Ἕνας Ἅγιος τῶν καιρῶν μας, μέσα ἀπὸ τὸ μοναδικό του – ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ- διορατικὸ χάρισμα, διεισδύει στὸν ψυχισμὸ ἑνὸς παιδιοῦ καὶ μᾶς δίνει κάποια καίρια σημεῖα περὶ τῆς ἀγωγῆς τους:

1. Ἡ ἀγωγὴ τῶν παιδιῶν ἀρχίζει ἀπ’ τὴν ὥρα τῆς συλλήψεώς τους.

Τὸ ἔμβρυο ἀκούει κι αἰσθάνεται μέσα στὴν κοιλιὰ τῆς μητέρας του. Ναί, ἀκούει καὶ βλέπει μὲ τὰ μάτια τῆς μητέρας του. Ἀντιλαμβάνεται τὶς κινήσεις καὶ τὰ συναισθήματά της, παρ' ὅλο ποὺ ὁ νοῦς του δὲν ἔχει ἀναπτυχθεῖ. Σκοτεινιάζει τὸ πρόσωπο τῆς μάνας, σκοτεινιάζει κι αὐτό. Νευριάζει ἡ μάνα, νευριάζει κι αὐτό. Ὅ,τι αἰσθάνεται ἡ μητέρα, λύπη, πόνο, φόβο, ἄγχος κ.λπ., τὰ ζεῖ κι αὐτό.

2. Ἡ ἁγιοσύνη τῶν γονέων ὡς καθοριστικὸς παράγοντας.

Ἐκεῖνο ποὺ σώζει καὶ φτιάχνει καλὰ παιδιὰ εἶναι ἡ ζωὴ τῶν γονέων μέσα στὸ σπίτι.

Οἱ γονεῖς πρέπει νὰ δοθοῦνε στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Πρέπει νὰ γίνουμε ἅγιοι κοντὰ στὰ παιδιὰ μὲ τὴν πραότητά τους, τὴν ὑπομονή τους, τὴν ἀγάπη τους. Νὰ βάζουμε κάθε μέρα νέα σειρά, νέα διάθεση, ἐνθουσιασμὸ κι ἀγάπη στὰ παιδιά. Καὶ ἡ χαρὰ ποὺ θὰ τοὺς ἔλθει, ἡ ἁγιοσύνη ποὺ θὰ τοὺς ἔχει ἐπισκεφθεῖ, θὰ ἐξακοντίσει στὰ παιδιά την Χάρη.

3. Ἡ Ὑπερπροστασία, ἀφήνει ἀνώριμα τὰ παιδιά.

Ἕνα ἄλλο πάλι, ποὺ βλάπτει τὰ παιδιά, εἶναι ἡ ὑπερπροστασία, δηλαδὴ ἡ ὑπερβολικὴ φροντίδα, ἡ ὑπερβολικὴ ἀγωνία καὶ τὸ ἄγχος τῶν γονέων. Νὰ σταματήσεις αὐτὴ τὴν καταπίεση καὶ τὴν ὑπερπροστασία καὶ θὰ δεῖς ποὺ τὸ παιδὶ τότε θὰ ἰσορροπήσει. Τότε θὰ προχωρήσει, ὅταν τ’ ἀφήσεις ἐλεύθερο.

4. Τὸ παιδὶ θέλει κοντά του ἀνθρώπους θερμῆς προσευχῆς.

Ὄχι ν’ ἀρκεῖται ἡ μητέρα στὸ αἰσθητὸ χάδι γιὰ τὸ παιδί της, ἀλλὰ νὰ προσφέρει συγχρόνως καὶ τὸ χάδι τῆς προσευχῆς. Τὸ παιδὶ αἰσθάνεται στὸ βάθος τῆς ψυχῆς του τὸ πνευματικὸ χάδι, ποὺ μυστικὰ στέλνει ἡ μητέρα του, καὶ ἕλκεται πρὸς αὐτήν. Νιώθει ἀσφάλεια, σιγουριά, ὅταν ἡ μητέρα μὲ τὴ συνεχῆ, τὴν ἐπίμονη καὶ θερμὴ προσευχή της ἀγκαλιάζει τὸ παιδί της μυστικὰ καὶ τὸ ἐλευθερώνει ἀπ’ ὅ,τι τὸ σφίγγει.

5. Ἐν Χριστῷ ἀγάπῃ μέσα στὸ σπίτι.

Πολὺ προσευχὴ καὶ λίγα λόγια στὰ παιδιά. Ὅλα ἀπ’ τὴν προσευχή, τὴ σιωπὴ καὶ τὴν ἀγάπη γίνονται. Καταλάβατε τὰ ἀποτελέσματα τῆς προσευχῆς; Ἀγάπη ἐν προσευχῇ, ἐν Χριστῷ ἀγάπῃ. Αὐτὴ ὠφελεῖ πραγματικά. Ὅσο θ’ ἀγαπᾶτε τὰ παιδιὰ μὲ τὴν ἀνθρώπινη ἀγάπη – ποὺ εἶναι συχνὰ παθολογική – τόσο θὰ μπερδεύονται, τόσο ἡ συμπεριφορά τους θὰ εἶναι ἀρνητική. Ὅταν, ὅμως, ἡ ἀγάπη σας θὰ εἶναι μεταξύ σας καὶ πρὸς τὰ παιδιὰ χριστιανικὴ καὶ ἁγία, τότε δὲν θὰ ἔχετε κανένα πρόβλημα. Ἡ ἁγιότητα τῶν γονέων σώζει τὰ παιδιά.

6. Ἡ μετάδοση τῆς πίστης στὸν Χριστὸ καὶ στὴν Ἐκκλησία χωρὶς καταπίεση.

Νὰ μάθουν καὶ τὰ παιδιὰ νὰ προσεύχονται. Γιὰ νὰ προσεύχονται τὰ παιδιά, πρέπει νὰ ἔχουν αἷμα προσευχομένων γονέων. Ἐδῶ πέφτουν ἔξω μερικοὶ καὶ λένε: «Ἐφόσον οἱ γονεῖς προσεύχονται, εἶναι εὐσεβεῖς, μελετοῦν τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τὰ παιδιὰ τὰ ἀνάθρεψαν ‘’ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσία Κυρίου’’ ἑπόμενο εἶναι νὰ γίνουν καλὰ παιδιά». Ὁρίστε, ὅμως, ποὺ βλέπουμε ἀντίθετα ἀποτελέσματα λόγῳ τῆς καταπιέσεως.

Δὲν εἶναι ἀρκετὸ νὰ εἶναι οἱ γονεῖς εὐσεβεῖς. Πρέπει νὰ μὴν καταπιέζουν τὰ παιδιά, γιὰ νὰ τὰ κάνουν καλὰ μὲ τὴ βία. Εἶναι δυνατὸ νὰ διώξουμε τὰ παιδιὰ ἀπ’ τὸν Χριστό, ὅταν ἀκολουθοῦμε τὰ τῆς θρησκείας μὲ ἐγωισμό. Τὰ παιδιὰ δὲν θέλουν καταπίεση. Μὴν τὰ ἐξαναγκάζετε νὰ σᾶς ἀκολουθήσουν στὴν ἐκκλησία. Μπορεῖτε νὰ πεῖτε: «Ὅποιος θέλει, μπορεῖ νὰ ἔλθει τώρα μαζί μου ἢ ἀργότερα». Ἀφῆστε νὰ μιλήσει στὶς ψυχές τους ὁ Θεός.

7. Ἡ συμβολὴ τῶν ἐκπαιδευτικῶν στὸν ψυχισμὸ τοῦ παιδιοῦ.

Μὲ τὴν προσευχὴ καὶ τὴν ἁγιοσύνη μπορεῖτε νὰ βοηθήσετε καὶ τὰ παιδιὰ στὸ σχολεῖο. Μπορεῖ νὰ τὰ ἐπισκιάσει ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ γίνουν καλά. Μὴν προσπαθεῖτε μὲ ἀνθρώπινους τρόπους νὰ διορθώσετε κακὲς καταστάσεις. Δὲν ἔρχεται κανένα καλὸ ἀποτέλεσμα. Μόνο μὲ τὴν προσευχὴ θὰ φέρετε ἀποτέλεσμα. Νὰ ἐπικαλεῖσθε τὴ θεία Χάρη γιὰ ὅλους. Νὰ πάει ἡ θεία Χάρις μέσα στὴν ψυχή τους καὶ νὰ τοὺς ἀλλοιώσει. Αὐτὸ θὰ πεῖ χριστιανός.

Ἐσεῖς οἱ ἐκπαιδευτικοὶ μυστικά, χωρὶς νὰ τὸ καταλαβαίνετε, μεταδίδετε στὰ παιδιὰ τὸ ἄγχος καὶ τὰ ἐπηρεάζετε. Μὲ τὴν πίστη φεύγει τὸ ἄγχος. Τί λέμε; «Καὶ πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα».

Ν’ ἀνταποκρίνεσθε στὴν ἀγάπη τῶν παιδιῶν μὲ διάκριση. Ἔτσι ἅμα σᾶς ἀγαπήσουν, θὰ μπορέσετε νὰ τὰ ὁδηγήσετε κοντὰ στὸν Χριστό. Θὰ γίνετε ἐσεῖς τὸ μέσον. Ἡ ἀγάπη σας νὰ εἶναι ἀληθινή. Νὰ μὴν τ’ ἀγαπᾶτε ἀνθρώπινα, ὅπως κάνουν συνήθως οἱ γονεῖς· δὲν τὰ βοηθᾶτε. Ἀγάπη ἐν προσευχῇ, ἐν Χριστῷ ἀγάπῃ. Αὐτὴ ὠφελεῖ πραγματικά.

