὸ πνεῦμα τὸ ἀκάθαρτον ἐκ τοῦ ἀνθρώπου. καὶ ἐπηρώτα αὐτόν· Τί ὄνομά σοι; καὶ ἀπεκρίθη λέγων· Λεγεὼν ὄνομά μοι, ὅτι πολλοί ἐσμεν. καὶ παρεκάλει αὐτὸν πολλὰ ἵνα μὴ ἀποστείλῃ αὐτοὺς ἔξω τῆς χώρας. ἦν δὲ ἐκεῖ ἀγέλη χοίρων μεγάλη βοσκομένη πρὸς τῷ ὄρει· καὶ παρεκάλεσαν αὐτὸν πάντες οἱ δαίμονες λέγοντες· Πέμψον ἡμᾶς εἰς τοὺς χοίρους, ἵνα εἰς αὐτοὺς εἰσέλθωμεν. καὶ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς εὐθέως ὁ Ἰησοῦς. καὶ ἐξελθόντα τὰ πνεύματα τὰ ἀκάθαρτα εἰσῆλθον εἰς τοὺς χοίρους· καὶ ὥρμησεν ἡ ἀγέλη κατὰ τοῦ κρημνοῦ εἰς τὴν θάλασσαν· ἦσαν δὲ ὡς δισχίλιοι καὶ ἐπνίγοντο ἐν τῇ θαλάσσῃ. καὶ οἱ βόσκοντες τοὺς χοίρους ἔφυγον καὶ ἀπήγγειλαν εἰς τὴν πόλιν καὶ εἰς τοὺς ἀγρούς· καὶ ἐξῆλθον ἰδεῖν τί ἐστι τὸ γεγονός. καὶ ἔρχονται πρὸς τὸν Ἰησοῦν, καὶ θεωροῦσι τὸν δαιμονιζόμενον καθήμενον καὶ ἱματισμένον καὶ σωφρονοῦντα, τὸν ἐσχηκότα τὸν λεγεῶνα, καὶ ἐφοβήθησαν. καὶ διηγήσαντο αὐτοῖς οἱ ἰδόντες πῶς ἐγένετο τῷ δαιμονιζομένῳ καὶ περὶ τῶν χοίρων. καὶ ἤρξαντο παρακαλεῖν αὐτὸν ἀπελθεῖν ἀπὸ τῶν ὁρίων αὐτῶν. καὶ ἐμβαίνοντος αὐτοῦ εἰς τὸ πλοῖον παρεκάλει αὐτὸν ὁ δαιμονισθεὶς ἵνα μετ’ αὐτοῦ ᾖ. καὶ οὐκ ἀφῆκεν αὐτόν, ἀλλὰ λέγει αὐτῷ· Ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου πρὸς τοὺς σοὺς καὶ ἀνάγγειλον αὐτοῖς ὅσα σοι ὁ Κύριος πεποίηκε καὶ ἠλέησέ σε. Καὶ ἀπῆλθε καὶ ἤρξατο κηρύσσειν ἐν τῇ Δεκαπόλει ὅσα ἐποίησεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς, καὶ πάντες ἐθαύμαζον.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 3/9/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

]]>

ΠΕΜΠΤΗ ΙΔ’ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Ἐκ τοῦ κατὰ Μάρκον
5: 1-20

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς πέραν τῆς θαλάσσης εἰς τὴν χώραν τῶν Γεργεσηνῶν. Καὶ ἐξελθόντος αὐτοῦ ἐκ τοῦ πλοίου εὐθέως ἀπήντησεν αὐτῷ ἐκ τῶν μνημείων ἄνθρωπος ἐν πνεύματι ἀκαθάρτῳ, ὃς τὴν κατοίκησιν εἶχεν ἐν τοῖς μνήμασι, καὶ οὔτε ἁλύσεσιν οὐδεὶς ἠδύνατο αὐτὸν δῆσαι, διὰ τὸ αὐτὸν πολλάκις πέδαις καὶ ἁλύσεσι δεδέσθαι, καὶ διεσπάσθαι ὑπ’ αὐτοῦ τὰς ἁλύσεις καὶ τὰς πέδας συντετρῖφθαι, καὶ οὐδεὶς ἴσχυεν αὐτὸν δαμάσαι· καὶ διὰ παντὸς νυκτὸς καὶ ἡμέρας ἐν τοῖς μνήμασι καὶ ἐν τοῖς ὄρεσιν ἦν κράζων καὶ κατακόπτων ἑαυτὸν λίθοις. ἰδὼν δὲ τὸν Ἰησοῦν ἀπὸ μακρόθεν ἔδραμε καὶ προσεκύνησεν αὐτὸν, καὶ κράξας φωνῇ μεγάλῃ λέγει· Τί ἐμοὶ καὶ σοί, Ἰησοῦ, υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου; ὁρκίζω σε τὸν Θεόν, μή με βασανίσῃς. ἔλεγε γὰρ αὐτῷ· Ἔξελθε τὸ πνεῦμα τὸ ἀκάθαρτον ἐκ τοῦ ἀνθρώπου. καὶ ἐπηρώτα αὐτόν· Τί ὄνομά σοι; καὶ ἀπεκρίθη λέγων· Λεγεὼν ὄνομά μοι, ὅτι πολλοί ἐσμεν. καὶ παρεκάλει αὐτὸν πολλὰ ἵνα μὴ ἀποστείλῃ αὐτοὺς ἔξω τῆς χώρας. ἦν δὲ ἐκεῖ ἀγέλη χοίρων μεγάλη βοσκομένη πρὸς τῷ ὄρει· καὶ παρεκάλεσαν αὐτὸν πάντες οἱ δαίμονες λέγοντες· Πέμψον ἡμᾶς εἰς τοὺς χοίρους, ἵνα εἰς αὐτοὺς εἰσέλθωμεν. καὶ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς εὐθέως ὁ Ἰησοῦς. καὶ ἐξελθόντα τὰ πνεύματα τὰ ἀκάθαρτα εἰσῆλθον εἰς τοὺς χοίρους· καὶ ὥρμησεν ἡ ἀγέλη κατὰ τοῦ κρημνοῦ εἰς τὴν θάλασσαν· ἦσαν δὲ ὡς δισχίλιοι καὶ ἐπνίγοντο ἐν τῇ θαλάσσῃ. καὶ οἱ βόσκοντες τοὺς χοίρους ἔφυγον καὶ ἀπήγγειλαν εἰς τὴν πόλιν καὶ εἰς τοὺς ἀγρούς· καὶ ἐξῆλθον ἰδεῖν τί ἐστι τὸ γεγονός. καὶ ἔρχονται πρὸς τὸν Ἰησοῦν, καὶ θεωροῦσι τὸν δαιμονιζόμενον καθήμενον καὶ ἱματισμένον καὶ σωφρονοῦντα, τὸν ἐσχηκότα τὸν λεγεῶνα, καὶ ἐφοβήθησαν. καὶ διηγήσαντο αὐτοῖς οἱ ἰδόντες πῶς ἐγένετο τῷ δαιμονιζομένῳ καὶ περὶ τῶν χοίρων. καὶ ἤρξαντο παρακαλεῖν αὐτὸν ἀπελθεῖν ἀπὸ τῶν ὁρίων αὐτῶν. καὶ ἐμβαίνοντος αὐτοῦ εἰς τὸ πλοῖον παρεκάλει αὐτὸν ὁ δαιμονισθεὶς ἵνα μετ’ αὐτοῦ ᾖ. καὶ οὐκ ἀφῆκεν αὐτόν, ἀλλὰ λέγει αὐτῷ· Ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου πρὸς τοὺς σοὺς καὶ ἀνάγγειλον αὐτοῖς ὅσα σοι ὁ Κύριος πεποίηκε καὶ ἠλέησέ σε. Καὶ ἀπῆλθε καὶ ἤρξατο κηρύσσειν ἐν τῇ Δεκαπόλει ὅσα ἐποίησεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς, καὶ πάντες ἐθαύμαζον.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 3/9/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

]]> https://orthodoxia.gr/2026/09/03/eyaggelio-tis-imeras-3-9-2026/feed/ 0 π. Σεραφείμ Ρόουζ: «Μερικές πρακτικές συμβουλές ἐάν δείτε πνεύματα» https://orthodoxia.gr/2026/09/02/p-serafeim-rooyz-merikes-praktikes-symvoyles-ean-deite-pneymata/ https://orthodoxia.gr/2026/09/02/p-serafeim-rooyz-merikes-praktikes-symvoyles-ean-deite-pneymata/#respond Tue, 01 Sep 2026 21:43:26 +0000 https://orthodoxia.gr/?p=15675

Ἀπό τα λόγια τοῦ ἁγ. Ἀντωνίου, στο Βίο του πού συνέγραψε ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος –ὡς ἡ κύρια πηγή τῆς γνώσης μας περί τῆς δραστηριότητας τῶν δαιμόνων– ὁ Ἐπίσκοπος Ἰγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ δανείζεται πρακτικές συμβουλές τίς ὁποῖες ἀπευθύνει πρός τούς Χριστιανούς ἀγωνιστές σχετικά μέ τό πῶς νὰ συμπεριφέρονται σε περίπτωση πού τούς συμβεῖ νά ἔχουν αἰσθητή ἀντίληψη τῶν πνευμάτων. Οἱ συμβουλές του ἔχουν τεράστια ἀξία γιά ὅλους ὅσους ἐπιθυμοῦν νὰ ζοῦν μία ἀληθινή Χριστιανική πνευματική ζωή στίς μέρες μας, στίς ὁποῖες ἡ αἰσθητή ἀντίληψη τῶν πνευμάτων ἔχει γίνει πολύ πιό συχνή ἀπ' ὅσο ποτέ ἄλλοτε.

Ὁ ἅγ. Ἀντώνιος διδάσκει ὅτι:

«Ὡς τεκμήριον – γιά ἀπόδειξη δική σας καί γιά ἀφοβία ἐναντίον τους – νἄχετε τὸ ἑξῆς:

Ὅταν γίνη κάποια φαντασία, μήν τά χάνεις ἐκ τῶν προτέρων ἀπό δειλία, ἀλλ’ ὁποιαδήποτε κι ἄν εἶναι ἡ φαντασία αὐτή, πάρε θάρρος καί ρώτα πρῶτον:

– Ποιός εἶσαι σύ καί ποῦθε ἔρχεσαι; «Τίς εἶ σὺ καὶ πόθεν;»

Καί ἐάν μέν εἶναι ὀπτασία ἁγίων, σε πληροφοροῦν καί μεταβάλλουν το φόβο σου σέ χαρά. Αν δέ εἶναι καμιά διαβολική, ἀμέσως ἀδυνατεῖ, γιατί βλέπει ἰσχυρή τή διάνοιά σου. Γιατί μέ τό να ρωτᾶ κανείς νά μάθη:

-Τίς εἶ καὶ πόθεν; Αὐτό εἶναι ἐξ ὁλοκλήρου ἀπόδειξις ἀταραξίας.

Ἔτσι, ὁ μέν Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ ρώτησε καί ἔμαθε: “Καὶ ἐγένετο ὡς ἦν Ἰησοῦς ἐν Ἱεριχῷ, καὶ ἀναβλέψας τοῖς ὀφθαλμοῖς εἶδεν ἄνθρωπον ἑστηκότα ἐναντίον αὐτοῦ, καὶ ἡ ρομφαία ἐσπασμένη ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ. καὶ προσελθών Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῶ· ἡμέτερος εἶ ἢ τῶν ὑπεναντίων; ὁ δὲ εἶπεν αὐτῶ· ἐγὼ ἀρχιστράτηγος δυνάμεως Κυρίου νυνὶ παραγέγονα.” (Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ ε’ 13-14).(1) Καί δέν κατώρθωσε νά ἐξαπατήση ὁ ἐχθρός τό Δανιήλ, ἀκριβῶς ἐπειδή τόν ρώτησε: “Καὶ εἶπεν· εἰ οἶδας, ἱνατί ἦλθον πρὸς σέ; καὶ νῦν ἐπιστρέψω τοῦ πολεμῆσαι μετὰ τοῦ ἄρχοντος Περσῶν· καὶ ἐγὼ ἐξεπορευόμην, καὶ ὁ ἄρχων τῶν Ἑλλήνων ἤρχετο” (Δανιήλ ί 20) (2). (3)

Ὁ Ἐπίσκοπος Ἰγνάτιος, ἀφοῦ πρῶτα ἀναφέρει τὸ πῶς ἀκόμα καὶ ὁ ἅγ. Συμεών ὁ Στυλίτης σχεδόν ἐξαπατήθηκε κάποτε ἀπό ἕνα δαίμονα πού ἐμφανίστηκε μπροστά του μέ τή μορφή ἀγγέλου μέσα σε πύρινο ἅρμα (4), προειδοποιεῖ τούς σημερινούς Ὀρθόδοξους Χριστιανούς: «Ἀφοῦ οἱ ἅγιοι ἀντιμετώπισαν τέτοιο κίνδυνο νά ἐξαπατηθοῦν ἀπό τά πονηρά πνεύματα, ὁ κίνδυνος αὐτός προβάλλει ἀκόμα πιό τρομακτικός γιὰ ἐμᾶς. Ἀφοῦ οἱ ἅγιοι δέν ἀνεγνώριζαν πάντοτε τούς δαίμονες πού ἐμφανίζονταν μπροστά τους μέ τή μορφή ἁγίων ἀλλά καί τοῦ ἴδιου τοῦ Χριστοῦ, πῶς εἶναι δυνατόν ἐμεῖς νὰ σκεφτοῦμε ὅτι θά τούς ἀναγνωρίσουμε χωρίς να πέσουμε σε σφάλμα;

Ο μόνος τρόπος σωτηρίας ἀπό τά δαιμονικά πνεύματα εἶναι νά ἀρνηθοῦμε πλήρως νά ἔχουμε ἀντίληψη αὐτῶν καί ἐπικοινωνία μαζί τους, ἀναγνωρίζοντας τήν ἀκαταλληλότητα τοῦ ἑαυτοῦ μας γιά κάτι τέτοιο.

