1. Θυμᾶμαι, ὅταν ἤμουν 55-60 ἐτῶν, εἶχα μία μεγάλη ἀπορία. ῎Ηθελα νά μάθω πῶς εἶναι ὁ Χριστός. Προσεύχομαι συνεχῶς, ἀλλά ποτέ δέν τόν εἶδα μέ τά μάτια μου πῶς εἶναι.

Εἶναι ἄραγε, ἄνθρωπος ὅμοιος μέ ἐμένα; ῎Ετσι συχνά ἐρωτοῦσα τόν Χριστό μέ τόν λογισμό μου: «Πῶς εἶσαι Χριστέ μου; ῎Εχεις στόμα, χέρια μάτια, πόδια; Περπατᾶς ὅπως ἐμεῖς; Τώρα ποῦ εὑρίσκεσαι καί ἀπό ποῦ ἔρχεσαι ὅταν σέ καλῶ στήν προσευχή μου; Πῶς εἶσαι ἐδῶ καί συγχρόνως βρίσκεσαι καί στούς Οὐρανούς;»

Οπότε, μία νύκτα, πρίν κτυπήσῃ ἡ καμπάνα γιά τήν ἀκολουθία τοῦ Μεσονυκτικοῦ, τοῦ ῎Ορθρου καί τῆς θείας Λειτουργίας, ἄκουσα στήν πόρτα τοῦ Κελλιοῦ μου δύο-τρεῖς κτύπους. Σηκώθηκα, ἄνοιξα, καί τί βλέπω μπροστά μου;

"Ηταν ἕνας Ἀρχιερέας, νέος στήν ἡλικία, μαυρογένειος, ντυμένος τά χρυσοποίκιλτα ἀρχιερατικά του ἄμφια. Τό πρόσωπό του ἦταν λουσμένο μέσα σ' ἕνα ὑπερκόσμιο καί ὑπερφυσικό φῶς. ῞Οταν Τόν εἶδα (τότε δέν εἶχα χάσει τό φῶς τῶν ὀφθαλμῶν μου), θαμπώθηκα ἀπό τήν λάμψη Του."

῎Εκανα δύο τρία βήματα πρός τά πίσω φοβούμενος, καί ψιθύρισα τό «Κύριε ἐλέησον». ῎Εκανα ἐναγωνίως τόν σταυρό μου καί τόν ἐρώτησα διστακτικά:

-Ποῖος εἶσαι, Ἄνθρωπέ μου; Πῶς ἦλθες τέτοια ὥρα στό κελλί μου; Δέν μοιάζεις γιά ἁπλός ἄνθρωπος. Κάποιος ῞Αγιος Δεσπότης θά εἶσαι. Ποιό εἶναι τό ὄνομά σου;

-Ἐγώ εἶμαι Ἐκεῖνος πού ἐπιθυμοῦσες νά γνωρίσῃς! Θά σέ ἐπισκεφθῶ γιά δεύτερη καί τελευταία φορά στό τέλος τῆς ζωῆς σου γιά νά σέ πάρω κοντά μου.

Μετά ἀπ' αὐτά τά λόγια ἐξαφανίσθηκε ἀπό κοντά μου. Κατάλαβα, ὅτι αὐτός ἦταν ὁ Δεσπότης Χριστός, τοῦ ὁποίου τήν ἀνθρώπινη μορφή ἤθελα νά γνωρίσω τόν τελευταῖο καιρό.

Μετά τήν ἀναχώρησί Του, ἡ καρδιά μου γέμισε ἀπό μία ἀπερίγραπτη χαρά καί γλυκύτητα. Τόν ἐδόξασα καί Τόν εὐχαριστοῦσα γι᾿ αὐτή τήν μεγάλη ἐπίσκεψί Του σ' ἐμένα τόν ἄθλιο καί ἄσωτο.

***

2. Κάποια άλλη φορά, ἀνοίγει ἡ πόρτα τοῦ Κελλιοῦ μου. Δέν ἄκουσα ἀπ' ἔξω τό: «Δι' εὐχῶν τῶν ῾Αγίων…» γιά ν' ἀπαντήσω ἐγώ μέ τό «Ἀμήν», καί ἔτσι νά μπῇ ὁ ἐπισκέπτης μέσα.

Παραξενεύτηκα λοιπόν ποῖος νά ἦτο ὁ Ἐπισκέπτης πού ἔμπαινε μέσα, χωρίς νά κτυπήσῃ τήν πόρτα.

Ἀνοίγω τά μάτια μου, καί βλέπω νά μπαίνῃ μέσα ἡ Κυρία Θεοτόκος, τῆς ὁποίας τό πρόσωπον ἔλαμπε σάν τόν ἥλιο. Στάθηκε ἐπάνω ἀπό τό κρεββάτι μου. Μοῦ ἔκανε ἐντύπωσι πού στεκόταν στόν ἀέρα. Δέν πατοῦσε πουθενά, καί μέ κύτταζε στά μάτια. Ἐγώ ἀπό τόν φόβον μου ἔτρεμα καί δέν τῆς εἶπα τίποτε.

Ἐκείνη, ἐσταύρωσε τό μέρος ὅπου πονοῦσα, μέ εὐλόγησε καί ἐξαφανίσθηκε ἀπό τό ταβάνι. Ναί, ἀλήθεια, σοῦ λέγω παιδί μου, εἶδα ὅτι ἄνοιξε τό ταβάνι καί ἔφυγε.

Βιβλίο: «ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΓΕΡΟΝΤΑΔΕΣ ΤΟΥ ΑΘΩΝΟΣ», Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου, 2005.

The post Γέρων Συμεών ο Ξενοφωντινός (1893 – 1983): «῞Οταν εἶδα τόν Χριστό θαμπώθηκα ἀπό τήν λάμψη Του!» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Βοὸς τὸ χαλκούργημα πῦρ φανὲν φλέγον,
Βληθεῖσαν ἔνδον τὴν Πελαγίαν φλέγει.
Ἀμφὶ τετάρτῃ Πελαγίη καύθη βοῒ χαλκῷ.

Ἡ Ἁγία Πελαγία γεννήθηκε στὴν πόλη Ταρσό της Κιλκισίας καὶ ἔζησε στὴ Ρώμη στὰ χρόνια του αὐτοκράτορα Διοκλητιανοῦ. Μεγάλωσε σὲ εἰδωλολατρικὸ περιβάλλον, ὅμως σὲ νεαρὴ ἡλικία εἶδε σὲ ὅραμα τὸν Ἐπίσκοπο τῆς Ρώμης, ὁ ὁποῖος τὴν προέτρεπε νὰ βαπτισθεῖ. Ὅταν ξύπνησε καὶ συνῆλθε ζήτησε ἄδεια ἀπὸ τὴ μητέρα της καὶ μὲ τὸ πρόσχημα ὅτι θὰ μεταβεῖ στὴν τροφό της, ποῦ ζοῦσε σὲ ἄλλη πόλη, πῆγε στὸν Ἐπίσκοπο, ὁ ὁποῖος τὴ βάπτισε χριστιανή. Ἡ χαρά της ἦταν μεγάλη. Ἀφοῦ παρέδωσε τὰ πολυτελῆ της ἐνδύματα στὸν Ἐπίσκοπο γιὰ νὰ τὰ πουλήσει καὶ νὰ διαθέσει τὰ χρήματα στοὺς πτωχοὺς καὶ ἀδύνατους, ντύθηκε τὴ στολὴ τοῦ βαπτίσματος καὶ ἐν συνεχείᾳ πῆγε στὴν τροφό της ἡ ὁποία ὅμως ὅταν τὴν εἶδε ἔτσι ντυμένη ἔγινε ἔξαλλη ἀπὸ θυμὸ καὶ τὴν ἔδιωξε. Ἀποφάσισε τότε νὰ ἐπιστρέψει στὴ μητέρα της, ἐλπίζοντας στὴ μητρικὴ κατανόηση καὶ στοργή. Ὅταν ὅμως καὶ ἡ μητέρα της ἀντίκρισε αὐτή της τὴν ἐνδυμασία ἀναστατώθηκε καὶ πέφτοντας στὸ πόδια της, τὴν ἱκέτευσε νὰ ἐπανέλθει στὴν ἀρχική της πίστη. Ἡ Πελαγία ἀπογοητεύτηκε, στενοχωρήθηκε ἀλλὰ τῆς δήλωσε ὅτι ἡ ἀπόφασή της ἦταν ὁριστικὴ καὶ ἀμετάκλητη. Ὅταν ὅμως πληροφορήθηκε τὸ γεγονὸς ὁ γιός του Διοκλητιανοῦ, ὁ ὁποῖος ἦταν ἀρραβωνιαστικός της Πελαγίας, ἀπὸ τὴ θλίψη του αὐτοκτόνησε. Ὅταν ὁ αὐτοκράτορας ἀνακάλυψε τὴν αἰτία θανάτου του γιοῦ τοῦ κάλεσε τὴν Πελαγία καὶ τὴ διέταξε νὰ θυσιάσει στὸ εἴδωλα. Ἡ Ἁγία μὲ παρρησία ἀρνήθηκε, λέγοντάς του ὅτι γνώρισε τὸν ἀληθινὸ Θεό. Ἔξαλλος ὁ Διοκλητιανός, διέταξε νὰ πυρώσουν ἕνα χάλκινο βόδι καὶ νὰ τὴν τοποθετήσουν ἐντός του, χαρίζοντάς της τὴν οὐράνια δόξα.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.

Θείας πίστεως, τὴ ἐπιγνώσει, ζόφον ἔλιπες, τῆς ἀγνωσίας, Πελαγία Χριστοῦ, καλλιπάρθενε. Οὐ τὴν ἀείζωον δρόσον πλουτήσασα, διὰ πυρὸς τὸν ἀγῶνα ἐτέλεσας. Μάρτυς ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
4 Μαΐου 2026 ἑορτάζουν:

Ἁγία Πελαγία

Ὅσιος Ἰλάριος ὁ Θαυματουργός

Ὅσιος Νικηφόρος ἡγούμενος τῆς μονῆς Μηδικίου

Ὅσιος Νικηφόρος ὁ ἐν Ἄθῳ ἀσκήσας

Ὅσιος Ἀθανάσιος Ἐπίσκοπος Κορίνθου

Ἅγιοι Ἀφροδίσιος, Μίσδας, Μακρόβιος, Οὐαλεριανός, Λεόντιος, Ἀντωνίνος οἱ Μάρτυρες καὶ οἱ σὺν αὐτοῖς ἐν Σκυθουπόλει (Συρίας) μαρτυρησάντων

Ἀνακομιδὴ ἱερῶν λειψάνων τοῦ Ἁγίου καὶ Δικαίου Λαζάρου καὶ τῆς Μαρίας της Μαγδαληνῆς τῆς Μυροφόρου

Ἁγία Μόνικα μητέρα τοῦ Ἁγίου Αὐγουστίνου

Σύναξη τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς «Παλαιᾶς» ἐν Ρωσίᾳ

Ὅσιοι Ἰσαάκ, Κλήμης, Κύριλλος, Νικήτας καὶ Νικηφόρος ἐκ Ρωσίας

Ἅγιος Νεποτιανὸς ὁ πρεσβύτερος

Ἅγιος Φλωριανὸς ὁ Μάρτυρας

The post Ἁγία Πελαγία (4/5/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΔΕΥΤΕΡΑ Δ’ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ
Ἐκ τοῦ κατὰ Ἰωάννην
6: 56-69

Εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς τοὺς πεπιστευκότας αὐτῷ Ἰουδαίους· ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἐν ἐμοὶ μένει, κἀγὼ ἐν αὐτῷ. καθὼς ἀπέστειλέ με ὁ ζῶν πατὴρ κἀγὼ ζῶ διὰ τὸν πατέρα, καὶ ὁ τρώγων με κἀκεῖνος ζήσεται δι’ ἐμέ. οὗτός ἐστιν ὁ ἄρτος ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς, οὐ καθὼς ἔφαγον οἱ πατέρες ὑμῶν καὶ ἀπέθανον· ὁ τρώγων μου τοῦτον τὸν ἄρτον ζήσεται εἰς τὸν αἰῶνα. Ταῦτα εἶπεν ἐν συναγωγῇ διδάσκων ἐν Καπερναούμ. Πολλοὶ οὖν ἀκούσαντες ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ εἶπον· Σκληρός ἐστιν ὁ λόγος· τίς δύναται αὐτοῦ ἀκούειν; εἰδὼς δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐν ἑαυτῷ ὅτι γογγύζουσι περὶ τούτου οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ, εἶπεν αὐτοῖς· Τοῦτο ὑμᾶς σκανδαλίζει; ἐὰν οὖν θεωρῆτε τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἀναβαίνοντα ὅπου ἦν τὸ πρότερον; τὸ Πνεῦμά ἐστιν τὸ ζῳοποιοῦν, ἡ σὰρξ οὐκ ὠφελεῖ οὐδέν· τὰ ῥήματα ἃ ἐγὼ λαλῶ ὑμῖν, πνεῦμά ἐστι καὶ ζωή ἐστιν. ἀλλ’ εἰσὶν ἐξ ὑμῶν τινες οἳ οὐ πιστεύουσιν. ᾔδει γὰρ ἐξ ἀρχῆς ὁ Ἰησοῦς τίνες εἰσὶν οἱ μὴ πιστεύοντες καὶ τίς ἐστιν ὁ παραδώσων αὐτόν. καὶ ἔλεγε· Διὰ τοῦτο εἴρηκα ὑμῖν ὅτι οὐδεὶς δύναται ἐλθεῖν πρός με, ἐὰν μὴ ᾖ δεδομένον αὐτῷ ἐκ τοῦ πατρός μου. Ἐκ τούτου πολλοὶ ἀπῆλθον ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ εἰς τὰ ὀπίσω καὶ οὐκέτι μετ’ αὐτοῦ περιεπάτουν. εἶπεν οὖν ὁ Ἰησοῦς τοῖς δώδεκα· Μὴ καὶ ὑμεῖς θέλετε ὑπάγειν; ἀπεκρίθη οὖν αὐτῷ Σίμων Πέτρος· Κύριε, πρὸς τίνα ἀπελευσόμεθα; ῥήματα ζωῆς αἰωνίου ἔχεις· καὶ ἡμεῖς πεπιστεύκαμεν καὶ ἐγνώκαμεν ὅτι σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 4/5/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ [:Πράξ.9,32-42 και Ιωαν. 5:1-15]

[Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα: «Η ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ». Εκφωνήθηκε στην Ι. Μ. Κομνηνείου Λαρίσης στις 5-5-1996] (Β335)

Σήμερα, αγαπητοί μου, τετάρτη Κυριακή από του Πάσχα, Κυριακή του Παραλύτου, η Εκκλησία μας προβάλλει την αρετή της ελεημοσύνης, με την ευαγγελική περικοπή. Βλέπομε τον Κύριον να ελεεί τον 38 ολόκληρα χρόνια παράλυτον άνθρωπον και να τον θεραπεύει, αφού επερίμενε χρόνια ολόκληρα να ιαθεί, πεταμένος, τρόπον τινά, εκεί σε μία άκρη της κολυμβήθρας της Βηθεσδά. Αλλά και την αποστολική περικοπή που ακούσαμε από τις Πράξεις των Αποστόλων, ο απόστολος Πέτρος αναστήνει από τους νεκρούς την ελεήμονα Ταβιθά. Παντού προβάλλεται η ελεημοσύνη του Θεού στον άνθρωπο, αλλά και η ελεημοσύνη του ανθρώπου προς τον συνάνθρωπό του.

Απέραντο κεφάλαιον είναι η ελεημοσύνη. Αυτή κατέβασε τον Θεόν Λόγον από τον ουρανό εις την γη, αυτή ανεβάζει τον άνθρωπο από τη γη εις τον ουρανό. Τόση είναι η δύναμις όντως, τόση είναι η δύναμις της ελεημοσύνης. Γιατί το φάσμα της είναι ευρύτατο. Είναι η προσφορά ελέους που είναι το πρώτο παιδί της αγάπης. Κι επειδή ο Θεός αγαπά τον άνθρωπο, γι’ αυτό προσφέρει το έλεός Του, την ελεημοσύνη Του. Αλλά και ο αγαπών άνθρωπος, πάντοτε στέκεται με διάθεση ελεημοσύνης προς τον άλλον άνθρωπον.

Αλλά ας δούμε με πολύ λίγα λόγια την ιστορία της Ταβιθά ή της Δορκάδος, όπως μεταφράζει ο ευαγγελιστής Λουκάς, που είναι ο συγγραφεύς των Πράξεων των Αποστόλων. Σημειώνει λοιπόν ο Λουκάς: «Ἐν Ἰόππῃ δέ τις ἦν μαθήτρια ὀνόματι Ταβιθά, ἣ (η οποία) διερμηνευομένη λέγεται Δορκάς· αὕτη ἦν πλήρης ἀγαθῶν ἔργων καὶ ἐλεημοσυνῶν ὧν ἐποίει ». Ότι στην Ιόππη, η σημερινή Γιάφα είναι, το μοναδικό λιμάνι του Ισραήλ, εκεί, λέγει, ήτο κάποια μαθήτρια που την έλεγαν Ταβιθά· η οποία διερμηνεύεται Ελληνικά Δορκάς. Ζαρκάδι. Δορκάς. Ζαρκάδι. Αυτή ήταν γεμάτη από αγαθά έργα και από ελεημοσύνες που ασκούσε γύρω της. Και εκείνον τον καιρό, η ελεήμων αυτή γυναίκα, αρρώστησε και πέθανε. Και τότε προσεκάλεσαν τον Πέτρον και αυτός την ανέστησε. Μάλιστα, όταν ο Πέτρος έφθασε εις την Ιόππη, σημειώνει πάλι ο Λουκάς: «Παρέστησαν αὐτῷ πᾶσαι αἱ χῆραι (στάθηκαν μπροστά του, του ’καναν παράσταση, του επέδειξαν) κλαίουσαι καὶ ἐπιδεικνύμεναι χιτῶνας καὶ ἱμάτια ὅσα ἐποίει μετ᾿ αὐτῶν οὖσα ἡ Δορκάς». Όσον καιρόν ήταν μαζί τους, τους ελεούσε πάρα πολύ, τις χήρες γυναίκες. «Να», λέγει, «αυτό εκείνη μου το ‘φτιαξε, αυτό εκείνη μου το δώρισε». Και έκλαιγαν οι γυναίκες αυτές οι χήρες.

Ώστε, αγαπητοί, η αρετή της ελεημοσύνης αναστήνει και νεκρούς! Ναι. Την ανέστησε και την χάρισε πάλι εις αυτό το πλήθος των ανθρώπων που ήταν οι ευεργετούμενοί της. Αυτό στέκεται μία συμβολική εικόνα, ότι ο αληθινά ελεήμων εγείρεται από την πνευματική νέκρωση εις ζωήν αιώνιον.

Πράγματι, το περιεχόμενον του κριτηρίου είναι η ελεημοσύνη. Όταν Αυτός ο Χριστός θα πει: «Ήμουν γυμνός και περιεβάλετέ με, πεινασμένος, διψασμένος, ξένος. Δηλαδή κάνετε ελεημοσύνη σε μένα». Και με τα λόγια Του αυτά ο Κύριος θέλει να δείξει ότι η ελεημοσύνη δεν είναι απλώς μία πράξη φιλανθρωπίας ή συμπαθείας, αλλά μία πράξη αγάπης, που ουσιαστικά αποτείνεται σε αυτό το πρόσωπο του Χριστού. Τι είπε ο Κύριος; «Ἐμοί ἐποιήσατε». Σε μένα το κάνατε. Είναι μία πράξη με διάσταση οντολογική και θεολογική.

Η ελεημοσύνη εξομοιώνει τον άνθρωπο με τον Θεό. Γιατί ο Θεός είναι ελεήμων και οικτίρμων και φιλάνθρωπος και ελεεί. Και έτσι ο άνθρωπος, όταν ασκεί την ελεημοσύνη, γίνεται παιδί του Θεού. Γνήσιο παιδί του Θεού. Λέγει ο Κύριος: «Γίνεσθε οὖν οἰκτίρμονες, καθὼς καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν οἰκτίρμων ἐστίν». Και θα είσαστε παιδιά του Υψίστου Θεού.

Και πρώτιστα είναι η ελεημοσύνη με υλικήν διάστασιν. Γράφει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στην Α’ του επιστολή: «Ὃς δ᾿ ἂν ἔχῃ τὸν βίον τοῦ κόσμου καὶ θεωρῇ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ χρείαν ἔχοντα καὶ κλείσῃ τὰ σπλάγχνα αὐτοῦ ἀπ᾿ αὐτοῦ, πῶς ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μένει ἐν αὐτῷ;». «Εάν κανείς έχει», λέει, «όλα τα αγαθά του κόσμου, αλλά κλείσει τα σπλάχνα του, δηλαδή δεν αφήσει να αναπτυχθούν οι δυνάμεις της ψυχής, το συναίσθημα, η βούλησις που θα ενεργήσει ό,τι το συναίσθημα, αλλά και η διάνοια έχουν σκεφθεί, έχουν αισθανθεί, πώς είναι δυνατόν», λέγει, «σε έναν τέτοιον άνθρωπο να κατοικήσει η αγάπη του Θεού;». Δεν είναι δυνατόν. Εδώ προκύπτει η ανάγκη να κάνουμε τον πεινώντα αδελφό μας συμμέτοχο των αγαθών μας. Είναι ξέρετε, ο πιο γόνιμος συνεταιρισμός. Είναι αυτή η κοινωνικότητα η καλώς πάντοτε εννοουμένη.

Λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος: «Κοινωνία τό πρᾶγμα ἐστίν». «Το πράγμα», λέει, «είναι κοινωνία». Γίνομαι κοινωνός με τον άλλον κι ο άλλος με εμένα. Και μάλιστα μία θαυμαστή κοινωνία, όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος εις την προς Εβραίους επιστολή του: «Τῆς δὲ εὐποιΐας(εὐποιΐα είναι οι καλές πράξεις, αγαθές πράξεις) καὶ κοινωνίας μὴ ἐπιλανθάνεσθε». Μην ξεχνάτε. Να έχετε κοινωνία με τους άλλους, να τους προσφέρετε τα αγαθά σας, και τα υλικά και τα πνευματικά, όπως λίγο ευρύτερα, θα το δούμε λίγο πιο κάτω. «Τοιαύταις γὰρ θυσίαις εὐαρεστεῖται ὁ Θεός». Γιατί ο Θεός με τέτοιες θυσίες ευαρεστείται. Ναι. Διότι είναι θυσία να προσφέρεις στον άλλον κάτι, είτε έχεις πολλά, είτε δεν έχεις πολλά. Ακόμη περισσότερο γίνεται θυσία εάν δεν έχεις πολλά, έχεις λίγα αγαθά. Και ακόμη να αποδεχθείς τον άλλον άνθρωπο και να είσαι κοινωνός του. Κι εκείνος κοινωνός σου. Δεν είναι μικρό πράγμα. Ξαναλέγω, είναι μία θυσία.

Μην ισχυριστεί κανείς ότι με την ελεημοσύνη θα φτωχύνει. Μην το πει κανείς ποτέ αυτό. Ότι αν κάνω ελεημοσύνη κάπου, θα φτωχύνω… Όχι. Λέει ο ψαλμωδός στον 36^ο ψαλμόν του: «Νεώτερος ἐγενόμην καὶ γὰρ ἐγήρασα καὶ οὐκ εἶδον δίκαιον ἐγκαταλελειμμένον». Ήμουνα παιδί, λέει, και γέρασα, και δεν είδα ευσεβή άνθρωπο, που ασκούσε την ελεημοσύνη, να εγκαταλειφτεί·«οὐδὲ τὸ σπέρμα αὐτοῦ ζητοῦν ἄρτους». Ούτε τα παιδιά του να γίνονται ψωμοζητιάνοι. Ζητοῦν ἄρτους.

