Δημήτριος Παναγόπουλος ὁ Ἱεροκήρυκας:

Ἐπὶ 25 χρόνια ὑπέφερα ἀπὸ κήλη. Φέτος δὲν μποροῦσα πλέον νὰ ἀντέξω τὸν πόνο καὶ ἔπρεπε νὰ πάω νὰ ἐγχειριστῶ. Μιὰ μέρα μετὰ ἀπὸ μία ὁμιλία μου, μίλησα μὲ ἕναν μοναχὸ καὶ τοῦ εἶπα:

- Τὴν ἄλλη Πέμπτη δὲν θὰ εἶμαι ἐδῶ γιὰ νὰ ὁμιλήσω. Θὰ πάω νὰ ἐγχειριστῶ καὶ θὰ παρακαλέσω τον π. Μαρῖνο νὰ ἔρθει αὐτὸς στὴ θέση μου.

- Θὰ σοῦ πῶ κάτι, μοῦ εἶπε ὁ μοναχός. Εἶχα καὶ ἐγὼ κήλη. Ὑπέφερα καὶ ἦταν νὰ πάω νὰ ἐγχειριστῶ. Ντρεπόμουν ὅμως ὡς καλόγερος νὰ πάω νὰ ἐγχειριστῶ. Πῆγα τότε καὶ παρακάλεσα τὸν Ἅγιο Ἀρτέμιο νὰ μὲ κάνει καλά. Καὶ μὲ ἔκανε καλά! Καὶ εἶμαι τώρα χωρὶς ἐπίδεσμο, χωρὶς τίποτα καὶ γυρίζω μὲ τὰ ζεμπίλια στὸ χέρι, ''ὀργώνω'' τὴν Ἀττικὴ καὶ εἶμαι καλά. Δόξα στὸ ὄνομά Του! Δὲν πᾶς καὶ ἐσὺ ἀπὸ ἐκεῖ;

Τὴν ἄλλη μέρα τὸ πρωΐ σηκώθηκα καὶ πῆγα στὸν Ἅγιο Ἀρτέμιο στὴ Γούβα. Ὁμιλοῦσα ἐκεῖ πέρα 6 χρόνια στὸν Ἅγιο Ἀρτέμιο καὶ τοῦ εἶπα:

- Ὅπως ξέρεις, αὐτὸ καὶ αὐτὸ μὲ εἶπε ὁ π. Ἠλίας, ὅτι τὸν ἔχεις κάνει καλά. Ἐγὼ ξέρω ἀπὸ τὸ βίο σου, ὅτι σὲ βάλανε ἕνα λιθάρι πάνω σου, στὴν κοιλιά σου καὶ βγῆκαν τὰ ὄργανά σου ἔξω. Καὶ ὅταν σηκώσανε τὸ λιθάρι αὐτό, τὸν ἕναν τόνο, ποὺ σοῦ εἴχανε ἐπάνω, τὰ γεννητικά σου ὄργανα ἦταν ἔξω καὶ ἐσὺ περπατοῦσες!

Καὶ ἔχεις – ἔτσι ἔχω διαβάσει στὸ βίο σου – χάρη στὸ θέμα αὐτό. Ἐὰν θέλεις, κλεῖσε τὶς ὀπές, γιὰ νὰ μὴν πάω νὰ ἐγχειριστῶ. Θὰ πάρω λαδάκι ἀπὸ τὸ καντήλι σου καὶ θὰ ἀλειφτῶ καὶ ὅ,τι θέλεις κάνε...

Αὐτὴ ἦταν ἡ συζήτηση ποὺ ἔκανα μὲ τὸν Ἅγιο. Ἔβαλα τὶς μετάνοιες μου, ἄναψα τὸ κερί, ζήτησα ἀπὸ τὸν νεωκόρο λάδι καὶ πῆγα σπίτι. Ἀλείφτηκα στὸ σημεῖο τῆς κήλης.

Ἦταν νὰ χειρουργηθῶ τὴν ἄλλη μέρα. Τὸ ἀπόγευμα ὅμως ἡ γυναῖκα μου ἔσπασε τὸ πόδι της στὸν ἀστράγαλο, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀναβάλλω τὴν ἐγχείρηση, ἀλλὰ ταυτόχρονα διαπίστωσα, ὅτι ὁ Ἅγιος Ἀρτέμιος μὲ εἶχε κάνει καλὰ ἔπειτα ἀπὸ 25 χρόνια!...

The post Δημήτριος Παναγόπουλος: «Ἅγιε Ἀρτέμιε ὑποφέρω ἀπὸ κήλη ἐὰν θέλεις κάνε μὲ καλὰ γιὰ νὰ μὴν ἐγχειριστῶ» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ἐν δάκρυσι πρὶν καὶ πόνοις σπείρας κάτω,
Ἱλαρίων θέριζε νῦν χαίρων ἄνω.
Ὕστατα Ἱλαρίων κοιμήσατο εἰκάδι πρώτῃ.

Ὁ Ὅσιος Ἰλαρίων ὁ Μέγας γεννήθηκε τὸ 333 μ.Χ., στὰ χρόνια τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου. Ἡ κωμόπολη στὴν ὁποία ἀνατράφηκε ὀνομαζόταν Θαβαθά, πέντε μίλια μακριὰ ἀπὸ τὴ Γάζα. Οἱ γονεῖς του ἦταν πλούσιοι εἰδωλολάτρες. Στὴν ἐπιθυμία τους νὰ σπουδάσουν ὅσο γίνεται καλύτερα τὸ γιό τους, ἔστειλαν αὐτὸν στὴν Ἀλεξάνδρεια.

Ἐκεῖ, ὁ Ἰλαρίων γνώρισε τὴ χριστιανικὴ πίστη, τὴν ἀγάπησε καὶ βαπτίσθηκε χριστιανός. Ἔγινε μιμητὴς τοῦ Μέγα Ἀντωνίου καὶ ἔμεινε ἀρκετὸ καιρὸ κοντά του. Ὅταν πέθαναν οἱ γονεῖς του, γύρισε στὴν πατρίδα του, διαμοίρασε στοὺς φτωχοὺς ὅλη του τὴν κληρονομιὰ καὶ πῆγε στὴν ἔρημο. Ἐκεῖ κάποτε συνάντησε ληστές, μὲ τοὺς ὁποίους εἶχε τὸν ἕξης διδακτικὸ διάλογο: «Ἐὰν σὲ συναντοῦσαν κλέφτες, τὸν ρώτησαν, τί θὰ ἔκανες;» Ἐκεῖνος ἀπάντησε: «Τί ἔχει νὰ φοβηθεῖ ὁ γυμνός;». Ἔπειτα τοῦ εἶπαν: «Ἀλλὰ ἂν σὲ σκότωναν;». Ὁ Ἰλαρίων ἀπάντησε: «Τόσο τὸ καλύτερο. ὁ σωματικὸς θάνατος κλείνει τὴ νύκτα τῆς παρούσας ζωῆς καὶ εἰσάγει στὴν ἀνατολὴ τῆς μέλλουσας ζωῆς». Οἱ ἀπαντήσεις του Ἰλαρίωνα εἶχαν σὰν ἀποτέλεσμα τὴ μετάνοια τῶν ληστῶν. Ὁ Ἰλαρίων, ἔλαβε ἀπὸ τὸ Θεὸ καὶ τὸ χάρισμα νὰ κάνει θαύματα.