»Οἱ ἅγιοι διδάσκαλοι τοῦ Χριστιανικοῦ ἀγώνα ζητοῦν ἀπό τούς εὐσεβεῖς ἀγωνιστές νά μήν ἐμπιστεύονται κανενός εἴδους εἰκόνα ἤ ὀπτασία πού θά ἐμφανιστεῖ ξαφνικά μπροστά τους, οὔτε νὰ ἀρχίζουν κουβέντα μαζί της, οὔτε νὰ τῆς δίνουν καμιά προσοχή. Ἐπίσης τούς ζητοῦν νά προφυλάσσουν τόν ἑαυτό τους κατά τη διάρκεια αὐτῶν τῶν ἐμφανίσεων κάνοντας τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, να κλείνουν τά μάτια τους, καί μέ ἀκλόνητη ἐπίγνωση τῆς ἀναξιότητας καί τῆς ἀκαταλληλότητάς τους να βλέπουν ἅγια πνεύματα, να ἱκετεύουν τόν Θεό ζητώντας Του νά τούς προστατεύει ἀπ' ὅλες τίς παγίδες καί τίς πλάνες πού μέ πανουργία ἐπινοοῦν ἐναντίον τῶν ἀνθρώπων τά μοχθηρά πνεύματα.

Ἐπιπλέον, ὁ Ἐπίσκοπος Ἰγνάτιος παραθέτει χωρίο ἀπό τόν ἅγ. Γρηγόριο τό Σιναΐτη: «Ποτέ νά μήν παραδεχθεῖς ὅ,τι καί ἄν δεῖς, αἰσθητό ἤ νοερό, ἐξωτερικά ἤ ἐσωτερικά, ἀκόμα καί ὀπτασία Χριστοῦ, ἤ δῆθεν Ἀγγέλου, ἤ μορφή ἁγίου, ἤ νά φαντάζεσαι φῶς μέ τό νοῦ σου ἤ νά δίνεις σ' αὐτόν σχῆμα. Γιατί κι ὁ ἴδιος ὁ νοῦς ἔχει ἀπό τή φύση του τή δύναμη τῆς φαντασίας καί εὔκολα μπορεῖ νά σχηματίζει τίς μορφές ὅσων ἐπιθυμεῖ, σ’ ἐκείνους πού δέν τόν προσέχουν ἀκόμα μέ ἀκρίβεια, καί προκαλεῖ βλάβη καί στόν ἑαυτό του».(5)

 

(1) «Συνέβη δὲ τότε καὶ τοῦτο: Ὅταν ὁ Ἰησοῦς ἦτο πλησίον τῆς Ἱεριχοῦς, ἐσήκωσε τὰ μάτια του καὶ εἶδεν ἕνα ἄνδρα ὄρθιον ἐνώπιόν του, εἰς τὸ χέρι τοῦ ὁποίου ὑπῆρχε γυμνή ρομφαία. Ὁ Ἰησοῦς ἐπλησίασεν αὐτὸν καὶ τοῦ εἶπεν· «Ἰδικός μας εἶσαι σὺ ἢ μήπως εἶσαι ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς;» Ἐκεῖνος ἀπήντησεν· “ἐγὼ εἶμαι ὁ ἀρχιστράτηγος τῆς δυνάμεως τοῦ Κυρίου· μόλις δὲ τώρα δὰ ἦλθα ἐδῶ”» (Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ ε’ 13-14).

(2) «Ἐκεῖνος εἶπε· “γνωρίζεις, τάχα, διατὶ ἦλθα πρός σέ; Τώρα ἐγὼ θὰ ἐπιστρέψω νὰ πολεμήσω μὲ τὸν ἄρχοντα ἄγγελον τὸν ἐξουσιάζοντα εἰς τοὺς Πέρσας. Ὅταν ἐγὼ ἔφευγα, ἤρχετο ὁ ἄγγελος ἄρχων τῶν Ἑλλήνων.» (Δανιήλ ι' 20).

(3) Μ. Ἀθανασίου Πατριάρχου ᾿Αλεξανδρείας, Ὁ Μέγας Ἀντώνιος-Βίος καί Πολιτεία, μτφρ. Θεοδ. Σακελλαρίου, Ἐκδ. Βασ. Ρηγόπουλου, ζ’ έκδ., Θεσσαλονίκη 2000, σελ. 94· Μπριαντσιανίνωφ, ἔ. ἀ. σελ. 43-44.

(4) 7 Σεπτεμβρίου, Ὁ Μέγας Συναξαριστής τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, Ἐκδ. Ματθαίου Λάγγη, τόμ. Ζ’, 5η ἔκδ., Ἀθήνα 1999.

(5) Ἁγίου Γρηγορίου του Σιναΐτου, «Περὶ πλάνης καὶ διαφόρων ζητημάτων», Φιλοκαλία τῶν Ἱερῶν Νηπτικῶν, μτφρ. Ἀντωνίου Γαλίτη, Ἔκδ. «Τὸ περιβόλι τῆς Παναγίας», τόμ. Δ’, γ’ ἐκδ. Θεσσαλονίκη 1997, σέλ.236, Μπριαντσιανίνωφ, ἔ. α. σελ. 47-49

Πηγή: «Ἡ ψυχὴ μετὰ τὸν θάνατο» π. Σεραφεὶμ Ρόουζ, ἐκδ. Μυριόβιβλος, σέλ.106-109

The post π. Σεραφείμ Ρόουζ: «Μερικές πρακτικές συμβουλές ἐάν δείτε πνεύματα» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

]]>

Ἀπό τα λόγια τοῦ ἁγ. Ἀντωνίου, στο Βίο του πού συνέγραψε ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος –ὡς ἡ κύρια πηγή τῆς γνώσης μας περί τῆς δραστηριότητας τῶν δαιμόνων– ὁ Ἐπίσκοπος Ἰγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ δανείζεται πρακτικές συμβουλές τίς ὁποῖες ἀπευθύνει πρός τούς Χριστιανούς ἀγωνιστές σχετικά μέ τό πῶς νὰ συμπεριφέρονται σε περίπτωση πού τούς συμβεῖ νά ἔχουν αἰσθητή ἀντίληψη τῶν πνευμάτων. Οἱ συμβουλές του ἔχουν τεράστια ἀξία γιά ὅλους ὅσους ἐπιθυμοῦν νὰ ζοῦν μία ἀληθινή Χριστιανική πνευματική ζωή στίς μέρες μας, στίς ὁποῖες ἡ αἰσθητή ἀντίληψη τῶν πνευμάτων ἔχει γίνει πολύ πιό συχνή ἀπ’ ὅσο ποτέ ἄλλοτε.

Ὁ ἅγ. Ἀντώνιος διδάσκει ὅτι:

«Ὡς τεκμήριον – γιά ἀπόδειξη δική σας καί γιά ἀφοβία ἐναντίον τους – νἄχετε τὸ ἑξῆς:

Ὅταν γίνη κάποια φαντασία, μήν τά χάνεις ἐκ τῶν προτέρων ἀπό δειλία, ἀλλ’ ὁποιαδήποτε κι ἄν εἶναι ἡ φαντασία αὐτή, πάρε θάρρος καί ρώτα πρῶτον:

– Ποιός εἶσαι σύ καί ποῦθε ἔρχεσαι; «Τίς εἶ σὺ καὶ πόθεν;»

Καί ἐάν μέν εἶναι ὀπτασία ἁγίων, σε πληροφοροῦν καί μεταβάλλουν το φόβο σου σέ χαρά. Αν δέ εἶναι καμιά διαβολική, ἀμέσως ἀδυνατεῖ, γιατί βλέπει ἰσχυρή τή διάνοιά σου. Γιατί μέ τό να ρωτᾶ κανείς νά μάθη:

-Τίς εἶ καὶ πόθεν; Αὐτό εἶναι ἐξ ὁλοκλήρου ἀπόδειξις ἀταραξίας.

Ἔτσι, ὁ μέν Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ ρώτησε καί ἔμαθε: “Καὶ ἐγένετο ὡς ἦν Ἰησοῦς ἐν Ἱεριχῷ, καὶ ἀναβλέψας τοῖς ὀφθαλμοῖς εἶδεν ἄνθρωπον ἑστηκότα ἐναντίον αὐτοῦ, καὶ ἡ ρομφαία ἐσπασμένη ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ. καὶ προσελθών Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῶ· ἡμέτερος εἶ ἢ τῶν ὑπεναντίων; ὁ δὲ εἶπεν αὐτῶ· ἐγὼ ἀρχιστράτηγος δυνάμεως Κυρίου νυνὶ παραγέγονα.” (Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ ε’ 13-14).(1) Καί δέν κατώρθωσε νά ἐξαπατήση ὁ ἐχθρός τό Δανιήλ, ἀκριβῶς ἐπειδή τόν ρώτησε: “Καὶ εἶπεν· εἰ οἶδας, ἱνατί ἦλθον πρὸς σέ; καὶ νῦν ἐπιστρέψω τοῦ πολεμῆσαι μετὰ τοῦ ἄρχοντος Περσῶν· καὶ ἐγὼ ἐξεπορευόμην, καὶ ὁ ἄρχων τῶν Ἑλλήνων ἤρχετο” (Δανιήλ ί 20) (2). (3)

Ὁ Ἐπίσκοπος Ἰγνάτιος, ἀφοῦ πρῶτα ἀναφέρει τὸ πῶς ἀκόμα καὶ ὁ ἅγ. Συμεών ὁ Στυλίτης σχεδόν ἐξαπατήθηκε κάποτε ἀπό ἕνα δαίμονα πού ἐμφανίστηκε μπροστά του μέ τή μορφή ἀγγέλου μέσα σε πύρινο ἅρμα (4), προειδοποιεῖ τούς σημερινούς Ὀρθόδοξους Χριστιανούς: «Ἀφοῦ οἱ ἅγιοι ἀντιμετώπισαν τέτοιο κίνδυνο νά ἐξαπατηθοῦν ἀπό τά πονηρά πνεύματα, ὁ κίνδυνος αὐτός προβάλλει ἀκόμα πιό τρομακτικός γιὰ ἐμᾶς. Ἀφοῦ οἱ ἅγιοι δέν ἀνεγνώριζαν πάντοτε τούς δαίμονες πού ἐμφανίζονταν μπροστά τους μέ τή μορφή ἁγίων ἀλλά καί τοῦ ἴδιου τοῦ Χριστοῦ, πῶς εἶναι δυνατόν ἐμεῖς νὰ σκεφτοῦμε ὅτι θά τούς ἀναγνωρίσουμε χωρίς να πέσουμε σε σφάλμα;

Ο μόνος τρόπος σωτηρίας ἀπό τά δαιμονικά πνεύματα εἶναι νά ἀρνηθοῦμε πλήρως νά ἔχουμε ἀντίληψη αὐτῶν καί ἐπικοινωνία μαζί τους, ἀναγνωρίζοντας τήν ἀκαταλληλότητα τοῦ ἑαυτοῦ μας γιά κάτι τέτοιο.

»Οἱ ἅγιοι διδάσκαλοι τοῦ Χριστιανικοῦ ἀγώνα ζητοῦν ἀπό τούς εὐσεβεῖς ἀγωνιστές νά μήν ἐμπιστεύονται κανενός εἴδους εἰκόνα ἤ ὀπτασία πού θά ἐμφανιστεῖ ξαφνικά μπροστά τους, οὔτε νὰ ἀρχίζουν κουβέντα μαζί της, οὔτε νὰ τῆς δίνουν καμιά προσοχή. Ἐπίσης τούς ζητοῦν νά προφυλάσσουν τόν ἑαυτό τους κατά τη διάρκεια αὐτῶν τῶν ἐμφανίσεων κάνοντας τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, να κλείνουν τά μάτια τους, καί μέ ἀκλόνητη ἐπίγνωση τῆς ἀναξιότητας καί τῆς ἀκαταλληλότητάς τους να βλέπουν ἅγια πνεύματα, να ἱκετεύουν τόν Θεό ζητώντας Του νά τούς προστατεύει ἀπ’ ὅλες τίς παγίδες καί τίς πλάνες πού μέ πανουργία ἐπινοοῦν ἐναντίον τῶν ἀνθρώπων τά μοχθηρά πνεύματα.

Ἐπιπλέον, ὁ Ἐπίσκοπος Ἰγνάτιος παραθέτει χωρίο ἀπό τόν ἅγ. Γρηγόριο τό Σιναΐτη: «Ποτέ νά μήν παραδεχθεῖς ὅ,τι καί ἄν δεῖς, αἰσθητό ἤ νοερό, ἐξωτερικά ἤ ἐσωτερικά, ἀκόμα καί ὀπτασία Χριστοῦ, ἤ δῆθεν Ἀγγέλου, ἤ μορφή ἁγίου, ἤ νά φαντάζεσαι φῶς μέ τό νοῦ σου ἤ νά δίνεις σ’ αὐτόν σχῆμα. Γιατί κι ὁ ἴδιος ὁ νοῦς ἔχει ἀπό τή φύση του τή δύναμη τῆς φαντασίας καί εὔκολα μπορεῖ νά σχηματίζει τίς μορφές ὅσων ἐπιθυμεῖ, σ’ ἐκείνους πού δέν τόν προσέχουν ἀκόμα μέ ἀκρίβεια, καί προκαλεῖ βλάβη καί στόν ἑαυτό του».(5)

 

(1) «Συνέβη δὲ τότε καὶ τοῦτο: Ὅταν ὁ Ἰησοῦς ἦτο πλησίον τῆς Ἱεριχοῦς, ἐσήκωσε τὰ μάτια του καὶ εἶδεν ἕνα ἄνδρα ὄρθιον ἐνώπιόν του, εἰς τὸ χέρι τοῦ ὁποίου ὑπῆρχε γυμνή ρομφαία. Ὁ Ἰησοῦς ἐπλησίασεν αὐτὸν καὶ τοῦ εἶπεν· «Ἰδικός μας εἶσαι σὺ ἢ μήπως εἶσαι ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς;» Ἐκεῖνος ἀπήντησεν· “ἐγὼ εἶμαι ὁ ἀρχιστράτηγος τῆς δυνάμεως τοῦ Κυρίου· μόλις δὲ τώρα δὰ ἦλθα ἐδῶ”» (Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ ε’ 13-14).

