Τοῦ Λάμπρου Κ. Σκόντζου
Θεολόγου – Καθηγητοῦ

Ἡ Χίος ἀνάδειξε μιὰ πλειάδα ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας. Τὸ πανέμορφο καὶ μυροβόλο αὐτὸ νησὶ τοῦ Αἰγαίου τὸ στολίζουν πολλὰ ἀπὸ τὰ νοητὰ καὶ μυρίπνοα ἄνθη τῆς εὐλάβειας. Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ εἶναι καὶ ἡ ἔνδοξη Παρθενομάρτυς Μαρκέλλα, ἡ ὁποία προτίμησε τὸ θάνατο ἀπὸ τὴν ἀτίμωση.

Γεννήθηκε στὸ ἱστορικὸ χωριὸ Βολυσσός, τῆς βορειοδυτικῆς Χίου. Ὡς πρὸς τὸ χρόνο ποὺ ἔζησε ὑπάρχει σύγχυση. Ὁ βιογράφος της ἅγιος Νικηφόρος ὁ Χίος ἀναφέρει ὅτι ἔζησε περὶ τὸ 1500 μ. Χ. Ὅμως τὰ γεγονότα καὶ τὰ πρόσωπα, ποὺ ἀναφέρονται στὸ ἱερό της συναξάρι παραπέμπουν σαφῶς στοὺς πρωτοχριστιανικοὺς αἰῶνες. Τὸ πιὸ πιθανὸ εἶναι νὰ ἔζησε τὸν 3ο ἢ τὸν 4ο μ. Χ. αἰῶνα. Τότε ποὺ ἔσβηνε ἡ εἰδωλολατρία καὶ γινόταν, σὰν τὸ πληγωμένο θηρίο, ἐπικίνδυνη γιὰ τοὺς πιστοὺς τοῦ Χριστοῦ. Τότε ποὺ οἱ εἰδωλολάτρες, πλημμυρισμένοι ἀπὸ δαιμονικὴ ἐνέργεια, ἤθελαν νὰ ἀφανίσουν τοὺς Χριστιανούς, μὴ λογαριάζοντας ἂν αὐτοὶ εἶναι συγγενικά τους πρόσωπα, ἀκόμα καὶ παιδιά τους.

Ο πατέρας τῆς Μαρκέλλας ἦταν ἕνας φανατικὸς εἰδωλολάτρης καὶ ἀνήθικος ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος εἶχε καταρρίψει κάθε ἴχνος ἠθικῆς ἀναστολῆς ἀπὸ πάνω του. Ἀντίθετα ἡ μητέρα της ἦταν πιστὴ Χριστιανὴ καὶ μεγάλωσε τὴν ἀγαπημένη της κορούλα μὲ τὴν πίστη στὸν ἀληθινὸ Τριαδικὸ Θεό. Στάλαξε στὴν παιδική της ψυχὴ τὴν εὐλάβεια καὶ τὴν ἀρετή, ἡ ὁποία ἀπουσίαζε ἀπὸ τὸν εἰδωλολατρικὸ κόσμο. Τῆς δίδαξε τὴ σεμνότητα καὶ τὴν αἰδῶ, ὡς τὰ πιὸ σημαντικὰ προσόντα τῆς γυναικείας φύσης.

Ἡ Μαρκέλλα μεγάλωνε καὶ διακρινόταν γιὰ τὴν εὐγένεια τῆς ψυχῆς της, τὴν καλοσύνη της, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν σπάνια σωματικὴ ὀμορφιά της. Παράλληλα τὴ διέκρινε μιὰ πρωτοφανὴς πνευματικὴ ὡριμότητα.

Ὅταν ἔγινε δεκαοκτὼ χρονῶν ἡ μητέρα της ἀρρώστησε ξαφνικὰ καὶ πέθανε, ἀφήνοντας τὴν Μαρκέλλα μόνη της μὲ τὸν εἰδωλολάτρη πατέρα της. Τότε ὁ πλάνος καὶ μισάνθρωπος διάβολος βρῆκε τὴν εὐκαιρία νὰ πλήξει καίρια τὴ σεμνὴ καὶ πιστὴ στὸ Χριστὸ κόρη. Προκάλεσε σφοδρὸ αἰσχρὸ ἔρωτα τοῦ πατέρα της πρὸς αὐτήν. Ἂς σημειωθεῖ πὼς τέτοια εἴδους ἐκφυλιστικὰ καὶ ἀνατριχιαστικὰ φαινόμενα ἦταν συνηθισμένα στοὺς εἰδωλολάτρες. Δὲν εἶναι τυχαῖο πὼς οἱ διάφοροι πολυπληθεῖς «θεοί» τους πιστεύονταν ὅτι εἶχαν αἱμομικτικὲς σχέσεις μεταξύ τους καὶ ἄρα ἔδιναν τὸ δικαίωμα καὶ στοὺς λατρευτές τους νὰ τοὺς μιμοῦνται στὰ δαιμονικὰ τοὺς πάθη. Ὅλα τὰ ἁμαρτωλὰ τοὺς πάθη τα ἀνήγαγαν στοὺς «θεούς» τους καὶ μάλιστα τὰ θεωροῦσαν ὡς ἀπόδοση τιμῆς καὶ λατρείας πρὸς ἐκείνους, ὅπως λ.χ. ἡ «Ἱερὴ Πορνεία», θεωροῦνταν ἀπόδοση λατρείας πρὸς τὴν ἀκόλαστη «θεὰ» Ἀφροδίτη, ἢ ἡ κραιπάλη καὶ ἡ μέθη πρὸς τὸν Διόνυσο.

Ὁ πατέρας της λοιπὸν καταλήφτηκε ἀπὸ δαιμονικὸ μανιακὸ ἔρωτα πρὸς τὴν κόρη του Μαρκέλλα καὶ προσπαθοῦσε νὰ τὴν πείσει νὰ ἐνδώσει στὴν αἰσχρὴ αἱμομικτική του ἐπιθυμία. Ἡ Μαρκέλλα διαπίστωσε μὲ βδελυγμία τὴν ἐρωτικὴ ὁρμὴ τοῦ πατέρα της καὶ ἀντιστάθηκε μὲ σθένος. Ὅταν εἶδε ὅτι δὲ θὰ ξέφευγε ἀπὸ τὰ χέρια του ἔφυγε κρυφὰ ἀπὸ τὸ σπίτι καὶ ἄρχισε νὰ περιπλανιέται στὰ βουνὰ τοῦ νησιοῦ. Ἀλλὰ ὁ σαρκολάτρης πατέρας της, φλεγόμενος ἀπὸ τὶς κτηνώδεις ὀρέξεις του, τὴν ἔψαχνε παντοῦ. Κινούμενος ἀπὸ ἀπερίγραπτη μανία, τὴν ἀναζητοῦσε μέρα καὶ νύχτα, ὥσπου τὴν ἐντόπισε σὲ κάποιο βουνό.

Ἡ Μαρκέλλα ὅταν τὸν εἶδε, ἄρχισε νὰ τρέχει, γιὰ νὰ προστατέψει τὴν τιμή της καὶ τὸν ἴδιο τόν πατέρα της ἀπὸ τὴν ἄτιμη καὶ αἰσχρὴ πράξη, ποὺ ἦταν διατεθειμένος νὰ διαπράξει. Βρέθηκε μπροστὰ σὲ μιὰ πυκνὴ βάτο, γεμάτη ἀγκάθια. Χωρὶς νὰ λογαριάσει τὶς πληγὲς καὶ τὸ μαρτύριο τῶν ἀγκαθιῶν, χώθηκε σὲ αὐτὴ καὶ παρέμεινε μέχρι νὰ φύγει ὁ μανιακὸς πατέρας της.

Ἀλλὰ δυστυχῶς ἔτυχε νὰ τὴ δεῖ κάποιος βοσκὸς τῆς περιοχῆς, ὁ ὁποῖος τὴν κατήγγειλε στὸν πατέρα της, ὑποδεικνύοντας τὴν βάτο ποὺ ἦταν κρυμμένη. Προσπάθησε νὰ μπεῖ στὴ βάτο, ἀλλὰ δὲν τὸ κατάφερε καὶ γιὰ νὰ τὴν ἀναγκάσει νὰ βγεῖ, ἔβαλε φωτιὰ στὸ θάμνο. Ὅμως ἡ Μαρκέλλα, καταματωμένη ἀπὸ τὰ ἀγκάθια, πρόλαβε καὶ βγῆκε ἀπὸ ἄλλο σημεῖο καὶ ἔτρεξε νὰ κρυφτεῖ. Ἔτρεχε ἀνάμεσα στὶς τραχιὲς πέτρες καὶ τὰ κοφτερὰ βράχια νὰ μὴν τὴν προλάβει ὁ ἀδίστακτος, ἀνελέητος καὶ ἔκφυλος πατέρας της. Ἐκεῖνος τὴν ἀκολουθοῦσε, ἀλλὰ δὲν μποροῦσε νὰ τὴ φτάσει. Τότε ἔβγαλε ἕνα βέλος ἀπὸ τὸ θηκάρι του καὶ τὸ ἔριξε ἐναντίον της.

Καρφώθηκε στὸ νεανικὸ καὶ παρθενικό της κορμὶ καὶ τὸ ἁγνό της αἷμα πότισε τὴν χιακὴ γῆ καὶ ἔβαψε τὰ βράχια. Ἐκείνη ὅμως βρῆκε τὴ δύναμη νὰ συνεχίσει νὰ τρέχει γιὰ νὰ ἀποφύγει τὴν αἰσχρὴ αἱμομικτικὴ ἀτίμωση.

Ὅμως οἱ σωματικές της δυνάμεις σύντομα τὴν ἐγκατέλειψαν. Δὲν μποροῦσε πιὰ νὰ τρέξει καὶ ἔπεσε στὸ ἔδαφος αἱμόφυρτη καὶ ἡμιθανής. Δὲν τῆς ἔμεινε ἄλλη ἐλπίδα ἀπὸ τὸ Χριστό. Σήκωσε τὰ μάτια της στὸν οὐρανὸ καὶ παρεκάλεσε τὸν Νυμφίο τῆς ψυχῆς της νὰ προστατέψει τὴν τιμή της καὶ τὸν πατέρα της ἀπὸ μιὰ τέτοια ἀποτρόπαια πράξη. Ἡ ἁγνὴ καὶ ἄδολη προσευχή της εἰσακούστηκε καὶ ἔγινε τὸ θαῦμα. Ὁ βράχος, ποὺ ἦταν ἀκουμπισμένο τὸ πληγωμένο σῶμα της ἄνοιξε καὶ τὸ κατάπιε, ὡς τὸ στῆθος. Ὁ μανιακὸς πατέρας της φτάνοντας, ὀργίστηκε περισσότερο καὶ προσπάθησε νὰ τὴν ἀνασύρει ἀπὸ τὴ σχισμὴ τοῦ βράχου. Ὅταν δὲν τὰ κατάφερε ἄρχισε νὰ τὴ διαμελίζει. Πρῶτα ἔκοψε τοὺς μαστούς της καὶ τοὺς πέταξε στὸ βουνό. Κατόπιν τῆς ἔκοψε τὸ κεφάλι καὶ τὸ πέταξε στὴ θάλασσα.

Μιὰ οὐράνια λάμψη ἔλουσε τὸ βράχο, δεῖγμα ὅτι ὁ Χριστὸς πῆρε κοντά του τὴν ἁγνὴ καὶ ἄδολη Παρθενομάρτυρα. Οἱ Χριστιανοὶ περιμάζεψαν τὸ ὑπόλοιπο ἱερὸ σκήνωμα καὶ τὸ ἔθαψαν μὲ τιμές, ποὺ ἁρμόζουν στοὺς ἀθλητὲς τοῦ Χριστοῦ. Τὸ δὲ σημεῖο τοῦ μαρτυρίου της ἔγινε τόπος προσκυνήματος στοὺς αἰῶνες ποὺ ἀκολούθησαν. Μέχρι σήμερα οἱ πιστοὶ μεταβαίνουν ἐκεῖ γιὰ νὰ πάρουν τὴν εὐλογία της καὶ νὰ τύχουν τῶν προσευχῶν της στὸ θρόνο τοῦ Θεοῦ. Δὲν εἶναι λίγοι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι πηγαίνουν μὲ πίστη, καὶ βλέπουν τὸ βράχο νὰ ἀχνίζει καὶ νὰ χρωματίζεται κόκκινος, ὅπως εἶχε βαφτεῖ ἀπὸ τὸ αἷμα τῆς ἁγίας. Δὲν εἶναι λίγα τὰ θαύματα ποὺ ἔχουν γίνει στὸν ἁγιασμένο ἐκεῖνον τόπο καὶ συνεχίζουν νὰ γίνονται.