Ἀφοῦ περιόδευσε σὲ πολλοὺς τόπους καὶ χῶρες, παρέδωσε στὸ Θεὸ τὴν ψυχή του, ὀγδόντα χρονῶν.Ο Ὅσιος Ἰλαρίων ὁ Μέγας ἔζησε τὰ τελευταῖα πέντε χρόνια τῆς ζωῆς του στὴν Ἐπισκοπὴ τῆς Πάφου.

Τὸ λείψανο τοῦ Ὁσίου δὲν ἔμεινε γιὰ καιρὸ στὴν Κύπρο. Οἱ χριστιανοὶ τῆς Παλαιστίνης, σὰν ἔμαθαν τὸν θάνατο τοῦ ὁσίου, ἔστειλαν ἐδῶ τὸν μαθητή του Ἡσύχιο, ὁ ὁποῖος μὲ τρόπο ἀνέσκαψε τὸν τάφο. Χωρὶς νὰ τὸν ἀντιληφθεῖ κανένας πῆρε τὰ ἱερὰ λείψανα καὶ τὰ μετέφερε στὴν Παλαιστίνη. Ἐκεῖ οἱ χριστιανοὶ τὰ ἐναπέθεσαν μὲ ξεχωριστὲς τιμὲς στὴ Μονή του Μαϊουμά.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Ἐγκρατείας τὴ αἴγλη λαμπρυνθεῖς τὴν διάνοιαν, ἤστραψας θαυμάτων ἀκτῖνας Ἰλαρίων Πατὴρ ἠμῶν, καὶ γεγονὸς φωστὴρ περιφανής, καὶ στῦλος εὐσέβειας θεαυγῆς, καταυγάζων τὴ ἐνθέω σου βιοτῆ, τοὺς πίστει προσιόντας σοί. Δόξα τῷ δεδωκότι σοὶ ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργούντι διὰ σου, πάσιν ἰάματα.

Κοντάκιον
Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.

Ὡς φωστῆρα ἄδυτον, τοῦ νοητοῦ σε Ἡλίου, συvελθόvτες σήμεροv, ἀνευφημοῦμεν ἐν ὕμvοις. Ἔλαμψας τοῖς ἐν τῷ σκότει τῆς ἀγνωσίας, ἅπαντας ἀναβιβάζων πρὸς θεῖοv ὕψος, Ἱλαρίων τοὺς βοώντας. Χαίροις ὢ Πάτερ, τῶν Ἀσκητῶv ἡ κρηπίς.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
21 Ὁκτωβρίου 2026 ἑορτάζουν:

Ὅσιος Ἰλαρίων ὁ Μέγας

Ὅσιος Φιλόθεος ὁ Ἁγιορείτης

Ἁγία Θεοδότη καὶ ὁ Ἅγιος Σωκράτης ὁ Πρεσβύτερος

Ἅγιοι Γάϊος, Δάσιος καὶ Ζωτικός

Ἅγιοι Ἀνδρέας, Στέφανος, Παῦλος καὶ Πέτρος

Ἅγιος Ζαχαρίας ὁ Ὁσιομάρτυρας

Ἅγιος Εὐκράτης ὁ Ὁσιομάρτυρας

Ὅσιος Βαρούχ

Ἅγιος Ἄζης

Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Νεομάρτυρας ἀπὸ τὴ Μονεμβασιά

Ἀνακομιδὴ τοῦ Ἱεροῦ Λειψάνου τοῦ Ὁσίου Χριστοδούλου τοῦ Θαυματουργοῦ

Ἀνακομιδὴ τῶν Ἱερῶν Λειψάνων τοῦ Ὁσίου Ἰλαρίωνα Ἐπισκόπου Μεγληνίας

Ἅγιοι Πλαντίνος, Εἰρήνη καὶ Μαρίνα της Ραϊθοῦ

Ὅσιος Ἰάκωβος

Ὅσιοι Βαρνάβας καὶ Ἰλαρίων οἱ θαυματουργοί

Ἁγία Οὔρσουλα

Ἅγιος Φινάν

Ὅσιος Φίλιππος

Ὅσιος Ἰλαρίων τῆς Λαύρας τῶν Σπηλαίων

Ὅσιος Ἰλαρίων ἐκ Ρωσίας

Ἅγιος Σωκράτης ὁ ἱερομάρτυρας

The post Ὅσιος Ἰλαρίων ὁ Μέγας (21/10/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΤΕΤΑΡΤΗ Ε’ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΛΟΥΚΑ
Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν
9: 44-50

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαὐτοῦ Μαθηταῖς· Θέσθε ὑμεῖς εἰς τὰ ὦτα ὑμῶν τοὺς λόγους τούτους· ὁ γὰρ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου μέλλει παραδίδοσθαι εἰς χεῖρας ἀνθρώπων. οἱ δὲ ἠγνόουν τὸ ῥῆμα τοῦτο, καὶ ἦν παρακεκαλυμμένον ἀπ’ αὐτῶν ἵνα μὴ αἴσθωνται αὐτό, καὶ ἐφοβοῦντο ἐρωτῆσαι αὐτὸν περὶ τοῦ ῥήματος τούτου. Εἰσῆλθε δὲ διαλογισμὸς ἐν αὐτοῖς, τὸ τίς ἂν εἴη μείζων αὐτῶν. ὁ δὲ Ἰησοῦς εἰδὼς τὸν διαλογισμὸν τῆς καρδίας αὐτῶν, ἐπιλαβόμενος παιδίον ἔστησεν αὐτὸ παρ’ ἑαυτῷ. καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Ὃς ἐὰν δέξηται τοῦτο τὸ παιδίον ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου, ἐμὲ δέχεται, καὶ ὃς ἐὰν ἐμὲ δέξηται, δέχεται τὸν ἀποστείλαντά με. ὁ γὰρ μικρότερος ἐν πᾶσιν ὑμῖν ὑπάρχων, οὗτός ἐστι μέγας. Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰωάννης εἶπεν· Ἐπιστάτα, εἴδομέν τινα ἐπὶ τῷ ὀνόματί σου ἐκβάλλοντα δαιμόνια, καὶ ἐκωλύσαμεν αὐτὸν, ὅτι οὐκ ἀκολουθεῖ μεθ’ ἡμῶν. καὶ εἶπεν πρὸς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· Μὴ κωλύετε· οὐ γάρ ἔστι καθ’ ὑμῶν· ὃς γὰρ οὐκ ἔστι καθ’ ὑμῶν, ὑπὲρ ὑμῶν ἐστιν.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 21/10/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Σχέδιο τοῦ Δημητρίου Πελεκάση προοριζόμενο γιὰ τὴν ἁγιογράφηση τῆς Ἐκκλησίας
τοῦ Ἁγίου Γερασίμου στὴν Πολυκλινικὴ Ἀθηνῶν, ἔτος 1938.

