Γράφει ὁ Νικόλαος Ζαχαριάδης,
καθηγητὴς Θεολόγος, συγγραφέας

Ἕνα πρωτοφανὲς ὑπερφυσικὸ γεγονὸς παρατηρεῖται κάθε Αὔγουστο στὴν Κεφαλλονιά, τὸ νησὶ τοῦ Ἁγίου Γερασίμου, ποὺ πάνω ἀπὸ 436 χρόνια διατηρεῖται τὸ ἅγιο καὶ ἄφθαρτο σκήνωμά του. Στὰ νότια τοῦ νησιοῦ κάτω ἀπὸ τὸ μεγάλο βουνὸ τοῦ Αἴνου στὴν περιοχή της Λειβαθούς, ἐκεῖ ποὺ βασιλεύει ἡ ἐλιὰ (ἐξ οὗ καὶ ἡ ὀνομασία «Ἐλιοῦ»), συναντᾶμε τὸ Μαρκόπουλο. Μικρὸ χωριό, χτισμένο στὰ 300 μέτρα ὑψόμετρο πάνω ἀπὸ τὴ θάλασσα στὴ γωνιὰ ποὺ βλέπει πρὸς τὸν Πατραϊκὸ κόλπο. Ἡ θέα εἶναι ἐξαίσια. Τὸ καλύτερο μπαλκόνι της Κεφαλλονιάς.

Ἐκεῖ βαθιὰ στὴν ὄχθη μιᾶς ρεματιᾶς, στὸ Ναὸ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου βγαίνουν κάθε χρόνο τὴν περίοδο τοῦ Δεκαπενταύγουστου τὰ φίδια τῆς Παναγίας.

Ἀπὸ τὶς πρῶτες μέρες αὐτῆς τῆς περιόδου, συγκεκριμένα ἀπὸ τὴν 6ην Αὐγούστου, ἑορτὴ τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ ἐμφανίζονται στὸ ναὸ τὰ περίφημα φίδια τῆς Παναγίας.

Καθὼς προχωροῦν οἱ ἡμέρες γίνονται περισσότερα καὶ τὴν παραμονὴ τῆς Κοιμήσεως πληθαίνουν. Ἐνῷ βασιλεύει ὁ ἥλιος καὶ οἱ καμπάνες κτυποῦν ἀπανωτὰ τὰ φίδια ξετρυπώνουν πολλά - πολλά. Βλέπεις Μαρκοπουλιῶτες μὲ κεριὰ νὰ γυρνοῦν στὴ ρεματιὰ γιὰ νὰ μαζέψουν φίδια καὶ νὰ τὰ φέρουν στὸ ναό.

Στὸν ἑσπερινό, τότε ποὺ ἀρχίζει ἡ μεγάλη πανήγυρις κυκλοφοροῦν ἄνετα. Κανένα δὲ φοβοῦνται ἂν καὶ τὰ παίρνουν καὶ τὰ βάζουν σὲ μπουκάλες σήμερα καὶ τὰ ἐναποθέτουν πάνω στὴν Ἁγία Τράπεζα. Τὰ φίδια τῆς Παναγίας τὰ πιάνουν οἱ χριστιανοί, τὰ καμαρώνουν καὶ τὰ ἀκουμποῦν ἐπάνω τους.

Τοπικὸ δίστιχο τονίζει: «Τὰ φίδια ἀπ' τὸ Μαρκόπουλο καλαίνω νὰ μὲ φᾶνε, μὰ κεῖνα εἶναι τσῆ Παναγιᾶς καὶ μὲ χαϊδολογάνε».

Φαινόμενα ἀπίθανα καὶ ἀπίστευτα τὰ φίδια τῆς Παναγίας. Ἄλλα τὰ βλέπεις τυλιγμένα στὸ μπράτσο ἑνὸς χριστιανοῦ σὰν βραχιόλια, ἄλλα ἀνεβασμένα στὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας ἢ στὸν Εὐσταυρωμένο ἢ στοὺς ἄρτους τῆς ἀρτοκλασίας. Στὴ διάρκεια τῆς Θ. Λειτουργίας μπορεῖ κάποιο ν' ἀνεβεῖ στὸ Εὐαγγέλιο ποὺ κρατάει στὰ χέρια του ὁ παπᾶς.

Πανηγυρίζουν κι αὐτά, σὰν ἐκπρόσωποι τοῦ ζωικοῦ βασιλείου μαζὶ μὲ τοὺς Χριστιανοὺς τὴν ἑορτὴ τῆς μητέρας τοῦ Κτίστου τῶν ἁπάντων. Καὶ δίνουν στὴν πανήγυρη ἕνα τόνο ἐδεμικὸ (στὴν Ἐδὲμ οἱ Πρωτόπλαστοι καὶ τὰ ζῶα ζοῦσαν ἀδελφωμένα).

Ὅταν τελειώνει στὶς 15 Αὐγούστου ἡ Θ. Λειτουργία τρεῖς - τέσσερις φωτογράφοι κρατοῦν στὰ χέρια τοὺς φίδια καὶ τὰ προσφέρουν σ’ ὅσους ἐπιθυμοῦν νὰ φωτογραφηθοῦν μ’ αὐτά. Μερικοὶ εὐαίσθητοι τὰ πιάνουν μὲ φόβο. Ἐκεῖνα ἄφοβα ἀνεβαίνουν στὸ στῆθος τους, στὸ λαιμό τους καὶ ὁ φακὸς ἀπαθανατίζει τὸ παράδοξο θέαμα.

Καθὼς φεύγει ἡ 15η Αὐγούστου ἀναχωροῦν κι αὐτά. Οἱ Χριστιανοὶ θὰ τὰ περιμένουν πάλι τὸ ἑπόμενο ἔτος «ὅπως θὰ περιμένουν τὸ Μάη τὶς παπαροῦνες» κατὰ τὴν ἔκφραση Κεφαλλονίτη συγγραφέα καὶ θὰ τὰ καλωσορίσουν μὲ γλυκόλογα: «Καλῶς τα τὰ ἀγαπητά μας φίδια. Πῶς εἴσαστε ἀπὸ πέρυσι»;

Τὸ χρῶμα αὐτῶν τῶν φιδιῶν εἶναι γκρίζο. Στὸ μέγεθος λεπτὰ καὶ σχετικῶς μικρά. Δὲν περνοῦν τὸ μέτρο. Ὅταν πλησιάζεις νὰ τὰ χαϊδέψεις στὸ κεφάλι, νιώθεις ἕνα δερματάκι βελούδινο καὶ βλέπεις δύο μάτια σπινθηροβόλα. Τὸ πιὸ ἐντυπωσιακὸ εἶναι ὅτι στὸ πλατύ τους κεφάλι σχηματίζεται ἕνας μικρὸς σταυρός, πρᾶγμα ποὺ προκαλεῖ ἰδιαίτερη αἴσθηση. Κάτι τὸ πρωτοφανὲς καὶ μοναδικό. Πουθενὰ δὲν συναντᾶται κάτι παρόμοιο. Ἐπὶ πλέον καὶ στὴν ἄκρη τῆς λεπτῆς γλώσσας τους ὑπάρχει τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ.

Μερικοὶ Γερμανοὶ φυσιοδίφες ποὺ τὰ ἐξέτασαν ἀπὸ πλευρᾶς ζωολογικῆς δὲν μπόρεσαν νὰ τὰ κατατάξουν σὲ κανένα ἀπὸ τὰ γνωστὰ εἴδη.

Ὅλα ὅσα σχετίζονται μὲ αὐτὰ τὰ φίδια εἶναι παράδοξα καὶ ὑπερφυῆ. Ἀπὸ ποὺ βγαίνουν εἶναι ἀκαθόριστο καὶ ἄγνωστο. Ἀπὸ τὸ καμπαναριό; Ἀπὸ σχισμὲς καὶ αἰχμὲς τοῦ Ναοῦ; Ἀπὸ τὸ γύρω χῶρο; Ὑπάρχει ἡ ἰδέα ὅτι βγαίνουν ἀπὸ τὰ ἐρείπια τοῦ παλαιοῦ ναοῦ. Ὅσο κι ἂν παρατηροῦν οἱ Μαρκοπουλιῶτες γιὰ νὰ προσδιορίσουν ἀπὸ ποῦ ξεπροβάλλουν καθὼς καὶ ποῦ κρύβονται μετὰ τὴν ἑορτὴ τίποτα δὲν ἐπισημαίνουν. Ἄγνωστος καὶ μυστηριώδης ὁ κρυψώνας τους.