(2) «Ἐκεῖνος εἶπε· “γνωρίζεις, τάχα, διατὶ ἦλθα πρός σέ; Τώρα ἐγὼ θὰ ἐπιστρέψω νὰ πολεμήσω μὲ τὸν ἄρχοντα ἄγγελον τὸν ἐξουσιάζοντα εἰς τοὺς Πέρσας. Ὅταν ἐγὼ ἔφευγα, ἤρχετο ὁ ἄγγελος ἄρχων τῶν Ἑλλήνων.» (Δανιήλ ι’ 20).

(3) Μ. Ἀθανασίου Πατριάρχου ᾿Αλεξανδρείας, Ὁ Μέγας Ἀντώνιος-Βίος καί Πολιτεία, μτφρ. Θεοδ. Σακελλαρίου, Ἐκδ. Βασ. Ρηγόπουλου, ζ’ έκδ., Θεσσαλονίκη 2000, σελ. 94· Μπριαντσιανίνωφ, ἔ. ἀ. σελ. 43-44.

(4) 7 Σεπτεμβρίου, Ὁ Μέγας Συναξαριστής τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, Ἐκδ. Ματθαίου Λάγγη, τόμ. Ζ’, 5η ἔκδ., Ἀθήνα 1999.

(5) Ἁγίου Γρηγορίου του Σιναΐτου, «Περὶ πλάνης καὶ διαφόρων ζητημάτων», Φιλοκαλία τῶν Ἱερῶν Νηπτικῶν, μτφρ. Ἀντωνίου Γαλίτη, Ἔκδ. «Τὸ περιβόλι τῆς Παναγίας», τόμ. Δ’, γ’ ἐκδ. Θεσσαλονίκη 1997, σέλ.236, Μπριαντσιανίνωφ, ἔ. α. σελ. 47-49

Πηγή: «Ἡ ψυχὴ μετὰ τὸν θάνατο» π. Σεραφεὶμ Ρόουζ, ἐκδ. Μυριόβιβλος, σέλ.106-109

The post π. Σεραφείμ Ρόουζ: «Μερικές πρακτικές συμβουλές ἐάν δείτε πνεύματα» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

]]> https://orthodoxia.gr/2026/09/02/p-serafeim-rooyz-merikes-praktikes-symvoyles-ean-deite-pneymata/feed/ 0 Ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς Μάμας ὁ Μυροβλύτης ἕνα σπουδαῖο πρότυπο ἔφηβου πρὸς μίμηση (2/9/2026) https://orthodoxia.gr/2026/09/02/o-agios-megalomartys-mamas-o-myrovlytis-ena-spoydaio-protypo-efivoy-pros-mimisi-2-9-2026/ https://orthodoxia.gr/2026/09/02/o-agios-megalomartys-mamas-o-myrovlytis-ena-spoydaio-protypo-efivoy-pros-mimisi-2-9-2026/#respond Tue, 01 Sep 2026 21:25:25 +0000 https://orthodoxia.gr/?p=15669

Ο Άγιος Μάμας, τέλη 15ου αιώνα, Ιερά Μητρόπολις Μόρφου

Ὁ ἔνδοξος μεγαλομάρτυς τοῦ Χριστοῦ Μάμας ὑπῆρξε ἀναμφίβολα ἕνας ἀπὸ τοὺς λαοφιλέστερους ἁγίους κατὰ τὴ βυζαντινὴ περίοδο. Σὲ τοῦτο συντέλεσαν ποικίλοι λόγοι: Τὸ πλούσιο θαυματουργικό του χάρισμα· ἡ μυροβλυσία τοῦ ἱεροῦ του λειψάνου· τὸ πολυσύχναστο ἐπίκεντρο τιμῆς του, ἡ περιώνυμη δηλαδὴ πόλη τῆς Καισάρειας, πρωτεύουσα τῆς Καππαδοκίας —πιθανώτατα ὑπῆρξε ὁ ἐπισημότερα ἑορταζόμενος μάρτυρας τῆς πόλης· οἱ πανηγυρικοὶ πρὸς αὐτὸν Λόγοι τῶν Μεγάλων Καππαδοκῶν Πατέρων Βασιλείου καὶ Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου. Κι ἀκόμη τὸ ὅτι ἀπέβη ἐνωρίτατα προστάτης τῶν ἀκριτικῶν στρατιωτικῶν ταγμάτων-ὁριοφυλάκων τῆς περιοχῆς (ἀρχικὰ τῶν Ἰσαύρων Λιμιτανέων, καὶ ἀργότερα τῶν Ἀκριτῶν τῆς Καππαδοκίας, τοῦ Ταύρου, τῆς Μεσοποταμίας κ.ἄ. παραμεθορίων περιοχῶν, καθὼς καὶ τῶν Ἀπελατῶν), οἱ ὁποῖοι, μὲ τὴ γιὰ στρατιωτικοὺς λόγους μετακίνησή τους στὶς παραμεσόγειες περιοχές, μετέφεραν εὔλογα καὶ τὴν τιμὴ τῶν προστατῶν τους ἁγίων, κατεξοχὴν τῶν μαρτύρων Γεωργίου καὶ Μάμαντος.

Οἱ γονεῖς τοῦ ἁγίου Μάμαντος, ἅγιοι Θεόδοτος καὶ Ρουφίνα, κατάγονταν ἀπὸ τὴν περίφημη πόλη Γάγγρα τῆς περιοχῆς τῆς Παφλαγονίας, στὴ βορειοδυτικὴ Μικρὰ Ἀσία, ὅπου γεννήθηκαν κατὰ τὸ πρῶτο μισὸ τοῦ 3ου αἰώνα. Καὶ οἱ δύο ἦταν εὐλαβεῖς καὶ θεοφοβούμενοι χριστιανοί. Μάλιστα ὁ Θεόδοτος, ποὺ καταγόταν ἀπὸ εὐγενεῖς (ὁ πατέρας του ἦταν ἰλλούστριος), τόσο πόθο Θεοῦ εἶχε, ὥστε κήρυσσε ἄφοβα στοὺς συμπολίτες του τὸν Χριστό, πράγμα ποὺ συνέχισε καὶ ὅταν ξέσπασαν οἱ γενικοὶ κατὰ τῶν χριστιανῶν διωγμοὶ στὴ ρωμαϊκὴ αὐτοκρατορία ἐπὶ Δεκίου, στὰ 250-251. Τοῦτο ὅταν πληροφορήθηκε ὁ ἄρχοντας τῆς Γάγγρας Ἀλέξανδρος, κάλεσε τὸν Θεόδοτο νὰ ἀπολογηθεῖ, ἀπειλώντας τον μὲ τιμωρίες ἂν δὲν θυσίαζε στὰ εἴδωλα ἀπαρνούμενος τὸν Χριστό. Ὁ Θεόδοτος μὲ θάρρος τοῦ ἀπάντησε ὅτι δὲν εἶχε δικαίωμα νὰ τὸν βασανίσει, καθὼς εἶχε εὐγενικὴ καταγωγή. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ὁ Ἀλέξανδρος τὸν παρέπεμψε γιὰ ἐξέταση στὸν ἡγεμόνα τῆς εὐρύτερης βορειοδυτικῆς Μικρασίας, ποὺ τότε εἶχε ἕδρα τὴν περίφημη πόλη Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας. Τὸν Θεόδοτο ἀκολούθησε ἡ σύζυγός του, ποὺ κυοφοροῦσε τότε καὶ πλησίαζε νὰ γεννήσει. Ὁ ἡγεμόνας τῆς Καισάρειας, ἀφοῦ διάβασε τὴν ἀναφορὰ τοῦ ἡγεμόνα Ἀλέξανδρου, πρόσταξε νὰ φυλακίσουν τὸν Θεόδοτο. Στὴ φυλακὴ μπῆκε μαζί του καὶ ἡ Ρουφίνα. Ἐκεῖ ὁ Θεόδοτος ἔκανε θερμὴ προσευχὴ νὰ τὸν στηρίξει ὁ Κύριος μέχρι τέλους στὴν ὁμολογία τῆς πίστης καὶ ἀμέσως παρέδωσε τὴν ψυχή του. Ἡ Ρουφίνα, βλέποντας τὴν ἀπροσδόκητη τελείωση τοῦ συζύγου της, πολὺ λυπήθηκε καὶ ἀπὸ τὴν ὀδύνη γέννησε.

Προσευχήθηκε τότε μὲ πόνο ψυχῆς νὰ λάβει κι ἐκείνης τὴν ψυχὴ ὁ Κύριος καὶ νὰ ἀναλάβει, ὡς πατέρας τῶν ὀρφανῶν, τὴ φροντίδα τοῦ νεογνοῦ. Καί, ἀσπαζόμενη τὸ σκήνωμα τοῦ Θεόδοτου, ἐκοιμήθη καὶ ἐκείνη ἐν Κυρίῳ.

Κατὰ τὸ βράδυ τῆς ἡμέρας ποὺ τελειώθηκαν οἱ γονεῖς τοῦ Μάμαντος, ἄγγελος Κυρίου ἐμφανίσθηκε σὲ μία εὐλαβέστατη ἄτεκνη χήρα καὶ ἀρχόντισσα, ποὺ λεγόταν Ἀμμία, καὶ τὴν πρόσταξε νὰ πάει νὰ ζητήσει ἀπὸ τὸν ἄρχοντα τῆς Καισάρειας τὰ σώματα τῶν μαρτύρων καὶ νὰ τὰ ἐνταφιάσει μὲ τὴν πρέπουσα τιμή, τὸ δὲ νεογέννητο ἀγοράκι νὰ τὸ ἀναθρέψει σὰν παιδί της. Καὶ ἡ Ἀμμία ἀμέσως ἐκτέλεσε τὴν προσταγὴ τοῦ ἀγγέλου.

Ὅταν ἔγινε ἑνὸς ἔτους τὸ παιδί, τὸ πῆρε στὴν ἀγκαλιά της ἡ θετή του μητέρα καὶ τὸ φίλησε. Κι αὐτὸ ἀμέσως εἶπε «ἀμμά», ποὺ θὰ πεῖ μητέρα! Στὴ χαρά της αὐτὴ ἡ Ἀμμία, κάλεσε τοὺς ἐπίσημους καὶ ἄρχοντες τῆς πόλης καὶ τοὺς παρέθεσε πλούσιο γεῦμα. Κι ὅταν αὐτοὶ πληροφορήθηκαν πῶς ἀποκάλεσε τὸ βρέφος τὴν Ἀμμία, ὅλοι μὲ ἕνα στόμα εἶπαν νὰ τὸ ὀνομάσει Μάμα, ὅπως καὶ ἔγινε. Ὅσο μεγάλωνε σὲ ἡλικία ὁ Μάμας, αὔξανε σὲ σύνεση καὶ σοφία. Γι' αὐτὸ ὅταν ἔγινε πενταετής, ἡ Ἀμμία τὸν ἔστειλε στὸν δάσκαλο Ἀρίστωνα νὰ ἀρχίσει νὰ μαθαίνει γράμματα, παραχωρώντας του καὶ ἕνα νεαρὸ δοῦλο, ὡς βοηθὸ καὶ συνοδὸ στὸ σχολεῖο, ποὺ λεγόταν Κλημέντιος. Σύντομα ὁ Μάμας ξεπέρασε στὴ φρόνηση καὶ μάθηση ὅλους τοὺς συμμαθητές του. Ἀφοῦ ἔγινε ἕξι ἐτῶν ὁ Μάμας, κοιμήθηκε ἐν Κυρίῳ ἡ Ἀμμία, ἀφήνοντάς τον κληρονόμο τῆς περιουσίας της.

Ὅταν ἔγινε αὐτοκράτορας ὁ Αὐρηλιανὸς (270-275), ἐξέδωσε πρόσταγμα γενικῆς θυσίας στοὺς ψευδοθεοὺς σ' ὅλη τὴν αὐτοκρατορία. Στὴν Καισάρεια μετέβη ἕνας σκληρὸς ἐκπρόσωπος τοῦ αὐτοκράτορα, ὁ Δημόκριτος, ποὺ πρόσταξε τοὺς δάσκαλους τῆς πόλης νὰ μεταβοῦν τὴν ἡμέρα τοῦ Δία στὰ εἰδωλεῖα νὰ προσφέρουν θυσία. Καί, ἐνῶ ὅλες οἱ σχολὲς πήγαιναν καὶ θυσίαζαν, μόνο οἱ συμμαθητὲς τοῦ Μάμαντος ἀρνοῦνταν νὰ λατρεύσουν τὰ εἴδωλα, καθὼς διδάσκονταν ἀπὸ αὐτὸν τὴν πίστη στὸν ἀληθινὸ Θεό.

Ὁ Δημόκριτος πληροφορήθηκε τὸ γεγονός, καὶ κάλεσε τὸν μικρὸ Μάμα νὰ ἀπολογηθεῖ. Παρόλες τὶς κολακεῖες καὶ ἀπειλὲς τοῦ τυράννου, ὁ Μάμας παρέμεινε ἀκλόνητος στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ.

Μάλιστα τοῦ τόνισε πὼς δὲν εἶχε ἐξουσία νὰ τὸν κακοποιήσει, ὡς καταγόμενο ἀπὸ εὐγενεῖς. Τότε ὁ τύραννος, γεμάτος θυμό, πρόσταξε νὰ τὸν ὁδηγήσουν σιδηροδέσμιο ἀπὸ τὴν Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας στὶς Αἰγὲς τῆς Κιλικίας, γιὰ νὰ κριθεῖ ἐκεῖ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν αὐτοκράτορα. Πράγματι, ὁ Αὐρηλιανὸς μεταξὺ τῶν ἐτῶν 270 καὶ 272 ἐξεστράτευσε κατὰ τῆς βασίλισσας τῆς Παλμύρας Ζηνοβίας (267-272). Σύμφωνα δὲ μὲ τὴ σύγχρονη ἔρευνα σχετικὰ πρὸς τὴν πορεία ποὺ ἀκολούθησε ὁ Αὐρηλιανὸς κατὰ τὴν ἐν λόγῳ ἐκστρατεία του, διῆλθε μὲ βεβαιότητα ἀπὸ τὴν παραθαλάσσια πόλη τῶν Αἰγῶν τῆς Κιλικίας.