Ὁ Ἅγιος Γεράσιμος Κεφαλληνίας κοιμήθηκε ἐν Κυρίῳ στὶς 15 Αὐγούστου 1579, γιορτὴ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου καὶ τῆς Μονῆς Του, πρᾶγμα ποὺ παρακαλοῦσε καὶ ὁ ἴδιος στὴν προσευχή Του. Ἐνταφιάσθηκε νότια τοῦ Καθολικοῦ τῆς Μονῆς. Μετὰ ἀπὸ δύο χρόνια κάποια δαιμονισμένη γυναῖκα ποὺ ποθοῦσε τὴν θεραπεία της ἦρθε στὴν Μονή. Κάποια νύκτα ὁ πονηρὸς δαίμονας κατακρήμνισε τὴν δύστυχη γυναῖκα στὸ πηγάδι τῆς Μονῆς γιὰ νὰ τὴν πνίξει. Ἐκείνη τὴν στιγμὴ οἱ μοναχὲς ἄκουσαν τὴν γλυκιὰ φωνὴ τοῦ Ἁγίου νὰ τὶς προτρέπει νὰ τρέξουν στὴν αὐλή. Ἐκεῖ βρῆκαν τὴν γυναῖκα νὰ στέκεται βρεγμένη καὶ μὲ ἀνοικτὰ τὰ πόδια στὰ χείλη τοῦ πηγαδιοῦ, διηγούμενη μὲ δάκρυα ὅτι ἔγινε γιὰ τὴν σωτηρία της μὲ τὴν μεσιτεία τοῦ θαυματουργοῦ Ἁγίου. Ἐκεῖνος τὴν τράβηξε ἀπὸ τὰ μαλλιὰ καὶ τὴν ἐλευθέρωσε ἀπὸ τὸ ἀκάθαρτο πνεῦμα.

Τὸ θαυμαστὸ πηγάδι τοῦ Ἁγίου Γερασίμου

Ὅταν πανηγυρίζει ὁ Ἅγιος καὶ λιτανεύεται τὸ Ἱερό του σκήνωμα, τὸ πηγάδι αὐτὸ μὲ ἐντυπωσιακὸ τρόπο συμμετέχει στὸν ἑορτασμό.

Στὶς δύο μεγάλες πανηγύρεις, στὶς 16 Αὐγούστου, ποὺ ἑορτάζεται ἡ κοίμησης τοῦ καὶ στὶς 20 Ὀκτωβρίου ποὺ ἑορτάζεται ἡ Ἀνακομιδὴ τοῦ Λειψάνου του εἶναι καθιερωμένο νὰ γίνεται περιφορὰ τοῦ σκηνώματός του. Ὅταν ἡ λιτανεία φτάσει στὸ πηγάδι ποὺ ἔχει ἀνοίξει ὁ Ἅγιος Γεράσιμος, γίνεται στάση καὶ ἀναπέμπονται δεήσεις. Τὴ στιγμὴ αὐτὴ λαμβάνει χώρα κάτι τὸ καταπληκτικό. Τὸ νερὸ τοῦ πηγαδιοῦ ἀνεβαίνει μέχρι τὸ χεῖλος, λὲς καὶ θέλει νὰ ἀντικρύσει καὶ νὰ προσκυνήσει τὸ λείψανο τοῦ Ἁγίου καὶ οἱ Χριστιανοὶ εἴτε μὲ κάποιο δοχεῖο εἴτε μὲ τὰ χέρια τους παίρνουν νερὸ νὰ πιοῦν καὶ νὰ εὐλογηθοῦν.

Μόλις περάσει ἡ ἡμέρα τῆς ἑορτῆς καὶ ἀκριβέστερα μόλις περάσει ἡ 12η νυχτερινὴ ὥρα, ἡ στάθμη τοῦ νεροῦ ἔχει χαμηλώσει καὶ ἔχει ἐπανέλθει στὸ σημεῖο ποὺ βρίσκονταν προηγουμένως. Αὐτὴ ἡ θαυματουργία τὰ τελευταῖα χρόνια δὲν πραγματοποιεῖται.

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο «Τὸ θαῦμα τῆς Πίστεως» τοῦ Ἀρχιμανδρίτη Δανιὴλ Γουβάλη.

Απολυτίκιο Αγίου Γερασίμου
Ἦχος α’. Αὐτόμελον.

Τῶν Ὀρθοδόξων προστάτην καὶ ἐν σώματι ἄγγελον, καὶ θαυματουργὸν θεοφόρον νεοφανέντα ἡμῖν, ἐπαινέσωμεν πιστοὶ θεῖον Γεράσιμον· ὅτι ἀξίως παρὰ Θεοῦ ἀπείληφεν, ἰαμάτων τὴν ἀέναον χάριν· ῥώννυσι τοὺς νοσοῦντας, δαιμονῶντας ἰᾶται· διὸ καὶ τοῖς τιμῶσιν αὐτόν, βρύει ἰάματα.

The post Τὸ θαῦμα διασώσεως τῆς δαιμονισμένης στὸ πηγάδι ἀπὸ τὸν Ἅγιο Γεράσιμο appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Τοῦ Λάμπρου Κ. Σκόντζου
Θεολόγου – Καθηγητοῦ

Πολλοὶ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας κατεῖχαν ὑψηλὰ ἀξιώματα στὶς κρατικὲς ὑπηρεσίες τῶν χωρῶν τους. Στὰ πρωτοβυζαντινὰ χρόνια μιὰ πλειάδα ἁγίων ἦταν ἀνώτατοι κρατικοὶ καὶ στρατιωτικοὶ ἀξιωματοῦχοι τοῦ βυζαντινοῦ κράτους. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι καὶ ὁ Μεγαλομάρτυρας ἅγιος Ἀρτέμιος.

Καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια καὶ γεννήθηκε περὶ τὸ 310. Καταγόταν ἀπὸ ἀριστοκρατικὴ οἰκογένεια καὶ ἔτυχε μεγάλης μόρφωσης. Παράλληλα οἱ πιστοὶ Χριστιανοὶ γονεῖς του φρόντισαν νὰ τὸν μεγαλώσουν μὲ τὴν πίστη καὶ τὴν εὐσέβεια στὸ Χριστό, τὸν ἀληθινὸ Θεό. Χάρις στὰ πλούσια φυσικὰ καὶ πνευματικά του προσόντα ἀναδείχτηκε μιὰ σπουδαία προσωπικότητα, φτάνοντας ἡ φήμη του μέχρι τὰ αὐτοκρατορικὰ ἀνάκτορα. Ὁ Μ. Κωνσταντῖνος (324-337) τὸν ἐκτίμησε καὶ τὸν ἀναγόρευσε δούκα καὶ αὐγουστάλιο τῆς δεύτερης μεγάλης πόλης τοῦ κράτους, τὴν Ἀλεξάνδρεια. Δηλαδὴ ἀνώτερο στρατιωτικὸ διοικητὴ τῆς Αἰγύπτου καὶ πάσης Ἀφρικῆς. Ὁ σεμνὸς καὶ σώφρων νέος δέχτηκε, μετέβη στὴν ξακουστὴ μεγαλούπολη ἀσκῶντας τὰ καθήκοντά του μὲ σύνεση καὶ δικαιοσύνη. Μετὰ τὸ θάνατο τοῦ Κωνσταντίνου (337), ὁ διάδοχός του Κωνστάντιος (337-361), αὐτοκράτορας τοῦ Ἀνατολικοῦ Κράτους, συνέχισε νὰ εὐνοεῖ καὶ νὰ ἐμπιστεύεται τὸν ἄξιο διοικητὴ τῆς Αἰγύπτου Ἀρτέμιο. Ὑπῆρξε προστάτης τῶν Χριστιανῶν, οἱ ὁποῖοι διώκονταν ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες, ἂν καὶ εἶχαν σταματήσει οἱ διωγμοί. Αὐτὸ δὲν ἄρεσε στοὺς φανατικοὺς εἰδωλολάτρες καὶ ἰδίως στὸ σκοταδιστικὸ ἱερατεῖο, οἱ ὁποῖοι περίμεναν τὴν εὐκαιρία νὰ τὸν ἐκδικηθοῦν.