Ἡ μνήμη της ἑορτάζεται στὶς 22 Ἰουλίου. Κέντρο τοῦ ἑορτασμοῦ της ἡ Χίος, ὅπου ἔχει κτιστεῖ μεγαλοπρεπὴς ναὸς στὸν ὅρμο της Βολυσσοῦ. Ἀλλὰ τιμᾶται καὶ σὲ πολλὰ ἄλλα μέρη τῆς Ἑλλάδος καὶ τοῦ ἐξωτερικοῦ. Στὴν Ἀθήνα ὑπάρχει ναός της, στὴν περιοχὴ τοῦ Βοτανικοῦ. Ἐπίσης καὶ στὴ Κηφισιά. Παρεκκλήσια της ἔχουν χτιστεῖ στὶς Σπέτσες, τὴν Ἄνδρο, τὴ Μῆλο, τὴ Σαντορίνη καὶ τὴ Σάμο. Τεμάχιο τοῦ ἱεροῦ της λειψάνου βρίσκεται στὴν Ἱερὰ Μονὴ Νταοῦ Πεντέλης.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τῆς ἁγνείας τὸ ρόδον καὶ τῆς Χίου τὸ βλάστημα, τὴν Ἁγίαν Μαρκέλλαν ἐν ὠδαὶς εὐφημήσωμεν τμηθεῖσα γὰρ χειρὶ τὴ πατρική, ὡς φύλαξ ἐντολῶν τῶν τοῦ Χριστοῦ, ρώσιν νέμει καὶ κινδύνων ἀπαλλαγήν, τοὶς πρὸς αὐτὴν κραυγάζουσι, δόξα τῷ δεδοκότι σοὶ ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργούντι διὰ σου, πάσιν ἰάματα.

Κοντάκιον
Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.

Ἡ λαμπρά σου ἄθλησις, ὦ καλλιμάρτυς Μαρκέλλα, τῶν πιστῶν ἐφαίδρυνε, τὰς διανοίας ἐνθέως· θάνατον, τοῦ ζῆν ἀνόμως προκρίνειν πάντας, πείθουσα· καὶ γὰρ ἐτμήθης ξίφει τὴν κάραν, σὺν μαστοῖς ὑπὸ πατρῴας, χειρός· ὢ δρᾶμα! ὑπὲρ τοῦ νόμου Χριστοῦ.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
22 Ἰουλίου 2026 ἑορτάζουν:

Ἁγία Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ ἡ Μυροφόρος καὶ Ἰσαπόστολος

Ἁγία Μαρκέλλα ἡ Παρθενομάρτυς ἡ Χιοπολίτιδα

Ὅσιος Μενέλαος

The post Ἁγία Παρθενομάρτυς Μαρκέλλα, ἡ Χιοπολίτης (22/7/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ὁ νεοφανὴς αὐτὸς Ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας καταγόταν ἀπὸ τὸ χωριὸ Βατσουνιὰ τῆς Θεσσαλίας. Ἀπὸ μικρὸς εἶχε τὴν Ἱερατικὴ κλίση καὶ ἐπάξια διὰ τῆς θείας χάριτος, ἔγινε ἐπίσκοπος Ραδοβυσδίου (νομὸς Ἄρτας).

Ὑπῆρξε ἄριστος ποιμενάρχης καὶ διὰ τῆς θερμῆς του ἀγάπης καὶ διὰ τοῦ ἁγίου παραδείγματος του, στήριζε τὸ ποίμνιό του σὲ κάθε του ἀνάγκη. Τακτικὰ μάλιστα ἔβγαινε στοὺς ἀγροὺς καὶ εὐλογοῦσε τὰ ζῶα τῶν κτηνοτρόφων. Ἔτσι ὁσιακὰ καὶ δίκαια ἀφοῦ ἔζησε, παρέδωσε τὴ μακαρία ψυχή του στὸν Θεὸ τὴν 21 Ἰουλίου 1777 μ.Χ.

Κατὰ τὴν ἥμερα τῆς ἀνακομιδῆς τῶν ἁγίων λειψάνων του, αὐτὰ εὐωδίαζαν οὐράνιο ἄρωμα. Μέρος ἀπὸ τὰ ὀστᾶ τῶν χεριῶν του, βρίσκεται στὴν Ἱερὰ Μονὴ Δουσίκου – Τρικάλων. Λέγεται ὅτι ὁ Ἅγιος Παρθένιος ὑπῆρξε ἰδιαίτερα θαυματουργὸς στὴ θεραπεία ἀσθενειῶν τῶν ζώων.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.

Ἀμέμπτως ἐβίωσας, ἐν ταπεινώσει πολλή, Παρθένιε Ὅσιε καὶ θεϊκῶν δωρεῶν, ἀξίως μετέσχηκας. Ὅθεν σου τὴν ἁγίαν, προσπτυσσόμενοι Κάραν, λαμβάνομεν θεραπείας, καὶ ψυχῶν σωτηρίαν διὸ σὲ Ἱεράρχα, ὕμνοις γεραίρομεν.

Κοντάκιον

Ὡς Ἱεράρχην τοῦ Σωτῆρος ἐνθεώτατον καὶ τῶν Ἁγίων μιμητὴν καὶ ἰσοστάσιον ἀνυμνοῦμεν σὲ οἱ δοῦλοι σου θεοφόρε. Ἂλλ’ ὡς πρέσβης καὶ μεσίτης πρὸς τὸν Κύριον, καθικέτευε λυτροῦσθαι πάσης θλίψεως.Τους βοῶντας σοι, χαίροις Πάτερ Παρθένιε.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
21 Ἰουλίου 2026 ἑορτάζουν:

Ἅγιοι Συμεῶν ὁ διὰ Χριστὸν σαλὸς καὶ Ἰωάννης

Ἅγιος Παρθένιος ἐπίσκοπος Ραδοβυσδίου

Ἅγιοι Τρεῖς Μάρτυρες οἱ ἐν Μελιτινῇ

Ἅγιοι Ἰοῦστος καὶ Ματθαῖος

Ἅγιος Εὐγένιος

Ἅγιοι Θεόδωρος καὶ Γεώργιος

Ἅγιοι Θεόφιλος, Τρόφιμος καὶ ἄλλοι Δεκατρεῖς Μάρτυρες

Σύναξη τοῦ Ἁγίου Ἀκακίου Μάρτυρος ἐν τῷ Ἑπτασκάλω

Σύναξη τοῦ Ἁγίου Ἐλευθερίου πλησίον του Ξηρολόφου

Σύναξη τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου ἐν τοῖς Ἀρματίου

Ὅσιος Ὀνούφριος ὁ σιωπηλὸς ἐν τῷ Σπηλαίω

Ἅγιος Μελέτιος

Ὅσιος Μανουὴλ αὐτοκράτωρ Κωνσταντινουπόλεως

Ἅγιος Βίκτωρ ὁ Στρατιώτης

The post Άγιος Παρθένιος επίσκοπος Ραδοβυσδίου (21/7/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ἐπέσχεν ὄμβρον, πῦρ τρίτον φέρων κάτω,
Σχίζει δὲ ῥεῖθρον Ἠλίας τρέχων ἄνω.
Δίφρῳ ἀνηρπάγης περὶ εἰκάδα, Ἠλία ἱππεῦ.

Μέσα στὴ χορεία τῶν Προφητῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ξεχωριστὴ εἶναι ἡ θέση τοῦ προφήτη Ἠλία. Στὴν Καινὴ Διαθήκη τὸ ὄνομα τοῦ προφήτη Ἠλία ἀναφέρεται πολλὲς φορὲς ἀπὸ τὸν ἴδιο τόν Ἰησοῦ Χριστό. Ὁ Ζαχαρίας, ὁ πατέρας τοῦ Προδρόμου, εἶπε πὼς ὁ Ἰωάννης θὰ ἐρχόταν «ἐν πνεύματι καὶ δυνάμει Ἠλίου» (Λούκ., κέφ. ἄ, στ. 17), θὰ εἶχε δηλαδὴ τὰ γνωρίσματα καὶ τὸ ζῆλο τοῦ προφήτη Ἠλία, θὰ ἦταν ὁ ἴδιος ὁ προφήτης Ἠλίας, ὅπως ὁ λαὸς τὸν περίμενε νὰ ξανάρθει. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὅταν ἔδωσε μαρτυρία γιὰ τὸν πρόδρομο Ἰωάννη κι ἔπλεξε τὸ ἐγκώμιο του, εἶπε πὼς αὐτὸς ἦταν ὁ Ἠλίας «Ἂν θέλετε, νὰ τὸ παραδεχθεῖτε, αὐτὸς εἶναι ὁ Ἠλίας, ποὺ ἔμελλε νὰ ἔλθει».

Τὸ πιὸ σπουδαῖο εἶναι ὅτι οἱ μαθητὲς ἐπάνω στὸ βουνό, κατὰ τὴ θεία Μεταμόρφωση, εἶδαν τοὺς δυὸ Προφῆτες, τὸν Μωϋσὴ καὶ τὸν Ἠλία, νὰ συνομιλοῦν μὲ τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Ὅλα αὐτὰ φανερώνουν τὴν ξεχωριστὴ θέση τοῦ προφήτη Ἠλία ἀνάμεσα στοὺς Προφῆτες καὶ μέσα στὴ συνείδηση τοῦ λαοῦ. Ἀκόμα καὶ στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀκούοντας τὴ διδασκαλία καὶ βλέποντας τὰ θαύματά του, ἔβλεπαν τὸν προφήτη Ἠλία, ποὺ εἶχε ξανάρθει. Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ρώτησε· «Τίνα μὲ λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι εἶναι;». Κι οἱ μαθητὲς εἶπαν: «Ἰὠάννην τὸν βαφτιστήν, ἄλλοι δὲ Ἠλίαν….».

Ὁ προφήτης Ἠλίας ἔζησε τὸν 9 π.Χ. αἰῶνα καὶ ἦταν γιὸς τοῦ Σωβὰκ καὶ καταγόταν ἀπὸ τὴ Θέσβη (γι’ αὐτὸ καὶ ὀνομάστηκε Θεσβίτης), τὸ σημερινὸ El Istib, τῆς περιοχῆς Γαλαὰδ καὶ ἄνηκε στὴν φυλή του Ἀαρῶν. Ὅταν γεννήθηκε, ὁ πατέρας του εἶδε μία θεία ὀπτασία: Δύο ἄνδρες λευκοφορεμένοι τὸν ὀνόμαζαν Ἠλία, τὸν σπαργάνωναν μὲ φωτιὰ καὶ τοῦ ἔδιναν φλόγα νὰ φάει. Τότε ὁ πατέρας του, πῆγε στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ἀφοῦ περιέγραψε τὴν ὀπτασία στοὺς ἱερεῖς, ἐκεῖνοι τοῦ εἶπαν ἑρμηνεύοντας τὴν ὀπτασία, ὅτι ὁ γιός του θὰ γίνει προφήτης καὶ θὰ κρίνει τὸ Ἰσραὴλ μὲ δίκοπο μαχαίρι καὶ φωτιά.

Ὁ Προφήτης Ἠλίας ἄσκησε τὸ προφητικό του χάρισμα ἐπὶ 25 ἔτη στὰ χρόνια του βασιλέα Ἀχαάβ, ποὺ βασίλεψε στὰ 873 – 854 π.Χ.

Ὁ Ἀχαὰβ καὶ μάλιστα ἡ γυναῖκα τοῦ Ἰεζάβελ ἦσαν ἄνθρωποι ἀσεβεῖς κι ἐναντίον τους ἦταν ὁ πόλεμος τοῦ προφήτη Ἠλία. Ἡ Ἰεζάβελ, ποὺ δὲν ἦταν ἰσραηλίτισσα καὶ γινόταν αἰτία νὰ νοθεύεται ἡ πίστη ἀπὸ εἰδωλολατρικὰ ἔθιμα, αὐτὴ λοιπὸν κυνήγησε πολὺ τὸν προφήτη Ἠλία, γι’ αὐτὸ κι ἐκεῖνος ἀναγκαζόταν διαρκῶς νὰ φεύγει καὶ νὰ κρύβεται. Ἡ Ἰεζάβελ κυνηγοῦσε τὸν προφήτη Ἠλία, ὅπως ἡ Ἠρωδιάδα τὸν Ἰωάννη τὸν Πρόδρομο.

Πρῶτο μεγάλο σημεῖο, ποὺ ἔδωσε ὁ προφήτης Ἠλίας, ἦταν ποὺ προσευχήθηκε καὶ δὲν ἔβρεξε γιὰ τριάμισι χρόνια. Σ’ αὐτὸ τὸ διάστημα ὁ Προφήτης κρυβόταν σὲ μιὰ σπηλιὰ σ’ ἕνα χείμαρρο πὲρ’ ἀπὸ τὸν Ἰορδάνη. Ἐκεῖ ὑπῆρχε λίγο νερὸ κι ἕνας κόρακας τοῦ πήγαινε τροφὴ κάθε πρωί. Ὅταν στέρεψε τὸ νερό, ἔφυγε ὁ Προφήτης καὶ πῆγε στὰ Σάρεπτα τῆς Σιδωνίας· ὅλα αὐτὰ μὲ ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖ φιλοξενήθηκε σὲ μιὰ χήρα γυναῖκα, ποὺ εἶχε λίγο ἀλεύρι καὶ λίγο λάδι, κι ὅμως ἔτρωγαν ὅλο τὸν καιρὸ καὶ δὲν ἔλειψαν. Ἡ χήρα γυναῖκα εἶχε ἕνα παιδὶ κι ἔτυχε νὰ ἀρρωστήσει καὶ νὰ πεθάνει. Τότε ὁ Προφήτης προσευχήθηκε κι ἀνάστησε τὸ παιδί.