8. Τὸ φάρμακο καὶ τὸ μεγάλο μυστικὸ γιὰ τὴν πρόοδο τῶν παιδιῶν εἶναι ἡ ταπείνωση.

Ἡ ἐμπιστοσύνη στὸν Θεὸ δίδει ἀπόλυτη ἀσφάλεια. Ὁ Θεὸς εἶναι τὸ πᾶν. Δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ πεῖ ὅτι ἐγὼ εἶμαι τὸ πᾶν. Αὐτὸ ἐνισχύει τὸν ἐγωισμό. Ὁ Θεὸς θέλει νὰ ὁδηγοῦμε τὰ παιδιὰ στὴν ταπείνωση. Τίποτα δὲν θὰ κάνομε κι ἐμεῖς καὶ τὰ παιδιὰ χωρὶς τὴν ταπείνωση. Θέλει προσοχή, ὅταν ἐνθαρρύνετε τὰ παιδιά. Στὸ παιδὶ δὲν πρέπει νὰ λέτε: «Ἐσὺ θὰ τὰ καταφέρεις, ἐσὺ εἶσαι σπουδαῖος, εἶσαι νέος, εἶσαι ἀνδρεῖος εἶσαι τέλειος!...». Δὲν τὸ ὠφελεῖτε ἔτσι τὸ παιδί. Μπορεῖτε, ὅμως, νὰ τοῦ πεῖτε νὰ κάνει προσευχή. Νὰ τοῦ πεῖτε: «Παιδί μου, τὰ χαρίσματα ποὺ ἔχεις, ὁ Θεός σου τὰ ἔδωσε. Προσευχήσου νὰ σοῦ δώσει ὁ Θεὸς δυνάμεις, γιὰ νὰ τὰ καλλιεργήσεις καὶ νὰ πετύχεις. Νὰ σοῦ δώσει ὁ Θεός την Χάρη Του». Τοῦτο δῶ εἶναι τὸ τέλειο. Σ’ ὅλα τὰ θέματα νὰ μάθουν τὰ παιδιὰ νὰ ζητᾶνε τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ.

9. Τὰ παιδιὰ μὲ τοὺς συνεχεῖς ἐπαίνους δὲν οἰκοδομοῦνται.

Γίνονται ἐγωιστὲς καὶ κενόδοξοι. Θὰ θέλουν σ’ ὅλη τους τὴ ζωὴ νὰ τοὺς ἐπαινοῦν ὅλοι διαρκῶς, ἔστω κι ἂν τοὺς λένε καὶ ψέματα. Δυστυχῶς, σήμερα μάθανε ὅλοι νὰ λένε καὶ ψέματα καὶ τὰ δέχονται οἱ κενόδοξοι, εἶναι ἡ τροφή τους. «Πές το, κι ἂς εἶναι ψέμα, κι ἂς εἶναι εἰρωνεία», λένε. Ὁ Θεὸς αὐτὸ δὲν τὸ θέλει, ὁ Θεὸς θέλει τὴν ἀλήθεια. Δυστυχῶς αὐτὸ δὲν τὸ καταλαβαίνουν ὅλοι καὶ κάνουν τὸ ἐντελῶς ἀντίθετο.

Τὰ παιδιὰ ὅταν τὰ ἐπαινεῖς συνεχῶς, χωρὶς διάκριση, τὰ πειράζει ὁ ἀντίθετος. Τούς ξεσηκώνει τὸ μύλο τοῦ ἐγωισμοῦ καί, συνηθισμένα ἀπὸ μικρὰ στοὺς ἐπαίνους ἀπὸ γονεῖς καὶ δασκάλους, προχωροῦν ἴσως στὰ γράμματα, ἀλλὰ τί τὸ ὄφελος; Στὴ ζωὴ θὰ βγοῦν ἐγωιστὲς καὶ ὄχι χριστιανοί. Οἱ ἐγωιστὲς δὲν μποροῦν νὰ εἶναι ποτὲ χριστιανοί.

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: «Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου Βίος Καὶ Λόγοι», Ἔκδ. Ι.Μ. Χρυσοπηγής, 2003

The post Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης: Ἐννιὰ καίρια σημεῖα περὶ τῆς ἀγωγῆς τῶν παιδιῶν appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ἡ Ἁγία Ἀλεξάνδρα ἦταν σύζυγος τοῦ αὐτοκράτορα Διοκλητιανοῦ (284 - 305 μ.Χ.). Ἐντελῶς διαφορετικὴ ἀπὸ ἐκεῖνον, ποὺ ἦταν τραχὺς στὰ αἰσθήματα καὶ φίλος τῆς βίας καὶ τοῦ αἵματος, διακρινόταν γιὰ τὴν ἤρεμη ψυχική της διάθεση, τὴν εὐσπλαχνία καὶ τὴν φιλάνθρωπη ζωή της. Καὶ ἡ Χάρη τοῦ Κυρίου αὔξανε μέσα της τὸν φωτισμό. Καὶ τὸ θεῖο ἔλεος τὴν καταξίωσε κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ μαρτυρίου τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου νὰ αἰσθανθεῖ μέσα της τὴν πνοὴ καὶ τὴν ὁρμὴ τῆς πίστεως στὸν Χριστό. Τότε, ἀφοῦ στράφηκε πρὸς τὸν αὐτοκράτορα, τὸν παρακάλεσε νὰ διατάξει τὴν παύση τῶν μαρτυρικῶν βασανιστηρίων. Ἐκεῖνος ὑπέθεσε ὅτι ἡ αὐτοκράτειρα, ἀσυνήθιστη σὲ τέτοιου εἴδους θεάματα, κατελήφθη ἀπὸ οἶκτο ἀσυνείδητο καὶ ἀπερίσκεπτο. Τῆς εἶπε λοιπὸν νὰ ἀποσυρθεῖ. Ἀλλὰ ἔλαβε μεγαλόφωνη τὴν ἀπάντηση ὅτι μιὰ τέτοιου εἴδους σκηνὴ εἶναι ἀπάνθρωπη καὶ ἀνάξια τοῦ στέμματος.

Καὶ ὅταν ὁ αὐτοκράτορας καθύβρισε τὸ Ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, ἐκείνη μὲ ἀνδρεία φωνὴ διακήρυξε ὅτι καταγγέλλει ἐνώπιον τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ τοὺς διῶκτες τῶν Χριστιανῶν καὶ ὁμολογεῖ καὶ αὐτὴ τὴν πίστη της στὸν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ὁ αὐτοκράτορας θέλησε νὰ ἑρμηνεύσει τὴ δήλωση τῆς ὡς διανοητικὴ διατάραξη. Ἀλλὰ ἐκείνη διαμαρτυρήθηκε καὶ ἐπανέλαβε τὴν ὁμολογία της. Ὁ Διοκλητιανὸς τότε ἐξεμάνη. Ἐνῷ αὐτὸς ζητοῦσε νὰ ἐξοντώσει τοὺς Χριστιανούς, ἡ κατάκτησή τους εἰσῆλθε καὶ στὰ ἀνάκτορα καὶ ἡ ἴδια ἡ βασίλισσα προέβαλε φανερὰ τὴν ἴδια πίστη καὶ ἦταν συνήγορός τους. Διέταξε λοιπὸν τὴν ἀπαγωγὴ καὶ τὴν φυλάκισή της.

Στὴ φυλακὴ ἡ Ἁγία πέρασε τὴ νύχτα μὲ προσευχὴ γιὰ τὸν ἑαυτό της καὶ παρακαλῶντας τὸν Κύριο γιὰ τὴν Ἐκκλησία Του, ἡ ὁποία τόσο σφοδρὰ κλυδωνιζόταν. Γιὰ τὴν ζωή της δὲν ἐνδιαφέρθηκε καθόλου. Ἐπιθυμοῦσε μάλιστα νὰ λάβει μαρτυρικὸ θάνατο, ἀλλὰ δίσταζε. Γνώριζε ὅτι γιὰ τὸν σύζυγό της δὲν ὑπῆρχε ἔλεος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ποὺ ἦταν δίκαιος κριτής, δὲν ἤθελε ὅμως νὰ ἐπιβαρυνθεῖ ἡ ἐνοχή του γιὰ τὸ ἔγκλημα μὲ τὸ δικό της φόνο, καὶ δεήθηκε πρὸς τὸν Ὕψιστο νὰ παραλάβει τὴν ψυχή της ἀπὸ τὴν φυλακὴ ἐκείνη καὶ νὰ φανεῖ εὐσπλαχνικὸς πρὸς αὐτή, γιὰ τὸ ὅτι ἐπὶ τόσο καιρὸ ἐκείνη παρακολουθοῦσε ἀπαθὴς τοὺς διωγμοὺς τῶν Χριστιανῶν κοντὰ στὸ πλευρὸ τοῦ διώκτη αὐτῶν.

Ἡ δέησή της εἰσακούσθηκε. Δυὸ μέρες πρὶν ἀπὸ τὴ θανάτωση τοῦ Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου, τὸ 303 μ.Χ., παρέδιδε τὴν τελευταία της πνοὴ στὴ φυλακή. Τὸ παράδειγμα τῆς βασίλισσας ἀκολούθησαν καὶ τρεῖς ἀπὸ τοὺς ἀκολούθους της, ὁ Ἀπολλώ, ὁ Ἰσαάκιος καὶ ὁ Κοδράτος.