Όλη την ημέρα ελεεί και δανείζει ο δίκαιος. Δανείζει χωρίς τόκο. Κατά τον λόγο του Χριστού: «Δανείζετε μηδέν ἀπελπίζοντες». Απελπίζω θα πει από+ελπίζω δηλαδή να πάρω τον τόκο. Η ελπίδα μου είναι ο τόκος από το κεφάλαιον. Δηλαδή δώστε χρήματα στον έχοντα ανάγκη. Θα σας τα επιστρέψει. Αλλά μη ζητήσετε τόκον. Έτσι λοιπόν όλη την ημέρα ευλογεί και δανείζει ο δίκαιος «καὶ τὸ σπέρμα αὐτοῦ -οι απόγονοί του- εἰς εὐλογίαν ἔσται». Έχουν όλη την ευλογία. Δεν στερούνται τίποτε. Έχουν όλα τα αγαθά. Και όταν βεβαιώνει η Γραφή ότι με τις Παροιμίες 19,17: «Δανείζει Θεῷ ὁ ἐλεῶν πτωχόν». Δανείζει τον Θεός εκείνος ο οποίος ελεεί τον πτωχόν. Τι έχομε να φοβηθούμε; Ότι ο Θεός αφού σε Εκείνον δανείζουμε, ότι ο Θεός δεν θα πληρώσει τα χρέη Του; Αυτό φοβόμαστε;

Να μην πει κανείς λοιπόν ότι εγώ δεν έχω χρήματα. Τον ελέγχει η χήρα με τα δύο λεπτά που κατέθεσε εις το γαζοφυλάκιον του ναού. Και την επήνεσε ο Κύριος. Δύο λεπτά! Τον ένα πέμπτον της δεκάρας. Δύο λεπτά… Αλλά τον ελέγχει και η χήρα εις τα Σαρεπτά της Σιδωνίας, που δεν είχε τίποτε, μάλιστα όταν βγήκε να μαζέψει δύο ξυλάρια, λέγει, και να κάνει, να ψήσει ένα λίγο αλευράκι, να φάει αυτή και τα παιδιά της, κι όπως είπε εις τον προφήτη Ηλία: «Και μετά θα πεθάνουμε, δεν έχουμε τίποτε άλλο». Είχε πέσει λιμός. Κι εκείνο το φοβερόν… Της λέει ο προφήτης: «Άντε, πήγαινε, ψήσε το ψωμάκι και κοίταξε, πρώτα θα φέρεις σε μένα και μετά θα φας εσύ και τα παιδιά σου». Πρόκλησις! Πρόκλησις! Με συγχωρείτε που θα πω τη φράση. Θα μπορούσε να του αντείπει: «Α, παλιόγερε, θες να φας το ψωμί των παιδιών μου;». Δεν είπε τέτοιο πράγμα. Το έκανε. Και μέχρι που πέρασε ο λιμός, το σταμνάκι της με το αλεύρι και ο καμψάκης, λέει, εκείνο το λαδικό με το λάδι, δεν τελείωναν! Δεν τελείωναν. Όταν ευλογεί ο Θεός, όλα είναι παρόντα τα αγαθά.

Γι’ αυτό να μην έχουμε τη δικαιολογία ότι είμεθα πτωχοί. Μάλιστα πολλοί τσιγκουνεύονται αν και η εποχή μας έχει βεβαίως πτωχούς, κάθε εποχή έχει τους πτωχούς, όχι όσους είχε κάποτε εδώ, στην πατρίδα μας. Και η Ευρώπη έχει πτωχούς και κοιμώνται κάτω από τα γιοφύρια των ποταμών. Και η Αμερική έχει πτωχούς. Ναι. Ναι. Πλούσιες χώρες, αλλά έχουν και πτωχούς. Ωστόσο μην πει κανείς ότι «να… δεν έχω πολλά». Πολλοί δεν ανάβουν το κανδήλι τους, μαλώνει φερειπείν ο σύζυγος τη σύζυγο, γιατί… , γιατί …θα τελειώσει το λάδι και είναι ακριβό.

Δεν καταλαβαίνουν ότι εκεί είναι μία άλλη περιοχή. Η περιοχή της θυσίας και λατρείας. Τι είναι το κανδήλι; Είναι λατρεία στον Θεό. Και φοβάσαι να λατρεύσεις τον Θεό, ότι θα φτωχύνεις, αδελφέ; Μην το κάνεις αυτό. Μην το κάνεις.

Λέγει ωραιότατα και χαρακτηριστικότατα ο Ιερός Χρυσόστομος σαν απάντηση: «Ἒχεις ὀβολόν; -ο οβολός είναι το ένα λεπτόν-. Ἀγόρασον τόν οὐρανόν». Με εκείνον τον οβολόν, αν τον κάνεις ελεημοσύνη, θα αγοράσεις τον ουρανόν, την βασιλείαν του Θεού. Οὐκ ἔχεις ὀβολόν;». Δεν έχεις οβολόν; «Δός ποτήριον ψυχροῦ ὕδατος». Δώσε τουλάχιστον ένα ποτήρι κρύο νερό. Γιατί λέει «ψυχροῦ»; Μη βαρεθείς να δώσεις από τη βρύση της κουζίνας σου, πήγαινε στο πηγάδι, να αντλήσεις, σήμερα έχομε το ψυγείο, βγάλε από το ψυγείο σου ένα ποτήρι κρύο νερό και δώσε που δείχνει φροντίδα, επιμέλεια στην προσφορά. «Ἐμπορία καί πραγματεία ὁ οὐρανός». Τι νομίζεις; Ο ουρανός; Είναι εμπορία και πραγματεία. Πραγματεύεσαι εδώ στη γη για να κερδίσεις τον ουρανόν. «Δός ἄρτον και λαβέ Παράδεισον». «Δώσε», λέγει, «ψωμί και πάρε Παράδεισον». «Δὸς µικρὰ, καὶ λαβὲ µεγάλα· δὸς θνητὰ, καὶ λαβὲ ἀθάνατα. Λύτρον ψυχῆς ἐστιν ἐλεηµοσύνη. Μὴ πενίαν προβάλλου». Μην προβάλλεις τη φτώχεια. Γι’ αυτό σας είπα, είναι η απάντηση που δίνει εδώ ο Ιερός Χρυσόστομος.

 «Μέγα οὖν πρᾶγµα ἐλεηµοσύνη· ἱκανή ἐστι καὶ ἄλλας ἁµαρτίας ἐξαλεῖψαι, καὶ τὴν κρίσιν ἀπελάσαι». Και να απομακρύνει ακόμη και την κρίσιν. Γιατί το λέει η Καινή Διαθήκη: «Ἡ γὰρ κρίσις ἀνέλεος τῷ μὴ ποιήσαντι ἔλεος». Αλλά κατανικιέται, λέει, η κρίσις του Θεού, όταν υπάρχει το έλεος εκ μέρους σου, η ελεημοσύνη. «Σοῦ σιωπῶντος ἕστηκε καὶ συνηγορεῖ». Ενώ εσύ σιωπάς, η ελεημοσύνη σου στάθηκε και γίνεται συνήγορός σου. «Μᾶλλον δὲ σοῦ σιωπῶντος µυρία στόµατα συνηγορεῖ ὑπὲρ σοῦ». «Μάλλον», λέει, «ενώ εσύ δεν λες τίποτε, κατά την κρίσιν, μύρια στόματα συνηγορούν για σένα». Ποια είναι τα στόματα αυτά; Εκείνων που εσύ ευεργέτησες και ελέησες.

«Δός ποτήριον ψυχροῦ ὕδατος· οὐκ ἔχεις τοῦτο;». Ούτε αυτό δεν έχεις; Ούτε ένα ποτήρι κρύο νερό δεν έχεις; «Συμπένθησον τῷ θλιβομένῳ, καί ἔξεις μισθόν». Δείξε τη λύπη σου μαζί με εκείνον που λυπάται και θα έχεις μισθόν.

Δηλαδή τα ελάχιστα παίρνει ο Ιερός Χρυσόστομος, γιατί και ο Χριστός πήρε τα ελάχιστα. Ένα ποτήρι νερό. Δεν έχεις ένα ποτήρι νερό; Και συμπληρώνει: «Διατί οὖν ποτηρίου ἐμνημόνευσε ψυχροῦ;». Γιατί, λέει, ο Κύριος είπε για ποτήρι κρύο νερό; «Ἀδάπανον εἶπεν τήν ἐλεημοσύνην». Γιατί η ελεημοσύνη δύναται να θεωρηθεί και αδάπανος. Μπορείς αν κάνεις ελεημοσύνη, χωρίς να ξοδεύεις τίποτα, αν δεν έχεις τίποτα.

Καμία λοιπόν δικαιολογία δεν υπάρχει, για να μην ασκηθεί, αγαπητοί μου, η ελεημοσύνη. Πρέπει πάντοτε να ελεούμε καθ’ οιονδήποτε τρόπον. Που λέγει πάλι ο Ιερός Χρυσόστομος: «Ὣσπερ τό ἰμάτιον ἀεί μεθ’ ἡμῶν ἐστίν, οὕτω καί ἡ ἐλεημοσύνη». Όπως πάντοτε φοράμε τα ρούχα μας, δεν υπάρχει περίπτωση να μη φοράμε τα ρούχα μας. Όπως πάντοτε, λέγει, φοράμε τα ρούχα μας, έτσι πάντοτε πρέπει να ελεούμε. Ξαναλέγω, δεν είναι μόνο η υλική, δεν είναι μόνο να δώσω χρήματα. Είναι πολλά πράγματα. Να ποιήσω ἔλεος μετά τοῦ πλησίον. Να ασκήσω το έλεός μου, την αγάπη μου στον κοντινό μου.

Ίσως να υπάρξει ο ισχυρισμός ότι αυτός που σήμερα δυστυχεί, υπήρξε άσωτος. Και τώρα πρέπει να τιμωρηθεί. Αν έτσι εσκέπτετο ο Κύριος, τότε θα έπρεπε τον σημερινό παραλυτικό στο θαύμα το καταπληκτικό αυτό, να του πει: «Δεν σε κάνω καλά. Στάθηκες παλιάνθρωπος». Πού το ξέρομε; Το είπε αργότερα ο Κύριος. Διότι όπως λέει ο Ιερός Χρυσόστομος: «Δώσε την ελεημοσύνη σου και μετά να τον θεραπεύσεις αυτόν τον άνθρωπο, αν δεν στάθηκε σωστά». Όταν τον είδε εις τον ναόν, τι του είπε ο Κύριος; «Πρόσεξε, μην ξαναμαρτήσεις, μην σου γίνει κάτι χειρότερο». Άρα λοιπόν κατέληξε να γίνει παράλυτος από την παράλυτη ζωή που έκανε, από την ασωτία που έκανε. Αλλά τι; Τον θεραπεύει. Και να πει, να σχολιάσει ο Ιερός Χρυσόστομος κάτι που και μένα με έχει βγάλει αυτή η θέση του Ιερού Χρυσοστόμου από μία δυσκολία… Φερειπείν να δώσω σε φυλακισμένους. Λαμβάνουμε πάρα πολλά γράμματα από φυλακισμένους. Ακόμα και από Μουσουλμάνους, κι από… ό,τι θέλετε, ό,τι θέλετε. Τέλος πάντων... Στέλνουν επιστολές και ζητούν χρήματα.

Ακούστε τι λέει ο Ιερός Χρυσόστομος: «Μή ὃπου φιλανθρωπίας καιρός ἐξετάζωμεν πονηρίαν· μή τήν κακίαν ἀλλά τήν συμφοράν ἐλεοῦμεν». Μην εξετάζουμε, λέει, τη φιλανθρωπία, όταν έρχεται η ώρα να την ασκήσουμε. Και να πούμε… «Αυτός ήταν παλιάνθρωπος…». Όχι. Θα επαναλάβω τη φρασούλα του: «Μή τήν κακίαν (δηλαδή δεν θεραπεύουμε την κακία), ἀλλά τήν συμφοράν ἐλεοῦμεν». Ελεούμε τη συμφορά, εις την οποίαν ο άλλος τώρα αυτήν τη στιγμή βρίσκεται. Είναι καταπληκτικό!