Δεύτερο μεγάλο σημεῖο, ποὺ ἔδειξε ὁ Προφήτης Ἠλίας, ἦταν ποὺ προσευχήθηκε κι ἦλθε φωτιὰ ἀπὸ τὸν οὐρανό. Μὲ προσταγῇ τοῦ βασιλέα Ἀχαάβ, μαζεύτηκαν τετρακόσιοι εἰδωλολάτρες ψευτοιερεῖς, ποὺ τοὺς προστάτευε ἡ Ἰεζάβελ. Τότε ὁ προφήτης Ἠλίας τους προκάλεσε σ’ ἕνα διαγωνισμό. Τοῦ εἶπε κι ἔβαλαν πάνω στὸ θυσιαστήριο τὰ ξύλα καὶ τὸ σφάγιο γιὰ θυσία, καὶ ἄρχισαν νὰ τρέχουν γύρω καὶ νὰ φωνάζουν ὅλη τὴν ἥμερα τὸν ψεύτικο θεὸ Βάαλ, γιὰ νὰ ρίξει φωτιὰ· «καὶ οὐκ ἢν φωνὴ καὶ οὐκ ἢν ἀκρόασις». Τότε ὁ Προφήτης τους εἶπε· «Κάνετε πέρα! Τώρα θὰ κάνω ἐγὼ τὴ θυσία μου». Ἔκανε δικό του θυσιαστήριο, ἔβαλε κι ἔβρεξαν καλὰ τρεὶς φορὲς τὰ ξύλα μὲ νερὸ κι ὕστερα προσευχήθηκε. Ἔπεσε τότε φωτιὰ ἀπὸ τὸν οὐρανὸ κι ἀναποδογύρισε κι ἔκαψε ὁλόκληρο τὸ θυσιαστήριο.

Ὕστερα ἀπ’ αὐτὸ τὸ σημεῖο, ὁ λαὸς ἔπιασε τους τετρακόσιους ψευτοϊερεῖς κι ὁ προφήτης Ἠλίας τους τιμώρησε αὐστηρά. Ἡ Ἰεζάβελ, ἀγριεμένη, κυνήγησε τὸν Προφήτη κι ἐκεῖνος ἔφυγε ψηλὰ στὸ Χωρήβ, ἐκεῖ ποὺ πρὶν πεντακόσια χρόνια ὁ Μωϋσὴς ἄκουσε τὴ φωνὴ τοῦ Θεοῦ κι εἶδε τὴ βάτο νὰ φλέγεται καὶ νὰ μὴν καίγεται. Ἐκεῖ ὁ προφήτης Ἠλίας κρυβόταν σὲ μιὰ σπηλιὰ κι ὁ Θεὸς τὸν δίδαξε ἕνα σπουδαῖο μάθημα. Τοῦ εἶπε· «Ἀνέβα ψηλὰ στὴν κορυφή, καὶ θὰ δεῖς τὸ Θεό. Θὰ περάσει δυνατὸς ἀέρας· θὰ γίνει σεισμὸς· θὰ δεῖς φωτιὰ καὶ θὰ περάσει ἕνα ἀνάλαφρο καὶ δροσερὸ ἀεράκι. Ὁ Θεὸς δὲν θὰ εἶναι οὔτε στὴ θύελλα οὔτε στὸ σεισμὸ οὔτε στὴ φωτιά, ἀλλὰ στὸ ἀνάλαφρο ἀεράκι».

Ἄλλα θαυμαστὰ σημεῖα τοῦ πορφήτη Ἠλία ἦταν ὅτι διέσχισε τὸν Ἰορδάνη ποταμὸ μὲ τὴν μυλωτή του καὶ τέλος ὅτι ἀντὶ νὰ πεθάνει ἀνελήφθη μὲ ἅρμα πυρὸς στὸν οὐρανό.

Νὰ σημειώσουμε, ὅτι ὁ προφήτης Ἠλίας, μετὰ ἀπὸ ὀκτὼ ἢ δέκα χρόνια ἀπὸ τὴν ἀνάληψη του, ἀπέστειλε γράμματα (ἴσως δι’ Ἀγγέλου) στὸν βασιλέα Iωράμ, προβλέποντας τὸν θάνατο τοῦ ἐπειδὴ ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τὴν λατρεία τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ: «καὶ ἦλθεν αὐτῷ ἐν γρὰφῇ παρὰ ᾿Ἥλιοὺ τοῦ πρὸφήτου λέγων· τάδε λέγει Κύριος Θὲὸς Δαὺὶδ τοῦ πάτρός σου· ἀνθ’ ὧν οὐκ ἐπορεύθης ἐν ὁδῷ ᾿Ἴωσαφὰτ τοῦ πάτρός σου καὶ ἐν ὁδοῖς ᾿Ἀσὰ βασιλέως ᾿Ἰούδα» (Παραλειπομένων Β’, κέφ. 21, στίχος 12).

Τὸ δὲ βιβλίο Σοφία Σειρὰχ ἀναφέρει ὅτι: «ΚΑΙ ἀνέστη ᾿Ἠλίας πρὸφήτης ὡς πῦρ, καὶ ὁ λόγος αὐτοῦ ὡς λὰμπὰς ἐκαίετο…. ὡς ἐδοξάσθης, ᾿Ἠλία, ἐν τοῖς θαυμασίοις σου· καὶ τίς ὅμοιός σοὶ καυχᾶσθαι; ὁ ἐγείρας νὲκρὸν ἐκ θὰνάτου καὶ ἐξ ᾅδοὺ ἐν λόγῳ ῾Ὑψίστου· ὁ καταγαγὼν βασιλεῖς εἰς ἀπώλειαν καὶ δεδοξασμένους ἀπὸ κλίνης αὐτῶν· ὁ ἀκούων ἐν Σὶνᾷ ἐλεγμὸν καὶ ἐν Χὼρὴβ κρίματα ἐκδικήσεως· ὁ χρίων βασιλεῖς εἰς ἀνταπόδομα καὶ πρὸφήτας διαδόχους μετ᾿ αὐτόν· ὁ ἀναληφθεὶς ἐν λὰίλαπι πῦρὸς ἐν ἅρματι ἵππων πῦρίνων…. μὰκάριοι οἱ ἰδόντες σὲ καὶ οἱ ἐν ἀγαπήσει κεκοσμημένοι, καὶ γὰρ ἡμεῖς ζῶῇ ζήσόμεθα.» (Σοφία Σειράχ, μή’, 1<-11>).

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Ὁ ἔνσαρκος Ἄγγελος, τῶν Προφητῶν ἡ κρηπίς, ὁ δεύτερος Πρόδρομος, τῆς παρουσίας Χριστοῦ, Ἠλίας ὁ ἔνδοξος, ἄνωθεν καταπέμψας, Ἐλισαίῳ τὴν χάριν, νόσους ἀποδιώκει, καὶ λεπροὺς καθαρίζει, διὸ καὶ τοῖς τιμῶσιν αὐτόν, βρύει ἰάματα.

Κοντάκιον
Ἦχος β’. Αὐτόμελον.

Προφῆτα καὶ προόπτα τῶν μεγαλουργιῶν τοῦ Θεοῦ, Ἠλία μεγαλώνυμε, ὁ τῷ φθέγματί σου στήσας τὰ ὑδατόῤῥυτα νέφη, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, πρὸς τὸν μόνον φιλάνθρωπον.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
20 Ἰουλίου 2026 ἑορτάζουν:

Προφήτης Ἠλίας ὁ Θεσβίτης

Ἀνάμνηση τῶν ἐγκαινίων τοῦ Ναοῦ τοῦ Τιμίου Προδρόμου τῆς Μονῆς Στουδίου

Ὅσιος Ἀβραάμ του Κουκχλόμα

Ἀνακομιδὴ Ἱερῶν Λειψάνων τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου ἡγουμένου τῆς Μονῆς Μπρέστ

Σύναξη τῶν Ρώσων ἁγίων τῶν ἐν Γαλλίᾳ τελειωθέντων

The post Προφήτης Ἠλίας ὁ Θεσβίτης (20/7/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Φρονοῦσ’ ἀδελφὰ τοῖς ἀδελφοὶς Μακρῖνα,
Τούτοις ἀδελφὰ συγκατοικεῖς καὶ πόλον.
Τῇ δ’ ἐνάτῃ δεκάτῃ Μακρῖναν νόες ἔνθεν ἄειραν.

Ἡ Ἁγία Μακρίνα, ποὺ ὁ Θεὸς τὴν εἶχε προικίσει μὲ πολλὰ πνευματικὰ καὶ σωματικὰ χαρίσματα, ἦταν ἡ μεγαλύτερη ἀδελφὴ τοῦ Μεγάλου Βασιλείου καὶ τοῦ Γρηγορίου Νύσσης. Ἀνατράφηκε σύμφωνα μὲ τὶς ἐπιταγὲς τοῦ Εὐαγγελίου, ἀπὸ τὴν εὐσεβέστατη μητέρα της Ἐμμέλεια. Ὅταν μεγάλωσε, ἀφοσιώθηκε στὴν ἀγαθοεργία καὶ στὴν ἀνατροφὴ τῶν ἀδελφῶν της, ποὺ ἔπαιξε καθοριστικὸ ρόλο στὴ μετέπειτα πνευματική τους πορεία. Ἡ Μακρίνα ἦταν μνηστευμένη, ἀλλὰ ὁ μνηστῆρας της πέθανε. Τότε, μαζὶ μὲ τὴ μητέρα της, ἀποσύρθηκε σὲ γυναικεία μονὴ στὸν Πόντο, κοντὰ στὸν ποταμὸ Ἴρη. Ἐκεῖ κοντὰ μόναζε καὶ ὁ ἀδελφός της Μέγας Βασίλειος. Στὴ μονὴ πέρασε τὴ ζωή της μὲ τὴ μελέτη τῶν Γραφῶν, τὴν προσευχή, καὶ προπάντων μὲ ἀγαθοεργίες. Διότι πάντα εἶχε στὸ μυαλό της τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, ποὺ προτρέπει στοὺς ἀνθρώπους, «ἀγαθοεργείν, πλουτεὶν ἐν ἔργοις καλοῖς, εὐμεταδότους εἶναι, κοινωνικούς, ἀποθησαυρίζοντας ἑαυτοὺς θεμέλιον καλὸν εἰς τὸ μέλλον, ἶνα ἐπιλάβωνται τῆς αἰωνίου ζωῆς». (Α’ πρὸς Τιμόθεον, στ’ 18,19). Δηλαδή, νὰ ἀγαθοεργούν, νὰ γίνονται πλούσιοι σὲ καλὰ ἔργα, νὰ δίνουν πρόθυμα καὶ σὲ ἄλλους τὰ ἀγαθά τους, νὰ εἶναι ἁπλοῖ καὶ καταδεκτικοί, καὶ ἔτσι νὰ ἀποταμιεύουν γιὰ τὸν ἑαυτό τους στέρεο θεμέλιο στὸ μέλλον, γιὰ νὰ ἀποκτήσουν τὴν αἰώνια ζωή. Μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο καὶ ἡ Ἁγία Μακρίνα ἔζησε καὶ τελείωσε τὴ ζωή της.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Τὴν ὡραιότητα.

Σοφίας ἔρωτι, τὸν νοῦν πτερώσασα, κόσμου εὐπάθειαν, ἔμφρονως ἔλιπες, καὶ ἐνδιαίτημα τερπνὸν ἔγενου θείας ἀγάπης· σὺ γὰρ δι’ ἀσκήσεως, καὶ ἠθῶν τελειότητας, νύμφη ἔχρηματισας, τοῦ Σωτῆρος περίδοξος· ὦ πρέσβευε ὑπὲρ τῶν βοώντων χαίροις Μακρίνα θεοφόρε.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
19 Ἰουλίου 2026 ἑορτάζουν:

Ὅσιος Δίος

Μνήμη τῆς Δ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου

Ὁσία Μακρίνα ἀδελφὴ τοῦ Μεγάλου Βασιλείου

Ὅσιος Θεόδωρος ὁ Σαββαΐτης ἐπίσκοπος Ἐδέσσης

Ὅσιοι Τέσσερις συνασκητές

Ὅσιος Διοκλής

Ἅγιος Γρηγόριος ἐπίσκοπος Πανήδου ὁ νέος ὁμολογητής

Ὅσιος Μιχαήλ

Ἀνακομιδὴ Ἱερῶν Λειψάνων τοῦ Ὁσίου Σεραφεὶμ τοῦ Σαρώφ

Ὅσιος Παΐσιος τῆς Λαύρας τῶν Σπηλαίων

Ἀνάμνηση θαύματος Ἁγίου Χαράλαμπου στὰ Φιλιατρὰ Μεσσηνίας

Ἅγιος Μαρτύριος ἐπίσκοπος Γορτύνης

Ἅγιος Ἰωάννης Ἐπίσκοπος Μεσσήνης

The post Ὁσία Μακρίνα ἀδελφὴ τοῦ Μεγάλου Βασιλείου (19/7/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Αἰμιλιανὸς εἰς πυρὰν βεβλημένος,
Χριστῷ παραστάς, τέρπεται σὺν Ἀγγέλοις.
Ὀγδοάτῃ δεκάτῃ φλογὶ Αἰμιλιανὸς ἐβλήθη.

Ὁ Ἅγιος Αἰμιλιανὸς γεννήθηκε στὸ Δορόστολο τῆς Θρακικῆς Μοισίας, τότε ποὺ αὐτοκράτορας ἦταν ὁ Ἰουλιανὸς ὁ Παραβάτης.