Μία φορὰ κάποιος Χριστιανὸς σκέφτηκε νὰ πάρει ἕνα φίδι καὶ νὰ τὸ κλείσει σὲ μπουκάλι. Μάλιστα τὸ τοποθέτησε στὸ εἰκονοστάσι τοῦ σπιτιοῦ του. Ἀργότερα διαπίστωσε ὅτι τὸ μπουκάλι ἦταν ἄδειο. Ὅπως διηγοῦνται οἱ ντόπιοι σὲ ὁποιοδήποτε μέρος κι ἂν τὰ κλείσεις ὕστερα ἀπὸ σαράντα μέρες θὰ ἐξαφανιστοῦν.

Πολλοὶ ποὺ ἔτυχε νὰ σκοτώσουν ἕνα φίδι (π.χ. ἕνας ἀμαξὰς ποὺ τὸ πάτησε μὲ τὸ κάρο του) εἶδαν στὸν ὕπνο τους τὴν Παναγιὰ νὰ τοὺς τὸ γυρεύει. Καὶ πῆραν τὴν ἀπόφαση, νὰ στείλουν στὸ προσκυνητάρι της ἀσημένια ἢ ξύλινα ἐπιχρυσωμένα ὁμοιώματα φιδιῶν.

Καὶ κάτι ἄλλο ἀξιοσημείωτο. Ὅταν τὸ 1924 ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος δέχτηκε τὸ νέο ἡμερολόγιο οἱ Κεφαλλονῖτες ἀγωνιοῦσαν νὰ δοῦν τὴν ἐπιλογὴ ποὺ θὰ ἔκαναν τὰ φίδια. Αὐτὰ βγῆκαν μὲ τὸ νέο πρᾶγμα ποὺ συνετέλεσε νὰ μὴ βρεῖ ἔδαφος ὁ παλαιοημερολογιτισμὸς στὴν Κεφαλλονιά.

Ἡ ἐμφάνιση τῶν φιδιῶν ἔχει καὶ προφητικὴ σημασία. Θεωρεῖται καλὸ σημάδι γιὰ τὰ πράγματα τοῦ τόπου, καλοχρονιὰ καὶ εὐημερία. Γι’ αὐτὸ καὶ μὲ ξεχωριστὴ ἀγωνία τὰ παιδιὰ τοῦ Μαρκόπουλου τὸ βράδυ τῆς 5ης πρὸς τὴν 6ην Αὐγούστου ἀνάβουν κεριὰ καὶ ψάχνουν γύρω ἀπὸ τὸ καμπαναριὸ γιὰ νὰ διαπιστώσουν τὴν ἐμφάνισή τους. Ἡ κραυγὴ «βγήκανε τὰ φίδια!» ἀντηχεῖ φορτισμένη μὲ μεγάλη χαρά.

Ἂν δὲν βγοῦν εἶναι κακὸς οἰωνός. Τὸν Αὔγουστο τοῦ 1940 παραμονὲς τοῦ μεγάλου πολέμου καθὼς καὶ τὸ 1953 ποὺ ἐπλήγη τὸ νησὶ ἀπὸ σεισμὸ δὲν βγῆκαν, ἐπίσης καὶ τὸ 1922 μὲ τὴ Μικρασιατικὴ καταστροφή.

Τὸ θαυμαστὸ καὶ ἐκπληκτικὸ αὐτὸ φαινόμενο τῶν φιδιῶν τῆς Παναγίας κατ’ ἐπανάληψη ἔχει ἀπασχολήσει τὸν Τύπο καθὼς καὶ τὴν τηλεόραση τῆς Ἑλλάδος μας. Καὶ στὶς καλοπροαίρετες καὶ ἴσιες ψυχὲς ἀναθέρμανε τὴν πίστη.

Ὑπηρέτησα ὡς καθηγητὴς 7 χρόνια στὸ νησί της Κεφαλλονιὰς (1984-1991) καὶ ἐπειδὴ προβληματίστηκα γιὰ τὸ φαινόμενο αὐτὸ ἀρκετά, ἔψαξα, εἶδα, ἄκουσα, συζήτησα καὶ ἔγραψα αὐτὸ τὸ κείμενο γύρω ἀπὸ τὰ φίδια τῆς Παναγίας ποὺ κι αὐτὰ μὲ τὸ δικό τους τρόπο ὑμνοῦν καὶ δοξάζουν τὴν πορφυρογέννητη βασίλισσα τῶν ἀγγέλων, τὴ Μεσίτρια τοῦ κόσμου, τὴν Παναγία μας.

Πρέπει νὰ γνωρίζουμε ὅτι μόνο στὸν ἑλλαδικὸ χῶρο ὑπάρχουν 35.000 προσωνύμια πρὸς τὴν Παναγία μας ἕνεκα θαυμάτων. Μόνο στὴν Κεφαλλονιὰ ἀνακάλυψα ὅτι ὑπάρχουν 800 ὀνόματα τῆς Παναγίας: Παναγία ἡ Στεφάνα, Παναγία ἡ Μαγκάνα, κ.λ.π.

Ἡ Παναγία ἡ φιδοῦ βοήθειά μας... ΑΜΗΝ.

ΜΕΣΙΤΡΙΑ ΠΑΝΑΓΙΑ

Ω Παναγιά μου Δέσποινα
Μάνα ὅλου τοῦ κόσμου,
τὴν προσευχή μου ἄκουσε
καὶ τὴν ὑγειά μου δῶσ μου.

Ἐσὺ μόνο στὸ Χριστὸ μιλᾶς
κλαῖς καὶ τὸν παρακαλᾶς
πὲς κάτι καὶ γιὰ μένα,
δὲν ἔχω ἄλλον κανένα.

Ἐσὲ ἔχω Ἄχραντε
καὶ ἐσὲ παρακαλάω,
μὴ βλέπεις πού ’μαὶ ἁμαρτωλός
τὸ ξέρω καὶ πονάω.

Ἂν σὲ ρωτήσει Πάναγνε
γιατί δὲν τὸν κοιτάω
πές του πὼς εἶμαι ἀόμματος
τὸ φῶς τοῦ ἀναζητάω.

Νὰ δῶ τὸν ἥλιο κεῖ ψηλά
τὴ νύχτα τὸ φεγγάρι
τὴν ὀμορφιὰ ποὺ ἔφτιαξε
ἡ δική του χάρη.

Κι ἂν ἀκόμα δὲν πειστεῖ
ὅτι τὸν ἀγαπάω
δικός του θὰ μείνω σταθερός
τὸν λόγο μου κρατάω.

The post Τὰ φίδια τῆς Παναγίας στὴν Κεφαλλονιά appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Τοῦ Λάμπρου Κ. Σκόντζου
Θεολόγου – Καθηγητοῦ

Ἡ ἐξουσία γενικὰ φθείρει καὶ διαφθείρει. Χειρότερη ἀπ’ ὅλες ἡ ἀπολυταρχικὴ ἐξουσία καὶ ἰδιαίτερα ἡ βασιλική, ἡ ὁποία σὲ παλιότερες ἐποχές, ἦταν ἑστία διαφθορᾶς καὶ ἠθικῆς καταπτώσεως. Ὑπάρχουν ὅμως καὶ οἱ ἐξαιρέσεις. Στὸ χιλιόχρονο Βυζάντιο, τὴν χριστιανικὴ Ρωμανία, οἱ αὐτοκρατορικοὶ οἶκοι ἀνάδειξαν, πέρα ἀπὸ τὴν ὅποια κατάπτωση καὶ μιὰ πληθώρα ἁγίων ἀνάκτων, ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν, οἱ ὁποῖοι λαμπρύνουν τὸ ἁγιολογικὸ στερέωμα τῆς Ἐκκλησία μας. Ἀνάμεσά τους ξεχωρίζει ἡ ἁγία Εὐδοκία, ἡ αὐτοκράτειρα καὶ φιλόσοφος, ἡ ὁποία προσέφερε πολύτιμες ὑπηρεσίες στὸ κράτος, τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸν πολιτισμό.