Ακόμη, ο Ιερός Χρυσόστομος, αυτός ο κήρυξ της ελεημοσύνης, κάπου παραπονείται και λέει: «Μου λέτε συνεχώς ότι μιλάω πάντα για την ελεημοσύνη». Ε, για τι άλλο να μιλούσε; Είναι ο ιεροκήρυξ εκείνος που δεν άφησε κανένα πράγμα επί του χώρου του επιστητού, πνευματικού χώρου, που να μην το πει, που να μην το αναλύσει. Κι όμως χαρακτηρίζεται ο ιεροκήρυξ της ελεημοσύνης. Γιατί πάντοτε, συνεχώς βέβαια μιλούσε γι’ αυτήν. «Ποίαν απόκρισιν», λέει ο Ιερός Χρυσόστομος, «θα δώσουμε στον Κριτή, όταν ντύνουμε τους τοίχους με πολύτιμα μάρμαρα και χαλιά και αφήνουμε γυμνό τον συνάνθρωπό μας;». Έτσι θα λέγαμε κι εμείς σήμερα, αγαπητοί μου. Πώς μπορούμε να τρώμε και να χορταίνουμε, είναι εποχή ευημερίας, μιλάμε για φτώχεια, αλλά είναι εποχή ευημερίας, πώς μπορούμε λοιπόν να τρώμε και να χορταίνουμε και ταυτόχρονα να αισθανόμαστε ότι άλλοι πεινούν; Άλλοι ζητούν χωνευτικά της πολυφαγίας των, σόδες και τέτοια και άλλοι ζητούν τρόπους να ικανοποιήσουν μόλις την πείνα τους. Άλλοι να ζητούν πώς θα αδυνατίσουν -και έχουν τόσο πληθύνει αυτά τα κέντρα αδυνατίσματος…- κι άλλοι κοιτάζουν πώς να σταθούν στα πόδια τους από την αδυναμία της πείνας.

Αλλά δεν είναι μόνον η υλική πείνα. Είναι και η πνευματική πείνα, αγαπητοί. Αν υπάρχουν αδερφοί μας που πεινούν από ψωμί, υπάρχουν όμως ακόμη περισσότεροι που πεινούν από πνευματικό ψωμί. Πεινούν τον άρτον της ζωής, που είναι ο Χριστός. Πόσοι μέσα ακριβώς στα υλικά τους αγαθά κολυμπούν και ταυτόχρονα λιμοκτονούν πνευματικά! Γιατί; Γιατί ζουν το δράμα του Ταντάλου. Δεν ερμηνεύω ποιος ήταν ο Τάνταλος. Και σε αυτούς έχουμε χρέος να κάνουμε ελεημοσύνη. Προπαντός σε αυτούς έχουμε χρέος να κάνουμε ελεημοσύνη. Σε εκείνους που νομίζουν ότι έχουν πλούτη και δεν βλέπουν τη φτώχεια τους. Νομίζουν ότι τα έχουν όλα, αλλά αισθάνονται ένα κενό μεσ’ την ψυχή τους. Αλλά λένε: «Είμαι πλούσιος…Είμαι πλούσιος...». Κι όπως απαντάει ο Κύριος σε τέτοιους πλουσίους, που νομίζουν ότι είναι πλούσιοι, λέγει ο Κύριος, είναι στον 7^ο άγγελο της Εκκλησίας της Λαοδικείας, τα εξής: «Καί οὐκ οἶδας (και δεν ξέρεις) ὃτι σύ εἶ (ότι εσύ είσαι) ὁ ταλαίπωρος καί ὁ ἐλεεινός καί πτωχός καί τυφλός καί γυμνός». Δεν έχουν όμως συνείδησιν. Οὐκ οἶδας. Δεν γνωρίζεις. Γιατί υπάρχει η πνευματική φτώχεια. Γι’ αυτό, ας τους δώσουμε, αγαπητοί μου, ένα βιβλίο να διαβάσουν την Αγία Γραφή πρώτιστα και κυριότατα. Μία συμβουλή, μία χειραγώγηση στον δρόμο του Θεού, μία συζήτηση. Τη σύσταση ακόμη να ακούσουν ένα κήρυγμα. Επιτέλους και μία προσευχή γι’ αυτούς.

Εξάλλου οι άνθρωποι σήμερα θέλουν πιο πολύ την καρδιά μας, παρά το πορτοφόλι μας. Μην μου πείτε ότι υπάρχει η κρατική μέριμνα. Όσο κι αν υποτεθεί ότι σε τίποτα δεν υπολείπεται η κρατική μέριμνα, ποτέ δεν πρόκειται να καλύψει τις ανθρώπινες ανάγκες. Ποτέ. Όσο και αν είναι ευημερούν το κράτος…

Η ελεημοσύνη είναι πάντοτε έργο της Εκκλησίας. Παντοτινό έργο της Εκκλησίας. Και των Χριστιανών. Προπαντός η κάλυψις των πνευματικών αναγκών. Αγαπητοί, οι φρόνιμοι άνθρωποι, φροντίζουν τις οικονομίες τους να τις καταθέτουν στην Τράπεζα. Ώστε εν καιρώ να μπορούν να αξιοποιήσουν το κεφάλαιο που θα χρειαστούν. Υπάρχει όμως και μία άλλη Τράπεζα· που ενώ οι καταθέσεις σε αυτήν την τράπεζα μπορεί να είναι πολύ μικρές. Όμως οι τόκοι είναι αφάνταστα μεγάλοι. Είναι η Τράπεζα των ουρανών. Καταθέσεις μας; Οι ελεημοσύνες μας. Όσο μικρές και αν είναι. Ἓν ποτήριον ψυχροῦ ὓδατος. Υπεύθυνος τραπεζίτης; Αλλά και εγγυητής; Ο Θεός. Τόκος ασφαλής; Η Βασιλεία του Θεού. Μας το βεβαίωσε ο Ίδιος ο Κύριος: «Δανείζει Θεῷ ὁ ἐλεῶν πτωχόν». Θα αποτίσει, θα πληρώσει, θα δώσει και πολύ, πολύ, πολύ παραπάνω. Ανάμεσα στις τράπεζες της γης και την Τράπεζα του ουρανού, ας κρίνει, αγαπητοί μου, ο καθένας μας πού πρέπει να καταθέτει τις οικονομίες του. Ο τρόπος της εκλογής θα αποδείξει τον αληθινά έξυπνο και φρόνιμο Χριστιανό.

(ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο, μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

• Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.
• http://www.arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/omiliai_kyriakvn/omiliai_kyriakvn_675.mp3)

aktines.blogspot.com

The post π. Αθανάσιος Μυτιληναίος: Η ελεημοσύνη (Κυριακή του Παραλύτου) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ
Θεολόγου – Καθηγητοῦ

Οἱ πρωτοχριστιανικοὶ διωγμοὶ εἶναι ἡ ἡρωικότερη ἱστορικὴ περίοδος ὄχι μόνο γιὰ τὴν Ἐκκλησία, ἀλλὰ καὶ γιὰ ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα. Οἱ Χριστιανοὶ μάρτυρες καὶ ὁμολογητὲς ὑπέδειξαν πρωτοφανῆ ἡρωικὸ φρόνημα, ἀψηφῶντας τὶς διώξεις, τὶς ταλαιπωρίες, τὰ φρικτὰ βασανιστήρια καὶ αὐτὸν τὸν θάνατο, ποὺ τοὺς ὑπέβαλλε ὁ πτωτικὸς κόσμος, στὰ πρόσωπα τῶν ἐκπροσώπων τῆς θνήσκουσας εἰδωλολατρίας.

Δύο ἀπὸ τὶς μυριάδες τῶν Μαρτύρων, οἱ ὁποῖοι ἔχυσαν τὸ τίμιο αἷμα τους γιὰ τὸ Χριστό, εἶναι καὶ τὸ νεαρὸ συζυγικὸ ζευγάρι τῶν ἁγίων Τιμοθέου καὶ Μαύρας. Ἔζησαν στὰ τέλη τοῦ 3ου καὶ στὶς ἀρχὲς τοῦ 4ου αἰῶνα. Κατάγονταν ἀπὸ τὰ μέρη τῆς Αἰγύπτου στὴν περιοχὴ τῆς Θηβαΐδος καὶ ζοῦσαν σὲ μιὰ μικρὴ πόλη, ποὺ ὀνομάζονταν «Κωμόπολις τῶν Παναπέων».

Εἶχαν λάβει χριστιανικὴ ἀνατροφὴ καὶ μεγάλωσαν μὲ πνευματικὸ ἐφόδιο τὴν εὐσέβεια καὶ τὴν ἀκράδαντη πίστη ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ μόνος ἀληθινὸς Θεός, ὁ Ὁποῖος ἔγινε ἄνθρωπος γιὰ νὰ σωθεῖ δι’ Αὐτοῦ τὸ ἀνθρώπινο γένος. Ζῶντας ἀνάμεσα σὲ φανατικοὺς εἰδωλολάτρες, διαπίστωσαν εὔκολα τὸ πυκνὸ σκοτάδι τῆς πλάνης τῆς λατρείας τῶν ἀνύπαρκτων, γελοίων καὶ ἀνήθικων παγανιστικῶν «θεῶν».

Ἔβλεπαν μὲ λύπη τὶς ἀπίστευτες δεισιδαίμονες τελετουργίες τῶν ἀδίστακτων καὶ σκοταδιστῶν εἰδωλολατρῶν ἱερέων, τὶς ἀμέτρητες ζωοθυσίες γιὰ τὸν ἐξευμενισμὸ τῶν κακούργων καὶ μισάνθρωπων «θεῶν».

Ἄκουγαν συχνὰ γιὰ ἀνθρωποθυσίες, οἱ ὁποῖες, σύμφωνα μὲ τὶς σαφεῖς πληροφορίες τοῦ νεοπλατωνικοῦ φιλοσόφου Πορφυρίου καὶ τοῦ σοφιστῆ Λιβάνιου, γινόταν καὶ ὡς αὐτὸν τὸν 4ο μ.Χ. αἰῶνα! Ἔβλεπαν ἐπίσης ἀγύρτες μάντεις καὶ ὀρφεοτελεστὲς νὰ περιφέρονται ἀπὸ τόπο σὲ τόπο καὶ νὰ ἐκμεταλλεύονται τοὺς ἀφελεῖς εἰδωλολάτρες. Ἔβλεπαν ἐπίσης ἄτυχα νεαρὰ κορίτσια, ἀλλὰ καὶ παντρεμένες γυναῖκες νὰ τὶς μεταβάλουν οἱ ἱερεῖς – προαγωγοὶ τῆς Ἀφροδίτης σὲ ἱερόδουλες, νὰ τὶς κλείνουν στὰ αἰσχρὰ «Ἱερὰ Πορνεία», ὑπηρετῶντας τὴν ἀπαίσια «θεὰ» καὶ ἀποφέροντας γιὰ ἐκείνους τεράστια κέρδη. Αὐτὴ ἦταν δυστυχῶς ἡ θρησκευτικὴ κατάσταση τὴν ἐποχὴ ἐκείνη!

Δὲν ἔφτανε ὅμως αὐτό, ἀλλὰ συνεχίζονταν στὶς μέρες τους οἱ τριακοσίων χρόνων ἀπηνεῖς διωγμοὶ κατὰ τῶν Χριστιανῶν. Μάλιστα βρισκόταν σὲ πλήρη ἐξέλιξη ὁ φοβερότερος ἀπὸ ὅλους τους προηγούμενους, ὁ φοβερὸς διωγμός του Διοκλητιανοῦ (284-305). Τὰ ἀδίστακτα καὶ σκοταδιστικὰ εἰδωλολατρικὰ ἱερατεῖα του Κλαρίου καὶ τοῦ Διδυμαίου Ἀπόλλωνος τῆς Μ. Ἀσίας εἶχαν πείσει τὸν δεισιδαίμονα αὐτοκράτορα ὅτι τοὺς εἶχαν δῆθεν διαμηνύσει οἱ «θεοὶ» ὅτι ἔπαψαν νὰ εἶναι εὐμενεῖς πρὸς τὴν αὐτοκρατορία, λόγῳ τῆς παρουσίας τῶν Χριστιανῶν καὶ πὼς ἀπαιτοῦσαν τὴν ἐξαφάνισή τους γιὰ νὰ ξαναγίνουν εὐμενεῖς!

Ὁ θρησκομανὴς αὐτοκράτορας πείστηκε καὶ ἔτσι κηρύχτηκε ὁ πιὸ σκληρὸς διωγμός, μὲ στόχο τὴν ἐξαφάνιση τῶν Χριστιανῶν.