Φθάνοντας στὶς Αἰγές, ὁ ἅγιος ὁδηγήθηκε ἐνώπιον τοῦ αὐτοκράτορα, ποὺ τὸν ἀνέκρινε μὲ κάθε αὐστηρότητα. Καὶ πάλιν ὁ παιδομάρτυρας ὁμολόγησε μὲ γενναιότητα τὸν Χριστό, εἰρωνευόμενος τὰ ἀναίσθητα καὶ ἄψυχα εἴδωλα. Ὁ τύραννος, ὀργισμένος καὶ κατησχυμμένος ἀπὸ ἕνα παιδάκι, πρόσταξε καί, ἀφοῦ τὸν κτύπησαν μὲ πέτρες στὸ στόμα, τοῦ πρόσδεσαν στὸ λαιμὸ ἕνα μεγάλο μολύβδινο βαρίδι γιὰ νὰ τὸν ρίξουν στὴ θάλασσα νὰ πνιγεῖ. Ἄγγελος ὅμως Κυρίου ἐμφανίσθηκε καὶ φόβησε τοὺς στρατιῶτες-δημίους μέσα στὸ σκάφος, ποὺ ἐπέστρεψαν στὴν ξηρὰ καὶ ἔφυγαν τρομαγμένοι. Καθ᾽ ὑπόδειξη δὲ τοῦ ἀγγέλου, ὁ Μάμας μετέβη στὸ ὄρος Ἀργαῖον τῆς Καισάρειας, ὅπου ἔζησε ἀκόμη ἕνα ἕως δύο ἔτη. Ἐκεῖ, μὲ πρόσταγμα Θεοῦ, ἔλαβε ἐξ οὐρανοῦ ράβδο θαυματουργὴ καὶ ἅγιο Εὐαγγέλιο, μὲ τὰ ὁποῖα ἐξημέρωνε τὰ ἄγρια θηρία τοῦ βουνοῦ καὶ ἄρμεγε τὰ θηλυκὰ ἀπὸ αὐτά, ἔπηζε τυρί, μὲ τὸ ὁποῖο καὶ ὁ ἴδιος τρεφόταν καὶ ἔδινε καὶ στοὺς πτωχοὺς τῆς Καισάρειας. Ἔκτισε ἀκόμη μικρὸ ναό, ὅπου λάτρευε τὸν Κύριο.

Ὅταν οἱ εἰδωλολάτρες πληροφορήθηκαν τὰ θαυμαστὰ σημεῖα, ποὺ ὁ Μάμας τελοῦσε στὸ βουνό, φθόνησαν, καὶ τὸν κατήγγειλαν στὸν νέο ἡγεμόνα τῆς Καισάρειας Ἀλέξανδρο, ὅτι τάχα ἦταν μάγος καὶ μὲ μαγικὲς τέχνες ἡμέρωνε τὰ ἄγρια θηρία. Τότε αὐτὸς ἔστειλε στρατιῶτες νὰ τὸν συλλάβουν. Τοὺς συνάντησε ὁ ἅγιος καὶ τοὺς ρώτησε τί ἔψαχναν. Αὐτοὶ τοῦ εἶπαν γιατί εἶχαν μεταβεῖ ἐκεῖ, κι ὁ Μάμας τοὺς κάλεσε νὰ τοὺς προσφέρει ψωμὶ καὶ τυρὶ καὶ τοὺς ὑποσχέθηκε νὰ τοὺς ὑποδείξει αὐτὸν ποὺ ἀναζητοῦσαν. Ἐνῶ τρώγανε, μαζεύτηκαν ἐκεῖ τὰ ἄγρια ζῶα κατὰ τὴ συνήθειά τους, ποὺ φόβησαν τοὺς στρατιῶτες. Ὁ ἅγιος τοὺς καθησύχασε, τοὺς εἶπε ὅτι αὐτὸς ἦταν ὁ Μάμας ποὺ ἀναζητοῦσαν καὶ τοὺς ἐξήγησε πὼς τὰ ζῶα τὰ ἐξημέρωνε μὲ τὴ δύναμη τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, ποὺ λάτρευε, κι ὄχι μὲ μαγικὲς κακοτεχνίες. Κατόπιν τοὺς προέτρεψε νὰ ἐπιστρέψουν καὶ νὰ τὸν ἀναμένουν στὴν πύλη τῆς Καισάρειας καὶ θὰ ἐρχόταν σύντομα.

Πρὶν ὅμως ἀπέλθει πρὸς τὸ μαρτύριο, μὲ ὑπόδειξη τοῦ Κυρίου κάλεσε μεγάλο λιοντάρι ἀπὸ τὴν ἔρημο, καὶ τοῦ εἶπε ὅτι, ὅταν αὐτὸς θὰ θηριομαχοῦσε στὸ στάδιο, θὰ τὸ ἔφερναν κι αὐτὸ ἐναντίον του, καὶ τότε νὰ πράξει ἐκεῖνο ποὺ θὰ τὸ προστάξει ὁ Θεός.

Μετέβη λοιπὸν ὁ Μάμας στὴν Καισάρεια καὶ ὁδηγήθηκε μπροστὰ στὸν ἡγεμόνα Ἀλέξανδρο, ποὺ τὸν ἐξέτασε γιὰ τὶς δῆθεν μαγεῖες του. Κι ὅταν ὁ παιδομάρτυρας τοῦ ξεκαθάρισε πώς, ὄχι μόνο δὲν ἦταν μάγος, ἀλλὰ λάτρευε τὴν Ἁγία Τριάδα, ὁ τύραννος τὸν ἀνάγκαζε νὰ ἀρνηθεῖ τὴν πίστη του καὶ νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα. Μετὰ τὴ θαρραλέα ὁμολογία τοῦ μάρτυρα, ὁ ἡγεμόνας πρόσταξε νὰ ἀρχίσουν τὰ βασανιστήρια. Πρῶτα τὸν κρέμασαν σὲ τιμωρητικὸ ξύλο καὶ τὸν ἔξεσαν ἀπάνθρωπα σὲ ὅλο τὸ σῶμα, μέχρι τὰ σπλάχνα. Ὁ ἅγιος ὅμως ἄχνα δὲν ἔβγαλε, μόνο προσευχόταν θερμὰ νὰ τὸν ἐνισχύσει ὁ Κύριος ἕως τέλους. Κατόπιν τὸν ἔριξαν σὲ καμίνι ποὺ εἶχαν πυρώσει ἐπὶ τρεῖς μέρες, ὅπου τὸν ἄφησαν γιὰ πέντε μέρες. Ἀλλ’ ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ τὸν διαφύλαξε ἀβλαβή, ἀποστέλλοντάς του ἀγγέλους, μὲ τοὺς ὁποίους συνδοξολογοῦσε τὸν Θεό, ὅπως παλαιὰ οἱ τρεῖς Παῖδες στὴ Βαβυλώνα. Ὅταν εἶδε τὴν ὑπερθαύμαστη διάσωσή του ὁ τύραννος, διέταξε νὰ τὸν ρίξουν στὰ ἄγρια θηρία στὸ στάδιο. Ἀλλὰ καὶ ἐκεῖ ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ τιθάσσευε τὴν ἀγριότητα τῶν θηρίων, ποὺ σεβάστηκαν καὶ προσκυνοῦσαν τὸν μάρτυρα τοῦ Χριστοῦ. Τότε ἀπέλυσαν ἐναντίον του καὶ τὸ λιοντάρι ποὺ προαναφέραμε, κι αὐτὸ ὅρμησε ἐναντίον τῶν θεατῶν, καὶ κατασπάραξε πολλοὺς εἰδωλολάτρες καὶ Ἰουδαίους. Τέλος, ὁ τυφλωμένος στὴν ψυχὴ Ἀλέξανδρος πρόσταξε νὰ φονευθεῖ στὸ στάδιο ὁ μάρτυρας ἀπὸ τάγμα ἱππικοῦ. Πράγματι, ἕνας μονομάχος κτύπησε τὸν Μάμαντα μὲ τρίαινα στὴν κοιλιά καὶ χύθηκαν ἔξω τὰ σπλάχνα του. Φωνὴ τότε ἀκούστηκε ἀπὸ τοὺς οὐρανούς, ποὺ τὸν καλοῦσε νὰ ἀπολαύσει τὰ ἀγαθὰ τῆς αἰώνιας ζωῆς. Κι ὁ γενναιότατος παιδομάρτυρας, κρατώντας τὰ χυμένα του σπλάχνα, περπάτησε περὶ τὸ μισὸ χιλιόμετρο ἔξω ἀπὸ τὴν πόλη, βρῆκε ἕνα σπήλαιο καί, ἐπάνω σὲ μιὰ πέτρα, παρέδωσε τὸ πνεῦμα του στὸν Κύριο, γιὰ τὸν Ὁποῖο τόσα βάσανα ὑπέμεινε.

Τελειώθηκε δὲ ὁ μαρτυρικὰ στὴν Καισάρεια ἐπὶ τῆς βασιλείας τοῦ Αὐρηλιανοῦ, πιθανώτατα κατὰ τὴν 2α Σεπτεμβρίου τοῦ 273 ἢ τοῦ 274, σὲ ἡλικία 15 ἢ 16 ἐτῶν.

Ἐπίκεντρο τιμῆς τοῦ ἁγίου Μάμαντος ὑπῆρξε ἀσφαλῶς ἡ Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας. Ἡ τοποθεσία, στὴν ὁποία μετέβη καὶ παρέδωσε τὸ πνεῦμα ὁ ἅγιος μετὰ τὸ μαρτύριό του, πρέπει νὰ ταυτισθεῖ μὲ τὸν χῶρο, ὅπου ἀργότερα ἀνοικοδομήθηκε τὸ Μαρτύριο (ναός), στὸ ὁποῖο περιλαμβανόταν ὁ τάφος του. Τὸ Μαρτύριο αὐτὸ συνέχισε νὰ ὑπάρχει ἐπὶ αἰῶνες, καὶ μετὰ τὴ σταδιακὴ μετακομιδὴ τῶν λειψάνων τοῦ ἁγίου. Σύμφωνα μὲ ἔγκυρες πληροφορίες, κατὰ τὶς ἀρχὲς τοῦ εἰκοστοῦ αἰώνα τὰ χαλάσματα παλιᾶς ἐκκλησίας κοντὰ στὸ ἀρχαῖο στάδιο τῆς Καισάρειας ταυτίζονταν μὲ ἀσφάλεια μὲ τὴν ἄλλοτε περίλαμπρη βασιλικὴ τοῦ Ἁγίου Μάμαντος. Ἀπὸ τὰ χαλάσματα ὅμως αὐτά, γνωστὰ μὲ τὸ ὄνομα Ντελικλί-Τάς, δηλαδὴ τρυπημένη πέτρα, ἤδη λίγο πρὶν τὴν ἔξοδο τῶν Ἑλλήνων τὸ 1924, τίποτα δὲν παρέμεινε στὴ θέση του, ἕνεκα ἁρπαγῆς τοῦ οἰκοδομικοῦ ἐκεῖ ὑλικοῦ πρὸς ἀνέγερση ἄλλων κτιρίων, παρὰ μόνη μία μεγάλη τρύπια πέτρα. Ἀπὸ τὴν τρύπια ἐκείνη πέτρα χριστιανοὶ καὶ μουσουλμάνοι περνοῦσαν τὰ ἄρρωστα παιδάκια καί, ὅσα ἦταν νὰ ζήσουν, γίνονταν ἀμέσως καλά.

Ἀσφαλῶς παρατηρεῖται πρωιμότατη διάδοση τῆς τιμῆς, ἀλλὰ καὶ τῶν τιμίων λειψάνων τοῦ ἁγίου Μάμαντος, ποὺ ἐξακτινώνεται ὄχι μόνο σ᾽ ὅλη τὴ Μικρασία, ἀλλ᾽ ἐπεκτείνεται ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη ἕως τὴ Συροπαλαιστίνη καὶ τὰ ἑλληνικὰ νησιὰ τῆς Κύπρου, Κρήτης καὶ ἀλλοῦ, γιὰ νὰ φθάσει μέχρι καὶ τὴ Γαλλία! Ὅταν οἱ Σταυροφόροι τῆς Δ’ Σταυροφορίας κατέλαβαν τὸ 1204 τὴν Κωνσταντινούπολη, μεταξὺ τῶν πολλῶν τιμαλφῶν καὶ ἱερῶν λειψάνων ποὺ ἀφάρπασαν ἦταν καὶ ἡ τιμία κάρα τοῦ ἁγίου Μάμαντος, ποὺ τὸ 1209 θὰ καταλήξει στὴν πόλη Langres τῆς Γαλλίας. Ἡ ἁγία κάρα διατηρεῖ τὴ σταυρόσχημη βυζαντινὴ ἀργυρὴ λειψανοθήκη-ἐπένδυσή της καὶ φέρει ἐγχάρακτη ἐπιγραφή, «ΑΓΙΟC MAMAC». Περαιτέρω, ἀνὰ ἕνα τεμάχιο τῆς κάρας τοῦ ἁγίου Μάμαντος (προφανῶς ἀπὸ τὸ κάτω της τμῆμα, ποὺ ἐλλείπει ἀπὸ τὸ λείψανο τῆς Langres), βρίσκεται στὶς μονὲς Φιλοθέου Ἁγίου Ὄρους καὶ Ἁγίου Γεωργίου Ἠλίων στὴν Αἰδηψὸ τῆς Εὔβοιας.