Γεννήθηκε τὸ 401 στὴν Ἀθήνα καὶ ἦταν κόρη τοῦ ὀνομαστοῦ φιλοσόφου καὶ καθηγητῆ τῆς ρητορικῆς, Λεοντίου. Τὸ ἀρχικὸ ὄνομά της ἦταν Ἀθηναΐς. Τόσο ὁ πατέρας της, ὅσο καὶ ἡ ἴδια ἦταν ἐθνικὴ στὸ θρήσκευμα (εἰδωλολάτρισσα). Ὁ πατέρας της φρόντισε νὰ τῆς δώσει ἀξιόλογη μόρφωση καὶ παιδεία. Σπούδασε φιλοσοφία καὶ φιλολογία. Ἰδιαίτερα μελέτησε τὸν Ὅμηρο, τὸν Λυσία καὶ τὸν Δημοσθένη. Σπούδασε ἐπίσης ἀστρονομία καὶ γεωμετρία. Κυρίως ἀσχολήθηκε μὲ τὴν νεοπλατωνικὴ φιλοσοφία, ἡ ὁποία μεσουρανοῦσε τὴν ἐποχὴ ἐκείνη. Ἡ ἴδια ἦταν στολισμένη μὲ εὐγένεια αἰσθημάτων καὶ ψυχικὸ μεγαλεῖο. Ἐπίσης διέθετε σπάνια σωματικὴ ὀμορφιά.

Ὅταν ἔγινε 20 ἐτῶν, πέθανε ὁ πατέρας της καὶ τότε τὰ ἀδέλφια της προσπάθησαν νὰ τῆς ἁρπάξουν τὸ μερίδιό της ἀπὸ τὴν μεγάλη πατρική τους περιουσία. Φαίνεται πὼς δὲν μπόρεσε νὰ δικαιωθεῖ ἀπὸ τὰ ἀθηναϊκὰ δικαστήρια καὶ γι’ αὐτὸ κατέφυγε στὴ Βασιλεύουσα, περὶ τὸ 420 ἢ τὸ 421. Ζήτησε ἀκρόαση ἀπὸ τὴν Αὐγούστα Πουλχερία (μετέπειτα ἁγία τῆς Ἐκκλησίας μας), ἡ ὁποία ἐπιτρόπευε τὸν ἀνήλικο ἀδελφὸ τῆς Θεοδόσιο Β’ (408-450). Ἡ καλοσυνάτη καὶ ταπεινὴ βασίλισσα δέχτηκε τὴν Ἀθηναΐδα καὶ ἄκουσε τὸ πρόβλημά της καὶ τῆς ὑποσχέθηκε λύση.

Ἀλλὰ τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ἡ Πουλχερία ἀναζητοῦσε τὴν κατάλληλη σύζυγο γιὰ τὸν ἀδελφό της. Διεῖδε στὸ πρόσωπο τῆς ὡραιότατης, εὐφυοῦς καὶ καλλιεργημένης Ἀθηναΐδας τὴν ἰδανικὴ σύζυγο γιὰ τὸ Θεοδόσιο καὶ μιὰ ἱκανὴ βασίλισσα γιὰ τὸ κράτος. Τῆς πρότεινε καὶ ἐκείνη δέχτηκε. Ἀλλὰ ὑπῆρχε ἕνα σοβαρὸ ἐμπόδιο, ἔπρεπε νὰ βαπτισθεῖ καὶ νὰ γίνει χριστιανή.

Ἡ Ἀθηναΐδα δέχτηκε, κατηχήθηκε καὶ βαπτίστηκε, παίρνοντας τὸ ὄνομα Εὐδοκία. Τὸ 421 ἔγινε ὁ γάμος της μὲ τὸ Θεοδόσιο καὶ ἕνα χρόνο ἀργότερα, τὸ 422 ὀνομάστηκε Αὐγούστα, ἀφοῦ γέννησε τὴν πρώτη της κόρη, τὴν Εὐδοξία.

Ὅπως εἶναι γνωστὸ ἀπὸ τὴν ἱστορία, ὁ Θεοδόσιος εἶχε περιορισμένες διοικητικὲς ἱκανότητες καὶ ἀσθενῆ χαρακτῆρα. Ἔτσι, στὴν οὐσία, τὴν ἐξουσία εἶχαν στὰ χέρια τους οἱ δυναμικὲς γυναῖκες, ἡ ἀδελφή του Πουλχερία καὶ ἡ σύζυγός του Εὐδοκία. Ἡ μὲν Πουλχερία εἶχε ἐπωμισθεῖ μὲ τὰ διοικητικά, ἡ δὲ Εὐδοξία μὲ τὰ πνευματικά.

Ἡ Εὐδοκία ἦταν φορέας τῆς ἑλληνικῆς παιδείας καὶ τοῦ πολιτισμοῦ. Σκέφτηκε λοιπὸν νὰ μεταλαμπαδεύσει τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμὸ καὶ τὰ γράμματα ἀπὸ τὴν Ἀθήνα στὴν Κωνσταντινούπολη, τὸ κέντρο τοῦ τότε κόσμου. Νὰ ἀναδείξει τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα ὡς ἐπίσημη γλῶσσα τῆς διοίκησης, τῆς παιδείας καὶ τῆς δικαιοσύνης. Νὰ ἱδρύσει ἐκπαιδευτικὰ ἱδρύματα, ὅπου θὰ διδάσκονται οἱ ἐπιστῆμες καὶ θὰ καλλιεργεῖται ἡ φιλοσοφία καὶ οἱ καλὲς τέχνες. Ἄλλωστε ἡ εὐφυὴς ἐκείνη γυναῖκα ἔβλεπε πὼς ἡ ἄλλοτε λαμπρὰ κοιτίδα τοῦ πολιτισμοῦ καὶ τῆς παιδείας, ἡ Ἀθήνα παρήκμαζε ραγδαία καὶ ἔπρεπε ἡ πολιτισμική της κληρονομία νὰ μεταφερθεῖ ἀλλοῦ, στὸ κέντρο τῆς ἀπέραντης αὐτοκρατορίας, στὴν Βασιλεύουσα, ὅπου θὰ εἶχε, καὶ ὅπως εἶχε, τὴν ἀρωγὴ τοῦ κράτους.

Ἔτσι στὰ 425 ἵδρυσε στὴν Κωνσταντινούπολη τὸ περίφημο Πανδιδακτήριο, ὅπου διδάσκονταν ὅλες οἱ ἐπιστῆμες τῆς ἐποχῆς. Καθιερώθηκε ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα, ὡς γλῶσσα διδασκαλίας καὶ χωρίστηκε τὸ πρόγραμμα σπουδῶν σὲ δεκαπέντε ἕδρες γιὰ τὴν σπουδὴ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας καὶ φιλολογίας, δεκατρεῖς γιὰ τὴν σπουδὴ τῆς λατινικῆς γλώσσας καὶ φιλολογίας καὶ μιὰ ἕδρα φιλοσοφίας. Εἶναι τὸ πρῶτο πανεπιστήμιο τῆς ἱστορίας στὸν κόσμο.

Ἐπίσης κατόρθωσε καὶ παραμέρισε τὴν λατινικὴ γλῶσσα καὶ προώθησε τὴν ἑλληνικὴ στὴ δικαιοσύνη. Ἀκόμα προώθησε τὴν ἑλληνικὴ καὶ στὴ διοίκηση. Στὶς μέρες της ἄρχισαν νὰ καταγράφονται οἱ νομικὲς διατάξεις στὰ ἑλληνικά, ὅπως καὶ οἱ πράξεις τῆς διοίκησης.

Ἡ πρώην παγανίστρια Εὐδοκία εἶδε τὴ μεγάλη ἀξία τῆς χριστιανικῆς πίστεως, συγκρίνοντάς την μὲ τὴν παχυλὴ εἰδωλολατρία, ἡ ὁποία ἀκόμη εἶχε κάποιες ἀντιστάσεις, λίγο πρὶν τὴν πλήρη κατάρρευσή της. Γι’ αὐτὸ καὶ ὑποστήριξε τὴν Ἐκκλησία στὸ ἱεραποστολικό της ἔργο. Ἡ ἴδια ζοῦσε μὲ πίστη καὶ εὐλάβεια καὶ δὲν τὴν ἄγγιξε ἡ διαφθορά των παλατιανών.

Τὸ 437 πάντρεψε τὴν κόρη της Εὐδοξία μὲ τὸν αὐτοκράτορα τῆς Δύσεως Οὐαλεντιανὸ Γ’ (419-455). Κατόπιν ἀποφάσισε νὰ πραγματοποιήσει τὸ ὄνειρό της, νὰ πάει στοῦς Ἁγίους Τόπους νὰ προσκυνήσει τὰ ἐκεῖ Ἱερὰ Προσκυνήματα. Ἔμεινε δύο χρόνια, προσευχόμενη καὶ κτίζοντας καὶ ἀνακαινίζοντας σπουδαῖα ἔργα. Τὸ 439, ἐπιστρέφοντας, πέρασε ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια, ὅπου ἐξέφρασε τὴν περηφάνια της γιὰ τὴν ἑλληνική της καταγωγή. Μάλιστα ἔπεισε τὸν αὐτοκράτορα νὰ ἀνεγείρει διάφορα κοινωφελῆ ἔργα στὴ μεγάλη πόλη.