Ἔφτασε ἡ διαταγὴ καὶ στὴν Αἴγυπτο. Ὁ φανατικὸς εἰδωλολάτρης ἔπαρχος Ἀρριανὸς ἀνάλαβε νὰ τὴν ἐφαρμόσει. Ὁ Τιμόθεος ἦταν ἀναγνώστης στὴν ἐκκλησία, δηλαδὴ εἶχε τὴ διακονία νὰ διαβάζει τὰ ἀναγνώσματα κατὰ τὴν ὥρα τῆς λατρείας. Ἡ διαταγὴ προέβλεπε καὶ τὸ κάψιμο τῶν χριστιανικῶν βιβλίων. Ὁ Ἀρριανὸς ἀπαίτησε ἀπὸ τὸν Τιμόθεο νὰ τοῦ παραδώσει τὰ λειτουργικὰ βιβλία. Ὁ εὐσεβὴς νέος ἀρνήθηκε λέγοντας στὸν σκοταδιστὴ εἰδωλολάτρη ἔπαρχο: «Τὰ βιβλία αὐτὰ εἶναι σὰν παιδιά δικά μου. Αὐτὰ μὲ στηρίζουν καὶ μὲ αὐτὰ ἐπικαλοῦμαι τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Καὶ ὅπως κανένας ἀληθινὸς πατέρας δὲν παραδίδει θεληματικὰ τὰ τέκνα του στὸν θάνατο, ἔτσι καὶ ἐγὼ δὲν προσφέρω γιὰ κάψιμο τὰ ἱερὰ βιβλία τῆς Ἐκκλησίας».

Ἡ θαρραλέα καὶ ὁμολογιακὴ στάση του Τιμόθεου ἐξόργισε τὸν Ἀρριανό, ὁ ὁποῖος ἔδωσε διαταγὴ νὰ συλληφθεῖ καὶ νὰ ἀρχίσουν τὰ βασανιστήρια. Πυράκτωσαν σίδερα καὶ τὰ ἔχωσαν στὰ αὐτιά του, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ πεταχτοῦν οἱ κόρες τῶν ὀφθαλμῶν του. Κατόπιν σὲ ἔδεσαν στὸν τροχό, σὲ ἕνα φριχτὸ ὄργανο βασανισμοῦ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Κατὰ τρόπο θαυματουργικὸ διαλύθηκε ὁ τροχὸς καὶ ἐλευθερώθηκε ὁ Τιμόθεος. Ὅμως οἱ βασανιστές του τὸν ἔριξαν στὴ σκοτεινὴ φυλακὴ γιὰ νὰ βροῦν ἄλλους τρόπους βασανισμοῦ.

Ἡ Μαῦρα ἦταν σύζυγος τοῦ Τιμόθεου, εἶχαν παντρευτεῖ εἴκοσι μέρες πρίν. Οἱ βασανιστές του σκέφτηκαν νὰ χρησιμοποιήσουν τὴ νιόπαντρη σύζυγό του γιὰ νὰ τὸν μεταπείσει νὰ ἀρνηθεῖ τὸ Χριστὸ καὶ νὰ ἀσπασθεῖ τὴν εἰδωλολατρία.

Ἡ Μαῦρα καμώθηκε πὼς δέχτηκε καὶ ἔτσι τὴν ὁδήγησαν στὴ φυλακὴ νὰ μιλήσει στὸν Τιμόθεο. Ὅταν ἔφτασε κοντά του τὸν ἀγκάλιασε καὶ τοῦ ἀνακοίνωσε καὶ τὴ δική της ἀπόφαση νὰ μαρτυρήσει γιὰ τὸ Χριστό. Τὴν ὁμολογία της αὐτὴ τὴν ἔκανε καὶ δημόσια, ὥστε συνελήφθη καὶ ὑποβλήθηκε σὲ φρικτὰ βασανιστήρια.

Οἱ δύο Μάρτυρες παρέμειναν ἑδραῖοι στὴν πίστη τους, παρ’ ὅλους τοὺς ἀβάσταχτους πόνους καὶ τοὺς ἐξευτελισμούς τους. Ἡ χάρις τους Θεοῦ τους προστάτευε καὶ τοὺς ἐνδυνάμωνε. Μάλιστα θεράπευε θαυματουργικὰ τὶς πληγές τους καὶ σταματοῦσε τὶς αἱμορραγίες! Βλέποντας οἱ ἀπάνθρωποι δήμιοι παγανιστὲς ὅτι ἦταν ἀδύνατον νὰ λυγήσουν μὲ τὰ μαρτύρια, ἀποφάσισαν νὰ τοὺς σταυρώσουν, γιὰ νὰ πεθάνουν μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ποὺ πέθανε ὁ ἀρχηγὸς τῆς πίστης τους, ὅπως οὔρλιαζαν ἀπὸ τὸ θυμό τους. Τοὺς γύμνωσαν καὶ τοὺς ἀνέβασαν στὸ σταυρό. Ἐκεῖ βρῆκε τὴν ἀφορμὴ ὁ διάβολος νὰ τοὺς πειράξει. Τοὺς ὑπέβαλε σὲ σκέψεις, ὅπως ἂν ἀρνηθοῦν, ἔστω εἰκονικὰ τὴν πίστη τους θὰ ἔσωζαν τὴ ζωή τους καὶ θὰ ἀπολάμβαναν ἀξιώματα.

Ἀλλὰ ὁ Τιμόθεος καὶ ἡ Μαῦρα κατάλαβαν τὴν παγίδα τοῦ διαβόλου καὶ ἄρχισαν νὰ προσεύχονται μὲ ὅλη τὴ δύναμη τῆς ψυχῆς τους καὶ νὰ στηρίζουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον μέσα στὶς φρικτὲς ὀδύνες τους. Μιὰ ἀνεξήγητη ἱλαρότητα ζωγραφίστηκε στὰ πρόσωπά τους καὶ ἕνα οὐράνιο φῶς τύλιξε τὰ γυμνὰ τίμια σώματά τους. ἔνοιωθαν ἀπέραντη ἀγαλλίαση καὶ τιμή, ποὺ ἀξιώθηκαν νὰ πεθάνουν μὲ τὸν τόπο ποὺ πέθανε ὁ Λυτρωτής τους Χριστός! Ἔτσι παρέδωσαν τὶς ἁγιασμένες ψυχές τους στὸν Κύριο καὶ ἀναχώρησαν γιὰ τὸν παράδεισο νὰ χαίρονται στοὺς ἀτελεύτητους αἰῶνες τὴν παρουσία καὶ τὶς ἀστείρευτες εὐλογίες τοῦ Θεοῦ! Ἡ μνήμη τους ἑορτάζεται στὶς 3 Μαΐου.

Αὐτοὶ ἦταν οἱ ἅγιοι καλλίνικοι Μάρτυρες Τιμόθεος καὶ Μαῦρα, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν πίστη τους στὸ Χριστὸ νίκησαν τὶς ἀντίθεες δυνάμεις τοῦ κόσμου. Τὸ τίμιο αἷμα τους κύλισε στὸν ποταμὸ τῶν αἱμάτων τῶν ἕντεκα ἑκατομμυρίων Μαρτύρων, ἀποπλένοντας καὶ καθαρίζοντας τὴν ἀνθρωπότητα ἀπὸ τὴν ἠθικὴ μπόχα τοῦ προχριστιανικοῦ κόσμου.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.

Ὡς ζεῦγος ὁμόζυγον, καὶ ξυνωρὶς θαυμαστή, Τιμόθεε πάνσοφε, καὶ Μαῦρα νύμφη Χριστοῦ, ἐνθέως ἠθλήσατε, σύμμορφοι γὰρ ὀφθέντες, τῶν παθῶν τοῦ Κυρίου, δόξης ἀκατάλυτου, ἠξιώθητε ἄμφω, πρεσβεύοντες τῷ Σωτήρι, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἠμῶν.

Κοντάκιον
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Τοὺς πολυτρόπους αἰκισμοὺς ἐνεγκόντες, καὶ τοὺς στεφάνους ἐκ Θεοῦ εἰληφότες, ὑπὲρ ἡμῶν πρεσβεύσατε πρὸς Κύριον, μνήμην τὴν πανίερον, τὴν ὑμῶν ἐκτελούντων, μέγιστε Τιμόθεε, καὶ ἀοίδιμε Μαύρα, τοῦ εἰρηνεῦσαι πόλιν καὶ λαόν· αὐτός ἐστι γάρ, πιστῶν τὸ κραταίωμα.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
3 Μαΐου 2026 ἑορτάζουν:

Κυριακὴ τοῦ Παραλύτου

Ἅγιοι Τιμόθεος καὶ Μαῦρα

Ἅγιος Πέτρος ὁ Θαυματουργὸς Ἀρχιεπίσκοπος Ἄργους καὶ Ναυπλίου

Ἅγιοι Διόδωρος καὶ Ροδοπιανὸς ὁ Διάκονος

Ἅγιοι Εἴκοσιεπτά Μάρτυρες

Ἅγιος Οἰκουμένιος ὁ Θαυματουργὸς ἐπίσκοπος Τρίκκης

Ἀνακομιδὴ ἱερῶν λειψάνων τοῦ Ὁσίου Λουκᾶ του ἐν Στειρίῳ

Ἁγία Ξενία ἡ Μεγαλομάρτυρας καὶ θαυματουργή

Ἅγιος Θεοφάνης Μητροπολίτης Περιθεωρίου

Ἅγιος Πάμβος «Καθολικὸς Γεωργίας»

Ὅσιος Θεοδόσιος καθηγούμενος τῆς Λαύρας τῶν Σπηλαίων του Κιέβου

Ὅσιοι Μιχαὴλ καὶ Ἀρσένιος

Ὅσιος Μάμας Πατριάρχης Γεωργίας

Ἅγιος Παῦλος ὁ Μάρτυρας ἐκ Ρωσίας

Ἅγιος Γρηγόριος Ἀρχιεπίσκοπος Ροστώβ, Γιαροσλὰβλ καὶ Λευκῆς Λίμνης

Σύναξη τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῶν Σπηλαίων ἐν Κιέβῳ

Ἅγιος Ἰουβενάλιος Ἐπίσκοπος Ναρνί

Ὅσιος Φίλιππος ὁ ἐν Βόρμς

Ἀνάμνηση Θαύματος Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Βυζαντίου

Σύναξη Πάντων τῶν ἐν Γορτύνῃ καὶ Ἀρκαδία τῆς Κρήτης διαλαμψάντων Ἁγίων

Ἅγιες Ἕξι Παρθενομάρτυρες τοῦ Γεροπλατάνου Χαλκιδικῆς

Σύναξη πάντων τῶν Εὐβοέων Ἁγίων

The post Οἱ ἅγιοι Τιμόθεος καὶ Μαῦρα: Οἱ ἡρωικοὶ μάρτυρες τοῦ Χριστοῦ (3/5/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ
Ἐκ τοῦ κατὰ Ἰωάννην
5: 1-15

