Ἐρώτηση: Θὰ θέλαμε νὰ μᾶς πεῖτε κάτι γιὰ τὸν πατέρα Ἀμβρόσιο, τὸν πρῶτο σας πνευματικό.

Γέροντας Θαδδαῖος: Ὁ ἀρχιμανδρίτης Ἀμβρόσιος δίδασκε αὐτό, ποῦ ὁ ἴδιος εἶχε διδαχθεῖ ἀπὸ τοὺς γέροντες του, δηλαδὴ ὅτι ὁ Κύριος ζητάει ἀπὸ μᾶς νὰ ἔχουμε ἀγάπη. Αὐτὴν τὴν ἀγάπη τὴν εἶχε ὁ πατὴρ Ἄμβρόσιος. Εἶχε ἀγάπη καὶ ὑπομονὴ γιὰ ὅλους. Δὲν κατηγορούσε, οὔτε διόρθωνε ποτὲ κανέναν, οὔτε μοναχὸ οὔτε δόκιμο. Δὲν τιμωροῦσε, οὔτε κατέκρινε κανένα, παρ’ ὅλο που στὸ μοναστήρι του ὑπήρχανε πολλὰ προβλήματα καὶ ἐνοχλητικὰ γεγονότα, σὰν αὐτὰ ποῦ ὑπάρχουν σὲ κάθε σπίτι. Ποτέ, γιὰ παράδειγμα δὲν ἐπέπληττε κανένα γιὰ τὸν τρόπο ποῦ ἐργαζόταν.

Ὁ πατὴρ Ἀμβρόσιος ὅλα τὰ ἄφηνε στὸν Κύριο. Δὲν προσπαθοῦσε νὰ ἀλλάξει κανένα. Αὐτὸ τὸ ἔζησα κι ἐγὼ ὁ ἴδιος προσωπικά. Ὅταν πρωτοῆρθα στὸ μόναστήρι, ἡ πρώτη ὑπακοὴ ποῦ ἔπρεπε νὰ κάνω, ἦταν νὰ προσέχω τὸ ἀμπέλι. Παρ’ ὅλο ὅμως ποῦ τὸ πρόσεχα, ἤρθανε κάποιοι καὶ ἔκλεψαν σταφύλια. Στὴ συνέχεια, ἀφού ἀπέτυχα νὰ προσέχω τὸ ἀμπέλι μου ἀνέθεσαν νὰ προσέχω τὰ πρόβατα.

Τὸ μοναστήρι εἶχε ἕνα λιβάδι δίπλα στὸ ποτάμι Μόραβα καὶ ἐκεί μοῦ ἀνέθεσαν νὰ ὁδηγήσω τὰ πρὸβατα γιὰ νὰ βοσκήσουν. Τὴν ὥρα ὅμως ποῦ τὰ πρόσεχα, ἐπειδὴ εἶχα ἕνα βιβλίο νὰ διαβάζω, ἀποκοιμήθηκα. Ξαφνικὰ ξύπνησα. Κοιτάω καὶ τί νὰ δῶ! Τὰ πρόβατα ἔγιναν ἄφαντα. Ἔφυγαν! Πῆγαν στὸ διπλανὸ χωράφι καὶ ἔφαγαν ὅλα τὰ φασόλια!

Ἤξερα μετὰ ἀπὸ αὐτὸ ὅτι θὰ ἔρθει ὁ χωριάτης, ποῦ εἶχε μισὸ μισὸ τὸ χωράφι μὲ τὸ μοναστήρι καὶ θὰ παραπονεθεῖ γι’ αὐτὸ στὸν ἡγούμενο Ἀμβρόσιο.

Ἔφτασε λοιπὸν ὁ χωριάτης καὶ παραπονέθηκε στὸν ἡγούμενο. Ἐμένα κανένας δὲν μοῦ παραπονέθηκε. Ἦρθε μόνο ὁ ἄνθρωπος, ποῦ ἦταν ὑπεύθυνος γιὰ τὰ οἰκονομικὰ καὶ μοῦ εἶπε: «Ὁ ἡγούμενος σὲ εὐλόγησε γιὰ ἄλλη ὑπακοή. Σὲ στέλνει νὰ φυλάγεις τὶς ἀγελάδες».

Ἔτσι ἀνέλαβα νὰ προσέχω τὶς ἀγελάδες. Καὶ μὲ αὐτὴ ὅμως τὴν ὑπακοὴ δὲν τὰ πῆγα καλύτερα. Τὴν ὦρα ποῦ πρόσεχα τὶς ἀγελάδες, ἐπειδὴ διάβαζα τὸ προσευχητάρι, μιὰ γριὰ ἀγελάδα μου ἔφυγε. Πέρασε σὲ ἔνα χωράφι, ποῦ μόλις εἶχαν ἀρχίσει νὰ φυτρώνουν τὰ λάχανα. Τὰ ἔφαγε, μὲ ἀποτέλεσμα ὁ ἰδιοκτήτης νὰ ἔρθει ἀργότερα στὸ μοναστήρι καὶ νὰ παραπονεθεῖ γιὰ τὸν κατεστραμμένο κῆπο.

Ἐμένα ὅμως πάλι κανεὶς δὲν μοῦ παραπονέθηκε. Ἦρθε μόνο ὁ ἄνθρωπος ποῦ φρόντιζε γιὰ τὰ οἰκονομικά τοῦ μοναστηρίου καὶ μοῦ εἶπε: «ὁ ἡγούμενος σὲ εὐλόγησε μὲ ἄλλη ὑπακοή. Θὰ βοηθᾶς στὴν κουζίνα καὶ θὰ φέρνεις στὴν ἐκκλησία θυμιατό. Ἐγὼ ἀπόρησα πῶς δὲν ἦρθε κανεὶς νὰ μοῦ παραπονεθεῖ. Δὲν ἦρθε κανεὶς νὰ μοῦ πεῖ: «Βρὲ ἄνθρωπε, γιατί δὲν πρόσεχες τὶς ἀγελάδες; Τί ἔκανες ἐκείνη τὴν ὥρα;»

Ἀπὸ τὸν πατέρα Ἀμβρόσιο πάντα ξεχείλιζε μία ξεχωριστὴ καὶ ἀπίστευτη ἀγάπη! Αὐτὴν τὴν ἀγάπη ὁ πατὴρ Ἀμβρόσιος τὴν διδάχτηκε ἀπό τους γέροντες στὸ μοναστήρι της Ὄπτινα. Ἐκεί διδάχθηκε πῶς τὸ πιὸ σημαντικὸ ἀπό ὅλα εἶναι ἡ ἀγάπη.

