Ὑπνοῖ τι μικρόν, ἁρπαγὴν τὴν ἐσχάτην,
Τὴν εἰς ἀπαντὴν τοῦ Θεοῦ, Μέμνων μένων.

Ὁ Ὅσιος Μέμνων ἀπὸ νεαρὴ ἡλικία ἐγκατέλειψε τὸν κόσμο καὶ ἀφιέρωσε τὸν ἑαυτό του στὸν Θεό. Ἐκάρη μοναχὸς καὶ μὲ τοὺς ἀσκητικούς του ἀγῶνες ὑπέταξε τὴ σάρκα στὸ πνεῦμα. Ἡ θεία χάρη, ἀντάμειψε τὴν ἀρετὴ τοῦ Ὁσίου Μέμνων καὶ τὸν ἀξίωσε νὰ θαυματουργεί.

Συνέβη κάποτε νὰ κατακλύσουν τοὺς ἀγροὺς τῶν χωρικῶν σμήνη ἀκριδών. Αὐτοὶ χωρὶς νὰ μποροῦν νὰ κάνουν τίποτα, κλαίγοντας ἔβλεπαν τὴν καταστρεπτικὴ αὐτὴ μάστιγα. Ὁ Ὅσιος Μέμνων λυπήθηκε τοὺς οἰκογενειάρχες ἐκείνους καὶ ἔνοιωσε τὴν ἀπόγνωση τους. Προσευχήθηκε λοιπὸν θερμὰ στὸ Θεὸ καὶ πέτυχε τὴν ἀπαλλαγὴ τοῦ τόπου ἀπὸ τὰ ὀλέθρια σμήνη. Καὶ ὅσες φορὲς οἱ γεωργικοὶ πληθυσμοὶ τῆς περιοχῆς του ἔπεφταν σὲ μεγάλη στενοχώρια, ὁ Μέμνων τοὺς πήγαινε βοήθεια ἀπὸ τὶς οἰκονομίες τοῦ μοναστηριοῦ, τοῦ ὁποίου ἀναδείχτηκε καὶ ἡγούμενος. Πήγαινε μάλιστα καὶ σ’ ἄλλες πόλεις ποὺ μάζευε συνδρομές, μὲ τὶς ὁποῖες συμπλήρωνε τὴν ἀνακούφιση τῶν πασχόντων.

Κατὰ τὸ θάνατο του, ἄνδρες, γυναῖκες καὶ παιδιά, ἔτρεξαν καὶ συνόδευσαν τὴν κηδεία του, μὲ τὰ θερμότερα δάκρυα καὶ τὶς ἐγκαρδιότερες εὐχές.

Κάθισμα
Ἦχος πλ. δ’. Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον.

Ὡς ἀστέρα σε πάντες φωτοειδῆ, ἀρετῶν καὶ θαυμάτων μααρμαρυγαῖς, τὸν κόσμον φωτίζοντα, εὐφημοῦμεν μακάριε, κοινωνὸς γὰρ θείας, λαμπρότητος γέγονας, καὶ πρὸς φέγγος Μέμνων, μετέβης τὸ ἄδυτον· ὅθεν τὴν φωσφόρον, καὶ ἁγίαν σου μνήμην, τιμῶμεν ἑκάστοτε, τὸν Σωτῆρα δοξάζοντες, καὶ πιστῶς ἐκβοῶμέν σοι· πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ τὴν ἁγίαν μνήμην σου.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
28 Ἀπριλίου 2026 ἑορτάζουν:

Ἅγιοι Ἐννέα Μάρτυρες ἐν Κυζίκῳ

Διήγηση θαύματος ποὺ ἔγινε στὴν Καρθαγένη τῆς Ἀφρικῆς

Ὅσιος Μέμνων ὁ Θαυματουργός

Ὅσιος Αὐξίβιος

Ὅσιος Κύριλλος Ἐπίσκοπος Τούρωφ

Ὅσιος Ἀγάθων

The post Ὅσιος Μέμνων ὁ Θαυματουργὸς (28/4/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ἀδελφὰ πάσχεις, Συμεών, τῷ Κυρίῳ,
Ξύλῳ κρεμασθείς, ὡς ἀδελφὸς Κυρίου.
Ἐν ξύλῳ ἑβδόμη Συμεὼν πάγη εἰκάδι μακρῷ.

Ὁ Ἅγιος Ἴερομάρτυς Συμεών ἀναδείχθηκε διάδοχος τοῦ Ἁγίου Ἴακώβου του Ἄδελφοθέου († 62 μ.Χ.), μετά την καταστροφή τῆς Ἴερουσαλήμ ἀπό τους Ρωμαίους, τὸ ἔτος 70 μ.Χ.

Κατά τον Ἠγήσιππο ἦταν ὑιός του Κλωπά, ἀδελφοῦ του Ἴωσήφ, καὶ ἀδελφός του Ἰούδα· κατ ἄλλη δὲ ἐκδοχή ἦταν ὑιός του Ἴωσήφ του Μνήστορος καὶ ἀδελφός τοῦ Ἁγίου Ἴακώβου του Ἄδελφοθέου (23 Ὀκτωβρίου).

Ἐνῷ ἐπισκόπευε στὴν Ἴερουσαλήμ, ἐπί αὐτοκράτορος Τραϊανοῦ (98 - 117 μ.Χ.), διαβλήθηκε ἀπό τους αἰρετικούς στὸν ὕπατο Ἄττικό γιὰ τὸν ἀποστολικό του ζῆλο. Ὁ Συμεών κατηγορήθηκε ὄχι ἀπό Χριστιανούς αἰρετικούς, ἀλλά ἀπό Ἴουδαίους. Ἡ κατηγορία περιελάμβανε δύο σκέλη· τό ἕνα ἦταν ὅτι καταγόταν ἀπό τὸ γένος Δὰβίδ καὶ τὸ ἄλλο ὅτι ἦταν Χριστιανός. Ἀφοῦ συνελήφθη, βασανίσθηκε σκληρὰ καὶ στὴ συνέχεια ὀδηγήθηκε σὲ σταυρικό θάνατο, τὸ ἔτος 107 μ.Χ., σὲ ἠλικία ἑκατόν εἴκοσι ἐτῶν.

Στοὺς Παρισινοὺς Κώδικες βρίσκεται Ἀκολουθία τοῦ Ἁγίου Συμεῶν, ποίημα τοῦ ὑμνογράφου Θεοφάνους. (Ὁρισμένοι Συναξαριστὲς περιττῶς ἐπαναλαμβάνουν τὴ μνήμη του καὶ στὶς 18 Σεπτεμβρίου).

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’. Χορὸς Ἀγγελικός.

Χριστοῦ σε συγγενῆ, Συμεὼν Ἱεράρχα, καὶ Μάρτυρα στεῤῥόν, ἱερῶς εὐφημοῦμεν, τὴν πλάνην ὀλέσαντα, καὶ τὴν πίστιν τηρήσαντα· ὅθεν σήμερον, τήν παναγίαν σου μνήμην, ἑορτάζοντες, ἁμαρτημάτων τὴν λύσιν, εὐχαῖς σου λαμβάνομεν.

Κοντάκιον
Ἦχος β’. Τὰ ἄνω ζητῶν.

Τῆς ἄνω Σιών, πολίτης γενόμενος, τῆς κάτω Σιών, τὸν θρόνον ἐγκεχείρισαι· καὶ καλῶς τό ποίμνιον, ὁδηγήσας πρὸς μάνδραν οὐράνιον, ἐσταυρώθης Χριστῷ Συμεών, τό θεῖον πάθος αὐτοῦ μιμησάμενος.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
27 Ἀπριλίου 2026 ἑορτάζουν:

Ἅγιος Συμεῶν ὁ Ἀδελφόθεος Ἐπίσκοπος Ἱεροσολύμων

Ὅσιος Ἰωάννης ὁ Ὁμολογητὴς ἡγούμενος Μονῆς Καθαρῶν

Ἅγιος Ποπλίων

Ἅγιος Εὐλόγιος ὁ Ξενοδόχος

Ἅγιος Λολλίων ὁ Νέος

Ἅγιοι Συμεῶν ὁ Νέος Στυλίτης καὶ Γεώργιος ὁ ἀδελφός του

Ἅγιος Θεόφιλος Ἐπίσκοπος Βρεσκίας

Ἅγιος Στέφανος Ἐπίσκοπος Βλαντιμίρ

Ἐγκαίνια τοῦ Ναοῦ τῆς Ἁγίας Εἰρήνης «ἀρχαίας καὶ νέας»

The post Ἅγιος Συμεῶν ὁ Ἀδελφόθεος Ἐπίσκοπος Ἱεροσολύμων (27/4/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Τοῦ Λάμπρου Κ. Σκόντζου
Θεολόγου – Καθηγητοῦ

(Θεολογικὸ σχόλιο στὴν Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων)

Ἡ τρίτη Κυριακὴ ἀπὸ τοῦ Πάσχα εἶναι ἀφιερωμένη στοὺς ἁγίους Μυροφόρους, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, οἱ ὁποῖοι φρόντισαν γιὰ τὴν ταφὴ τοῦ ἀκηράτου σώματος τοῦ Κυρίου μας. Θέλοντας ἔτσι νὰ τιμήσει τὴν ἐξαιρετικὴ ἀφοσίωσή τους στὸ Χριστό, ὅπως καὶ τὸν ἡρωισμό τους, καθ’ ὅτι δὲν ἦταν εὔκολο ἐγχείρημα νὰ ζητήσουν γιὰ ταφὴ τὸ σῶμα ἑνὸς καταδικασμένου γιὰ τὸ κακούργημα τῆς ἐσχάτης προδοσίας. Ἡ ὅποια ἐκδήλωση συμπάθειας πρὸς τὸν καταδικασμένο γιὰ τέτοιο ἔγκλημα, ἔθετε σὲ κίνδυνο στιγματώσεως αὐτὸν ποὺ θὰ τὴν ἐκδήλωνε. Δὲν ἦταν δύσκολο νὰ θεωρηθεῖ συνεργάτης του καὶ νὰ ἔχει τὴν ἴδια τύχη μὲ τὸν νεκρὸ ἐγκληματία!

Ἡ ἐπίσημη κατηγορία κατὰ τοῦ Χριστοῦ ἦταν ὅτι ἀνακήρυξε τὸν ἑαυτό του βασιλέα, «λέγοντα ἑαυτὸν Χριστὸν βασιλέα εἶναι» (Λούκ.23,2). Γιὰ τοῦτο καὶ οἱ δήμιοι στρατιῶτες ἔγραψαν σὲ ἐπιγραφὴ ἐπὶ τοῦ σταυροῦ «τῆς αἰτίας αὐτοῦ ἐπιγεγραμμένη, ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων» (Μάρκ.15,26). Κάθε μορφὴ ἀντιποίησης τῆς ρωμαϊκῆς ἐξουσίας τιμωροῦνταν μὲ βαρύτατες ποινὲς καὶ συχνὰ τὸ θάνατο. Ἰδιαίτερα τιμωροῦνταν τέτοιες περιπτώσεις στὴν Ἰουδαία, σὲ μιὰ ἀπὸ τὶς πλέον ταραγμένες περιοχὲς τῆς αὐτοκρατορίας, ὅπου οἱ ἐπαναστάσεις κατὰ τῆς ρωμαϊκῆς κατοχῆς ἦταν συχνὲς καὶ αἱματηρές. Ὁ Χριστὸς παραδόθηκε στοὺς Ρωμαίους ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους «κατηγορεῖσθαι αὐτὸν ὑπὸ τῶν ἀρχιερέων καὶ τῶν πρεσβυτέρων» (Μάτθ.27,13) ὅτι «βασιλέα ἑαυτὸν» ἐποίησε (Ἰωάν.19,13) καὶ πὼς «πᾶς ὁ βασιλέα ἑαυτὸν ποιεῖ ἀντιλέγει τῷ Καίσαρι» (Ἰωάν.19,13). Μὲ αὐτὰ τὰ ἐκβιαστικὰ ἀπαιτοῦσαν ἀπὸ τὸν Πιλάτο νὰ Τὸν θανατώσει, γεγονὸς τὸ ὁποῖο θορύβησε τὸν ρωμαῖο ἡγεμόνα καὶ ὑπέγραψε τὴν θανατικὴ Τοῦ καταδίκη.

Ἐπικίνδυνο ἦταν καὶ ἀπὸ μέρους τῶν Ἰουδαίων, νὰ φροντίσουν τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ τὸ θάψουν μὲ τιμές. Διότι οἱ Ἰουδαῖοι συνέλαβαν τὸν Ἰησοῦ ὡς «βλάσφημο» (Μάτθ.26,65), ὅτι «ἑαυτὸν Θεοῦ υἱὸν ἐποίησεν» (Ἰωάν.19,7). Ὁ μωσαϊκὸς νόμος σὲ περιπτώσεις ἀσέβειας καὶ βλασφημίας πρὸς τὸ Θεὸ ἦταν αὐστηρὸς καὶ προέβλεπε μεγάλες ποινές. Ὁ βλάσφημος στιγματίζονταν ἀπὸ τὴν ἰουδαϊκὴ κοινωνία, ὅπως καὶ ὅσοι τὸν συναναστρέφονταν.

Αὐτοὶ ποὺ ζήτησαν τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ δὲν ἦταν ἄσημοι ἄνθρωποι, ἀλλὰ σημαίνοντα πρόσωπα τῆς ἰουδαϊκῆς κοινωνίας, γνωστὰ πρόσωπα, μέλη τοῦ Μεγάλου Συνεδρίου, κυβερνητικοὶ ἄρχοντες, οἱ ὁποῖοι, μὲ τὴν πράξη τους αὐτὴ ἔθεταν σὲ κίνδυνο, ὄχι ἁπλᾶ τὴ θέση τους καὶ τὴν ὑπόληψή τους, ἀλλὰ καὶ αὐτὴ τὴ ζωή τους! Ὁ Ἰωσὴφ ὁ ἀπὸ Ἀριμαθαίας «βουλευτὴς ὑπάρχων καὶ ἀνὴρ ἀγαθὸς καὶ δίκαιος» (Λούκ.23,50), «τολμήσας εἰσῆλθε πρὸς Πιλάτον καὶ ἠτήσατο τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ» (Μάρκ.15,44), γιὰ νὰ τὸ ἐνταφιάσει μὲ τιμὲς καὶ ὄχι, ὅπως συνηθίζονταν νὰ πετοῦν τὰ σώματα τῶν κακούργων στὰ σκουπίδια. Ἡ λέξη «τολμήσας» φανερώνει τὸ ἡρωικὸ τόλμημα τοῦ ἁγίου καὶ ἀφοσιωμένου στὸ Χριστὸ ἀνθρώπου! Μαζί του καὶ ὁ ἕτερος ἀγαθὸς ἄρχοντας τῶν Ἰουδαίων, ὁ βουλευτὴς Νικόδημος «ὁ ἐλθὼν πρὸς τὸν Ἰησοῦν νυκτὸς» (Ἰωάν.19,39), παλιότερα, γιὰ νὰ γίνει κρυφὸς μαθητής Του. Αὐτοὶ οἱ δύο σεβάσμιοι καὶ ἡρωικοὶ ἄνδρες, ἀψηφῶντας τὸν κίνδυνο νὰ κατηγορηθοῦν ἀπὸ τοὺς φανατικοὺς Ἰουδαίους ὡς συνεργάτες τοῦ «ἐπικίνδυνου ἐπαναστάτη καὶ βλάσφημου τοῦ Θεοῦ», σύμφωνα μὲ τὸ κατηγορητήριο τῆς καταδίκης Του, ἀπέδωσαν τὶς νεκρικὲς τιμὲς στὸν Μεγάλο Νεκρό. Οἱ δύο κρυφοὶ μαθητὲς τοῦ Κυρίου, φανερώθηκαν καὶ ἐπιτέλεσαν τὴν ὑψηλὴ ἀποστολή τους.

