Τὸ 1964 τὴ Μεγάλη Τεσσαρακοστή – διηγεῖται ἡ Εὐδοξία Χατζηγιάννη, κάτοικος Σκοπέλου Γέρας – κάποιος συμπατριώτης της ὁ Κοσμᾶς εἶχε μεγάλη εὐλάβεια καὶ κατέβαινε συχνὰ καὶ ἄναβε ἕνα κεράκι κάτω στὴν Κατακόμβη στὰ λαγούμια, ὅπως συνηθίζουν νὰ λένε.

Παρουσιάστηκε μπροστά του ἡ Ἁγία Μαγδαληνή, πῆρε τὸ κεράκι ἀπὸ τὸ χέρι του, τὸ ἄναψε καὶ τοῦ εἶπε:

-«Νὰ πεῖς στὸν Γιάννη τὸν Τακτικό, αὐτὸ ποῦ σκέπτεται νὰ τὸ κάνει».

Εἶπε αὐτὰ τὰ λόγια καὶ ἐξαφανίστηκε. Ὁ Κοσμᾶς πῆγε ἀμέσως καὶ μετέδωσε τὰ λόγια τῆς Ἁγίας Μαγδαληνὴς καὶ ἐκεῖνος τοῦ ἀπάντησε ὅτι:

-«Πράγματι σκέπτομαι στὰ ἐγκαίνια τῆς Ἐκκλησίας μὲ πρωτοβουλία δική μου νὰ φροντίσω νὰ φέρω γιὰ πρώτη φορὰ τὸ χέρι τῆς Ἁγίας Μαγδαληνὴς ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Μονὴ Σιμωνόπετρας τοῦ Ἁγίου Ὅρους».

Στὶς 16 Μαΐου στὶς 5 τὸ ἀπόγευμα τὸ ἔφεραν. Καὶ μὲ ἐνθουσιασμό μου ἔλεγε ὅτι πλῆθος κόσμου καὶ ὅλοι οἱ Ἱερεῖς ἀπὸ ὅλη τὴ Γέρα εἶχαν ἔλθει καὶ μὲ τὰ ἑξαπτέρυγα κατέβηκαν κάτω στὴν ἀρχὴ τοῦ χωριοῦ καὶ μὲ μεγάλη εὐλάβεια τὸ συνόδεψαν καὶ μὲ ψαλμωδίες ἔφθασαν στὴν Ἐκκλησία καὶ τὸ ἔθεσαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες τοῦ Ἁγίου Ὅρους σὲ προσκύνημα.

Στὶς 17 Μαΐου ἔγιναν τὰ ἐγκαίνια. Παρέμεινε μέχρι τὶς 20 τοῦ μηνὸς καὶ χιλιάδες κόσμος τὸ προσκυνοῦσε. Ὅταν ἦλθε ἡ ὥρα νὰ τὸ πάρουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες, καὶ πάλι μὲ τὰ ἑξαπτέρυγα τὸ κατέβασαν. Ἡ λύπη τους ἦταν βαθειὰ καὶ τὰ δάκρυά τους ἔτρεχαν, γιατί ἔνοιωθαν ὅτι ἔχαναν τὸ μεγαλύτερο θησαυρό.

Λὲς καὶ ἦταν ζωντανὸ τὸ χέρι τῆς Ἁγίας Μαγδαληνής, ἦταν ζεστὸ καὶ εὐωδίαζε, ἐπαναλαμβάνουν ὅλοι.

Ὁ διακαής μου πόθος ἦταν ὄχι μόνο νὰ κτίσω τὴν Ἐκκλησία Της, ἀλλὰ καὶ νὰ γράψω ἕνα βιβλίο σχετικὰ μὲ τὴν ὑπέροχη πολιτεία Τῆς ποῦ κρύβει Θεῖο μεγαλεῖο. Οἱ ἀναμνήσεις μου παραμένουν ζωντανὲς καὶ ἡ πνευματικὴ γλυκύτητα ποῦ ἔνοιωθα μέσα στὴν Ἐκκλησία Της ἦταν ἀφάνταστα μεγάλη.

Κάθε Δευτέρα εἶχα καθιερώσει νὰ πηγαίνω ἀπὸ τὸ Πλωμάρι στὴ Γέρα, γιατί μιλοῦσα στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Μαγδαληνὴς καὶ στὴ βιβλιοθήκη στὴν Ἐκκλησία τῶν Ταξιαρχῶν Παπάδου ἔτσι ἄκουγα πάντα νὰ μιλοῦν γιὰ τὰ θαύματα τῆς Ἁγίας Μαγδαληνής. Ἄλλωστε γνώριζα καὶ ἡ ἴδια πολὺ καλὰ τὴν θαυματουργικὴ Τῆς δύναμη.

Μοῦ διηγήθηκε ὁ Εὐάγγελος Χατζηγιάννης ὅτι τὸ 1974 εἶδε ἕνα ὅραμα, πῶς κατέβηκε στὰ λαγούμια καὶ εἶδε σὲ ἕνα ὁρισμένο σημεῖο τῆς Κατακόμβης νὰ εἶναι ἀνοιχτὸ καὶ νὰ ξανοίγεται ἡ θάλασσα.

Ἦταν ἀμέτρητα καράβια καὶ ἄκουσε νὰ τοῦ λέει ἡ Ἁγία Μαγδαληνή:

-«Ἔτσι ὅπως εἶναι τὰ καράβια αὐτά, θὰ πήξει ὁ κόσμος».

Δηλαδὴ ἔτσι ἐξηγοῦσε στὸν ὕπνο του ὅτι θὰ ἔλθει πολὺς κόσμος νὰ προσκυνήσει τὴν Ἁγία Μαγδαληνή.

Τοῦ εἶπε ἀκόμα:

-«Ἡμέρα Παρασκευὴ καὶ ὥρα ἕκτη».

Τότε κατέλαβαν οἱ Τοῦρκοι τὴν Κύπρο.

Ἐπίσης μοῦ διηγήθηκε ἡ Μαρία Πάλλα τὰ ἑξῆς: Τὸ 1942 εἶχε κάνει ἕνα στεφάνι στὴ χάρη Της ἀπὸ λουλούδια καὶ τὸ ἔβαλαν στὴν Ὡραία Πύλη, τὴ βοήθησε ὁ ἐπίτροπος Εὐστράτιος Χατζηλενούδας. Ἦταν τότε 23 ἐτῶν.

Εἶχε πάει στὸν Ταξιάρχη Μανδαμάδου νὰ προσκυνήσει καὶ στὴν ἐπιστροφή της ἔλεγαν ὅτι ἔγινε θαῦμα καὶ πῶς τὸ στεφάνι τῆς Ἁγίας Μαγδαληνὴς ποῦ ἦταν ξερὸ ἄνθισε καὶ ἔβγαλε λουλούδια. Παρ’ ὅλο ποῦ εἶχε πάει πεζὴ καὶ ἐπέστρεψε πάλι μὲ τὰ πόδια, ξέχασε τὴν κούραση τῆς κι’ ἔτρεξε νὰ τὸ διαπιστώσει.

Προφητεία

Μόλις τὴν εἶδε ἡ κυρά-Ἑλένη ἡ νεωκόρος τῆς Ἐκκλησίας, τῆς ἀνακοίνωσε τὰ συμβάντα, ὅτι σείστηκε τὸ τέμπλο τῆς Ἐκκλησίας, πήγαινε καὶ ἐρχόταν ἐκεῖνο τὸ βράδυ, καὶ οἱ γυναῖκες ποῦ δεκαπέντιζαν μέσα, προσευχόταν μὲ μεγάλο δέος βλέποντας τὸ θαῦμα, ἐνῷ δὲν εἶχε γίνει σεισμὸς διόλου ἀπ’ ἔξω. Τὸ πρωὶ εἶδαν ἀνθισμένο τὸ στεφάνι μὲ λουλούδια, ἐνῷ ἦταν κατάξερο. Ἀμέσως πῆγε στὸ σπίτι καὶ εἶπε στοὺς γονεῖς της ὅτι θὰ μείνει τρία βράδια στὴν Ἁγία Μαγδαληνή, μὰ δὲν μποροῦσε νὰ φύγει κι’ ἔμεινε τρία χρόνια.

Ἡ κυρά-Ἑλένη, ἡ γριούλα ποῦ ἔμενε μαζί της, εἶδε μιὰ μέρα τὴν Ἁγία Μαγδαληνὴ καὶ τῆς εἶπε:

-«Μετὰ ἀπὸ ἕνα μεγάλο πόλεμο, ὁ κόλπος της Γέρας θὰ γεμίσει ἀπὸ ξένα καράβια».

Πάντοτε μοῦ ἔλεγαν ὅτι θὰ ἔλθει μέρα ποῦ θὰ ἔρχεται πολὺς κόσμος νὰ προσκυνᾶ τη χάρη τῆς Ἁγίας Μαγδαληνής. Ἡ φωτισμένη γριούλα προέβλεψε τὸν θάνατό της, ἥμερα Παρασκευή.