Πηγή: «Πνευματικὲς Συζητήσεις», τοῦ Γέροντος Θαδδαίου Βιτόβνιτσας, ἐκδόσεις Ὀρθόδοξος Κυψέλη

The post Γέροντας Θαδδαῖος της Βιτόβνιτσας: «Τὸ πιὸ σημαντικὸ ἀπ’ ὅλα εἶναι ἡ ἀγάπη» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Τοῦ Λάμπρου Κ. Σκόντζου
Θεολόγου – Καθηγητοῦ

Τὴν Πέμπτη τῆς Ε’ ἑβδομάδος τῶν Νηστειῶν ψάλλεται στὴν Ἐκκλησία μας ὁ Μέγας Κανόνας, τὸ ἔξοχο ποίημα τοῦ ἁγίου Ἀνδρέα Κρήτης, ἑνὸς ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους ποιητὲς καὶ ρήτορες τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ὁ ἅγιος Ἀνδρέας γεννήθηκε στὴ Δαμασκὸ τῆς Συρίας τὸ ἔτος 660 ἀπὸ εὐσεβεῖς Ἕλληνες γονεῖς, τὸν Γεώργιο καὶ τὴν Γρηγορία. Λόγῳ ὅτι μέχρι τὴν ἡλικία τῶν ὀκτὼ ἐτῶν ἦταν ἄλαλος, τὸν ἀφιέρωσαν στὴν ὑπηρεσία τῆς Ἐκκλησίας, ὡς πράξη εὐγνωμοσύνης στὸ Θεό. Μαζὶ μὲ τὴν εὐσέβεια τοῦ ἔδωσαν καὶ σοβαρὴ μόρφωση. Σὲ ἡλικία δεκαπέντε ἐτῶν πῆγε μὲ τοὺς γονεῖς του στὴν Ἱερουσαλήμ, ὅπου ὁ Πατριάρχης Θεόδωρος τὸν ἔθεσε ὑπὸ τὴν προστασία του. Τὸ 678 ἐκάρη μοναχός, στὴ συνέχεια χειροτονήθηκε διάκονος καὶ προήχθη σὲ ἀξιωματοῦχος τῆς πατριαρχικῆς αὐλῆς (νοτάριος). Ἀπὸ νωρὶς ἔδειξε ἀσυνήθιστη δράση, κυρίως στὸν τομέα τῆς φιλανθρωπίας. Ἐπέδειξε, παρ’ ὅλο τὸ νεαρὸ τῆς ἡλικίας του ἀσυνήθιστη πνευματικὴ ὡριμότητα, ὥστε κατέκτησε τὴν ἀγάπη καὶ τὸ θαυμασμὸ τῶν ἁγιοταφητὼν πατέρων.

Μάλιστα ἐκτιμήθηκαν οἱ ἱκανότητές του ὥστε ἀναφέρεται πὼς ἔλαβε μέρος στὴν ΣΤ’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο ὡς ἀντιπρόσωπος τοῦ Θεοδώρου Ἱεροσολύμων στὴν Κωνσταντινούπολη. Κάποιοι ἀμφισβητοῦν τὴ συμμετοχή του αὐτή, ἀλλὰ ἐπιβεβαιώνεται ἡ ἀποστολή του τὸ 685 στὴν Κωνσταντινούπολη, προκείμενου νὰ ἐπιδώσει τὴ γραπτὴ ὁμολογία πίστεως στὶς ἀποφάσεις τῆς ΣΤ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου τοῦ Πατριαρχείου τῶν Ἱεροσολύμων. Θὰ παραμείνει στὴ Βασιλεύουσα, διότι ἡ Ἱερουσαλὴμ εἶχε κατακτηθεῖ ἀπὸ τοὺς Ἄραβες. Ἐκεῖ προήχθη περὶ τὸ 695 σὲ διάκονος τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας καὶ τοῦ ἀνατέθηκε τὸ φιλανθρωπικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἡ διεύθυνση ὀρφανοτροφείου «Ἅγιος Παῦλος» καὶ ἑνὸς πτωχοκομείου.

Μὲ τὸ ζῆλο του καὶ τὰ φυσικά του προσόντα ἀναδείχτηκε σημαίνων κληρικὸς τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας. Ἐκεῖ ἔδειξε τὶς σπάνιες ρητορικὲς καὶ ποιητικές του ἱκανότητες.

Περὶ τὸ 700 μὲ 710 ἐξελέγη μητροπολίτης Γόρτυνος Κρήτης, ὅπου προήδρευε δωδεκαμελοῦς ἱεραρχίας. Ἡ δράση του ὑπῆρξε θαυμαστῆ. Κήρυττε ἀνελλιπῶς, ἔκτισε ναούς, ὀργάνωσε φιλανθρωπικὰ ἱδρύματα, ἄσκησε μέριμνα σὲ περιόδους ἐπιδημιῶν, λιμῶν καὶ ληστρικῶν ἐπιδρομῶν ἀπὸ τοὺς Σαρακηνούς. Τὸ 712 ἐξαναγκάστηκε ἀπὸ τὸν Φιλιππικὸ Βαρδάνη νὰ συμμετάσχει σὲ ψευδοσύνοδο, ἡ ὁποία ἀποκατέστησε τὴν αἵρεση τοῦ Μονοθελητισμοῦ καὶ εἶχε καταδικάσει τὴν ΣΤ’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Ἀλλὰ ἀμέσως μετὰ τὸ θάνατο τοῦ Φιλιππικοῦ ἀνακάλεσε τὴν ὑπογραφή του. Φυσικὰ δὲν ὑπάρχει ἴχνος στὰ συγγράμματά του αἱρετικῆς ἀπόκλισης.