Τίμιοι καὶ ἐνάρετοι ὑπηρέτες, ἀφοσιωμένοι ἀπὸ καρδιὰ στὴν αὐτοκράτειρά τους, τῆς ὁποίας γνώριζαν τὴν ἀγαθότητα, σκέφθηκαν ὅτι ἡ ἀπόφασή της καὶ ἡ πίστη της στὸν Χριστὸ ἔπρεπε νὰ τοὺς κάνει νὰ ἐξετάσουν καὶ αὐτοὶ χωρὶς προκατάληψη τὴν πίστη στὸν ἀληθινὸ Θεὸ καὶ νὰ κανονίσουν ἀναλόγως τὴ διαγωγή τους στὸ μέλλον. Πῆγαν λοιπὸν σὲ ἕνα Χριστιανὸ ἱερέα, τὸν ἄκουσαν καὶ ἀποχώρησαν ἀπὸ τὸ σπίτι του ἔνθερμοι πιστοί, φωτισμένοι ἀπὸ τὴ Χάρη τοῦ παρακλήτου, μὲ τὴν ἀπόφαση νὰ ἀκολουθήσουν τὸ παράδειγμα τῆς βασίλισσάς τους. Καὶ κάποια μέρα ὁμολόγησαν καὶ αὐτοὶ τὴν πίστη τους.

Ὁ Διοκλητιανὸς διέταξε τὴν θανάτωσή τους. Καὶ τὸν μὲν Κοδράτο τὸν ἀποκεφάλισαν, τοὺς δὲ Ἀπολλὼ καὶ Ἰσαάκιο τοὺς ὑπέβαλαν στὸ θάνατο διὰ τῆς πείνας καὶ τῆς δίψας. Τὸ βασανιστήριο αὐτὸ ὑπῆρξε ὀδυνηρότατο. Ἀλλὰ τὸ ἀντιμετώπισαν μὲ ἀνδρεῖα, παρηγορούμενοι ἀπὸ τὴν ἐλπίδα ὅτι ἐπρόκειτο νὰ συναντηθοῦν στὰ σκηνώματα τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς μακαριότητας μαζὶ μὲ τὴν Ἁγία βασίλισσα. Ἡ ἐλπίδα τους ἱκανοποιήθηκε. Ἡ Ἐκκλησία τιμῶντας τὴ μνήμη τους συνεορτάζει μαζί της τὴν ἴδια ἡμέρα.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
21 Ἀπριλίου 2026 ἑορτάζουν:

Ἅγιος Ἰανουάριος ὁ Ἐπίσκοπος καὶ οἱ Πρόκουλος, Σῶσσος καὶ Φαῦστος οἱ Διάκονοι, Δισιδέριος ὁ Ἀναγνώστης, Ἀκούτιος καὶ Εὐτύχιος

Ἁγία Ἀλεξάνδρα ἡ βασίλισσα καὶ οἱ ἀκόλουθοι της Ἀπολλώς, Ἰσαάκιος καὶ Κοδράτος

Ἅγιος Μαξιμιανὸς Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης

Ὅσιος Ἀναστάσιος ὁ Σιναΐτης

Ὅσιος Ἰάκωβος

Ἅγιος Θεόδωρος τῆς Κάμα ὁ Φιλόσοφος

The post Ἁγία Ἀλεξάνδρα ἡ βασίλισσα καὶ οἱ ἀκόλουθοι της Ἀπολλώς, Ἰσαάκιος καὶ Κοδράτος (21/4/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΤΡΙΤΗ Β' ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ
Ἐκ τοῦ κατὰ Ἰωάννην
3: 16-21

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ Μαθηταῖς·οὕτως ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται ἀλλ’ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον. οὐ γὰρ ἀπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ εἰς τὸν κόσμον ἵνα κρίνῃ τὸν κόσμον, ἀλλ’ ἵνα σωθῇ ὁ κόσμος δι’ αὐτοῦ. ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν οὐ κρίνεται· ὁ δὲ μὴ πιστεύων ἤδη κέκριται, ὅτι μὴ πεπίστευκεν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ μονογενοῦς υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. αὕτη δέ ἐστιν ἡ κρίσις, ὅτι τὸ φῶς ἐλήλυθεν εἰς τὸν κόσμον καὶ ἠγάπησαν οἱ ἄνθρωποι μᾶλλον τὸ σκότος ἢ τὸ φῶς, ἦν γὰρ πονηρὰ αὐτῶν τὰ ἔργα. πᾶς γὰρ ὁ φαῦλα πράσσων μισεῖ τὸ φῶς καὶ οὐκ ἔρχεται πρὸς τὸ φῶς, ἵνα μὴ ἐλεγχθῇ τὰ ἔργα αὐτοῦ· ὁ δὲ ποιῶν τὴν ἀλήθειαν ἔρχεται πρὸς τὸ φῶς, ἵνα φανερωθῇ αὐτοῦ τὰ ἔργα, ὅτι ἐν Θεῷ ἐστιν εἰργασμένα.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 21/4/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

A) Περί τῆς νυκτερινῆς Προσευχῆς

Ἡ νυκτερινή Προσευχή, κατά τήν γνώμην τῶν καθηγητῶν τῆς Προσευχῆς, εἶναι ἡ πιό καλή, ἡ πιό ἀποτελεσματική κατά τοῦ ἐχθροῦ μας Διαβόλου. Δι' αὐτό εἶναι καλόν καί ψυχωφελές να διακόπτωμεν τόν ὕπνον μας κατά τό μεσονύκτιον ἢ ἐνωρίτερον ἢ ἀργότερον, ὡς εὐκολύνεται ὁ καθείς καί νά ἐγειρώμεθα εἰς προσευχήν, ἐάν βεβαίως αἱ συνθῆκαι τῆς κατοικίας μας ἤ τῆς συμβιώσεώς μας τό ἐπιτρέπουν. Ὅσοι δέ ἤ ὅσαι, δέν δύνανται (ἀνεξαρτήτως τῆς θελήσεώς των) νά ἐγείρωνται τῆς κλίνης των, ἄς ξυπνοῦν καί ἄς προσεύχωνται ἐπ' αὐτῆς κάτω τῶν κλινοσκεπασμάτων των.

Ὁ Ἰσαάκ δέ ὁ Σῦρος περί τῆς δυνάμεως τῆς νυκτερινῆς προσευχῆς λέγει τά ἑξῆς: «Πᾶσα εὐχή (προσευχή), ἣν προσφέρεις ἐν τῇ νυκτί, πασῶν τῶν τῆς ἡμέρας πράξεων ἔστω ἐν ὀφθαλμοῖς σου τιμιωτέρα» (λόγ. λδ' 9) καί ο Ἱερὸς Χρυσόστομος προσθέτει: «οὐχ οὕτω τό πῦρ τόν ἰόν (σκωριάν) ἀποσμήχει (καθαρίζει), ὡς αἱ νυκτεριναί δεήσεις τόν ἰόν τῶν ἡμετέρων ἁμαρτημάτων». Εάν λοιπόν δυνάμεθα, ἂς τό ἔχωμεν αὐτό ὑπ' ὄψιν, ἔχομεν νά ὠφεληθῶμεν.

(Ἀπὸ τὸ βιβλίον: «Ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε», Ε’ ἔκδοσις,  Ἐκδόσεις Νεκτάριος Δ. Παναγόπουλος, σελ. 135)

Β) Περὶ διακρίσεως

​«Μὴ γίνεσαι πολὺ δίκαιος, διότι εἶναι ἁμαρτία» (Ἐκκλησιαστής 7,16). Μὴ κάνεις δηλ. τὸν εἰσαγγελέα στὸν ἄλλον, ἀλλὰ νὰ συγκαταβαίνεις στὴν ἀδυναμία του. Στὸν ἑαυτόν σου νὰ κάνεις τὸν εἰσαγγελέα καὶ νὰ μὴν τοῦ βρίσκεις δικαιολογίες. Στὸν ἄλλον θὰ βρίσκεις ἐλαφρυντικά. Διότι θέλοντας νὰ ἐφαρμόσεις δικαιοσύνη καὶ νὰ εἶσαι ἄμεμπτος, μπορεῖς νὰ κάνεις χειρότερη ζημιά. Ὅταν μιλοῦσα μὲ ἕναν γέροντα στὸ Ἅγιο Ὄρος καὶ τοῦ ἔλεγα κάτι γιὰ τὸ θέμα αὐτό, μοῦ εἶπε ἐκεῖνος: «Ἐὰν λὲς πάντοτε τὴν ἀλήθεια, θὰ κολαστεῖς!». Αὐτὸ βέβαια τὸ θέμα εἶναι πολὺ λεπτὸ καὶ ἀπαιτεῖ διάκριση.

Γ) «Ἐσένα θὰ σὲ κρίνουν τὰ ψάρια!»

Μεγάλο «θηρίο» εἶναι ὁ κόσμος! Για νὰ προοδεύσει κάποιος Χριστιανικά, πρέπει νὰ πάει ἀντίθετα μὲ τὸ ρεῦμα τοῦ κόσμου, γιατί ὁ κόσμος ἔχει τόσα κακά, ποὺ δυσκολεύει τὸν ἄνθρωπο νὰ πάει στὸ Χριστό. Ὁ κόσμος ὅπως σκέφτεται, ὅπως ὑποδεικνύει εἶναι ἐναντίον τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς ὠφέλειας τῆς ψυχῆς μας. Ὁ κόσμος εἶναι ἡ βασιλεία τοῦ σατανᾶ καὶ αὐτὸς ποὺ ἀγαπάει καὶ ζεῖ τὰ τοῦ κόσμου, ἐγκαταλείπει τὸ Θεὸ καὶ ἀπαρνεῖται τὴν ἀγάπη Του.

Κάποτε μια φοιτήτρια μού εἶπε: «Ὁ κόσμος ἔχει τόσους πειρασμούς, ποὺ δὲν μπορεῖ κάποιος νὰ ἀνταπεξέλθῃ καὶ νὰ ἀντισταθῇ».