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἀνέβη ὁ Ἰησοῦς εἰς Ἱεροσόλυμα. ἔστι δὲ ἐν τοῖς Ἱεροσολύμοις ἐπὶ τῇ προβατικῇ κολυμβήθρα, ἡ ἐπιλεγομένη Ἑβραϊστὶ Βηθεσδά, πέντε στοὰς ἔχουσα. ἐν ταύταις κατέκειτο πλῆθος τῶν ἀσθενούντων, τυφλῶν, χωλῶν, ξηρῶν, ἐκδεχομένων τὴν τοῦ ὕδατος κίνησιν. ἄγγελος γὰρ κατὰ καιρὸν κατέβαινεν ἐν τῇ κολυμβήθρᾳ, καὶ ἐταράσσετο τὸ ὕδωρ· ὁ οὖν πρῶτος ἐμβὰς μετὰ τὴν ταραχὴν τοῦ ὕδατος ὑγιὴς ἐγίνετο ᾧ δήποτε κατείχετο νοσήματι. ἦν δέ τις ἄνθρωπος ἐκεῖ τριάκοντα καὶ ὀκτὼ ἔτη ἔχων ἐν τῇ ἀσθενείᾳ αὐτοῦ. τοῦτον ἰδὼν ὁ Ἰησοῦς κατακείμενον, καὶ γνοὺς ὅτι πολὺν ἤδη χρόνον ἔχει, λέγει αὐτῷ· Θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι; ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ ἀσθενῶν· Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα ὅταν ταραχθῇ τὸ ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τὴν κολυμβήθραν· ἐν ᾧ δὲ ἔρχομαι ἐγὼ, ἄλλος πρὸ ἐμοῦ καταβαίνει. λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ἔγειρε, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει. καὶ εὐθέως ἐγένετο ὑγιὴς ὁ ἄνθρωπος, καὶ ἦρε τὸν κράβαττον αὐτοῦ καὶ περιεπάτει. ἦν δὲ σάββατον ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ. ἔλεγον οὖν οἱ Ἰουδαῖοι τῷ τεθεραπευμένῳ· Σάββατόν ἐστιν· οὐκ ἔξεστί σοι ἆραι τὸν κράβαττον. ἀπεκρίθη αὐτοῖς· Ὁ ποιήσας με ὑγιῆ, ἐκεῖνός μοι εἶπεν· ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει. ἠρώτησαν οὖν αὐτόν· Τίς ἐστιν ὁ ἄνθρωπος ὁ εἰπών σοι, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει; ὁ δὲ ἰαθεὶς οὐκ ᾔδει τίς ἐστιν· ὁ γὰρ Ἰησοῦς ἐξένευσεν ὄχλου ὄντος ἐν τῷ τόπῳ. μετὰ ταῦτα εὑρίσκει αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς ἐν τῷ ἱερῷ καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ἴδε ὑγιὴς γέγονας· μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μὴ χεῖρόν σοί τι γένηται. ἀπῆλθεν ὁ ἄνθρωπος καὶ ἀνήγγειλε τοῖς Ἰουδαίοις ὅτι Ἰησοῦς ἐστιν ὁ ποιήσας αὐτὸν ὑγιῆ.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 3/5/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ἡ Ἁγία Ματρώνα ἡ ἀόμματη ἐκ Ρωσίας δίδασκε νὰ μὴν κατακρίνει κανείς τον πλησίον του. ʽʽΓιατί νὰ κατακρίνουμε τοὺς ἄλλους;ʼʼ- ἔλεγε. ʽʽΝὰ σκέφτεσαι πιὸ πολὺ τὸν ἑαυτό σου. Κάθε προβατάκι θὰ κρεμασθεῖ ἀπʼ τὴ δικιά του οὐρίτσα. Μὲ τὶς ξένες οὐρίτσες τί δουλειὰ ἔχεις;ʼʼ.

Ἔλεγε νὰ ἐμπιστεύεται κανεὶς στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Νὰ ζεῖ μὲ προσευχή. Νουθετοῦσε νὰ ὑπομένει κανεὶς τὶς θλίψεις. Νὰ κάνει συχνὰ τὸν σταυρό του, νὰ σφραγίζει ἐπίσης μὲ τὸν Τίμιο Σταυρὸ καὶ τὰ πράγματα γύρω του.

Συνιστοῦσε συχνὴ Μετάληψη τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. Ἔλεγε: ʽʽΝὰ θωρακίζεται κανεὶς μὲ τὸν Τίμιο Σταυρό, μὲ προσευχή, μὲ Ἁγιασμό, μὲ συχνὴ Θεία Μετάληψη. Νὰ ἔχετε μπροστὰ στὶς εἰκόνες ἀναμμένα κανδήλιαʼʼ.

Ἐπίσης δίδασκε νὰ ἀγαπάει κανεὶς τοὺς γέρους καὶ ἀσθενεῖς. ʽʽἍμα ἄνθρωποι γεροί, ἄρρωστοι ἢ ἐκεῖνοι ποὺ χάσανε τὰ μυαλά τους σᾶς λένε κάτι δυσάρεστο ἢ προσβλητικό, μὴν τοὺς ἀκοῦτε, ἀλλὰ ἁπλῶς νὰ τοὺς βοηθᾶτε. Μὲ ὅλη τὴν ἐπιμέλεια πρέπει νὰ βοηθᾶ κανεὶς τοὺς ἀρρώστους καὶ νὰ τοὺς συγχωράει ὅ,τι καὶ νὰ τοῦ ποῦν, ὅ,τι καὶ νὰ κάνουνʼʼ.

Ἡ Ματρώνα ἔλεγε νὰ μὴ δίνει κανεὶς σημασία στὰ ὄνειρα: ʽʽΜὴν τὰ προσέχεις, γίνονται καὶ ἀπʼ τὸν πειρασμό, γιὰ νὰ στενοχωρήσουν τὸν ἄνθρωπο, νὰ τὸν μπερδέψουν μὲ λογισμούςʼʼ.

Ἔλεγε νὰ μὴ τρέχει συνέχεια κανεὶς σὲ διάφορους πνευματικούς, γυρεύοντας Στάρετς καὶ διορατικούς. ʽʽὍταν τρέχει κανεὶς σὲ πολλοὺς πατέρες, μπορεῖ νὰ χάσει τὴν πνευματικὴ ὁδὸ καὶ τὴ σωστὴ κατεύθυνση στὴ ζωήʼʼ. ʽʽὉ κόσμοςʼʼ, -ἔλεγε πάλι- , ʽʽἐν τῷ πονηρῷ καὶ ἐν τῇ πλάνῃ κεῖταιʼʼ. ʽʽἘὰν πᾶτε σʼ ἕνα γέροντα ἢ ἱερέα νὰ συμβουλευθεῖτε, νὰ προσεύχεστε νὰ τὸν φωτίσει ὁ Θεὸς νὰ σᾶς δώσει σωστὴ συμβουλήʼʼ.

Ἔλεγε νὰ μὴν ἐνδιαφέρεται κανεὶς γιὰ τὴν προσωπικὴ ζωὴ τῶν ἱερέων. Σʼ αὐτούς, ποὺ ἐπιθυμοῦν τὴ χριστιανικὴ τελειότητα συνιστοῦσε νὰ μὴ διακρίνονται ἀπὸ τοὺς ἄλλους μὲ τὴν ἐξωτερική τους ἐμφάνιση, ὅπως λ.χ. μὲ μαῦρα ροῦχα κλπ. Ὅταν εἶσαι στὴν Ἐκκλησία, μὴν κοιτᾶς κανένα. Νὰ προσεύχεσαι μὲ κλειστὰ μάτια ἢ νὰ κοιτᾶς σὲ κάποια εἰκόναʼʼ.

Ἔλεγε ὅτι τὸ νὰ βάφονται οἱ γυναῖκες καὶ γενικῶς νὰ χρησιμοποιοῦν διάφορα φταισίδια εἶναι μεγάλη ἁμαρτία, ἐπειδὴ ὁ ἄνθρωπος χαλάει καὶ καταστρέφει τὴν ἀνθρώπινη μορφή, ἀποκτάει αὐτὸ ποὺ δὲν τοῦ εἶχε δώσει ὁ Θεός, διαστρέφει τὴ φυσικὴ ὀμορφιὰ καὶ ὅλα αὐτὰ ὁδηγοῦν στὴ διαφθορά.

Στὶς πιστὲς κοπέλες ἡ Ματρώνα ἔλεγε: ʽʽσὲ σᾶς, τὶς κοπέλες, ὁ Θεὸς ὅλα θὰ τὰ συγχωρέσει, ἐὰν θὰ ἀφοσιωθεῖτε σʼ Αὐτόν. Αὐτὴ ποὺ ἀποφασίζει νὰ μὴν παντρευτεῖ, πρέπει νὰ κρατήσει τὴν ἁγνότητα της μέχρι τὸ τέλος. Γιʼ αὐτὸ ὁ Θεὸς θὰ τῆς δώσει στεφάνιʼʼ.

Ἡ Ματρώνουσκα δίδασκε: ʽʽΠλησιάσει πειρασμός; Πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ προσεύχεστε. Ἀδικοχαμένος γίνεται κανείς, ὅταν ζεῖ χωρὶς προσευχή. Ὁ ἐχθρὸς κάθεται στὸν ἀριστερό μας ὦμο καὶ στὸ δεξιὸ ὁ Ἄγγελος. Ἔχουν καὶ ὁ ἕνας καὶ ὁ ἄλλος τὸ δικό τους βιβλίο. Στὸ ἕνα γράφονται οἱ ἁμαρτίες μας, στὸ ἄλλο τὰ καλά μας ἔργαʼʼ.

Γιὰ τοὺς τοὺς μάγους εἶχε τὴ γνώμη∙ ʽʽΔὲν ὑπάρχει σωτηρία, ἂν δὲν μετανοήσουν, γιʼ αὐτοὺς ποὺ ἑκουσίως ἔγιναν σύμμαχοι τῆς δυνάμεως τοῦ πονηροῦ, ἀφοῦ ἀσχολήθηκαν μὲ τὰ μάγια. Δὲν κάνει νὰ ζητᾶ κανεὶς βοήθεια ἀπὸ τὶς μάγισσες. Μπορεῖ νὰ σοῦ θεραπεύσουν φαινομενικὰ κάποιο σωματικὸ ὄργανο, ἀλλὰ θὰ σοῦ βλάψουν τὴν ψυχήʼʼ. Ἡ Μάτουσκα πολλὲς φορὲς φανέρωνε στοὺς δικούς της ὅτι μάχεται μὲ τοὺς μάγους, μὲ τὶς πονηρὲς δυνάμεις, ὅτι ἀοράτως τοὺς πολεμάει.

Μία φορὰ ἦρθε ἕνας γέρος, εὐπαρουσίαστος καὶ σεβάσμιος, μὲ γένια. Ἔπεσε μπροστά της, γονυπετής, ὅλο δάκρυα καὶ τῆς εἶπε: ʽʽΠεθαίνει ὁ μοναχογιός μουʼʼ. Ἡ Ἁγία ἔγειρε πρὸς αὐτὸν καὶ τὸν ἐρώτησε χαμηλόφωνα:

ʽʽΚαὶ σὺ τί μάγια του ἔχεις κάνει; Γιὰ νὰ πεθάνει ἢ ὄχι;ʼʼ

ʽʽΓιὰ νὰ πεθάνειʼʼ,- ἀπάντησε αὐτός.

ʽʽΦύγε, φύγε ἀπὸ μένα, - τοῦ λέγει ἡ Μάτουσκα-, τότε γιατί ἦρθες σὲ μένα;ʼʼ. καὶ ὅταν ἔφυγε εἶπε:

ʽʽΟἱ μάγοι γνωρίζουν τὸν Θεό! Μακάρι κι ἐσεῖς νὰ κάνετε τέτοια προσευχή σαν ἐκείνους, ὅταν μετανοημένοι ἐκλιπαροῦν ἀπὸ τὸ Θεὸ συγχώρεση γιὰ τὸ κακὸ ποὺ ἔκαναν!ʼʼ.

Ἡ γενικὴ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὸν Θεό, ἡ μαχητικὴ ἀθεΐα, ἡ αὔξηση τῆς ἀποξένωσης καὶ τῆς ἔχθρας μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων, ἡ ἀπόρριψη τῆς πίστεως καὶ τῆς παραδόσεως, ἡ ἁμαρτωλὴ καὶ ἀμετανόητη ζωὴ προκάλεσαν σὲ ἑκατομμύρια ψυχὲς σοβαρὲς πνευματικὲς ζημιές.

Τὶς μέρες ποὺ γίνονταν μαζικὲς κομμουνιστικὲς διαδηλώσεις, ἡ Ἁγία παρακαλοῦσε ὅλους νὰ μὴ βγαίνουν ἔξω, νὰ κλείνουν πόρτες, παράθυρα καὶ φεγγῖτες, ἐπειδή, ὅπως ἔλεγε, τὰ στίφη τῶν δαιμόνων καταλαμβάνουν ὅλο τὸ χῶρο.