Παροῦσες καὶ πρωταγωνίστριες στὴν θεόσωμη ταφὴ τοῦ Κυρίου καὶ οἱ ἅγιες γυναῖκες Μυροφόρες, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν Θεοτόκο, «ἐν αἰς ἢν Μαρία ἡ Μαγδαληνή, καὶ Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου καὶ Ἰωσὴ μήτηρ, καὶ ἡ μήτηρ τῶν υἱῶν Ζεβεδαίου» (Μάτθ.27,56). Ὁ εὐλογημένος αὐτὸς σύλλογος τῶν ἁγίων μαθητριῶν Του, σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς ἄντρες ἕνδεκα μαθητές Του, οἱ ὁποῖοι Τὸν ἐγκατέλειψαν καὶ κρύφτηκαν, «διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων» (Ἰωάν.19,38), στάθηκαν ἄφοβα κοντά Του, Τὸν θρήνησαν καὶ Τὸν κήδευσαν μὲ τὶς τιμές, ποὺ Τοῦ ἄξιζε!

Ἀλλὰ εἶχαν τὴν πεποίθηση ὅτι, ὅσα ἔκαναν γιὰ Ἐκεῖνον ἦταν λίγα. Ἡ βιαστικὴ ταφή Του, λόγῳ τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα, δὲν τοὺς ἐπέτρεψε νὰ περιποιηθοῦν τὸ ἄχραντο Σῶμα Τοῦ ὅσο ἔπρεπε. Δὲν ἀρκέστηκαν στὴν μύρωση τοῦ ἁγίου σώματος πρὶν τὴν ταφή, ἀλλὰ θέλησαν νὰ τὸ μυρώσουν καὶ μετά. Ἔτσι, μὴ λογαριάζοντας τοὺς κινδύνους καὶ τὶς ἀνυπέρβλητες δυσκολίες, «λίαν πρωὶ τὴ μιά των σαββάτων», «τὴ ἐπιφωσκούση» (Μάτθ.28,1), «ἠγόρασαν ἀρώματα ἵνα ἐλθοῦσαι ἀλείψωσι αὐτὸν» (Μάρκ.16,1). Ἐνῷ βάδισαν πρὸς τὸ μνημεῖο, ὅπου ἐκεῖτο ὁ Διδάσκαλος, σκυθρωπὲς καὶ λυπημένες, γιὰ τὸν ἄδικο θάνατό Του, «ὀδυρόμεναι μετὰ σπουδῆς», τὶς βασάνιζε ἡ σκέψη: «τὶς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον ἐκ τὴ θύρας τοῦ μνημείου;» (Μάρκ,16,3). Ὁ λίθος, ποὺ κύλισαν στὴ θύρα τοῦ μνημείου ἦταν «μέγας σφόδρα», ἀνυπέρβλητο ἐμπόδιο γιὰ τὴν εἴσοδό τους στὸ μνημεῖο, γιὰ νὰ ἐπιτελέσουν τὴν εὐγενῆ ἐπιθυμία τους.

Ὅταν ἔφτασαν στὸ μνημεῖο τὶς περίμενε ἡ μεγάλη ἔκπληξη: εἶδαν τὸν ὀγκόλιθο ἀποκυλισμένο ἀπὸ τὴ θύρα καὶ πάνω του νὰ κάθεται ὁ ἄγγελος τῆς Ἀναστάσεως (Μάτθ.28,1), ὁ ὁποῖος τοὺς ἀνήγγελλε τὸ χαρμόσυνο νέο, ὅτι ὁ Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος «ἠγέρθη, οὐκ ἐστιν ὠδε, ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν αὐτὸν» (Μάρκ.16,6). Πήγαιναν νὰ συναντήσουν νεκρὸ καὶ διαπίστωσαν τὴν ἀνάστασή του!

Γιὰ τὴν ἄδολη ἀφοσίωσή τους στὸν Κύριο καὶ τὸν ἡρωισμό τους, ἔλαβαν τὴν ὑπέρτατη ἐπιβράβευση, νὰ ἀξιωθοῦν νὰ γίνουν οἱ πρῶτοι μάρτυρες τῆς Ἀναστάσεως. Οἱ ὑπέροχες ἐκεῖνες, ταπεινὲς καὶ καταφρονεμένες γυναῖκες, ἀπὸ τὴν ἀνδροκρατούμενη κοινωνία, ἀξιώθηκαν ἐπίσης νὰ ἀναγγείλουν τὴν Ἀνάσταση!

Ἡ ἀπ’ αἰώνων καταφρονεμένη γυναικεία φύση γίνεται καὶ πάλι ἀξία. Ἔχουμε τὴν ἔμπρακτη ἀναγνώριση, γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία, τῆς γυναίκας, ὡς ἰσότιμο ἀνθρώπινο πρόσωπο μὲ τὸν ἄνδρα. Γιὰ πρώτη φορὰ ἔγινε ἡ μαρτυρία της ἀξιόπιστη, διότι ὡς τότε, οὔτε στὰ δικαστήρια γινόταν δεκτή. Καὶ τί μαρτυρία, ἡ μέγιστη ὅλων τῶν ἐποχῶν, ἡ σωτήρια γιὰ τὸ ἀνθρώπινο γένος καὶ ὁλόκληρο τὸν κόσμο! Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, γιὰ τὴν συνανάσταση τοῦ ἀνθρώπου!

Στὰ τιμημένα πρόσωπα αὐτῶν τῶν ἁγίων καὶ ἀφοσιωμένων στὸν Κύριο γυναικῶν τιμᾶται ἡ γυναικεία φύση, τὴν ὁποία ἡ προμήτορα Εὔα, μὲ τὴν παρακοή της, τὴν εἶχε ἀπαξιώσει καὶ οἱ ἄνδρες τὴν εἶχαν θέσει στὸ ἀπόλυτο περιθώριο. Ὅμως ἦρθε ὁ Χριστός, ὁ Ὁποῖος γκρέμισε κάθε στεγανό, ποὺ διαχώριζε τὰ ἀνθρώπινα πρόσωπα καὶ μαζὶ ἦρε τὴν ἀπαξίωση τῆς γυναίκας, ἀνάγοντάς την σὲ πραγματικὸ ἀνθρώπινο ὀν. Ἡ γυναῖκα ἀπέκτησε τὴ χαμένη τιμή της ἀπὸ τὸ Χριστὸ καὶ καταξιώνεται πραγματικὰ στὴν Ἐκκλησία μας καὶ ὄχι στοὺς ψευδοφεμινισμοὺς τοῦ κόσμου! Οἱ ἅγιες Μυροφόρες εἶχαν τὴν εὐλογία νὰ βιώσουν τὸν πρῶτο καὶ ἀληθινὸ φεμινισμό, τὴν πραγματικὴ ἀποκατάσταση τῆς γυναίκας στὴν θέση ποὺ τῆς ἀξίζει. Ἕναν φεμινισμὸ ἀπόλυτα διαφορετικὸ ἀπὸ τὸν σημερινό, ὁ ὁποῖος, ἀντὶ νὰ ἀπελευθερώνει τὴ γυναῖκα τὴν κάνει ἕρμαιο τῶν ἁμαρτωλῶν παθῶν.

Αὐτὴ τὴν ἀλήθεια ἀργότερα ὁ ἀπόστολος Παῦλος διατύπωσε στὴ διδασκαλία του: «οὔκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ» (Γάλ.3,28). Οἱ πάντες, «ὅσοι εἰς Χριστὸν ἐβαπτήσθημεν», εἴμαστε ἕνα σῶμα, τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Ἂν σήμερα οἱ γυναῖκες ἀπολαμβάνουν δικαιώματα, αὐτὰ τὰ χρωστοῦν στὸ σωτήριο μήνυμα τοῦ Χριστοῦ! Οἱ Ἅγιες καὶ ἡρωικὲς Μυροφόρες Γυναῖκες ἔκαμαν τὴν ἀρχή! Ἀναμφίβολα οἱ σύγχρονες γυναῖκες ὀφείλουν εὐγνωμοσύνη σὲ ἐκεῖνες! Ἡ Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι ἡ κατ’ ἐξοχὴν ἑορτὴ τῶν γυναικῶν! Γιατί λοιπὸν νὰ μὴν ἀντικαταστήσει τὴν σύγχρονη ἀνούσια νεοποχίτικη «ἑορτὴ τῆς γυναίκας»;

Ἀπολυτίκιον Ἰωσήφ Μυροφόρου
Ἦχος β’.

Ὀ εὐσχήμων Ἰωσήφ, ἀπὸ τοῦ ξύλου καθελὼν τὸ ἄχραντόν σου σῶμα, σινδόνι καθαρὰ εἰλήσας καὶ ἀρώμασιν, ἐν μνήματι καινῷ, κηδεύσας ἀπέθετο· ἀλλὰ τριήμερος ἀνέστης Κύριε, παρέχων τῷ κόσμῳ τὸ μέγα ἔλεος.

Ἀπολυτίκιον Μυροφόρων

Ταῖς μυροφόροις γυναιξί, παρὰ τὸ μνῆμα ἐπιστάς, ὁ Ἄγγελος ἐβόα· τὰ μύρα τοῖς θνητοῖς ὑπάρχει ἁρμόδια· Χριστὸς δὲ διαφθορᾶς ἐδείχθη ἀλλότριος· ἀλλὰ κραυγάσατε· Ἀνέστη ὁ Κύριος, παρέχων τῷ κόσμῳ τὸ μέγα ἔλεος.

Ἀπολυτίκιον Νικοδήμου Μυροφόρου
Ἦχος δ’ Κανόνας πίστεως.

Χριστὸν τὸν Κύριον ἐν νυχτὶ ἐπεσκέψατο, ἀναγέννησιν ἄνωθεν ἐκδιδαχθεὶς ἐμαθήτευσεν, ὡς κεκρυμμένος ἀπόστολος. Εὐθαρσῶς διεφώνει πρὸς φαρισαίους καὶ γραμματεῖς, τὸν Σωτῆρα διώκοντας. Ὃν νεκρὸν καθεῖλεν ἐκ τοῦ Σταυροῦ, μῦρα τῇ ταφῇ ἐνεγκών, Νικόδημος ὁ ἔνθερμος.

Κοντάκιον
Ἦχος β’.

Τὸ Χαῖρε ταῖς Μυροφόροις φθεγξάμενος, τὸν θρῆνον τῆς προμήτορος Εὔας κατέπαυσας, τῇ Ἀναστάσει Σου Χριστὲ ὁ Θεός· τοῖς Ἀποστόλοις δὲ τοῖς σοῖς κηρύττειν ἐπέταξας· ὁ Σωτὴρ ἐξανέστη τοῦ μνήματος.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
26 Απριλίου 2026 ἑορτάζουν:

Τῶν Ἁγίων Μυροφόρων γυναικῶν, ἔτι δὲ Ἰωσήφ του ἐξ Ἀριμαθαίας καὶ τοῦ νυκτερινοῦ μαθητοῦ Νικοδήμου

Ἅγιος Βασιλέας Ἱερομάρτυρας Ἐπίσκοπος Ἀμασείας

Ἁγία Γλαφυρή

Ὁσία Ἰούστα

Ὅσιος Νέστωρ

Ἅγιος Στέφανος Ἐπίσκοπος Πέρμ

Ὅσιος Καλανδίων

Ἅγιος Λέων Ἐπίσκοπος Σάμου

Ἀνακομιδὴ τῶν ἱερῶν λειψάνων τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Ἰωαννικίου τοῦ Ἀναχωρητοῦ, τοῦ ἐκ Σερβίας

Ὅσιος Ἀνατόλιος ὁ Σιναΐτης

Σύναξη πάντων τῶν ἐν Θεσσαλονίκῃ ἁγίων

Μετακομιδὴ τμημάτων τῶν Ἱερῶν Λειψάνων τῶν Ἁγίων Φανέντων

Ἅγιος Γεώργιος ὁ Πρεσβύτερος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ Δώδεκα Νεομάρτυρες Γέργερης

Ἁγία Ταμάρα ἡ βασίλισσα

Σύναξη τῆς Παναγίας της Ἀτταλειώτισσας στὸν Ταῦρο

Ὅσιοι Ἀπόστολος καὶ Θεοχάρης οἱ αὐτάδελφοι

Σύναξη τῶν ἐν Μεσσηνίᾳ Ἁγίων

Σύναξη πάντων τῶν ἐν Λαγκαδᾶ Ἁγίων

The post «Γυναῖκες μετὰ Μύρων Θεόφρονες ὀπίσω σου Ἔδραμον» (26/4/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Τοῦ Λάμπρου Κ. Σκόντζου
Θεολόγου – Καθηγητοῦ

Οἱ τέσσερις ἱεροὶ εὐαγγελιστές, ὁ Ματθαῖος, ὁ Μᾶρκος, ὁ Λουκᾶς καὶ ὁ Ἰωάννης, κατέχουν ξεχωριστὴ θέση στὴν Ἐκκλησία μας, διότι ἐπιλέχτηκαν ἀπὸ τὸ Θεὸ νὰ καταγράψουν τὴ Θεία Ἀποκάλυψη, δηλαδὴ τὰ Ἱερὰ Εὐαγγέλια, τὰ ὁποῖα περιέχουν τὴ ζωὴ καὶ τὴ διδασκαλία τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ τὸν τρόπο τῆς σωτηρίας μας. Στὴν παροῦσα σύντομη ἐργασία μας θὰ κάνουμε λόγο γιὰ τὸν Μᾶρκο καὶ τὸ περιεχόμενο τοῦ Εὐαγγελίου του.

Γεννήθηκε περὶ τὸ 20 μ. Χ., πιθανότατα στὴν Κύπρο καὶ εἶχε ἰουδαϊκὴ καταγωγή. Ἡ μητέρα του ὀνομαζόταν Μαρία καὶ ἦταν ἀνεψιὸς τοῦ ἀποστόλου Βαρνάβα. Ἐνωρὶς ἐγκαταστάθηκε στὰ Ἱεροσόλυμα. Τὸ ἰουδαϊκό του ὄνομα ἦταν Ἰωάννης καὶ Μᾶρκος ἦταν τὸ ρωμαϊκό του ἐπώνυμο, τὸ ὁποῖο πῆρε κατὰ τὴ συνήθεια τῆς ἐποχῆς. Βεβαίως ἐπικράτησε τὸ Μᾶρκος, μὲ τὸ ὁποῖο μᾶς εἶναι γνωστὸς στὴν Ἐκκλησία. Ἦταν ἑλληνιστής, δηλαδὴ εἶχε ἑλληνικὴ παιδεία. Ἡ μητέρα του ὑπῆρξε ἔνθερμος μαθήτρια τοῦ Κυρίου. Μαζὶ μὲ τὶς ἄλλες μαθήτριες ἀκολουθοῦσαν τὸν Ἰησοῦ στὶς περιοδεῖες Του καὶ κατὰ τὴν ταφή Του ἔφεραν μύρα γιὰ νὰ μυρώσουν τὸ ἄχραντο Σῶμα Του.