Τὰ πράγματα ἄλλαξαν μετὰ τὸ θάνατο τοῦ Κωνστάντιου (361) καὶ τὴν ἄνοδο στὸ θρόνο τοῦ Ἰουλιανοῦ τοῦ λεγομένου Παραβάτη (361-363), ὁ ὁποῖος εἶχε ἀποκηρύξει τὴν πίστη του στὸ Χριστὸ καὶ θέλησε νὰ ἐπαναφέρει την, ἤδη νεκρά, εἰδωλολατρία, στὴν ὁποία εἶχε μυηθεῖ. Μὲ διωγμοὺς ἐναντίον τῶν Χριστιανῶν, ἐφάμιλλους τῶν ρωμαίων προκατόχων του αὐτοκρατόρων, προσπάθησε νὰ σβήσει τὴν Ἐκκλησία. Μάταια προσπαθοῦσαν οἱ σύμβουλοί του νὰ τὸν μεταπείσουν, ὅτι τὸ ἐγχείρημα τοῦ ἦταν καταδικασμένο νὰ ἀποτύχει.

Χιλιάδες Χριστιανοὶ βασανίστηκαν ἀπάνθρωπα καὶ ἔχυσαν τὸ αἷμα τους γιὰ τὸ Χριστό. Οἱ ναοὶ δημεύτηκαν, οἱ κληρικοὶ διώχτηκαν καὶ διαπομπεύτηκαν, οἱ χριστιανοὶ δημόσιοι κρατικοὶ καὶ στρατιωτικοὶ ὑπάλληλοι ἀπολύθηκαν, οἱ Χριστιανοὶ δάσκαλοι διώχτηκαν ἀπὸ τὰ σχολεῖα καὶ ἀπαγορεύτηκε στοὺς μαθητὲς Χριστιανοὺς νὰ μαθαίνουν γράμματα!

Τὴν ἄνοιξη τοῦ 363, ὁ θρησκομανὴς αὐτοκράτορας ἐπισκέφτηκε τὴν Ἀντιόχεια. Πῆγαν νὰ τὸν ἐπισκεφτοῦν οἱ πολιτικοὶ καὶ στρατιωτικοὶ διοικητὲς τῆς Ἀνατολῆς. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ἦταν ὁ διοικητὴς τῆς Αἰγύπτου Ἀρτέμιος. Ἀλλά, τὴ στιγμὴ ποὺ χιλιάδες κρατικῶν ἀξιωματούχων καὶ ὁ ἁπλὸς λαὸς προσπαθοῦσαν νὰ κολακεύσουν τὸν ἰδιόρρυθμο ἡγεμόνα, ὁ Ἀρτέμιος, ἀντὶ κολακειῶν του ἄσκησε δριμὺ ἔλεγχο γιὰ τὴν θρησκευτική του πολιτικὴ καὶ τὶς διώξεις τῆς Ἐκκλησίας. Παράλληλα ἦρθαν οἱ εἰδωλολάτρες καὶ τὸν συκοφάντησαν ὅτι δῆθεν διώκει τὴν ἀρχαία θρησκεία.

Ὁ Ἰουλιανὸς ἔγινε θηρίο ἀπὸ τὸ θυμό του καὶ ἄρχισε νὰ βρίζει τον Ἀρτέμιο χυδαῖα. Ἐκεῖνος εἶχε σκυμμένο τὸ κεφάλι καὶ σιωποῦσε. Ὅμως ὅταν ἄρχισε νὰ βρίζει τὴν χριστιανικὴ πίστη ὁ Ἀρτέμιος σήκωσε τὸ κεφάλι καὶ μὲ ἡρωικὸ φρόνημα τοῦ εἶπε: «Βασιλιᾶ μου σὲ παρακαλῶ δεῖξε σεβασμὸ στὸν Κύριό μου, τὸν ἀληθινὸ Θεό. Προσπάθησε νὰ καταλάβεις τὸ μέγα λάθος σου γιὰ τὶς διώξεις τῶν Χριστιανῶν, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν τὴν εὐγενέστερη μερίδα τῶν ὑπηκόων σου. Ντροπή σου! Ἡ συμπεριφορά σου αὐτὴ σὲ ἀδικεῖ καὶ σὲ ἐξευτελίζει»!

Πρὶν τελειώσει τὸ λόγου του ὁ ἡρωικὸς Ἀρτέμιος, ὁ ἀνεδαφικὸς καὶ σκληροτράχηλος αὐτοκράτορας, τὸν διέκοψε καὶ διέταξε νὰ τοῦ ἀφαιρέσουν ἐπὶ τόπου ὅλα τὰ παράσημα καὶ νὰ τὸν καθαιρέσουν ἀπὸ τὸ ὑψηλό του ἀξίωμα. Ἔδωσε ἐπίσης διαταγὴ νὰ τὸν κλείσουν στὴ φυλακή, μέχρι νὰ συνετισθεῖ.

Ὁ Ἀρτέμιος ἀπογυμνωμένος ἀπὸ τὰ λαμπερὰ καὶ πολύτιμα παράσημά του καὶ τὴν βαρύτιμη στολή του ὁδηγήθηκε στὸ ποιό σκοτεινὸ καὶ ὑγρὸ κελὶ τῆς φυλακῆς. Ἐκεῖ ἔμεινε πολλὲς ἡμέρες χωρὶς τροφὴ καὶ νερό. Ὅμως μιὰ πρωτοφανῆ γαλήνη στὴν ψυχή του, ὑπόμεινε τὴν πεῖνα καὶ τὴ δίψα, δοξολογῶντας τὸν Κύριο καὶ εὐχαριστῶντας Τὸν γιὰ τὴν τιμὴ ποὺ τοῦ ἔκανε νὰ κακοπαθήσει γιὰ τὴ δική Του δόξα. Εἶχε πάρει τὴ μεγάλη ἀπόφαση νὰ μὴν ὑποκύψει στοὺς ἐκβιασμοὺς καὶ τὰ βασανιστήρια, ποὺ ἔνοιωθε ὅτι τὸν περίμεναν.