Ἡ Ἐκκλησία ἄρχισε νὰ κτίζεται τὸ 1926 καὶ τελείωσε τὸ 1932 ποῦ ἔγινε καὶ ἡ πρώτη Λειτουργία. Ὁ Χαράλαμπος Καλκατζῆς ποῦ ἔσκαβε κατόπιν ἐντολῆς τῆς Ἁγίας Μαγδαληνής, ἐργάστηκε δυόμιση χρόνια μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους στὰ λαγούμια.

Ἀπὸ ὁμάδα Facebook: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

The post Προφητεία τῆς Ἁγίας Μαγδαληνής: «Ὁ κόλπος τῆς Γέρας Μυτιλήνης θὰ γεμίσει ἀπὸ ξένα καράβια» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Τοῦ Λάμπρου Κ. Σκόντζου
Θεολόγου – Καθηγητοῦ

Ἡ Χίος ἀνάδειξε μιὰ πλειάδα ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας. Τὸ πανέμορφο καὶ μυροβόλο αὐτὸ νησὶ τοῦ Αἰγαίου τὸ στολίζουν πολλὰ ἀπὸ τὰ νοητὰ καὶ μυρίπνοα ἄνθη τῆς εὐλάβειας. Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ εἶναι καὶ ἡ ἔνδοξη Παρθενομάρτυς Μαρκέλλα, ἡ ὁποία προτίμησε τὸ θάνατο ἀπὸ τὴν ἀτίμωση.

Γεννήθηκε στὸ ἱστορικὸ χωριὸ Βολυσσός, τῆς βορειοδυτικῆς Χίου. Ὡς πρὸς τὸ χρόνο ποὺ ἔζησε ὑπάρχει σύγχυση. Ὁ βιογράφος της ἅγιος Νικηφόρος ὁ Χίος ἀναφέρει ὅτι ἔζησε περὶ τὸ 1500 μ. Χ. Ὅμως τὰ γεγονότα καὶ τὰ πρόσωπα, ποὺ ἀναφέρονται στὸ ἱερό της συναξάρι παραπέμπουν σαφῶς στοὺς πρωτοχριστιανικοὺς αἰῶνες. Τὸ πιὸ πιθανὸ εἶναι νὰ ἔζησε τὸν 3ο ἢ τὸν 4ο μ. Χ. αἰῶνα. Τότε ποὺ ἔσβηνε ἡ εἰδωλολατρία καὶ γινόταν, σὰν τὸ πληγωμένο θηρίο, ἐπικίνδυνη γιὰ τοὺς πιστοὺς τοῦ Χριστοῦ. Τότε ποὺ οἱ εἰδωλολάτρες, πλημμυρισμένοι ἀπὸ δαιμονικὴ ἐνέργεια, ἤθελαν νὰ ἀφανίσουν τοὺς Χριστιανούς, μὴ λογαριάζοντας ἂν αὐτοὶ εἶναι συγγενικά τους πρόσωπα, ἀκόμα καὶ παιδιά τους.

Ο πατέρας τῆς Μαρκέλλας ἦταν ἕνας φανατικὸς εἰδωλολάτρης καὶ ἀνήθικος ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος εἶχε καταρρίψει κάθε ἴχνος ἠθικῆς ἀναστολῆς ἀπὸ πάνω του. Ἀντίθετα ἡ μητέρα της ἦταν πιστὴ Χριστιανὴ καὶ μεγάλωσε τὴν ἀγαπημένη της κορούλα μὲ τὴν πίστη στὸν ἀληθινὸ Τριαδικὸ Θεό. Στάλαξε στὴν παιδική της ψυχὴ τὴν εὐλάβεια καὶ τὴν ἀρετή, ἡ ὁποία ἀπουσίαζε ἀπὸ τὸν εἰδωλολατρικὸ κόσμο. Τῆς δίδαξε τὴ σεμνότητα καὶ τὴν αἰδῶ, ὡς τὰ πιὸ σημαντικὰ προσόντα τῆς γυναικείας φύσης.

Ἡ Μαρκέλλα μεγάλωνε καὶ διακρινόταν γιὰ τὴν εὐγένεια τῆς ψυχῆς της, τὴν καλοσύνη της, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν σπάνια σωματικὴ ὀμορφιά της. Παράλληλα τὴ διέκρινε μιὰ πρωτοφανὴς πνευματικὴ ὡριμότητα.

Ὅταν ἔγινε δεκαοκτὼ χρονῶν ἡ μητέρα της ἀρρώστησε ξαφνικὰ καὶ πέθανε, ἀφήνοντας τὴν Μαρκέλλα μόνη της μὲ τὸν εἰδωλολάτρη πατέρα της. Τότε ὁ πλάνος καὶ μισάνθρωπος διάβολος βρῆκε τὴν εὐκαιρία νὰ πλήξει καίρια τὴ σεμνὴ καὶ πιστὴ στὸ Χριστὸ κόρη. Προκάλεσε σφοδρὸ αἰσχρὸ ἔρωτα τοῦ πατέρα της πρὸς αὐτήν. Ἂς σημειωθεῖ πὼς τέτοια εἴδους ἐκφυλιστικὰ καὶ ἀνατριχιαστικὰ φαινόμενα ἦταν συνηθισμένα στοὺς εἰδωλολάτρες. Δὲν εἶναι τυχαῖο πὼς οἱ διάφοροι πολυπληθεῖς «θεοί» τους πιστεύονταν ὅτι εἶχαν αἱμομικτικὲς σχέσεις μεταξύ τους καὶ ἄρα ἔδιναν τὸ δικαίωμα καὶ στοὺς λατρευτές τους νὰ τοὺς μιμοῦνται στὰ δαιμονικὰ τοὺς πάθη. Ὅλα τὰ ἁμαρτωλὰ τοὺς πάθη τα ἀνήγαγαν στοὺς «θεούς» τους καὶ μάλιστα τὰ θεωροῦσαν ὡς ἀπόδοση τιμῆς καὶ λατρείας πρὸς ἐκείνους, ὅπως λ.χ. ἡ «Ἱερὴ Πορνεία», θεωροῦνταν ἀπόδοση λατρείας πρὸς τὴν ἀκόλαστη «θεὰ» Ἀφροδίτη, ἢ ἡ κραιπάλη καὶ ἡ μέθη πρὸς τὸν Διόνυσο.

Ὁ πατέρας της λοιπὸν καταλήφτηκε ἀπὸ δαιμονικὸ μανιακὸ ἔρωτα πρὸς τὴν κόρη του Μαρκέλλα καὶ προσπαθοῦσε νὰ τὴν πείσει νὰ ἐνδώσει στὴν αἰσχρὴ αἱμομικτική του ἐπιθυμία. Ἡ Μαρκέλλα διαπίστωσε μὲ βδελυγμία τὴν ἐρωτικὴ ὁρμὴ τοῦ πατέρα της καὶ ἀντιστάθηκε μὲ σθένος. Ὅταν εἶδε ὅτι δὲ θὰ ξέφευγε ἀπὸ τὰ χέρια του ἔφυγε κρυφὰ ἀπὸ τὸ σπίτι καὶ ἄρχισε νὰ περιπλανιέται στὰ βουνὰ τοῦ νησιοῦ. Ἀλλὰ ὁ σαρκολάτρης πατέρας της, φλεγόμενος ἀπὸ τὶς κτηνώδεις ὀρέξεις του, τὴν ἔψαχνε παντοῦ. Κινούμενος ἀπὸ ἀπερίγραπτη μανία, τὴν ἀναζητοῦσε μέρα καὶ νύχτα, ὥσπου τὴν ἐντόπισε σὲ κάποιο βουνό.

Ἡ Μαρκέλλα ὅταν τὸν εἶδε, ἄρχισε νὰ τρέχει, γιὰ νὰ προστατέψει τὴν τιμή της καὶ τὸν ἴδιο τόν πατέρα της ἀπὸ τὴν ἄτιμη καὶ αἰσχρὴ πράξη, ποὺ ἦταν διατεθειμένος νὰ διαπράξει. Βρέθηκε μπροστὰ σὲ μιὰ πυκνὴ βάτο, γεμάτη ἀγκάθια. Χωρὶς νὰ λογαριάσει τὶς πληγὲς καὶ τὸ μαρτύριο τῶν ἀγκαθιῶν, χώθηκε σὲ αὐτὴ καὶ παρέμεινε μέχρι νὰ φύγει ὁ μανιακὸς πατέρας της.

Ἀλλὰ δυστυχῶς ἔτυχε νὰ τὴ δεῖ κάποιος βοσκὸς τῆς περιοχῆς, ὁ ὁποῖος τὴν κατήγγειλε στὸν πατέρα της, ὑποδεικνύοντας τὴν βάτο ποὺ ἦταν κρυμμένη. Προσπάθησε νὰ μπεῖ στὴ βάτο, ἀλλὰ δὲν τὸ κατάφερε καὶ γιὰ νὰ τὴν ἀναγκάσει νὰ βγεῖ, ἔβαλε φωτιὰ στὸ θάμνο. Ὅμως ἡ Μαρκέλλα, καταματωμένη ἀπὸ τὰ ἀγκάθια, πρόλαβε καὶ βγῆκε ἀπὸ ἄλλο σημεῖο καὶ ἔτρεξε νὰ κρυφτεῖ. Ἔτρεχε ἀνάμεσα στὶς τραχιὲς πέτρες καὶ τὰ κοφτερὰ βράχια νὰ μὴν τὴν προλάβει ὁ ἀδίστακτος, ἀνελέητος καὶ ἔκφυλος πατέρας της. Ἐκεῖνος τὴν ἀκολουθοῦσε, ἀλλὰ δὲν μποροῦσε νὰ τὴ φτάσει. Τότε ἔβγαλε ἕνα βέλος ἀπὸ τὸ θηκάρι του καὶ τὸ ἔριξε ἐναντίον της.