Ἡ Κύπρος δὲν ὑστέρησε τῆς πλούσιας χάρης τοῦ ἁγίου Μάμαντος. Τὸ πόσο πρώιμη ὑπῆρξε ἡ ἐδῶ τιμὴ τοῦ λαοφίλητου τούτου παιδομάρτυρα δὲν μᾶς εἶναι ἀκριβῶς γνωστό. Πιθανώτατα οἱ ρίζες τῆς τιμῆς αὐτῆς νὰ συνδέονται, τόσο μὲ τὶς ἀνὰ τοὺς αἰῶνες γνωστὲς ζῶσες σχέσεις τῆς μεγαλονήσου μὲ τὰ νότια τῆς Μικρασίας παράλια, ὅσο καὶ τὴν κατὰ τοὺς μεσοβυζαντινοὺς χρόνους ἔλευση καὶ ὑπηρεσία στὸ νησὶ ἀκριτικῶν στρατιωτικῶν ταγμάτων (Ἀκριτῶν-Μαρδαϊτῶν), ὅπως πιὸ πάνω ἀναφέραμε. Ἄλλο πρόβλημα, ποὺ παραμένει ἀκόμη ἀνοικτό, εἶναι τὸ πότε ἔρχεται στὸ νησὶ ἡ λάρνακα μὲ τὰ τίμια λείψανά του, ποὺ βρίσκεται μέχρι σήμερα ἐντοιχισμένη στὸν ὁμώνυμό του ναὸ στὴ Μόρφου, καθεδρικὸ ναὸ τῆς Μητροπόλεως Μόρφου, τῆς ὁποίας εἶναι καὶ ὁ πολιοῦχος ἅγιος. Δὲν ἀποκλείεται ὁ ἀρχικὸς ναὸς (βασιλικὴ 6ου αἰ.) στὴ θέση τοῦ σημερινοῦ ναοῦ νὰ σχετίζεται μὲ τὴν τότε ἔλευση τῆς λάρνακας αὐτῆς, καὶ νὰ σήμανε τὶς ἀπαρχὲς τῆς ἐδῶ τιμῆς του. Τοιχογραφίες καὶ φορητὲς εἰκόνες τοῦ ἁγίου σώζονται στὴν Κύπρο ἀπὸ τὸν 12ο/13ο αἰ. Ἀκόμη, ὑπάρχουν σὲ λειτουργία ἢ ἐρειπωμένοι 71 ναοὶ καὶ μονὲς στὸ ὄνομά του στὸ νησί μας, ἐνῶ ἕνα χωριὸ τῆς ἐπαρχίας Λεμεσοῦ φέρει τὸ εὐλογημένο του ὄνομα.

Νά, λοιπόν, ἕνα σπουδαῖο πρότυπο ἔφηβου ἁγίου πρὸς μίμηση. Ἑνὸς λαμπροῦ ἀστέρα τοῦ νοητοῦ στερεώματος, ποὺ μὲ τὴ γέννησή του ἔμεινε ὀρφανὸς ἀπὸ τοὺς ἐπίγειους ἁγίους του γονεῖς, ἀλλ' ὄχι ἀπὸ τὴν ἀλάνθαστη πρόνοια τοῦ Οὐράνιου Πατέρα. Ποὺ ἀπὸ τὴν παιδική του ἡλικία ὁμολόγησε ἀπτόητα Χριστὸν «ἐνώπιον τυράννων καὶ βασιλέων», χωρὶς νὰ τὸν θέλξει τίποτα τοῦ κόσμου τούτου. Ποὺ ὑπέμεινε πάνδεινα κολαστήρια γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Λυτρωτῆ καὶ Σωτήρα του, γιὰ τὸν Ὁποῖο κένωσε καὶ τὴν τελευταία σταλαγματιὰ τοῦ αἵματός του. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἐπάξια δοξάσθηκε ἀπὸ τὸν Δικαιοκρίτη Κύριο καὶ στὸν οὐρανό, καὶ στὴ γῆ. Καί, μὲ τὴ θεόσδοτη χάρη ποὺ πλούτησε, θεραπεύει τὶς ψυχὲς καὶ τὰ σώματα ὅσων τὸν ἐπικαλοῦνται μὲ πίστη καὶ προστρέχουν μὲ εὐλάβεια στὴ σκέπη του.

immorfou.org.cy

 

Ἀπολυτίκιον
Ήχος γ’. Θείας πίστεως.

Θείον βλάστημα, Μαρτύρων πέλων, ηκολούθησας, ασχέτω πόθω, τοις ενθέοις αληθώς τούτων ίχνεσι και του Σωτήρος κηρύξας το όνομα, εθαυμαστώθης σοφέ δι’ αθλήσεως. Μάμα ένδοξε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

 

Κοντάκιον
Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.

Ἐν τῇ ράβδῳ Ἅγιε, τῇ ἐκ Θεοῦ σοι δοθείσῃ, τὸν λαόν σου ποίμανον, ἐπὶ νομὰς ζωηφόρους· θήρας δέ, τοὺς ἀοράτους καὶ ἀνημέρους, σύντριψον, ὑπὸ τοὺς πόδας τῶν σὲ ὑμνούντων, ὅτι πάντες οἱ ἐν κινδύνοις, προστάτην Μάμα, θερμόν σε κεκτήμεθα.

 

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
2 Σεπτεμβρίου 2026 ἑορτάζουν:

Ἅγιος Μάμας

Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Νηστευτής, Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης

Ἅγιος Διομήδης

Ἅγιος Ἰουλιανός

Ἅγιος Φίλιππος

Ἅγιος Εὐτυχιανός

Ἅγιος Ἡσύχιος

Ἅγιος Λεωνίδης

Ἅγιος Εὐτύχιος

Ἅγιος Φιλάδελφος

Ἅγιος Μελάνιππος

Ἁγία Παρθαγάπη

Δίκαιοι Ἐλεάζαρ καὶ Φινεές

Ἅγιοι Ἀειθαλὰς καὶ Ἀμῶν

Ὅσιος Κοσμᾶς ὁ ἐρημίτης καὶ ὁμολογητής

Ὅσιος Θεοδόσιος καθηγούμενος τῆς Λαύρας τῶν Σπηλαίων του Κιέβου

The post Ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς Μάμας ὁ Μυροβλύτης ἕνα σπουδαῖο πρότυπο ἔφηβου πρὸς μίμηση (2/9/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

]]>

Ο Άγιος Μάμας, τέλη 15ου αιώνα, Ιερά Μητρόπολις Μόρφου

Ὁ ἔνδοξος μεγαλομάρτυς τοῦ Χριστοῦ Μάμας ὑπῆρξε ἀναμφίβολα ἕνας ἀπὸ τοὺς λαοφιλέστερους ἁγίους κατὰ τὴ βυζαντινὴ περίοδο. Σὲ τοῦτο συντέλεσαν ποικίλοι λόγοι: Τὸ πλούσιο θαυματουργικό του χάρισμα· ἡ μυροβλυσία τοῦ ἱεροῦ του λειψάνου· τὸ πολυσύχναστο ἐπίκεντρο τιμῆς του, ἡ περιώνυμη δηλαδὴ πόλη τῆς Καισάρειας, πρωτεύουσα τῆς Καππαδοκίας —πιθανώτατα ὑπῆρξε ὁ ἐπισημότερα ἑορταζόμενος μάρτυρας τῆς πόλης· οἱ πανηγυρικοὶ πρὸς αὐτὸν Λόγοι τῶν Μεγάλων Καππαδοκῶν Πατέρων Βασιλείου καὶ Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου. Κι ἀκόμη τὸ ὅτι ἀπέβη ἐνωρίτατα προστάτης τῶν ἀκριτικῶν στρατιωτικῶν ταγμάτων-ὁριοφυλάκων τῆς περιοχῆς (ἀρχικὰ τῶν Ἰσαύρων Λιμιτανέων, καὶ ἀργότερα τῶν Ἀκριτῶν τῆς Καππαδοκίας, τοῦ Ταύρου, τῆς Μεσοποταμίας κ.ἄ. παραμεθορίων περιοχῶν, καθὼς καὶ τῶν Ἀπελατῶν), οἱ ὁποῖοι, μὲ τὴ γιὰ στρατιωτικοὺς λόγους μετακίνησή τους στὶς παραμεσόγειες περιοχές, μετέφεραν εὔλογα καὶ τὴν τιμὴ τῶν προστατῶν τους ἁγίων, κατεξοχὴν τῶν μαρτύρων Γεωργίου καὶ Μάμαντος.

Οἱ γονεῖς τοῦ ἁγίου Μάμαντος, ἅγιοι Θεόδοτος καὶ Ρουφίνα, κατάγονταν ἀπὸ τὴν περίφημη πόλη Γάγγρα τῆς περιοχῆς τῆς Παφλαγονίας, στὴ βορειοδυτικὴ Μικρὰ Ἀσία, ὅπου γεννήθηκαν κατὰ τὸ πρῶτο μισὸ τοῦ 3ου αἰώνα. Καὶ οἱ δύο ἦταν εὐλαβεῖς καὶ θεοφοβούμενοι χριστιανοί. Μάλιστα ὁ Θεόδοτος, ποὺ καταγόταν ἀπὸ εὐγενεῖς (ὁ πατέρας του ἦταν ἰλλούστριος), τόσο πόθο Θεοῦ εἶχε, ὥστε κήρυσσε ἄφοβα στοὺς συμπολίτες του τὸν Χριστό, πράγμα ποὺ συνέχισε καὶ ὅταν ξέσπασαν οἱ γενικοὶ κατὰ τῶν χριστιανῶν διωγμοὶ στὴ ρωμαϊκὴ αὐτοκρατορία ἐπὶ Δεκίου, στὰ 250-251. Τοῦτο ὅταν πληροφορήθηκε ὁ ἄρχοντας τῆς Γάγγρας Ἀλέξανδρος, κάλεσε τὸν Θεόδοτο νὰ ἀπολογηθεῖ, ἀπειλώντας τον μὲ τιμωρίες ἂν δὲν θυσίαζε στὰ εἴδωλα ἀπαρνούμενος τὸν Χριστό. Ὁ Θεόδοτος μὲ θάρρος τοῦ ἀπάντησε ὅτι δὲν εἶχε δικαίωμα νὰ τὸν βασανίσει, καθὼς εἶχε εὐγενικὴ καταγωγή. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ὁ Ἀλέξανδρος τὸν παρέπεμψε γιὰ ἐξέταση στὸν ἡγεμόνα τῆς εὐρύτερης βορειοδυτικῆς Μικρασίας, ποὺ τότε εἶχε ἕδρα τὴν περίφημη πόλη Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας. Τὸν Θεόδοτο ἀκολούθησε ἡ σύζυγός του, ποὺ κυοφοροῦσε τότε καὶ πλησίαζε νὰ γεννήσει. Ὁ ἡγεμόνας τῆς Καισάρειας, ἀφοῦ διάβασε τὴν ἀναφορὰ τοῦ ἡγεμόνα Ἀλέξανδρου, πρόσταξε νὰ φυλακίσουν τὸν Θεόδοτο. Στὴ φυλακὴ μπῆκε μαζί του καὶ ἡ Ρουφίνα. Ἐκεῖ ὁ Θεόδοτος ἔκανε θερμὴ προσευχὴ νὰ τὸν στηρίξει ὁ Κύριος μέχρι τέλους στὴν ὁμολογία τῆς πίστης καὶ ἀμέσως παρέδωσε τὴν ψυχή του. Ἡ Ρουφίνα, βλέποντας τὴν ἀπροσδόκητη τελείωση τοῦ συζύγου της, πολὺ λυπήθηκε καὶ ἀπὸ τὴν ὀδύνη γέννησε.

Προσευχήθηκε τότε μὲ πόνο ψυχῆς νὰ λάβει κι ἐκείνης τὴν ψυχὴ ὁ Κύριος καὶ νὰ ἀναλάβει, ὡς πατέρας τῶν ὀρφανῶν, τὴ φροντίδα τοῦ νεογνοῦ. Καί, ἀσπαζόμενη τὸ σκήνωμα τοῦ Θεόδοτου, ἐκοιμήθη καὶ ἐκείνη ἐν Κυρίῳ.

Κατὰ τὸ βράδυ τῆς ἡμέρας ποὺ τελειώθηκαν οἱ γονεῖς τοῦ Μάμαντος, ἄγγελος Κυρίου ἐμφανίσθηκε σὲ μία εὐλαβέστατη ἄτεκνη χήρα καὶ ἀρχόντισσα, ποὺ λεγόταν Ἀμμία, καὶ τὴν πρόσταξε νὰ πάει νὰ ζητήσει ἀπὸ τὸν ἄρχοντα τῆς Καισάρειας τὰ σώματα τῶν μαρτύρων καὶ νὰ τὰ ἐνταφιάσει μὲ τὴν πρέπουσα τιμή, τὸ δὲ νεογέννητο ἀγοράκι νὰ τὸ ἀναθρέψει σὰν παιδί της. Καὶ ἡ Ἀμμία ἀμέσως ἐκτέλεσε τὴν προσταγὴ τοῦ ἀγγέλου.

Ὅταν ἔγινε ἑνὸς ἔτους τὸ παιδί, τὸ πῆρε στὴν ἀγκαλιά της ἡ θετή του μητέρα καὶ τὸ φίλησε. Κι αὐτὸ ἀμέσως εἶπε «ἀμμά», ποὺ θὰ πεῖ μητέρα! Στὴ χαρά της αὐτὴ ἡ Ἀμμία, κάλεσε τοὺς ἐπίσημους καὶ ἄρχοντες τῆς πόλης καὶ τοὺς παρέθεσε πλούσιο γεῦμα. Κι ὅταν αὐτοὶ πληροφορήθηκαν πῶς ἀποκάλεσε τὸ βρέφος τὴν Ἀμμία, ὅλοι μὲ ἕνα στόμα εἶπαν νὰ τὸ ὀνομάσει Μάμα, ὅπως καὶ ἔγινε. Ὅσο μεγάλωνε σὲ ἡλικία ὁ Μάμας, αὔξανε σὲ σύνεση καὶ σοφία. Γι’ αὐτὸ ὅταν ἔγινε πενταετής, ἡ Ἀμμία τὸν ἔστειλε στὸν δάσκαλο Ἀρίστωνα νὰ ἀρχίσει νὰ μαθαίνει γράμματα, παραχωρώντας του καὶ ἕνα νεαρὸ δοῦλο, ὡς βοηθὸ καὶ συνοδὸ στὸ σχολεῖο, ποὺ λεγόταν Κλημέντιος. Σύντομα ὁ Μάμας ξεπέρασε στὴ φρόνηση καὶ μάθηση ὅλους τοὺς συμμαθητές του. Ἀφοῦ ἔγινε ἕξι ἐτῶν ὁ Μάμας, κοιμήθηκε ἐν Κυρίῳ ἡ Ἀμμία, ἀφήνοντάς τον κληρονόμο τῆς περιουσίας της.

Ὅταν ἔγινε αὐτοκράτορας ὁ Αὐρηλιανὸς (270-275), ἐξέδωσε πρόσταγμα γενικῆς θυσίας στοὺς ψευδοθεοὺς σ’ ὅλη τὴν αὐτοκρατορία. Στὴν Καισάρεια μετέβη ἕνας σκληρὸς ἐκπρόσωπος τοῦ αὐτοκράτορα, ὁ Δημόκριτος, ποὺ πρόσταξε τοὺς δάσκαλους τῆς πόλης νὰ μεταβοῦν τὴν ἡμέρα τοῦ Δία στὰ εἰδωλεῖα νὰ προσφέρουν θυσία. Καί, ἐνῶ ὅλες οἱ σχολὲς πήγαιναν καὶ θυσίαζαν, μόνο οἱ συμμαθητὲς τοῦ Μάμαντος ἀρνοῦνταν νὰ λατρεύσουν τὰ εἴδωλα, καθὼς διδάσκονταν ἀπὸ αὐτὸν τὴν πίστη στὸν ἀληθινὸ Θεό.