Στὰ τέλη τοῦ 439 ἐπέστρεψε στὴν Κωνσταντινούπολη. Μὲ δική της πρωτοβουλία ἀνέβηκε στὸ ἀξίωμα τοῦ ὑπάρχου ὁ ἔπαρχος Κῦρος. Αὐτὸ ὅμως δὲν ἄρεσε στὸν ἀντίζηλό του εὐνοῦχο Χρυσάφιο. Ὁ πανοῦργος αὐτὸς ἄνθρωπος ἔπεισε καὶ ἔστρεψε τὸ Θεοδόσιο ἐνάντια στὴν Εὐδοκία. Γιὰ νὰ διαρρήξει τὶς σχέσεις της μὲ τὸ Θεοδόσιο, τὴν συκοφάντησε ὅτι δῆθεν διατηροῦσε ἐρωτικὴ σχέση μὲ τὸν παλατιανὸ ἀξιωματοῦχο Παυλίνο.

Δυστυχῶς ὁ Θεοδόσιος πίστεψε τὶς συκοφαντίες, διέταξε τὴ θανάτωση τοῦ Παυλίνου καὶ ἔριξε σὲ δυσμένεια τὴν Εὐδοκία. Ἐπίσης στράφηκε ἐναντίον της καὶ ἡ Πουλχερία.

Μετὰ ἀπὸ αὐτὴ τὴν κατάσταση, κατάλαβε ὅτι ἡ παραμονή της στὴν Βασιλεύουσα ἦταν ἀδύνατη. Γι’ αὐτό, τὸ 443, ἀποφάσισε νὰ φύγει καὶ πάλι γιὰ τοὺς Ἁγίους Τόπους. Παρέμεινε ἐκεῖ ὡς τὸ θάνατό της. Δὲν ἐπέστρεψε ποτὲ στὴν Κωνσταντινούπολη, οὔτε μετὰ τὸ θάνατο τοῦ Θεοδοσίου (450). Ἐπιδόθηκε στὴν προσευχή, τὴ νηστεία καὶ τὴν πνευματικὴ περισυλλογή. Ἀνήγειρε μὲ δικά της χρήματα ναούς, Μονὲς καὶ πολλὰ φιλανθρωπικὰ ἱδρύματα. Ἀφιερώθηκε στὴν ἀνάγνωση τῶν Γραφῶν καὶ τῶν πατερικῶν κειμένων. Συναναστράφηκε μὲ ἁγίους καὶ ἀσκητές. Ὅμως, χωρὶς νὰ τὸ συνειδητοποιήσει, παρασύρθηκε προσωρινὰ ἀπὸ κάποιους μονοφυσιτικοὺς κύκλους. Ἀλλὰ μὲ τὴ βοήθεια δύο ἐπιφανῶν μοναχῶν, τοῦ Συμεῶν Στυλίτου καὶ τοῦ Μεγάλου Ἐνθυμίου μεταστράφηκε στὴν Ὀρθοδοξία. Κοιμήθηκε εἰρηνικὰ τὸ 460.

Ἡ Εὐδοκία συνέγραψε πολλὰ καὶ ἀξιόλογα ἔργα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα τὰ περισσότερα δυστυχῶς δὲν διασώθηκαν. Ἀπὸ τὰ σωζόμενα ξεχωρίζουν ὑπέροχοι στίχοι στὴ νίκη τοῦ Θεοδοσίου Β’ ἐναντίον τῶν Περσῶν, παράφραση τῆς Ὀκτατεύχου καὶ τῶν προφητῶν Ζαχαρία καὶ Δανιήλ, καθὼς καὶ τρία βιβλία τοῦ ἁγίου Κυπριανοῦ Ἀντιοχείας (πρώην μάγου) σὲ ἔμμετρους ὁμηρικοὺς στίχους.

Ἡ μνήμη της τιμᾶται στὶς 13 Αὐγούστου.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
13 Αὐγούστου 2026 ἑορτάζουν:

Ἀπόδοση τῆς ἑορτῆς τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ

Ἀνακομιδὴ καὶ Μετάθεση Ἱεροῦ Λειψάνου τοῦ Ὁσίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητῆ

Ἁγία Εὐδοκία ἡ βασίλισσα

Ὅσιος Δωρόθεος

Ὅσιος Δοσίθεος ὁ ὑποτακτικὸς τοῦ Ὁσίου Δωροθέου

Ὅσιος Σέριδος ἡγούμενος τῆς Μονῆς στὴ Γάζα

Ἁγία Εἰρήνη ἡ βασιλίσσα, τῆς διὰ τοῦ ἁγίου καὶ ἀγγελικοῦ σχήματος μετονομασθείσης Ξένης Mοναχής

Ἅγιος Κορωνάτος

Ἀνακομιδὴ Ἱερῶν Λειψάνων τοῦ Ἁγίου Μάξιμου τῆς Μόσχας

Ἅγιος Τύχων Ἐπίσκοπος Ζαντόνσκ

The post Ἁγία Εὐδοκία. Ἡ φωτισμένη αὐτοκράτειρα τοῦ Βυζαντίου (13/8/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΠΕΜΠΤΗ ΙΑ’ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον
24: 13-28

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ Μαθηταῖς· ὁ ὑπομείνας εἰς τέλος, οὗτος σωθήσεται. καὶ κηρυχθήσεται τοῦτο τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας ἐν ὅλῃ τῇ οἰκουμένῃ εἰς μαρτύριον πᾶσιν τοῖς ἔθνεσι, καὶ τότε ἥξει τὸ τέλος. Ὅταν οὖν ἴδητε τὸ βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως τὸ ῥηθὲν διὰ Δανιὴλ τοῦ προφήτου ἑστὼς ἐν τόπῳ ἁγίῳ – ὁ ἀναγινώσκων νοείτω – τότε οἱ ἐν τῇ Ἰουδαίᾳ φευγέτωσαν ἐπὶ τὰ ὄρη, ὁ ἐπὶ τοῦ δώματος μὴ καταβαινέτω ἆραι τὰ ἐκ τῆς οἰκίας αὐτοῦ, καὶ ὁ ἐν τῷ ἀγρῷ μὴ ἐπιστρεψάτω ὀπίσω ἆραι τὰ ἱμάτια αὐτοῦ. οὐαὶ δὲ ταῖς ἐν γαστρὶ ἐχούσαις καὶ ταῖς θηλαζούσαις ἐν ἐκείναις ταῖς ἡμέραις. προσεύχεσθε δὲ ἵνα μὴ γένηται ἡ φυγὴ ὑμῶν χειμῶνος μηδὲ σαββάτῳ. ἔσται γὰρ τότε θλῖψις μεγάλη, οἵα οὐ γέγονεν ἀπ’ ἀρχῆς κόσμου ἕως τοῦ νῦν οὐδ’ οὐ μὴ γένηται. καὶ εἰ μὴ ἐκολοβώθησαν αἱ ἡμέραι ἐκεῖναι, οὐκ ἂν ἐσώθη πᾶσα σάρξ· διὰ δὲ τοὺς ἐκλεκτοὺς κολοβωθήσονται αἱ ἡμέραι ἐκεῖναι. τότε ἐάν τις ὑμῖν εἴπῃ, ἰδοὺ ὧδε ὁ Χριστός ἤ ὧδε, μὴ πιστεύσητε· ἐγερθήσονται γὰρ ψευδόχριστοι καὶ ψευδοπροφῆται καὶ δώσουσι σημεῖα μεγάλα καὶ τέρατα, ὥστε πλανῆσαι, εἰ δυνατόν, καὶ τοὺς ἐκλεκτούς. ἰδοὺ προείρηκα ὑμῖν. ἐὰν οὖν εἴπωσιν ὑμῖν, ἰδοὺ ἐν τῇ ἐρήμῳ ἐστί, μὴ ἐξέλθητε, ἰδοὺ ἐν τοῖς ταμείοις, μὴ πιστεύσητε· ὥσπερ γὰρ ἡ ἀστραπὴ ἐξέρχεται ἀπὸ ἀνατολῶν καὶ φαίνεται ἕως δυσμῶν, οὕτως ἔσται καὶ ἡ παρουσία τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου· ὅπου γὰρ ἐὰν ᾖ τὸ πτῶμα, ἐκεῖ συναχθήσονται οἱ ἀετοί.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 13/8/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Στὸν νομὸ Ἡρακλείου Κρήτης, στὴν πεδιάδα της Μεσσαράς, κοντὰ στὸ χωριὸ Καλύβια, βρίσκεται τὸ μεγάλο μοναστήρι τῆς Παναγίας Καλυβιανής, ποὺ γιορτάζει στὶς 15 Αὐγούστου (Κοίμηση τῆς Θεοτόκου). Ἡ ἱστορικὴ καὶ θαυματουργὴ εἰκόνα τῆς Παναγίας βρέθηκε στὴν περιοχὴ τὸ 1873, στὰ κτήματα τοῦ Τούρκου Χουσεΐν Μπέη Βραζεράκη ἀπὸ τὰ Καλύβια, ὅπου βρισκόταν καὶ τὸ παλιό, μικρὸ ἐκκλησάκι τῆς Παναγίας. Οἱ Χριστιανοὶ τῆς περιοχῆς, μετὰ ἀπὸ πολλὲς περιπέτειες, κατόρθωσαν νὰ ἐξασφαλίσουν διαταγὴ τοῦ διοικητῆ Κρήτης Ρεοὺφ πασᾶ γιὰ τὴν ἀπαλλοτρίωση τοῦ χώρου γύρω ἀπὸ τὴν ἐκκλησία, γιὰ νὰ τὸν ἀγοράσουν καὶ νὰ τὸν χρησιμοποιοῦν γιὰ τὴν τιμὴ τῆς Θεοτόκου.