Καρφώθηκε στὸ νεανικὸ καὶ παρθενικό της κορμὶ καὶ τὸ ἁγνό της αἷμα πότισε τὴν χιακὴ γῆ καὶ ἔβαψε τὰ βράχια. Ἐκείνη ὅμως βρῆκε τὴ δύναμη νὰ συνεχίσει νὰ τρέχει γιὰ νὰ ἀποφύγει τὴν αἰσχρὴ αἱμομικτικὴ ἀτίμωση.

Ὅμως οἱ σωματικές της δυνάμεις σύντομα τὴν ἐγκατέλειψαν. Δὲν μποροῦσε πιὰ νὰ τρέξει καὶ ἔπεσε στὸ ἔδαφος αἱμόφυρτη καὶ ἡμιθανής. Δὲν τῆς ἔμεινε ἄλλη ἐλπίδα ἀπὸ τὸ Χριστό. Σήκωσε τὰ μάτια της στὸν οὐρανὸ καὶ παρεκάλεσε τὸν Νυμφίο τῆς ψυχῆς της νὰ προστατέψει τὴν τιμή της καὶ τὸν πατέρα της ἀπὸ μιὰ τέτοια ἀποτρόπαια πράξη. Ἡ ἁγνὴ καὶ ἄδολη προσευχή της εἰσακούστηκε καὶ ἔγινε τὸ θαῦμα. Ὁ βράχος, ποὺ ἦταν ἀκουμπισμένο τὸ πληγωμένο σῶμα της ἄνοιξε καὶ τὸ κατάπιε, ὡς τὸ στῆθος. Ὁ μανιακὸς πατέρας της φτάνοντας, ὀργίστηκε περισσότερο καὶ προσπάθησε νὰ τὴν ἀνασύρει ἀπὸ τὴ σχισμὴ τοῦ βράχου. Ὅταν δὲν τὰ κατάφερε ἄρχισε νὰ τὴ διαμελίζει. Πρῶτα ἔκοψε τοὺς μαστούς της καὶ τοὺς πέταξε στὸ βουνό. Κατόπιν τῆς ἔκοψε τὸ κεφάλι καὶ τὸ πέταξε στὴ θάλασσα.

Μιὰ οὐράνια λάμψη ἔλουσε τὸ βράχο, δεῖγμα ὅτι ὁ Χριστὸς πῆρε κοντά του τὴν ἁγνὴ καὶ ἄδολη Παρθενομάρτυρα. Οἱ Χριστιανοὶ περιμάζεψαν τὸ ὑπόλοιπο ἱερὸ σκήνωμα καὶ τὸ ἔθαψαν μὲ τιμές, ποὺ ἁρμόζουν στοὺς ἀθλητὲς τοῦ Χριστοῦ. Τὸ δὲ σημεῖο τοῦ μαρτυρίου της ἔγινε τόπος προσκυνήματος στοὺς αἰῶνες ποὺ ἀκολούθησαν. Μέχρι σήμερα οἱ πιστοὶ μεταβαίνουν ἐκεῖ γιὰ νὰ πάρουν τὴν εὐλογία της καὶ νὰ τύχουν τῶν προσευχῶν της στὸ θρόνο τοῦ Θεοῦ. Δὲν εἶναι λίγοι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι πηγαίνουν μὲ πίστη, καὶ βλέπουν τὸ βράχο νὰ ἀχνίζει καὶ νὰ χρωματίζεται κόκκινος, ὅπως εἶχε βαφτεῖ ἀπὸ τὸ αἷμα τῆς ἁγίας. Δὲν εἶναι λίγα τὰ θαύματα ποὺ ἔχουν γίνει στὸν ἁγιασμένο ἐκεῖνον τόπο καὶ συνεχίζουν νὰ γίνονται.

Ἡ μνήμη της ἑορτάζεται στὶς 22 Ἰουλίου. Κέντρο τοῦ ἑορτασμοῦ της ἡ Χίος, ὅπου ἔχει κτιστεῖ μεγαλοπρεπὴς ναὸς στὸν ὅρμο της Βολυσσοῦ. Ἀλλὰ τιμᾶται καὶ σὲ πολλὰ ἄλλα μέρη τῆς Ἑλλάδος καὶ τοῦ ἐξωτερικοῦ. Στὴν Ἀθήνα ὑπάρχει ναός της, στὴν περιοχὴ τοῦ Βοτανικοῦ. Ἐπίσης καὶ στὴ Κηφισιά. Παρεκκλήσια της ἔχουν χτιστεῖ στὶς Σπέτσες, τὴν Ἄνδρο, τὴ Μῆλο, τὴ Σαντορίνη καὶ τὴ Σάμο. Τεμάχιο τοῦ ἱεροῦ της λειψάνου βρίσκεται στὴν Ἱερὰ Μονὴ Νταοῦ Πεντέλης.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τῆς ἁγνείας τὸ ρόδον καὶ τῆς Χίου τὸ βλάστημα, τὴν Ἁγίαν Μαρκέλλαν ἐν ὠδαὶς εὐφημήσωμεν τμηθεῖσα γὰρ χειρὶ τὴ πατρική, ὡς φύλαξ ἐντολῶν τῶν τοῦ Χριστοῦ, ρώσιν νέμει καὶ κινδύνων ἀπαλλαγήν, τοὶς πρὸς αὐτὴν κραυγάζουσι, δόξα τῷ δεδοκότι σοὶ ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργούντι διὰ σου, πάσιν ἰάματα.

Κοντάκιον
Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.

Ἡ λαμπρά σου ἄθλησις, ὦ καλλιμάρτυς Μαρκέλλα, τῶν πιστῶν ἐφαίδρυνε, τὰς διανοίας ἐνθέως· θάνατον, τοῦ ζῆν ἀνόμως προκρίνειν πάντας, πείθουσα· καὶ γὰρ ἐτμήθης ξίφει τὴν κάραν, σὺν μαστοῖς ὑπὸ πατρῴας, χειρός· ὢ δρᾶμα! ὑπὲρ τοῦ νόμου Χριστοῦ.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
22 Ἰουλίου 2026 ἑορτάζουν:

Ἁγία Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ ἡ Μυροφόρος καὶ Ἰσαπόστολος

Ἁγία Μαρκέλλα ἡ Παρθενομάρτυς ἡ Χιοπολίτιδα

Ὅσιος Μενέλαος

The post Ἁγία Παρθενομάρτυς Μαρκέλλα, ἡ Χιοπολίτης (22/7/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΤΕΤΑΡΤΗ – ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΙΣΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΜΑΡΙΑΣ ΤΗΣ ΜΑΓΔΑΛΗΝΗΣ
ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΚΕΛΛΑΣ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΟΜΑΡΤΥΡΟΣ
Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν
8: 1–3

Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ καθεξῆς καὶ αὐτὸς διώδευε κατὰ πόλιν καὶ κώμην κηρύσσων καὶ εὐαγγελιζόμενος τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, καὶ οἱ δώδεκα σὺν αὐτῷ, καὶ γυναῖκές τινες αἳ ἦσαν τεθεραπευμέναι ἀπὸ νόσων καὶ μαστίγων καὶ πνευμάτων πονηρῶν καὶ ἀσθενειῶν, Μαρία ἡ καλουμένη Μαγδαληνή, ἀφ᾿ ἧς δαιμόνια ἑπτὰ ἐξεληλύθει, καὶ ᾿Ιωάννα γυνὴ Χουζᾶ ἐπιτρόπου ῾Ηρῴδου, καὶ Σουσάννα καὶ ἕτεραι πολλαί, αἵτινες διηκόνουν αὐτῷ ἀπὸ τῶν ὑπαρχόντων αὐταῖς.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 22/7/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ὁ ὅσιος Δανιὴλ ὁ Στυλίτης (409-493) ἄκουσε κάποτε νὰ συζητοῦν γιὰ κάποιον εἰδωλολατρικὸ ναὸ στὸν ὁποῖο κατοικοῦσαν δαιμόνια. Κανεὶς δὲν τολμοῦσε νὰ περάσει κοντά του, οὔτε τὴν ἡμέρα, οὔτε τὴν νύχτα. Οἱ δαίμονες ἔκαναν πολλὰ κακὰ στοὺς κατοίκους τῆς περιοχῆς καὶ τοὺς εἶχαν φέρει σὲ ἀπόγνωση.