Τὸ 740 ταξίδεψε καὶ πάλι γιὰ ἐκκλησιαστικὲς ὑποθέσεις. Γυρίζοντας ὅμως στάθμευσε στὴ Λέσβο, στὸ λιμάνι της Ἐρεσσοῦ, ἀποβίωσε καὶ τὸ σῶμα του θάφτηκε στὸ ναὸ τῆς Ἁγίας Ἀναστασίας. Ἔλαβε τὴν προσωνυμία Ἱεροσολυμίτης, διότι εἶχε λάβει τὴν μοναχική του κουρὰ στὴν Ἁγία Γῆ. Ἀνακηρύχτηκε ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ ἡ μνήμη του ἑορτάζεται στὶς 4 Ἰουλίου.

Ὁ ἅγιος Ἀνδρέας συγκαταλέγεται στὶς μεγάλες ποιητικὲς μορφὲς τῆς Ἐκκλησίας μας. Ταυτόχρονα ὑπῆρξε ἀπαράμιλλος ρήτορας, ἀνώτερος καὶ αὐτοῦ τοῦ Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου. Μᾶς ἄφησε ἕνα σημαντικὸ συγγραφικὸ ἔργο, τὸ ὁποῖο διακρίνεται σὲ ρητορικοὺς λόγους καὶ ἐκκλησιαστικοὺς ὕμνους. Μᾶς ἔχουν διασωθεῖ σαράντα ἐννέα πανηγυρικοὶ καὶ ἐγκωμιαστικοὶ λόγοι του, σὲ διάφορες ἑορτὲς τοῦ ἐνιαυτοῦ. Δὲν τονίζονται ἰδιαίτερα τὰ δόγματα στὰ ἔργα του, διότι στὴν ἐποχή του εἶχαν λυθεῖ. Ὅμως ἀξιοθαύμαστο εἶναι τὸ ποιητικό – ὑμνογραφικὸ ἔργο του. Ὑπῆρξε ταυτόχρονα ποιητὴς καὶ ὑμνωδός. Δὲν λίγοι οἱ ἐν χρήσει ὕμνοι τῆς Ἐκκλησίας μας, οἱ ὁποῖοι ἔχουν γραφεῖ καὶ μελοποιηθεῖ ἀπὸ τὸν ἅγιο Ἀνδρέα καὶ διακρίνονται σὲ ἰδιόμελα καὶ κανόνες. Ἔγραψε περισσότερους ἀπὸ ἑκατὸ κανόνες, ἀπὸ τοὺς ὁποίους μᾶς ἔχουν διασωθεῖ πενῆντα ὀκτώ, σὲ διάφορες ἑορτὲς καὶ ἑξακόσιοι ἐνενῆντα εἱρμοί.

Θεωρεῖται ὁ πρῶτος εἰσηγητὴς τοῦ ὑμνολογικοῦ εἴδους τῶν κανόνων, τὸ ὁποῖο παραμέρισε τὰ κοντάκια καὶ παγίωσε μιὰ νέα ἐποχὴ γιὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ὑμνογραφία, ὡς τὰ σήμερα.

Ὁ ἅγιος Ἀνδρέας συνδέεται μὲ τὸν περίφημο Μεγάλο Κανόνα, ὁ ὁποῖος, ὅπως προαναφέραμε, ψάλλεται στὴν Ἐκκλησία μας κατὰ τὴ Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Εἶναι ὁ πλέον μακρόσυρτος κανόνας, ἀποτελούμενος ἀπὸ 261 τροπάρια καὶ γι’ αὐτὸ ὀνομάζεται Μεγάλος. Ἀποτελεῖται ἀπὸ 9 ὠδές, περιέχοντας καὶ τὴ 2η ὠδή, ἡ ὁποία παραλείπεται ἀπὸ τοὺς ἄλλους κανόνες, λόγῳ τοῦ ἐλεγκτικοῦ τῆς περιεχομένου. Τὸ περιεχόμενό του ἔχει χαρακτῆρα συναίσθησης τῆς ἀμαρτωλότητας καὶ ἔκφραση τῆς μετάνοιας. Ἀναφέρεται στὰ κυριότερα γεγονότα τῆς Παλαιᾶς καὶ τῆς Καινῆς Διαθήκης, ἀρχίζοντας ἀπὸ τὴ δημιουργία καὶ τὴν πτώση τῶν πρωτοπλάστων καὶ καταλήγει στὴν ἐν Χριστῷ σωτηρίᾳ. Ἡ καλλιέπειά του εἶναι θαυμαστή. Ὁ ἱερὸς ποιητὴς συνδύασε τὴν ρητορική του δεινότητα καὶ τὴν ποιητική του ἱκανότητα, ὥστε συνέθεσε ἕνα ἀπὸ τὰ σπουδαιότερα ποιήματα τῆς παγκόσμιας λογοτεχνίας. Χρησιμοποιεῖ συχνὴ ὁμοιοκαταληξία, γεγονὸς σπάνιο στὴν ἐκκλησιαστικὴ ὑμνογραφία, καθὼς καὶ ἄφθονες παρομοιώσεις. Τὰ κοσμητικὰ ἐπίθετα εἶναι ὄντως ἐντυπωσιακὰ καὶ συνθέτουν μιὰ ὑπέροχη λογοτεχνικὴ πανδαισία. Ἡ δὲ γλῶσσα τοῦ ὕμνου εἶναι ἡ λόγια τῆς ἐποχῆς, ὅμως ἀρκετὰ κατανοητὴ ἀπὸ τοὺς πιστούς.