Ὕστερα ἀπὸ μέρες ὁ Ἰουλιανὸς διέταξε νὰ βγάλουν τον Ἀρτέμιο ἀπὸ τὴ φυλακὴ καὶ νὰ τὸν ὁδηγήσουν μπροστά του, πιστεύοντας ὅτι εἶχε συνετισθεῖ. Τοῦ ζήτησε νὰ προσφέρει θυσία στοὺς «θεούς» του, ἂν ἤθελε νὰ τοῦ χαρίσει τὴ ζωὴ καὶ νὰ τοῦ ξαναδώσει τὴν ἐλευθερία του καὶ τὸ ἀξίωμά του. Ὅμως ἐκεῖνος ἔμεινε ἡρωικὰ ἀμετάπειστος καὶ ἀτρόμητος στὶς φοβέρες ποὺ ἐπακολούθησαν. Ἀφοῦ ἀπολογήθηκε μὲ παρρησία γιὰ τὴν πίστη του καὶ στηλίτευσε τὴν πλάνη τῶν εἰδώλων, ὁδηγήθηκε στὰ φρικτὰ βασανιστήρια. Οἱ ἀπάνθρωποι δήμιοι τοῦ βασιλιᾶ τὸν ἅρπαξαν, τὸν γύμνωσαν δημόσια καὶ τὸν μαστίγωσαν μὲ βούνευρα μέχρι αἵματος. Μετὰ ξέσχισαν τὶς σάρκες του μὲ λεπίδια καὶ ἔκαιγαν τὶς βαθιὲς πληγὲς μὲ δαυλούς. Ὕστερα τοῦ τσάκισαν ὅλα τὰ κόκκαλα μὲ σιδερένιους λοστούς, μεταβάλλοντάς τον σὲ ἄμορφη μᾶζα. Τὸν ἔριξαν καὶ πάλι στὴ φυλακὴ νὰ πεθάνει ἀργὰ καὶ βασανιστικά.

Ὅμως τὸ ἴδιο βράδυ του φανερώθηκε ὁ Χριστὸς καὶ ἀφοῦ τὸν συνεχάρη γιὰ τὴν γενναία ὁμολογία του, τὸν θεράπευσε ἐντελῶς ἀπὸ τὶς πληγές του! Ἐκεῖνος ξέσπασε σὲ αἶνο εὐχαριστίας πρὸς τὸν Κύριο.

Τὸ πρωὶ ὁ δεσμοφύλακας, πῆγε νὰ μαζέψει τὸ πτῶμα του, πιστεύοντας ὅτι θὰ εἶχε πεθάνει. Βλέποντάς τον ζωντανὸ καὶ γερό, τὸν ὁδήγησε στὸν Ἰουλιανό. Ἐκεῖνος γεμᾶτος ἀπορία, πίστεψε πὼς τὸν εἶχαν γιατρέψει οἱ «θεοί» του καὶ γι’ αὐτὸ ζήτησε ἀπὸ τὸν Ἀρτέμιο νὰ τοὺς προσφέρει θυσία! Φυσικὰ ὁ Μάρτυρας ἀρνήθηκε καὶ ἔτσι συνεχίστηκε δεύτερος γῦρος βασανιστηρίων. Πῆραν μιὰ μεγάλη μυλόπετρα καὶ τὸν καταπλάκωσαν, πιστεύοντας ὅτι θὰ πέθαινε. Ἀλλὰ ἐκεῖνος συνέχιζε, παρὰ τὸ ἀφόρητο μαρτύριο, νὰ δοξολογεῖ τὸν ἀληθινὸ Τριαδικὸ Θεό.

Ὁ Ἰουλιανός, ὁ ὁποῖος παρίστατο καὶ ἀπολάμβανε τὸ θέαμα, ἔδωσε διαταγὴ καὶ ἀποκεφάλισαν τὸ Μάρτυρα καὶ πέταξαν τὸ ἄψυχο σῶμα του στὰ σκουπίδια. Κάποιοι πιστοὶ Χριστιανοὶ τὸ περιμάζεψαν καὶ τὸ ἔθαψαν μὲ τιμές. Ἀργότερα μεταφέρθηκε στὰ Πριγκιποννήσια, στὴν Ὀξιά, ὅπου ἐνταφιάστηκε στὸ Ναὸ τοῦ Τιμίου Προδρόμου. Ἡ μνήμη του τιμᾶται στὶς 20 Ὀκτωβρίου καὶ θεωρεῖται ὁ ἰατρὸς τῆς κήλης καὶ τῶν οὐροποιητικῶν παθήσεων.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Εὐσέβειας τοῖς τρόποις καλλωπιζόμενος, ἀθλητικῆς ἀγλαΐας ὤφθης σοφὲ κοινωνός, πρὸς ἀγῶνας ἀνδρικοὺς παραταξάμενος· ὅθεν ὡς λύχνος φωταυγής, τῶν θαυμάτων τὰς βολάς, ἐκλάμπεις τῇ οἰκουμένῃ, Ἀρτέμιε Ἀθλοφόρε, πρὸς σωτηρίαν τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Κοντάκιον
Ἦχος πλ. δ’. Τῇ ὑπερμάχῳ.

Ὡς ἀριστέα τοῦ Σωτῆρος πολυθαύμαστον Καὶ παροχέα ἰαμάτων πλουσιόδωρον Ἀνυμνοῦμέν σε προφρόνως Μεγαλομάρτυς. Ἀλλ’ ὡς πέλων ἰατὴρ τῆς κήλης ἄριστος, Ἀσινῆ με ἐκ τῆς βλάβης ταύτης φύλαττε, Ἵνα κράζω σοι, χαίροις Μάρτυς Ἀρτέμιε.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
20 Ὀκτωβρίου 2026 ἑορτάζουν:

Ὁ Ἅγιος Ἀρτέμιος ὁ Μεγαλομάρτυρας

Ἡ Ὁσία Ματρώνα ἡ Χιοπολίτιδα, ἡ θαυματουργή

Ἀνακομιδὴ Ἱερῶν λειψάνων τοῦ Ὁσίου Γερασίμου τοῦ Νέου Ἀσκητῆ, τοῦ Πελοποννήσιου

Οἱ Ἅγιοι Ἐβόρης καὶ Ἐνόης

Οἱ Ἅγιοι Ζεβινάς, Γερμανός, Νικηφόρος καὶ Ἀντωνίνος

Ἡ Ἁγία Μαναθὼ ἡ παρθένος

Ὁ Ἅγιος Βασίλειος ἐπίσκοπος Τραπεζοῦντας

Ἀνακομιδὴ Ἱερῶν Λειψάνων τοῦ Ὁσίου Γρηγορίου Καλλίδη

The post Ἅγιος μεγαλομάρτυρας Ἀρτέμιος (20/10/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΤΡΙΤΗ Ε’ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΛΟΥΚΑ
Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν
9: 23-27