Ὁ ὅσιος ἄκουσε τὰ βάσανα τοὺς καὶ σκέφθηκε νὰ τοὺς βοηθήσει. Θυμήθηκε τὸν Μέγα Ἀντώνιο πού, ἐνῷ ὑπέφερε πολλὰ ἀπὸ τοὺς δαίμονες, στὸ τέλος πάντα τοὺς νικοῦσε. Παρακάλεσε λοιπὸν κάποιον νὰ τοῦ δώσει περισσότερες πληροφορίες καὶ νὰ τοῦ δείξει ποὺ ἦταν κτισμένος ὁ ναός.

Ὅταν ἔφθασε στὸν ἐπικίνδυνο τόπο, ἔμοιαζε μὲ γενναῖο πολεμιστή, ποὺ δὲν δειλιάζει ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν ἀντιπάλων, ἀλλὰ ἀκάθεκτος ὁρμᾶ ἐναντίον τους. Μπῆκε μέσα στὸν ναὸ ἄφοβος μὲ πολεμικὸ θούριο τὰ λόγια τοῦ ψαλμοῦ: «Κύριος φωτισμός μου καὶ σωτήρ μου· τίνα φοβηθήσομαι; Κύριος ὑπερασπιστὴς τῆς ζωῆς μου· ἀπὸ τίνος δειλιάσω;» (Ψάλμ. 26, 1). Μὲ τὸ ἀκαταμάχητο ὅπλο τοῦ Σταυροῦ γυρίζει ἀπὸ γωνιὰ σὲ γωνιὰ τοῦ ναοῦ, γονατίζει καὶ προσεύχεται.

Τὴν νύχτα ἄκουσε δυνατοὺς χτύπους καὶ θόρυβο ἀπὸ πολλούς. Αὐτὸς ὅμως ἔμεινε ἀτάραχος στὴν προσευχή. Ἀγρύπνησε προσευχόμενος καὶ τὴν δεύτερη νύχτα. Τὴν τρίτη νύσταξε καὶ κοιμήθηκε. Εἶδε στὸν ὕπνο του θεόρατα φαντάσματα νὰ πλησιάζουν καὶ νὰ λένε:

–Ἄθλιε, ποιός σ’ ἔστειλε ἐδῶ, νὰ μᾶς πάρεις τὴν κατοικία; Θέλεις νὰ βρεῖς σκληρὸ θάνατο; Θὰ σὲ σύρουμε καὶ θὰ σὲ πνίξουμε στὸ ποτάμι!

Ἄλλα δαιμόνια κρατοῦσαν μεγάλες πέτρες ἐπάνω ἀπὸ τὸ κεφάλι του ἀπειλῶντας νὰ τὸ συντρίψουν.

Ξύπνησε ὁ ἀθλητὴς τοῦ Χριστοῦ καὶ ἄρχισε πάλι νὰ γυρίζει τὶς γωνιὲς τοῦ ναοῦ ψάλλοντας στὸν Θεὸ καὶ φοβερίζοντας τὰ δαιμόνια:

–Φύγετε γρήγορα, γιατί σὲ λίγο θὰ εἶναι ἀργά! Φωτιὰ ἀπὸ τὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ θὰ πέσει πάνω σας καὶ θὰ σᾶς κάψει. Φύγετε λοιπὸν νὰ προλάβετε.

Ἐκεῖνα τότε θορυβοῦσαν περισσότερο. Ὁ ὅσιος ἔμεινε ἀτάραχος! Μὲ ὑπομονὴ καὶ καρτερία κατοίκησε στὸν τόπο ποὺ ἄλλοτε κυριαρχοῦσαν.

Τὸ ἔμαθαν αὐτὸ οἱ περίοικοι καὶ ἀποροῦσαν. Πλήθη ἀνδρῶν, γυναικῶν καὶ παιδιῶν ἔτρεχαν νὰ δοῦν τὸν ὅσιο καὶ νὰ θαυμάσουν τὸ ἀπίστευτο, πὼς τόσο ἄγριος καὶ ἐπικίνδυνος τόπος ἡμέρεψε καὶ ἔγινε τόπος εἰρήνης, πὼς δοξάζεται νύχτα καὶ μέρα ὁ Χριστός, ἐκεῖ ποὺ προηγουμένως χόρευαν τὰ δαιμόνια!

Ἔβλεπαν ὅμως τὴν κοσμοσυρροὴ οἱ πονηροὶ καὶ ξανάρχισαν τὶς ἐπιθέσεις. Παρουσιάζονται νὰ ὁρμοῦν ἐναντίον του μὲ κοφτερὰ σπαθιὰ καὶ νὰ κραυγάζουν.

–Ἐδῶ εἶναι δική μας κατοικία ἀπὸ χρόνια πολλά. Φύγε, γιατί θὰ σὲ κομματιάσουμε!

Ἄλλοτε πάλι φώναζαν μεταξύ τους:

–Ἂς μὴν τὸν κομματιάσουμε, ἂς τὸν τραβήξουμε ἔξω καὶ ἂς τὸν πνίξουμε στὸ ποτάμι!

Ἔνιωσε τότε ὁ ὅσιος νὰ τὸν τραβοῦν καὶ νὰ τὸν σέρνουν. Δὲν δείλιασε ὅμως, ἀλλὰ προσευχήθηκε καὶ φώναξε στοὺς δαίμονες:

–Ὁ Χριστὸς ὁ Σωτῆρας μου, θὰ καταποντίσει ἐσᾶς στὴν φοβερὴ ἄβυσσο!

Ἕνα οὐρλιαχτὸ καὶ μιὰ τρομερὴ κραυγὴ ἀκούσθηκε, καὶ οἱ σκοτεινοὶ ἐχθροὶ ἐξαφανίσθηκαν. Ἡ δύναμη τῆς προσευχῆς καὶ ἡ ἀπειλὴ τοῦ ὁσίου τοὺς κατεδίωξε.

Πηγή: «Βίος Ὁσίου Δανιήλ του Στυλίτη» ἐκδ. Ἱερὰς Μονῆς Βαρλαὰμ Μετεώρων, Ἀθήνα 1972

The post Ὁ Ὅσιος Δανιὴλ ὁ Στυλίτης στὸ ναὸ τῶν εἰδώλων appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ὁ νεοφανὴς αὐτὸς Ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας καταγόταν ἀπὸ τὸ χωριὸ Βατσουνιὰ τῆς Θεσσαλίας. Ἀπὸ μικρὸς εἶχε τὴν Ἱερατικὴ κλίση καὶ ἐπάξια διὰ τῆς θείας χάριτος, ἔγινε ἐπίσκοπος Ραδοβυσδίου (νομὸς Ἄρτας).

Ὑπῆρξε ἄριστος ποιμενάρχης καὶ διὰ τῆς θερμῆς του ἀγάπης καὶ διὰ τοῦ ἁγίου παραδείγματος του, στήριζε τὸ ποίμνιό του σὲ κάθε του ἀνάγκη. Τακτικὰ μάλιστα ἔβγαινε στοὺς ἀγροὺς καὶ εὐλογοῦσε τὰ ζῶα τῶν κτηνοτρόφων. Ἔτσι ὁσιακὰ καὶ δίκαια ἀφοῦ ἔζησε, παρέδωσε τὴ μακαρία ψυχή του στὸν Θεὸ τὴν 21 Ἰουλίου 1777 μ.Χ.

Κατὰ τὴν ἥμερα τῆς ἀνακομιδῆς τῶν ἁγίων λειψάνων του, αὐτὰ εὐωδίαζαν οὐράνιο ἄρωμα. Μέρος ἀπὸ τὰ ὀστᾶ τῶν χεριῶν του, βρίσκεται στὴν Ἱερὰ Μονὴ Δουσίκου – Τρικάλων. Λέγεται ὅτι ὁ Ἅγιος Παρθένιος ὑπῆρξε ἰδιαίτερα θαυματουργὸς στὴ θεραπεία ἀσθενειῶν τῶν ζώων.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.

Ἀμέμπτως ἐβίωσας, ἐν ταπεινώσει πολλή, Παρθένιε Ὅσιε καὶ θεϊκῶν δωρεῶν, ἀξίως μετέσχηκας. Ὅθεν σου τὴν ἁγίαν, προσπτυσσόμενοι Κάραν, λαμβάνομεν θεραπείας, καὶ ψυχῶν σωτηρίαν διὸ σὲ Ἱεράρχα, ὕμνοις γεραίρομεν.