Οἱ Τοῦρκοι ὅμως φανατικὰ ἐξακολουθοῦσαν νὰ ἀντιδροῦν καὶ ὁ ἰδιοκτήτης τῆς περιοχῆς ἔβαζε μέσα στὴν ἐκκλησία τὸ ἄλογό του. Τότε συνέβη τὸ ἑξῆς περιστατικό, ποὺ τὸ γνωρίζω ἀπὸ τὴν προφορικὴ παράδοση τοῦ χωριοῦ μου (Ἀποδούλου Ἀμαρίου), ποὺ γειτονεύει μὲ τὴν περιοχή, καὶ εἶναι καταγεγραμμένο καὶ στὸ βιβλίο «Ἡ Παναγία Καλυβιανὴ καὶ τὰ ἱδρύματα», Μοῖρες Ἡρακλείου 1978, σέλ.12:

Ὁ ἰδιοκτήτης ἀγᾶς εἶχε ἕνα παιδὶ παράλυτο στὸ κρεβάτι πολλὰ χρόνια καὶ δὲν ὑπῆρχε ἐλπίδα νὰ θεραπευθεῖ. Ἡ Χανοὺμ καὶ μητέρα τοῦ παιδιοῦ ἦταν εὐσεβὴς στὴ θρησκεία της καὶ στὸν ὕπνο της τῆς παρουσιάστηκε ἡ Παναγία καὶ τῆς ἔδωσε παραγγελία νὰ σκουπίσει τὴν ἐκκλησία ποὺ βάζει τὸ ἄλογό του ὁ ἀγᾶς καὶ ὕστερα νὰ θυμιάσει καὶ μὲ αὐτὰ θὰ γίνει καλὰ τὸ παιδί της.

Στὴν ἀρχὴ δὲν πίστεψε, ἀλλὰ τῆς παρουσιάστηκε τρεῖς φορές. Φοβόταν τὸν ἄνδρα της καὶ δὲν εἶπε τίποτε. Ἀποφάσισε ὅμως νὰ ἐκτελέσει τὴν παραγγελία μόνη της. Πῆγε, σκούπισε τὴν ἐκκλησία, τὴν καθάρισε καὶ θύμιασε, χωρὶς νὰ τὴ δεῖ κανείς. Ὅταν ἐπέστρεψε στὸ σπίτι, τὸ παράλυτο παιδὶ ἔλειπε ἀπὸ τὸ κρεβάτι του. Θυμήθηκε τὰ λόγια τῆς μαυροφόρας [τῆς Παναγίας] καὶ ἄρχισε νὰ ἀδημονεῖ. Ρώτησε τὶς γειτόνισσες ἂν εἶδαν τὸ παιδί της κι ἐκεῖνες ξαφνιάστηκαν, γιατί ἤξεραν πὼς τὸ παιδὶ ἦταν παράλυτο στὸ κρεβάτι.

Ξαφνικὰ παρουσιάστηκε μιὰ γειτόνισσα καὶ ἀνάγγειλε ὅτι τὸ παράλυτο παιδὶ εἶναι ὑγιὲς καὶ παίζει μὲ τὰ ἄλλα παιδιὰ στὴν πλατεῖα, ψηλὰ στὸν Κοῦλε τοῦ χωριοῦ. Ἔτρεξε ἡ μητέρα του καὶ τὸ βρῆκε ὑγιέστατο καὶ χαρούμενο. Κατάλαβε τὸ θαῦμα καὶ δόξαζε τὸν Θεό.

Ὁ ἀγᾶς δὲν ἄργησε νὰ φανεῖ. Εἶδε τὴν κίνηση καὶ ἐκστατικὸς πληροφορήθηκε ἀπὸ τὴ γυναῖκα του τα συμβάντα. «Δὲ σοῦ εἶπα τίποτα, γιατί φοβήθηκα». Τότε ὁ ἀγᾶς μὲ εὐλάβεια προσευχήθηκε καὶ ὁμολόγησε ὅτι εἶναι ἀληθινὴ ἡ πίστη τῶν Ρωμιῶν, κάνοντας συγχρόνως καὶ τὴ δήλωση ὅτι παραχωρεῖ τὴν ἐκκλησία στοὺς Χριστιανοὺς μὲ ὅλη τὴ γύρω περιοχή. Οἱ φανατικοὶ Τοῦρκοι τῶν Καλυβίων δὲν τὸ ἄκουσαν αὐτὸ μὲ εὐχαρίστηση καὶ κατηγοροῦσαν τὸν ἀγᾶ πὼς ἔγινε Χριστιανὸς καὶ μάλιστα ἄρχισαν νὰ τὸν ὀνομάζουν ἀπὸ τότε εἰρωνικὰ «παπᾶ Μανώλη».

Πηγή: «Ἡ Παναγία καὶ οἱ ἀλλόθρησκοι», Πρωτοπρεσβυτέρου π. Δημητρίου Ἀθανασίου, ἐκδ. Γρηγόρη, σέλ.27-28

The post Ἡ Παναγία ἔδωσε παραγγελία σέ τουρκάλα νὰ σκουπίσει καὶ νὰ θυμιάσει τὴν ἐκκλησία της appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Πῦρ Ἀνίκητον συμφλέγει τῷ Φωτίῳ,
Οὓς φωτὸς οἶκος ὡς ἀνικήτους φέρει.
Πῦρ κατὰ δωδεκάτην κτάνε Φώτιον ἠδ’ Ἀνίκητον.

Ὁ Φώτιος ἦταν ἀνεψιὸς τοῦ Ἀνίκητου. Κατάγονταν καὶ οἱ δύο ἀπὸ τὴ Νικομήδεια. Ὅταν ὁ Διοκλητιανὸς θέλησε νὰ κινήσει διωγμὸ κατὰ τῶν χριστιανῶν, μίλησε μπροστὰ στὴ Σύγκλητο μὲ τοὺς πιὸ ὑβριστικοὺς λόγους ἐναντίον τους. Ἐκεῖ ἦταν παρὼν καὶ ὁ Ἀνίκητος, ποὺ ὅταν ἄκουσε αὐτὰ τὰ λόγια τοῦ βασιλιᾶ, ὄχι μόνο δὲν φοβήθηκε, ἀλλὰ σηκώθηκε μὲ θάρρος, δήλωσε ὅτι εἶναι χριστιανὸς καὶ εἶπε στὸ Διοκλητιανό: «Πλανᾶσαι, βασιλιᾶ, ἂν νομίζεις ὅτι μὲ τὰ μέτρα κατὰ τῶν Χριστιανῶν θὰ πετύχεις τοὺς ἀσεβεῖς σκοπούς σου. Μάθε ὅτι οἱ χριστιανοὶ ἀποτελοῦν σήμερα τὴν ὑγιέστερη μερίδα τῆς ρωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας. Καὶ θὰ ἦταν ἀνόητοι καὶ ἀναίσθητοι ἂν πίστευαν στὰ εἴδωλα. Γι’ αὐτὸ ὅποια μέτρα καὶ ἂν πάρεις ἐναντίον τους, στὸ τέλος ζημιωμένος θὰ εἶσαι ἐσύ, ἐνῷ αὐτοὶ ἔνδοξοι μάρτυρες». Ὁ Διοκλητιανός, προσβεβλημένος ἀπὸ τὴν παρατήρηση τοῦ Ἀνίκητου, διέταξε καὶ τὸν ἔριξαν τροφὴ σὲ ἕνα τρομερὸ λιοντάρι. Ἀλλὰ τὸ λιοντάρι σταμάτησε τὴν ἄγρια ὁρμή του καὶ ἡμέρεψε σὰν πρόβατο. Τότε ἔγινε μεγάλος σεισμὸς καὶ συνετρίβησαν πολλὰ εἰδωλολατρικὰ ἀγάλματα. Κατόπιν τὸν ἔβαλαν σὲ τροχὸ μὲ ἀναμμένη φωτιὰ ἀπὸ κάτω. Ἀλλὰ ὦ τοῦ θαύματος, ὁ τροχὸς σταμάτησε καὶ ἡ φωτιὰ ἔσβησε. Τότε ἔτρεξε καὶ τὸν ἀγκάλιασε ὁ ἀνεψιός του Φώτιος. Μόλις εἶδαν αὐτὸ οἱ εἰδωλολάτρες, ἔδεσαν καὶ τοὺς δύο μέσα στὸ λεγόμενο λουτρὸ τοῦ Ἀντωνίου. Καὶ ἀφοῦ ὑπερθέρμαναν τὸ νερό, παρέδωσαν καὶ οἱ δύο ἔνδοξα τὸ πνεῦμα τους.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.