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαὐτοῦ Μαθηταῖς· Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καθ’ ἡμέραν, καὶ ἀκολουθείτω μοι. ὃς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ’ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἕνεκεν ἐμοῦ, οὗτος σώσει αὐτήν. τί γὰρ ὠφελεῖται ἄνθρωπος κερδήσας τὸν κόσμον ὅλον, ἑαυτὸν δὲ ἀπολέσας ἢ ζημιωθείς; ὃς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους, τοῦτον ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ καὶ τοῦ πατρὸς καὶ τῶν ἁγίων ἀγγέλων. λέγω δὲ ὑμῖν ἀληθῶς, εἰσί τινες τῶν ὧδε ἑστηκότων, οἳ οὐ μὴ γεύσωνται θανάτου ἕως ἂν ἴδωσι τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 20/10/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ὅταν ὁ αὐτοκράτωρ Κωνστάντιος (γιός του Μέγα Κωνσταντίνου) ἔτυχε να βρίσκεται στούς Ὀδρυσούς, ὅπου ὁ αὐτοκράτωρ Ἀδριανός ἔχτισε μιά πόλη, στήν ὁποία ἄφησε τό ὄνομά του, δηλαδή τήν Ἀνδριανούπολη, πληροφορήθηκε ἀπό κάποιον ἐπίσκοπο ὅτι τά σώματα τῶν ἀποστόλων τοῦ Χριστοῦ Ἀνδρέα καί Λουκᾶ ἦταν ἐνταφιασμένα στήν Ἀχαΐα· τοῦ Ἀνδρέα στην Πάτρα καί τοῦ Λουκᾶ στη Θήβα τῆς Βοιωτίας. Μόλις ἄκουσε αὐτά ὁ αὐτοκράτωρ Κωνστάντιος, εὐχαριστήθηκε πάρα πολύ ἀπό τό γεγονός καί, κράζοντας μέ δυνατή φωνή, εἶπε στούς παρόντες: «Καλέστε μου τόν φίλο Ἀρτέμιο». Αὐτός ἔφτασε ταχύτατα καί ὁ αὐτοκράτωρ τοῦ εἶπε: «Χαίρομαι μαζί μέ σένα, ἀνδρῶν ἁπάντων θεοφιλέστατε». Ὁ δὲ Ἀρτέμιος, ἀπαντώντας, εἶπε στόν Κωνστάντιο: «Εἴθε να χαίρεσαι γιά πάντα μαζί μου, βασιλιά μου, καί νά μήν σοῦ συμβεῖ ποτέ τίποτε λυπηρό».

Ὁ αὐτοκράτωρ εἶπε: «Ἄριστε ἐκ τῶν φίλων μου, ζητᾶς κάτι περισσότερο εὐχάριστο ἀπό τήν εὕρεση τῶν σωμάτων τῶν ἀποστόλων τοῦ Χριστοῦ;» Καί ὁ μέγας Ἀρτέμιος ρώτησε: «Ποιός καί ἀπό ποῦ, κύριε, εἶναι ἐκεῖνος ποὺ μᾶς ἀποκάλυψε σήμερα αὐτόν τόν θησαυρό;»

Ὁ Κωνστάντιος ἀπάντησε: «Ὁ ἐπίσκοπος τῆς Ἀχαΐας, ὁ ὁποῖος τώρα ἐφορεύει στην Πάτρα. Ἀλλά πήγαινε, ἄνδρα ἄριστε, καί κάμε μου γρήγορα τήν ἀνακομιδή τούτων στην Κωνσταντινούπολη».

Μόλις ὁ μέγας Ἀρτέμιος ἄκουσε αὐτά ἀπό τόν αὐτοκράτορα, πῆρε τόν δρόμο πρός τούς τόπους πού ἦταν ἐνταφιασμένα τὰ ἅγια λείψανα τῶν ἀποστόλων Ἀνδρέα καί Λουκᾶ, γιά νά τά ἀνακομίσει στήν Κωνσταντινούπολη. Καί ἀφοῦ τά ἀνακόμισε, καί μάλιστα μέ τρόπο θαυμαστό, τά ἐναπέθεσε στον ναό πού ἐκ βάθρων ἀνοικοδόμησε ὁ Κωνστάντιος ἐπ' ὀνόματι τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί δίπλα στόν τάφο τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου, τοῦ πατέρα τοῦ Κωνστίου. Ἐπιβράβευσε δέ τόν Ἀρτέμιο ὁ Κωνστάντιος, κατά παράκληση τῶν ἐπισκόπων, μέ τήν ἀνάθεση σ' αὐτόν τῆς διοίκησης τῆς Αἰγύπτου. Τέτοιος ὑπῆρξε καί πρό τῶν ἀγώνων τοῦ μαρτυρίου του ὁ Ἀρτέμιος· καί τόσο πολύ τον σέβονταν ὅλοι.

Πηγή: «Οἱ Μεγαλομάρτυρες: Ἀρτέμιος, Παντελεήμων, Πλάτων», Συμεών τοῦ Μεταφραστοῦ, ἐκδ. Ἀποστολικὴ Διακονία, σέλ.40-41

The post Ἀνακομιδὴ τῶν λειψάνων τῶν Ἀποστόλων Ἀνδρέα καὶ Λουκᾶ ἀπὸ τὸν Ἅγιο Ἀρτέμιο appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ξεσμοὺς ἀπείρους καρτεροῦντος Οὐάρου,
Σατὰν πλάνης ἔξαρχος Οὐαὶ μοι! λέγει.

Μέτοχος τῆς θερμῆς καὶ γενναίας πίστης, ποὺ ἀνθίζει καὶ θαυματουργεὶ στοὺς μεγάλους ἀγῶνες καὶ στὶς σκληρὲς δοκιμασίες τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Οὔαρος, ἦταν στρατιώτης ἀπὸ τὰ Τύανα στὰ χρόνια τῶν διωγμῶν ἐπὶ Διοκλητιανοῦ. Ἐκτελοῦσε καθήκοντα φρουροῦ στὶς φυλακές, ὅπου ἔκλειναν χριστιανούς. Τὰ παθήματά τους τὸν ἔθλιβαν καὶ ἡ γενναιότητα τοὺς ἄναβε περισσότερο τὴν πίστη του. Ἦταν καὶ αὐτὸς χριστιανός, ἀλλὰ οἱ ἀνώτεροί του καὶ οἱ συστρατιῶτες του δὲν τὸ ἤξεραν. Ἑπομένως δὲν ὑπῆρχε ἐναντίον του καμία ὑποψία καὶ ἐπωφελούμενος ἀπ’ αὐτὸ κατόρθωνε νὰ φέρνει τροφὲς στοὺς μάρτυρες, νὰ τοὺς ἐνισχύει καὶ νὰ τοὺς παρηγορεῖ.