Τῆς εἶπα: «Ἐσένα θὰ σὲ κρίνουν τὰ ψάρια! Ἄν καὶ ζοῦν σὲ ἀλμυρὸ περιβάλλον, ἐν τούτοις δὲν εἶναι ἀλμυρά. Ἄν βγάλῃς ἕνα ψάρι ἀπὸ τὴ θάλασσα καὶ τὸ τηγανίσῃς χωρὶς νὰ τὸ ἀλατίσῃς, θὰ εἶναι τὸ πιὸ ἄνοστο πράγμα. Παρέμεινε ἀνάλατο, ἄν καὶ ἔμεινε 5-10 χρόνια στὴ θάλασσα, σὲ ἕνα περιβάλλον ἀλμυρό. Γιατί;

Για νὰ διδάξῃ σὲ ἐμᾶς, ὅτι μένοντας μέσα στὸν κόσμο, πρέπει καὶ μποροῦμε νὰ παραμείνουμε ἀνεπηρέαστοι ἀπὸ τὸν κόσμο».

Δ) «Ὅσοι δὲν πατοῦν στὴν Ἐκκλησία βρίσκονται σὲ πλάνη»

Ὅσοι δὲν ἔχουν ὀργανικὴ σχέση μὲ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὰ Μυστήριά Της, δὲν πρόκειται νὰ δοῦν πρόσωπο Χριστοῦ.

Διότι δὲν ὑπάρχει σωτηρία ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ἀφοῦ μόνο ἐκεῖ γίνεται ἡ ἕνωση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεό.

Μόνο μέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ μὲ τὴν συμμετοχὴ στὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, καλλιέργειται ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου, ὥστε νὰ γίνει κατάλληλη γιὰ τὸν Παράδεισο. Ἡ Ἐκκλησία δὲν φτιάχνει μόνο καλοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ προπαντὸς φτιάχνει πραγματικοὺς Χριστιανούς.

Φτιάχνει ζωντανοὺς ἀνθρώπους, τοὺς ζωντανεύει τὴν ψυχή, διὰ τῆς Θείας Κοινωνίας. Καὶ ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι γιὰ τοὺς ζωντανοὺς στὴν ψυχὴ καὶ ὄχι γιὰ τοὺς νεκρούς... ​Ὅσοι λοιπὸν δὲν πατοῦν στὴν Ἐκκλησία καὶ θρησκεύουν μὲ τὸν δικό τους τρόπο, βρίσκονται σὲ πλάνη καὶ εἶναι ἀπὸ τώρα στὴν κόλαση!

Ε) «Ὁ Χριστὸς μακάρισε αὐτοὺς ποὺ θὰ πιστέψουν, χωρὶς νὰ δοῦν!»

Ὁ Ἀπόστολος Θωμᾶς δὲν ἦταν ἄπιστος, ἀλλὰ δύσπιστος. Πῶς ἀποδεικνύεται αὐτό; Ὁ Χριστὸς μετὰ τὴν Ἀνάστασή Του, ἐμφανίστηκε στὸν Θωμᾶ καὶ δὲν τοῦ εἶπε ὁ Χριστός:

​Θωμᾶ γιατί εἶσαι ἄπιστος;

Ἔλα ψηλάφισε τὰ χέρια Μου, γιὰ νὰ πιστέψεις... ἀλλὰ τοῦ εἶπε:

​Θωμᾶ, ψηλάφισε τὰ χέρια μου, γιὰ νὰ μὴν γίνεις ἄπιστος.

​Πάντως ἡ Ἁγία Γραφὴ δὲν ἀναφέρει, ἂν ὁ Θωμᾶς τόλμησε νὰ βάλει τὸ χέρι του, στὰ χέρια τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Χριστὸς δὲν μακάρισε τὸν Θωμᾶ, ποὺ εἶδε μὲ τὰ μάτια του, τὶς τρύπες στὰ χέρια τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ μακάρισε αὐτοὺς ποὺ θὰ πιστέψουν, χωρὶς νὰ δοῦν.

​Γιατὶ ὅταν δῇς, δὲν εἶναι πιὰ πίστη, ἀλλὰ γνώση καὶ ἡ γνώση δὲν ἀμοίβεται, ἐπειδὴ ἐκβιάζει τρόπον τινὰ νὰ παραδεχθεῖς τὴν πραγματικότητα.

Ὅταν ἕνας ἄνθρωπος εἶναι δύσπιστος, ἀλλὰ καλοπροαίρετος, ὁ Θεὸς συγκαταβαίνει καὶ τὸν βοηθάει, γιὰ νὰ μὴν πάρει λάθος δρόμο. Κάτι τέτοιο ἔγινε καὶ μὲ τὸν Ἀπόστολο Θωμᾶ.

ΣΤ) Ὁι μαῦρες σημαῖες στὸ Κοιμητήριο

«Σὲ μία ἀποκάλυψη ὁ Ἅγιος Νεκτάριος εἶπε, ὅτι οὔτε 5 τοῖς χιλίοις δὲν περνοῦνε γιὰ τὸν παράδεισο! ὅλοι οἱ ἄλλοι πᾶνε γιὰ τὴν κόλαση»

Μὲ ἔλεγε μιὰ ψυχή: Εἶδα στὸν ὕπνο μου, ὅτι βρισκόμουν στὸ Κοιμητήριο τῆς Ἀναστάσεως στὸν Πειραιᾶ. Χιλιάδες σταυροί.

Σὲ κάθε δὲ τάφο πάνω, ἦταν καὶ μία σημαία μαύρη. Καλά δὲν εἶδες καμμία λευκὴ σημαία; τὸν ρώτησα.

Εἶδα μερικὲς λευκές, μὲ ἀπάντησε.

Καὶ ἀπὸ περιέργια πῆγα νὰ δῶ, σὲ ποιοὺς ἀνῆκουν αὐτὲς οἱ λευκὲς σημαῖες.

Καὶ διαπίστωσα, ὅτι ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἀνῆκαν σὲ μικρὰ παιδιά. Ὑπῆρχαν καὶ μερικές, ποὺ ἀνῆκαν σὲ μεγάλους.

Ὅλες οἱ ἄλλες σημαῖες ἦταν μαῦρες, σὲ ἐκεῖνο τὸ ἀπέραντο κοιμητήριο…

Αὐτὰ μὲ εἶπε.

Δὲν εἶμαι βέβαια ὀνειροκρίτης, ἀλλὰ εἶναι ἀλήθεια ὅτι στοὺς 100 ποὺ μπαίνουν στὸ κοιμητήριο, οἱ 2 γιὰ νὰ μὴν πῶ ἕνας ἢ κανένας, πάει μετανοημένος καὶ ἐξομολογημένος.

Ὅλοι οἱ ἄλλοι παίρνουν μία μαύρη σημαία. Τὰ συμπεράσματα δικά σας…

Ἂν ἦταν δυνατόν νὰ ἐξεταστοῦν στὰ κοιμητήρια πόσοι ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ θάπτονται πᾶνε στὸν παράδεισο, θὰ κλάψει ἡ ψυχή σας!

(Ἀπόσπασμα ἀπὸ μαγνητοφωνημένη ὁμιλία του)

The post Συμβουλὲς ἀπὸ τὸν Δημήτριο Παναγόπουλο appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Θνῄσκεις, ὁ πλήξας τριχίνῃ στολῇ Πάτερ,
Τὸν ἐνδύσαντα τοὺς γενάρχας φυλλίνην.
Εἰκάδι σός, Θεόδωρε, λίπ' ὀστέα θυμὸς ἀγήνωρ.

Ὁ Ὅσιος Θεόδωρος καταγόταν ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη καὶ γεννήθηκε ἀπὸ πλούσιους καὶ εὐσεβεῖς γονεῖς. Ἀπὸ νεαρὴ ἡλικία ἀκολούθησε τὸ μοναχικὸ βίο γενόμενος μοναχὸς στὴ μονὴ ποὺ γι' αὐτὸν καλεῖτο μονή του Τριχινά. Ἀφιέρωσε ὅλη του τὴ ζωὴ στὴ διακονία τῶν φτωχῶν καὶ τῶν ἄρρωστων. Ὀνομάστηκε Τριχινάς, διότι εἶχε τρίχινα φορέματα. Ἡ ζωή του ἦταν λιτὴ καὶ μὲ πολλὴ ἐγκράτεια, προκειμένου νὰ δίνει ὅσο γινόταν περισσότερα ἀγαθὰ στοὺς πάσχοντες. Τὴ νύχτα ὁ Θεόδωρος πάντα ἔβρισκε χρόνο γιὰ προσευχὴ καὶ μελέτη. Ζοῦσε μέσα σὲ μιὰ κοινωνία στερημένων ἀνθρώπων, ποὺ οἱ ἀνάγκες τους ἦταν μεγάλες. Γι' αὐτὸ παρακινοῦσε πολλοὺς πλουσίους νὰ διαθέτουν ὅσα ἀγαθὰ μποροῦσαν. Πολλοὶ ἄπ' αὐτούς του ἔδιναν ἀρκετὰ χρήματα καὶ εἴδη πρώτης ἀνάγκης, τὰ ὅποια ὁ Θεόδωρος διέθετε μὲ πολλὴ διάκριση. Πρῶτα σ' ἐκείνους ποὺ εἶχαν περισσότερη ἀνάγκη, ὅπως ὀρφανά, φτωχὲς χῆρες καὶ ἄρρωστους οἰκογενειάρχες. Εὐεργετοῦσε μέχρι καὶ τὴν τελευταία ἥμερα τῆς ζωῆς του. Ὁ Ὅσιος Θεόδωρος κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη καὶ ἔλαβε τὴ Χάρη ἀπὸ τὸν Θεό, ὁ τάφος του νὰ ἀναβλύζει μύρο ποὺ εὐωδίαζε. Ἔτσι, ὅσοι προσέτρεχαν ἐκεῖ μὲ πίστη καὶ εὐλάβεια, λάμβαναν τὴν ὑγεία τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.