Κοντάκιον

Ὡς Ἱεράρχην τοῦ Σωτῆρος ἐνθεώτατον καὶ τῶν Ἁγίων μιμητὴν καὶ ἰσοστάσιον ἀνυμνοῦμεν σὲ οἱ δοῦλοι σου θεοφόρε. Ἂλλ’ ὡς πρέσβης καὶ μεσίτης πρὸς τὸν Κύριον, καθικέτευε λυτροῦσθαι πάσης θλίψεως.Τους βοῶντας σοι, χαίροις Πάτερ Παρθένιε.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
21 Ἰουλίου 2026 ἑορτάζουν:

Ἅγιοι Συμεῶν ὁ διὰ Χριστὸν σαλὸς καὶ Ἰωάννης

Ἅγιος Παρθένιος ἐπίσκοπος Ραδοβυσδίου

Ἅγιοι Τρεῖς Μάρτυρες οἱ ἐν Μελιτινῇ

Ἅγιοι Ἰοῦστος καὶ Ματθαῖος

Ἅγιος Εὐγένιος

Ἅγιοι Θεόδωρος καὶ Γεώργιος

Ἅγιοι Θεόφιλος, Τρόφιμος καὶ ἄλλοι Δεκατρεῖς Μάρτυρες

Σύναξη τοῦ Ἁγίου Ἀκακίου Μάρτυρος ἐν τῷ Ἑπτασκάλω

Σύναξη τοῦ Ἁγίου Ἐλευθερίου πλησίον του Ξηρολόφου

Σύναξη τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου ἐν τοῖς Ἀρματίου

Ὅσιος Ὀνούφριος ὁ σιωπηλὸς ἐν τῷ Σπηλαίω

Ἅγιος Μελέτιος

Ὅσιος Μανουὴλ αὐτοκράτωρ Κωνσταντινουπόλεως

Ἅγιος Βίκτωρ ὁ Στρατιώτης

The post Άγιος Παρθένιος επίσκοπος Ραδοβυσδίου (21/7/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΤΡΙΤΗ – ΑΓΙΟΥ ΠΑΡΘΕΝΙΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΡΑΔΟΒΥΣΔΙΟΥ
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον
16: 6-12

Εἶπεν ὁ Κύριος αὐτοῖς· ὁρᾶτε καὶ προσέχετε ἀπὸ τῆς ζύμης τῶν Φαρισαίων καὶ Σαδδουκαίων. οἱ δὲ διελογίζοντο ἐν ἑαυτοῖς λέγοντες ὅτι ἄρτους οὐκ ἐλάβομεν. γνοὺς δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· τί διαλογίζεσθε ἐν ἑαυτοῖς, ὀλιγόπιστοι, ὅτι ἄρτους οὐκ ἐλάβατε; οὔπω νοεῖτε, οὐδὲ μνημονεύετε τοὺς πέντε ἄρτους τῶν πεντακισχιλίων καὶ πόσους κοφίνους ἐλάβετε; οὐδὲ τοὺς ἑπτὰ ἄρτους τῶν τετρακισχιλίων καὶ πόσας σπυρίδας ἐλάβετε; πῶς οὐ νοεῖτε, ὅτι οὐ περὶ ἄρτου εἶπον ὑμῖν προσέχειν ἀπὸ τῆς ζύμης τῶν Φαρισαίων καὶ Σαδδουκαίων; τότε συνῆκαν ὅτι οὐκ εἶπε προσέχειν ἀπὸ τῆς ζύμης τοῦ ἄρτου, ἀλλ' ἀπὸ τῆς διδαχῆς τῶν Φαρισαίων καὶ Σαδδουκαίων.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 21/7/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΗΛ. ΛΙΑΜΗΣ: Τί λέμε σέ ἕνα παιδί ὅταν ἔχει βιώσει το διαζύγιο τῶν γονιῶν του; Δηλαδή ἄν ἔχω ἕνα παιδί μπροστά μου πού μοῦ δηλώνει ὅτι «οἱ γονεῖς μου χώρισαν». Καί οἱ δύο γνωρίζουμε, ἐσεῖς στήν ποιμαντική σας καί ἐγώ ἀπό τό σχολεῖο, πώς τά ἐπίσημα διαζύγια ἔχουν φτάσει σε ἀπίστευτους ἀριθμούς, χωρίς νά ὑπολογίσουμε τά ἀφανῆ καί κεκρυμμένα. Πολλές φορές πάλι γινόμαστε μάρτυρες ἀκραίων συμπεριφορῶν μέ ἀνταγωνισμούς καί ἐντάσεις καί τά παιδιά παρατηρητές καί συχνά, μῆλον τῆς ἔριδος. Ὑπάρχουν φορές πού οἱ δύο γονεῖς ἔρχονται σε διαφορετική ὥρα να πάρουν τούς βαθμούς τοῦ παιδιοῦ τους καί εἶναι φορές πού ἀπολογούμεθα ἐπειδή τούς δώσαμε πρῶτα στόν ἄλλον.

Λοιπόν, τί νομίζετε; Τί κάνουμε; Τί λέμε;

ΜΗΤΡ. ΣΙΣΑΝΙΟΥ: Μπῆκα μιά φορά σε μιά τάξη καί λέω:

«Παιδιά, μπῆκε ἕνας παπάς στην τάξη. Ἔχετε κάτι νὰ τοῦ πεῖτε;»

Πετάγεται ἕνα δεκαπεντάχρονο, κατακκόνικο, τά μάτια του ἔξω, μέ ὁρμή, μέ θυμό, μέ ὅση δύναμη φωνῆς εἶχε, καί μοῦ λέει:

«Εγώ ἔχω κάτι νὰ σᾶς πῶ. Πρίν ἀπό τρεῖς ἡμέρες χωρίσανε οἱ γονεῖς μου. Ἐσεῖς τί ἔχετε νὰ μοῦ πεῖτε;»

Πάγωσε ὅλη ἡ τάξη. Βέβαια ἡ πείρα μου μοῦ λέει ὅτι ἕνα παιδί πού μιλάει ἔτσι δημόσια ἔχει φτάσει σε ἀπόγνωση. Ὁ Θεός, λοιπόν, μέ φώτισε καί τοῦ ἀπάντησα μέ τήν ἴδια ἔνταση:

«Ναί», τοῦ λέω, «ἔχω κάτι νὰ σοῦ πῶ».

Τὰ ἔχασε αὐτό.

«Τό πρῶτο πού ἔχω νὰ σοῦ πῶ εἶναι ὅτι πρέπει να σταθεῖς στα πόδια σου. Καί τό δεύτερο, πρέπει να μάθεις τό γιατί οἱ γονεῖς σου σήμερα ἐσένα σέ κάνουν καί ὑποφέρεις, γιά νά μήν ὑποφέρουν τά δικά σου τα παιδιά αὔριο. Ἀλλιῶς δέν ἔχεις το δικαίωμα να ρωτᾶς».

Πάγωσαν ὅλοι. Σιγά σιγά ἠρεμήσαμε καί μιλήσαμε ἐπί δύο ὧρες μέ ὅλη τήν τάξη. Καί τοῦ εἶπα μετά, καί πιό ἁπλά, ὅπως καί στούς ἄλλους:

«Παιδιά μου, εἶναι σημαντικό να μάθετε το γιατί ὑποφέρετε. Νά καταλάβετε, δηλαδή, ὅτι οἱ γονεῖς σας εἶναι ἀνίκανοι νὰ ἀγαπηθοῦν καί ἄρα ν᾿ ἀγαπήσουν κι ἐσᾶς. Πρέπει ὅμως να καταλάβετε, ὅτι αὐτή τους ἡ ἀναπηρία ἀρχίζει ἀπ᾿ τὰ δικά σας τά χρόνια».

Κοιτάω ἕναν νεαρό καί τοῦ λέω:

«Γιατί ἐσύ, λεβέντη μου, πρέπει να ξεκαθαρίσεις μέσα σου ἐάν αὐτή ἡ κοπελιά που στέκεται ἐκεῖ δίπλα σου εἶναι πρόσωπο ἀγάπης ἤ ἀντικείμενο χρήσης. Καί τό ἴδιο καί ἐσύ κοπελιά μου», λέω.

«Να μάθετε ν' ἀγαπᾶτε. Μαθαίνεται ἡ ἀγάπη; Καί βέβαια. Μάθημα πρῶτο, ἡ ἀναγνώριση τοῦ ἐγωισμοῦ. Ἄν δέν ὑπερβεῖτε τὸν ἐγωισμό σας, δέν θά φτάσετε ποτέ στήν ἀγάπη. Ἀκολουθοῦν ἀκόμη πολλά μαθήματα».

Ἀργότερα, μέ τό παιδί ἐκεῖνο μιλήσαμε καί ἰδιαιτέρως:

«Ναί, σέ καταλαβαίνω», τοῦ λέω, «σοῦ συμβαίνει κάτι φοβερό σε κάτι πού ἐσύ ἀγαπᾶς: Καί τούς δύο γονεῖς σου. Θέλεις νά εἶναι καί οἱ δύο μαζί σου. Ἐκεῖνοι ἴσως δέν εἶναι ἱκανοί οὔτε κἄν να διαχειριστοῦν μὲ ἀγάπη ἐσένα. Καί ἐδῶ ἀναδεικνύεται ἡ δική σου εὐθύνη: Νά μήν ἐμπλακεῖς σ' αὐτήν τή δική τους διαμάχη καί νά μπορέσεις νά σταθεῖς πιό μακριά. Θα σηκώσεις ἕνα βάρος. Κάποια ἄλλα παιδιά τῆς ἡλικίας σου σήκωσαν τό βάρος μιᾶς ζωῆς ὅταν πέθανε ὁ πατέρας τους μικρός, πόνεσαν κι ὅμως, τό ἀντιμετώπισαν. Πρέπει ν' ἀντιμετωπίσεις κι ἐσύ τά πράγματα καί ὄχι νά συντριβεῖς ἀπό αὐτό καί νά καταλήξεις σε λάθος δρόμους».