Ὁ Δημόκριτος πληροφορήθηκε τὸ γεγονός, καὶ κάλεσε τὸν μικρὸ Μάμα νὰ ἀπολογηθεῖ. Παρόλες τὶς κολακεῖες καὶ ἀπειλὲς τοῦ τυράννου, ὁ Μάμας παρέμεινε ἀκλόνητος στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ.

Μάλιστα τοῦ τόνισε πὼς δὲν εἶχε ἐξουσία νὰ τὸν κακοποιήσει, ὡς καταγόμενο ἀπὸ εὐγενεῖς. Τότε ὁ τύραννος, γεμάτος θυμό, πρόσταξε νὰ τὸν ὁδηγήσουν σιδηροδέσμιο ἀπὸ τὴν Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας στὶς Αἰγὲς τῆς Κιλικίας, γιὰ νὰ κριθεῖ ἐκεῖ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν αὐτοκράτορα. Πράγματι, ὁ Αὐρηλιανὸς μεταξὺ τῶν ἐτῶν 270 καὶ 272 ἐξεστράτευσε κατὰ τῆς βασίλισσας τῆς Παλμύρας Ζηνοβίας (267-272). Σύμφωνα δὲ μὲ τὴ σύγχρονη ἔρευνα σχετικὰ πρὸς τὴν πορεία ποὺ ἀκολούθησε ὁ Αὐρηλιανὸς κατὰ τὴν ἐν λόγῳ ἐκστρατεία του, διῆλθε μὲ βεβαιότητα ἀπὸ τὴν παραθαλάσσια πόλη τῶν Αἰγῶν τῆς Κιλικίας.

Φθάνοντας στὶς Αἰγές, ὁ ἅγιος ὁδηγήθηκε ἐνώπιον τοῦ αὐτοκράτορα, ποὺ τὸν ἀνέκρινε μὲ κάθε αὐστηρότητα. Καὶ πάλιν ὁ παιδομάρτυρας ὁμολόγησε μὲ γενναιότητα τὸν Χριστό, εἰρωνευόμενος τὰ ἀναίσθητα καὶ ἄψυχα εἴδωλα. Ὁ τύραννος, ὀργισμένος καὶ κατησχυμμένος ἀπὸ ἕνα παιδάκι, πρόσταξε καί, ἀφοῦ τὸν κτύπησαν μὲ πέτρες στὸ στόμα, τοῦ πρόσδεσαν στὸ λαιμὸ ἕνα μεγάλο μολύβδινο βαρίδι γιὰ νὰ τὸν ρίξουν στὴ θάλασσα νὰ πνιγεῖ. Ἄγγελος ὅμως Κυρίου ἐμφανίσθηκε καὶ φόβησε τοὺς στρατιῶτες-δημίους μέσα στὸ σκάφος, ποὺ ἐπέστρεψαν στὴν ξηρὰ καὶ ἔφυγαν τρομαγμένοι. Καθ᾽ ὑπόδειξη δὲ τοῦ ἀγγέλου, ὁ Μάμας μετέβη στὸ ὄρος Ἀργαῖον τῆς Καισάρειας, ὅπου ἔζησε ἀκόμη ἕνα ἕως δύο ἔτη. Ἐκεῖ, μὲ πρόσταγμα Θεοῦ, ἔλαβε ἐξ οὐρανοῦ ράβδο θαυματουργὴ καὶ ἅγιο Εὐαγγέλιο, μὲ τὰ ὁποῖα ἐξημέρωνε τὰ ἄγρια θηρία τοῦ βουνοῦ καὶ ἄρμεγε τὰ θηλυκὰ ἀπὸ αὐτά, ἔπηζε τυρί, μὲ τὸ ὁποῖο καὶ ὁ ἴδιος τρεφόταν καὶ ἔδινε καὶ στοὺς πτωχοὺς τῆς Καισάρειας. Ἔκτισε ἀκόμη μικρὸ ναό, ὅπου λάτρευε τὸν Κύριο.

Ὅταν οἱ εἰδωλολάτρες πληροφορήθηκαν τὰ θαυμαστὰ σημεῖα, ποὺ ὁ Μάμας τελοῦσε στὸ βουνό, φθόνησαν, καὶ τὸν κατήγγειλαν στὸν νέο ἡγεμόνα τῆς Καισάρειας Ἀλέξανδρο, ὅτι τάχα ἦταν μάγος καὶ μὲ μαγικὲς τέχνες ἡμέρωνε τὰ ἄγρια θηρία. Τότε αὐτὸς ἔστειλε στρατιῶτες νὰ τὸν συλλάβουν. Τοὺς συνάντησε ὁ ἅγιος καὶ τοὺς ρώτησε τί ἔψαχναν. Αὐτοὶ τοῦ εἶπαν γιατί εἶχαν μεταβεῖ ἐκεῖ, κι ὁ Μάμας τοὺς κάλεσε νὰ τοὺς προσφέρει ψωμὶ καὶ τυρὶ καὶ τοὺς ὑποσχέθηκε νὰ τοὺς ὑποδείξει αὐτὸν ποὺ ἀναζητοῦσαν. Ἐνῶ τρώγανε, μαζεύτηκαν ἐκεῖ τὰ ἄγρια ζῶα κατὰ τὴ συνήθειά τους, ποὺ φόβησαν τοὺς στρατιῶτες. Ὁ ἅγιος τοὺς καθησύχασε, τοὺς εἶπε ὅτι αὐτὸς ἦταν ὁ Μάμας ποὺ ἀναζητοῦσαν καὶ τοὺς ἐξήγησε πὼς τὰ ζῶα τὰ ἐξημέρωνε μὲ τὴ δύναμη τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, ποὺ λάτρευε, κι ὄχι μὲ μαγικὲς κακοτεχνίες. Κατόπιν τοὺς προέτρεψε νὰ ἐπιστρέψουν καὶ νὰ τὸν ἀναμένουν στὴν πύλη τῆς Καισάρειας καὶ θὰ ἐρχόταν σύντομα.

Πρὶν ὅμως ἀπέλθει πρὸς τὸ μαρτύριο, μὲ ὑπόδειξη τοῦ Κυρίου κάλεσε μεγάλο λιοντάρι ἀπὸ τὴν ἔρημο, καὶ τοῦ εἶπε ὅτι, ὅταν αὐτὸς θὰ θηριομαχοῦσε στὸ στάδιο, θὰ τὸ ἔφερναν κι αὐτὸ ἐναντίον του, καὶ τότε νὰ πράξει ἐκεῖνο ποὺ θὰ τὸ προστάξει ὁ Θεός.

Μετέβη λοιπὸν ὁ Μάμας στὴν Καισάρεια καὶ ὁδηγήθηκε μπροστὰ στὸν ἡγεμόνα Ἀλέξανδρο, ποὺ τὸν ἐξέτασε γιὰ τὶς δῆθεν μαγεῖες του. Κι ὅταν ὁ παιδομάρτυρας τοῦ ξεκαθάρισε πώς, ὄχι μόνο δὲν ἦταν μάγος, ἀλλὰ λάτρευε τὴν Ἁγία Τριάδα, ὁ τύραννος τὸν ἀνάγκαζε νὰ ἀρνηθεῖ τὴν πίστη του καὶ νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα. Μετὰ τὴ θαρραλέα ὁμολογία τοῦ μάρτυρα, ὁ ἡγεμόνας πρόσταξε νὰ ἀρχίσουν τὰ βασανιστήρια. Πρῶτα τὸν κρέμασαν σὲ τιμωρητικὸ ξύλο καὶ τὸν ἔξεσαν ἀπάνθρωπα σὲ ὅλο τὸ σῶμα, μέχρι τὰ σπλάχνα. Ὁ ἅγιος ὅμως ἄχνα δὲν ἔβγαλε, μόνο προσευχόταν θερμὰ νὰ τὸν ἐνισχύσει ὁ Κύριος ἕως τέλους. Κατόπιν τὸν ἔριξαν σὲ καμίνι ποὺ εἶχαν πυρώσει ἐπὶ τρεῖς μέρες, ὅπου τὸν ἄφησαν γιὰ πέντε μέρες. Ἀλλ’ ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ τὸν διαφύλαξε ἀβλαβή, ἀποστέλλοντάς του ἀγγέλους, μὲ τοὺς ὁποίους συνδοξολογοῦσε τὸν Θεό, ὅπως παλαιὰ οἱ τρεῖς Παῖδες στὴ Βαβυλώνα. Ὅταν εἶδε τὴν ὑπερθαύμαστη διάσωσή του ὁ τύραννος, διέταξε νὰ τὸν ρίξουν στὰ ἄγρια θηρία στὸ στάδιο. Ἀλλὰ καὶ ἐκεῖ ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ τιθάσσευε τὴν ἀγριότητα τῶν θηρίων, ποὺ σεβάστηκαν καὶ προσκυνοῦσαν τὸν μάρτυρα τοῦ Χριστοῦ. Τότε ἀπέλυσαν ἐναντίον του καὶ τὸ λιοντάρι ποὺ προαναφέραμε, κι αὐτὸ ὅρμησε ἐναντίον τῶν θεατῶν, καὶ κατασπάραξε πολλοὺς εἰδωλολάτρες καὶ Ἰουδαίους. Τέλος, ὁ τυφλωμένος στὴν ψυχὴ Ἀλέξανδρος πρόσταξε νὰ φονευθεῖ στὸ στάδιο ὁ μάρτυρας ἀπὸ τάγμα ἱππικοῦ. Πράγματι, ἕνας μονομάχος κτύπησε τὸν Μάμαντα μὲ τρίαινα στὴν κοιλιά καὶ χύθηκαν ἔξω τὰ σπλάχνα του. Φωνὴ τότε ἀκούστηκε ἀπὸ τοὺς οὐρανούς, ποὺ τὸν καλοῦσε νὰ ἀπολαύσει τὰ ἀγαθὰ τῆς αἰώνιας ζωῆς. Κι ὁ γενναιότατος παιδομάρτυρας, κρατώντας τὰ χυμένα του σπλάχνα, περπάτησε περὶ τὸ μισὸ χιλιόμετρο ἔξω ἀπὸ τὴν πόλη, βρῆκε ἕνα σπήλαιο καί, ἐπάνω σὲ μιὰ πέτρα, παρέδωσε τὸ πνεῦμα του στὸν Κύριο, γιὰ τὸν Ὁποῖο τόσα βάσανα ὑπέμεινε.

Τελειώθηκε δὲ ὁ μαρτυρικὰ στὴν Καισάρεια ἐπὶ τῆς βασιλείας τοῦ Αὐρηλιανοῦ, πιθανώτατα κατὰ τὴν 2α Σεπτεμβρίου τοῦ 273 ἢ τοῦ 274, σὲ ἡλικία 15 ἢ 16 ἐτῶν.

Ἐπίκεντρο τιμῆς τοῦ ἁγίου Μάμαντος ὑπῆρξε ἀσφαλῶς ἡ Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας. Ἡ τοποθεσία, στὴν ὁποία μετέβη καὶ παρέδωσε τὸ πνεῦμα ὁ ἅγιος μετὰ τὸ μαρτύριό του, πρέπει νὰ ταυτισθεῖ μὲ τὸν χῶρο, ὅπου ἀργότερα ἀνοικοδομήθηκε τὸ Μαρτύριο (ναός), στὸ ὁποῖο περιλαμβανόταν ὁ τάφος του. Τὸ Μαρτύριο αὐτὸ συνέχισε νὰ ὑπάρχει ἐπὶ αἰῶνες, καὶ μετὰ τὴ σταδιακὴ μετακομιδὴ τῶν λειψάνων τοῦ ἁγίου. Σύμφωνα μὲ ἔγκυρες πληροφορίες, κατὰ τὶς ἀρχὲς τοῦ εἰκοστοῦ αἰώνα τὰ χαλάσματα παλιᾶς ἐκκλησίας κοντὰ στὸ ἀρχαῖο στάδιο τῆς Καισάρειας ταυτίζονταν μὲ ἀσφάλεια μὲ τὴν ἄλλοτε περίλαμπρη βασιλικὴ τοῦ Ἁγίου Μάμαντος. Ἀπὸ τὰ χαλάσματα ὅμως αὐτά, γνωστὰ μὲ τὸ ὄνομα Ντελικλί-Τάς, δηλαδὴ τρυπημένη πέτρα, ἤδη λίγο πρὶν τὴν ἔξοδο τῶν Ἑλλήνων τὸ 1924, τίποτα δὲν παρέμεινε στὴ θέση του, ἕνεκα ἁρπαγῆς τοῦ οἰκοδομικοῦ ἐκεῖ ὑλικοῦ πρὸς ἀνέγερση ἄλλων κτιρίων, παρὰ μόνη μία μεγάλη τρύπια πέτρα. Ἀπὸ τὴν τρύπια ἐκείνη πέτρα χριστιανοὶ καὶ μουσουλμάνοι περνοῦσαν τὰ ἄρρωστα παιδάκια καί, ὅσα ἦταν νὰ ζήσουν, γίνονταν ἀμέσως καλά.