Δῶρον ἔνθεον, τῆς ἐγκρατείας, σκεῦος ἔμψυχον, τῆς ἀπαθείας, ἀνεδείχθης θεοφόρε Θεόδωρε, τὸν γὰρ Θεὸν θεραπεύσας τοὶς ἔργοις σου, τῶν παρ' αὐτῶν δωρημάτων ἠξίωσαι. Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.

Κοντάκιον
Ἦχος α’. Τὸν τάφον σου Σωτὴρ.

Φωτός καταστολήν, ἱερῶς ἐξυφαίνων, τριχίνῳ σεαυτόν, περιέστελλες ῥάκει, Θεόδωρε πανόσιε, Παρακλήτου κειμήλιον· ὅθεν χάριτος ὑπερφυοῦς ἠξιώθης, μύρον εὔοσμον, ἀπό τοῦ τάφου βλυστάνων, ψυχῶν καθαρτήριον.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
20 Ἀπριλίου 2026 ἑορτάζουν:

Ὅσιος Θεόδωρος ὁ Τριχινάς

Ἅγιος Ζακχαῖος ὁ Ἀπόστολος

Ὅσιος Ἀθανάσιος κτήτωρ Μονῆς Μετεώρου

Ἅγιοι Βίκτωρ, Ζωτικός, Ἀκίνδυνος, Καισάριος, Σεβηριανός, Χριστόφορος, Ζήνων, Θεωνὰς καὶ Ἀντωνίνος

Ὅσιος Ἰωάννης ὁ Παλαιολαυρίτης

Ἅγιος Ἀναστάσιος Ἱερομάρτυρας, ἐπίσκοπος Ἀντιοχείας

Ὅσιος Ἰωάσαφ ὁ Μετεωρίτης

Ἅγιος Γαβριὴλ ὁ Μάρτυρας

Ὅσιος Ἀλέξανδρος ἐκ Ρωσίας

Ἅγιος Θεότιμος Ἐπίσκοπος Ρουμανίας

Μετακομιδὴ τῶν ἱερῶν λειψάνων τοῦ Ἁγίου Νικολάου Ἐπισκόπου Ἀχρίδος καὶ Ζίτσης

Σύναξη τῆς Παναγίας της Χρυσαφίτισσας στὴν Μονεμβασιά

Σύναξη τῆς Παναγίας τῆς Βοήθειας στὴν Πάτρα

Σύναξη τῆς Παναγίας τῆς Βοήθειας στὴν Χίο

Σύναξη τῆς Παναγίας της Παραβουνιώτισσας στὴν Ἐρέτρια

The post Ὅσιος Θεόδωρος ὁ Τριχινὰς (20/4/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΔΕΥΤΕΡΑ Β’ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ
Ἐκ τοῦ κατὰ Ἰωάννην
2: 1 – 11

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ γάμος ἐγένετο ἐν Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας, καὶ ἦν ἡ μήτηρ τοῦ Ἰησοῦ ἐκεῖ· ἐκλήθη δὲ καὶ ὁ Ἰησοῦς καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ εἰς τὸν γάμον. καὶ ὑστερήσαντος οἴνου λέγει ἡ μήτηρ τοῦ Ἰησοῦ πρὸς αὐτόν· Οἶνον οὐκ ἔχουσιν. λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Τί ἐμοὶ καὶ σοί, γύναι; οὔπω ἥκει ἡ ὥρα μου. λέγει ἡ μήτηρ αὐτοῦ τοῖς διακόνοις· Ὅ,τι ἂν λέγῃ ὑμῖν ποιήσατε. ἦσαν δὲ ἐκεῖ ὑδρίαι λίθιναι ἓξ κείμεναι, κατὰ τὸν καθαρισμὸν τῶν Ἰουδαίων, χωροῦσαι ἀνὰ μετρητὰς δύο ἢ τρεῖς. λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Γεμίσατε τὰς ὑδρίας ὕδατος. καὶ ἐγέμισαν αὐτὰς ἕως ἄνω. καὶ λέγει αὐτοῖς· Ἀντλήσατε νῦν καὶ φέρετε τῷ ἀρχιτρικλίνῳ· καὶ ἤνεγκαν. ὡς δὲ ἐγεύσατο ὁ ἀρχιτρίκλινος τὸ ὕδωρ οἶνον γεγενημένον – καὶ οὐκ ᾔδει πόθεν ἐστίν· οἱ δὲ διάκονοι ᾔδεισαν οἱ ἠντληκότες τὸ ὕδωρ – φωνεῖ τὸν νυμφίον ὁ ἀρχιτρίκλινος καὶ λέγει αὐτῷ· Πᾶς ἄνθρωπος πρῶτον τὸν καλὸν οἶνον τίθησι, καὶ ὅταν μεθυσθῶσι, τότε τὸν ἐλάσσω· σὺ τετήρηκας τὸν καλὸν οἶνον ἕως ἄρτι. Ταύτην ἐποίησεν τὴν ἀρχὴν τῶν σημείων ὁ Ἰησοῦς ἐν Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας καὶ ἐφανέρωσε τὴν δόξαν αὐτοῦ, καὶ ἐπίστευσαν εἰς αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 20/4/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ὁ ὅσιος Σέργιος τοῦ Ραντονέζ (1314-1392) ντυνόταν πάντοτε φτωχικά. Γι’ αὐτό δέν τόν ἀναγνώριζαν οἱ ἐπισκέπτες.

Κάποιος χωρικός ἀπό ἕνα μακρινό χωριό ἄκουγε πολλά γιά τόν ὅσιο. Ἐπιθύμησε λοιπόν νά τόν δεῖ. Ἦρθε στή μονή καί ἄρχισε νά ρωτᾶ, ποῦ θά τόν συναντοῦσε. Τοῦ εἶπαν ὅτι βρισκόταν στόν κῆπο. Πῆγε στόν κῆπο καί εἶδε ἕναν ἁπλό μοναχό, ντυμένο μ’ ἕνα ροῦχο γεμάτο μπαλώματα, νά σκάβει τή γῆ. Ὁ χωρικός σκέφτηκε ὅτι τοῦ εἶπαν ψέμματα. Περίμενε νά δεῖ ἕνα λαμπροφορεμένο ἡγούμενο μέσα σέ δόξα καί τιμή.

Γύρισε λοιπόν στό μοναστήρι καί ἄρχισε νά παρακαλεῖ:

- Πέστε μου, ποῦ εἶναι ὁ γέροντας; Ἦρθα ἀπό πολύ μακριά καί θέλω νά τόν δῶ καί νά πάρω τήν εὐχή του.

Οἱ ἀδελφοί τοῦ ἀπάντησαν:

- Αὐτός πού εἶδες στόν κῆπο εἶναι ὁ ὅσιος πατέρας μας.

Ὁ χωρικός ἔμεινε ἀπαρηγόρητος. Στενοχωρήθηκε τόσο, πού ὅταν ὁ ὅσιος γύρισε ἀπό τόν κῆπο καί μπῆκε στό μοναστήρι, ἔστρεψε ἀλλοῦ τό πρόσωπό του, γιά νά μήν κοιτάξει.

«Τόσους κόπους ἔκανα καί ἦρθα ἐδῶ» συλλογιζόταν, «γιά νά δῶ ἕναν ἔνδοξο προφήτη καί τώρα βλέπω ἕνα φτωχό καί κακοντυμένο μοναχό…».

Ὁ φωτισμένος ὅσιος διάβασε τούς λογισμούς τοῦ χωρικοῦ καί ὁλόψυχα εὐχαρίστησε τόν Κύριο, γιατί ὅσο ὁ φιλόδοξος χαίρεται στίς τιμές καί στούς ἐπαίνους τόσο ὁ ταπεινός χαίρεται στίς θλίψεις καί στούς ἐξευτελισμούς.

Ἐπειδή ὅμως συμπάθησε τόν ἁπλοϊκό χωρικό, τόν κάλεσε κοντά του, τοῦ πρόσφερε φαγητό καί τοῦ εἶπε χαρούμενα:

- Μή λυπᾶσαι, ἀδελφέ. Σέ λίγο θ’ ἀντικρύσεις αὐτόν πού τόσο πολύ ἐπιθυμεῖς νά δεῖς.

Μόλις ὁ μακάριος εἶπε τά λόγια αὐτά, ἦρθε ἀγγελιαφόρος καί ἀνήγγειλε τήν ἄφιξη τοῦ πρίγκιπα τῆς χώρας. Ὁ ὅσιος σηκώθηκε καί βγῆκε νά ὑποδεχτεῖ τόν ἐπίσημο ἐπισκέπτη, πού ἦρθε μέ μία μεγάλη συνοδεία ἀξιωματούχων. Ὁ ἡγεμόνας, βλέποντας τόν ἡγούμενο ἔβαλε ἀπό μακριά ἐδαφιαία μετάνοια. Ζητώντας ταπεινά τήν εὐλογία του. Ὁ ὅσιος τόν εὐλόγησε καί μέ τιμή τόν ὁδήγησε στό ἐσωτερικό τῆς μονῆς. Κάθησαν ὁ ἕνας δίπλα στόν ἄλλο καί ἄρχισαν νά συζητοῦν, ἐνῶ ὅλοι οἱ συνοδοί ἔμειναν ὄρθιοι!

Ὁ χωρικός δέν μποροῦσε νά πιστέψει στά μάτια του. Αὐτός πού μέ τόσο σεβασμό προσκύνησε ὁ πρίγκιπας ἦταν ὁ μοναχός τόν ὁποῖο ὁ ἴδιος περιφρόνησε καί δέν ἤθελε ν’ ἀντικρύσει;

Δειλά ρώτησε κάποιον:

- Ἀδελφέ, ποιός εἶναι αὐτός πού κάθεται πλάϊ στόν πρίγκιπα;

- Δέν τόν γνωρίζεις; Εἶναι ὁ ἡγούμενος Σέργιος.