Κάποτε ἔφεραν στὴν φυλακὴ ἕξι πιστοὺς σεβάσμιους ἀσκητές. Ἦταν καὶ ἕβδομος, ἀλλὰ πέθανε στὸ δρόμο λόγῳ γήρατος ἀπὸ τὶς κακουχίες. Οἱ ἔγκλειστοι αὐτοί, μὲ τὴ φυσιογνωμία τῶν λόγων καὶ τῶν τρόπων τους, ἐπηρέασαν πολὺ τὴν ψυχή του Οὐάρου, ὥστε θέλησε νὰ πεθάνει μαζί τους. Ὅταν λοιπὸν τοὺς ρώτησε ὁ δικαστὴς ποὺ εἶναι ὁ ἕβδομος σύντροφός τους, ὁ Οὔαρος φώναξε «ἰδοὺ ἐγώ». Καὶ συγχρόνως ἄρχισε νὰ διακηρύττει ὅτι εἶναι Χριστιανός. Μάταια προσπάθησαν οἱ ἀξιωματικοί του νὰ τὸν μεταπείσουν. Αὐτὸς παρακαλοῦσε τοὺς ἀσκητές, νὰ προσευχηθοῦν στὸ Θεὸ νὰ τοῦ δώσει δύναμη ν’ ἀντέξει στὰ βασανιστήρια ποὺ ἦταν πολὺ ἄγρια. Τελικὰ νίκησε. Πέθανε χωρὶς ν’ ἀλλαξοπιστήσει. Τὴν ἑπομένη κόπηκαν καὶ τὰ κεφάλια τῶν ἀσκητῶν. Τὴ νύχτα χριστιανικὰ χέρια, ἔθαψαν εὐλαβικὰ τοὺς ἑπτὰ μάρτυρες τῆς πίστης.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Τῶν Μαρτύρων ζηλώσας τὰ κατορθώματα, μαρτυρικῶς ἠγωνίσω ὑπὲρ τῆς δόξης Χριστοῦ, καὶ καθεῖλες τὸν ἐχθρὸν παμμάκαρ Οὔαρε, ἐν γὰρ ἰκρίω προσδεθεῖς, πρὸς τῷ ξύλῳ τῆς ζωῆς, νομίμως ἀποκατέστης, πρεσβευτικὴ χορηγία, καταφαιδρύνων τᾶς ψυχᾶς ἠμῶν.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
19 Ὁκτωβρίου 2026 ἑορτάζουν:

Προφήτης Ἰωήλ

Ὁσία Κλεοπάτρα

Ἅγιος Σαδὼθ ὁ ἐπίσκοπος καὶ οἱ Ἑκατὸν εἴκοσι Μάρτυρες ἀπὸ τὴν Περσία

Ἅγιος Οὔαρος

Ἅγιοι Ἕξι Ὁσιομάρτυρες οἱ ἐρημῖτες

Ἅγιος Μνάσων ὁ ἀρχαῖος μαθητής

Ἅγιος Λεόντιος ὁ φιλόσοφος

Ἅγιοι Φήλιξ ὁ Πρεσβύτερος καὶ Εὐσέβιος ὁ Διάκονος

Ὅσιος Ἰωάννης ὁ θαυματουργὸς ποὺ ἀσκήτευσε στὸ ὅρος του Ρίλα

Σύναξη τῆς Παναγίας τῆς Βασίλισσας στὸ Μουζάκι Καρδίτσας

Ἁγία Φριδεσγουΐδη

The post Ἅγιος Οὔαρος (19/10/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΔΕΥΤΕΡΑ Ε’ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΛΟΥΚΑ
Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν
9: 18-22

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐγένετο ἐν τῷ εἶναι τὸν Ἰησοῦν προσευχόμενον κατὰ μόνας, συνῆσαν αὐτῷ οἱ μαθηταί, καὶ ἐπηρώτησεν αὐτοὺς λέγων· Τίνα με λέγουσιν οἱ ὄχλοι εἶναι; οἱ δὲ ἀποκριθέντες εἶπον· Ἰωάννην τὸν βαπτιστήν, ἄλλοι δὲ Ἠλίαν, ἄλλοι δὲ ὅτι προφήτης τις τῶν ἀρχαίων ἀνέστη. εἶπε δὲ αὐτοῖς· Ὑμεῖς δὲ τίνα με λέγετε εἶναι; ἀποκριθεὶς δὲ Πέτρος εἶπε· Τὸν Χριστὸν τοῦ Θεοῦ. ὁ δὲ ἐπιτιμήσας αὐτοῖς παρήγγειλε μηδενὶ λέγειν τοῦτο, εἰπὼν ὅτι Δεῖ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου πολλὰ παθεῖν καὶ ἀποδοκιμασθῆναι ἀπὸ τῶν πρεσβυτέρων καὶ ἀρχιερέων καὶ γραμματέων, καὶ ἀποκτανθῆναι, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἐγερθῆναι.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 19/10/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ἡ Γερόντισσα Λαμπρινὴ Βέτσιου - Δρίβα γεννήθηκε τὸ 1918 στὴν Ἁγία Παρασκευὴ Ἄρτας, ἔζησε στὰ Καλομόδια Ἄρτας καὶ κοιμήθηκε στὶς 17 Ὀκτωβρίου 2002 σὲ ἡλικία 84 ἐτῶν.

Α) Στὴν Θεία Λειτουργία καὶ ὅταν κοινωνοῦσε εἶχε ἐμπειρίες καὶ κάποιες ἀπὸ αὐτὲς τὶς ἐκμυστηρεύτηκε ὡς ἕξης:

Ὅλα αὐτὰ ποὺ προσφέρουμε στὴν Προσκομιδή, κρασιά, κεριὰ καὶ τὰ ὀνόματα, τὰ παίρνουν Ἄγγελοι καὶ τὰ πηγαίνουν ἀπάνω.

Μιὰ φορὰ εἶχα πάει στὴν Ἁγία Αἰκατερίνη. Εἶχαν μνήμη (ἑορτὴ Ἁγίου) ἐκεῖ καὶ ἔδωκα τὸ χαρτάκι μου μὲ τὰ ὀνόματα. Τὸ πρωΐ ὑστέρα ποῦ εἶχε τελειώσει ἡ Λειτουργία, εἶδα κατὰ γῆς τὸ χαρτάκι στὸ Ἱερὸ μπροστά. Στενοχωρήθηκα καὶ εἶπα: «Ἄχ, Θεέ μου, Ἁγία Αἰκατερίνη, ἦρθα ἐδῶ καὶ δὲν διαβάστηκαν τὰ ὀνόματά μου».

Τὴ νύχτα στὸν ὕπνο μου ἦρθε μία νέα ὡραία (Ἁγία Αἰκατερίνη) καὶ μοῦ εἶπε: «Φοβήθηκες, παιδί μου, μήπως δὲν διαβάστηκαν τὰ ὀνόματα; Τὰ διάβασα ἐγώ, ἂς μὴν τὰ διάβασε ὁ παπᾶς».

Στὰ χέρια της κρατοῦσε ἕνα χαρτί. Μοῦ τὸ ἔδειξε. Εἶδα ὅτι ἦταν τὸ χαρτὶ ποῦ εἶχα γράψει τὰ ὀνόματα καὶ τὸ εἶχα δώσει στὸν παπᾶ γιὰ νὰ τὰ μνημονεύσει στὴν Προσκομιδή.

Ὅταν ξεκινᾶ τὸ πρωὶ ἡ Λειτουργία μας, ἐκεῖ ὅλα εἶναι πολὺ ὡραία. Ὅταν ὅμως ἔρχεται ἡ ὥρα τῆς μεταδόσεως τότε εἶναι ὅλη ἡ Ἐκκλησία γεμάτη ἀπὸ τὰ ἀγγελικὰ πνεύματα. Τώρα τὰ βλέπω ἔτσι σὰν ἀστραπή.