Σπουδαῖοι μελετητὲς τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας ποιήσεως ἀποφάνθηκαν πὼς ὁ Μέγας Κανόνας εἶναι μιὰ μεγάλη θρηνητικὴ ἐλεγεῖα, ἡ ὁποία θρηνεῖ τὸν πεσόντα στὴν ἁμαρτία ἄνθρωπο. Διεισδύει ὁ ἱερὸς ποιητὴς στὰ κατάβαθα τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς καὶ ὡς ἄριστος γνώστης της, ζητᾶ νὰ ἀναζωπυρώσει τοὺς κρυμμένους σπινθῆρες τῆς μετάνοιας. Νὰ ξυπνήσει τὸν ἁμαρτωλὸ ἀπὸ τὴ θανατερὴ νωθρότητα καὶ τὴν ἀφασία τῆς ἁμαρτίας, καὶ νὰ τὸν φέρει «εἰς ἑαυτόν», ὅπως τὸν ἄσωτο υἱὸ τῆς γνωστῆς παραβολῆς (Λούκ.15,13-32). Νὰ τοῦ δώσει τὸ σωτήριο ἔναυσμα γιὰ μετάνοια καὶ συντριβή, ἡ ὁποία θὰ τὸν ὁδηγεῖ στὴν ἐν Χριστῷ ἀπολύτρωση.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α’. Τόν συνάναρχον Λόγον.

Τοῦ Δαβίδ τήν κινύραν Πάτερ μιμούμενος, ἐν Ἐκκλησία Ὁσίων προσάδεις ἄσμα καινόν, ὡς σοφός ὑφηγητής τοῦ θείου Πνεύματος, σύ γάρ ἐβρόντησας ἡμῖν, τάς τῆς χάριτος ὠδάς, καί λόγον δικαιοσύνης, Ἀνδρέα Πατέρων κλέος, πρός σωτηρίαν τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Κοντάκιον
Ἦχος β’. Τὰ ἄνω ζητῶν.

Σαλπίσας τρανῶς, τὰ θεῖα μελωδήματα, ἐδείχθης φωστήρ, τῷ κόσμῳ τηλαυγέστατος, τῷ φωτί λαμπόμενος, τῆς Τριάδος Ἀνδρέα Ὅσιε· ὅθεν πάντες βοῶμέν σοι, Μὴ παύσῃ πρεσβεύων ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
4 Ἰουλίου 2026 ἑορτάζουν:

Ἅγιος Ἀνδρέας ὁ Ἱεροσολυμίτης Ἀρχιεπίσκοπος Κρήτης

Ἅγιος Μιχαὴλ ὁ Χωνιάτης Μητροπολίτης Ἀθηνῶν

Ἅγιος Θεόδωρος ἐπίσκοπος Κυρήνης της Λυβύης

Ἀγίες Κυπρίλλα, Ἀρόα καὶ Λούκια

Ἁγία Ἀσκληπία ἡ θαυματουργή

Ἅγιος Θεόφιλος ὁ Ἱερομάρτυρας

Ὅσιος Μένιγνος

Ὁσία Μάρθα μητέρα τοῦ ὁσίου Συμεῶν, ποὺ ἀσκήτευσε στὸ ὅρος Θαυμαστόν

Ἅγιος Θεόδοτος

Ἅγιος Δονάτος ἐπίσκοπος Λιβύης καὶ Ἰλαρίων ὁσιομάρτυρας

Ἁγία Κορίλλα

Ἅγιος Ἀνδρέας Ρουμπλιὸβ ὁ Εἰκονογράφος

Ἅγιος Ἰωνᾶς ὁ Ἀθωνίτης

Ὁσία Μελώ

The post Ἅγιος Ἀνδρέας Κρήτης: Ὁ ποιητὴς τοῦ Μεγάλου Κανόνος (4/7/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΣΑΒΒΑΤΟ Ε’ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον
9: 9-13

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ παράγων ὁ Ἰησοῦς εἶδεν ἄνθρωπον καθήμενον ἐπὶ τὸ τελώνιον, Ματθαῖον λεγόμενον, καὶ λέγει αὐτῷ· Ἀκολούθει μοι. καὶ ἀναστὰς ἠκολούθησεν αὐτῷ. Καὶ ἐγένετο αὐτοῦ ἀνακειμένου ἐν τῇ οἰκίᾳ, καὶ ἰδοὺ πολλοὶ τελῶναι καὶ ἁμαρτωλοὶ ἐλθόντες συνανέκειντο τῷ Ἰησοῦ καὶ τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ. καὶ ἰδόντες οἱ Φαρισαῖοι εἶπον τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· Διατί μετὰ τῶν τελωνῶν καὶ ἁμαρτωλῶν ἐσθίει ὁ διδάσκαλος ὑμῶν; ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀκούσας εἶπεν αὐτοῖς· Οὐ χρείαν ἔχουσιν οἱ ἰσχύοντες ἰατροῦ, ἀλλ’ οἱ κακῶς ἔχοντες. πορευθέντες δὲ μάθετε τί ἐστιν, Ἔλεον θέλω καὶ οὐ θυσίαν· οὐ γὰρ ἦλθον καλέσαι δικαίους, ἀλλὰ ἁμαρτωλούς εἰς μετάνοιαν.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 4/7/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ὁ παππούλης Γεράσιμος καὶ ὁ ἀφηγούμενος εἶχαν κοινό τους φίλο τὸν Ἀθανάσιο, ὁ ὁποῖος ἦταν ἕνας πολὺ πιστὸς Χριστιανὸς καὶ εἶχε βιώσει μιὰ ἰδιαζόντως μεγάλη δοκιμασία μὲ τὸν 13χρονο πρωτότοκο γιό του. Τὸ παιδὶ τοῦ Ἀθανάσιου ἔσβηνε ἀπὸ καλπάζοντα καρκίνο μέσα σὲ ἕνα μεγάλο νοσοκομεῖο τῶν Ἀθηνῶν.