- Πραγματικά τυφλώθηκα καί δέν ἀναγνώρισα τόν γέροντα!

Κακολογοῦσε τόν ἑαυτό του ὁ χωρικός.

Πλησίασε ἀργότερα γεμάτος ντροπή τόν ὅσιο καί προσκυνώντας τον, ζήτησε συγγνώμη γιά τήν προηγούμενη στάση του.

Ἐκεῖνος τόν ἐνθάρρυνε:

- Μή λυπᾶσαι! Νά χαίρεσαι γιατί εἶσαι ὁ μόνος πού σκέφτηκες σωστά γιά μένα. Οἱ ἄλλοι πλανῶνται νομίζοντας ὅτι εἶμαι κανένα σπουδαῖο πρόσωπο.

Ὁ ὅσιος εὐχαριστήθηκε περισσότερο γιά τήν περιφρόνηση τοῦ χωρικοῦ παρά γιά τίς τιμές τοῦ ἄρχοντα. Ὁ χωρικός πάλι, τόσο ἐντυπωσιάστηκε ἀπό τό ταπεινό φρόνημα τοῦ ὁσίου, πού λίγο ἀργότερα ἦρθε ξανά στό μοναστήρι καί ἔγινε μοναχός.

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: «Χαρίσματα καὶ Xαρισματοῦχοι» τόμ. Γ’, «Ὅσιος Σέργιος τοῦ Ραντονέζ», ἐκδ. Ι. Μ. Παρακλήτου Ὠρωπὸς Ἀττική

The post Το πάθημα του χωρικού appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Τοῦ Λάμπρου Κ. Σκόντζου
Θεολόγου – Καθηγητοῦ

Τὴν πρώτη Κυριακὴ μετὰ τὴν Ἀνάσταση ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τὴ μνήμη τοῦ ἁγίου ἐνδόξου ἀποστόλου Θωμᾶ καὶ διαβάζεται στὶς ἐκκλησίες ἡ σχετικὴ περικοπὴ τῆς ψηλάφησης τοῦ Κυρίου ἀπὸ αὐτόν. Δὲν εἶναι τυχαία αὐτὴ ἡ ἐπιλογή. Ἔρχεται νὰ ἐπιβεβαιώσει, μαζὶ μὲ τὶς τόσες ἄλλες μαρτυρίες, ὅτι ὁ Κύριος ἀναστήθηκε ὄντως ἀπὸ τοὺς νεκρούς. Ὁ Θωμᾶς κατὰ θεία παραχώρηση ζήτησε νὰ ἔχει ἁπτὴ ἐμπειρία τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ. Νὰ βάλλει τὰ χέρια του «ἐπὶ τῶν τύπων τῶν ἥλων» καὶ νὰ πιστέψει στὸ ὑπέρτατο γεγονός.

Τὸ ὄνομά του στὴν ἀραμαϊκὴ γλῶσσα «Τέομα» σημαίνει δίδυμος. Στὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο τοῦ δίδεται ὄντως ἡ προσωνυμία «Δίδυμος» (Ἰωάν.11,16). Οἱ ἁγιογραφικὲς πληροφορίες γιὰ τὸ Θωμᾶ εἶναι σχετικὰ λίγες καὶ γι’ αὐτὸ ἔχουν ἐγερθεῖ κατὰ καιροὺς αὐθαίρετες ἑρμηνεῖες γιὰ τὸ πρόσωπό του. Προσπάθησαν νὰ ἐντοπίσουν τίνος δίδυμος ἀδελφὸς ἢ ἀδελφῆς ὑπῆρξε. Κάποιοι τὸν ταυτίζουν μὲ τὸν ἀναφερόμενο ἀπὸ τὸν Ματθαῖο (13,55) ἀδελφόθεο Ἰούδα. Μάλιστα οἱ πολέμιοι τοῦ Χριστοῦ συγγραφεῖς ὑποστηρίζουν ὅτι αὐτὸς ὑπῆρξε δίδυμος ἀδελφὸς τοῦ Κυρίου, παρὰ τὶς ἀντίθετες μαρτυρίες τῶν Εὐαγγελίων, θέλοντας νὰ πλήξουν τὴν ὑπερφυσικὴ ἐνανθρώπηση τοῦ Θεοῦ Λόγου! Ἀρχαία παράδοση, τὴν ὁποία ἀποδέχεται ἡ Ἐκκλησία μας ὁ Θωμᾶς ἦταν δίδυμος ἀδελφὸς κάποιας Λυδίας ἢ Λυσίας. Κάποιοι ἄλλη παράδοση ἀναφέρει ὅτι ἦταν δίδυμος ἀδελφὸς κάποιου Ἐλεάζαρ.

Ὁ Θωμᾶς καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν πλειοψηφία τῶν μαθητῶν, ποὺ ἦταν Γαλιλαῖοι (Ἰωάν.21,2). Κλήθηκε ἀπὸ τὸν Κύριο νὰ τὸν ἀκολουθήσει καὶ αὐτὸς ὑπάκουσε (Μάτθ.10,3.Μάρκ.3,18.Λουκ.6,15). Γενικὰ ὑπῆρξε ἀπὸ τοὺς πιὸ ἀφοσιωμένους μαθητές, τὸν ὁποῖο διέκρινε τὸ θάρρος.

Ὅταν οἱ ἄλλοι μαθητὲς προσπαθοῦσαν νὰ ἀποτρέψουν τὸ Χριστὸ νὰ μεταβεῖ στὴ Βηθανία νὰ ἀναστήσει τὸ Λάζαρο, γιὰ τὸ φόβο κακοποιήσεώς τους ἀπὸ τοὺς φανατικοὺς Ἰουδαίους, ὁ Θωμᾶς ἀψηφῶντας τὸν κίνδυνο τοὺς εἶπε: «ἄγωμεν καὶ ἡμεῖς ἵνα ἀποθάνωμεν μετ’ αὐτοῦ» (Ἰωάν.11,16). Εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ ἀκούστηκε ἀπὸ μαθητὴ τοῦ Χριστοῦ νὰ ζητᾶ νὰ πεθάνει μαζὶ μὲ τὸν Κύριο! Ταυτόχρονα ὑπῆρξε καὶ σχετικὰ ὀρθολογιστής. Στὸ Μυστικὸ Δεῖπνο δὲ δίστασε νὰ ρωτήσει τὸν Κύριο: «Κύριε, οὐκ οἴδαμεν ποὺ ὑπάγεις καὶ πὼς δυνάμεθα τὴν ὁδὸν εἰδέναι;» (Ἰωάν.14,5). Ἐπίσης ἦταν καὶ σκεπτικιστὴς καὶ δύσπιστος. Γιὰ νὰ πιστέψει στὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου ζήτησε νὰ ἔχει ἁπτὴ βεβαίωση, νὰ ψηλαφίσει μὲ τὰ ἴδια του τὰ χέρια τὶς πληγὲς τοῦ διδασκάλου του. Μετὰ τὴν ψηλάφηση ὁμολόγησε μὲ ἐνθουσιασμὸ καὶ αὐθορμητισμό: «Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου» (Ἰωάν.20,28).

Ἀρχαία παράδοση ἀναφέρει ὅτι κήρυξε τὸ Εὐαγγέλιο στὴν Περσία καὶ τὴν ἀχανῆ χώρα τῶν Ἰνδιῶν. Ὡς τὰ σήμερα θεωρεῖται ὁ φωτιστῇς τῶν χωρῶν αὐτῶν. Τὸ τέλος τῆς ζωῆς του ὑπῆρξε μαρτυρικό. Οἱ φανατικοὶ εἰδωλολάτρες τὸν θανάτωσαν διὰ λογχισμοῦ. Ἡ μνήμη του ἑορτάζεται στὶς 6 Ὀκτωβρίου.

Στὸ ὄνομα τοῦ Θωμᾶ ἔχουν διασωθεῖ τρία ἀπόκρυφα κείμενα τοῦ 2ου μ. Χ. αἰῶνα. Πρόκειται ἀναμφίβολα γιὰ ψευδεπίγραφα κείμενα ἀρχαίων αἱρετικῶν γνωστικῶν, οἱ ὁποῖοι θέλοντας νὰ δώσουν κῦρος στὶς αἱρετικές τους δοξασίες, τὶς ἀπέδωσαν στὸν ἀπόστολο Θωμᾶ. Αὐτά τα κείμενα περιέχουν σοβαρὲς πλάνες καὶ κακοδοξίες καὶ γι’ αὐτὸ δὲ θὰ πρέπει νὰ τὰ ἐμπιστεύονται οἱ πιστοί, διότι τὰ χρησιμοποιοῦν οἱ χριστιανομάχοι γιὰ νὰ πλήξουν τὴν ἀξιοπιστία τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας καὶ ἰδιαίτερα τὸ Θεῖο Πρόσωπο τοῦ Λυτρωτῆ μας Χριστοῦ.

Πολλοὶ ἀποκαλοῦν τὸν ἀπόστολο Θωμᾶ ἄπιστο. Δὲν εἶναι σωστὸς αὐτὸς ὁ χαρακτηρισμός του. Ὁ Θωμᾶς δὲν ὑπῆρξε ἄπιστος, ἀλλὰ δύσπιστος. Ζητοῦσε ἀποδείξεις γιὰ νὰ βεβαιωθεῖ καὶ νὰ πιστέψει, ὅπως καὶ ἔγινε. Ὁ Κύριος δὲν τοῦ ἀρνήθηκε αὐτή του τὴν ἐπιθυμία, γεγονὸς ποὺ σημαίνει ὅτι ἡ πίστη μας στὰ διδάγματα τῆς Ἐκκλησίας μας, δὲν εἶναι, καὶ δὲν πρέπει νὰ εἶναι, παθητικὴ καὶ ἀπόλυτα ἄκριτη κατάσταση, ἀλλὰ προϊὸν ἐλεύθερης ἐπιλογῆς.