Θείας πίστεως, τὴ συμφωνία, τὴν οἰκείωσιν, τῆς συγγενείας, δι’ ἀγώνων ἱερῶν ἐλαμπρύνατε, θεομακάριστε Μάρτυς Ἀνίκητε, σὺν τῷ Φωτίῳ φωτὸς τῷ θεράποντι. Ἀλλὰ αἰτήσασθε, δοθήναι πταισμάτων ἄφεσιν, τοὶς μέλπουσιν ὑμῶν τὴν θείαν ἄθλησιν.

Κάθισμα
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Καταβαλόντες τοῦ ἐχθροῦ τὰς ἐπάρσεις, τῇ καρτερίᾳ τῶν δεινῶν ἀθλοφόροι, τὸν οὐρανὸν ᾠκήσατε γηθόμενοι, Φώτιε ἀοίδιμε, καὶ Ἀνίκητε μάκαρ· ὅθεν μακαρίζεσθε, εἰς αἰῶνας αἰῶνος, ὑπὲρ ἡμῶν πρεσβεύοντες Χριστῷ, τῶν ἐκτελούντων ὑμῶν τὰ μνημόσυνα.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
12 Αὐγούστου 2026 ἑορτάζουν:

Ἅγιοι Φώτιος καὶ Ἀνίκητος

Ἅγιοι Πάμφιλος καὶ Καπίτων

Ὅσιος Παλάμων

Ἅγιοι Δώδεκα Στρατιῶτες Μάρτυρες ἀπὸ τὴν Κρήτη

Ὅσιος Κάστωρ

Ὅσιοι Σέργιος καὶ Στέφανος

The post Ἅγιοι Φώτιος καὶ Ἀνίκητος (12/8/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΤΕΤΑΡΤΗ ΙΑ’ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον
23: 29-39

Εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς τοὺς ἐληλυθότας πρὸς αὐτὸν Ἰουδαίους· Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι οἰκοδομεῖτε τοὺς τάφους τῶν προφητῶν καὶ κοσμεῖτε τὰ μνημεῖα τῶν δικαίων, καὶ λέγετε· εἰ ἦμεν ἐν ταῖς ἡμέραις τῶν πατέρων ἡμῶν, οὐκ ἂν ἦμεν κοινωνοὶ αὐτῶν ἐν τῷ αἵματι τῶν προφητῶν. ὥστε μαρτυρεῖτε ἑαυτοῖς ὅτι υἱοί ἐστε τῶν φονευσάντων τοὺς προφήτας. καὶ ὑμεῖς πληρώσατε τὸ μέτρον τῶν πατέρων ὑμῶν. ὄφεις, γεννήματα ἐχιδνῶν! πῶς φύγητε ἀπὸ τῆς κρίσεως τῆς γεέννης; διὰ τοῦτο ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω πρὸς ὑμᾶς προφήτας καὶ σοφοὺς καὶ γραμματεῖς, καὶ ἐξ αὐτῶν ἀποκτενεῖτε καὶ σταυρώσετε, καὶ ἐξ αὐτῶν μαστιγώσετε ἐν ταῖς συναγωγαῖς ὑμῶν καὶ διώξετε ἀπὸ πόλεως εἰς πόλιν, ὅπως ἔλθῃ ἐφ’ ὑμᾶς πᾶν αἷμα δίκαιον ἐκχυνόμενον ἐπὶ τῆς γῆς ἀπὸ τοῦ αἵματος Ἄβελ τοῦ δικαίου ἕως τοῦ αἵματος Ζαχαρίου υἱοῦ Βαραχίου, ὃν ἐφονεύσατε μεταξὺ τοῦ ναοῦ καὶ τοῦ θυσιαστηρίου. ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ἥξει ταῦτα πάντα ἐπὶ τὴν γενεὰν ταύτην. Ἱερουσαλὴμ Ἱερουσαλήμ, ἡ ἀποκτέννουσα τοὺς προφήτας καὶ λιθοβολοῦσα τοὺς ἀπεσταλμένους πρὸς αὐτήν! ποσάκις ἠθέλησα ἐπισυναγαγεῖν τὰ τέκνα σου ὃν τρόπον ὄρνις ἐπισυνάγει τὰ νοσσία ἑαυτῆς ὑπὸ τὰς πτέρυγας, καὶ οὐκ ἠθελήσατε. ἰδοὺ ἀφίεται ὑμῖν ὁ οἶκος ὑμῶν ἔρημος. λέγω γὰρ ὑμῖν, οὐ μή με ἴδητε ἀπ’ ἄρτι ἕως ἂν εἴπητε, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 12/8/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

«Το 1950 ἀρρώστησα πολύ βαριά ἀπό τήν καρδιά μου. Τα πάντα τρεμόσβηναν μπροστά στα μάτια μου· δέν ὑπῆρχε πλέον ἐλπίδα ζωῆς γιὰ μένα. Σύμπτωση, ἔρχεται μιά γνωστή κυρία νά μέ δεῖ καί μοῦ λέει: «Τάξου, παιδί μου, στήν Παναγία τήν Προυσιώτισσα καί θά σε κάνει καλά· εἶναι τόσο θαυματουργή πού δέν μπορῶ νά σοῦ περιγράψω!».

᾿Από 'κείνη τή στιγμή μιά ἐλπίδα ζωῆς ἔνιωσα μέσα μου κι ἄρχισα να παρακαλῶ τή χάρη Της μέρα καί νύχτα συνέχεια ἐπί ἑπτά χρόνια νά με βοηθήσει νά κατορθώσω νά 'ρθω να Τήν προσκυνήσω. Τό 1957 γνώρισα τόν ἐφημέριο τοῦ ῾Αγ. Δημητρίου Νέας Ελβετίας πάτερ Σπυρίδωνα κι ὅταν τοῦ ἀνάφερα την περίπτωσή μου μοῦ εἶπε· – Ἐγώ θὰ σοῦ ὑποδείξω καί θά σε διευκολύνω νὰ πᾶς στήν Παναγία. Μοῦ ἔδωσε 2 γράμματα· ἕνα πρός τόν Γρηγόριο Πέξα, ὁ ὁποῖος ἦταν ἀγωγιάτης – συγκοινωνία τότε δέν ὑπῆρχε – κάτοικο Γάβρου καί μοῦ εἶπε: «Θὰ πᾶς στο Γάβρο μέσω Καρπενησίου, θα δώσεις αὐτό τό γράμμα στο Γρηγόρη καί θά σε πάει στήν Παναγία». Ὁ ἀγωγιάτης ὅταν μέ εἶδε φοβήθηκε τα χάλια μου καί πὴρε μαζί του σχοινί γιά νά μέ δέσει ἐπάνω στο ζῶο ἄν χρειαστεί. Το δεύτερο γράμμα ἦταν γιά τόν Ἡγούμενο Γερμανό. Μέ τή δύναμη τοῦ Θεοῦ ἔφθασα στη χάρη Της.