Ἦταν δοῦλος σὲ ἕνα σκληρὸ καὶ φανατικὸ εἰδωλολάτρη (ἄλλες πηγὲς ἀναφέρουν ὅτι ἦταν γιὸς τοπικοῦ ἀξιωματικοῦ ὀνόματι Σαββατιανοῦ), ποὺ ὅταν ἔμαθε ὅτι ὁ Αἰμιλιανὸς πίστευε στὸ Χριστό, ἐξοργίστηκε τόσο πολύ, ὥστε ἀφοῦ τὸν ἔβρισε μὲ τὰ πῖὸ χυδαῖα λόγια, ἔπειτα τὸν μαστίγωσε ἀνελέητα. Βέβαια, τοῦ ἐπεσήμανε ὅτι, ἂν συνεχίσει νὰ εἶναι χριστιανός, θὰ πάθαινε πολὺ χειρότερα. Ἀλλὰ οἱ τιμωρίες καὶ οἱ ἀπειλές, ἀντὶ νὰ κάμψουν τὸ φρόνημα τοῦ Αἰμιλιανοῦ, φούντωσαν περισσότερο τὴ φλόγα τῆς πίστης του στὸ Χριστό. Μάλιστα τὴν ἑπόμενη μέρα πῆγε σὲ εἰδωλολατρικὸ ναό, ὁποὺ μὲ σφυρὶ συνέτριψε ὅλα τὰ ἀγάλματα ποὺ ἦταν μέσα στὸ χῶρο αὐτό. Ἐξοργισμένοι οἱ εἰδωλολάτρες ἱερεῖς, τὸν συνέλαβαν καὶ τὸν παρέδωσαν νὰ δικαστεῖ.

Ὅταν πληροφορήθηκε τὸ γεγονὸς αὐτὸ ὁ κύριος τοῦ Αἰμιλιανοῦ, ἀμέσως ἔτρεξε στὸ κριτήριο, ὅπου, ἀφοῦ ἔβρισε τὸν Αἰμιλιανὸ γιὰ τὴν πράξη του, ἔπειτα διέταξε νὰ ἀρνηθεῖ χὼρὶς ἀντίρρηση τὸ Χριστό. Ὁ Αἰμιλιανὸς χαμογελῶντας ἀπάντησε στὸν κύριο του: «Μπορεῖς νὰ διατάξεις ὅτι θέλεις, θὰ σὲ ὑπακούσω, ἀλλὰ ἡ πίστη μου εἶναι ἐκτὸς τῶν δικαιωμάτων σου. Ὡς πρὸς αὐτὴν ἕνα καὶ μόνο Κύριο ἀναγνωρίζω, τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Αὐτὸς εἶναι ὁ μέγας καὶ παντοτινός μου Κύριος, ποὺ ἐξουσιάζει τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχή μου, καὶ ποτὲ δὲ θὰ τὸν ἀρνηθῶ». Ὁ εἰδωλολάτρης ἄρχοντας μὲ μῖσος χαστούκισε τὸν Αἰμιλιανό. Ἔπειτα, ἀφοῦ τὸν βασάνισαν, τὸν ἔριξαν στὴ φωτιά, τὸ δὲ λείψανο τοῦ Ἁγίου, κήδεψε μεγαλοπρεπῶς ἡ γυναῖκα τοῦ ἄρχοντα εἰδωλολάτρη, ποὺ ἦταν κρυπτοχριστιανή.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Ὡς προσφορὰ καὶ ὁλοκάρπωμα θεῖον, διὰ πυρὸς προσενέχθεις τῷ Δεσπότῃ, τοὶς ὄμβροις τῶν χαρίτων σου εὐφραίνεις νῦν ἠμᾶς, πῦρ γὰρ τὸ οὐράνιον, τὴ ψυχὴ περιφερών, ὥσπερ αὔραν ἔφερες, τὴν κατάφλεξιν Μάρτυς. Ἀλλὰ μὴ παύση πάντοτε φρουρείν, τοὺς σὲ τιμώντας, Αἰμιλιανὲ ἔνδοξε.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
18 Ἰουλίου 2026 ἑορτάζουν:

Ἅγιος Αἰμιλιανός

Ἅγιοι Παῦλος, Οὐαλεντίνη καὶ Θέη

Ἅγιος Ὑάκινθος ἀπὸ τὴν Ἀμάστριδα

Ὅσιος Παμβώ

Ἅγιος Μάρκελλος

Ἅγιοι Δάσιος καὶ Μάρων

Ἅγιοι Στέφανος Β’ ἀπὸ τὴν Ἀμάσεια Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινούπολης καὶ Ἰωάννης Μητροπολίτης Χαλκηδόνας

Ἀνάμνηση τῶν ἐγκαινίων τοῦ Ναοῦ τῆς Θεοτόκου ἐν τοῖς Καλλιστράτου

Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Ρωμαῖος Συγκλητικός, ὁ ἐν Κλύσματι

Ὅσιος Βαρλαὰμ ὁ ἀναχωρητὴς κοντὰ στὴν Ἀντιόχεια

Ὅσιος Ἰωάννης τοῦ Πολύτλα καὶ ἐγκλείστου τοῦ ἐν Κιέβῳ σπηλαίου

Ἅγιοι Ὀνησιφόρος, Παμμέγιστος, Παμφοδίτης, Παφνούτιος, Πηγῶν, Πολέμιος, Σωζόμενος, Σωτήριχος καὶ Φώτιος

Ὅσιος Παμβὼ ὁ Ἔγκλειστος

Ἅγιος Ἰωάννης Θ’ Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης

The post Ἅγιος Αἰμιλιανὸς (18/7/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Τοῦ Λάμπρου Κ. Σκόντζου
Θεολόγου – Καθηγητοῦ

Οἱ γυναῖκες Μάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας μας δὲν ὑστέρησαν σὲ ἡρωικὸ φρόνιμα ἀπὸ τοὺς ἄνδρες. Ὑπέδειξαν τὸ ἴδιο μὲ ἐκείνους ἡρωισμὸ ἢ καὶ τοὺς ξεπέρασαν πολλὲς φορές. Γι’ αὐτὸ καὶ τιμῶνται τὸ ἴδιο λαμπρὰ μὲ ἐκείνους.

Μιὰ ἀπὸ τὶς μεγαλομάρτυρες γυναῖκες εἶναι καὶ ἡ ἁγία Μαρίνα. Γεννήθηκε στὴν Ἀντιόχεια τῆς Πισιδίας τῆς Μ. Ἀσίας περὶ τὸ 255 μ. Χ. ἀπὸ ἐπιφανεῖς γονεῖς. Ὁ πατέρας της ὀνομαζόταν Αἰδέσιος ἦταν ὁ ἐπίσημος ἱερέας τῶν εἰδώλων τῆς περιοχῆς. Ἡ μητέρα της πέθανε λίγες μέρες μετὰ τὴ γέννα τῆς μονάκριβης κόρης της, τὴν ὁποία ὀνόμασαν Μαρίνα. Ὁ πατέρας της, μὴ μπορῶντας νὰ φροντίσει τὸ βρέφος τὸ παρέδωσε σὲ μιὰ γυναῖκα ἔξω ἀπὸ τὴν πόλη γιὰ νὰ τὸ φροντίζει μέχρι νὰ μεγαλώσει. Ἡ γυναῖκα αὐτὴ ἦταν κρυφὴ καὶ ἔνθερμη Χριστιανή. Ἡ μικρὴ Μαρίνα ἄκουγε στὸ χριστιανικὸ ἐκεῖνο σπίτι νὰ μιλοῦν γιὰ τὸ Χριστὸ καὶ νὰ τὸν λατρεύουν μὲ εὐλάβεια καὶ σεμνότητα. Ἄκουγε ἱστορίες γιὰ τὴ θαυμαστὴ ζωή του, γιὰ τὰ θαύματά του, γιὰ τὴ διδασκαλία του, γιὰ τὴ σταύρωσή του, γιὰ τὴν ἀνάστασή του καὶ τὴ θεία ἀνάληψή τους στοὺς οὐρανούς. Ἡ παιδικὴ καὶ ἀθώα ψυχή της ἀπομνημόνευε μὲ θαυμαστὸ τρόπο ὅ, τί ἔβλεπε καὶ ἄκουγε στὸ εὐλογημένο ἐκεῖνο σπιτικό. Συγκινοῦνταν ἀφάνταστα μὲ τὸ πάθος τοῦ Χριστοῦ. Ὅταν κατάλαβε, ρωτοῦσε λεπτομέρειες γιὰ τὴ νέα πίστη, ἡ ὁποία ἔγινε σύντομα καὶ δική της πίστη.

Βρισκόμαστε στὴν ἐποχὴ ποὺ εἶναι σὲ πλήρη ἐξέλιξη οἱ φοβεροὶ διωγμοὶ κατὰ τῶν Χριστιανῶν. Τὸ νεαρὸ καὶ χαριτωμένο κορίτσι ἄκουγε τὶς συζητήσεις τῶν εὐσεβῶν ἐκείνων ἀνθρώπων καὶ λυπόταν ἀφάνταστα γι’ αὐτό.

Δὲ μποροῦσε νὰ καταλάβει ὅτι μπορεῖ νὰ κρύβεται τόσο μεγάλο μῖσος στὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ νὰ τὸν ὁδηγεῖ σὲ ἀποτρόπαια καὶ ἀπάνθρωπα βασανιστήρια καὶ τὸ θάνατο, ὅπως αὐτὰ τῶν εἰδωλολατρῶν. Ἄκουγε ἐπίσης νὰ μιλᾶνε γιὰ τὸν σπάνιο ἡρωισμὸ τῶν Χριστιανῶν Μαρτύρων, οἱ ὁποῖοι δὲ δείλιαζαν μπροστὰ στὰ βασανιστήρια καὶ ἀρνοῦνταν νὰ θυσιάσουν στὰ εἴδωλα καὶ νὰ ἀπαρνηθοῦν τὴν πίστη τους στὸ Χριστό, στὸ μεγάλο Θεό, ποὺ προσκυνοῦσαν στὸ εὐλογημένο σπίτι ποὺ τὴν φιλοξενοῦσε. Δὲν ἄργησε νὰ καλλιεργηθεῖ στὴν ἄγουρη νεανική της ψυχὴ ἕνας μεγάλος θαυμασμὸς γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς Μάρτυρες.

Ὅταν ἔγινε δεκαπέντε χρονῶν ἄρχισε νὰ ἐκδηλώνει ἀνοιχτὰ τὴν ἐπιθυμία της νὰ γίνει Χριστιανή. Μιλοῦσε μὲ σεβασμὸ καὶ δέος γιὰ τὸ Χριστό, τὸν ὁποῖο θεωροῦσε τον μόνο ἀληθινὸ Θεό, ὁ ὁποῖος ἔγινε ἄνθρωπος, γιὰ νὰ σώσει τὸ ἀνθρώπινο γένος. Μιλοῦσε μὲ θέρμη γιὰ τὴ νέα πίστη καὶ τὸ Χριστὸ στὶς φίλες της καὶ πολλὲς τὶς ἔπεισε νὰ γίνουν καὶ ἐκεῖνες Χριστιανές. Ἀλλὰ φῆμες σὰν κι αὐτὴ τῆς μεταστροφῆς στὸν Χριστιανισμὸ ὄχι μόνο διαδίδονταν ταχύτατα, ἀλλὰ εἶχε τρομακτικὲς συνέπειες. Ἔτσι καὶ μὲ τὴ Μαρίνα. Ἔφτασε στ’ αὐτιὰ τοῦ εἰδωλολάτρη ἱερέα πατέρα της ἡ φήμη ὅτι ἡ κόρη του συμπαθεῖ τοὺς Χριστιανούς. Ἔστειλε ἀνθρώπους καὶ τὴν ἔφεραν κοντά του. Προσποιήθηκε ὅτι δὲ γνώριζε τίποτα γιὰ τὶς φῆμες καὶ ἄρχισε νὰ τὴν καλοπιάνει γιὰ νὰ θυσιάσει στοὺς «θεούς» του.

Ἐκείνη τότε, μὲ θαυμαστὸ θάρρος ὁμολόγησε τὴν πίστη της στὸ Χριστὸ καὶ στηλίτευσε τὴν πίστη του στοὺς ψεύτικους καὶ δαιμονικοὺς «θεούς» του.

Ὁ φανατικὸς εἰδωλολάτρης πατέρας της ἔγινε θηρίο ἀπὸ τὸ θυμό του. Δὲν ἤθελε οὔτε νὰ τὴν ἀντικρύσει κατὰ πρόσωπο. Ἀλλὰ καὶ ἡ νεαρὴ Μαρίνα κατάλαβε ὅτι ἦταν ἀνώφελο νὰ τὸν νουθετεῖ. Παράλληλα γιγάντωσε μέσα της ἡ ἐπιθυμία νὰ μαρτυρήσει καὶ αὐτὴ γιὰ τὸ Χριστό.

Βρισκόμαστε στὸ ἔτος 270, ὅπου ἔπαρχος στὴν Πισιδία ἦταν ὁ θηριώδης καὶ φανατικὸς εἰδωλολάτρης Ὀλύβριος, ὁ ὁποῖος μισοῦσε θανάσιμα τοὺς Χριστιανοὺς καὶ τοὺς καταδίωκε ὡς ἐπικίνδυνους ἐχθροὺς τῆς αὐτοκρατορίας. Ὅταν ἔφτασε στὴν Ἀντιόχεια, ἔμαθε γιὰ τὴν κόρη τοῦ εἰδωλολάτρη ἱερέα, ἡ ὁποία ἔγινε Χριστιανὴ καὶ παρασύρει καὶ ἄλλους στὴν πίστη της. Διέταξε νὰ τὴ δέσουν καὶ νὰ τὴ φέρουν μπροστά του. Ἐκείνη στάθηκε μὲ θάρρος μπροστά του καὶ ὁμολόγησε μὲ ὅλη τὴ δύναμη τῆς ψυχῆς της τὸ Χριστό. Ὁ ἔπαρχος μὲ κολακεῖες προσπαθοῦσε νὰ τῆς ἀλλάξει γνώμη, ἀλλὰ ἐκείνη ἔμεινε σταθερὴ στὴν ὁμολογία της. Τοτε ἄρχισαν οἱ ἀπειλὲς καὶ τὰ βασανιστήρια. Ὅλη τὴ μέρα τὴ βασάνιζαν καὶ τὸ βράδυ τὴν ἔκλειναν στὴ φυλακὴ χωρὶς τροφὴ καὶ νερό.