Το λέω συχνά:

«Καλά μου παιδιά, πρέπει νά καταλάβετε τό γιατί οἱ γονεῖς σας φτάσανε ἐδῶ. Τό χρειάζεστε καί στή δική σας ζωή: Νά δεχτεῖτε τά λάθη τους καί τίς ἀποτυχίες τους. Καί κάποτε, νά συγχωρήσετε».

Μοῦ κάνει ἐντύπωση, ξέρεις, ἡ ὡριμότητα πού δείχνουν τα παιδιά. Θυμᾶμαι ἕνα παιδί πού μίλησε γιά τή συμπεριφορά τοῦ πατέρα του καί στο τέλος μοῦ λέει:

«Τί νὰ πεῖς ὅμως, πάτερ. Πατέρας σου εἶναι...».

Καί λέω: Κοίταξε αὐτό τό παιδί, ἔφτασε να σηκώνει τό βάρος τοῦ ἀποτυχημένου πατέρα.

ΗΛ. ΛΙΑΜΗΣ: Ἔφτασε νά τόν σκεπάζει, ἔ;

ΜΗΤΡ. ΣΙΣΑΝΙΟΥ: Ναί. Τί νὰ πεῖς γι᾿ αὐτόν καί τί να τον κάνεις;

ΗΛ. ΛΙΑΜΗΣ: Ἀλήθεια, τί νά τόν κάνεις; Γιά φαντάσου! Ἀντιστροφή ρόλων, ἔ;

ΜΗΤΡ. ΣΙΣΑΝΙΟΥ: Δηλαδή δέν μπορεῖς νά παρηγορήσεις ἕνα παιδί μέ ψεύτικα λόγια, ἀλλά, ἀπ' τήν ἄλλη μεριά, εἶναι σημαντικό να σταθεῖ στα πόδια του. Μήν τρέχει σάν τήν ἄλλη κοπελιά πού συνάντησα, πού παίρνει ναρκωτικά γιά νά ἐκδικηθεῖ τὸν δικό της πατέρα!

Πηγή: "«Ἄκουσε καλό μου παιδὶ» Ἀπαντήσεις σὲ νέους ἀπὸ ἕναν Ἐπίσκοπο Ἀγάπης", Συνεντεύξεις στόν Ἠλία Λιαμῆ, ἐκδ. Ἀρχονταρίκι, 14η ἔκδοση, σέλ.99-103

The post Ὁ Μητροπολίτης Σισανίου καὶ Σιατίστης Παῦλος μιλάει γιὰ τὸ διαζύγιο στὰ παιδιά appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ἐπέσχεν ὄμβρον, πῦρ τρίτον φέρων κάτω,
Σχίζει δὲ ῥεῖθρον Ἠλίας τρέχων ἄνω.
Δίφρῳ ἀνηρπάγης περὶ εἰκάδα, Ἠλία ἱππεῦ.

Μέσα στὴ χορεία τῶν Προφητῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ξεχωριστὴ εἶναι ἡ θέση τοῦ προφήτη Ἠλία. Στὴν Καινὴ Διαθήκη τὸ ὄνομα τοῦ προφήτη Ἠλία ἀναφέρεται πολλὲς φορὲς ἀπὸ τὸν ἴδιο τόν Ἰησοῦ Χριστό. Ὁ Ζαχαρίας, ὁ πατέρας τοῦ Προδρόμου, εἶπε πὼς ὁ Ἰωάννης θὰ ἐρχόταν «ἐν πνεύματι καὶ δυνάμει Ἠλίου» (Λούκ., κέφ. ἄ, στ. 17), θὰ εἶχε δηλαδὴ τὰ γνωρίσματα καὶ τὸ ζῆλο τοῦ προφήτη Ἠλία, θὰ ἦταν ὁ ἴδιος ὁ προφήτης Ἠλίας, ὅπως ὁ λαὸς τὸν περίμενε νὰ ξανάρθει. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὅταν ἔδωσε μαρτυρία γιὰ τὸν πρόδρομο Ἰωάννη κι ἔπλεξε τὸ ἐγκώμιο του, εἶπε πὼς αὐτὸς ἦταν ὁ Ἠλίας «Ἂν θέλετε, νὰ τὸ παραδεχθεῖτε, αὐτὸς εἶναι ὁ Ἠλίας, ποὺ ἔμελλε νὰ ἔλθει».

Τὸ πιὸ σπουδαῖο εἶναι ὅτι οἱ μαθητὲς ἐπάνω στὸ βουνό, κατὰ τὴ θεία Μεταμόρφωση, εἶδαν τοὺς δυὸ Προφῆτες, τὸν Μωϋσὴ καὶ τὸν Ἠλία, νὰ συνομιλοῦν μὲ τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Ὅλα αὐτὰ φανερώνουν τὴν ξεχωριστὴ θέση τοῦ προφήτη Ἠλία ἀνάμεσα στοὺς Προφῆτες καὶ μέσα στὴ συνείδηση τοῦ λαοῦ. Ἀκόμα καὶ στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀκούοντας τὴ διδασκαλία καὶ βλέποντας τὰ θαύματά του, ἔβλεπαν τὸν προφήτη Ἠλία, ποὺ εἶχε ξανάρθει. Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ρώτησε· «Τίνα μὲ λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι εἶναι;». Κι οἱ μαθητὲς εἶπαν: «Ἰὠάννην τὸν βαφτιστήν, ἄλλοι δὲ Ἠλίαν….».

Ὁ προφήτης Ἠλίας ἔζησε τὸν 9 π.Χ. αἰῶνα καὶ ἦταν γιὸς τοῦ Σωβὰκ καὶ καταγόταν ἀπὸ τὴ Θέσβη (γι’ αὐτὸ καὶ ὀνομάστηκε Θεσβίτης), τὸ σημερινὸ El Istib, τῆς περιοχῆς Γαλαὰδ καὶ ἄνηκε στὴν φυλή του Ἀαρῶν. Ὅταν γεννήθηκε, ὁ πατέρας του εἶδε μία θεία ὀπτασία: Δύο ἄνδρες λευκοφορεμένοι τὸν ὀνόμαζαν Ἠλία, τὸν σπαργάνωναν μὲ φωτιὰ καὶ τοῦ ἔδιναν φλόγα νὰ φάει. Τότε ὁ πατέρας του, πῆγε στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ἀφοῦ περιέγραψε τὴν ὀπτασία στοὺς ἱερεῖς, ἐκεῖνοι τοῦ εἶπαν ἑρμηνεύοντας τὴν ὀπτασία, ὅτι ὁ γιός του θὰ γίνει προφήτης καὶ θὰ κρίνει τὸ Ἰσραὴλ μὲ δίκοπο μαχαίρι καὶ φωτιά.

Ὁ Προφήτης Ἠλίας ἄσκησε τὸ προφητικό του χάρισμα ἐπὶ 25 ἔτη στὰ χρόνια του βασιλέα Ἀχαάβ, ποὺ βασίλεψε στὰ 873 – 854 π.Χ.

Ὁ Ἀχαὰβ καὶ μάλιστα ἡ γυναῖκα τοῦ Ἰεζάβελ ἦσαν ἄνθρωποι ἀσεβεῖς κι ἐναντίον τους ἦταν ὁ πόλεμος τοῦ προφήτη Ἠλία. Ἡ Ἰεζάβελ, ποὺ δὲν ἦταν ἰσραηλίτισσα καὶ γινόταν αἰτία νὰ νοθεύεται ἡ πίστη ἀπὸ εἰδωλολατρικὰ ἔθιμα, αὐτὴ λοιπὸν κυνήγησε πολὺ τὸν προφήτη Ἠλία, γι’ αὐτὸ κι ἐκεῖνος ἀναγκαζόταν διαρκῶς νὰ φεύγει καὶ νὰ κρύβεται. Ἡ Ἰεζάβελ κυνηγοῦσε τὸν προφήτη Ἠλία, ὅπως ἡ Ἠρωδιάδα τὸν Ἰωάννη τὸν Πρόδρομο.

Πρῶτο μεγάλο σημεῖο, ποὺ ἔδωσε ὁ προφήτης Ἠλίας, ἦταν ποὺ προσευχήθηκε καὶ δὲν ἔβρεξε γιὰ τριάμισι χρόνια. Σ’ αὐτὸ τὸ διάστημα ὁ Προφήτης κρυβόταν σὲ μιὰ σπηλιὰ σ’ ἕνα χείμαρρο πὲρ’ ἀπὸ τὸν Ἰορδάνη. Ἐκεῖ ὑπῆρχε λίγο νερὸ κι ἕνας κόρακας τοῦ πήγαινε τροφὴ κάθε πρωί. Ὅταν στέρεψε τὸ νερό, ἔφυγε ὁ Προφήτης καὶ πῆγε στὰ Σάρεπτα τῆς Σιδωνίας· ὅλα αὐτὰ μὲ ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖ φιλοξενήθηκε σὲ μιὰ χήρα γυναῖκα, ποὺ εἶχε λίγο ἀλεύρι καὶ λίγο λάδι, κι ὅμως ἔτρωγαν ὅλο τὸν καιρὸ καὶ δὲν ἔλειψαν. Ἡ χήρα γυναῖκα εἶχε ἕνα παιδὶ κι ἔτυχε νὰ ἀρρωστήσει καὶ νὰ πεθάνει. Τότε ὁ Προφήτης προσευχήθηκε κι ἀνάστησε τὸ παιδί.