Ὅταν στάθηκα μπροστά στήν Ἱερή Εἰκόνα νά προσευχηθῶ καί νά προσκυνήσω ἕνα ἀνεξήγητο ρίγος διαπέρασε τό σῶμα μου ὁλόκληρο· σα να ἠλεκτριζόμουν πάνω στή γῆ πού πατοῦσα. Ἐγώ εἶχα τάξει νά ξενυχτίσω μπροστά στη χάρη Της ὅλη τή νύχτα γοναστιστή. Μοῦ ἔφεραν ἀντίρρηση διότι τήν Ἐκκλησία τή νύχτα τήν κλείδωναν κατά την τάξη. Σύμπτωση ἦταν στο Μοναστήρι ὁ Σεβασμιότατος Χριστόφορος καί ἀντελήφθηκε το περιστατικό ὅταν ἐγώ ἔκλαψα καί εἶπα: – δέν εἶμαι κακός ἄνθρωπος, κλειδώστε με μέσα, μή φοβάστε ὅτι θά κλέψω – διότι ὑπῆρχαν πολλά τάματα. Ἔδωσε ἐντολή να μείνομε στήν ἐκκλησία κατ' ἐξαίρεση ἐγώ καί ἡ κοπέλα πού μέ συνόδευε. Διαβάζαμε συνέχεια μπροστά στήν Ἱερή Εἰκόνα προσευχές. Κατά τή 1:30 μετά τά μεσάνυχτα ἀκοῦμε τήν πόρτα τῆς Ἐκκλησίας καί ἀνοίγει. Λέω ἐγώ στή σύντροφό μου: «Μή κινηθεῖς ἀπό τή θέση σου· ἔχουν ἔννοια τί κάνουμε κι ἦρθαν νὰ δοῦν, νά διαπιστώσουν ὅτι προσευχόμαστε».

Ἔρχεται μέσα μιά κυρία μεσήλιξ, μελαχρινή, ψηλή. Φθάνει στο πλευρό μου βγάζει τίς παντόφλες της κάνει τρεῖς μετάνοιες καί προσκυνᾶ τὴν ῾Αγία Εἰκόνα τῆς Παναγίας.

Ἐγώ τῆς λέω: «Ἐλᾶτε ἐδῶ κοντά μας πού ἔχουμε κουβέρτα μήν πατᾶτε στα μάρμαρα· δέν εἴμαστε ἐμεῖς καλύτερες» (νόμισα πώς ἦταν ἡ Νεωκόρος). Δέν μοῦ ἀπάντησε, τή μιλιά της δέν τήν ἄκουσα, μόνο μοῦ ὑπέδειξε μέ νόημα να σιωπήσω καί νά συνεχίσω να διαβάζω τήν Παράκληση.

Κατόπιν πηγαίνει στό Ἱερό Βῆμα, παίρνει τό ροΐ καί κατεβάζει τήν κανδήλα καί τήν ἀνάβει, διότι το λάδι εἶχε κατεβεῖ, καί παίρνει πάλι τό ροΐ καί πάει στο Ἱερό Βῆμα. Ἐμεῖς περιμέναμε να βγεῖ ἀλλά ἡ ὥρα περνοῦσε καί λέγαμε μεταξύ μας· Φαίνεται ὅτι ἔχει μέσα κάτι πρόχειρο καί κοιμᾶται. Τί νά κάνουμε! Πῶς νά διαβάζουμε, θά τήν ἐνοχλοῦμε – γιατί διαβάζαμε δυνατά γιά να μή κοιμηθοῦμε. Παίρνουμε το θάρρος μέ ἕνα κεράκι καί με μεγάλη δειλία να κοιτάξουμε μέσα στο Ἱερό τῆς Ἐκκλησίας τί γίνεται! ᾿Αλλά δέν ὑπῆρχε τίποτα! Τότε καταλάβαμε πώς ἦταν ἡ Μεγαλόχαρη Παναγία! Τρέμαμε κι οἱ δυό σάν τῆς καλαμιᾶς το φύλλο μέχρι το πρωΐ πού ξημέρωσε. Καί νά λέμε: – Ποῦ να ξέραμε! Τίς παντόφλες της πού ἄφησε δίπλα μας να πάρουμε καί νά ἀσπαστοῦμε οἱ ἀνάξιες! ᾿Από τότε μέχρι σήμερα πού περιγράφω τό περιστατικό μου, ὑπάρχω στή ζωή μέ τήν χάρη τῆς Παναγίας... Προσκυνῶ τή χάρη Της εὐλαβικά ἡ ἐλαχίστη Ἑλένη Δαλακάκη».

Πηγή: «Ἱερὴ Διήγηση Παναγίας Προυσιώτισσας», Ἔκδοση Ἱερῆς Μονῆς Προυσοῦ, 1985, σέλ.63-65

The post Ἡ θαυμαστὴ ἐμφάνιση τῆς Παναγίας τὸ βράδυ στὸ ναὸ μὲ… παντόφλες! appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Λιπὼν ὁ Νήφων τὴν κάτω προεδρίαν
Χριστῷ παρέστῃ τῷ προέδρῳ τῶν ὅλων.

Πρόκειται γιὰ τὸν Πατριάρχη Νήφωνα τὸν Β’, ποὺ πατριάρχευσε τρεῖς φορές: α) 1486-1488, β) 1497-1498 καὶ γ) 1502. Καταγόταν ἀπὸ τὴν Πελοπόννησο καὶ γεννήθηκε ἀπὸ τοὺς Μανουὴλ καὶ Μαρία. Τὸ κοσμικό του ὄνομα ἦταν Νικόλαος. Προσκολλήθηκε σὲ κάποιον μοναχὸ Ἀντώνιο καὶ ἔγινε μοναχὸς στὴν Ἐπίδαυρο μὲ τὸ ὄνομα Νήφων. Μετὰ τὸν θάνατο τοῦ γέροντα του, πῆγε στὸ κάστρο της Νάρδας, ὅπου γνώρισε τὸν ἐνάρετο Ἁγιορείτη Ζαχαρία, μὲ τὸν ὅποιο ἐγκαταστάθηκε στὴ Μονὴ τῆς Θεοτόκου στὴν Ἀχρίδα. Ὅταν ὁ Ζαχαρίας ἐκλέχτηκε ἀρχιεπίσκοπος Ἀχριδῶν, ὁ Νήφων ἀναχώρησε στὸ Ἅγιον Ὅρος, ὅπου χειροτονήθηκε διάκονος καὶ Ἱερέας στὴ Μονὴ Διονυσίου. Ἀπὸ τὴ Μονὴ αὐτὴ κλήθηκε νὰ γίνει Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης καὶ ἀπὸ ἐκεῖ, μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Συμεῶν, ἀνέλαβε τὸν οἰκουμενικὸ θρόνο. Ἀπομακρύνθηκε δύο φορὲς ἀπὸ τὸν θρόνο καὶ κατέφυγε στὴ Βλαχία καὶ ἀπὸ κεῖ στὸ Ἅγιον Ὅρος στὴ Μονὴ Διονυσίου. Τὴν τρίτη φορὰ ποὺ κλήθηκε στὸν Οἰκουμενικὸ θρόνο δὲν πῆγε στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ πέθανε στὴ Μονή, ἀφοῦ ἔζησε ζωὴ ἀσκητική.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.

Ἔργοις ἔλαμψας, τῆς εὐσέβειας, πᾶσαν ηὔγασας, τὴν Ἐκκλησίαν, τῆς ταπεινώσεως τρόποις ὑψούμενος, ἀσκητικῶς δοξασθεῖς γὰρ ἐν Ἄθωνι, Πατριαρχῶν καλλονὴ ἐχρημάτισας. Νήφων ἔνδοξε, θείων χαρίτων ἔμπλησον, τοὺς πίστει καὶ πόθω σὲ μεγαλώνοντας.

Κοντάκιον
Ἦχος πλ. δ’. Τῇ Ὑπερμάχῳ.