Λίγο πρὶν τὸ τέλος ὁ 13χρονος συνομίλησε μὲ ἕναν ἀόρατο γιὰ τὸν πατέρα τοῦ ἐπισκέπτη. «Ναὶ Ἄγγελέ μου, θέλω καὶ ἐγὼ νὰ σὲ ἀκολουθήσω», ἦταν ἡ φράση ποὺ ἐπανέλαβε δυὸ μὲ τρεῖς φορὲς τὸ μικρὸ ἀγόρι.

Γύρισε τότε στὸν πατέρα του μὲ ἱκετευτικὸ ὕφος καὶ μὲ παιδικὸ παράπονο τὸν παρακάλεσε νὰ σταματήσει τὸ γοερό του κλάμα. Καὶ ὅπως εἶπε ὁ 13χρονος γιὸς στὸν πατέρα του, ὁ λόγος ποὺ ἔκανε αὐτὴ τὴν ἱκετευτικὴ παράκληση ἦταν ὅτι ὁ σπαρακτικὸς ὀδυρμὸς τοῦ πατέρα ἦταν αὐτὸ ποὺ σταμάτησε γιὰ τρεῖς φορὲς τὴν ἔξοδο τῆς ψυχῆς τοῦ παιδιοῦ πρὸς τὸν Κύριο!

«Σὲ παρακαλῶ πάρα πολύ, γλυκέ μου καὶ πολυαγαπημένε μπαμπᾶ μου, θέλω νὰ σοῦ πῶ ὅτι ὁ Ἄγγελος ποὺ ἦρθε πρὶν ἀπὸ λίγο μὲ ἐπισκεπτόταν ὁ ἴδιος γιὰ τρίτη φορὰ καὶ μοῦ εἶπε: ἦρθα γιὰ νὰ σὲ πάρω γιὰ τὸν Παράδεισο τρεῖς φορὲς τώρα, ἀλλὰ ὁ πατέρας σου την κάθε φορὰ μὲ σταματάει μὲ τοὺς γοεροὺς λυγμούς του καὶ τὰ σπαρακτικὰ κλάματά του. Πὲς στὸν πατέρα σου νὰ σοῦ κρατήσει τὸ χέρι, νὰ μὴν κλαίει καὶ τότε, ὅταν δῶ αὐτὸ τὸ «σημάδι» τῆς νοηματικῆς συγκατάθεσης ἀπὸ μέρους τοῦ πατέρα σου, τότε θὰ ἔρθω ἀμέσως γιὰ νὰ σὲ πάρω μαζί μου.

Πὲς ἀκόμη στὸν πατέρα σου νὰ λέει μέσα τοῦ μιὰ προσευχὴ γιὰ τὸν Σωτῆρα τοῦ κόσμου καὶ νὰ ξέρει μὲ ἀπόλυτη βεβαιότητα ὅτι θὰ σὲ πάω κατ’ εὐθεῖαν στὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό!».

Αὐτὰ ἄκουσε ἀπὸ τὸ παιδί του κι ἔτσι ἔκανε στὴν συνέχεια ὁ μπαμπᾶς Ἀθανάσιος. Μέσα σὲ πέντε λεπτὰ ὁ πατέρας αἰσθάνθηκε τὸ χεράκι τοῦ παιδιοῦ του νὰ τὸν σφίγγει ἐλαφρὰ καὶ ἀμέσως μετὰ ὁ 13χρονος γιός του ἐγκατέλειπε τὴν ἐφήμερη αὐτὴ βιωτή. Ὁ 13χρονος γιὸς ταξίδεψε πλέον γιὰ τὴν ἄλλη καὶ αἰώνια ζωή, πρὸς τὸν Κύριο καὶ πρὸς τὰ οὐράνια δώματά Του.

Ὅπως ἦταν πνευματικὸ καὶ φυσικὸ ἑπόμενο, ὁ πατέρας Γεράσιμος δὲν ἄφησε οὔτε μιὰ Θεία Λειτουργία ποὺ νὰ μὴ μνημονεύσῃ τὸν κεκοιμημένο 13χρονο στὴν Ἱερὰ Πρόθεση, ἀλλὰ καὶ ὁ ἀφηγούμενος ἐπίσης αἰσθάνθηκε τὴν ἀνάγκη νὰ βρίσκεται δίπλα στὸν φίλο του Ἀθανάσιο, παρηγορώντας τὸν πνευματικό ἀδελφό του μὲ κάθε δυνατό τρόπο καὶ μέσο. Καὶ οἱ ἡμέρες πέρναγαν καὶ ἦρθαν καὶ τὰ σαράντα τοῦ 13χρονου.

Ὁ Ἀθανάσιος παρακάλεσε τὸν ἀφηγούμενο νὰ παρευρεθή τόσο στὸ μυστήριο τοῦ ἱεροῦ μνημοσύνου, ὅσο ἐπίσης καὶ στὸ τραπέζι ποὺ δόθηκε στὴν συνέχεια. Γιὰ τὴν ἀκρίβεια, τοῦ ζήτησε νὰ κάθεται ἀκριβῶς δίπλα του, πρᾶγμα τὸ ὁποῖο ὁ ἀφηγούμενος ἔκανε. Στὸ τραπέζι τοῦ μνημοσύνου παρευρισκόταν ἀνάμεσα στοὺς ἄλλους κι' ἕνα στενό συγγενικό πρόσωπο τοῦ κοιμηθέντος 13χρονου, μαζὶ μὲ τὴν σύζυγό του. Τὸ συγγενικὸ αὐτὸ ζευγάρι ζήτησε κάποια στιγμὴ νὰ μιλήσῃ ἰδιαιτέρως στὸν Ἀθανάσιο γιὰ νὰ τοῦ ἀναφέρῃ ἕνα γεγονὸς ποὺ εἶχε συμβή.