Ἡ Μαρίνα προσευχόταν ἀδιάκοπα. Τὴ νύχτα ἐρχόταν ὁ διάβολος μὲ διάφορες φοβερὲς μορφὲς γιὰ νὰ τὴ φοβίσει, ἀλλὰ τὸν ἀπωθοῦσε μὲ τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ.

Κατόπιν τῆς ξέσκιζαν τὶς σάρκες μὲ σιδερένια νύχια καὶ τὴν χτυποῦσαν ἀλύπητα μὲ σιδερένια ἀγκαθωτὰ ραβδιά. Τῆς ἔκαιγαν τὸ πληγωμένο σῶμα μὲ ἀναμμένους πυρσούς, τὴ βουτοῦσαν σὲ λέβητα μὲ καυτὸ ὑγρό. Ἐκείνη τὰ ὑπέμεινε ὅλα μὲ ἡρωισμὸ καὶ καρτερία. Πλῆθος κόσμου παρακολουθοῦσε τὰ μαρτύριά της καὶ ἀποροῦσαν πὼς ἕνα δεκαπεντάχρονο κορίτσι ὑπέμεινε τέτοια βασανιστήρια καὶ ἀντὶ γιὰ κραυγὲς καὶ κατάρες νὰ προσεύχεται καὶ νὰ συγχωρεῖ τοὺς βασανιστές της. Περισσότερο ἀπ’ ὅλα θαύμαζαν τὸ γεγονὸς ὅτι τὴ νύχτα θεραπεύονταν ἐντελῶς ἀπὸ τὶς πληγές της. Γι’ αὐτὸ πολλοὶ ἀποφάσιζαν νὰ ἀσπασθοῦν τὴν πίστη τῆς Μαρίνας. Χιλιάδες ἄνθρωποι μεταστράφηκαν ἀπὸ τὴν ὁμολογία καὶ τὸν ἡρωισμὸ τῆς χριστιανῆς κόρης.

Διέταξε καὶ πάλι ὁ ἔπαρχος νὰ τὴν ὁδηγήσουν μπροστά του, μήπως καὶ τὴν μετέπειθε γιὰ ὕστατη φορά. Ἀλλὰ καὶ πάλι ἐκείνη φώναζε μὲ ὅλη της δύναμη τὴν πίστη της στὸν ἀληθινὸ Θεό. Τὴν ἴδια στιγμὴ ἔγινε σεισμὸς καὶ ἀκούστηκε ὑπερκόσμια φωνὴ ὅτι περιμένει τὴ Μάρτυρα νὰ τῆς χαρίσει τὸν αἰώνιο καὶ ἀμάραντο στέφανο τῆς δόξης. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἔκαμε νὰ μεταστραφοῦν δεκαπέντε χιλιάδες ἄνθρωποι στὸν Χριστιανισμό.

Βλέποντας ὁ ἔπαρχος ὅτι μᾶλλον ζημία προξενοῦσε στοὺς εἰδωλολάτρες, διέταξε νὰ ἀποκεφαλίσουν τὴν δεκαπεντάχρονη Χριστιανὴ καὶ νὰ σφάξουν ἀλύπητα ὅσους εἶχαν μεταστραφεῖ στὴ νέα πίστη. Μαζὶ μὲ τὴ Μαρίνα ἔχασαν τὴ ζωή τους περισσότεροι ἀπὸ δεκαπέντε χιλιάδες Χριστιανοὶ τῆς ἐπαρχίας Πισιδίας, τῶν ὁποίων τὴ μνήμη ἑορτάζουμε τὴν 16η Ἰουλίου, ἐνῷ τὴ μνήμη τῆς ἁγίας Μαρίνας στὶς 17 Ἰουλίου.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α’. Τόν συνάναρχον Λόγον.

Μνηστευθεῖσα τῷ Λόγῳ Μαρίνα ἔνδοξε, τῶν ἐπιγείων τὴν σχέσιν πᾶσαν κατέλιπες, καὶ ἐνήθλησας λαμπρῶς ὡς καλλιπάρθενος· τὸν γὰρ ἀόρατον ἐχθρὸν κατεπάτησας στερρῶς ὀφθέντα σοὶ Ἀθληφόρε. Καὶ νῦν πηγάζεις τῷ κόσμῳ τῶν ἰαμάτων τὰ δωρήματα.

Κοντάκιον
Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.

Παρθενίας κάλλεσι, πεποικιλμένη παρθένε, ἀκηράτοις στέμμασιν, ἐστεφανώθης Mαρίνα, αἵμασι, τοῦ μαρτυρίου δε φοινιχθεῖσα, θαύμασι καταλαμπρύνθης τῶν ἰαμάτων, καὶ τῆς νίκης τὰ βραβεῖα, ἐδέξω Μάρτυς χειρὶ τοῦ Κτίστου σου.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
17 Ἰουλίου 2026 ἑορτάζουν:

Ἁγία Μαρίνα

Ἅγιοι Σπεράτος καὶ Βηρονίκη

Ἅγιος Εὐφράσιος ἐπίσκοπος Ἰωνοπόλεως

Ἀνακομιδὴ τοῦ Ἱεροῦ Λειψάνου τοῦ Ὁσίου Λαζάρου του Γαλησιώτου

The post Ἁγία Μαρίνα ἡ μεγαλομάρτυς: Ἡ πανεύφημη νύμφη τοῦ Χριστοῦ (17/7/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ἀθηνογένης ἐκ ξίφους ἀνῃρέθη,
Ψευδῆ θέαιναν τὴν Ἀθηνᾶν οὐ σέβων.

Πατρίδα τοῦ Ἁγίου Ἀθηνογένη ἦταν ἡ Σεβάστεια τῆς Καππαδοκίας. Ἡ μόρφωση του, ἡ θερμὴ πίστη του, καθὼς καὶ ἡ γενναία φιλανθρωπική του δράση, τὸν ἀνέδειξαν ἐπίσκοπο Πηδαχθόης.

Σὰν ἐπίσκοπος, ἦταν φωτεινὸ πνευματικὸ λυχνάρι γιὰ τὸ ποίμνιο του. Μάλιστα τόσο πολὺ ἤθελε νὰ συνεχιστεῖ τὸ ἔργο τοῦ Εὐαγγελίου, ὥστε μὲ ἰδιαίτερη φροντίδα κατάρτισε ἱκανότατους βοηθούς του. Ἄλλα ὅταν ἔγινε ὁ διωγμὸς ἐπὶ Διοκλητιανοῦ, ὁ Ἀθηνογένης μὲ δέκα μαθητές του, τὸν Ριγίνο, τὸν Μαξιμίνο, τὸν Πατρόφιλο, τὸν Ἀθηνογένη, τὸν Ἀντίοχο, τὸν Ἄμμων, τὸν Θεόφραστο, τὸν Κλεόνικο, τὸν Πέτρο καὶ τὸν Ἡσύχιο, συνελήφθη ἀπὸ τὸν ἡγεμόνα Φηλίμαρχο, καὶ ἀφοῦ ὅλοι ὁμολόγησαν τὸ Χριστὸ ἀποκεφαλίσθηκαν.

Ἀξίζει δὲ νὰ ἀναφέρουμε, ὅτι στὸν Ἀθηνογένη ὀφείλουμε τὸ γνωστὸ κατανυκτικὸ ἑσπερινὸ ὕμνο, «Φῶς ἱλαρὸν ἁγίας δόξης, ἀθανάτου Πατρός, οὐρανίου, ἁγίου, μάκαρος, Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλθόντες ἐπὶ τὴν ἡλίου δύσιν, ἰδόντες φῶς ἑσπερινόν, ὑμνοῦμεν Πατέρα Υἱὸν καὶ Ἅγιον Πνεῦμα, Θεόν. Ἄξιον σὲ ἐν πάσι καιροὶς ὑμνείσθαι φωναὶς αἰσίαις, Υἱὲ Θεοῦ, ζωὴν ὁ διδοὺς διὸ ὁ κόσμος σὲ δοξάζει». Ποὺ σημαίνει: Ἰησοῦ Χριστέ, σὺ ποὺ εἶσαι τὸ χαρούμενο φῶς τοῦ Ἀθανάτου, Οὐρανίου, Ἅγιου καὶ μακαρίου Πατρός, ἀφοῦ φθάσαμε στὴ δύση τοῦ ἥλιου καὶ εἴδαμε τὸ ἑσπερινὸ φῶς, ὑμνοῦμε τὸν Πατέρα, τὸν Υἱὸν καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, δηλαδὴ τὸν Τριαδικὸ Θεό. Εἶναι ἄξιο νὰ σὲ ὑμνοῦμε σὲ κάθε ὥρα μὲ μελωδικὲς φωνές, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐσὺ ποὺ δίνεις ζωή. Γι’ αὐτὸ ὁ κόσμος σὲ δοξάζει.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.

Χρῖσμα ἀγιόν, εἰσδεδεγμένος, Μάρτυς ἔνθεος, τοῦ Λόγου ὤφθης, Ἀθηνόγενες ἀθλήσας στερρότατα, καὶ ὡς θυσίαν αὐτῶ προσενήνοχας τῶν φοιτητῶν σου δεκάδα τὴν πάνσεπτον μεθ’ ὧν πρέσβευε, δοθήναι τοὶς σὲ γεραίρουσι, πταισμάτων ἱλασμὸν καὶ μέγα ἔλεος.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
16 Ἰουλίου 2026 ἑορτάζουν:

Ἅγιος Ἀθηνογένης ἐπίσκοπος Πηδαχθόης καὶ οἱ Δέκα Μαθητές του

Ἅγιος Φαῦστος

Ἅγιοι Ἀντίοχος καὶ Κυριάκος ὁ δήμιος

Ἅγιοι Δεκαπέντε Χιλιάδες Μάρτυρες οἱ ἐν Πισιδίᾳ

Ἅγιες Γυναῖκες οἱ Μάρτυρες

Ἅγιοι Ἀναστάσιος καὶ Εὐξίθεος Ἐπίσκοποι Θεσσαλονίκης

Ἅγιος Ἀθηνογένης

The post Ἅγιος Ἀθηνογένης ἐπίσκοπος Πηδαχθόης καὶ οἱ Δέκα Μαθητὲς τοῦ (16/7/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Τοῦ Λάμπρου Κ. Σκόντζου
Θεολόγου – Καθηγητοῦ

Μάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας μας ἀνάδειξαν ὅλες οἱ ἡλικίες. Νέοι, ἡλικιωμένοι, ἄνδρες καὶ γυναῖκες στολίζουν σὰν πολύτιμοι λίθοι τὰ μαρτυρολόγιά της. Μιὰ ἀπὸ τὶς κατηγορίες τῶν Μαρτύρων μας εἶναι οἱ Παιδομάρτυρες, ὅπου σ’ αὐτὴ συγκαταλέγονται τὰ ἡρωικὰ βλαστάρια τῶν Χριστιανῶν γονέων. Εἶναι τὰ πολυάριθμα παιδιά, ἀκόμα καὶ νήπια, τὰ ὁποῖα μαρτύρησαν γιὰ τὴν πίστη τους στὸ Χριστό. Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ ὑπῆρξε ὁ τρίχρονος ἅγιος Κήρυκος, ὁ ὁποῖος ἔδωσε τὴ σύντομη ζωή του γιὰ τὴν πίστη του στὸ Χριστό, μαζὶ μὲ τὴν ἡρωικὴ χριστιανὴ μητέρα του Ἰουλίττα.

Ἡ ἁγία Ἰουλίττα καταγόταν ἀπὸ τὰ μέρη τοῦ Ἰκονίου τῆς Μ. Ἀσίας. Ἔμεινε σὲ νεαρὴ ἡλικία χήρα καὶ εἶχε ἀφιερώσει τὴ ζωή της στὴ φροντίδα τοῦ νηπίου της, ποὺ ὀνομαζόταν Κήρυκος. Τὸν μεγάλωνε μὲ εὐσέβεια καὶ φόβο Θεοῦ. καὶ μαζὶ μὲ τὴ στοργὴ καὶ τὴν ἀγάπη της ἔβαζε στὴν ἄγουρη ψυχὴ τοῦ νηπίου της τὴν πίστη στὸν ἀληθινὸ Θεὸ καὶ ἐκεῖνο χαριτωμένο, ρουφοῦσε σὰν τὸ καθαρὸ σφουγγάρι τὶς ὑπέροχες μητρικὲς νουθεσίες. Ζοῦσαν στὰ χρόνια ποὺ βασίλευε ὁ θρησκομανὴς καὶ φανατικὸς ρωμαῖος αὐτοκράτορας Διοκλητιανὸς (285-305) ὁ ὁποῖος εἶχε κηρύξει τὸ φοβερότερο διωγμὸ κατὰ τῶν Χριστιανῶν.

Εἶναι ἱστορικὰ βεβαιωμένο πὼς τὰ σκοταδιστικὰ εἰδωλολατρικὰ ἱερατεῖα καὶ ἰδιαίτερα οἱ μάντεις, ἔπαιξαν καταλυτικὸ ρόλο στὴν κήρυξη τοῦ διωγμοῦ αὐτοῦ.