Ἀναφέρεται πὼς μετὰ τὴν ἀνάσταση φιλοξενοῦσε στὸ εὐρύχωρο καὶ πλούσιο σπίτι της τὴν πρώτη ἐκκλησία. Εἰκάζεται ὅτι τὸ ὑπερῶο τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου ἀνῆκε στὴ μητέρα τοῦ Μάρκου καὶ πὼς ὁ Μᾶρκος εἶναι ὁ νεαρὸς ποὺ ἐμφανίστηκε τυλιγμένος σὲ σεντόνι κατὰ τὴ σύλληψη τοῦ Χριστοῦ στὸ Ὅρος τῶν Ἐλαιῶν, στὸν κῆπο της Γεθσημανή. Ὅταν ἔγινε ἀντιληπτὸς ἀπὸ τοὺς στρατιῶτες ἄφησε τὸ σεντόνι καὶ ἔφυγε γυμνὸς (Μάρκ.14,51-5). Ὁ ἅγιος Ἐπιφάνειος ἀναφέρει τὴν πληροφορία ὅτι ἀνῆκε στὴ χορεία τῶν ἑβδομήκοντα ἀποστόλων.

Ἀμέσως μετὰ τὴν Πεντηκοστὴ ἀφιερώθηκε στὴν ὑπηρεσία τῆς Ἐκκλησίας. Ἀρχικὰ ἀκoλούθησε τὸ θεῖο του Βαρνάβα καὶ τὸν ἀπόστολο Παῦλο στὶς διάφορες περιοδεῖες του στὴν Κύπρο καὶ στὴ Μ. Ἀσία. Κατόπιν προσκολλήθηκε στὸν ἀπόστολο Πέτρο καὶ ἔγινε ἀκόλουθός του.

Ἀρχαία παράδοση ἀναφέρει ὅτι ἵδρυσε τὴν Ἐκκλησία της Ἀκηλυΐας τῆς Ἰταλίας καὶ ἐργάσθηκε ὡς ἱεραπόστολος στὴ Δύση, στὴ Ρώμη καὶ στὰ Μεδιόλανα. Ἀργότερα πῆγε στὴν Αἴγυπτο, στὴ Λιβύη καὶ στὴ Βαρβαρία, δηλαδὴ τὸ σημερινὸ Μαρόκο καὶ τὴν Τύνιδα, ὅπου κήρυξε μὲ ἰδιαίτερη θέρμη τὸ Εὐαγγέλιο. Ἡ παράδοση τὸν θέλει ὡς ἱδρυτὴ τῆς Ἐκκλησίας της Ἀλεξάνδρειας καὶ πρῶτο ἐπίσκοπό της, τὴν ὁποία ποίμανε ἀπὸ τὸ 43 ἕως τὸ 68 μ. Χ. Ἐργάστηκε δραστήρια καὶ μετέστρεψε στὴν πίστη στὸ Χριστὸ πλῆθος Ἰουδαίων καὶ Ἐθνικῶν.

Ἡ πλούσια ἱεραποστολική του δράση ἐνόχλησε καὶ θορύβησε τοὺς εἰδωλολάτρες της Ἀλεξάνδρειας, ἡ ὁποία, ὅπως εἶναι γνωστό, ἱδρύθηκε καὶ κατοικοῦνταν ἀπὸ Ἕλληνες. Τὰ ἐκεῖ εἰδωλολατρικὰ ἱερατεῖα, ἰδιαιτέρως του Σέραπι, ἀσκοῦσαν τεράστια ἐπιρροὴ στοὺς κατοίκους της Ἀλεξάνδρειας. Καλλιεργοῦσαν ἀπίστευτες πρακτικὲς σκοταδισμοῦ καὶ δεισιδαιμονίας στὶς μᾶζες τῶν εἰδωλολατρῶν. Γι’ αὐτὸ καὶ ξεσήκωναν συχνὰ τὸν φανατισμένο ὄχλο ἐναντίον τοῦ Μάρκου. Ἀνήμερα τοῦ Πάσχα τοῦ 68 μ. Χ., τὴν ὥρα ποὺ ὁ Μᾶρκος κήρυττε, ὅρμισαν καὶ τὸν συνέλαβαν, τὸν ἔδεσαν μὲ σχοινιὰ καὶ τὸν ἔσερναν στοὺς δρόμους της Ἀλεξάνδρειας. Ἐν μέσῳ ἀπερίγραπτων ἐξευτελισμῶν καὶ βασανισμῶν ὑπέμεινε τὸ μαρτύριο μὲ πρωτοφανῆ ἡρωισμὸ καὶ ἀνεξικακία, ἕως ὅτου, ἐξέπνευσε ἀπὸ τὰ τραύματα τῶν ἀνελέητων λιθοβολισμῶν τοῦ εἰδωλολατρικοῦ φανατισμένου πλήθους. Προσπάθησαν νὰ κάψουν τὸ λείψανό του, ἀλλὰ δὲν τὸ κατάφεραν, διότι ξέσπασε ἀπρόβλεπτη καταιγίδα. Τὸ παρέλαβαν οἱ χριστιανοὶ τῆς πόλεως καὶ τὸ ἔθαψαν μὲ τιμὲς σὲ γειτονικὸ χωριό. Ὁ τάφος του ἔγινε τόπος προσκυνήματος καὶ πηγὴ ἁγιασμοῦ καὶ θαυμάτων.

Τὸ 828 δύο Ἑνετοὶ ἔμποροι ἅρπαξαν τὰ λείψανα τοῦ ἁγίου Μάρκου καὶ τὰ μετέφεραν στὴν Βενετία. Πρὸς τιμή του ἔκτισαν λαμπρότατο ναὸ καὶ κατασκεύασαν πολύτιμη λάρνακα, ὅπου τοποθέτησαν τὰ ἱερά του λείψανα. Ἡ μνήμη του ἑορτάζεται στὶς 25 Ἀπριλίου.

Ὁ Εὐαγγελιστὴς Μᾶρκος συνέγραψε τὸ δεύτερο, κατὰ σειρὰ στὴν Καινὴ Διαθήκη Εὐαγγέλιο. Ἡ συγγραφὴ ἔγινε περὶ τὸ 65 καὶ εἶναι τὸ συντομότερο ἀπὸ τὰ ἄλλα τρία, περιέχοντας 16 κεφάλαια. Κύρια ἐπιδίωξή του εἶναι νὰ ἀποδείξει τὴ θεία καταγωγὴ τοῦ Χριστοῦ καὶ ὅτι Αὐτὸς εἶναι ὁ ἀληθινὸς Μεσσίας καὶ λυτρωτὴς τοῦ κόσμου. Νὰ Τὸν παρουσιάσει ὡς τὸν μοναδικὸ κραταιὸ καὶ παντοδύναμο Θεό, ἐπιμένοντας κυρίως στὴν ἐξιστόρηση τῶν θαυμάτων Του καὶ τῶν πράξεών Του καὶ λιγότερο στὰ λόγια καὶ τὴ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ. Χαρακτηρίζεται ἔτσι ὡς Εὐαγγέλιο τῆς δράσεως.

Ὁ Κλήμης ὁ Ἀλεξανδρέας (+215), ἀναφέρει πὼς τὸ Εὐαγγέλιό Του ὁ Μᾶρκος τὸ ἔγραψε στὴν κραταιὰ καὶ κοσμοκράτειρα τότε Ρώμη καὶ πὼς τὸ ἀπευθύνει στοὺς Ρωμαίους. Αὐτὸ φρονοῦν καὶ σύγχρονοι μελετητές. Γι’ αὐτὸ καὶ θέλει νὰ ἀποδείξει στοὺς ἀποδέκτες τοῦ Εὐαγγελίου του ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ ἕνας, ὁ μοναδικὸς καὶ παντοδύναμος Θεός, ἀσύγκριτα ἀνώτερος ἀπὸ τοὺς ἀνύπαρκτους εἰδωλολατρικοὺς «θεοὺς» τῆς Ρώμης. Ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ἀσύγκριτα ἰσχυρότερος ἀπὸ τοὺς ἰσχυροὺς καὶ διεφθαρμένους Ρωμαίους αὐτοκράτορες, οἱ ὁποῖοι εἶχαν θεοποιήσει τοὺς ἑαυτούς τους καὶ ἀπαιτοῦσαν λατρεία ἀπὸ τοὺς ὑπηκόους τους.

Πολλοὶ μελετητὲς τῆς Καινῆς Διαθήκης θεωροῦν τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Μάρκου ὡς τὸ ἀρχαιότερο Εὐαγγέλιο, τὸ ὁποῖο ἀποτέλεσε τὴν πηγὴ τῶν ἄλλων δύο «συνοπτικῶν» Εὐαγγελιστῶν (Ματθαίου καὶ Λουκᾶ). Ὁ ἀποστολικὸς Πατέρας Παπίας (2ος αἰὼν) ἀναφέρει τὴν πληροφορία ὅτι «ὁ Μᾶρκος ὑπῆρξε ἑρμηνευτὴς τοῦ Πέτρου», πὼς τὸ Εὐαγγέλιό του εἶναι στὴν οὐσία λόγια καὶ ἐξιστορήσεις ἐκείνου καὶ γι’ αὐτὸ εἶναι ἀξιόπιστο. Τὸ ἴδιο καὶ ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος ὁ Φιλόσοφος (+164) τὸ χαρακτηρίζει ὡς «ἀπομνημονεύματα τοῦ Πέτρου». Ἀναφέρει καὶ γεγονότα ποὺ παραλείπουν οἱ ἄλλοι δύο «συνοπτικοί». Τὸ διακρίνει ἡ σαφήνεια, ἡ ἀκρίβεια, ἡ ἁπλότητα καὶ ἡ χάρη. Ἡ γλῶσσα του εἶναι ἁπλῆ καὶ κατανοητή, χωρὶς νὰ χάνει την λογιότητά της. Παραθέτει λατινικὲς ὁρολογίες, δεῖγμα ὅτι ἀπευθύνεται στοὺς Ρωμαίους εἰδωλολάτρες. Τέλος τὸ διακρίνει ἡ ζωηρότητα καὶ ἡ ὀρμητικότητα, ἐκφράζοντας προφανῶς τὴ γνωστή μας παρορμητικότητα τοῦ Πέτρου.

Αὐτὸς ἦταν ὁ ἅγιος Εὐαγγελιστὴς Μᾶρκος καὶ τὸ θεόπνευστο Εὐαγγέλιό του.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.

Τοῦ Πέτρου συνέκδημος, καὶ κοινωνὸς ἱερός, τοῦ Λόγου διάκονος, καὶ ὑποφήτης σοφός, ἐδείχθης Ἀπόστολε, ὅθεν τὸ τοῦ Σωτῆρος, Εὐαγγέλιον θεῖον, Μᾶρκε διαχαράττεις, ὡς οὐράνιος μύστης, διὸ Εὐαγγελιστὰ σέ, πόθω γεραίρομεν.

Κοντάκιον
Ἦχος β. Τὰ ἄνω ζητῶν.

Ἐξ ὕψους λαβών, τὴν χάριν τὴν τοῦ Πνεύματος, ῥητόρων πλοκάς, διέλυσας Ἀπόστολε, καί τά ἔθνη ἅπαντα, σαγηνεύσας, Μᾶρκε ἀοίδιμε, τῷ Δεσπότῃ προσήγαγες, τό θεῖον κηρύξας Εὐαγγέλιον.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
25 Ἀπριλίου 2026 ἑορτάζουν:

Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Ἀπόστολος καὶ Εὐαγγελιστής

Ἅγιος Μακεδόνιος Β' Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης

Ἀνάμνηση τῶν ἐγκαινίων τοῦ σεπτοῦ Ἀποστολείου

Ἁγία Νίκη

Ἅγιοι Ὀκτὼ Ὁσιομάρτυρες καὶ Ἀναχωρητές

Ἅγιος Maughald (Ἰρλανδός)

Ἅγιος Ἀννιανὸς Ἐπίσκοπος Ἀλεξανδρείας

Ὅσιος Σιλβέστρος της Ὀμπνόρα

Ὅσιος Βασίλειος ὁ Ἡσυχαστής

The post Ὁ ἅγιος Εὐαγγελιστὴς Μᾶρκος (25/4/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ἐλισάβετ, λιποῦσα γῆν, Θεοῦ Λόγε,
Καλὴ καλὸν βλέπει σε νύμφη νυμφίον.
Εἰκάδι καί γε τετάρτῃ ἀπῆρε πόλονδε Ἐλισαβέτεια.

Ἡ Ὁσία Ἐλισάβετ καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἡράκλεια τῆς Θράκης καὶ ἔζησε τὸν 5ο αἰῶνα μ.Χ. Οἱ γονεῖς της, Εὐνομιανὸς καὶ Εὐφημία, ἦταν ξακουστοὶ καὶ ὀνομαστοί, φημισμένοι γιὰ τὰ πλούτη τους καὶ περίφημοι γιὰ τὴν ἀρετή τους. Κατοικοῦσαν κοντὰ στὴν Ἡράκλεια, στὸν τόπο ποὺ ἀπὸ παλιὰ ὀνομαζόταν Θρακοκρήνη καὶ ἀργότερα Ἀβυδηνοί. Ζοῦσαν μὲ εὐσέβεια ἔχοντας ὡς πρότυπο τὸν Ἰώβ. Ποθῶντας δὲ μὲ πάθος νὰ μιμηθοῦν τὴν φιλοξενία τοῦ Ἀβραάμ, ἁπλόχερα βοηθοῦσαν ὅλους, ὅσοι εἶχαν ἀνάγκες ὑλικές.

Ὅμως εἶχαν περάσει δεκαέξι χρόνια ἀπὸ τότε ποὺ νυμφεύθηκαν καὶ ἦταν ἀκόμη ἄτεκνοι. Γι' αὐτὸ παρακαλοῦσαν ἀδιάκοπα τὸν Θεὸ νὰ τοὺς χαρίσει ἕνα παιδί, διάδοχο τοῦ γένους τους καὶ κληρονόμο τοῦ πλούτου τους. Ὁ Κύριος, ποὺ ἱκανοποιεῖ τὰ αἰτήματα τῶν πιστῶν Του, ἄκουσε μὲ εὐμένεια τὴ δέησή τους καὶ δὲν παρέβλεψε τὴν προσευχή τους.