Ἐπειδὴ ἦταν ὁ μῆνας τοῦ μνημοσύνου καλοκαιρινός, ὁ μπαμπᾶς Ἀθανάσιος πρότεινε νὰ πᾶνε γιὰ ἕνα παγωτό, ζητώντας ἀπὸ τὸν θεῖο νὰ δεχθῇ νὰ παρεβρίσκεται ἐπίσης καὶ ὁ ἀφηγούμενος ὅλα αὐτὰ στὴν παρέα τους. Ἔτσι κι' ἔγινε. Πήγαν στὴν συνέχεια σὲ μιὰ παραλία καὶ ἀφοῦ καθίσανε καὶ συζητήσανε, ὁ θεῖος καὶ θεία τοῦ 13χρονου διηγήθηκαν τὸ ἀκόλουθο γεγονὸς ποὺ εἶχαν οἱ δυό τους βιώσει στὸν Ἀθανάσιο καὶ στὴν λοιπὴ παρέα.

Μετὰ τὴν κηδεία τοῦ 13χρονου παιδιοῦ, εἶχαν πάει οἱ δύο συγγενεῖς γιὰ καλοκαιρινή ξεκούραση στὴν Νάξο. Ἐκεῖ οἱ δυό τους ἔκαναν μονοήμερες ἐκδρομὲς μέσα στὸ νησί, στὰ γύρω χωριὰ καὶ στὰ πανέμορφα ἐξωκλήσια τοῦ Αἰγαίου. Σὲ μιὰ ἐπίσκεψή τους σ' ἕνα ἀπὸ αὐτὰ τὰ ὄμορφα ἐξωκλήσια, ἡ θεία ἤθελε καὶ ζήτησε ἡ ἴδια νὰ παραμείνῃ γιὰ λίγο ἀκόμα, γιὰ ν' ἀνάψῃ καὶ ὅλα τὰ καντήλια τοῦ ναϊδρίου.

Πλησίαζε ἡ Δύση τοῦ ἥλιου καὶ ὅλη ἡ παρέα μαζὶ μὲ τὸν θεῖο εἶχαν πεινάσει. Μάλιστα δὲ καὶ ἐκνευρίστηκαν μὲ τὴν μεγάλη καθυστέρηση τῆς θείας. Ωστόσο, ἡ θεία ἐπιμένοντας παρέμεινε γιὰ ν' ἀνάψῃ τὰ καντήλια. Εὑρισκόμενη μέσα στὸ ἐξωκλήσι, εἶδε ξαφνικὰ νὰ κινεῖται ἡ βελούδινη κουρτίνα πρὸς τὴν πλευρὰ τῆς κόγχης τῆς Ἱερᾶς Πρόθεσης μέσα στὸ Ἱερὸ τοῦ ναϊδρίου. Αἰσθάνθηκε ταυτόχρονα ἡ ἴδια κι' ἕνα ῥεῦμα δροσεροῦ καὶ ἁπαλοῦ ἀέρα πάνω στὸ πρόσωπό της.

Καὶ τότε ἡ θεία βλέπει νὰ ἐξέρχεται ἀπὸ τὸ Ἱερὸ τοῦ ναϊδρίου ὁ κεκοιμημένος 13χρονος ἀνιψιός! Συγχρόνως ὅμως, ἡ ἴδια εἶχε πρὸς στιγμὴν ξεχάσει καὶ τὸ γεγονὸς τοῦ θανάτου 13χρονου ἀνεψιοῦ της καὶ τὸ μόνο περίεργο ποὺ σκέφθηκε καὶ ἀναρωτήθηκε ἐκείνη τὴν στιγμὴ μέσα της ἦταν: μὰ τί δουλειὰ ἔχει ἄραγε τέτοια ὥρα αὐτὸς ὁ μικρὸς μέσα σὲ ἕνα ἀπομακρυσμένο ἐξωκλήσι καὶ μάλιστα καὶ μακριὰ ἀπὸ τοὺς γονεῖς του; Ἡ θεία «τὰ ἔχασε».

Μάλιστα δέ, αὐθόρμητα ἡ θεία αἰσθάνθηκε τὴν ἐσωτερικὴ ἀνάγκη καὶ ἡ ἴδια ἀγκάλιασε, φίλησε καὶ μάλωσε ταυτόχρονα τὸν μικρὸ «ἐπισκέπτη» ποὺ ἐμφανίσθηκε ξαφνικὰ μπροστά της καὶ ἀπὸ τὸ πουθενά.

Καὶ ὁ μικρὸς ἐπισκέπτης τότε τῆς ἀπάντησε πὼς ὅτι ἡ δουλειά του ἦταν νὰ διακονῇ τὰ ἐξωκλήσια τοῦ Αἰγαίου μαζὶ μὲ τοὺς Ἁγίους Ἀγγέλους. «Κόκκαλο» ἡ θεία!

Ἡ θεία φαινόταν ἐκείνη τὴν στιγμὴ τῆς ἀφήγησής της σὰν κάπως νὰ εἶναι συγκινησιακά μπερδεμένη. Γύρισε τότε πρὸς τὸν ἄνδρα της λέγοντάς του νὰ συνεχίσῃ αὐτὸς τὴν ἀφήγηση τοῦ πραγματικοῦ αὐτοῦ γεγονότος. Ἔπιασε τότε ὁ θεῖος μὲ τὴν σειρά του τὴν συνέχεια τῆς διήγησης, λέγοντας πὼς ἡ λοιπὴ παρέα εἶχε προχωρήσει ἀρκετὰ σὲ ἀπόσταση καὶ ὅταν ὁ ἴδιος διαπίστωσε ὅτι ἔφτανε τὸ σούρουπο καὶ ὅτι ἡ σύζυγός του ἀργοῦσε, ζήτησε «συγνώμη» ἀπὸ τὴν παρέα καὶ λίγο χρόνο γιὰ νὰ πάῃ νὰ φέρῃ τὴν θεία μὲ τὸν φακό, γιὰ νὰ μὴν ὑπάρξῃ ἐν τῷ μεταξὺ κάποιο ἀτύχημα. Ήμουν μάλιστα πολὺ θυμωμένος εἶπε ὁ θεῖος.