Ἔβλεπαν μὲ θλίψη καὶ ἀνησυχία οἱ ἱερεῖς τῶν εἰδώλων ὅτι ἐρήμωναν τὰ εἰδωλολατρικὰ «ἱερὰ» ἐξ αἰτίας τῆς ραγδαίας ἐγκατάλειψης τῶν πιστῶν τῆς ἀρχαίας θρησκείας καὶ τὴν μεταστροφή τους στὴ νέα ἀκμάζουσα χριστιανικὴ πίστη. Αὐτὸ σήμαινε ἀπώλεια τεράστιων προσόδων. Ἂς μὴ λησμονοῦμε πὼς οἱ ἱερεῖς στὴν ἀρχαία ἐποχὴ ἦταν οἱ πλουσιότεροι ἄνθρωποι, ἀφοῦ τὰ «ἱερὰ» τῆς ἀρχαίας θρησκείας ἦταν κατὰ κανόνα ἰδιωτικά. Κυρίως ἀντέδρασαν τὰ μαντεῖα, στὰ ὁποῖα διαδραματίζονταν, ὅπως εἶναι γνωστό, ἀπίστευτες καταστάσεις σκοταδισμοῦ, δεισιδαιμονίας καὶ ἀπάτης. Οἱ ἱερεῖς – μάντεις τῶν διαβόητων μαντείων τῆς Μ. Ἀσίας, τοῦ Κλαρίου καὶ Διδυμαίου Ἀπόλλωνα, διαμήνυσαν στὸ θρησκόληπτο αὐτοκράτορα πὼς οἱ «θεοὶ» ἦταν «θυμωμένοι», διότι τὸ κράτος ἀνέχονταν τὴν ὕπαρξη τῶν «ἄθεων», δηλαδὴ τῶν Χριστιανῶν (ἔτσι τοὺς ἀποκαλοῦσαν οἱ εἰδωλολάτρες), οἱ ὁποῖοι δὲν θυσίαζαν καὶ δὲν τοὺς λάτρευαν, καὶ γι’ αὐτὸ δὲν ἦταν εὐμενεῖς πρὸς αὐτό. Τὸν ἔπεισαν λοιπὸν νὰ ἀρχίσει τοὺς διωγμούς, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἐξελιχτεῖ σὲ πραγματικὴ γενοκτονία γιὰ τοὺς Χριστιανούς. Χιλιάδες Χριστιανοί, ὅλων τῶν κοινωνικῶν τάξεων καὶ ἡλικιῶν ὁδηγοῦνταν σὲ φρικτὰ βασανιστήρια, προκειμένου νὰ ἀναγκαστοῦν νὰ ἀρνηθοῦν τὴν πίστη τους καὶ νὰ θυσιάσουν στοὺς ἀνύπαρκτους καὶ ἀνήθικους εἰδωλολατρικοὺς «θεούς». Ὅσοι ἀρνοῦνταν ὁδηγοῦνταν στὸ θάνατο.

Τὸ Ἰκόνιο, ποὺ ζοῦσε ἡ ἁγία Ἰουλίττα, βρισκόταν πολὺ κοντὰ στὴν Νικομήδεια, ὅπου εἶχε τὴν ἕδρα του ὁ Διοκλητιανὸς καὶ κινδύνευε περισσότερο νὰ ἀποκαλυφτεῖ ἡ πίστη της καὶ νὰ συλληφθεῖ. Γιὰ μεγαλύτερη ἀσφάλεια, ἔφυγε μὲ τὸν μικρὸ τριετῆ Κήρυκο ἀπὸ τὸ Ἰκόνιο γιὰ τὴ Σελεύκεια καὶ ἀργότερα στὴν Ταρσό της Κιλικίας. Ἀλλὰ ὅμως καὶ ἐκεῖ συνελήφθηκε ἀπὸ τὸν τοπικὸ φανατικὸ εἰδωλολάτρη ἔπαρχο καὶ ὁδηγήθηκε σὲ βασανιστικὲς ἀνακρίσεις καὶ πιέσεις νὰ ἀρνηθεῖ τὴν πίστη της, ἔχοντας μαζί της καὶ τὸν Κήρυκο. Ἡ ἁγία Ἰουλίττα ὁμολόγησε μὲ θαυμαστὸ θάρρος καὶ παρρησία τὴν πίστη της στὸ Χριστὸ καὶ χαρακτήρισε τοὺς εἰδωλολατρικοὺς «θεούς», στοὺς ὁποίους τὴν πίεζαν νὰ θυσιάσει, ἀνύπαρκτους, αἰσχροὺς καὶ κακούς, ὅπως τοὺς παρουσίαζαν οἱ μυθολογικὲς διηγήσεις καὶ οἱ διδασκαλίες τῶν ἱερέων τους.

Ὁ μικρὸς Κήρυκος στεκόταν δίπλα στὴ μητέρα του, ἀτάραχος καὶ ὁμολογοῦσε καὶ αὐτὸς ταυτόχρονα τὴν πίστη του ψελλίζοντας συνεχῶς καὶ μὲ ὅλη τὴ δύναμη τῆς ψυχούλας του τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ.

Ὁ θηριώδης ἔπαρχος ἀπειλῶντας προέτρεπε τὴν ἁγία Ἰουλίττα νὰ ἀρνηθεῖ τὸ Χριστὸ καὶ νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα. Ὁ μικρὸς Κήρυκος κατάλαβε ὅτι ἀπειλοῦνταν ἡ ζωὴ τῆς μητέρας του καὶ γι’ αὐτὸ πῆγε κοντὰ στὸν ἔπαρχο καὶ τοῦ κλώτσησε ἐλαφρὰ τὸ πόδι. Τότε ὁ ὀργισμένος ἔπαρχος ἅρπαξε τὸ παιδὶ καὶ τὸ ἐκσφενδόνισε μὲ ὅλη τὴ δύναμή του ἀπὸ τὴ σκάλα τοῦ βήματος. Ὁ Κήρυκος κύλησε μὲ ὁρμὴ στὰ σκαλοπάτια, τραυματίστηκε βαριὰ καὶ βρῆκε μαρτυρικὸ θάνατο.

Ἡ τραγικὴ μητέρα δοκίμασε μεγάλο πόνο στὴν ψυχή της γιὰ τὸν μαρτυρικὸ θάνατο τοῦ σπλάχνου της, ἀπὸ τὴν εἰδωλολατρικὴ θηριωδία. Ὅμως μιὰ πρωτοφανὴς γαλήνη τὴν κυρίευσε, ὅταν σκέφτηκε ὅτι τὴν ἀξίωσε ὁ Θεὸς νὰ γίνει μητέρα Μάρτυρα. Τὸ θεώρησε ὕψιστη εὐλογία, χάρη καὶ εὐεργεσία ἀπὸ τὸ Χριστό, ποὺ γιὰ χάρη Του καὶ αὐτὴ βρισκόταν νὰ ἀπολογεῖται γιὰ τὴν πίστη της σ’ Αὐτόν. Δὲν ἔχασε τὴν ψυχραιμία της καὶ μὲ ἤρεμο καὶ εἰρηνικὸ τρόπο συνέχιζε νὰ ὁμολογεῖ τὴ χριστιανική της πίστη. Παράλληλα ἤλεγξε τὴν ἄνανδρη πράξη τοῦ ἐπάρχου, ὁ ὁποῖος ξέσπασε τὴν ὀργή του καὶ τὸν φανατισμό του στὸ ἄκακο νήπιο. Ἀκούγοντας ὅλα αὐτὰ διέταξε νὰ τὴ βασανίσουν φρικτὰ καὶ στὸ τέλος νὰ τὴν ἀποκεφαλίσουν. Ἀφοῦ ὑπέστη ἀπίστευτης ἀγριότητας καὶ ἀπανθρωπιᾶς βασανιστήρια, ὁδηγήθηκε στὸν τόπο τῆς ἐκτελέσεως καὶ ὁ δήμιος τῆς ἔκοψε τὸ κεφάλι. Ἡ ἁγία της ψυχὴ φτερούγησε στὰ οὐράνια, κάτω ἀπὸ τὸ θρόνο τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ συναντήσει τὸ ἡρωικὸ βλαστάρι της, γιὰ νὰ ζοῦν αἰώνια μαζὶ καὶ νὰ συμβασιλεύουν μὲ τὸ Χριστό. Ἡ ἱερὴ μνήμη τους τιμᾶται στὶς 15 Ἰουλίου.

Ἡ ἐποχὴ τῶν διωγμῶν εἶναι ἀναμφίβολα ἡ ἡρωικότερη ἐποχὴ γιὰ τὴν Ἐκκλησία μας. Οὐδεμία ἄλλη θρησκευτικὴ πίστη ἢ φιλοσοφία ἢ ἰδέα διώχτηκε ὅπως ἡ χριστιανικὴ πίστη. Μὲ τοὺς μετριότερους ὑπολογισμούς, στὰ τριακόσια πρωτοχριστιανικὰ χρόνια, ἔδωσαν τὴ ζωή τους γιὰ τὸ Χριστὸ περισσότεροι ἀπὸ ἕντεκα ἑκατομμύρια Μάρτυρες. Ἀνάμεσα σὲ αὐτοὺς καὶ ἕνα μεγάλο νέφος ἡρωικῶν μητέρων, παιδιῶν καὶ νηπίων, ὅπως ἡ ἁγία Ἰουλίττα καὶ ὁ ἅγιος Κήρυκος.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Ἡ καλλιμάρτυς τοῦ Χρίστου Ἰουλίττα, σὺν τριετεῖ ἀμνῶ αὐτῆς τῷ Κηρύκῳ, δικαστοὺ πρὸ βήματος παρέστησαν φαιδρῶς, εὔτολμοι κηρύττοντες. τὴν χριστώνυμον κλῆσιν, ἄμφω μὴ πτοούμενοι, ἀπειλᾶς τῶν τυρράνων καὶ στεφηφόροι νῦν ἐν οὐρανοίς, ἀγαλλιώνται. Χριστῷ παριστάμενοι.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
15 Ἰουλίου 2026 ἑορτάζουν:

Ἅγιοι Κήρυκος καὶ Ἰουλίττα ἡ μητέρα του

Ἅγιος Βλαδίμηρος ὁ Ἰσαπόστολος βασιλιᾶς τῶν Ρώσων

Ἅγιος Λολλιανός

Ἅγιος Ἀβούδιμος

Εὕρεση τιμίας κάρας τῆς Ὁσίας Ματρώνας της Χιοπολίτιδας

Ἅγιος Swithn

Ἅγιος Donald καὶ οἱ Ἐννέα κόρες του

The post Ὁ Ἅγιος Κήρυκος ὁ Νηπιομάρτυς καὶ ἡ Μητέρα του Ἁγία Ἰουλίττα (15/7/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Τοῦ Λάμπρου Κ. Σκόντζου
Θεολόγου – Καθηγητοῦ

Στὶς 14 Ἰουλίου ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει τὴ μνήμη τοῦ ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτη. Πρόκειται γιὰ μιὰ σπουδαία ἐκκλησιαστικὴ προσωπικότητα τοῦ 18ου αἰῶνα, ἡ ὁποία ἔβαλε τὴ δική της σφραγῖδα στὴν Ἐκκλησία καὶ τὸ Γένος μας τὴν κρίσιμη ἐκείνη περίοδο, ὅπου ἡ Ὀθωμανικὴ αὐτοκρατορία βρισκόταν στὸ ἀπόγειο τῆς δύναμής της. Συνετέλεσε ἐπίσης στὴν ἀποσόβηση τοῦ κινδύνου τῆς ἀλλοιώσεως τοῦ ὀρθοδόξου φρονήματος, ἀπὸ τὴν ἐπέλαση πολυαρίθμων παπικῶν καὶ προτεσταντικῶν «ἱεραποστόλων», οἱ ὁποῖοι ἀσκοῦσαν ἀσφυκτικὸ προσηλυτισμὸ εἰς βάρος τῶν ὑποδούλων Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων. Ὁ ἅγιος Νικόδημος, μὲ τὸν πολύπλευρο ἀγῶνα του βοήθησε τὰ μέγιστα γιὰ τὴ σωτηρία τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ Ἑλληνισμοῦ.

Γεννήθηκε στὴ Νάξο τὸ 1749. Τὸ κοσμικό του ὄνομα ἦταν Νικόλαος Καλλιβρούτσης. Οἱ γονεῖς του Ἀντώνιος καὶ Ἀθανασία φρόντισαν νὰ τοῦ δώσουν χριστιανικὴ ἀνατροφὴ καὶ νὰ τὸν μορφώσουν μὲ τὸ ὑστέρημά τους. Φοίτησε ἀρχικὰ στὴ Σχολὴ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου στὴ Νάξο, ἔχοντας διδάσκαλο τὸν ἀδελφὸ τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, Χρύσανθο. Στὴ συνέχεια πῆγε στὴ Σμύρνη γιὰ ἀνώτερες σπουδές, στὴν περίφημη Εὐαγγελικὴ Σχολή. Ἦταν τέτοια ἡ ἐπίδοσή του ὥστε ὁ μητροπολίτης Ἰερόθεος τὸν προόριζε γιὰ μελλοντικὸ διευθυντὴ τῆς Σχολῆς. Σπούδασε Θεολογία, Φιλολογία, Φιλοσοφία, Οἰκονομία, Ἰατρική, Ἀστρονομία, ἀκόμα καὶ Στρατιωτικά. Ἔμαθε ἄπταιστα γαλλικά, ἰταλικὰ καὶ λατινικά, ἔχοντας ἰσχυρότατη μνήμη.