Ὑπῆρχε στὸν τόπο ἐκεῖνο ἕνα παλαιὸ ἔθιμο νὰ συγκεντρώνονται οἱ Χριστιανοὶ στὴν μνήμη τῆς Ἁγίας Μάρτυρος Γλυκερίας (τιμᾶται 13 Μαΐου) καὶ νὰ ἑορτάζουν μιὰ ὁλόκληρη ἑβδομάδα. Τότε λοιπόν, βρέθηκαν ἐκεῖ μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους Χριστιανοὺς καὶ οἱ γονεῖς τῆς Ὁσίας. Ἔκαναν λιτανεῖες καὶ ὁλονύκτιες δοξολογίες καὶ ἐπισκέπτονταν τοὺς ναοὺς τῆς πόλεως, ποὺ σὲ αὐτοὺς φυλάσσονταν τὰ ἱερὰ λείψανα τῶν σαράντα Ἁγίων Γυναικῶν, τοῦ διακόνου Ἀμὼς (βλέπε 1 Σεπτεμβρίου) καὶ πολλῶν ἄλλων Ἁγίων. Λιτάνευαν τότε καὶ τὴν πολυσέβαστη κάρα τῆς Ἁγίας Γλυκερίας. Ὅμως κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Θείας Λειτουργίας, τὴν ὁποία τελοῦσε ὁ Ἐπίσκοπος τῆς πόλεως Λέων, ὁ πατέρας τῆς Ἐλισάβετ, Εὐνομιανός, ἔβλεπε τὴν ἁγία κάρα πότε νὰ χαμογελᾶ καὶ πότε νὰ λυπᾶται. Αὐτὸ τὸ θεώρησε ὡς σημεῖο τῆς πίστεώς του στὴ Μάρτυρα καὶ ἡ ψυχή του γέμισε μὲ χαρὰ καὶ λύπη μαζί. Μαζὶ μὲ τὴν σύζυγό του ἱκέτευσαν τὴν ἀθληφόρο Ἁγία, νὰ λύσει τὰ δεσμά της στειρώσεώς τους καὶ νὰ τοὺς χαρίσει ἕνα παιδί. Ἔτσι, ὅταν τοὺς πῆρε γιὰ λίγο ὁ ὕπνος, ὁ Εὐνομιανὸς εἶδε σὲ ὄνειρο τὴν Ἁγία Γλυκερία, ἡ ὁποία τοῦ εἶπε: «Γι' αὐτό μου δημιουργεῖς κόπους, ἄνθρωπέ μου, καὶ μοῦ ζητᾶς αὐτὸ ποὺ μόνο ὁ Θεὸς μπορεῖ νὰ σοῦ δώσει; Ὅμως, ἐὰν στ' ἀλήθεια δίνεις τὸν λόγο σου πὼς θ' ἀποκτήσετε καρδιὰ καὶ πνεῦμα ταπεινὸ καὶ πὼς ποτὲ δὲν θὰ καυχιέσαι σὲ βάρος τῶν ἄλλων, εὐχὴ κάνω νὰ σοῦ δώσει μὲ τὶς πρεσβεῖες μου ὁ μεγαλόδωρος Κύριος, τὸ γρηγορότερο, ἕνα κορίτσι. Αὐτὸ θὰ τὸ ὀνομάσεις Ἐλισάβετ, γιατί θὰ ἀναδειχθεῖ ὅμοια στὴν ψυχὴ μὲ τὴν μητέρα τοῦ Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου καὶ Βαπτισθοῦ».

Ὁ πατέρας τῆς Ὁσίας συμφώνησε ὅτι θὰ κάνε αὐτὸ ποὺ ζήτησε ἡ Ἁγία Γλυκερία. Τότε ἐκείνη τὸν σφράγισε μὲ τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ καὶ ἔφυγε. Ἡ γυναῖκα του συνέλαβε ἀμέσως καὶ μετὰ ἀπὸ τὴ συμπλήρωση ἐννέα μηνῶν γέννησε κορίτσι.

Ὅταν ἡ Ἐλισάβετ ἔγινε δώδεκα ἐτῶν, ἡ μητέρα της ἔφυγε ἀπὸ τὴν πρόσκαιρη ζωή. Μετὰ ἀπὸ τρία χρόνια ἔφυγε ἀπὸ τὴν ζωὴ καὶ ὁ πατέρας της. Ἡ μακαρία Ἐλισάβετ ἀπέμεινε ὀρφανῆ. Ὅμως ἀμέσως ἐμπιστεύθηκε τὸν ἑαυτό της στὸν Θεὸ καὶ διακρίθηκε στὴ διακονία τῶν φτωχῶν καὶ τῶν ἐλαχίστων ἀδελφῶν της. Χάρισε τὴν περιουσία της στοὺς φτωχοὺς καὶ ἔτσι μὲ τὰ χέρια τους τὴν κατέθεσε στὸν Θεό, ἐνῷ στοὺς δούλους χάρισε τὴν ἐλευθερία τους.

Ἔπειτα ἀναχώρησε γιὰ τὴν Κωνσταντινούπολη. Ἔφθασε στὴ μονὴ τοῦ Μεγαλομάρτυρα Γεωργίου, ποὺ εἶχε τὸ ὄνομα «Μικρὸς Λόφος» καὶ ποὺ ἡγουμένη ἐκεῖ ἦταν κάποια θεῖα ἀπὸ τὸν πατέρα της. Στὴ μονὴ αὐτὴ ἀπαρνήθηκε τὰ ἐγκόσμια καὶ τὶς βιοτικὲς μέριμνες καὶ ἐκάρη μοναχή. Ζοῦσε μὲ σκληραγωγία, νηστεία καὶ ἄσκηση καὶ περπατοῦσε ἀνυπόδητη. Τὸ σῶμα της ποτὲ δὲν δέχθηκε νὰ τὸ πλύνει μὲ νερό. Τὸ διατηροῦσε ὅμως καθαρὸ λούζοντάς το καθημερινὰ μὲ τὶς ἀστείρευτες πηγὲς τῶν δακρύων της. Ἔτσι ἔφθασε στὰ ὕψη τῆς ἁγιότητας καὶ ὁ Ἅγιος Θεὸς τὴν ἀξίωσε τοῦ προορατικοῦ χαρίσματος καὶ αὐτοῦ τῆς θαυματουργίας.

Δύο χρόνια ἀργότερα ἡ ἡγουμένη τῆς μονῆς ἔφυγε ἀπὸ τὴν παροῦσα ζωή, ἀφοῦ ὅρισε διάδοχό της τὴν Ὁσία Ἐλισάβετ, τὴν ὁποία ἐγκατέστησε ὁ Πατριάρχης Γεννάδιος Α’ (458 - 471 μ.Χ.).

Ἡ Ὁσία γέμιζε μὲ φῶς αὐτοὺς ποὺ μὲ πίστη τὴν πλησίαζαν. Κάποτε, τὴν ὥρα ποὺ ἐτελεῖτο ἡ Θεία Λειτουργία στὸ ναό, εἶδε νὰ ἀστράφτει ἕνα ἀπερίγραπτο φῶς καὶ τὸ Πανάγιο Πνεῦμα νὰ κατέρχεται μετὰ τὸν Χερουβικὸ ὕμνο μέσα στὸ Θυσιαστήριο καὶ νὰ καλύπτει τὸν ἱερέα ποὺ στεκόταν μπροστὰ στὴν Ἁγία Τράπεζα. Ἡ Ὁσία πλημμύρισε ἀπὸ θάμβος καὶ ἔκπληξη. Ὅμως αὐτὸ δὲν τὸ εἶπε σὲ κανένα, μέχρι ποὺ ἔφθασε ὁ καιρὸς τῆς ἐκδημίας της στὸν Θεό. Ὅσο πλησίαζε ἡ ὥρα της, ὁ πόθος της - ὅπως ἔλεγε - νὰ δεῖ τὴν πατρίδα της, περίσσευε. Ἦλθε λοιπὸν στὴν Ἡράκλεια καὶ προσκύνησε τοὺς ἐκεῖ σεπτοὺς ναοὺς τῶν Ἁγίων. Καὶ ἐκεῖ, στὸ ναὸ τῆς Θεοτόκου, εἶδε σὲ ὅραμα τὴν Παναγία, ποὺ τὴν ὑποδέχθηκε. Τὸ πρόσωπο τῆς Θεοτόκου τὸ ἀναγνώρισε σὲ εἰκόνα, ὅταν ἔφθασε στὸ ναὸ τοῦ Ἱερομάρτυρα Ρωμανοῦ. Ἡ φωνή της Παναχράντου τὴν κάλεσε νὰ ἐπιστρέψει στὸ μοναστήρι της, γιατί ὁ καιρὸς τῆς κοιμήσεώς της ἦταν κοντά. Ἔτσι ἡ Ὁσία Ἐλισάβετ, ἀφοῦ ἐπέστρεψε πίσω, κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη. Τὸ ἱερὸ λείψανό της ἐνταφιάσθηκε στὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, μένοντας ἀκέραιο καὶ ἀνέπαφο.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Μητρικῶν ἐκ λαγόνων Χριστὸν ἠγάπησας, ὥσπερ βλαστὸς Ἐλισάβετ δικαιοσύνης τερπνός, καὶ τοὶς ἴχνεσιν αὐτοῦ ἀκολουθήσασα, τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν, γεωργεῖς τᾶς ἀπαρχᾶς, ἀμέμπτω σου πολιτεία, θαυματουργοῦσα θεόφρον, πρὸς σωτηρίαν τῶν ψυχῶν ἠμῶν.

Κοντάκιον
Ἦχος πλ. δ’. Ὡς ἀπαρχὰς τῆς φύσεως.

Ὡς παρθενίας τέμενος, καὶ ἀρετῶν θησαύρισμα, τὴν τῶν θαυμάτων βλυσταίνεις χρηστότητα, ὥσπερ πηγὴ ἀκένωτος, καὶ ψυχῶν καὶ σωμάτων, Ἐλισάβετ καθαίρεις τὰ ἀρρωστήματα, τῶν εὐλαβῶς ψαλλόντων, τῷ Κτίσαντι· Ἀλληλούϊα.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
24 Απριλίου 2026 ἑορτάζουν:

Ὁσία Ἐλισάβετ ἡ Θαυματουργή

Ἅγιος Σάββας ὁ Στρατηλάτης, ὁ Γότθος

Ὅσιος Ξενοφῶν κτήτορας τῆς φερωνύμου μονῆς τοῦ Ἁγίου Ὅρους

Ἅγιοι Ἑβδομήκοντα Στρατιῶτες

Ἅγιοι Πασικράτης καὶ Βαλεντίων

Ἅγιοι Δάναβος, Δημήτριος, Εὐσέβιος, Λεόντιος, Λογγίνος, Νεστάβος, Νέων καὶ Χριστόφορος

Ἅγιος Δούκας ὁ ράπτης ἀπὸ τὴ Μυτιλήνη

Ἅγιος Νικόλαος ποὺ μαρτύρησε στὴ Μαγνησία

Ὅσιος Σάββας ὁ ἐν τῷ Σπηλαίω

Ὅσιος Θαυμαστός

Ὅσιος Θωμᾶς ὁ διὰ Χριστὸν σαλός

Ὅσιος Ἀλέξιος ὁ Ἔγκλειστος

Ἅγιος Μελίτων Ἀρχιεπίσκοπος Καντουαρίας

Ὅσιος Ἰωσὴφ ὁ Ὁμολογητὴς ἐκ Ρουμανίας

Ἅγιος Ἠλίας ὁ Ὁμολογητὴς ἐκ Ρουμανίας

Ἅγιος Σάββας ὁ Ὁμολογητὴς ἐκ Ρουμανίας

Ἅγιοι Ἀχιλλέας καὶ Εὐτέξιος ὁ ἱερομάρτυρας

Σύναξη τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου της Καμαριώτισσας στὴν Σαμοθράκη

The post Ὁσία Ἐλισάβετ ἡ Θαυματουργὴ (24/4/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Τοῦ Λάμπρου Κ. Σκόντζου
Θεολόγου – Καθηγητοῦ

Ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία ἔχει νὰ ἐπιδείξει νέφη Μαρτύρων. Μυριάδες πιστοὶ βασανίστηκαν καὶ ἔχυσαν τὸ αἷμα τους γιὰ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, τὴν σώζουσα πίστη της Ἐκκλησία μας. Πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς χαρακτηρίζονται ὡς Μεγαλομάρτυρες, διότι βασανίστηκαν περισσότερο ἀπὸ τοὺς ἄλλους καὶ ἔδειξαν μεγάλη ἀνδρεία. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι καὶ ὁ λαοφιλὴς ἅγιος Μεγαλομάρτυρας Γεώργιος, ὁ ὁποῖος ἔλαβε καὶ τὴν προσωνυμία Τροπαιοφόρος, διότι κατατρόπωσε τοὺς διῶκτες του εἰδωλολάτρες καὶ θριάμβευσε ἔτσι ἡ χριστιανικὴ πίστη, στὰ μάτια τῶν ἰσχυρῶν τῆς ἐποχῆς του.

Γεννήθηκε στὴν Καππαδοκία τῆς Μ. Ἀσίας στὰ τέλη τοῦ 3ου μ. Χ. αἰῶνα, ἀπὸ εὐσεβὴς καὶ εὔπορους γονεῖς. Δὲν γνωρίζουμε δυστυχῶς τὰ ὀνόματά τους, οὔτε περισσότερα στοιχεῖα γι’ αὐτούς. Γνωρίζουμε ὅμως ὅτι, ὡς συνειδητοὶ χριστιανοί, μεγάλωσαν τὸ Γεώργιο μὲ παιδεία καὶ νουθεσία Κυρίου. Τοῦ ἐνέπνευσαν ἀκράδαντη πίστη στὸ Σωτῆρα Χριστό, ἀφοσίωση στὴν μοναδικὴ χριστιανικὴ διδασκαλία καὶ βίωση τῆς εὐαγγελικῆς ἠθικῆς. Φρόντισαν ἀκόμα νὰ λάβει σοβαρὴ μόρφωση στὰ ὀνομαστὰ σχολεῖα τῆς περιοχῆς.

Ἡ ὀμορφιὰ τῆς ψυχῆς του σὲ συσχετισμὸ μὰ τὸ κλασικὸ σωματικό του κάλλος συνέθεταν μιὰ σπάνια προσωπικότητα, φωτεινὸ παράδειγμα καὶ πρότυπο γιὰ τοὺς νέους τῆς εὐρύτερης περιοχῆς της Καππαδοκίας. Τέτοιοι ὑπῆρξαν ἄλλωστε οἱ καλλίμαχοι μάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅπως ὁ Δημήτριος, ὁ Προκόπιος, οἱ Θεόδωροι κ.α., οἱ ὁποῖοι, ὡς θεοφόροι, ξεχώριζαν ἀπὸ τοὺς ἐμπαθεῖς εἰδωλολάτρες.

Ὡς ἐπάγγελμα ὁ νεαρὸς Γεώργιος διάλεξε τὴ στρατιωτικὴ σταδιοδρομία. Ἐντάχθηκε στὸν ρωμαϊκὸ στρατὸ καὶ σὲ πολὺ μικρὸ χρονικὸ διάστημα, χάρις στὰ σπάνια προσόντα του, ἀνέβηκε τὴ στρατιωτικὴ ἱεραρχία. Ἔγινε χιλίαρχος. Τόσο οἱ ἀνώτεροι, ὅσο καὶ οἱ κατώτεροί του στρατιωτικοὶ τὸν ἐκτιμοῦσαν καὶ τὸν θαύμαζαν γιὰ τὰ ψυχικά, διανοητικὰ καὶ σωματικά του χαρίσματα.