Κάποτε ἡ Ζ. Ζδάνοβα τὴ ρώτησε γιὰ τὰ χρόνια τοῦ ʽʽμαχητικοῦ ἀθεϊσμοῦʼʼ. ʽʽΠὼς ἐπέτρεψε ὁ Θεὸς νὰ κλείσουν καὶ νὰ καταγκρεμίσουν τόσους ναούς;ʼʼ. Ἡ ἁγία ἀπάντησε: ʽʽΑὐτὸ ἦταν τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἀριθμὸς τῶν ναῶν ἐλαττώθηκε, ἐπειδὴ οἱ πιστοὶ θὰ εἶναι ὀλίγοι, δὲ νὰ ὑπάρχουν καὶ ἱερεῖς γιʼ αὐτὲς τί ἐκκλησίεςʼʼ. ʽʽΜὰ γιατί κανένας δὲν ἀγωνίζεται;ʼʼ Ἐρώτησε ἡ Ζηναΐδα.

ʽʽὉ λαὸς εἶναι ὑπνωτισμένος, ἔχει χάσει τὰ νερά του. Μία φοβερὴ δαιμονικὴ δύναμη μπῆκε σὲ δράση. Βρίσκεται στὸν ἀέρα, διεισδύει παντοῦ. Παλιὰ κατοικοῦσε στὰ ἕλη καὶ τὰ πυκνὰ δάση, ἐπειδὴ οἱ ἄνθρωποι ἐκκλησιάζονταν, φοροῦσαν τὸ σταυρό. Τὰ σπίτια ἦταν προστατευμένα ἀπὸ τὶς εἰκόνες, τὰ κανδήλια, τὸν ἁγιασμό. Τὰ δαιμόνια πετοῦσαν ἀπὸ δίπλα καὶ δὲν μπαίνανε μέσα σʼ αὐτὰ τὰ σπίτια.

Σήμερα ὅμως ἔχουν γίνει κατοικητήριο τῶν δαιμόνων καὶ οἱ ἴδιοι οἱ ἄνθρωποι γιὰ τὴν ἀπιστία τους καὶ τὴν ἀπομάκρυνσή τους ἀπὸ τὸ Θεόʼʼ.

Διαβάζοντας τοὺς δαιμονισμένους, προσευχόμενη γιὰ κάθε προσερχόμενο, παρηγορῶντας τὶς θλίψεις τοῦ κόσμου, ἡ Μάτουσκα κουραζόταν τόσο πολὺ ποὺ πρὸς τὸ τέλος τῆς ἡμέρας δὲν μποροῦσε οὔτε νὰ μιλήσει μὲ τοὺς δικούς της, καὶ μόνο σιγὰ ἀναστέναζε, ἀκουμπῶντας τὸ κεφάλι στὴν παλάμη της. Ἡ ἐσωτερική, πνευματική της ζωὴ ἔμεινε μυστήριο ἀκόμα καὶ γιὰ τοὺς οἰκείους της, μερικοὶ δέ, θέλοντας νὰ μάθουν γιὰ τὴν πνευματική της ζωή, τὴν παρακολουθοῦσαν τὶς νύχτες. Μιὰ κοπέλα εἶδε ὅτι ὅλη τὴ νύχτα προσευχόταν καὶ ἔκανε μετάνοιες. Ἀπὸ τοὺς συχνοὺς σταυροὺς δημιουργήθηκε στὸ μέτωπό της Ἁγίας ἕνα λακκάκι- τὸ ἴχνος τῶν δακτύλων της. Τὸν σταυρό της τὸν ἔκανε βραδέως, μὲ θέρμη, τὰ δακτυλάκια τῆς ψάχνανε τὸ λακκάκι.

Πηγή: «Ἡ Ἁγία Ματρώνα τῆς Μόσχας», Ἐκδόσεις ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΥΨΕΛΗ. Μετάφραση ἀπὸ τὴ Ρωσικὴ Δορυμέδοντος ἱερομονάχου.

The post Ἁγία Ματρώνα: «Νὰ κάνετε συχνὰ τὸν σταυρό σας καὶ νὰ σφραγίζετε μὲ τὸν Τίμιο Σταυρὸ τὰ πράγματα γύρω σας» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ἐλάχιστοι ἄνθρωποι ἀξιώθηκαν νὰ λάβουν τὸν τίτλο τοῦ «Μεγάλου» στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας, διότι αὐτὸ προϋποθέτει νὰ ὑπάρξει κάποιος ὑπέρμετρα σπουδαῖος καὶ νὰ προσφέρει ὑπέρτατες καὶ μοναδικὲς ὑπηρεσίες σὲ αὐτή. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι καὶ ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, ὁ ὁποῖος ἐκτὸς ἀπὸ τὸν τίτλου τοῦ «Μεγάλου» τοῦ ἀποδόθηκε καὶ ὁ μοναδικὸς τίτλος «Στῦλος τῆς Ὀρθοδοξίας». Μελετῶντας κάποιος τὴν προσωπικότητα καὶ τὸ τιτάνιο ἔργο του, δὲ μπορεῖ παρὰ νὰ συμφωνήσει μὲ τὴν ἐπιλογὴ αὐτὴ τῆς Ἐκκλησίας μας.

Γεννήθηκε περὶ τὸ 298 στὴν Ἀλεξάνδρεια τῆς Αἰγύπτου ἀπὸ εὐσεβεῖς Ἕλληνες γονεῖς καὶ ἀνατράφηκε μὲ παιδεία καὶ νουθεσία Κυρίου. Οἱ εὐκατάστατοι γονεῖς του φρόντισαν νὰ λάβει μιὰ σπάνια κλασικὴ παιδεία, ἡ ὁποία ἄκμαζε ἀκόμα στὴν Ἀλεξάνδρεια. Παράλληλα φοίτησε στὴν περίφημη Κατηχητικὴ Σχολὴ θεολογία, ἀναδεικνυόμενος ὡς ἕνας ἀπὸ τοὺς σπουδαιότερους Πατέρες καὶ Διδασκάλους τῆς Ἐκκλησίας μας ὅλων τῶν ἐποχῶν. Καθοριστικὴ σημασία γιὰ τὴν κατοπινὴ πορεία τοῦ Ἀθανασίου ὑπῆρξε ἡ γνωριμία του καὶ ἡ πνευματική του σύνδεση μὲ τὸν μέγιστο ἀσκητὴ τῆς Ἐκκλησίας μας Μέγα Ἀντώνιο. Κοντὰ τοῦ μυήθηκε στὴν εὐσέβεια καὶ χαλυβδώθηκε ὁ χαρακτῆρας του νὰ εἶναι ἀμετακίνητος καὶ ἀπόλυτα προσηλωμένος στὴν ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας.

Σὲ ἡλικία δεκαοκτὼ ἐτῶν εἰσέρχεται στὶς τάξεις τοῦ ἱεροῦ κλήρου, ὡς διάκονος τῆς ἀλεξανδρινῆς Ἐκκλησίας, μπαίνοντας στὴν ὑπηρεσία τοῦ γηραιοῦ καὶ σεβάσμιου ἐπισκόπου Ἀλεξάνδρου.

Δὲν ἔμελλε ὅμως νὰ βιώσει μιὰ εἰρηνικὴ ἱερατικὴ διακονία, διότι κατὰ τὴν χρονικὴ ἐκείνη περίοδο ξέσπασε μιὰ ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες καὶ πιὸ ἐπικίνδυνες θεολογικὲς θύελλες στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας μας, ἡ φοβερὴ αἵρεση τοῦ ἀρειανισμοῦ. Ὁ πρεσβύτερος τῆς ἀλεξανδρινῆς Ἐκκλησίας Ἄρειος δίδασκε ἄκρως βλάσφημες καὶ κακόδοξες διδασκαλίες, ἀνατρέποντας ἐκ θεμελίων τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἀπέρριπτε τὸ θεμελιῶδες δόγμα τῆς Ἁγίας Τριάδος, ὑποβιβάζοντας τὸν Υἱὸ σὲ κτίσμα τοῦ Θεοῦ καὶ ἀρνούμενος τὴν προσωπικὴ ὑπόσταση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὁ νεαρὸς διάκονος Ἀθανάσιος, μὲ τὴν εὐλογία τοῦ ἐπισκόπου Ἀλεξάνδρου ἀνέλαβε νὰ ἀνασκευάσει τὶς βλάσφημες δοξασίες τοῦ Ἀρείου. Στὰ 325 συγκροτήθηκε ἡ Α’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος στὴν Νίκαια τῆς Βηθυνίας γιὰ νὰ συζητηθεῖ ἡ ἀρειανικὴ κακοδοξία καὶ νὰ διατυπωθεῖ μὲ σαφήνεια τὸ ὀρθόδοξο δόγμα. Ὁ διάκονος Ἀθανάσιος ἐκπροσώπησε τὸν Ἀλέξανδρο καὶ μάλιστα ὁρίστηκε καὶ γραμματείας τῆς Συνόδου. Στὶς θυελλώδεις συζητήσεις μὲ τὸν αἰρεσιάρχη Ἄρειο καὶ τοὺς ὀπαδούς του, ὁ Ἀθανάσιος ἐξέπληξε μὲ τὴν ὡριμότητα τῆς σκέψεώς του, τὴ θεολογική του κατάρτιση καὶ πρὸ πάντων τὴν ἀκριβὴ ἔκφραση τῆς ὀρθόδοξης διδασκαλίας. Δὲν εἶναι ὑπερβολὴ νὰ ὑποστηρίξουμε πὼς ὁ Μέγας Ἀθανάσιος ὑπῆρξε ὁ πρωταγωνιστὴς τῆς Συνόδου καὶ ὁ ἐκφραστὴς τῆς ἀλήθειας τῆς Ἐκκλησίας.

Τὸ 328 κοιμήθηκε ὁ ἐπίσκοπος Ἀλεξανδρείας Ἀλέξανδρος καὶ ὁ λαὸς ἀπαίτησε νὰ ἀνέβει στὸν ἐπισκοπικὸ θρόνο ὁ Ἀθανάσιος, ὁ ὁποῖος ἀποδέχτηκε τὴν ὕψιστη αὐτὴ διακονία, διαρκούσης τῆς ἀρειανικῆς λαίλαπας, παρὰ τὴν καταδίκη τῆς ἀπὸ τὴν Α' Οἰκουμενικὴ Σύνοδο.

Ἐργάστηκε σκληρὰ ἀναδιοργανώνοντας τὴν ἀλεξανδρινὴ Ἐκκλησία. Ἐπέλεξε ἄξιους συνεργάτες ἀπὸ τὴν τάξη τῶν ἀσκητῶν καὶ τῶν μοναχῶν, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἀφιερωθεῖ ὁλοκληρωτικὰ στὸ ἐκκλησιαστικὸ ἔργο. Τὸ μεγάλο βάρος τὸ ἔδωσε στὴν προάσπιση τῆς ὀρθόδοξης πίστης καὶ τὸν ἀντιαιρετικὸ ἀγῶνα. Αὐτὸ εἶχε ὅμως δυσμενεῖς ἐξελίξεις γιὰ τὸν ἴδιο. Οἱ ἀρειανοὶ καὶ οἱ ἄλλοι αἱρετικοὶ τῆς ἐπισκοπῆς του κατεῖχαν ὑψηλὰ κρατικὰ ἀξιώματα καὶ οἰκονομικὴ δύναμη. Κάνοντας χρήση αὐτῶν, εἶχαν κηρύξει ἀνελέητο πόλεμο κατὰ τοῦ Ἀθανασίου καὶ ὀχετοὺς λάσπης συκοφαντιῶν, οἱ ὁποῖες ἔφταναν ὡς τὴν αὐτοκρατορικὴ ἐξουσία τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁλόκληρη ἡ ζωή του ὑπῆρξε μαρτυρική. Ἀπὸ τὰ 46 ἔτη τῆς ἐπισκοπικῆς του διακονίας τὰ 17 τὰ πέρασε στὶς ἐξορίες! Ἔχουν διασωθεῖ οἱ φρικτὲς συκοφαντίες ἐναντίον τοῦ ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, πρὸς τὸν αὐτοκράτορα. Κατηγορήθηκε ὁ ἀσκητὴς Ἀθανάσιος γιὰ δῆθεν πορνεία καὶ βιασμὸ γυναίκας! Κατηγορήθηκε ἐπίσης ὁ ἔνθερμος αὐτὸς ζηλωτὴς τοῦ Χριστοῦ καὶ ὡς μάγος!