Ἀσφαλῶς παρατηρεῖται πρωιμότατη διάδοση τῆς τιμῆς, ἀλλὰ καὶ τῶν τιμίων λειψάνων τοῦ ἁγίου Μάμαντος, ποὺ ἐξακτινώνεται ὄχι μόνο σ᾽ ὅλη τὴ Μικρασία, ἀλλ᾽ ἐπεκτείνεται ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη ἕως τὴ Συροπαλαιστίνη καὶ τὰ ἑλληνικὰ νησιὰ τῆς Κύπρου, Κρήτης καὶ ἀλλοῦ, γιὰ νὰ φθάσει μέχρι καὶ τὴ Γαλλία! Ὅταν οἱ Σταυροφόροι τῆς Δ’ Σταυροφορίας κατέλαβαν τὸ 1204 τὴν Κωνσταντινούπολη, μεταξὺ τῶν πολλῶν τιμαλφῶν καὶ ἱερῶν λειψάνων ποὺ ἀφάρπασαν ἦταν καὶ ἡ τιμία κάρα τοῦ ἁγίου Μάμαντος, ποὺ τὸ 1209 θὰ καταλήξει στὴν πόλη Langres τῆς Γαλλίας. Ἡ ἁγία κάρα διατηρεῖ τὴ σταυρόσχημη βυζαντινὴ ἀργυρὴ λειψανοθήκη-ἐπένδυσή της καὶ φέρει ἐγχάρακτη ἐπιγραφή, «ΑΓΙΟC MAMAC». Περαιτέρω, ἀνὰ ἕνα τεμάχιο τῆς κάρας τοῦ ἁγίου Μάμαντος (προφανῶς ἀπὸ τὸ κάτω της τμῆμα, ποὺ ἐλλείπει ἀπὸ τὸ λείψανο τῆς Langres), βρίσκεται στὶς μονὲς Φιλοθέου Ἁγίου Ὄρους καὶ Ἁγίου Γεωργίου Ἠλίων στὴν Αἰδηψὸ τῆς Εὔβοιας.

Ἡ Κύπρος δὲν ὑστέρησε τῆς πλούσιας χάρης τοῦ ἁγίου Μάμαντος. Τὸ πόσο πρώιμη ὑπῆρξε ἡ ἐδῶ τιμὴ τοῦ λαοφίλητου τούτου παιδομάρτυρα δὲν μᾶς εἶναι ἀκριβῶς γνωστό. Πιθανώτατα οἱ ρίζες τῆς τιμῆς αὐτῆς νὰ συνδέονται, τόσο μὲ τὶς ἀνὰ τοὺς αἰῶνες γνωστὲς ζῶσες σχέσεις τῆς μεγαλονήσου μὲ τὰ νότια τῆς Μικρασίας παράλια, ὅσο καὶ τὴν κατὰ τοὺς μεσοβυζαντινοὺς χρόνους ἔλευση καὶ ὑπηρεσία στὸ νησὶ ἀκριτικῶν στρατιωτικῶν ταγμάτων (Ἀκριτῶν-Μαρδαϊτῶν), ὅπως πιὸ πάνω ἀναφέραμε. Ἄλλο πρόβλημα, ποὺ παραμένει ἀκόμη ἀνοικτό, εἶναι τὸ πότε ἔρχεται στὸ νησὶ ἡ λάρνακα μὲ τὰ τίμια λείψανά του, ποὺ βρίσκεται μέχρι σήμερα ἐντοιχισμένη στὸν ὁμώνυμό του ναὸ στὴ Μόρφου, καθεδρικὸ ναὸ τῆς Μητροπόλεως Μόρφου, τῆς ὁποίας εἶναι καὶ ὁ πολιοῦχος ἅγιος. Δὲν ἀποκλείεται ὁ ἀρχικὸς ναὸς (βασιλικὴ 6ου αἰ.) στὴ θέση τοῦ σημερινοῦ ναοῦ νὰ σχετίζεται μὲ τὴν τότε ἔλευση τῆς λάρνακας αὐτῆς, καὶ νὰ σήμανε τὶς ἀπαρχὲς τῆς ἐδῶ τιμῆς του. Τοιχογραφίες καὶ φορητὲς εἰκόνες τοῦ ἁγίου σώζονται στὴν Κύπρο ἀπὸ τὸν 12ο/13ο αἰ. Ἀκόμη, ὑπάρχουν σὲ λειτουργία ἢ ἐρειπωμένοι 71 ναοὶ καὶ μονὲς στὸ ὄνομά του στὸ νησί μας, ἐνῶ ἕνα χωριὸ τῆς ἐπαρχίας Λεμεσοῦ φέρει τὸ εὐλογημένο του ὄνομα.

Νά, λοιπόν, ἕνα σπουδαῖο πρότυπο ἔφηβου ἁγίου πρὸς μίμηση. Ἑνὸς λαμπροῦ ἀστέρα τοῦ νοητοῦ στερεώματος, ποὺ μὲ τὴ γέννησή του ἔμεινε ὀρφανὸς ἀπὸ τοὺς ἐπίγειους ἁγίους του γονεῖς, ἀλλ’ ὄχι ἀπὸ τὴν ἀλάνθαστη πρόνοια τοῦ Οὐράνιου Πατέρα. Ποὺ ἀπὸ τὴν παιδική του ἡλικία ὁμολόγησε ἀπτόητα Χριστὸν «ἐνώπιον τυράννων καὶ βασιλέων», χωρὶς νὰ τὸν θέλξει τίποτα τοῦ κόσμου τούτου. Ποὺ ὑπέμεινε πάνδεινα κολαστήρια γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Λυτρωτῆ καὶ Σωτήρα του, γιὰ τὸν Ὁποῖο κένωσε καὶ τὴν τελευταία σταλαγματιὰ τοῦ αἵματός του. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἐπάξια δοξάσθηκε ἀπὸ τὸν Δικαιοκρίτη Κύριο καὶ στὸν οὐρανό, καὶ στὴ γῆ. Καί, μὲ τὴ θεόσδοτη χάρη ποὺ πλούτησε, θεραπεύει τὶς ψυχὲς καὶ τὰ σώματα ὅσων τὸν ἐπικαλοῦνται μὲ πίστη καὶ προστρέχουν μὲ εὐλάβεια στὴ σκέπη του.

immorfou.org.cy

 

Ἀπολυτίκιον
Ήχος γ’. Θείας πίστεως.

Θείον βλάστημα, Μαρτύρων πέλων, ηκολούθησας, ασχέτω πόθω, τοις ενθέοις αληθώς τούτων ίχνεσι και του Σωτήρος κηρύξας το όνομα, εθαυμαστώθης σοφέ δι’ αθλήσεως. Μάμα ένδοξε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

 

Κοντάκιον
Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.

Ἐν τῇ ράβδῳ Ἅγιε, τῇ ἐκ Θεοῦ σοι δοθείσῃ, τὸν λαόν σου ποίμανον, ἐπὶ νομὰς ζωηφόρους· θήρας δέ, τοὺς ἀοράτους καὶ ἀνημέρους, σύντριψον, ὑπὸ τοὺς πόδας τῶν σὲ ὑμνούντων, ὅτι πάντες οἱ ἐν κινδύνοις, προστάτην Μάμα, θερμόν σε κεκτήμεθα.

 

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
2 Σεπτεμβρίου 2026 ἑορτάζουν:

Ἅγιος Μάμας

Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Νηστευτής, Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης

Ἅγιος Διομήδης

Ἅγιος Ἰουλιανός

Ἅγιος Φίλιππος

Ἅγιος Εὐτυχιανός

Ἅγιος Ἡσύχιος

Ἅγιος Λεωνίδης

Ἅγιος Εὐτύχιος

Ἅγιος Φιλάδελφος

Ἅγιος Μελάνιππος

Ἁγία Παρθαγάπη

Δίκαιοι Ἐλεάζαρ καὶ Φινεές

Ἅγιοι Ἀειθαλὰς καὶ Ἀμῶν

Ὅσιος Κοσμᾶς ὁ ἐρημίτης καὶ ὁμολογητής

Ὅσιος Θεοδόσιος καθηγούμενος τῆς Λαύρας τῶν Σπηλαίων του Κιέβου

The post Ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς Μάμας ὁ Μυροβλύτης ἕνα σπουδαῖο πρότυπο ἔφηβου πρὸς μίμηση (2/9/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

]]> https://orthodoxia.gr/2026/09/02/o-agios-megalomartys-mamas-o-myrovlytis-ena-spoydaio-protypo-efivoy-pros-mimisi-2-9-2026/feed/ 0 Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 2/9/2026 https://orthodoxia.gr/2026/09/02/eyaggelio-tis-imeras-2-9-2026/ https://orthodoxia.gr/2026/09/02/eyaggelio-tis-imeras-2-9-2026/#respond Tue, 01 Sep 2026 21:05:26 +0000 https://orthodoxia.gr/?p=15667

ΤΕΤΑΡΤΗ - ΜΑΜΑΝΤΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΤΟΥ ΜΥΡΟΒΛΥΤΟΥ
Ἐκ τοῦ κατὰ Ἰωάννην
15: 1-11

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτόῦ Μαθηταῖς· Ἐγώ εἰμι ἡ ἄμπελος ἡ ἀληθινή, καὶ ὁ πατήρ μου ὁ γεωργός ἐστι. πᾶν κλῆμα ἐν ἐμοὶ μὴ φέρον καρπόν, αἴρει αὐτό, καὶ πᾶν τὸ καρπὸν φέρον, καθαίρει αὐτὸ, ἵνα πλείονα καρπὸν φέρῃ. ἤδη ὑμεῖς καθαροί ἐστε διὰ τὸν λόγον ὃν λελάληκα ὑμῖν. μείνατε ἐν ἐμοί, κἀγὼ ἐν ὑμῖν. καθὼς τὸ κλῆμα οὐ δύναται καρπὸν φέρειν ἀφ’ ἑαυτοῦ, ἐὰν μὴ μένῃ ἐν τῇ ἀμπέλῳ, οὕτως οὐδὲ ὑμεῖς, ἐὰν μὴ ἐν ἐμοὶ μένητε. ἐγώ εἰμι ἡ ἄμπελος, ὑμεῖς τὰ κλήματα. ὁ μένων ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν αὐτῷ, οὗτος φέρει καρπὸν πολύν, ὅτι χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν. ἐὰν μή τις μένῃ ἐν ἐμοί, ἐβλήθη ἔξω ὡς τὸ κλῆμα καὶ ἐξηράνθη, καὶ συνάγουσιν αὐτὰ καὶ εἰς τὸ πῦρ βάλλουσι, καὶ καίεται. ἐὰν μείνητε ἐν ἐμοὶ καὶ τὰ ῥήματά μου ἐν ὑμῖν μείνῃ, ὃ ἐὰν θέλητε αἰτήσασθε, καὶ γενήσεται. ἐν τούτῳ ἐδοξάσθη ὁ πατήρ μου, ἵνα καρπὸν πολὺν φέρητε, καὶ γένησθε ἐμοὶ μαθηταί. καθὼς ἠγάπησέ με ὁ πατήρ, κἀγὼ ἠγάπησα ὑμᾶς· μείνατε ἐν τῇ ἀγάπῃ τῇ ἐμῇ. ἐὰν τὰς ἐντολάς μου τηρήσητε, μενεῖτε ἐν τῇ ἀγάπῃ μου, καθὼς ἐγὼ τὰς ἐντολὰς τοῦ πατρός μου τετήρηκα καὶ μένω αὐτοῦ ἐν τῇ ἀγάπῃ. Ταῦτα λελάληκα ὑμῖν ἵνα ἡ χαρὰ ἡ ἐμὴ ἐν ὑμῖν μείνῃ καὶ ἡ χαρὰ ὑμῶν πληρωθῇ.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 2/9/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

]]>

ΤΕΤΑΡΤΗ – ΜΑΜΑΝΤΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΤΟΥ ΜΥΡΟΒΛΥΤΟΥ
Ἐκ τοῦ κατὰ Ἰωάννην
15: 1-11

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτόῦ Μαθηταῖς· Ἐγώ εἰμι ἡ ἄμπελος ἡ ἀληθινή, καὶ ὁ πατήρ μου ὁ γεωργός ἐστι. πᾶν κλῆμα ἐν ἐμοὶ μὴ φέρον καρπόν, αἴρει αὐτό, καὶ πᾶν τὸ καρπὸν φέρον, καθαίρει αὐτὸ, ἵνα πλείονα καρπὸν φέρῃ. ἤδη ὑμεῖς καθαροί ἐστε διὰ τὸν λόγον ὃν λελάληκα ὑμῖν. μείνατε ἐν ἐμοί, κἀγὼ ἐν ὑμῖν. καθὼς τὸ κλῆμα οὐ δύναται καρπὸν φέρειν ἀφ’ ἑαυτοῦ, ἐὰν μὴ μένῃ ἐν τῇ ἀμπέλῳ, οὕτως οὐδὲ ὑμεῖς, ἐὰν μὴ ἐν ἐμοὶ μένητε. ἐγώ εἰμι ἡ ἄμπελος, ὑμεῖς τὰ κλήματα. ὁ μένων ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν αὐτῷ, οὗτος φέρει καρπὸν πολύν, ὅτι χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν. ἐὰν μή τις μένῃ ἐν ἐμοί, ἐβλήθη ἔξω ὡς τὸ κλῆμα καὶ ἐξηράνθη, καὶ συνάγουσιν αὐτὰ καὶ εἰς τὸ πῦρ βάλλουσι, καὶ καίεται. ἐὰν μείνητε ἐν ἐμοὶ καὶ τὰ ῥήματά μου ἐν ὑμῖν μείνῃ, ὃ ἐὰν θέλητε αἰτήσασθε, καὶ γενήσεται. ἐν τούτῳ ἐδοξάσθη ὁ πατήρ μου, ἵνα καρπὸν πολὺν φέρητε, καὶ γένησθε ἐμοὶ μαθηταί. καθὼς ἠγάπησέ με ὁ πατήρ, κἀγὼ ἠγάπησα ὑμᾶς· μείνατε ἐν τῇ ἀγάπῃ τῇ ἐμῇ. ἐὰν τὰς ἐντολάς μου τηρήσητε, μενεῖτε ἐν τῇ ἀγάπῃ μου, καθὼς ἐγὼ τὰς ἐντολὰς τοῦ πατρός μου τετήρηκα καὶ μένω αὐτοῦ ἐν τῇ ἀγάπῃ. Ταῦτα λελάληκα ὑμῖν ἵνα ἡ χαρὰ ἡ ἐμὴ ἐν ὑμῖν μείνῃ καὶ ἡ χαρὰ ὑμῶν πληρωθῇ.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 2/9/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

]]> https://orthodoxia.gr/2026/09/02/eyaggelio-tis-imeras-2-9-2026/feed/ 0 «Δὲν φύγαμε γιὰ νὰ ἀσωτέψουμε, γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ φύγαμε!» https://orthodoxia.gr/2026/09/01/den-fygame-gia-na-asotepsoyme-gia-tin-agapi-toy-christoy-fygame/ https://orthodoxia.gr/2026/09/01/den-fygame-gia-na-asotepsoyme-gia-tin-agapi-toy-christoy-fygame/#respond Mon, 31 Aug 2026 21:14:44 +0000 https://orthodoxia.gr/?p=15663