Ὁ ἀπόστολος Φίλιππος, ὅταν μίλησε στὸν φίλο τοῦ Ναθαναὴλ γιὰ τὸ Χριστὸ τοῦ εἶπε ἐκεῖνο τὸ περίφημο: «ἔρχου καὶ ἴδε» (Ἰωάν.1,47), «ἔλα φίλε μου νὰ διαπιστώσεις μὲ τὰ ἴδια σου τὰ μάτια αὐτὰ ποὺ σοῦ λέω γιὰ Ἐκεῖνον». Ἄρα δὲν εἶναι κακὸ νὰ ἐρευνοῦμε καλόπιστα. Κακὸ εἶναι νὰ κρατᾶμε στάση κακόπιστη, ἡ ὁποία καὶ θὰ μᾶς κρατήσει τελικὰ μακριὰ ἀπὸ τὴν ἀλήθεια. Ὁ ἀπόστολος Θωμᾶς ἦταν καλόπιστος καὶ γι’ αὐτό, ἀφοῦ ἱκανοποίησε τὶς αἰσθήσεις του, ὁμολόγησε εὐθαρσῶς: «Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου» (Ἰωάν.20,28)! Πόσοι καὶ πόσοι μεγάλοι ἄνδρες καὶ γυναῖκες στὴν ἱστορία δὲν ἔγιναν πιστοὶ ἀπὸ τὴν ἔρευνα! Μυριάδες πραγματικοὶ ἐπιστήμονες ἀνακάλυψαν τὴν πίστη τους μέσα ἀπὸ τὴν ἐπιστημονικὴ ἔρευνα, διότι στὰ θαυμαστά τους πορίσματα εἶδαν τὶς ἄκτιστες ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ νὰ εἶναι παροῦσες, δημιουργικὲς καὶ συνεκτικὲς δυνάμεις τοῦ κόσμου! Ἀντίθετα ὑπάρχουν ἄλλοι ἐπιστήμονες, τοὺς ὁποίους δὲν ἀγγίζει τὸ γεγονὸς τῆς πανταχοῦ παρουσίας τοῦ Θεοῦ, διότι ὁρμῶνται ἐξ’ ἀρχῆς μὲ ὁδηγὸ τὴν τυφλὴ ἀπιστία. Αὐτοὶ δὲ θὰ βροῦν ποτὲ τὴν ἀλήθεια καὶ δὲ θὰ συναντήσουν τὸ Θεό!

Τὸ σκοτεινὸ μεσαίωνα κυκλοφόρησε στὴ Δύση ἕνα σλόγκαν, τὸ ὁποῖο δὲν ἔχει τὸ παραμικρὸ ἔρεισμα στὴν ἁγία Γραφὴ καὶ τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας. Πρόκειται γιὰ τὸ «πίστευε καὶ μὴ ἐρεύνα», τὸ ὁποῖο καὶ ἔγινε παντιέρα των χριστιανομάχων τοὺς τελευταίους αἰῶνες. Ἀντίθετα, ἡ ἁγία Γραφὴ καὶ οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, μᾶς παροτρύνουν: «ἐρευνᾶτε τὰς Γραφὰς» (Ἰωάν.5,39), καὶ «δράξασθε παιδείας» (Ψάλμ.2,12). Κριτήριό μας θὰ πρέπει νὰ εἶναι τὸ γεγονὸς τῆς ἐλευθερίας, ὡς προϋπόθεση καθορισμοῦ τοῦ προσώπου. Ὁ ἐλεύθερος ἄνθρωπος εἶναι ἡ γνήσια εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, σύμμορφος τῆς εἰκόνος τοῦ Θεοῦ, διὰ τοῦ Χριστοῦ (Φιλιπ.3,23). Αὐτὸ ἔκανε καὶ ὁ ἀπόστολος Θωμᾶς!

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος βαρὺς.

Ἐσφραγισμένου τοῦ μνήματος ἡ ζωὴ ἐκ τάφου ἀνέτειλας Χριστὲ ὁ Θεός, καὶ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, τοῖς Μαθηταῖς ἐπέστης ἡ πάντων ἀνάστασις, πνεῦμα εὐθὲς δι' αὐτῶν ἐγκαινίζων ἡμῖν, κατὰ τὸ μέγα σου ἔλεος.

Κοντάκιον
Ἦχος πλ. δ’.

Τῇ φιλοπράγμονι δεξιᾷ, τὴν ζωοπάροχόν σου πλευράν, ὁ Θωμᾶς ἐξηρεύνησε Χριστὲ ὁ Θεός· συγκεκλεισμένων γὰρ τῶν θυρῶν ὡς εἰσῆλθες, σὺν τοῖς λοιποῖς Ἀποστόλοις ἐβόα σοι· Κύριος ὑπάρχεις καὶ Θεός μου.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
19 Ἀπριλίου 2026 ἑορτάζουν:

Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ

Ἅγιοι Γεώργιος, Μανουήλ, Θεόδωρος, Γεώργιος καὶ Μὶ¬χα¬ὴλ ἀπὸ τὴν Σαμοθράκη

Ἅγιος Νικήτας ὁ Νέος Ἱερομάρτυρας

Ἅγιος Παφνούτιος ὁ Ἱεροσολυμήτης, Ἱερομάρτυρας

Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Μάρτυρας καὶ οἱ σὺν αὐτῷ Φιλίππα, Διόσκορος, Σωκράτης καὶ Διονύσιος

Ἅγιος Ἀγαθάγγελος ὁ Ἐσφιγμενίτης

Ὅσιος Γεώργιος ὁ Ὁμολογητὴς Ἐπίσκοπος Πισιδίας

Ἅγιος Τρύφων Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης

Ὅσιος Συμεῶν ἡγούμενος Ἱερὰς μονῆς Φιλοθέου Ἁγίου Ὅρους ὁ Μονοχίτων καὶ Ἀνυπόδητος

Ἁγία Ἀσινέθ του Γκορίτσκυ

Ἅγιος Ἀλπέγιος

Ἅγιοι Ἐρμογένης, Ἐξπέδιτος, Ἀριστόνικος, Ροῦφος καὶ Γαλατᾶς οἱ Μάρτυρες

Ἅγιος Βίκτωρ ὁ Ἱερομάρτυρας Ἐπίσκοπος Γκλαζώφ

Ὅσιος Σεβαστιανὸς τοῦ Καραγκάντα

Ἀνακομιδὴ Ἱερῶν Λειψάνων τοῦ Ἁγίου Μωυσῆ τοῦ Θαυματουργοῦ

Σύναξη τῶν Διακοσίων Σαράντα Ἕνα Νεομαρτύρων της Νάουσας

The post Ἀπόστολος Θωμᾶς: Ὁ δύσπιστος μαθητὴς τοῦ Κυρίου (19/4/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΣΧΑ
Ἐκ τοῦ κατὰ Ἰωάννην
20: 19-31

Οὔσης ὀψίας τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ τῇ μιᾷ σαββάτων, καὶ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων ὅπου ἦσαν οἱ μαθηταὶ συνηγμένοι διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων, ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον, καὶ λέγει αὐτοῖς· Εἰρήνη ὑμῖν. καὶ τοῦτο εἰπὼν ἔδειξεν αὐτοῖς τὰς χεῖρας καὶ τὴν πλευρὰν αὐτοῦ. ἐχάρησαν οὖν οἱ μαθηταὶ ἰδόντες τὸν Κύριον. εἶπεν οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς πάλιν· Εἰρήνη ὑμῖν. καθὼς ἀπέσταλκέ με ὁ πατήρ, κἀγὼ πέμπω ὑμᾶς. καὶ τοῦτο εἰπὼν ἐνεφύσησε καὶ λέγει αὐτοῖς· Λάβετε Πνεῦμα ἅγιον· ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς, ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται. Θωμᾶς δὲ εἷς ἐκ τῶν δώδεκα ὁ λεγόμενος Δίδυμος, οὐκ ἦν μετ’ αὐτῶν ὅτε ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς. ἔλεγον οὖν αὐτῷ οἱ ἄλλοι μαθηταί· Ἑωράκαμεν τὸν Κύριον. ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· Ἐὰν μὴ ἴδω ἐν ταῖς χερσὶν αὐτοῦ τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὸν δάκτυλόν μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὴν χεῖρά μου εἰς τὴν πλευρὰν αὐτοῦ, οὐ μὴ πιστεύσω. Καὶ μεθ’ ἡμέρας ὀκτὼ πάλιν ἦσαν ἔσω οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ καὶ Θωμᾶς μετ’ αὐτῶν. ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον καὶ εἶπεν· Εἰρήνη ὑμῖν. εἶτα λέγει τῷ Θωμᾷ· Φέρε τὸν δάκτυλόν σου ὧδε καὶ ἴδε τὰς χεῖράς μου, καὶ φέρε τὴν χεῖρά σου καὶ βάλε εἰς τὴν πλευράν μου, καὶ μὴ γίνου ἄπιστος, ἀλλὰ πιστός. καὶ ἀπεκρίθη Θωμᾶς καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου. λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ὅτι ἑώρακάς με, πεπίστευκας· μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες καὶ πιστεύσαντες. Πολλὰ μὲν οὖν καὶ ἄλλα σημεῖα ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς ἐνώπιον τῶν μαθητῶν αὐτοῦ, ἃ οὐκ ἔστι γεγραμμένα ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ· ταῦτα δὲ γέγραπται ἵνα πιστεύσητε ὅτι Ἰησοῦς ἐστιν ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ ἵνα πιστεύοντες ζωὴν ἔχητε ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 19/4/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Α) Ὁ γέροντας τῶν Ἀγράφων π. Παναγιώτης καὶ τὶ μοῦ εἶπε ὅταν πῆγα νὰ πάρω τὴν εὐχή του!