Φτάνοντας ὁ θεῖος στὸ ἐν λόγῳ αἰγαιοπελαγίτικο ἐκκλησάκι, μπῆκε μέσα φουριόζος καὶ ἕτοιμος νὰ «βάλῃ τὶς φωνές», ὅταν ξαφνικά βλέπει τὴν σύζυγό του νὰ μιλάῃ μὲ ἕναν μικρό. Κατ' Ἄνωθεν παραχώρηση, ξεχνάει καὶ ὁ θεῖος τὸ γεγονὸς τῆς κηδείας ποὺ εἶχε προηγηθῇ καὶ ἀπορεῖ καὶ αὐτὸς τὰ μέγιστα, μόνο καὶ μόνο μὲ τὴν ἀναπάντεχη θέα τοῦ ἀνεψιοῦ του!

Πάλι ἀγκαλιές, πάλι φιλιά, πάλι οἱ ἴδιες ἐξηγήσεις ἀπὸ τὸν μικρὸ ἐπισκέπτη. Τοὺς «διώχνει» μάλιστα στὴν συνέχεια ὁ μικρὸς ἐπισκέπτης καὶ τοὺς δύο, λέγοντάς τους ὅτι ἦρθε ἡ ὥρα γιὰ νὰ φύγουν. Καὶ αὐτοὶ σὰν κάπως ὑπνωτισμένοι ἁπλῶς ὑπάκουσαν. Ὁ θεῖος «παραμιλοῦσε» στὸν δρόμο, διότι ὁ ἴδιος δὲν εἶχε ἰδιαίτερη σχέση μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Αὐτὸ τὸ ὑπερκόσμιο καὶ θαυμαστὸ γεγονὸς τὸν ἀλλοίωσε πάρα πολὺ καὶ ὁ ἴδιος μετέπειτα ἄλλαξε ῥιζικὰ τὸν σκοπὸ καὶ τὸν τρόπο τῆς ζωῆς του.

Πιασμένοι ἀγκαζὲ τὸ ἡλικιωμένο ζευγάρι τῶν θείων περπατοῦν πρὸς τὸ χωριὸ γιὰ νὰ ἀνταμώσουν τὴν ὑπόλοιπη παρέα. Εἶχαν δὲν εἶχαν κάνει πεντακόσια μέτρα, ὅταν ξαφνικά γύρισαν ξαφνικὰ ὁ ἕνας πρὸς τὸν ἄλλο μὲ σοκαριστική διάθεση, μὲ βαθύ δέος καὶ μὲ ἀπερίγραπτη ἔκπληξη ἀλληλοκοιτάχθηκαν. Μόλις τότε εἶχαν συνειδητοποιήσει τὸ τί εἶχαν ἐνδιαμέσως βιώσει. Εἶχαν δεῖ, εἶχαν συνομιλήσει, εἶχαν ἀσπασθῇ καὶ εἶχαν καὶ δυό τους ἀκουμπήσει τὸν 13χρονο κεκοιμημένο ἀνεψιό τους!

Πηγή: «Ἀσκήτριες στὰ ὑπόγεια τῆς Ἀθήνας», Ἠλίας Δ. Καλλιώρας, ἐκδ. Ἀγαθὸς Λόγος, Ἀθήνα 2025, σελ. 27-31

The post Εἶδαν τὸν 13χρονο κεκοιμημένο ἀνεψιό τους μέσα σε ἐξωκλήσι στὴν Νάξο! appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Τοῦ Λάμπρου Κ. Σκόντζου
Θεολόγου – Καθηγητοῦ

Τὰ Ἄγραφα ἔγιναν στὰ χρόνια τῆς τουρκοκρατίας κοιτίδα καλλιέργειας τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς χριστιανικῆς πίστεως, λόγῳ τῆς ἰδιομορφίας τοῦ ἐδάφους. Στὴν εὐρύτερη περιοχὴ ἀναδείχτηκαν πολλοὶ ἅγιοι καὶ Νεομάρτυρες. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ὑπῆρξε ὁ ἅγιος ὁσιομάρτυρας Γεράσιμος ὁ Εὐρυτάνας.

Γεννήθηκε στὰ τέλη τοῦ 18ου αἰῶνα στὸ Μεγάλο Χωριό της Εὐρυτανίας ἀπὸ εὐσεβεῖς γονεῖς καὶ τὸ βαπτιστικό του ὄνομα ἦταν Γεώργιος. Λόγῳ τῆς φτώχιας τὸν πῆρε ὁ ἀδελφός του Ἀθανάσιος, ὅταν ἦταν 11 ἐτῶν, στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ τὸν ἔβαλε ὑπάλληλο σὲ παντοπωλεῖο κάποιου συντοπίτη του. Κάποια μέρα τὸ ἀφεντικό του τὸν ἔστειλε νὰ πουλήσει γιαούρτια σὲ πήλινα δοχεῖα, τὰ ὁποῖα εἶχε βάλλει σὲ ἕνα ταψί. Ὅμως, ἀπὸ συνεργία τοῦ πονηροῦ, ὅπως περπατοῦσε καὶ διαλαλοῦσε τὴν πραμάτεια του, σκόνταψε σὲ μιὰ πέτρα, τοῦ ἔπεσε τὸ ταψί, ἔσπασαν ὅλα τὰ πήλινα δοχεῖα καὶ χύθηκε τὸ γιαούρτι. Ὁ μικρὸς Γεώργιος κάθισε σὲ μιὰ ἄκρη καὶ ἔκλαιε γοερά, φοβούμενος τὶς συνέπειες ἀπὸ τὸ δύστροπο ἀφεντικό του. Ἀπὸ ἕνα ἀντικρινὸ παράθυρο τὸν εἶδε μιὰ τουρκάλα, σύζυγος ὀνομαστοῦ ἀγᾶ, ἡ ὁποία τὸν μάζεψε στὸ σπίτι της, τὸν παρηγόρησε καὶ τοῦ ὑποσχέθηκε πὼς ἂν ἤθελε θὰ τὸν ἔκανε σὰν ἕνα ἀπὸ τὰ παιδιά της.