Τῆς Ἐκκλησίας λύχνος ὤφθης παμφαέστατος, τῇ καθαρότητι σοφὲ τῆς πολιτείας σου, τὰς τοῦ Πνεύματος ἐλλάμψεις καταπλουτήσας. Ἀλλ’ ὡς σκεῦος ἀρετῶν καὶ ὑποτύπωσις, καθοδήγησον ἡμᾶς πρὸς βίον κρείττονα, τοὺς βοῶντάς σοι: Χαίροις Νήφων Πατὴρ ἡμῶν.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
11 Αὐγούστου 2026 ἑορτάζουν:

Ἅγιος Εὖπλος ὁ Διάκονος, ὁ Μεγαλομάρτυρας

Ἅγιος Νήφων Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης

Ἅγιοι Ἀναστάσιος Πανερὰς καὶ Δημήτριος ὁ Μπεγιάζης

Ἀνάμνηση τῶν ἐγκαίνιων τοῦ Ναοῦ τῆς Θεοτόκου της Ἐλεούσης

Διήγηση γιὰ τὴν ἀχειροποιήτη εἰκόνα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ

Ἅγιοι Νεόφυτος, Ζήνων, Γάϊος, Μᾶρκος, Μακάριος καὶ Γαϊανός

Ὅσιος Πασσαρίων

Ἀνάμνηση Θαύματος Ἁγίου Σπυρίδωνα

Ὅσιος Θεοδόσιος ὁ «ἐν τῷ Σπηλαίω»

Ἅγιοι Βασίλειος καὶ Θεόδωρος οἱ Ὁσιομάρτυρες ἐν τῷ Σπηλαίω

The post Ἅγιος Νήφων Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης (11/8/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΤΡΙΤΗ – ΟΣΙΟΥ ΝΗΦΩΝΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον
23: 23-28

Εἶπεν ὁ Κύριος· Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι ἀποδεκατοῦτε τὸ ἡδύοσμον καὶ τὸ ἄνηθον καὶ τὸ κύμινον, καὶ ἀφήκατε τὰ βαρύτερα τοῦ νόμου, τὴν κρίσιν καὶ τὸν ἔλεον καὶ τὴν πίστιν· ταῦτα δὲ ἔδει ποιῆσαι κἀκεῖνα μὴ ἀφιέναι. ὁδηγοὶ τυφλοί, οἱ διυλίζοντες τὸν κώνωπα, τὴν δὲ κάμηλον καταπίνοντες! Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι καθαρίζετε τὸ ἔξωθεν τοῦ ποτηρίου καὶ τῆς παροψίδος, ἔσωθεν δὲ γέμουσιν ἐξ ἁρπαγῆς καὶ ἀδικίας. Φαρισαῖε τυφλέ, καθάρισον πρῶτον τὸ ἐντὸς τοῦ ποτηρίου καὶ τῆς παροψίδος, ἵνα γένηται καὶ τὸ ἐκτὸς αὐτῶν καθαρόν. Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι παρομοιάζετε τάφοις κεκονιαμένοις, οἵτινες ἔξωθεν μὲν φαίνονται ὡραῖοι, ἔσωθεν δὲ γέμουσιν ὀστέων νεκρῶν καὶ πάσης ἀκαθαρσίας. οὕτω καὶ ὑμεῖς ἔξωθεν μὲν φαίνεσθε τοῖς ἀνθρώποις δίκαιοι, ἔσωθεν δέ μεστοὶ ἐστε ὑποκρίσεως καὶ ἀνομίας.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 11/8/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Στέφανος Δημόπουλος:

Τὸν καιρὸ ποὺ ἔμενε στὸ Κουτλουμούσι στὸ Ἁγιονόρος ὁ Γέροντας Ἀμβρόσιος φρόντιζε ἀσκητὲς καὶ ἀνήμπορα γεροντάκια. Εἶχε διάκριση ὁ χαρισματικὸς Γέροντας ἀπὸ τὰ νειᾶτα του καὶ ἔβλεπε κάτω ἀπὸ τὴν ταπεινὴ ἐξωτερική ἐμφάνιση τὴν ἁγιότητα, ὅσο καὶ ἂν αὐτὴ ἐπάσχιζε νὰ μείνει κρυμμένη. Ἔψαχνε γύρω του νὰ βρεῖ κρυμμένους θησαυρούς, ἀνθρώπους μὲ χαρίσματα. Ἀπὸ τὶς ἱστορίες ποὺ μᾶς ἔλεγε θέλω νὰ ἀναφέρω μιά-δυὸ ποὺ δὲν μπορῶ νὰ λησμονήσω.

Ἦταν ὁ μοναχὸς Λάζαρος, ξυπόλητος ἀσκητής, ποὺ πήγαινε καμμιὰ φορὰ καὶ λειτουργόταν καὶ ἔτρωγε μετὰ στὸ Κουτλουμούσι. Ἔμενε ἀπέξω ἀπὸ τὸ μοναστήρι στὸ ὕπαιθρο, στὸ ξενοδοχεῖο τῶν πολλῶν ἀστέρων ὅπως λέει καὶ ἕνας ἅγιος Γέροντας τῆς ἐποχῆς μας...

Ὁ Γέροντας Ἀμβρόσιος τὸν φρόντιζε καὶ ἐπεδίωκε νὰ τοῦ μιλάει, παρόλο ποὺ ὁ πατὴρ Λάζαρος χρησιμοποιοῦσε τὴ σαλότητα καὶ ὅποια ἄλλη μέθοδο μποροῦσε γιὰ νὰ ἀποφεύγει τὴν ἀνθρώπινη τιμὴ καὶ δόξα. Δὲν καθόταν π.χ. ποτὲ στὴν τράπεζα μαζὶ μὲ τοὺς άλλους, ἔτρωγε παράμερα ὅ,τι τοῦ δίναν οἱ πατέρες, ἔλεγε παλαβιὲς καὶ τὰ τοιαῦτα... Στὸν Γέροντα Ἀμβρόσιο ἔκανε ὅμως μιὰ ἐξαίρεση, δεχόταν κιόλας ποῦ καὶ ποῦ νὰ τοῦ πηγαίνει τίποτα ἀποφάγια γιὰ νὰ μὴν πεθάνει.

Κάποτε χιόνισε δυὸ μέτρα χιόνι καὶ ὁ Γέροντας Ἀμβρόσιος πῆγε νὰ τὸν βρεῖ στὴ ρεματιὰ ποὺ σύχναζε μονάχος. Πῆρε καὶ κάνα δυὸ φίλους μοναχοὺς καὶ τελικὰ ξέθαψαν τὸν πατέρα Λάζαρο ποὺ προσευχόταν κάτω ἀπὸ τὸ χιόνι. Ὄχι, δὲν ἦταν παγωμένος, ἦταν πολὺ ζεστὸς καὶ ζεματοῦσε. «Ἄχ, καὶ νὰ ξέρατε τί κακὸ μοῦ κάνατε», τοὺς εἶπε ὅταν συνῆλθε...

Μετὰ ἀπὸ καμπόσο καιρό «μετακόμισε» ὁ Γερο-Λάζαρος, πῆγε ἀνάμεσα στ' ἀστέρια ποὺ τοῦ ἄρεσε τόσο πολὺ νὰ τὰ κοιτᾶ ἀπὸ κάτω. Τὸ εἶχε προαισθανθεῖ καὶ ἄφησε τὸν Γέροντα Ἀμβρόσιο... γενικό του κληρονόμο. Ἕναν ξύλινο χειροποίητο Σταυρό, ποὺ τὸν κρεμοῦσε πάντα στὸν λαιμό του, δυό-τρεῖς δεκάρες ἀπὸ τὶς παλιές, ποὺ ἐμεῖς, μιᾶς κάποιας ἡλικίας -πρὸ Εὐρώ- τὶς νοσταλγοῦμε, μὲ τὴν τρύπα ποὺ εἴχανε στὴ μέση καὶ τέλος κάτι ποὺ εἶχε ἀξία τρομερή. Τὴν εὐχή του!

Ρώτησα κάποτε τὸν Γέροντα Ἀμβρόσιο, πῶς καταλάβαινε πὼς κάποιος ἔχει ἁγιότητα καὶ χάρισμα προσευχῆς. Σὰν ἀπάντηση μοῦ διηγήθηκε, λοιπόν, γιὰ τὴν ἐπίσκεψή του στὸ κελλὶ τοῦ Γέροντα Ἰωσὴφ τοῦ Σπηλαιώτη.

«Καθόταν κάτω ὀκλαδόν, σὲ ἕνα ψαθί, καὶ ἔκανε προσευχὴ καὶ σείονταν τὸ ἔδαφος, σὰν νὰ γινότανε σεισμός», μοῦ διηγήθηκε. «Τί θέλεις ἄλλα νὰ σοῦ πῶ; Ἔτρεμε τὸ ψαθί, ἔτρεμε ὁ βράχος...».

Πηγή: «Ἅγιον Ὅρος χώρα ζώντων», Στέφανος Δημόπουλος, ἐκδ. Ἐν πλῷ, σέλ.225-226

The post Ὁ γ. Ἀμβρόσιος Λάζαρης μιλάει γιὰ τὸ σεισμὸ ποὺ ἔκανε ἡ προσευχὴ τοῦ Ὁσίου Ἰωσήφ τοῦ Σπηλαιώτη appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.