Γράφει ἡ κ. Δέσποινα Σκάτσικα:

Τὸν συνάντησα τὸ 2015, στὴν Ἀλίαρτο. Ἦταν Φεβρουάριος μῆνας. Τὸν χειμῶνα ἔμενε ἐκεῖ καὶ τὴν Ἄνοιξη μέχρι τὸ Φθινόπωρο, ἀνέβαινε στὰ Ἄγραφα, στὸ Βαλάρι ἀπὸ ὅπου καταγόταν καὶ λειτουργοῦσε στὴν ἀγαπημένη του Παναγία την Βαλαριώτισσα.

Ἀπέναντι ἀπὸ τὸ σπίτι του, στὴν Ἀλίαρτο, εἶχε ἕνα καφενεῖο καὶ ἐκεῖ δεχόταν τοὺς πιστούς, κερνῶντας τους μιὰ πορτοκαλάδα, ποὺ ἤθελαν νὰ τοῦ ἀκουμπήσουν, τὰ προβλήματα τους, τὶς πίκρες τους, τὰ πάθη τους καὶ νὰ ἀκούσουν τὶς συμβουλές του.

Ἦρθε ἡ σειρά μου, μοῦ ἔδωσε συμβουλὲς γιὰ τὴν πνευματική μου πορεία καὶ γιὰ τὴν οἰκογένειά μου. Ἦταν τόσο ἤρεμος, ἁπλός, ταπεινός, μὲ ἕνα βλέμμα τόσο διαπεραστικὸ ποὺ νόμιζες ὅτι ἤξερε τὰ πάντα γιὰ σένα.

Ξαφνικὰ μοῦ λέει:

-Δεσπούλα ὅταν προσεύχεσαι στὴν Παναγία μας, φορᾶς μαντήλι;

-Ὄχι παππούλη μου...

-Γιατί παιδί μου;

-Δὲν τὸ ἔχω σκεφτεῖ παππούλη μου, ἐμεῖς στὴν Ἀθήνα, δὲν φορᾶμε μαντήλι.

-Γιατί παιδί μου, ἡ Παναγία μας εἶναι τόσο ταπεινή; Πάντα ἔχει τὴν κεφαλή της καλυμμένη. Φορῶντας τὸ μαντήλι, κατεβαίνεις πιὸ χαμηλά, δείχνοντας ταπείνωση καὶ ἐκείνη ξέρεις πόσο τὸ ἐκτιμάει...

ἀλλὰ πρόσεξε νὰ μὴν σὲ βλέπει ὁ ἄνδρας σου (αὐτὸ τὸ κατάλαβα ἀργότερα γιατί μοῦ τὸ εἶπε). Θέλω νὰ ἔρθεις στὰ Ἄγραφα μαζὶ μὲ τὸν ἄνδρα σου νὰ σᾶς φιλοξενήσω καὶ νὰ σᾶς δεῖ ἡ Παναγία ἡ Βαλαριώτισσα, θὰ τὸ χαρεῖ καὶ σεῖς θὰ πάρετε εὐλογία.

-Εὐχαριστῶ παππούλη μου, εἶσαι πολὺ γλυκός.

-Ἔλα τώρα νὰ μὲ βοηθήσεις νὰ πάω ἀπέναντι στὸ σπίτι ποὺ μὲ περιμένει ἡ πρεσβυτέρα μου.

Περάσαμε τὶς γραμμὲς τοῦ τραίνου καὶ τὸν πῆγα στὸ σπίτι του ποὺ μοσχοβόλαγε ἁγιότητα.

Θὰ ἤθελα νὰ σᾶς περιγράψω ἕνα γεγονὸς ποὺ ἔδειχνε τὴν μεγάλη του πίστη. Ὅταν ἔμεινε ἔγκυος ἡ πρεσβυτέρα του, στὸ πρῶτο τους παιδὶ καὶ πῆγαν στὸν γυναικολόγο, τοὺς εἶπε ὅτι ἐπειδὴ εἶχαν στίγμα καὶ οἱ δύο δὲν ἔπρεπε νὰ κάνουν παιδιὰ γιατί δὲν θὰ ἔβγαιναν φυσιολογικά, ἔπρεπε λοιπὸν κατὰ τὴν γνώμη τοῦ γιατροῦ νὰ ρίξουν τὸ παιδί. Ἀκούγοντας αὐτὰ ὁ γέροντας ἅρπαξε τὴν πρεσβυτέρα καὶ λέει:

-Πᾶμε στὸν δικό μας γιατρό, τὸν Μεγάλο Γιατρὸ κι ἐκεῖνος θὰ τὰ φτιάξει ὅλα.

Πράγματι, ἔκανε δέκα ὑγιέστατα παιδιά. Κατὰ τὰ ἰατρικὰ δεδομένα μόνο μὲ ἕνα θαῦμα θὰ μποροῦσε νὰ γίνει αὐτό!

Βοήθειά μας. Τὴν εὐχή του νὰ ἔχουμε!

Β) Τὸ μαντίλι τῆς πιστῆς Ρωσίδας καὶ ἡ Παναγία

Κάποια γυναῖκα παλαιόπιστη Ρωσίδα μεταστράφηκε στὴν Ὀρθοδοξία. Ἀποδέχθηκε ὁλόκληρη τὴν Ὀρθόδοξη διδασκαλία καὶ ἀκολουθοῦσε ὅλους τοὺς κανόνες τῆς Ἐκκλησίας μὲ ἀκρίβεια. Λίγο καιρὸ ἀργότερα, ἡ γυναῖκα αὐτὴ ἔτυχε σὲ ἕνα αὐτοκινητιστικὸ δυστύχημα, στὸ ὁποῖο τραυματίσθηκε βαριὰ στὸν θώρακα ποὺ κτύπησε πάνω στὸ τιμόνι.

Λίγο μετὰ τὸν τραυματισμό, ἐμφανίσθηκε καρκίνος στὸ στῆθος. Οἱ ἰατροὶ πρότειναν τὴν ἀφαίρεση τοῦ στήθους μὲ χειρουργικὴ ἐπέμβαση. Ἡ γυναῖκα το δέχθηκε μὲ ταπείνωση, ὡς θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἐγχείρηση ἦταν ἐπιτυχής, ἀλλὰ οἱ ἰατροὶ ἐπέβαλαν ἐντατικὴ χημειοθεραπεία ὡς προληπτικὸ μέτρο.

Μάλιστα προειδοποίησαν τὴν γυναῖκα, ὅτι ἐξ αἰτίας αὐτῆς τῆς χημειοθεραπείας θὰ ἔχανε τὰ μαλλιά της. Ἡ γυναῖκα καὶ πάλι τὸ δέχθηκε ταπεινά, ἐλπίζοντας στὸν Κύριο. Ἡ χημειοθεραπεία ἄρχισε καὶ παρ’ ὅλο ποὺ διήρκεσε γιὰ μεγάλο διάστημα, δὲν ἐπηρέασε τὰ μαλλιά της. Οἱ ἰατροὶ ἐξεπλάγησαν πάρα πολὺ καὶ δὲν μποροῦσαν νὰ ἐξηγήσουν τὸ φαινόμενο.

Μία νύκτα ποὺ ἡ γυναῖκα κοιμόταν, εἶδε τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο, ἡ Ὁποία τῆς εἶπε: «Ἐπειδὴ ποτὲ στὴν ζωή σου δὲν μπῆκες σὲ Ἐκκλησία μὲ τὸ κεφάλι σου ἀκάλυπτο, οὔτε μία τρίχα δὲν θὰ πέσει ἀπὸ αὐτὸ λόγῳ τῆς χημειοθεραπείας».

«Πᾶσα δὲ γυνὴ προσευχομένη ἀκατακαλύπτω τὴ κεφαλὴ καταισχύνει τὴν κεφαλὴν ἑαυτῆς... Ἐν ὑμῖν αὐτοῖς κρίνατε πρέπον ἐστὶ γυναῖκα ἀκατακάλυπτον τῷ Θεῷ προσεύχεσθαι;».
(Α’ Κορινθ. ἰα’ 5, 13).

«Αἱ γυναῖκες εἶναι σεμνὸν καὶ ἅγιον τὸ νὰ προσεύχωνται μὲ σκεπασμένον κεφάλι, κατὰ τὴν ἐντολὴν καὶ παραγγελίαν τοῦ Ἀποστόλου, ἐπειδὴ μὲ τὸ σκέπασμα τῆς κεφαλῆς προξενοῦσι δόξαν εἰς τοὺς ἄνδρας αὐτῶν καὶ τιμὴν καὶ σέβας εἰς τοὺς Ἀγγέλους ὅπου τὰς φυλάττουν...

Ἀνίσως αἱ γυναῖκες, ὅταν ἀναγινώσκουν κανένα ἱερὸν βιβλίον πρέπει νὰ σκεπάζωνται, διὰ νὰ δείξουν καὶ μὲ τὸ ἔξω σχῆμα τὴν ἐσωτερικὴν εὐλάβειαν τῆς καρδίας, καθὼς λέγει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, πόσο μᾶλλον πρέπει νὰ σκεπάζονται, ὅταν ἀπέρχονται εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Θεοῦ διὰ νὰ προσευχηθοῦν; ἐπειδὴ μὲ τὸ ἔξωθεν σκέπασμα φανερώνουσι τὴν ἐσωτερικὴν εὐλάβειαν τῆς ψυχῆς των».
(Ὁσίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου)

The post π. Παναγιώτης Τσιώλης: «Ὅταν προσεύχεσαι στὴν Παναγία μας, φορᾶς μαντήλι;» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.