Ὁ Γεώργιος δὲν ἔκρυβε τὴν χριστιανική του πίστη. Μὲ τὸ παράδειγμά του ξεχώριζε ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες συναδέλφους του. Τὸ ἦθος του καὶ πὼς τὰ χαρίσματά φανέρωναν τὴν πίστη του στὸ Χριστό. Ἐπίσης δὲν παρέλειπε νὰ κάνει ἱεραποστολὴ στὸ πολυπληθὲς στράτευμα μὲ ἀποτέλεσμα πλῆθος ἀνδρῶν τοῦ στρατεύματος νὰ ἀσπασθεῖ τὸν Χριστιανισμό.

Ἡ ὕφεση τῶν διωγμῶν ἀνάμεσα στὰ ἔτη 258 μέχρι 284 εἶχε ὡς συνέπεια οἱ χριστιανοὶ νὰ ἀνασάνουν γιὰ λίγο. Αὐτὸ ὅμως δὲν κράτησε γιὰ πολύ. Τὸ 284 ἀνέβηκε στὸν αὐτοκρατορικὸ θρόνο τοῦ ἀπέραντου ρωμαϊκοῦ κράτους ὁ Διοκλητιανὸς (284-305), ὁ ὁποῖος μὲ διάταγμά του ἀνανέωσε τοὺς διωγμοὺς ἐναντίον τοῦ Χριστιανισμοῦ. Πρόκειται γιὰ ἕναν ἀπὸ τοὺς πλέον θρησκομανεὶς καὶ ἐμπαθεῖς Ρωμαίους αὐτοκράτορες. Μάλιστα, ἐπειδὴ πίστεψε πὼς ἡ χριστιανικὴ πίστη ἦταν ἡ αἰτία τῆς κατάπτωσης τοῦ κράτους, κήρυξε τὸν χειρότερο διωγμὸ ποὺ γνώρισαν οἱ χριστιανοὶ ὡς τότε. Γκρεμίστηκαν οἱ ναοί, κάηκαν βιβλία καὶ μυριάδες πιστοὶ ὁδηγήθηκαν σὲ φρικτὰ μαρτύρια καὶ τὸ θάνατο. Εἶναι ἱστορικὰ βεβαιωμένο πὼς ἐκεῖνοι ποὺ ἐξώθησαν τὸν δεισιδαίμονα αὐτοκράτορα σὲ ἀπηνῆ διωγμὸ κατὰ τῶν Χριστιανῶν ἦταν οἱ σκοτεινοὶ καὶ ἀδίστακτοι εἰδωλολάτρες ἱερεῖς – μάντεις τῶν διαβόητων μαντείων, τοῦ Κλαρίου καὶ Διδυμαίου Ἀπόλλωνος τῆς Μ. Ἀσίας. Ἐπειδή, μὲ τὴν αὔξηση τῶν Χριστιανῶν, ἐρήμωναν τὰ κέντρα αὐτὰ τοῦ σκοταδισμοῦ, τῆς δεισιδαιμονίας καὶ τῆς ἀπάτης, καὶ οἱ ἱερεῖς ἔχαναν τεράστια ποσὰ ἀπὸ τὴν ἔλλειψη ζητητὼν χρησμῶν, διαμήνυσαν στὸν αὐτοκράτορα πὼς τὸ θέλημα τῶν «θεῶν» ἦταν ἡ ὁλοκληρωτικὴ ἐξαφάνιση τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ τῶν ὀπαδῶν του. Ὅτι δῆθεν ἔτσι θὰ ἦταν εὐμενεῖς πρὸς τὸ κράτος!

Ὁ φανατικὸς εἰδωλολάτρης αὐτοκράτορας θέλησε ἐπίσης νὰ καθαρίσει τὸ στράτευμα ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς στρατιωτικούς. Ἔδωσε σαφεῖς ἐντολὲς νὰ ἐντοπισθοῦν ὅλοι οἱ χριστιανοὶ τοῦ στρατεύματος καὶ νὰ ἀναγκασθοῦν νὰ ἀρνηθοῦν τὴν πίστη του, διαφορετικὰ νὰ ἐκτελοῦνται χωρὶς ἔλεος. Πλῆθος χριστιανῶν στρατιωτῶν συνελήφθησαν καὶ ὁδηγήθηκαν στὸ μαρτύριο Μεταξὺ αὐτῶν συνελήφθη καὶ ὁ Γεώργιος, ὁ ὁποῖος ὁδηγήθηκε μπροστὰ στὸν αὐτοκρατορικὸ ἀπεσταλμένο Μαγνέντιο γιὰ νὰ ἀπολογηθεῖ.

Ὁ ρωμαῖος ἀξιωματοῦχος θαύμασε τὸ παράστημα τοῦ Γεωργίου καὶ ἐκτίμησε τὰ σπάνια προσόντα του καὶ γι’ αὐτὸ μεταχειρίστηκε ὄμορφο τρόπο νὰ τὸν μεταπείσει νὰ ἀπαρνηθεῖ τὴν πίστη του καὶ νὰ ἀσπασθεῖ τὴν εἰδωλολατρία. Ὁ Γεώργιος μὲ θάρρος καὶ εὐγένεια ἀρνήθηκε νὰ ὑπακούσει στὶς προτροπές του Μαγνέντιου. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἐξόργισε τὸν ρωμαῖο ἀξιωματοῦχο καὶ διέταξε νὰ τὸν βασανίσουν σκληρά. Φανατικοὶ εἰδωλολάτρες στρατιῶτες ἔμπηγαν αἰχμηρὰ ἀντικείμενα στὸ κορμὶ τοῦ Γεωργίου. Ἐκεῖνος προσεύχονταν, ὄχι γιὰ τὴ σωτηρία του, ἀλλὰ γιὰ τὴν μεταστροφὴ τῶν βασανιστῶν του. Τότε ἔγινε τὸ ἀπροσδόκητο. Οἱ βαθιὲς καὶ ἐπώδυνες πληγές του ἐπουλώνονταν πάραυτα θαυματουργικά. Τότε ὁ Μαγνέντιος ἔδωσε διαταγὴ νὰ τὸν κλείσουν στὴ φυλακή.

Ὕστερα ἀπὸ λίγες ἡμέρες ἔκανε περιοδεία στὰ μέρη τῆς Ἀνατολῆς ὁ ἴδιος ὁ Διοκλητιανός, μαζὶ μὲ τὴ σύζυγό του, τὴν ἑλληνίδα Ἀλεξάνδρα. Ὅταν ἐπισκέφτηκε τὸ στρατόπεδο τοῦ Γεωργίου πληροφορήθηκε τὸ γεγονὸς καὶ θέλησε νὰ τὸν μεταπείσει ὁ ἴδιος. Τὸν ὁδήγησε λοιπὸν σὲ παραπλήσιο ναὸ τὸ Ἀπόλλωνα καὶ τὸν παρότρυνε νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα. Ἐκεῖνος ὅμως καὶ πάλι ἀρνήθηκε νὰ ἀσπασθεῖ τὴν πλάνη τῆς εἰδωλολατρίας.

Μάλιστα ἀναφέρεται πὼς τὴν ὥρα ποὺ βρισκόταν μπροστὰ στὸ ἄγαλμα τοῦ ψευτοθεοῦ, ρώτησε ὁ Γεώργιος τὸ ἄγαλμα «θέλεις ἐσὺ ἄψυχο εἴδωλο νὰ λάβεις ὡς Θεὸς ἀπὸ μένα θυσία;». Τὸ δαιμόνιο ποὺ κατοικοῦσε μέσα σὲ αὐτὸ ἀναγκάστηκε νὰ ὁμολογήσει ὅτι «δὲν εἶμαι ἐγὼ ὁ Θεός, οὔτε κάποιος ἄλλος ἀπὸ μᾶς. Μόνο αὐτὸς ποὺ κηρύττεις εἶναι ἀληθινὸς Θεός. Ἐμεῖς ἤμασταν κάποτε ἄγγελοι καὶ ἐξ αἰτίας τῆς ὑπερηφάνειας μᾶς γίναμε διάβολοι. Ἀπὸ τότε φθονοῦμε τοὺς ἀνθρώπους καὶ τοὺς κοροϊδεύουμε ὅτι ἐμεῖς εἴμαστε οἱ θεοὶ γιὰ νὰ μᾶς προσκυνοῦν». Ἀμέσως ἀκούστηκε μέγας κλαυθμὸς μέσα ἀπὸ τὰ ἀγάλματα καὶ μὲ μεγάλη βοὴ σωριάστηκαν μόνα τους στὴ γῆ καὶ ἔγιναν κομμάτια. Τότε ἡ αὐτοκράτειρα συγκλονίστηκε ἀπὸ τὸ θαυμαστὸ αὐτὸ γεγονὸς καὶ ὁμολόγησε πίστη στὸ Χριστό, ἀντίθετα ὁ θηριώδης αὐτοκράτορας, ὄχι μόνο δὲν ἐπηρεάστηκε ἀπὸ τὸ θαῦμα, ἀλλὰ τὸ θεώρησε μαγικὸ τέχνασμα τοῦ Γεωργίου. Οἱ φανατικοὶ εἰδωλολάτρες ἱερεῖς ἄρχισαν νὰ κτυποῦν ἀνελέητα τὸν ἅγιο, ὥσπου τὸν ἄφησαν λιπόθυμο. Τελικὰ ἔδωσε ὁ αὐτοκράτορας διαταγὴ νὰ τὸν ἀποκεφαλίσουν καὶ ἐπίσης νὰ ρίξουν στὴ φυλακὴ τὴν Ἀλεξάνδρα.

Τὸ πράσινο ἀνοιξιάτικο χορτάρι ποτίστηκε μὲ τὸ τίμιο αἷμα τοῦ μάρτυρα καὶ ἡ ἁγία του ψυχὴ ἀνέβηκε στὸ θρόνο τοῦ Χριστοῦ, γιὰ νὰ λάβει τὸν πολύτιμο καὶ ἀμάραντο στέφανο τοῦ μαρτυρίου. Ἐπίσης καὶ ἡ Ἀλεξάνδρα πέθανε λίγο ἀργότερα ἀπὸ τὶς κακουχίες τῆς φυλακῆς, παίρνοντας καὶ αὐτὴ τὸ δικό της μαρτυρικὸ στέφανο.

Οἱ χριστιανοὶ τῆς περιοχῆς παρέλαβαν μὲ εὐλάβεια καὶ ἔθαψαν τὸ σῶμα τοῦ μάρτυρα μὲ τιμές. Ὁ τάφος του εἶχε γίνει κέντρο συνάθροισης τῶν πιστῶν ὅλης τῆς περιοχῆς, γιὰ νὰ χαιρετήσουν καὶ νὰ τιμήσουν τον καλλιμάρτυρα τοῦ Χριστοῦ. Πλῆθος θαυμάτων γινόταν ἐκεῖ. Τυφλοὶ ἔβλεπαν το φῶς τούς, παράλυτοι σύσφιγγαν τὰ μέλη τούς, βαριὰ ἀσθενεῖς ἔβρισκαν τὴν ὑγεία τους, πένητες διασώζονταν, αἰχμάλωτοι ἐπέστρεφαν στὰ σπίτια τους, χάρη στὴν δύναμη τοῦ Γεωργίου. Σύμφωνα μὲ τὴν παράδοση τὸ σῶμα τοῦ Μάρτυρα μεταφέρθηκε ἀργότερα στὴν Παλαιστίνη καὶ θάφτηκε ἐκεῖ. Ὁ τάφος του σώζεται μέχρι σήμερα καὶ ἐπιτελοῦνται ἐκεῖ θαύματα ἰάσεως σὲ πονεμένους χριστιανοὺς καὶ ἀλλοθρήσκους.

Ὁ Μεγαλομάρτυς Γεώργιος δὲν ἄργησε νὰ ἁγιοποιηθεῖ στὴ συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας Εὐθὺς μετὰ τὸ μαρτύριό του ἄρχισε νὰ τιμᾶται ἀπὸ ὅλους τοὺς χριστιανούς. Μέχρι σήμερα βρίσκεται τὴν πρωτοπορία τῆς χορείας τῶν ἁγίων. Πάμπολλοι ναοὶ εἶναι ἀφιερωμένοι στὴ χάρη του, πλῆθος χριστιανῶν φέρουν μὲ καμάρι τὸ ἡρωικὸ καὶ σεπτὸ ὄνομά του, ἐπίσης τοπωνύμια, περιοχές, ἀκόμα καὶ πόλεις φέρουν τὸ ὄνομά του! Στὶς μουσουλμανικὲς χῶρες καὶ ἰδιαίτερα στὴν Αἴγυπτο καὶ στὴν Παλαιστίνη ὁ ἅγιος Γεώργιος τιμᾶται καὶ ἀπὸ τοὺς μουσουλμάνους γιὰ τὰ ἄπειρα θαύματα ποὺ ἐπιτελεῖ καὶ σὲ αὐτούς!

Ἡ μνήμη τοῦ μαρτυρίου του ἑορτάζεται στὶς 23 Ἀπριλίου. Ὅμως ἐπειδὴ ἁρμόζει σὲ ἐκεῖνον νὰ ἑορτάζεται λαμπρὰ ἡ μνήμη του καὶ ἐπειδὴ συχνὰ συμπίπτει αὐτὴ μὲ τὴν Μ. Τεσσαρακοστή, μετατίθεται, στὴν περίπτωση αὐτή, τὴν Δευτέρα τοῦ Πάσχα.

Ὡς συνειδητοὶ πιστοὶ αἰσθανόμαστε μεγάλη εὐλογία νὰ τὸν ἔχουμε προστάτη καὶ βοηθό μας. Αὐτὸς θὰ πρέπει νὰ εἶναι τὸ ἰδεῶδες, τοῦ ὁποίου ὀφείλουμε νὰ μιμούμαστε ἂν θέλουμε νὰ εἴμαστε ἀρεστοὶ στὸ Θεό. Τὸ ἡρωικό του παράδειγμα θὰ πρέπει νὰ εἶναι γιὰ μᾶς κανόνας πίστεως καὶ ἰδιαίτερα γιὰ τοὺς νέους μας, οἱ ὁποῖοι παραπαίουν στοὺς σύγχρονους δύσκολους καιροὺς τοῦ πνευματικοῦ ἀποπροσανατολισμοῦ καὶ τῆς σύγχυσης.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’.