Ἀνησύχησε πολύ ὁ κυρ Γιώργης ὁ Χασάπης σὰν τοῦ εἶπε ή γυναίκα του ή Μαγδαληνή, πὼς τὰ δίδυμα ἀγόρια τους ἦταν ἄφαντα. Τὰ ἄκουσε καὶ ἡ γιαγιά Λωξάντρα καὶ σταυροκοπήθηκε. «Δώδεκα χρονῶν παιδιά, ποῦ εἶναι τόσες ὧρες;». Ἦρθε τὸ ἀπόγευμα, ἦρθε τὸ βράδυ καὶ καμία εἴδηση ἀπὸ τὰ δύο παιδιά. Ἔκατσαν ἄυπνοι ὅλο τὸ βράδυ. Σὰν ξημέρωσε ὁ Θεὸς τὴ μέρα, βγῆκε ὁ Γιώργης ἀνήσυχος στὸν μαχαλά. «Ἔ, Γιώργη, τὰ μικρά σου ψάχνεις;» ρώτησε ἕνας ἐργάτης ποὺ ἐκείνη τὴν ὥρα πήγαινε στη δουλειά του. Καὶ πρὶν προλάβει νὰ τοῦ ἀπαντήσει ὁ πατέρας, συνέχισε ἐκεῖνος: «Στο Σταυροβούνι εἶναι, στὸ μοναστήρι. Τὰ βρῆκε νὰ περπατοῦν (1) στον δρόμο ἕνας γείτονάς μου μὲ τὸ κάρο καὶ τὰ ρώτησε ποῦ πηγαίνουν. Ὅταν τὰ ἀνέβασε πάνω, τὰ γνώρισε. “Τοῦ Ὀρουντιώτη (2) δὲν εἴσαστε, βρέ;"»

Ὁ πατέρας δὲν χρειάστηκε ν' ἀκούσει ἄλλο. Τὴν ἴδια μέρα ἦταν ἐκεῖ. Ἀπέναντί του κάθησε ὁ ἡγούμενος καὶ δίπλα του τὰ δύο αγόρια του, ὁ Σοφοκλής - ὁ μετέπειτα ἱερομόναχος Φιλούμενος καὶ ἅγιος πλέον τῆς Ἐκκλησίας μας- καὶ ὁ Ἀλέξανδρος (μετέπειτα π. Ελπίδιος). Θὰ περίμενε ὁ πατέρας πὼς θὰ εἶχαν κατεβασμένα τὰ κεφάλια καὶ τὰ μάγουλά τους θὰ ἦταν κόκκινα ἀπὸ ντροπή. Μά, ἐκεῖνα τὸν κοιτοῦσαν σταθερὰ στὰ μάτια καὶ τὸ βλέμμα τους ἦταν σοβαρό.

«Πατέρα» εἶπε ὁ Σοφοκλής, «ἐδῶ καὶ πολύ καιρό διαβάζοντας τὸν βίο τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Καλυβίτη, πήραμε τὴν ἀπόφαση να φύγουμε ἀπὸ τὸ σπίτι καὶ νὰ μείνουμε ἐδῶ. Ὄχι, πατέρα, δὲν εἶναι ἐπιπόλαιη ἀπόφαση. Σοῦ τὸ λέμε καὶ σένα, τὸ εἴπαμε καὶ στὸν ἡγούμενο ποὺ δὲν θέλει νὰ μᾶς κρατήσει».

«Ἀφῆστε μας ἐδῶ καὶ θὰ δεῖτε!» συμπλήρωσε ὁ Ἀλέξανδρος. «Δὲν φύγαμε γιὰ νὰ ἀσωτέψουμε, γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ φύγαμε!»

«Εἶστε μικροί» εἶπε ὁ ἡγούμενος. Ὁ πατέρας κούνησε μὲ ἱκανοποίηση τὸ κεφάλι.

«Τουλάχιστον, νὰ τελειώσετε τὸ σχολεῖο... Θὰ θυσιάσετε τὶς σπουδές σας;» εἶπε ὁ πατέρας.

«Πατέρα, τὸ ἔχουμε ἀποφασίσει. Ἂν μᾶς πάρεις μὲ τὴ βία, θὰ βροῦμε εὐκαιρία, πάλι νὰ τὸ σκάσουμε. Αὐτὸ θέλεις; Έχεις τόσα παιδιά. Δὲν θέλεις δύο ἀπὸ αὐτὰ νὰ τὰ δώσεις στὸν Χριστό;»

Προβληματίστηκε ὁ πατέρας. Δὲν ἤθελε νὰ τὰ πάρει μὲ τὴ βία. Οὔτε ἀντίρρηση εἶχε γιὰ νὰ δώσει κάποια ἀπὸ τὰ παιδιά του στὸν Χριστό. Το σκέφτηκε πιό ψύχραιμα. Δὲν ἤθελε νὰ δημιουργήσει ἐντάσεις. Ἂν ἦταν ἀπὸ τὸν Θεό, θὰ ἔμεναν στὸ μοναστήρι. Ἂν ὄχι, σὲ λίγο καιρὸ θὰ ἔφευγαν.

Ἔμειναν πέντε ὁλόκληρα χρόνια στο μοναστήρι. Ὁ σοφὸς ἡγούμενος δὲν τὰ ἔγραψε στη δύναμη τοῦ μοναστηριοῦ, οὔτε τοὺς φόρεσε ράσο. Μάλιστα, ὅταν ἔτυχε νὰ ἀρρωστήσουν κι ἔπρεπε νὰ τύχουν φροντίδας ποὺ δὲν μποροῦσε νὰ παρέχει τὸ μοναστήρι, τὰ ἔστειλε στὴν οἰκογένειά τους μέχρι v' ἀναρρώσουν. Ξαναγύρισαν ἔχοντας ἐπηρεάσει σὲ μεγάλο βαθμό καὶ τ' ἀδέλφια τους στὸν ἀγώνα τῆς ἀρετῆς.

Καὶ ὁ πατέρας τους ὁ Γιώργης ἔλεγε στὰ στερνά του: «Τὰ καλύτερα παιδιά μου εἶναι τὰ καλογέρια!»

(1) Ἡ Ἱερά Μονή Σταυροβουνίου βρίσκεται σὲ ἀπόσταση 40 περίπου χιλιομέτρων, τὴν ὁποία τὰ δύο ἀδέλφια ἔκαναν πεζή.

(2) Ο πατέρας τους, ἐπειδὴ ἦταν ἀπὸ τὸ χωριό Όρούντα τῆς Λευκωσίας, εἶχε το προσωνύμιο Όρουντιώτης.

Πηγή: «Γεροντικὸ Σύγχρονων Ἁγίων», Συγγραφέας Νίκη Κατσιάπη, Ἐπιμέλεια Χριστιανικὴ Φοιτητικὴ Δράση, Ἐκδόσεις Ἔαρ, 2026, σέλ.388-390

The post «Δὲν φύγαμε γιὰ νὰ ἀσωτέψουμε, γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ φύγαμε!» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

]]>

Ἀνησύχησε πολύ ὁ κυρ Γιώργης ὁ Χασάπης σὰν τοῦ εἶπε ή γυναίκα του ή Μαγδαληνή, πὼς τὰ δίδυμα ἀγόρια τους ἦταν ἄφαντα. Τὰ ἄκουσε καὶ ἡ γιαγιά Λωξάντρα καὶ σταυροκοπήθηκε. «Δώδεκα χρονῶν παιδιά, ποῦ εἶναι τόσες ὧρες;». Ἦρθε τὸ ἀπόγευμα, ἦρθε τὸ βράδυ καὶ καμία εἴδηση ἀπὸ τὰ δύο παιδιά. Ἔκατσαν ἄυπνοι ὅλο τὸ βράδυ. Σὰν ξημέρωσε ὁ Θεὸς τὴ μέρα, βγῆκε ὁ Γιώργης ἀνήσυχος στὸν μαχαλά. «Ἔ, Γιώργη, τὰ μικρά σου ψάχνεις;» ρώτησε ἕνας ἐργάτης ποὺ ἐκείνη τὴν ὥρα πήγαινε στη δουλειά του. Καὶ πρὶν προλάβει νὰ τοῦ ἀπαντήσει ὁ πατέρας, συνέχισε ἐκεῖνος: «Στο Σταυροβούνι εἶναι, στὸ μοναστήρι. Τὰ βρῆκε νὰ περπατοῦν (1) στον δρόμο ἕνας γείτονάς μου μὲ τὸ κάρο καὶ τὰ ρώτησε ποῦ πηγαίνουν. Ὅταν τὰ ἀνέβασε πάνω, τὰ γνώρισε. “Τοῦ Ὀρουντιώτη (2) δὲν εἴσαστε, βρέ;”»

Ὁ πατέρας δὲν χρειάστηκε ν’ ἀκούσει ἄλλο. Τὴν ἴδια μέρα ἦταν ἐκεῖ. Ἀπέναντί του κάθησε ὁ ἡγούμενος καὶ δίπλα του τὰ δύο αγόρια του, ὁ Σοφοκλής – ὁ μετέπειτα ἱερομόναχος Φιλούμενος καὶ ἅγιος πλέον τῆς Ἐκκλησίας μας- καὶ ὁ Ἀλέξανδρος (μετέπειτα π. Ελπίδιος). Θὰ περίμενε ὁ πατέρας πὼς θὰ εἶχαν κατεβασμένα τὰ κεφάλια καὶ τὰ μάγουλά τους θὰ ἦταν κόκκινα ἀπὸ ντροπή. Μά, ἐκεῖνα τὸν κοιτοῦσαν σταθερὰ στὰ μάτια καὶ τὸ βλέμμα τους ἦταν σοβαρό.

«Πατέρα» εἶπε ὁ Σοφοκλής, «ἐδῶ καὶ πολύ καιρό διαβάζοντας τὸν βίο τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Καλυβίτη, πήραμε τὴν ἀπόφαση να φύγουμε ἀπὸ τὸ σπίτι καὶ νὰ μείνουμε ἐδῶ. Ὄχι, πατέρα, δὲν εἶναι ἐπιπόλαιη ἀπόφαση. Σοῦ τὸ λέμε καὶ σένα, τὸ εἴπαμε καὶ στὸν ἡγούμενο ποὺ δὲν θέλει νὰ μᾶς κρατήσει».

«Ἀφῆστε μας ἐδῶ καὶ θὰ δεῖτε!» συμπλήρωσε ὁ Ἀλέξανδρος. «Δὲν φύγαμε γιὰ νὰ ἀσωτέψουμε, γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ φύγαμε!»

«Εἶστε μικροί» εἶπε ὁ ἡγούμενος. Ὁ πατέρας κούνησε μὲ ἱκανοποίηση τὸ κεφάλι.

«Τουλάχιστον, νὰ τελειώσετε τὸ σχολεῖο… Θὰ θυσιάσετε τὶς σπουδές σας;» εἶπε ὁ πατέρας.

«Πατέρα, τὸ ἔχουμε ἀποφασίσει. Ἂν μᾶς πάρεις μὲ τὴ βία, θὰ βροῦμε εὐκαιρία, πάλι νὰ τὸ σκάσουμε. Αὐτὸ θέλεις; Έχεις τόσα παιδιά. Δὲν θέλεις δύο ἀπὸ αὐτὰ νὰ τὰ δώσεις στὸν Χριστό;»

Προβληματίστηκε ὁ πατέρας. Δὲν ἤθελε νὰ τὰ πάρει μὲ τὴ βία. Οὔτε ἀντίρρηση εἶχε γιὰ νὰ δώσει κάποια ἀπὸ τὰ παιδιά του στὸν Χριστό. Το σκέφτηκε πιό ψύχραιμα. Δὲν ἤθελε νὰ δημιουργήσει ἐντάσεις. Ἂν ἦταν ἀπὸ τὸν Θεό, θὰ ἔμεναν στὸ μοναστήρι. Ἂν ὄχι, σὲ λίγο καιρὸ θὰ ἔφευγαν.

Ἔμειναν πέντε ὁλόκληρα χρόνια στο μοναστήρι. Ὁ σοφὸς ἡγούμενος δὲν τὰ ἔγραψε στη δύναμη τοῦ μοναστηριοῦ, οὔτε τοὺς φόρεσε ράσο. Μάλιστα, ὅταν ἔτυχε νὰ ἀρρωστήσουν κι ἔπρεπε νὰ τύχουν φροντίδας ποὺ δὲν μποροῦσε νὰ παρέχει τὸ μοναστήρι, τὰ ἔστειλε στὴν οἰκογένειά τους μέχρι v’ ἀναρρώσουν. Ξαναγύρισαν ἔχοντας ἐπηρεάσει σὲ μεγάλο βαθμό καὶ τ’ ἀδέλφια τους στὸν ἀγώνα τῆς ἀρετῆς.

Καὶ ὁ πατέρας τους ὁ Γιώργης ἔλεγε στὰ στερνά του: «Τὰ καλύτερα παιδιά μου εἶναι τὰ καλογέρια!»

(1) Ἡ Ἱερά Μονή Σταυροβουνίου βρίσκεται σὲ ἀπόσταση 40 περίπου χιλιομέτρων, τὴν ὁποία τὰ δύο ἀδέλφια ἔκαναν πεζή.

(2) Ο πατέρας τους, ἐπειδὴ ἦταν ἀπὸ τὸ χωριό Όρούντα τῆς Λευκωσίας, εἶχε το προσωνύμιο Όρουντιώτης.

Πηγή: «Γεροντικὸ Σύγχρονων Ἁγίων», Συγγραφέας Νίκη Κατσιάπη, Ἐπιμέλεια Χριστιανικὴ Φοιτητικὴ Δράση, Ἐκδόσεις Ἔαρ, 2026, σέλ.388-390

The post «Δὲν φύγαμε γιὰ νὰ ἀσωτέψουμε, γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ φύγαμε!» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

]]> https://orthodoxia.gr/2026/09/01/den-fygame-gia-na-asotepsoyme-gia-tin-agapi-toy-christoy-fygame/feed/ 0