Ἀλλὰ ὁ Ἀθανάσιος ὑπόμενε μὲ καρτερία τὶς συκοφαντίες καὶ τὶς ἄδικες διώξεις. Τὴν προσωπική του πίκρα καὶ τὶς ἀτέλειωτες ταλαιπωρίες του τὶς προσπερνοῦσε μὲ τὴν νυχθημερὸν συγγραφὴ θεολογικῶν πραγματικῶν καὶ ἀντιαιρετικῶν ἔργων.

Ἀπὸ τὰ σπουδαιότερα συγγράμματά του ξεχωρίζουμε τὸ μοναδικὸ ἔργο του «Περὶ τῆς Ἐνανθρωπήσεως τοῦ Λόγου», ὅπου ἂν ἀναπτύσσει μὲ καταπληκτικὴ ἀκρίβεια τὴν ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας μας γιὰ τὸ θεῖο πρόσωπο τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Στὰ ἔργο του «Κατὰ Ἀρειανῶν» καταρρίπτει πανηγυρικὰ τὶς ἀρειανικὲς κακοδοξίες. Στὸ ἐπίσης περισπούδαστο ἔργο του «Κατὰ Εἰδώλων» καταρρίπτει τὸ σαθρὸ οἰκοδόμημα τῆς εἰδωλολατρίας, ἡ ὁποία στὴν ἐποχή του ἦταν ἀκόμη μιὰ μεγάλη ἀπειλὴ καὶ μιὰ σοβαρὴ πρόκληση γιὰ τὴν Ἐκκλησία. Συνέγραψε ἀκόμη τὸ βίο τοῦ δασκάλου τοῦ Μ. Ἀντωνίου, καθὼς καὶ πάμπολλες ἐπιστολὲς σὲ διάφορα ἐξέχοντα πρόσωπα, οἱ ὁποῖες ἀποπνέουν σπάνιο ζῆλο γιὰ τὴν διαφύλαξη τῆς ἀλήθειας τῆς Ἐκκλησίας, διότι εἶναι συνώνυμη μὲ τὴ σωτηρία. Ἀξίζει νὰ σημειώσουμε πὼς μὲ τὴν 39η ἑορταστικὴ ἐπιστολή του ὁρίζεται ὁ λεγόμενος «κανόνας τῆς Καινῆς Διαθήκης», δηλαδὴ ὁρίζονται τὰ 27 γνήσια βιβλία, ἀπὸ τὰ ψευδεπίγραφα (ἀπόκρυφα) ποὺ κυκλοφοροῦσαν στὴν ἀρχαία Ἐκκλησία καὶ ἔσπερναν πλάνες στοὺς πιστούς.

Κατάκοπος καὶ τσακισμένους ἀπὸ τοὺς ἀτέλειωτους ἀγῶνες καὶ τὶς προσωπικὲς ταλαιπωρίες, κοιμήθηκε στὶς 2 Μαΐου τοῦ 373. Ἡ Ἐκκλησία μας τὸν κατέταξε στοὺς ἁγίους της καὶ τὸν ἀνακήρυξε «Μέγα» γιὰ τὶς μοναδικές του ὑπηρεσίες του πρὸς Αὐτήν. Ὁρίστηκε δὲ νὰ συνεορτάζεται ἡ μνήμη του στὶς 18 Ἰανουαρίου, μαζὶ μὲ τὸν ἐπίσης σπουδαῖο ἀλεξανδρινὸ ἐπίσκοπο, τὸν ἅγιο Κύριλλο, ὁ ὁποῖος καὶ αὐτὸς ἔδωσε παρόμοιους ἀγῶνες γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.

Στύλος γέγονας ὀρθοδοξίας, θείοις δόγμασιν ὑποστηρίζων, τὴν Ἐκκλησίαν Ἱεράρχα Ἀθανάσιε· τῷ γὰρ Πατρὶ τὸν Ὑιόν ὁμοούσιον, ἀνακηρύξας κατᾑσχυνας Ἄρείον· Πάτερ Ὅσιε, Χριστόν τὸν Θεόν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν, τό μέγα ἔλεος.

Κοντάκιον
Ἦχος β’. Τοῖς τῶν αἱμάτων σου.

Ὀρθοδοξίας φυτεύσας τὰ δόγματα, κακοδοξίας ἀκάνθας ἐξέτεμες, καὶ τὸν τῆς πίστεως σπόρον ἐπλήθυνας, τῇ ἐπομβρία τοῦ Πνεύματος ὅσιε· διό εὐφημοῦμεν τὴν μνήμην σου.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
2 Μαΐου 2026 ἑορτάζουν:

Ἀνακομιδὴ Ἱερῶν Λειψάνων τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου

Ἅγιοι Ἕσπερος, Ζωὴ καὶ τὰ τέκνα τους Κυριάκος καὶ Θεόδουλος

Ὁσία Ματρώνα ἐκ Ρωσίας

Ὅσιος Ἰορδάνης ὁ Θαυματουργός

Ὅσιος Σάββας Ἐπίσκοπος Δαφνουσίας

Ἅγιος Boris – Μιχαὴλ ὁ πρίγκιπας, Ἰσαπόστολος καὶ Φωτιστῇς

Ἅγιος Βασίλειος ὁ διὰ Χριστὸν σαλός

Ἀνακομιδὴ τῶν ἱερῶν λειψάνων τῶν Ἁγίων Μπορίσου καὶ Γλιέβου

Σύναξη Ὑπεραγίας Θεοτόκου ἐν Πούτιβλ Ρωσίας

The post Μέγας Ἀθανάσιος: Ὁ Στῦλος τῆς Ὀρθοδοξίας (2/5/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΣΑΒΒΑΤΟ - ΑΝΑΚΟΜΙΔΗ ΛΕΙΨΑΝΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον
5: 14 – 19

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ Μαθηταῖς· Ὑμεῖς ἐστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου. οὐ δύναται πόλις κρυβῆναι ἐπάνω ὄρους κειμένη· οὐδὲ καίουσι λύχνον καὶ τιθέασιν αὐτὸν ὑπὸ τὸν μόδιον, ἀλλ’ ἐπὶ τὴν λυχνίαν, καὶ λάμπει πᾶσι τοῖς ἐν τῇ οἰκίᾳ. οὕτως λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τὰ καλὰ ἔργα καὶ δοξάσωσιν τὸν πατέρα ὑμῶν τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Μὴ νομίσητε ὅτι ἦλθον καταλῦσαι τὸν νόμον ἢ τοὺς προφήτας· οὐκ ἦλθον καταλῦσαι ἀλλὰ πληρῶσαι. ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἕως ἂν παρέλθῃ ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, ἰῶτα ἓν ἢ μία κεραία οὐ μὴ παρέλθῃ ἀπὸ τοῦ νόμου ἕως ἂν πάντα γένηται. ὃς ἐὰν οὖν λύσῃ μίαν τῶν ἐντολῶν τούτων τῶν ἐλαχίστων καὶ διδάξῃ οὕτως τοὺς ἀνθρώπους, ἐλάχιστος κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν· ὃς δ’ ἂν ποιήσῃ καὶ διδάξῃ, οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 2/5/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Μία Κυριακή τοῦ 1905, ὁ ἡγούμενος τῆς μονῆς Πανορμίτου Σύμης, Ἰγνάτιος ᾿Αστυπαλίτης, συζητοῦσε μέ τό Γιώργη Τζινιέρη κι ἄλλους ἐργάτες για το καμπαναριό τῆς μονῆς, ποὺ ἄρχισε τότε να χτίζεται. Ἦταν ἀνάγκη να μεταφερθοῦν σύντομα τά ὑλικά καί οἱ πέτρες γιά τή βάση τοῦ καμπαναριοῦ. Στο νταμάρι, στον κάβο, εἶχε λατομηθεῖ ἀρκετή ποσότητα ἀπό μεγάλες, τετράγωνες, πελεκητές πέτρες καί μακριές, πλατειές πλάκες. Τά ζῶα ὅμως πού τίς κουβαλοῦσαν ἦταν λιγοστά, κι αὐτά γέρικα καί ἀνίκανα γιά τέτοια δουλειά.

– Ἔτσι πού πᾶμε, εἶπε ὁ Τζινιέρης, δέν θά τό 'χουμε ἕτοιμο στη χάρη του.

– Πρέπει νά ἐξασφαλίσουμε μερικά κυπρέικα μουλάρια, εἶπε ὁ ἡγούμενος. Αὐτά εἶναι ταμάχικα καί γερά ζῶα.

Ὁ ἀρχιεργάτης σκέφθηκε ἄλλη λύση:

– Νά κόψουμε πεῦκα καί νά φτιάξουμε σάλι, πρότεινε. Τό σάλι θά σηκώνει δέκα φορτώματα.

Μ’ αὐτές τίς σκέψεις χώρισαν. Εἶχε πιά βραδυάσει. Ὁ π. Ἰγνάτιος ἔκανε ἕναν ἔλεγχο στίς πόρτες τῆς μονῆς καί πῆγε νὰ ἡσυχάσει.

Τή νύχτα ἔπιασε φουρτούνα. Τό μπουγάζι τῆς Ρόδου κατέβαζε ἄγρια κύματα καί ἡ βροχή ἔπεφτε με τό τουλούμι. Ἐνῶ ἡ ἀνεμοθύελλα μαινόταν, ἀμέτρητοι κεραυνοί ἔσκιζαν κάθε τόσο το σκοτάδι.

Μέσα σ’ αὐτή τήν κόλαση, μιά τούρκικη μπρατσέρα, φορτωμένη ἀπό τήν Κύπρο, χαροπάλευε στ’ ἀνοιχτά τῆς Σύμης. Ὁ πλοίαρχος Οσμάν, δεμένος στο τιμόνι, εἶχε καρφώσει το μάτι στο φανάρι τοῦ Πανορμίτη κι ἀγωνιζόταν νά ποδίσει στο λιμάνι του.

Ξαφνικά, ἀπό μιά στραβοτιμονιά τοῦ Ὀσμάν, τό φορτίο μπατάρισε στή μιά πάντα καί τό καΐκι ἔγειρε ἐπικίνδυνα. Μιά ἀστραπή φώτισε το σκοτάδι, κι ὁ πλοίαρχος, ἀντικρύζοντας το λιμάνι τοῦ Πανορμίτη, ἄρχισε νά τόν καλεῖ σέ βοήθεια:

– Γκέλ Μουχάλ! Γκέλ Μουχάλ Σουμπεκινλί! (Ελα, τρέξε Πανορμίτη).

Το πρωί τῆς Δευτέρας ὁ ἡγούμενος Ἰγνάτιος ὑποδεχόταν στήν αἴθουσα ὑποδοχῆς τόν Ὀσμάν καί τούς θαλασσοδαρμένους ναῦτες του.

– Μεγάλη φουρτούνα, καπετάνιο. Πῶς τά καταφέρατε;

– Κινδυνέψαμε, πάτερ, καί βασανίσαμε καί τό φορτίο μας.

– Τί φορτίο ἔχετε;

– Μουλάρια κυπρέϊκα, ἀπάντησε ὁ Ὀσμάν, κι ἔβγαλε το πουγγί του, ἕτοιμος να τ' ἀδειάσει στό τραπέζι γιά τή χάρη τοῦ ἀρχαγγέλου.

Ὁ ἡγούμενος, βαθιά ἱκανοποιημένος, χτύπησε τόν Τοῦρκο στόν ὦμο καί τοῦ εἶπε:

– Πόσα μουλάρια εἶναι τό φορτίο σου, καπετάνιο;

– Ἑξήντα, πάτερ, καί πέντε τῆς κουβέρτας δικά μου. Ὅλ’ αὐτά ἀνήκουν ἀπό σήμερα στον Ταξιάρχη.

Τότε ὁ ἡγούμενος γύρισε πρός τή μεγάλη χρυσοκέντητη εἰκόνα τοῦ Πανορμίτη, πού στόλιζε τὴν αἴθουσα, καί ψιθύρισε συγκινημένος:

– Μέγας εἶσαι, Πανορμίτη μου!

Πηγή: «Ἐμφανίσεις καὶ Θαύματα τῶν Ἀγγέλων», ἐκδ. Ἱερὰ Μονὴ Παρακλήτου, σελ. 245-246

The post Ὁ Πανορμίτης φροντίζει νὰ κτιστεῖ τὸ καμπαναριὸ τῆς Μονῆς του στὴ Σύμη! appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.