Ὡς τῶν αἰχμαλώτων ἐλευθερωτής, καὶ τῶν πτωχῶν ὑπερασπιστής, ἀσθενούντων ἰατρός, βασιλέων ὑπέρμαχος, Τροπαιοφόρε Μεγαλομάρτυς Γεώργιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Κοντάκιον
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθείς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Γεωργηθείς ὑπό Θεοῦ ἀνεδείχθης, τῆς εὐσεβείας γεωργός Τιμιώτατος, τῶν ἀρετῶν τὰ δράγματα συλλέξας σεαυτῷ· σπείρας γὰρ ἐν δάκρυσιν, εὐφροσύνῃ θερίζεις· ἀθλήσας δὲ δι᾽ αἵματος, τὸν Χριστόν ἐκομίσω· καὶ ταῖς πρεσβείαις Ἅγιε ταῖς σαῖς, πᾶσι παρέχεις πταισμάτων συγχώρησιν.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
23 Ἀπριλίου 2026 ἑορτάζουν:

Ἅγιος Γεώργιος ὁ Μεγαλομάρτυρας καὶ Τροπαιοφόρος

Ἅγιος Γλυκέριος ὁ γεωργός

Ἅγιος Γεώργιος ὁ Κύπριος ὁ Νεομάρτυρας

Ἅγιος Ἀνατόλιος ὁ στρατηλάτης

Ἅγιος Πρωτολέων ὁ στρατηλάτης

Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ ἀπὸ μάγων

Ἅγιος Οὐαλέριος ὁ Μάρτυρας

Ἅγιοι Δονάτος καὶ Θερινὸς οἱ Μάρτυρες

Ἅγιος Λάζαρος ὁ Βοσκὸς ἀπὸ τὴ Βουλγαρία

Ἁγία Πολυχρονία

Ὅσιος Γεώργιος τοῦ Σενκούρσκ

The post Ἅγιος Μεγαλομάρτυς Γεώργιος ὁ Τροπαιοφόρος (23/4/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Καὶ Θεοδώρῳ, καὶ νεκρῷ Θεοδώρου,
Τὸ θαυματουργεῖν δῶρον ἐκ Θεοῦ μέγα.
Εἰκάδι δευτερίῃ Συκεώτην τύμβος ἔκρυψεν.

Ὁ Ὅσιος Θεόδωρος γεννήθηκε στὸ χωριὸ Συκέα ἢ Συκεῶν της Ἀναστασιοπόλεως, πρώτης πόλεως τῆς ἐπαρχίας Ἀγκυρανῶν καὶ ἦταν υἱὸς τῆς πόρνης Μαρίας καὶ τοῦ Κοσμᾶ, ἀποκρισάριου (ταχυδρόμος) τοῦ βασιλέως Ἰουστινιανοῦ. Ἡ ἐκ πορνείας γέννηση τοῦ Ὁσίου δὲν ἐμπόδισε τὸν Θεὸ νὰ τὸν ἀναδείξει Ἀρχιερέα τιμιότατο καὶ νὰ τὸν πλουτίσει μὲ παράδοξες θεοσημεῖες καὶ θαυματουργίες. Στὸ σχολεῖο προέκοπτε στὴ μάθηση καὶ σὲ ἡλικία δέκα ἐτῶν ἔδειξε κλίση στὸ μοναχικὸ βίο. Μιὰ νύχτα καὶ ἐνῷ ὁ Ὅσιος εἶχε γίνει δωδεκαετής, ἐμφανίσθηκε σὲ αὐτὸν ὁ Ἅγιος Μεγαλομάρτυρας Γεώργιος ὁ Τροπαιοφόρος καὶ ἀφοῦ τὸν ξύπνησε τοῦ εἶπε: «Σήκω, Θεόδωρε, ἔφθασε ὁ ὄρθρος, πᾶμε νὰ προσευχηθοῦμε». Ὁ Ὅσιος εἶχε τόση εὐλάβεια πρὸς τὸν Ἅγιο Γεώργιο, ὥστε κάθε μεσημέρι φεύγοντας ἀπὸ τὸ σχολεῖο ἀνέβαινε στὸ γειτονικὸ πετρῶδες ὅρος, ὅπου ἦταν τὸ προσκύνημα τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Τὸν ὁδηγοῦσε ὁ ἴδιος ὁ Ἅγιος μὲ τὴ μορφὴ ἑνὸς παλικαριοῦ.

Ὁ Ὅσιος ἀκολούθησε τὴ μοναχικὴ πολιτεία σὲ νεαρὴ ἡλικία μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Ἐπισκόπου Ἀναστασιοπόλεως Θεοδοσίου. Λίγο ἀργότερα χειροτονήθηκε διάκονος καὶ πρεσβύτερος. Ἀμέσως ἐπισκέφθηκε τοὺς Ἁγίους Τόπους καὶ ἔλαβε τὸ σχῆμα τοῦ μοναχοῦ στὴ μονὴ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου του Χουζιβά.

Στὴν συνέχεια ἐπέστρεψε στὴν ἰδιαίτερη πατρίδα του καὶ παρέμεινε μόνιμα στὸ παρεκκλήσι τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Ἐκεῖ οἰκοδομοῦσε τὸν ἑαυτό του μὲ νηστεῖες καὶ χαμαικοιτίες, μὲ ἀγρυπνίες καὶ ψαλμωδίες, γι' αὐτὸ καὶ ἀπολάμβανε ἀπὸ μέρος τοῦ Θεοῦ, ποταμὸ ἀπὸ περισσότερα χαρίσματα ἐναντίων τῶν ἀκαθάρτων πνευμάτων καὶ τῶν κάθε εἴδους ἀσθενειῶν.

Ἡ μητέρα του, ἔχοντας φρόνημα σαρκικό, ἐγκατέλειψε τὸν υἱό της καὶ ἀφοῦ πῆρε ὅσο μέρος τῆς περιουσίας της ἀναλογοῦσε, νυμφεύθηκε τὸν Δαβίδ, ἄνδρα τῆς αὐτοκρατορικῆς φρουρᾶς τῆς Ἄγκυρας.

Ἡ ἀδελφὴ τῆς μητέρας του, ἡ Δεσποινία, ἡ μητέρα της Ἐλπιδία καὶ ἡ ἀδελφὴ τοῦ Ὁσίου, ἡ Βλάττα, δὲν δέχονταν νὰ ἀποχωρισθοῦν ἀπὸ αὐτόν. Ἀπεναντίας παρατηροῦσαν μὲ προσοχὴ τὴν ἐνάρετη ζωή του καὶ προσπαθοῦσαν νὰ τὸν μιμηθοῦν ὅσο μποροῦσαν, ἐξαγνίζοντας καὶ ἁγιάζοντας τὸν ἑαυτό τους μὲ σωφροσύνη καὶ καθαρότητα βίου, μὲ ἐλεημοσύνες καὶ προσευχές.

Μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Ἐπισκόπου Ἀναστασιοπόλεως, Τιμοθέου, οἱ κάτοικοι τῆς πόλεως, κληρικοὶ καὶ λαϊκοί, πῆγαν στὴν Ἄγκυρα καὶ ζήτησαν ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη Ἀγκύρας, Παῦλο, νὰ ἀναδείξει Ἐπίσκοπο τῆς πόλεώς τους τὸν Ὅσιο Θεόδωρο. Ὁ Ὅσιος δὲν δεχόταν μὲ κανένα τρόπο τὴν πρόταση αὐτή. Ἔτσι οἱ Χριστιανοὶ κατέφυγαν στὴ βία. Τὸν ἔβγαλαν ἔξω καὶ ἀφοῦ τὸν τοποθέτησαν ἐπάνω σὲ ἕνα φορεῖο, τὸν ἀπήγαγαν.

Κατὰ τὴν χειροτονία του σὲ Ἐπίσκοπο κάποιος εἶδε ἕνα τεράστιο ἀστέρι ποὺ ἀκτινοβολοῦσε, νὰ κατέρχεται ἀπὸ τὸν οὐρανὸ καὶ νὰ στέκεται ἐπάνω στὴν ἐκκλησία, ἀστράφτοντας καὶ φωτίζοντας τὴν πόλη καὶ τὴν γύρω περιοχή.

Ὁ Ὅσιος Θεόδωρος ἔφθασε στὴν Ἀναστασιόπολη μαζὶ μὲ τὸν Ἐπίσκοπο τῆς πόλεως Κίννας, Ἀμίαντο, ἀπὸ τὸν ὁποῖο ἐνθρονίσθηκε. Ἔκτοτε ἔλαμπε συνεχῶς ὡς ἥλιος μὲ τὰ θεῖα χαρίσματα τῶν ἰαμάτων, μὲ τὴν αὐστηρότητα τοῦ βίου του, μὲ ὅλες τὶς ἀρετὲς καὶ τὶς ἀγαθοεργίες.

Ὁ Ὅσιος Θεόδωρος ἐπιθύμησε νὰ ἐπισκεφθεῖ γιὰ δεύτερη φορὰ τὰ Ἱεροσόλυμα. Ἐκεῖ προσκύνησε τὸν Τίμιο Σταυρό, τὸν Τάφο τοῦ Κυρίου καὶ ὅλα τὰ ἁγιάσματα ποὺ ὑπῆρχαν στὴν περιοχή, καθὼς καὶ τὰ κοντινὰ μοναστήρια. Τὸν ἐνοχλοῦσε ὅμως ὁ λογισμὸς καὶ τὸν ἔπεισε τελικὰ νὰ μὴν ἐπιστρέψει πίσω στὴν πατρίδα του, ἀλλὰ νὰ ζήσει ἡσυχαστικὴ ζωὴ σὲ κάποιο ἀπὸ τὰ μοναστήρια ποὺ ὑπῆρχαν ἐκεῖ. Νόμισε πὼς εἶχε πέσει ἔξω ἀπὸ τὸ μοναχικὸ μέτρο, ἐπειδὴ ἀνέλαβε τὴν πνευματικὴ εὐθύνη τῆς Ἐπισκοπῆς καὶ διότι τὸν στεναχωροῦσαν οἱ ἐνοχλητικὲς καταστάσεις ποὺ ὑπῆρχαν σὲ αὐτήν. Πῆγε λοιπὸν στὴ Λαύρα τοῦ Ἁγίου Σάββα καὶ ζοῦσε ἐκεῖ σὲ ἕνα κελλὶ κάποιου ἀγωνιστῆ μοναχοῦ, ποὺ τὸν ἔλεγαν Ἀνδρέα. Κάποια νύχτα ὅμως παρουσιάσθηκε στὸν ὕπνο του ὁ Ἅγιος Γεώργιος καί, ἀφοῦ τοῦ ἔδωσε ἕνα ραβδί, τοῦ εἶπε: «Σήκω καὶ περπάτα, διότι πολλοὶ ἄνθρωποι λυποῦνται, γιατί ἀπουσιάζεις. Δὲν εἶναι ἐπιτρεπτὸ νὰ ἐγκαταλείψεις τὴν Ἐπισκοπή σου καὶ νὰ ζεῖς ἐδῶ». Ἔτσι ὁ Ὅσιος ἀποχαιρέτισε τοὺς πατέρες τῆς μονῆς καὶ πῆρε τὸν δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς.

Ὅταν ἔφθασε στὰ μέρη της Γαλατίας, κοντὰ στὸ μοναστήρι των Δρυΐνων, τοὺς παρήγγειλε νὰ μὴν μιλήσουν σὲ κανέναν γι' αὐτό, καθὼς αὐτοὶ ποὺ βρίσκονταν ἐκεῖ δὲν τὸν γνώριζαν. Ὡστόσο ἡ φήμη τοῦ Ὁσίου κυκλοφόρησε παντοῦ. Ἔτσι ἔρχονταν πολλοὶ στὸ μοναστήρι, γιὰ νὰ λάβουν τὴν εὐλογία του.

Ἀπὸ ἐκεῖ ὁ Ὅσιος ἐπέστρεψε στὴν Ἀναστασιόπολη προξενῶντας ἔτσι μὲ τὴν ἐπιστροφή του, χαρὰ σὲ ὅλους. Ὅμως ὁ Ὅσιος εἶχε ἀποφασίσει νὰ παραιτηθεῖ, γιὰ νὰ ἀκολουθήσει τὴν ἡσυχαστικὴ ὁδό. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ συνάντησε τὸν Ἐπίσκοπο Ἀγκύρας Παῦλο καὶ τὸν παρακάλεσε νὰ ἀποδεχθεῖ τὴν παραίτησή του. Ὁ Ἐπίσκοπος Παῦλος δὲν ἤθελε νὰ δεχθεῖ τὴν παραίτηση τοῦ Ὁσίου. Καὶ ἀφοῦ ἔγινε ἔντονη συζήτηση μεταξύ τους, στὸ τέλος ἀποφάσισαν νὰ στείλουν μήνυμα στὸν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, Κυριακό, γιὰ νὰ τοῦ θέσουν τὸ θέμα αὐτό. Ὁ Πατριάρχης Κυριακός, μὲ τὴν προτροπὴ τοῦ βασιλέως, ἔδωσε ἐντολὴ στὸν Μητροπολίτη Ἀγκύρας νὰ δεχθεῖ τὸ αἴτημα τοῦ Ὁσίου, νὰ τοῦ δώσει μάλιστα καὶ τὸ ὠμοφόριο τῆς Ἐπισκοπῆς, γιὰ νὰ διατηρεῖ τὸ ἀξίωμά του, καθὼς ἦταν ἅγιος ἄνθρωπος καὶ ἀποχωροῦσε ἀπὸ τὴν Ἐπισκοπὴ χωρὶς νὰ ἔχει διαπράξει ἀδίκημα.

Ἔτσι ὁ Ὅσιος ἦρθε στὴν περιοχή της Ἠλιουπόλεως καὶ ἀπομονώθηκε στὸ ναὸ τοῦ Ἀρχαγγέλου στὴν Ἄκρηνα, πολὺ κοντὰ στὸ χωριὸ Πίδρος. Τὴν ἴδια ἐποχὴ ὁ Ὅσιος ἔλαβε ἐπιστολὲς καὶ ἀπὸ τὸν βασιλέα Μαυρίκιο καὶ τὸν Πατριάρχη Κυριακό, οἱ ὁποῖοι τὸν προέτρεπαν νὰ ἐπισκεφθεῖ τὴν Κωνσταντινούπολη καὶ νὰ τοὺς εὐλογήσει. Ἔτσι λοιπὸν πῆγε στὴ θεοφύλακτη πόλη, ὅπου κήρυξε τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ θεράπευσε πολλούς.

Ὁ Ὅσιος ἐπέστρεψε στὴ Γαλατία, ἀλλὰ ἐπισκέφθηκε γιὰ δεύτερη φορὰ τὴν Κωνσταντινούπολη, τὸ ἔτος 610 μ.Χ., ἐπὶ Πατριάρχου Θωμᾶ, στὸν θάνατο τοῦ ὁποίου βρέθηκε. Καὶ ἀφοῦ τιμήθηκε ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Σέργιο ἐπανῆλθε στὸ μοναστήρι του, ὅπου συνέχισε τὸ θεοφιλῆ βίο του.

Ὁ Ὅσιος Θεόδωρος κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη τὸ ἔτος 613 μ.Χ.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Ἐκ σπάργανων ἐπλήσθης τῆς θείας χάριτος, καὶ τῷ Θεῷ ἀνετέθης ὡς Σαμουὴλ ὁ κλεινός, τὴν ὑπέρτιμον στολὴν Πάτερ κληρούμενος, ὅθεν θαυμάτων αὐτουργός, καὶ Χριστοῦ μυσταγωγός, Θεόδωρε ἀνεδείχθης, θεοδωρήτως ἐκλάμπων, τᾶς ψυχοτρόφους δωρεᾶς τοὶς πιστοίς.