Στὰ 1770 ἐπέστρεψε στὴν Νάξο καὶ ἐργάστηκε ὡς γραμματέας στὴ Μητρόπολη. Τὸ 1775 ἀποφάσισε νὰ μονάσει. Ἴσως νὰ ἐμπνεύστηκε τὴ μοναχικὴ ζωὴ ἀπὸ τὴν μητέρα του, ἡ ὁποία εἶχε καρεὶ καὶ αὐτὴ μοναχὴ στὴ Νάξο, μὲ τὸ μοναχικὸ ὄνομα Ἀγαθή.

Πῆγε στὸ Ἅγιο Ὅρος, στὴ Μονὴ Διονυσίου, ὅπου ἐκάρη μοναχὸς καὶ ἔλαβε τὸ μοναχικὸ ὄνομα Νικόδημος καὶ ὑπέδειξε ἐξ’ ἀρχῆς ὑποδειγματικὴ μοναχικὴ ζωή. Οἱ πατέρες τῆς Μονῆς, ἐκτιμῶντας τὴ σπάνια μόρφωσή του καὶ τὴν καλλιγραφία του, του, τοῦ ἀνέθεσαν ὡς ἐργόχειρο, τὴν ἀντιγραφὴ τῶν κωδίκων τῆς Μονῆς. Αὐτὸ τὸ θεώρησε πραγματικὴ εὐλογία καὶ εὐκαιρία νὰ βρίσκεται στὴν πλουσιότατη βιβλιοθήκη τῆς Μονῆς καὶ στὶς βιβλιοθῆκες τῶν ἄλλων Μονῶν τοῦ Ἁγίου Ὅρους καὶ νὰ μελετᾶ μὲ πάθος τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοὺς ἀρχαίους συγγραφείς. Παράλληλα εἶχε ἀρχίσει νὰ ἀλληλογραφεῖ μὲ πολλοὺς λογίους τῆς ἐποχῆς του. Ἰδιαίτερα ἀλληλογραφοῦσε μὲ τὸν μαρτυρικὸ Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη καὶ Ἐθνομάρτυρα ἅγιο Γρηγόριο Ε’ καὶ τὸν ἅγιο Ἀθανάσιο τὸν Πάριο. Νυχθημερὸν ἔγραφε ἀδιάκοπα, συγγράφοντας πλειάδα βιβλίων καὶ ἀναδεικνυόμενος ὡς ἕνας ἀπὸ τοὺς γονιμότερους ἐκκλησιαστικοὺς συγγραφεῖς τοῦ 18ου αἰῶνα.

Ὡς θεολόγος προσπαθοῦσε νὰ ἐκφράζει τὴ βιβλικὴ καὶ ἁγιοπατερικὴ διδασκαλία καὶ νὰ ἀποκρούει τὶς δυτικὲς ἐπιδράσεις στὴ Θεολογία καὶ τὴν πράξη τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ κόμιζαν οἱ δυτικοὶ αἱρετικοὶ «ἱεραπόστολοι». Τὸ σπουδαιότερο θεολογικό του ἔργο εἶναι τὸ «Πηδάλιο», ὁ ὁποῖος μὲ τὴ βοήθεια τοῦ συμμοναστοῦ του, ἱερομονάχου Ἀγαπίου του Κρητός, στὰ 1790 κατόρθωσε νὰ συγκεντρώσει, νὰ κωδικοποιήσει καὶ νὰ ἑρμηνεύσει ὅλους τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας. Πρόκειται γιὰ πραγματικὸ ἆθλο γιὰ τὰ μέσα καὶ τὶς συνθῆκες τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Ἡ σπουδαιότητα τοῦ «Πηδαλίου» ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὸ ὅτι παραμένει ὡς τὰ σήμερα τὸ μοναδικὸ ἐγχειρίδιο τοῦ Κανονικοῦ καὶ Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου τῆς Ἐκκλησίας μας! Ἡ δὲ ἑρμηνεία του στοὺς Ἱεροὺς Κανόνες ἀποτελεῖ ἀξεπέραστη αὐθεντία!

Ὁ ἅγιος Νικόδημος συνέγραψε καὶ ἄλλα ἔργα, ψυχοφελοὺς περιεχομένου, τὰ ὁποῖα χαρακτηρίζονται ὡς ἐφάμιλλα τῶν πνευματικῶν συγγραμμάτων τῶν ἀρχαίων Πατέρων καὶ ἀσκητῶν τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἀναφέρουμε μερικὰ ἀπὸ αὐτά: «Ἀόρατος Πόλεμος», «Πνευματικὰ Γυμνάσματα», «Συμβουλευτικὸν Ἐγχειρίδιον», κ.α.

Ὁ ἅγιος Νικόδημος μᾶς εἶναι γνωστὸς καὶ ἀπὸ τὴν πρωταγωνιστικὴ δράση του στὸ λεγόμενο κίνημα τῶν Κολλυβάδων. Τὸ κίνημα αὐτὸ ξεκίνησε ἀπὸ μιὰ μερίδα ἁγιορειτῶν μοναχῶν, οἱ ὁποῖοι ἀντιτάχτηκαν ἀρχικὰ στὴ συνήθεια νὰ τελοῦνται τὰ ἱερὰ μνημόσυνα τὴν Κυριακή.

Κατ’ αὐτοὺς δὲν ἐπιτρέπεται ἡ τέλεσή τους τὴν Κυριακή, διότι εἶναι ἡμέρα χαρμόσυνη, ἡμέρα ἀφιερωμένη στὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου καὶ πρότειναν νὰ τελοῦνται τὸ Σάββατο, ἢ ἄλλη ἡμέρα τῆς ἑβδομάδος. Ἐναντίων των Κολλυβάδων συγκροτήθηκε ἀντικίνημα τῶν λεγομένων Ἀντικολλυβάδων, οἱ ὁποῖοι, ἐπηρεασμένοι ἀπὸ τὴ νοοτροπία τῶν αἱρετικῶν τῆς Δύσης, ἀνάλαβαν σοβαρὴ ἀντίδραση, ἀκόμα καὶ διώξεις κατὰ τῶν Κολλυβάδων. Πολὺ γρήγορα τὸ κίνημα τῶν Κολλυβάδων πῆρε τὴ μορφὴ ἀγῶνα ἀνανέωσης τῆς Ἐκκλησίας, ὡς ἐπιστροφὴ στὶς γνήσιες πρακτικὲς τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας.

Μερικὲς ἀπὸ τὶς ἀνανεωτικὲς προτάσεις των Κολλυβάδων ἦταν ἡ συχνὴ Θεία Κοινωνία τῶν πιστῶν, ἡ ἐμμονὴ στὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καὶ στὸ πνεῦμα τῶν Ἱερῶν Κανόνων, ἡ καταξίωση τῆς ἀσκητικῆς ζωῆς, ἡ μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἡ ἀπόρριψη τῶν λατινογενῶν στοιχείων στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ἀπόρριψη τῆς τυπολατρίας καὶ κυρίως ἡ ἀπόρριψη τῆς ἐκκοσμίκευσης στὴν Ἐκκλησία. Παράλληλα προωθοῦσαν τὴν παιδεία, ὡς βασικὸ παράγοντα τῆς πνευματικῆς ὁλοκλήρωσης τοῦ ἀνθρώπου, διαμορφώνοντας ἔτσι ἕναν Ἑλληνικὸ καὶ Ὀρθόδοξο Διαφωτισμό.

Ἀξίζει νὰ τονίσουμε τὴ θετικὴ ἐπίδραση τοῦ κολλυβαδικοῦ κινήματος στὸν νέο Ἑλληνισμό, διότι, αὐτὸ κυρίως, συνετέλεσε στὴν πνευματικὴ ἀναγέννηση τοῦ λαοῦ μας, στὸ νεοσύστατο ἑλληνικὸ κράτος. Μεγάλες μορφὲς τῆς ἐκκλησιαστικῆς καὶ πνευματικῆς μας ζωῆς εἶχαν ἐπηρεασθεῖ βαθύτατα ἀπὸ τοὺς Κολλυβάδες Πατέρες, ὅπως ὁ ἅγιος Νικόλαος Πλανᾶς, ὁ Παπουλάκος, ὁ Παπαδιαμάντης, ὁ Μωραϊτίνης, ὁ ἅγιος Νεκτάριος, κ.α. Ὁ σύγχρονος γνήσιος μοναχισμὸς ἀκολουθεῖ τὶς ἀρχὲς τοῦ κολλυβαδικοῦ κινήματος.

Ὁ ἅγιος Νικόδημος κοιμήθηκε στὶς 14 Ἰουλίου τοῦ 1809 καὶ σὲ ἡλικία 60 ἐτῶν. Τὸ 1955 ἀνακηρύχτηκε ἅγιος. Τὰ τελευταῖα του λόγια ἦταν, ὡς ἀπάντηση στοὺς μαθητές του, οἱ ὁποῖοι θαύμαζαν τὴν ἠρεμία τῶν τελευταίων στιγμῶν του: «Τὸ Χριστὸ ἔβαλα μέσα μου καὶ πῶς νὰ μὴν ἡσυχάσω;»! Ἡ ὁσιακή του ζωὴ καὶ τὸ πλουσιότατο συγγραφικό του ἔργο τὸν συγκαταλέγουν στοὺς μεγάλους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Τὴν ὡραιότητα.

Σοφίας χάριτι, Πάτερ κοσμούμενος, σάλπιξ θεόφθογγος, ὤφθης τοῦ Πνεύματος, καὶ ἀρετῶν ὑφηγητής, Νικόδημε θεηγόρε, πάσι γὰρ παρέθηκας, σωτηρίας διδάγματα, βίου καθαρότητας, διεκφαίνων τὴν ἔλλαμψιν, τῷ πλούτῳ τῶν ἐνθέων σου λόγων, δι’ ὧν ὡς φῶς τῷ κόσμῳ ἔλαμψας.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
14 Ἰουλίου 2026 ἑορτάζουν:

Ὅσιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης ὁ σοφὸς διδάσκαλος τῆς ἐκκλησίας

Ἅγιοι Ἀκύλας, Παῦλος, Ἠρωδίων οἱ Ἀπόστολοι καὶ Ἅγιος Σωσίων, πρῶτος Ἐπίσκοπος Λευκάδος

Ἅγιος Ἰοῦστος

Ὅσιος Ὀνήσιμος ὁ θαυματουργός

Ἅγιος Ἰωσὴφ ὁ Ὁμολογητής, Ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης καὶ ἀδελφὸς τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου του Στουδίτου

Ἅγιοι Ἀκύλας καὶ Ἰλάριος

Ὅσιος Ἀρσένιος ὁ Ἁγιοφαραγγίτης

Ἅγιος Πέτρος ἐπίσκοπος Γορτύνης ὁ νέος Ἱερομάρτυς

Ἅγιος Ἡράκλειος

Ὅσιος Στέφανος ἡγούμενος τῆς Μονῆς Μάχριστσκ

Ἀνακομιδὴ Ἱερῶν Λειψάνων τῆς Ἁγίας Γλυκερίας τοῦ Νόβγκοροντ

The post Ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης: Ὁ φωτισμένος ἀσκητὴς τῶν νεώτερων χρόνων (14/7/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ποὺ ἀκριβῶς γεννήθηκε καὶ ἤκμασε ὁ ἅγιος αὐτὸς δυστυχῶς δὲν γνωρίζουμε. Αὐτὸ ποὺ γνωρίζουμε εἶναι πῶς μεγάλωσε στὴν Κωνσταντινούπολη. Οἱ γονεῖς του ἦσαν ἄνθρωποι πολὺ εὐσεβεῖς κι ἐνάρετοι, μὰ καὶ πολὺ πλούσιοι κι εἶχαν τιμηθεῖ ἀπὸ τοὺς τότε ἄρχοντες καὶ βασιλεῖς μὲ πολλὲς τιμὲς καὶ ἀξιώματα. Παρὰ τὴν ξεχωριστὴ ὅμως τούτη προβολή τους, οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ ἔμειναν μέχρι τέλους πιστοὶ καὶ ταπεινοί.

Ἀπὸ τέτοιους γονεῖς, ὅπως ἦταν φυσικό, πῆρε ὁ Ὀνησίφορος ἀπὸ αὐτὴ τὴ βρεφικὴ ἡλικία τὴν ἀνάλογο χριστιανικὴ μόρφωση κι ἀνατροφή. Ἄφθονο κάθε μέρα του προσφερόταν τὸ ἄδολο γάλα τῆς πίστεως. Καὶ τὸ ἀποτέλεσμα; Αὐτὸ ποὺ ψάλλει κι ὁ ὑμνογράφος τῆς Ἐκκλησίας μας. «Ἐκ ρίζης ἀγαθῆς ἀγαθὸς ἐβλάστησε καρπός, ὁ ἐκ βρέφους ἱερὸς Ὀνησίφορος, χάριτι μᾶλλον ἡ γάλακτι τραφεῖς». Ἀπὸ ἅγια ρίζα, ἅγιος καὶ ὁ καρπός. Αὐτὸ μαρτυρεῖ ὁλόκληρη ἡ ζωὴ τοῦ Ἁγίου.