Δεύτερο μεγάλο σημεῖο, ποὺ ἔδειξε ὁ Προφήτης Ἠλίας, ἦταν ποὺ προσευχήθηκε κι ἦλθε φωτιὰ ἀπὸ τὸν οὐρανό. Μὲ προσταγῇ τοῦ βασιλέα Ἀχαάβ, μαζεύτηκαν τετρακόσιοι εἰδωλολάτρες ψευτοιερεῖς, ποὺ τοὺς προστάτευε ἡ Ἰεζάβελ. Τότε ὁ προφήτης Ἠλίας τους προκάλεσε σ’ ἕνα διαγωνισμό. Τοῦ εἶπε κι ἔβαλαν πάνω στὸ θυσιαστήριο τὰ ξύλα καὶ τὸ σφάγιο γιὰ θυσία, καὶ ἄρχισαν νὰ τρέχουν γύρω καὶ νὰ φωνάζουν ὅλη τὴν ἥμερα τὸν ψεύτικο θεὸ Βάαλ, γιὰ νὰ ρίξει φωτιὰ· «καὶ οὐκ ἢν φωνὴ καὶ οὐκ ἢν ἀκρόασις». Τότε ὁ Προφήτης τους εἶπε· «Κάνετε πέρα! Τώρα θὰ κάνω ἐγὼ τὴ θυσία μου». Ἔκανε δικό του θυσιαστήριο, ἔβαλε κι ἔβρεξαν καλὰ τρεὶς φορὲς τὰ ξύλα μὲ νερὸ κι ὕστερα προσευχήθηκε. Ἔπεσε τότε φωτιὰ ἀπὸ τὸν οὐρανὸ κι ἀναποδογύρισε κι ἔκαψε ὁλόκληρο τὸ θυσιαστήριο.

Ὕστερα ἀπ’ αὐτὸ τὸ σημεῖο, ὁ λαὸς ἔπιασε τους τετρακόσιους ψευτοϊερεῖς κι ὁ προφήτης Ἠλίας τους τιμώρησε αὐστηρά. Ἡ Ἰεζάβελ, ἀγριεμένη, κυνήγησε τὸν Προφήτη κι ἐκεῖνος ἔφυγε ψηλὰ στὸ Χωρήβ, ἐκεῖ ποὺ πρὶν πεντακόσια χρόνια ὁ Μωϋσὴς ἄκουσε τὴ φωνὴ τοῦ Θεοῦ κι εἶδε τὴ βάτο νὰ φλέγεται καὶ νὰ μὴν καίγεται. Ἐκεῖ ὁ προφήτης Ἠλίας κρυβόταν σὲ μιὰ σπηλιὰ κι ὁ Θεὸς τὸν δίδαξε ἕνα σπουδαῖο μάθημα. Τοῦ εἶπε· «Ἀνέβα ψηλὰ στὴν κορυφή, καὶ θὰ δεῖς τὸ Θεό. Θὰ περάσει δυνατὸς ἀέρας· θὰ γίνει σεισμὸς· θὰ δεῖς φωτιὰ καὶ θὰ περάσει ἕνα ἀνάλαφρο καὶ δροσερὸ ἀεράκι. Ὁ Θεὸς δὲν θὰ εἶναι οὔτε στὴ θύελλα οὔτε στὸ σεισμὸ οὔτε στὴ φωτιά, ἀλλὰ στὸ ἀνάλαφρο ἀεράκι».

Ἄλλα θαυμαστὰ σημεῖα τοῦ πορφήτη Ἠλία ἦταν ὅτι διέσχισε τὸν Ἰορδάνη ποταμὸ μὲ τὴν μυλωτή του καὶ τέλος ὅτι ἀντὶ νὰ πεθάνει ἀνελήφθη μὲ ἅρμα πυρὸς στὸν οὐρανό.

Νὰ σημειώσουμε, ὅτι ὁ προφήτης Ἠλίας, μετὰ ἀπὸ ὀκτὼ ἢ δέκα χρόνια ἀπὸ τὴν ἀνάληψη του, ἀπέστειλε γράμματα (ἴσως δι’ Ἀγγέλου) στὸν βασιλέα Iωράμ, προβλέποντας τὸν θάνατο τοῦ ἐπειδὴ ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τὴν λατρεία τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ: «καὶ ἦλθεν αὐτῷ ἐν γρὰφῇ παρὰ ᾿Ἥλιοὺ τοῦ πρὸφήτου λέγων· τάδε λέγει Κύριος Θὲὸς Δαὺὶδ τοῦ πάτρός σου· ἀνθ’ ὧν οὐκ ἐπορεύθης ἐν ὁδῷ ᾿Ἴωσαφὰτ τοῦ πάτρός σου καὶ ἐν ὁδοῖς ᾿Ἀσὰ βασιλέως ᾿Ἰούδα» (Παραλειπομένων Β’, κέφ. 21, στίχος 12).

Τὸ δὲ βιβλίο Σοφία Σειρὰχ ἀναφέρει ὅτι: «ΚΑΙ ἀνέστη ᾿Ἠλίας πρὸφήτης ὡς πῦρ, καὶ ὁ λόγος αὐτοῦ ὡς λὰμπὰς ἐκαίετο…. ὡς ἐδοξάσθης, ᾿Ἠλία, ἐν τοῖς θαυμασίοις σου· καὶ τίς ὅμοιός σοὶ καυχᾶσθαι; ὁ ἐγείρας νὲκρὸν ἐκ θὰνάτου καὶ ἐξ ᾅδοὺ ἐν λόγῳ ῾Ὑψίστου· ὁ καταγαγὼν βασιλεῖς εἰς ἀπώλειαν καὶ δεδοξασμένους ἀπὸ κλίνης αὐτῶν· ὁ ἀκούων ἐν Σὶνᾷ ἐλεγμὸν καὶ ἐν Χὼρὴβ κρίματα ἐκδικήσεως· ὁ χρίων βασιλεῖς εἰς ἀνταπόδομα καὶ πρὸφήτας διαδόχους μετ᾿ αὐτόν· ὁ ἀναληφθεὶς ἐν λὰίλαπι πῦρὸς ἐν ἅρματι ἵππων πῦρίνων…. μὰκάριοι οἱ ἰδόντες σὲ καὶ οἱ ἐν ἀγαπήσει κεκοσμημένοι, καὶ γὰρ ἡμεῖς ζῶῇ ζήσόμεθα.» (Σοφία Σειράχ, μή’, 1<-11>).

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Ὁ ἔνσαρκος Ἄγγελος, τῶν Προφητῶν ἡ κρηπίς, ὁ δεύτερος Πρόδρομος, τῆς παρουσίας Χριστοῦ, Ἠλίας ὁ ἔνδοξος, ἄνωθεν καταπέμψας, Ἐλισαίῳ τὴν χάριν, νόσους ἀποδιώκει, καὶ λεπροὺς καθαρίζει, διὸ καὶ τοῖς τιμῶσιν αὐτόν, βρύει ἰάματα.

Κοντάκιον
Ἦχος β’. Αὐτόμελον.

Προφῆτα καὶ προόπτα τῶν μεγαλουργιῶν τοῦ Θεοῦ, Ἠλία μεγαλώνυμε, ὁ τῷ φθέγματί σου στήσας τὰ ὑδατόῤῥυτα νέφη, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, πρὸς τὸν μόνον φιλάνθρωπον.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
20 Ἰουλίου 2026 ἑορτάζουν:

Προφήτης Ἠλίας ὁ Θεσβίτης

Ἀνάμνηση τῶν ἐγκαινίων τοῦ Ναοῦ τοῦ Τιμίου Προδρόμου τῆς Μονῆς Στουδίου

Ὅσιος Ἀβραάμ του Κουκχλόμα

Ἀνακομιδὴ Ἱερῶν Λειψάνων τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου ἡγουμένου τῆς Μονῆς Μπρέστ

Σύναξη τῶν Ρώσων ἁγίων τῶν ἐν Γαλλίᾳ τελειωθέντων

The post Προφήτης Ἠλίας ὁ Θεσβίτης (20/7/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΔΕΥΤΕΡΑ - ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΝΔΟΞΟΥ
ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΣΒΙΤΟΥ
Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν
4: 22–30