Κοντάκιον
Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.

Ὡς πυρίνῳ ἅρματι, ταῖς ἀρεταῖς Θεοφόρε, ἐπιβὰς ἀνέδραμες, εἰς οὐρανίους οἰκήσεις, Ἄγγελος μετά ἀνθρώπων συμβιοτεύων, ἄνθρωπος σὺν τοῖς Ἀγγέλοις περιχορεύων· διά τοῦτο ἀνεδείχθης, θαυμάτων θεῖον, δοχεῖον Θεόδωρε.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
22 Ἀπριλίου 2026 ἑορτάζουν:

Ὅσιος Θεόδωρος ὁ Συκεώτης ἐπίσκοπος Ἀναστασιουπόλεως

Ἅγιος Ναθαναὴλ ὁ Ἀπόστολος

Ἅγιος Νέαρχος

Ἅγιος Γάϊος Ἐπίσκοπος Ρώμης

Ἅγιος Βικτωρινὸς ὁ Μάρτυρας

Ὅσιος Ἀνανίας ἐκ Μαλλῶν Κρήτης

Ἅγιος Γρηγόριος Γραβανὸς ὁ Νισύριος

Ἅγιος Πλάτων ὁ Ἱερομάρτυρας ἐπίσκοπος Μπάνια Λούκα

The post Ὅσιος Θεόδωρος ὁ Συκεώτης ἐπίσκοπος Ἀναστασιοπόλεως (22/4/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ἡ Ἁγία Ἀλεξάνδρα ἦταν σύζυγος τοῦ αὐτοκράτορα Διοκλητιανοῦ (284 - 305 μ.Χ.). Ἐντελῶς διαφορετικὴ ἀπὸ ἐκεῖνον, ποὺ ἦταν τραχὺς στὰ αἰσθήματα καὶ φίλος τῆς βίας καὶ τοῦ αἵματος, διακρινόταν γιὰ τὴν ἤρεμη ψυχική της διάθεση, τὴν εὐσπλαχνία καὶ τὴν φιλάνθρωπη ζωή της. Καὶ ἡ Χάρη τοῦ Κυρίου αὔξανε μέσα της τὸν φωτισμό. Καὶ τὸ θεῖο ἔλεος τὴν καταξίωσε κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ μαρτυρίου τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου νὰ αἰσθανθεῖ μέσα της τὴν πνοὴ καὶ τὴν ὁρμὴ τῆς πίστεως στὸν Χριστό. Τότε, ἀφοῦ στράφηκε πρὸς τὸν αὐτοκράτορα, τὸν παρακάλεσε νὰ διατάξει τὴν παύση τῶν μαρτυρικῶν βασανιστηρίων. Ἐκεῖνος ὑπέθεσε ὅτι ἡ αὐτοκράτειρα, ἀσυνήθιστη σὲ τέτοιου εἴδους θεάματα, κατελήφθη ἀπὸ οἶκτο ἀσυνείδητο καὶ ἀπερίσκεπτο. Τῆς εἶπε λοιπὸν νὰ ἀποσυρθεῖ. Ἀλλὰ ἔλαβε μεγαλόφωνη τὴν ἀπάντηση ὅτι μιὰ τέτοιου εἴδους σκηνὴ εἶναι ἀπάνθρωπη καὶ ἀνάξια τοῦ στέμματος.

Καὶ ὅταν ὁ αὐτοκράτορας καθύβρισε τὸ Ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, ἐκείνη μὲ ἀνδρεία φωνὴ διακήρυξε ὅτι καταγγέλλει ἐνώπιον τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ τοὺς διῶκτες τῶν Χριστιανῶν καὶ ὁμολογεῖ καὶ αὐτὴ τὴν πίστη της στὸν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ὁ αὐτοκράτορας θέλησε νὰ ἑρμηνεύσει τὴ δήλωση τῆς ὡς διανοητικὴ διατάραξη. Ἀλλὰ ἐκείνη διαμαρτυρήθηκε καὶ ἐπανέλαβε τὴν ὁμολογία της. Ὁ Διοκλητιανὸς τότε ἐξεμάνη. Ἐνῷ αὐτὸς ζητοῦσε νὰ ἐξοντώσει τοὺς Χριστιανούς, ἡ κατάκτησή τους εἰσῆλθε καὶ στὰ ἀνάκτορα καὶ ἡ ἴδια ἡ βασίλισσα προέβαλε φανερὰ τὴν ἴδια πίστη καὶ ἦταν συνήγορός τους. Διέταξε λοιπὸν τὴν ἀπαγωγὴ καὶ τὴν φυλάκισή της.

Στὴ φυλακὴ ἡ Ἁγία πέρασε τὴ νύχτα μὲ προσευχὴ γιὰ τὸν ἑαυτό της καὶ παρακαλῶντας τὸν Κύριο γιὰ τὴν Ἐκκλησία Του, ἡ ὁποία τόσο σφοδρὰ κλυδωνιζόταν. Γιὰ τὴν ζωή της δὲν ἐνδιαφέρθηκε καθόλου. Ἐπιθυμοῦσε μάλιστα νὰ λάβει μαρτυρικὸ θάνατο, ἀλλὰ δίσταζε. Γνώριζε ὅτι γιὰ τὸν σύζυγό της δὲν ὑπῆρχε ἔλεος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ποὺ ἦταν δίκαιος κριτής, δὲν ἤθελε ὅμως νὰ ἐπιβαρυνθεῖ ἡ ἐνοχή του γιὰ τὸ ἔγκλημα μὲ τὸ δικό της φόνο, καὶ δεήθηκε πρὸς τὸν Ὕψιστο νὰ παραλάβει τὴν ψυχή της ἀπὸ τὴν φυλακὴ ἐκείνη καὶ νὰ φανεῖ εὐσπλαχνικὸς πρὸς αὐτή, γιὰ τὸ ὅτι ἐπὶ τόσο καιρὸ ἐκείνη παρακολουθοῦσε ἀπαθὴς τοὺς διωγμοὺς τῶν Χριστιανῶν κοντὰ στὸ πλευρὸ τοῦ διώκτη αὐτῶν.

Ἡ δέησή της εἰσακούσθηκε. Δυὸ μέρες πρὶν ἀπὸ τὴ θανάτωση τοῦ Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου, τὸ 303 μ.Χ., παρέδιδε τὴν τελευταία της πνοὴ στὴ φυλακή. Τὸ παράδειγμα τῆς βασίλισσας ἀκολούθησαν καὶ τρεῖς ἀπὸ τοὺς ἀκολούθους της, ὁ Ἀπολλώ, ὁ Ἰσαάκιος καὶ ὁ Κοδράτος.

Τίμιοι καὶ ἐνάρετοι ὑπηρέτες, ἀφοσιωμένοι ἀπὸ καρδιὰ στὴν αὐτοκράτειρά τους, τῆς ὁποίας γνώριζαν τὴν ἀγαθότητα, σκέφθηκαν ὅτι ἡ ἀπόφασή της καὶ ἡ πίστη της στὸν Χριστὸ ἔπρεπε νὰ τοὺς κάνει νὰ ἐξετάσουν καὶ αὐτοὶ χωρὶς προκατάληψη τὴν πίστη στὸν ἀληθινὸ Θεὸ καὶ νὰ κανονίσουν ἀναλόγως τὴ διαγωγή τους στὸ μέλλον. Πῆγαν λοιπὸν σὲ ἕνα Χριστιανὸ ἱερέα, τὸν ἄκουσαν καὶ ἀποχώρησαν ἀπὸ τὸ σπίτι του ἔνθερμοι πιστοί, φωτισμένοι ἀπὸ τὴ Χάρη τοῦ παρακλήτου, μὲ τὴν ἀπόφαση νὰ ἀκολουθήσουν τὸ παράδειγμα τῆς βασίλισσάς τους. Καὶ κάποια μέρα ὁμολόγησαν καὶ αὐτοὶ τὴν πίστη τους.

Ὁ Διοκλητιανὸς διέταξε τὴν θανάτωσή τους. Καὶ τὸν μὲν Κοδράτο τὸν ἀποκεφάλισαν, τοὺς δὲ Ἀπολλὼ καὶ Ἰσαάκιο τοὺς ὑπέβαλαν στὸ θάνατο διὰ τῆς πείνας καὶ τῆς δίψας. Τὸ βασανιστήριο αὐτὸ ὑπῆρξε ὀδυνηρότατο. Ἀλλὰ τὸ ἀντιμετώπισαν μὲ ἀνδρεῖα, παρηγορούμενοι ἀπὸ τὴν ἐλπίδα ὅτι ἐπρόκειτο νὰ συναντηθοῦν στὰ σκηνώματα τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς μακαριότητας μαζὶ μὲ τὴν Ἁγία βασίλισσα. Ἡ ἐλπίδα τους ἱκανοποιήθηκε. Ἡ Ἐκκλησία τιμῶντας τὴ μνήμη τους συνεορτάζει μαζί της τὴν ἴδια ἡμέρα.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
21 Ἀπριλίου 2026 ἑορτάζουν:

Ἅγιος Ἰανουάριος ὁ Ἐπίσκοπος καὶ οἱ Πρόκουλος, Σῶσσος καὶ Φαῦστος οἱ Διάκονοι, Δισιδέριος ὁ Ἀναγνώστης, Ἀκούτιος καὶ Εὐτύχιος

Ἁγία Ἀλεξάνδρα ἡ βασίλισσα καὶ οἱ ἀκόλουθοι της Ἀπολλώς, Ἰσαάκιος καὶ Κοδράτος

Ἅγιος Μαξιμιανὸς Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης

Ὅσιος Ἀναστάσιος ὁ Σιναΐτης

Ὅσιος Ἰάκωβος

Ἅγιος Θεόδωρος τῆς Κάμα ὁ Φιλόσοφος

The post Ἁγία Ἀλεξάνδρα ἡ βασίλισσα καὶ οἱ ἀκόλουθοι της Ἀπολλώς, Ἰσαάκιος καὶ Κοδράτος (21/4/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Θνῄσκεις, ὁ πλήξας τριχίνῃ στολῇ Πάτερ,
Τὸν ἐνδύσαντα τοὺς γενάρχας φυλλίνην.
Εἰκάδι σός, Θεόδωρε, λίπ' ὀστέα θυμὸς ἀγήνωρ.

Ὁ Ὅσιος Θεόδωρος καταγόταν ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη καὶ γεννήθηκε ἀπὸ πλούσιους καὶ εὐσεβεῖς γονεῖς. Ἀπὸ νεαρὴ ἡλικία ἀκολούθησε τὸ μοναχικὸ βίο γενόμενος μοναχὸς στὴ μονὴ ποὺ γι' αὐτὸν καλεῖτο μονή του Τριχινά. Ἀφιέρωσε ὅλη του τὴ ζωὴ στὴ διακονία τῶν φτωχῶν καὶ τῶν ἄρρωστων. Ὀνομάστηκε Τριχινάς, διότι εἶχε τρίχινα φορέματα. Ἡ ζωή του ἦταν λιτὴ καὶ μὲ πολλὴ ἐγκράτεια, προκειμένου νὰ δίνει ὅσο γινόταν περισσότερα ἀγαθὰ στοὺς πάσχοντες. Τὴ νύχτα ὁ Θεόδωρος πάντα ἔβρισκε χρόνο γιὰ προσευχὴ καὶ μελέτη. Ζοῦσε μέσα σὲ μιὰ κοινωνία στερημένων ἀνθρώπων, ποὺ οἱ ἀνάγκες τους ἦταν μεγάλες. Γι' αὐτὸ παρακινοῦσε πολλοὺς πλουσίους νὰ διαθέτουν ὅσα ἀγαθὰ μποροῦσαν. Πολλοὶ ἄπ' αὐτούς του ἔδιναν ἀρκετὰ χρήματα καὶ εἴδη πρώτης ἀνάγκης, τὰ ὅποια ὁ Θεόδωρος διέθετε μὲ πολλὴ διάκριση. Πρῶτα σ' ἐκείνους ποὺ εἶχαν περισσότερη ἀνάγκη, ὅπως ὀρφανά, φτωχὲς χῆρες καὶ ἄρρωστους οἰκογενειάρχες. Εὐεργετοῦσε μέχρι καὶ τὴν τελευταία ἥμερα τῆς ζωῆς του. Ὁ Ὅσιος Θεόδωρος κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη καὶ ἔλαβε τὴ Χάρη ἀπὸ τὸν Θεό, ὁ τάφος του νὰ ἀναβλύζει μύρο ποὺ εὐωδίαζε. Ἔτσι, ὅσοι προσέτρεχαν ἐκεῖ μὲ πίστη καὶ εὐλάβεια, λάμβαναν τὴν ὑγεία τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.

Δῶρον ἔνθεον, τῆς ἐγκρατείας, σκεῦος ἔμψυχον, τῆς ἀπαθείας, ἀνεδείχθης θεοφόρε Θεόδωρε, τὸν γὰρ Θεὸν θεραπεύσας τοὶς ἔργοις σου, τῶν παρ' αὐτῶν δωρημάτων ἠξίωσαι. Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.

Κοντάκιον
Ἦχος α’. Τὸν τάφον σου Σωτὴρ.

Φωτός καταστολήν, ἱερῶς ἐξυφαίνων, τριχίνῳ σεαυτόν, περιέστελλες ῥάκει, Θεόδωρε πανόσιε, Παρακλήτου κειμήλιον· ὅθεν χάριτος ὑπερφυοῦς ἠξιώθης, μύρον εὔοσμον, ἀπό τοῦ τάφου βλυστάνων, ψυχῶν καθαρτήριον.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
20 Ἀπριλίου 2026 ἑορτάζουν:

Ὅσιος Θεόδωρος ὁ Τριχινάς

Ἅγιος Ζακχαῖος ὁ Ἀπόστολος

Ὅσιος Ἀθανάσιος κτήτωρ Μονῆς Μετεώρου

Ἅγιοι Βίκτωρ, Ζωτικός, Ἀκίνδυνος, Καισάριος, Σεβηριανός, Χριστόφορος, Ζήνων, Θεωνὰς καὶ Ἀντωνίνος

Ὅσιος Ἰωάννης ὁ Παλαιολαυρίτης

Ἅγιος Ἀναστάσιος Ἱερομάρτυρας, ἐπίσκοπος Ἀντιοχείας

Ὅσιος Ἰωάσαφ ὁ Μετεωρίτης

Ἅγιος Γαβριὴλ ὁ Μάρτυρας

Ὅσιος Ἀλέξανδρος ἐκ Ρωσίας

Ἅγιος Θεότιμος Ἐπίσκοπος Ρουμανίας

Μετακομιδὴ τῶν ἱερῶν λειψάνων τοῦ Ἁγίου Νικολάου Ἐπισκόπου Ἀχρίδος καὶ Ζίτσης

Σύναξη τῆς Παναγίας της Χρυσαφίτισσας στὴν Μονεμβασιά

Σύναξη τῆς Παναγίας τῆς Βοήθειας στὴν Πάτρα

Σύναξη τῆς Παναγίας τῆς Βοήθειας στὴν Χίο

Σύναξη τῆς Παναγίας της Παραβουνιώτισσας στὴν Ἐρέτρια

The post Ὅσιος Θεόδωρος ὁ Τριχινὰς (20/4/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Τοῦ Λάμπρου Κ. Σκόντζου
Θεολόγου – Καθηγητοῦ

Τὴν πρώτη Κυριακὴ μετὰ τὴν Ἀνάσταση ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τὴ μνήμη τοῦ ἁγίου ἐνδόξου ἀποστόλου Θωμᾶ καὶ διαβάζεται στὶς ἐκκλησίες ἡ σχετικὴ περικοπὴ τῆς ψηλάφησης τοῦ Κυρίου ἀπὸ αὐτόν. Δὲν εἶναι τυχαία αὐτὴ ἡ ἐπιλογή. Ἔρχεται νὰ ἐπιβεβαιώσει, μαζὶ μὲ τὶς τόσες ἄλλες μαρτυρίες, ὅτι ὁ Κύριος ἀναστήθηκε ὄντως ἀπὸ τοὺς νεκρούς. Ὁ Θωμᾶς κατὰ θεία παραχώρηση ζήτησε νὰ ἔχει ἁπτὴ ἐμπειρία τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ. Νὰ βάλλει τὰ χέρια του «ἐπὶ τῶν τύπων τῶν ἥλων» καὶ νὰ πιστέψει στὸ ὑπέρτατο γεγονός.