Περνᾶνε Ἄγγελοι μὲ τὰ φτερά τους, ὄμορφα τὰ πρόσωπα τους, ὅπως εἴμαστε οἱ ἄνθρωποι. Αὐτοὶ εἶναι ψηλά, καὶ μεὶς χαμηλά. Φωνάζει ὁ παπᾶς ἀπὸ δῶ, ὁ ψάλτης ἀπὸ κεῖ, βγαίνουν ὅλοι ἐκεῖ καὶ κουλουριάζουν (κυκλώνουν) τὸν παπᾶ γύρω-γύρω.

Μετὰ βγαίνει ἡ μετάδοση, βλέπεις στὴν Ὡραία Πύλη ἀκέραιος ὁ Χριστός, βλέπεις ποὺ λέει ὁ παπᾶς «Μετὰ φόβου...!».

Αὐτὸς λέει: «Ἐδῶ ἐγὼ εἶμαι» καὶ δείχνει τὸ Ἅγιο Ποτήριο, ὅτι δηλαδὴ εἶναι μέσα. Παίρνομε τότε πραγματικὰ κρέας ἀπὸ τὸ Σῶμα τοῦ Κυρίου. Μέσα στὸ Ἅγιο Ποτήριο εἶναι ἀλήθεια Αὐτός!

Γίνεται ὅλος τόσο δὰ παιδάκι μικρό – μικρὸ μὲ κεφαλάκι, χεράκια, ποδαράκια, ἀκέραιος Χριστός, ἄνθρωπος δηλαδή, καὶ τὸ δίνει σ’ ἐμένα, τὸ δίνει σ’ ἐσένα καὶ στὸν ἄλλον, μὲ τὸ κουταλάκι (Ἁγία λαβίδα). Τὸ κουταλάκι μέσα ἔχει ἕνα ἀνθρωπάκι.

Πῶς νὰ τὸ πάρεις αὐτὸ τὸ πρᾶγμα; Καὶ τὸ παίρναμε κάτι ἁμαρτωλοί, κακομαγαρισμένοι, καταπονηρεμένοι, κακὸς κόσμος, φονιᾶδες, σκοτώνουν τὸν ἄλλον καὶ τὸν θάβουν.

Ὅταν πηγαίνεις νὰ μεταλάβεις, θὰ πηγαίνεις μὲ τὸ κεφάλι σκυφτὸ καὶ θὰ σκέφτεσαι Ποιόν θὰ βρεῖς μπροστά σου. Ποιόν θὰ ἰδεῖς τώρα ἐσύ. Μὴν κοιτᾶς τὸν ἕναν καὶ τὸν ἄλλον καὶ τί κάνει αὐτὸς καὶ ἐκεῖνος.

Θὰ κοιτάζεις μόνο τὸ Ἅγιο Ποτήριο. Ποιός εἶναι στὸ Ἅγιο Ποτήριο. Ἐκεῖ εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς ποὺ στὸ δείχνει, αὐτοῦ δὲν εἶναι ὁ παπᾶς, αὐτὸ τὸ τόσο δὰ πραγματάκι τὸ δίνει ὁ Χριστός!

Αὐτὸς παρατηρεί ποιός εἶναι ἱκανὸς νὰ τὸ πάρει. Ὅποιος δὲν εἶναι ἄξιος σ’ αὐτὸν δὲν τὸ δίνει. Νομίζεις πὼς παίρνουν ὅλοι μετάδοση ἐκείνη τὴν ὥρα; Δὲν παίρνουν. Παίρνει ἐκεῖνος ποῦ εἶναι ἑτοιμασμένος.

Καὶ κείνη τὴν ὥρα ποὺ πᾶς νὰ μεταλάβεις πρέπει νὰ δεῖς τὸν Χριστό. Δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ τὸν δεῖς πραγματικά, ἀλλὰ βάλτον μὲ τὸν νοῦ σου. Μετὰ ἔρχεται τὸ «Δι’ εὐχῶν» καὶ βλέπεις φεύγουν ὅλοι πρὶν τὸ «Δι’ εὐχῶν» ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία.

Κάτσε λίγο νὰ πάρεις τὴν εὐχή. Μετὰ δὲν κάνει νὰ γυρίσεις (ἐπισκεφτεῖς) σπίτι ξένο, γιατί θὰ χάσεις τὴν εὐχή. Δὲν εἶναι καλὰ νὰ βγεῖς ἔξω, νὰ πᾶς, ξέρω ‘γώ, στὴν ἀγορά. Καὶ ἂν εἶναι μεγάλη ἀνάγκη πὲς σὲ κάποιον ποῦ πάει στὴν ἀγορὰ νὰ σοῦ ψωνίσει. Καὶ ἂν βγεῖς, σκῦψε τὸ κεφαλάκι σου, κάνε τὴν δουλειά σου καὶ γύρισε στὸ σπίτι.

Β) Ἡ γιαγιὰ εἶχε μεγάλο παράπονο γιατί οἱ ἄνθρωποι ἀπομακρύνονται ἀπὸ τὴν ἐκκλησία. Μοῦ περιγράφει ἕνα περιστατικὸ ποὺ ἔζησε. Εἶχε πάει σὲ μιὰ ἐκκλησία ἐδῶ στὸν κάμπο τῆς Ἄρτας. Στὴν ἀρχή μου εἶπε ἦταν μόνη της. Μετὰ σιγά-σιγά ἄρχισε νὰ μαζεύεται κόσμος καὶ ἡ ἐκκλησία γέμισε. «Ἤμουν πολὺ χαρούμενη γι’ αὐτό. Ἐμφανίζεται ὁ Κύριος μπροστά μου καὶ μὲ ρωτάει γιατί χαίρομαι.

-Κύριε, ὁ οἶκος σου γέμισε κόσμο.

-Κοίταξε πῶς θὰ τοὺς κάνω αὐτούς, μοῦ λέει καὶ μὲ μιὰ ἁπλῆ κίνηση τοῦ χεριοῦ Του ἔπεσαν κάτω καὶ διαμελίστηκαν. Ἀλλοῦ χέρια, ἀλλοῦ πόδια, ἕνα φοβερὸ θέαμα. Ὅλοι ἐκτὸς ἀπὸ ἕναν ποὺ ἦταν κανονικὰ στὴ θέση του.

Ρώτησα τὸν Κύριο:

«Γιατί αὐτὸν δὲν τὸν πείραξες;»

Καὶ ὁ Κύριος μοῦ ἀπαντᾶ:

«Γιατί αὐτὸς εἶναι δικὸς Μοῦ. Δουλεύει γιὰ Ἐμένα». Καὶ ἀμέσως τοὺς ἐπανέφερε. Μοῦ λέει:

«Δὲ σημαίνει ὅτι ὅσοι πᾶνε στὴν ἐκκλησία εἶναι πιστοὶ στὸν Κύριο».

Ἀπό "My Fokida" στὴν ὁμάδα Facebook: "Γιαγιὰ Λαμπρινὴ Βέτσιου ἡ Ἀσκήτρια τῆς Ἄρτας"

The post Οἱ θαυμαστὲς ἐμπειρίες ποὺ εἶχε ἡ Γερόντισσα Λαμπρινὴ Βέτσιου στὴν ἐκκλησία appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.