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐθαύμαζον οἱ ὄχλοι ἐπὶ τοῖς λόγοις τῆς χάριτος τοῖς ἐκπορευομένοις ἐκ τοῦ στόματος τοῦ Ἰησοῦ καὶ ἔλεγον· Οὐχ οὗτός ἐστιν ὁ υἱὸς Ἰωσὴφ ; καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· Πάντως ἐρεῖτέ μοι τὴν παραβολὴν ταύτην· ἰατρέ, θεράπευσον σεαυτόν· ὅσα ἠκούσαμεν γενόμενα ἐν τῇ Καπερναοὺμ, ποίησον καὶ ὧδε ἐν τῇ πατρίδι σου. εἶπε δέ· Ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι οὐδεὶς προφήτης δεκτός ἐστιν ἐν τῇ πατρίδι αὐτοῦ. ἐπ’ ἀληθείας δὲ λέγω ὑμῖν πολλαὶ χῆραι ἦσαν ἐν ταῖς ἡμέραις Ἠλιού ἐν τῷ Ἰσραήλ, ὅτε ἐκλείσθη ὁ οὐρανὸς ἐπὶ ἔτη τρία καὶ μῆνας ἕξ, ὡς ἐγένετο λιμὸς μέγας ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν, καὶ πρὸς οὐδεμίαν αὐτῶν ἐπέμφθη Ἠλίας εἰ μὴ εἰς Σαρεπτὰ τῆς Σιδωνίας πρὸς γυναῖκα χήραν. καὶ πολλοὶ λεπροὶ ἦσαν ἐπὶ Ἐλισαίου τοῦ προφήτου ἐν τῷ Ἰσραὴλ, καὶ οὐδεὶς αὐτῶν ἐκαθαρίσθη εἰ μὴ Νεεμὰν ὁ Σύρος. καὶ ἐπλήσθησαν πάντες θυμοῦ ἐν τῇ συναγωγῇ ἀκούοντες ταῦτα, καὶ ἀναστάντες ἐξέβαλον αὐτὸν ἔξω τῆς πόλεως καὶ ἤγαγον αὐτὸν ἕως ὀφρύος τοῦ ὄρους, ἐφ’ οὗ ἡ πόλις αὐτῶν ᾠκοδόμητο, εἰς τὸ κατακρημνίσαι αὐτόν· αὐτὸς δὲ διελθὼν διὰ μέσου αὐτῶν ἐπορεύετο.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 20/7/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος:

Εἶχα τὴν ἰδιαίτερη εὐλογία νὰ συνδεθῶ πνευματικὰ μὲ τὸν Γέροντα Εὐμένιο Σαριδάκη τὸ Λεπρὸ (1931-1999) κατὰ τὴ διάρκεια τῶν φοιτητικῶν μου χρόνων (1981-1987), καθὼς καὶ μετά, μέχρι τὸ 1992, ποὺ συνέχισα νὰ τὸν ἐπισκέπτομαι. Ἦταν ὑποτακτικὸς τοῦ Ὁσίου Νικηφόρου τοῦ Λεπροῦ (1887-1964) ποὺ ὑπῆρξε πνευματικὸ τέκνο μίας ἄλλης μεγάλης σύγχρονης ὁσιακῆς μορφῆς, τοῦ Ἁγίου Ἀνθίμου Βαγιάνου τῆς Χίου (1869-1960).

Στὸ κελλί του ὁ Γέροντας Εὐμένιος, πάνω ἀπὸ τὴ βιβλιοθήκη, εἶχε τὴ φωτογραφία ἑνὸς Γέροντος, τὴν ὁποία εἶχα προσέξει. Ὅταν κάποια μέρα τὸν ρώτησα ποιός εἶναι ὁ Γέροντας στὴ φωτογραφία, μοῦ ἀπάντησε, «ὁ πατὴρ Ἄνθιμος». «Ἀντιλαμβάνομαι, θὰ πρέπει νὰ εἶναι κάποιο πολὺ σημαντικό πρόσωπο γιὰ σᾶς», τοῦ εἶπα. «Γιὰ τὸν Γέροντά μου ἤτανε σημαντικό πρόσωπο, τὸν πατέρα Νικηφόρο», μοῦ εἶπε. Ἔτσι, μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο μοῦ λύθηκε ἡ ἀπορία.

Μιὰ μέρα μπαίνω στὸ κελλὶ τοῦ Γέροντος Εὐμενίου, καὶ παρατηρῶ ὅτι ἡ φωτογραφία τοῦ πατρὸς Ἀνθίμου εἶχε ἐξαφανιστεῖ. «Μά, ποῦ πῆγε ἡ φωτογραφία τοῦ Γέροντος τοῦ πατρὸς Νικηφόρου;», ρωτάω. Καὶ μοῦ ἀπαντᾶ κάπως ἀπότομα: «Νὰ μὴ ρωτᾶς! Νὰ μὴν εἶσαι περίεργος»!

Ἡ ἀπάντησή του αὐτὴ δὲν μὲ ἀνάπαυσε καὶ ἡ περιέργεια μ' ἔτρωγε καὶ σκεφτόμουν· «Τόσα χρόνια ἔχει ἐκεῖ τὴ φωτογραφία τοῦ παπᾶ Ἀνθίμου καὶ τώρα νὰ τὴν ἀφαιρέσει καὶ νὰ μὴ μᾶς λέει καὶ τὸν λόγο»! Ἔτσι, μὲ τὴν πρώτη εὐκαιρία ποὺ ἀνέβηκα ξανὰ στὸ ἀναρρωτήριο τῶν λεπρῶν, λέω στὸν μακαριστό κ. Ἀριστείδη τὸν Κρητικό, ἕνα πολὺ εὐγενικὸ ἄνθρωπο· «Χάθηκε ἀπὸ τὸ κελλὶ τοῦ Γέροντος ἡ φωτογραφία τοῦ παπᾶ Ἀνθίμου»! Μοῦ λέει· «Ξέρεις, ὁ πατὴρ Θεόκλητος Διονυσιάτης κυκλοφόρησε ἕνα βιβλίο, ποὺ μέσα σὲ αὐτὸ παρουσιάζει τὴν ἁγιότητα τοῦ π. Ἀνθίμου καὶ ὁ Γέροντας δὲν θέλει νὰ ξέρει ὁ κόσμος ὅτι μὲ ὁποιοδήποτε τρόπο εἶχε σχέση μὲ ἕναν ἄγιο»!

Ἡ φωτογραφία τοῦ Ἁγίου Ἀνθίμου τῆς Χίου ποὺ εἶχε στὸ κελλί του ὁ Γέροντας Εὐμένιος.

Τότε κατάλαβα ὅτι οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ κρύβονται ἐπιμελῶς καὶ δὲν θέλουν νὰ φαίνεται ὅτι ἔχουν ὁποιαδήποτε σχέση μ' ἕνα ἄλλον ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἡ φήμη τῆς ἁγιότητάς του ἔχει διαδοθεῖ παντοῦ καὶ ὁ κόσμος τρέχει νὰ τὴ γευτεῖ, ὅπως ἦταν ἡ φήμη τοῦ ἁγίου Ἀνθίμου, ποὺ ὡς γνωστὸ διακηρύχθηκε ἐπισήμως ἡ ἁγιότητά του ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ ἡ μνήμη του τιμᾶται στὶς 15 Φεβρουαρίου.

Γιὰ ν᾿ ἀντιληφθεῖ ὅμως κανεὶς τὸν χαρακτήρα ἑνὸς ἀνθρώπου καὶ τὸ μέγεθος τῆς ἁγιότητάς του, ποὺ κρύβει ἐπιμελῶς, θὰ πρέπει νὰ ψάξει τὸ παρελθόν του, εἰδικώτερα τὶς πνευματικές του ρίζες, γιὰ νὰ βρεῖ ἀπὸ ποῦ ξεκινᾶ ὁ δικός του ἀγῶνας γιὰ μετάνοια, ἡ δική του πορεία γιὰ τὴν ἐν Χριστῷ ζωή. Ἐν προκειμένῳ, ἔχουμε μία ἀδιάσπαστη ἁλυσίδα ἁγιότητας: Πίσω ἀπὸ τὴν ἁγιότητα τοῦ Γέροντος Εὐμενίου Σαριδάκη βρίσκεται ἡ ἁγιότητα τοῦ ὁσίου Νικηφόρου τοῦ Λεπροῦ, πίσω ἀπὸ τὴν ἁγιότητα τοῦ ὁσίου Νικηφόρου βρίσκεται ἡ ἁγιότητα τοῦ ὁσίου Ἀνθίμου τῆς Χίου, τοῦ πατέρα τῶν λεπρῶν, καὶ πίσω ἀπὸ τὴν ἁγιότητα τοῦ ἁγίου Ἀνθίμου συναντᾶμε τὴν ἁγιότητα τοῦ ὁσίου Παχωμίου τῆς Χίου, πού, ἐκτὸς ἀπὸ Γέροντας τοῦ ὁσίου Ἀνθίμου, ἦταν καὶ ὁ Γέροντας τοῦ ἁγίου Νεκταρίου Ἐπισκόπου Πενταπόλεως.

Πηγή: «Μητροπολίτου Μόρφου Νεοφύτου Ὁμιλίες – Λόγοι ἐμπειρικῆς θεολογίας Ἁγίων Πατέρων καὶ Μητέρων», Ἱερὰ Μητρόπολις Μόρφου, τόμος Α’, Ἐκδόσεις Θεομόρφου, σέλ.292-294

The post Ἡ φωτογραφία τοῦ Ὁσίου Ἀνθίμου τῆς Χίου ποὺ ἐξαφανίσθηκε… appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.