Τὸ ὄνομά του στὴν ἀραμαϊκὴ γλῶσσα «Τέομα» σημαίνει δίδυμος. Στὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο τοῦ δίδεται ὄντως ἡ προσωνυμία «Δίδυμος» (Ἰωάν.11,16). Οἱ ἁγιογραφικὲς πληροφορίες γιὰ τὸ Θωμᾶ εἶναι σχετικὰ λίγες καὶ γι’ αὐτὸ ἔχουν ἐγερθεῖ κατὰ καιροὺς αὐθαίρετες ἑρμηνεῖες γιὰ τὸ πρόσωπό του. Προσπάθησαν νὰ ἐντοπίσουν τίνος δίδυμος ἀδελφὸς ἢ ἀδελφῆς ὑπῆρξε. Κάποιοι τὸν ταυτίζουν μὲ τὸν ἀναφερόμενο ἀπὸ τὸν Ματθαῖο (13,55) ἀδελφόθεο Ἰούδα. Μάλιστα οἱ πολέμιοι τοῦ Χριστοῦ συγγραφεῖς ὑποστηρίζουν ὅτι αὐτὸς ὑπῆρξε δίδυμος ἀδελφὸς τοῦ Κυρίου, παρὰ τὶς ἀντίθετες μαρτυρίες τῶν Εὐαγγελίων, θέλοντας νὰ πλήξουν τὴν ὑπερφυσικὴ ἐνανθρώπηση τοῦ Θεοῦ Λόγου! Ἀρχαία παράδοση, τὴν ὁποία ἀποδέχεται ἡ Ἐκκλησία μας ὁ Θωμᾶς ἦταν δίδυμος ἀδελφὸς κάποιας Λυδίας ἢ Λυσίας. Κάποιοι ἄλλη παράδοση ἀναφέρει ὅτι ἦταν δίδυμος ἀδελφὸς κάποιου Ἐλεάζαρ.

Ὁ Θωμᾶς καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν πλειοψηφία τῶν μαθητῶν, ποὺ ἦταν Γαλιλαῖοι (Ἰωάν.21,2). Κλήθηκε ἀπὸ τὸν Κύριο νὰ τὸν ἀκολουθήσει καὶ αὐτὸς ὑπάκουσε (Μάτθ.10,3.Μάρκ.3,18.Λουκ.6,15). Γενικὰ ὑπῆρξε ἀπὸ τοὺς πιὸ ἀφοσιωμένους μαθητές, τὸν ὁποῖο διέκρινε τὸ θάρρος.

Ὅταν οἱ ἄλλοι μαθητὲς προσπαθοῦσαν νὰ ἀποτρέψουν τὸ Χριστὸ νὰ μεταβεῖ στὴ Βηθανία νὰ ἀναστήσει τὸ Λάζαρο, γιὰ τὸ φόβο κακοποιήσεώς τους ἀπὸ τοὺς φανατικοὺς Ἰουδαίους, ὁ Θωμᾶς ἀψηφῶντας τὸν κίνδυνο τοὺς εἶπε: «ἄγωμεν καὶ ἡμεῖς ἵνα ἀποθάνωμεν μετ’ αὐτοῦ» (Ἰωάν.11,16). Εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ ἀκούστηκε ἀπὸ μαθητὴ τοῦ Χριστοῦ νὰ ζητᾶ νὰ πεθάνει μαζὶ μὲ τὸν Κύριο! Ταυτόχρονα ὑπῆρξε καὶ σχετικὰ ὀρθολογιστής. Στὸ Μυστικὸ Δεῖπνο δὲ δίστασε νὰ ρωτήσει τὸν Κύριο: «Κύριε, οὐκ οἴδαμεν ποὺ ὑπάγεις καὶ πὼς δυνάμεθα τὴν ὁδὸν εἰδέναι;» (Ἰωάν.14,5). Ἐπίσης ἦταν καὶ σκεπτικιστὴς καὶ δύσπιστος. Γιὰ νὰ πιστέψει στὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου ζήτησε νὰ ἔχει ἁπτὴ βεβαίωση, νὰ ψηλαφίσει μὲ τὰ ἴδια του τὰ χέρια τὶς πληγὲς τοῦ διδασκάλου του. Μετὰ τὴν ψηλάφηση ὁμολόγησε μὲ ἐνθουσιασμὸ καὶ αὐθορμητισμό: «Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου» (Ἰωάν.20,28).

Ἀρχαία παράδοση ἀναφέρει ὅτι κήρυξε τὸ Εὐαγγέλιο στὴν Περσία καὶ τὴν ἀχανῆ χώρα τῶν Ἰνδιῶν. Ὡς τὰ σήμερα θεωρεῖται ὁ φωτιστῇς τῶν χωρῶν αὐτῶν. Τὸ τέλος τῆς ζωῆς του ὑπῆρξε μαρτυρικό. Οἱ φανατικοὶ εἰδωλολάτρες τὸν θανάτωσαν διὰ λογχισμοῦ. Ἡ μνήμη του ἑορτάζεται στὶς 6 Ὀκτωβρίου.

Στὸ ὄνομα τοῦ Θωμᾶ ἔχουν διασωθεῖ τρία ἀπόκρυφα κείμενα τοῦ 2ου μ. Χ. αἰῶνα. Πρόκειται ἀναμφίβολα γιὰ ψευδεπίγραφα κείμενα ἀρχαίων αἱρετικῶν γνωστικῶν, οἱ ὁποῖοι θέλοντας νὰ δώσουν κῦρος στὶς αἱρετικές τους δοξασίες, τὶς ἀπέδωσαν στὸν ἀπόστολο Θωμᾶ. Αὐτά τα κείμενα περιέχουν σοβαρὲς πλάνες καὶ κακοδοξίες καὶ γι’ αὐτὸ δὲ θὰ πρέπει νὰ τὰ ἐμπιστεύονται οἱ πιστοί, διότι τὰ χρησιμοποιοῦν οἱ χριστιανομάχοι γιὰ νὰ πλήξουν τὴν ἀξιοπιστία τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας καὶ ἰδιαίτερα τὸ Θεῖο Πρόσωπο τοῦ Λυτρωτῆ μας Χριστοῦ.

Πολλοὶ ἀποκαλοῦν τὸν ἀπόστολο Θωμᾶ ἄπιστο. Δὲν εἶναι σωστὸς αὐτὸς ὁ χαρακτηρισμός του. Ὁ Θωμᾶς δὲν ὑπῆρξε ἄπιστος, ἀλλὰ δύσπιστος. Ζητοῦσε ἀποδείξεις γιὰ νὰ βεβαιωθεῖ καὶ νὰ πιστέψει, ὅπως καὶ ἔγινε. Ὁ Κύριος δὲν τοῦ ἀρνήθηκε αὐτή του τὴν ἐπιθυμία, γεγονὸς ποὺ σημαίνει ὅτι ἡ πίστη μας στὰ διδάγματα τῆς Ἐκκλησίας μας, δὲν εἶναι, καὶ δὲν πρέπει νὰ εἶναι, παθητικὴ καὶ ἀπόλυτα ἄκριτη κατάσταση, ἀλλὰ προϊὸν ἐλεύθερης ἐπιλογῆς.

Ὁ ἀπόστολος Φίλιππος, ὅταν μίλησε στὸν φίλο τοῦ Ναθαναὴλ γιὰ τὸ Χριστὸ τοῦ εἶπε ἐκεῖνο τὸ περίφημο: «ἔρχου καὶ ἴδε» (Ἰωάν.1,47), «ἔλα φίλε μου νὰ διαπιστώσεις μὲ τὰ ἴδια σου τὰ μάτια αὐτὰ ποὺ σοῦ λέω γιὰ Ἐκεῖνον». Ἄρα δὲν εἶναι κακὸ νὰ ἐρευνοῦμε καλόπιστα. Κακὸ εἶναι νὰ κρατᾶμε στάση κακόπιστη, ἡ ὁποία καὶ θὰ μᾶς κρατήσει τελικὰ μακριὰ ἀπὸ τὴν ἀλήθεια. Ὁ ἀπόστολος Θωμᾶς ἦταν καλόπιστος καὶ γι’ αὐτό, ἀφοῦ ἱκανοποίησε τὶς αἰσθήσεις του, ὁμολόγησε εὐθαρσῶς: «Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου» (Ἰωάν.20,28)! Πόσοι καὶ πόσοι μεγάλοι ἄνδρες καὶ γυναῖκες στὴν ἱστορία δὲν ἔγιναν πιστοὶ ἀπὸ τὴν ἔρευνα! Μυριάδες πραγματικοὶ ἐπιστήμονες ἀνακάλυψαν τὴν πίστη τους μέσα ἀπὸ τὴν ἐπιστημονικὴ ἔρευνα, διότι στὰ θαυμαστά τους πορίσματα εἶδαν τὶς ἄκτιστες ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ νὰ εἶναι παροῦσες, δημιουργικὲς καὶ συνεκτικὲς δυνάμεις τοῦ κόσμου! Ἀντίθετα ὑπάρχουν ἄλλοι ἐπιστήμονες, τοὺς ὁποίους δὲν ἀγγίζει τὸ γεγονὸς τῆς πανταχοῦ παρουσίας τοῦ Θεοῦ, διότι ὁρμῶνται ἐξ’ ἀρχῆς μὲ ὁδηγὸ τὴν τυφλὴ ἀπιστία. Αὐτοὶ δὲ θὰ βροῦν ποτὲ τὴν ἀλήθεια καὶ δὲ θὰ συναντήσουν τὸ Θεό!

Τὸ σκοτεινὸ μεσαίωνα κυκλοφόρησε στὴ Δύση ἕνα σλόγκαν, τὸ ὁποῖο δὲν ἔχει τὸ παραμικρὸ ἔρεισμα στὴν ἁγία Γραφὴ καὶ τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας. Πρόκειται γιὰ τὸ «πίστευε καὶ μὴ ἐρεύνα», τὸ ὁποῖο καὶ ἔγινε παντιέρα των χριστιανομάχων τοὺς τελευταίους αἰῶνες. Ἀντίθετα, ἡ ἁγία Γραφὴ καὶ οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, μᾶς παροτρύνουν: «ἐρευνᾶτε τὰς Γραφὰς» (Ἰωάν.5,39), καὶ «δράξασθε παιδείας» (Ψάλμ.2,12). Κριτήριό μας θὰ πρέπει νὰ εἶναι τὸ γεγονὸς τῆς ἐλευθερίας, ὡς προϋπόθεση καθορισμοῦ τοῦ προσώπου. Ὁ ἐλεύθερος ἄνθρωπος εἶναι ἡ γνήσια εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, σύμμορφος τῆς εἰκόνος τοῦ Θεοῦ, διὰ τοῦ Χριστοῦ (Φιλιπ.3,23). Αὐτὸ ἔκανε καὶ ὁ ἀπόστολος Θωμᾶς!

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος βαρὺς.

Ἐσφραγισμένου τοῦ μνήματος ἡ ζωὴ ἐκ τάφου ἀνέτειλας Χριστὲ ὁ Θεός, καὶ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, τοῖς Μαθηταῖς ἐπέστης ἡ πάντων ἀνάστασις, πνεῦμα εὐθὲς δι' αὐτῶν ἐγκαινίζων ἡμῖν, κατὰ τὸ μέγα σου ἔλεος.

Κοντάκιον
Ἦχος πλ. δ’.

Τῇ φιλοπράγμονι δεξιᾷ, τὴν ζωοπάροχόν σου πλευράν, ὁ Θωμᾶς ἐξηρεύνησε Χριστὲ ὁ Θεός· συγκεκλεισμένων γὰρ τῶν θυρῶν ὡς εἰσῆλθες, σὺν τοῖς λοιποῖς Ἀποστόλοις ἐβόα σοι· Κύριος ὑπάρχεις καὶ Θεός μου.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
19 Ἀπριλίου 2026 ἑορτάζουν:

Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ

Ἅγιοι Γεώργιος, Μανουήλ, Θεόδωρος, Γεώργιος καὶ Μὶ¬χα¬ὴλ ἀπὸ τὴν Σαμοθράκη

Ἅγιος Νικήτας ὁ Νέος Ἱερομάρτυρας

Ἅγιος Παφνούτιος ὁ Ἱεροσολυμήτης, Ἱερομάρτυρας

Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Μάρτυρας καὶ οἱ σὺν αὐτῷ Φιλίππα, Διόσκορος, Σωκράτης καὶ Διονύσιος

Ἅγιος Ἀγαθάγγελος ὁ Ἐσφιγμενίτης

Ὅσιος Γεώργιος ὁ Ὁμολογητὴς Ἐπίσκοπος Πισιδίας

Ἅγιος Τρύφων Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης

Ὅσιος Συμεῶν ἡγούμενος Ἱερὰς μονῆς Φιλοθέου Ἁγίου Ὅρους ὁ Μονοχίτων καὶ Ἀνυπόδητος

Ἁγία Ἀσινέθ του Γκορίτσκυ

Ἅγιος Ἀλπέγιος

Ἅγιοι Ἐρμογένης, Ἐξπέδιτος, Ἀριστόνικος, Ροῦφος καὶ Γαλατᾶς οἱ Μάρτυρες

Ἅγιος Βίκτωρ ὁ Ἱερομάρτυρας Ἐπίσκοπος Γκλαζώφ

Ὅσιος Σεβαστιανὸς τοῦ Καραγκάντα

Ἀνακομιδὴ Ἱερῶν Λειψάνων τοῦ Ἁγίου Μωυσῆ τοῦ Θαυματουργοῦ

Σύναξη τῶν Διακοσίων Σαράντα Ἕνα Νεομαρτύρων της Νάουσας

The post Ἀπόστολος Θωμᾶς: Ὁ δύσπιστος μαθητὴς τοῦ Κυρίου (19/4/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.