Μεγαλώνει μέσα στὸ παλάτι ἀλλὰ δὲν παρασύρεται ἀπὸ τὴν λάμψη τῶν ἀξιωμάτων, τὰ ὁποῖα τοῦ προσφέρονται ἀπὸ νωρίς. Νεώτατος χάρη στὴ σοφία καὶ τὴ σύνεση καὶ τὶς γνώσεις του ἔγινε Αὐγουστάλιος, δηλαδὴ ναύαρχος τοῦ στόλου τῆς Αὐτοκρατορίας, ὅπως θὰ λέγαμε σήμερα. Κι ὅμως ὁ Ὀνησίφορος δὲν ξιπάζεται, δὲν ὑπερηφανεύεται. Δὲν ἀλλάζει τρόπους ζωῆς. Μὲ βαθιὰ συναίσθηση τῆς θέσεως τοῦ φροντίζει ἀπ’ τὴν πρώτη στιγμὴ πῶς νὰ αὐξήσει μὲ κατάλληλα καράβια τὸν στόλο τῆς Αὐτοκρατορίας. Πολλοὶ εἶναι οἱ ἐχθροὶ ποὺ ἐπιβουλεύονται τὴ δύναμη της. Κι ἄλλοι τόσοι ἐκεῖνοι ποὺ φθονοῦν τὴ δόξα καὶ τὸ μεγαλεῖο της. Τὰ βλέπει αὐτὰ ὁ συνετὸς νέος καὶ σπεύδει νὰ ἑτοιμασθεῖ. Δὲν πρόφτασε ὅμως. Κάποιο πρωινὸ τὰ ἐχθρικὰ καράβια πλέουν πρὸς τὴν Πόλη. Κι ὁ Ὀνησίφορος, μολονότι ἀνέτοιμος, κινεῖται νὰ τὰ ἀνακόψει. Στὴ ναυμαχία ποὺ ἔγινε, «κρίμασιν ὁἲς οἶδε Κύριος», τὰ ἑλληνικὰ ἐκεῖνα καράβια, ποὺ ἔπλευσαν νὰ ἀντιμετωπίσουν τὸν ἐχθρὸ διελύθησαν. Μόνο ἡ ναυαρχίδα διασώθηκε, στὴν ὁποία βρισκόταν κι ὁ Ἅγιος.

Ἡ ἧττα αὐτὴ συνεκλόνισε τὸν φιλότιμο νέο, ποὺ συντετριμμένος ἐγκαταλείπει τὴ σταδιοδρομία του καὶ μὲ δέκα ἄλλους συντρόφους ἔρχεται στὴν Κύπρο καὶ βγαίνει ἐκεῖ στὴν Πάφο.

«Πάντα ματαιότης τὰ ἀνθρώπινα», λέγει κι ἐπαναλαμβάνει μοναχός του. «Οὐ παραμένει ὁ πλοῦτος, οὐ συνοδεύει ἡ δόξα», προσθέτουν οἱ ἄλλοι κι ἀποφασίζουν νὰ διασκορπισθοῦν καὶ νὰ ζήσουν τὴν ἀγγελικὴ ζωή, τὴ μοναχική. Τὸ περιστατικό, ποὺ τοὺς συνέβη, τὸ θεωροῦν σὰν ἐπέμβαση Θεοῦ καὶ σὰν ὑπόδειξη πῶς γιὰ κάπου ἄλλου τοὺς προορίζει. Γι’ αὐτὸ δὲν ἀπογοητεύονται. Δὲν ἐλεεινολογοῦν τὴν τύχη τους, ὅπως συνήθως κάμνουν οἱ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου τούτου. Φωτισμένοι ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ τὸ ὁποῖο συνιστᾶ νὰ εὐχαριστοῦμε τὸν Κύριο, ὄχι μόνο γιὰ τὰ εὐχάριστα, ἀλλὰ καὶ γιὰ ἐκεῖνα ποὺ φαινομενικὰ φαίνονται δυσάρεστα, δοξολογοῦν τὸν Θεό, καὶ μετὰ ἀπὸ θερμὴ προσευχὴ χωρίζονται καὶ προχωρεῖ ὁ καθένας καὶ σ’ ἕνα μέρος.

Ὁ φιλόθεος νέος, ὁ Ὀνησίφορος, ἀφοῦ περιόδευσε διάφορους τόπους, ἦλθε πρὸς τὰ μέρη τοῦ χωριοῦ Ἀναρίτα. Ἡ ἡσυχία, τὸ ἄφθονο πράσινο τοῦ ὄμορφου ἐκείνου τοπίου του ἱκανοποιοῦν τὴν ψυχὴ καὶ τοῦ φλογίζουν τὴν καρδιά. Τὰ λόγια τοῦ Κυρίου «ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεὶν ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταὺρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθείτω μοὶ» κυκλοφοροῦν συνέχεια στὸ μυαλό του καὶ τοῦ θεριεύουν τὴν ἱερὴ ἀπόφαση. Τὴν ἀπόφαση νὰ ζήσει πιὰ μὲ ὁδηγὸ τὸ θέλημα τοῦ Χριστοῦ καὶ γιὰ τὸν Χριστό. Ἕνας ὁ εὐγενὴς ὁραματισμός του. Νὰ μπορέσει κάποια μέρα νὰ ἀναφωνήσει κι αὐτὸς τοῦ θείου Παύλου τὰ λόγια. «Ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγῶ’ ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός».

Μιὰ σπηλιὰ ἔξω ἀπὸ τὸ χωριὸ γίνεται τώρα ὁ τόπος διαμονῆς καὶ τὸ ἀσκητήριό του. Μέσα σ’ αὐτὴ ὁ φλογερὸς νέος «παραδοθεῖς τὴ χάριτι τοῦ Θεοῦ» (Πράξ. ἰέ’, 40) ὁλόψυχα μὲ ζῆλο θερμουργὸ καὶ σύνεση βαδίζει σταθερὰ τῆς ἀρετῆς «τὴν στὲνὴν καὶ τεθλιμμένην ὁδὸν τὴν ἀπάγουσαν εἰς τὴν ζωήν». Ἐλεύθερος ἀπὸ κάθε γήινη φροντίδα, μιὰ φροντίδα ἔχει: πῶς νὰ ἀρέσει στὸν Θεὸ καὶ νὰ ἐπιτύχει τὸν ἱερὸ ὁραματισμό του.

Μὲ ἀδιάλειπτη προσευχὴ καὶ νηστεία, ἀλλὰ καὶ μὲ κάθε ἀρετή, σὰν προσεκτικὸς γεωργός, φροντίζει καθημερινὰ καὶ μὲ σκληρὸ ἀγῶνα προσπαθεῖ νὰ ξερριζώνει ἀπὸ τῆς ψυχῆς του τὸ χωράφι τὰ διάφορα ἀγκάθια τῶν παθῶν.

Οἱ πειρασμοὶ ποὺ δοκιμάζει μέσα σ’ ἐκείνη τὴ στενὴ καὶ ὑγρὴ σπηλιὰ εἶναι ἀφάνταστα πολλοί. Ὁ πιστὸς ὅμως καὶ ἀνύστακτος ἀσκητὴς μὲ τὴ δύναμη τῆς προσευχῆς τους ἀνατρέπει ὅλους καὶ κατορθώνει σὲ κάθε περίσταση νὰ ξεπληρώνει τὴν προφητικὴ φωνή, ποὺ λέγει: «Νεώσατε ἐαυτοίς, νεώματα καὶ μὴ σπείρητε ἐν ἀκάνθαις». Δηλαδὴ βγάλτε ἀπὸ τὸ χωράφι τῆς ψυχῆς σας τὰ ἀγκάθια καὶ κάνετε τὸ καινούργιο. Ξεχερσῶστέ το, ὥστε νὰ γίνει κατάλληλο γιὰ τὴ νέα καρποφορία. Προσοχή. Μὴ σπέρνετε ποτὲ σὲ χωράφι ποὺ εἶναι γεμᾶτο ἀγκάθια (Ἴερεμ. δ’, 3).

Στὸ ἐρημικὸ ἐκεῖνο μέρος περνᾶ τὶς ἡμέρες του ὁ Ὅσιος μας. Τὸ σῶμα του δὲν διστάζει νὰ τὸ ταλαιπωρεῖ μὲ νηστεῖες καὶ ἀγρυπνίες καὶ νὰ τὸ ὑποτάσσει στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Συγχρόνως ὅμως καὶ στὴν ψυχή του δὲν ἀμελεῖ νὰ προσφέρει κάθε πνευματικὴ τροφή. Μὲ τὴν ἁπλότητα τοῦ χαρακτῆρα του, μὲ τὴν πραότητα στὴ συμπεριφορά του καὶ μὲ τὴ βασίλισσα τῶν ἀρετῶν, τὴν ταπεινοφροσύνη, ποὺ φροντίζει νὰ ἔχει στὴν καρδιά του σὰν θεμέλιο τῆς ζωῆς του, κατορθώνει νὰ βγαίνει πάντα νικητὴς στοὺς πνευματικοὺς ἀγῶνες του.

Γι’ αὐτὸ τὸν λόγο καὶ ὁ Θεὸς τὸν τίμησε μὲ ἰδιαίτερες δωρεὲς καὶ χαρίσματα. Τοῦ ἔδωσε πλούσια τὸ χάρισμα τῆς θεραπείας. Πολλὰ θαύματα καὶ ἰατρεῖες ἐπενεργοῦσε καθημερινά. Θεραπεῖες δαιμονισμένων, λεπρῶν, καρκινοπαθῶν, παθήσεων ματιῶν κι ἕνα σωρὸ ἄλλων ἀσθενειῶν.

Σὲ μιὰ περίοδο τρομερῆς ἀνομβρίας μὲ τὴ θερμὴ προσευχή του σὰν τὸν Προφήτη Ἠλία ἄνοιξε τοὺς καταρράκτες τοῦ οὐρανοῦ καὶ κατέβασε βροχὲς εὐεργετικές, ποὺ δρόσισαν ὄχι μονάχα ἀνθρώπους καὶ ζῶα, ἀλλὰ καὶ πότισαν τὴ διψασμένη γῆ. Στὸ πρόσωπο τοῦ ἔβρισκαν οἱ δυστυχισμένοι τὴν παρρησία, οἱ ἄρρωστοι τὴ θεραπεία κι οἱ πονεμένοι τὴν παρηγοριά. Αὐτὰ ὅσο καιρὸ ζοῦσε. Μὰ κι ὅταν σὲ βαθιὰ γηρατειὰ παρέδωκε τὴν ἁγία ψυχή του στὸν Κύριο, καὶ πάλι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ του χάρισε «δόξαν καὶ τὶμὴν καὶ ἀφθαρσίαν», θριαμβευτὴς μπῆκε ὁ φλογερὸς ἀσκητὴς «εἰς τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ» (Β’ Κορινθ. δ’, 15). Κι ἀπ’ ἐκεῖ συνεχίζει τὰ εὐεργετικὰ θαύματα τοῦ σὲ ὅλους ἐκείνους ποὺ μὲ συντριβὴ ψυχῆς καὶ εἰλικρινῆ μετάνοια ἐκζητοὺν τὴ μεσιτεία του.

Δυστυχῶς τὸ σπήλαιο τοῦ Ἁγίου εἶναι ἀκαθόριστο σήμερα. Ὁ χρόνος τὸ ἔχει ἐξαφανίσει καὶ ὁ χῶρος ἔχει καταχωσθεῖ. Ἔξω ὅμως ἀπὸ τὸ χωριὸ καὶ στὸ Ν.Α. ἄκρον τοῦ κοιμητηρίου βλέπει κανεὶς ἕνα ἐρειπωμένο ἐκκλησάκι, ποὺ ἔκτισε ὁ ἴδιος ὁ Ἅγιος μὲ τὰ χέρια του. Ἡ μικρὴ αὐτὴ Βυζαντινὴ ἐκκλησούλα εἶναι μονόκλιτος καὶ μὲ στέγη καμαρωτή, στενόμακρη 10.80μ. ἐπὶ 3.60μ. Δυστυχῶς ἐδῶ καὶ ὀλίγα χρόνια ἔπαψε καὶ νὰ λειτουργεῖται. Γύρω ἀπὸ τὴν ἐκκλησούλα ὑπάρχουν θεμέλια κελλιῶν, ποὺ μαρτυροῦν ὅτι κάποτε ἐκεῖ ἦταν κτισμένη καὶ Ἱερὰ Μονὴ πρὸς τιμὴ τοῦ ἁγίου Ὀνησιφόρου.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.

Θείοις θαύμασι κατεπλουτίσθη, πάτερ ὅσιε Ὀνησίφορε, ἡ τῆς Πάφου Ἁγία Μητρόπολις- τὸν ἄσυλον θησαυρὸν ἡ Ἀναρίτις ἐκτήσατο, ἔχουσα τὴν λάρνακα τῶν ἁγίων λειψάνων σου’ ἡ καὶ βρύει ἀεννάως ἰάσεις εἰς δόξαν Χριστοῦ τοῦ ἐν Τριάδι.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
13 Ἰουλίου 2026 ἑορτάζουν:

Σύναξη τοῦ Ἀρχαγγέλου Γαβριήλ

Ὅσιος Στέφανος ὁ Σαββαΐτης

Ὁσία Σάρρα

Ἁγία Γολινδοὺχ ἡ Περσίδα ποὺ μετονομάστηκε Μαρία

Ἅγιοι Ἠλιόφωτοι

Ἅγιος Ὀνησίφορος

Ὅσιος Νικόδημος τῆς Τισμάνα

The post Ἅγιος Ὀνησίφορος (13/7/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.