Στὸ τουρκικὸ σπίτι ὁ Γεώργιος ἐντυπωσιάστηκε ἀπὸ τὴν πολυτέλεια καὶ τὶς ἀνέσεις καὶ μετὰ ἀπὸ δύο μῆνες δέχτηκε νὰ τοῦ κάμουν περιτομή, ποὺ σημαίνει ὅτι ἐξισλαμίστηκε. Ζοῦσε πλέον ὡς μουσουλμᾶνος καὶ ἀπολάμβανε τὶς ἀνέσεις του πλουσιόσπιτου. Μάλιστα εἶχε ἀποκτήσει τὴν ἀγάπη καὶ τὴν εὔνοια τοῦ ἀγᾶ, ὁ ὁποῖος, ὕστερα ἀπὸ δύο χρόνια τὸν παρέδωσε σὲ ἄλλον ἀνώτατο ἀξιωματοῦχο, ὁ ὁποῖος, λόγῳ τῆς ὑπηρεσίας του, ταξίδευε σὲ ὅλα τὰ Βαλκάνια, ἔχοντα μαζί του ὡς πιστὸ βοηθό του τὸ Γεώργιο.

Μετὰ ἀπὸ μιὰ μεγάλη περιοδεία γύρισαν στὴν Πόλη καὶ κάποια στιγμή, κατὰ θαυμαστὸ τρόπο, συναισθάνθηκε τὸ μεγάλο λάθος του νὰ ἀρνηθεῖ τὴν πίστη του στὸ Χριστὸ καὶ νὰ ἀσπασθεῖ τὴ θρησκεία τῶν κατακτητῶν.

Γι’ αὐτὸ ἀποφάσισε νὰ φύγει κρυφὰ γιὰ τὴν πατρίδα του, ὅπου μὲ συντριβὴ καὶ μετάνοια, ἐξομολογήθηκε στὸν ἱερέα τοῦ χωριοῦ του καὶ ἐπανῆλθε στὴν Ἐκκλησία. Σύχναζε σὲ ἕνα ἐρειπωμένο ἐξωκκλήσι, τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, μισὴ ὥρα ἔξω ἀπὸ τὸ χωριό, ὅπου προσευχόταν μὲ τὶς ὧρες καὶ ἔκλαιε ἀσταμάτητα. Πολλὲς νύχτες τὶς περνοῦσε προσευχόμενος καὶ ὀδυρόμενος στὸ ἐξωκκλήσι.

Ἀφοῦ πέρασαν τρία χρόνια ἀπόλυτης συντριβῆς καὶ μετάνοιας, ἀποφάσισε νὰ πάει στὸ Ἅγιον Ὅρος, στὴ Σκήτη τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος καὶ ὑποτάχτηκε σὲ κάποιο ἐνάρετο γέροντα, τὸν Κύριλλο, ὁ ὁποῖος τὸν συμβούλευε καὶ τὸν παρηγοροῦσε. Τοῦ ἔμαθε καὶ λίγα γράμματα γιὰ νὰ διαβάζει ψυχωφελῆ ἀναγνώσματα. Τὸν συνάρπαζε ἰδίως τὸ «Νέον Μαρτυρολόγιον», ὅπου περιέχονταν τὰ ἡρωικὰ μαρτύρια τῶν Νεομαρτύρων. Μετὰ ἀπὸ ἕνα χρόνο, ζήτησε ἀπὸ τὸν Κύριλλο νὰ καρεὶ μοναχός. Ὁ γέροντας εἶχε τοὺς ἐνδοιασμούς του διότι ἦταν σύντομος ὁ χρόνος δοκιμασίας. Τρεῖς μῆνες τὸν παρακαλοῦσε μὲ δάκρυα. Τελικὰ τοῦ ἐπέτρεψε καὶ ἔλαβε τὸ μοναχικὸ σχῆμα καὶ τὸ ὄνομα Γεράσιμος.

Μετὰ ἀπὸ τρεῖς μῆνες γνωστοποίησε στὸ γέροντα τὴν ἀπόφασή του νὰ πάει νὰ μαρτυρήσει, γιὰ νὰ ξεπλύνει τὸ μεγάλο ἁμάρτημά του. Ὁ γέροντας φοβήθηκε ὅτι ἦταν δαιμονικὸς πειρασμὸς καὶ τὸν ἀποθάρρυνε, παρουσιάζοντας τοῦ τὶς δυσκολίες τοῦ μαρτυρίου καὶ τὸ φόβο ἑνὸς νέου ἐξισλαμισμοῦ. Τὸ ἴδιο τὸν ἀποθάρρυναν καὶ οἱ ἄλλοι πατέρες τῆς Σκήτης. Ὁ Γεράσιμος ἐπανερχόταν κατὰ καιρούς, ἀλλὰ ἔπαιρνε ἀρνητικὴ ἀπάντηση. Αὐτὸ κράτησε τρία χρόνια. Κάποια μέρα ὁ Γεράσιμος ζήτησε τὴν εὐχή τους νὰ πάει στὴν πατρίδα του. Αὐτοὶ κατάλαβαν ὅτι ζητοῦσε νὰ πάει στὴν ἰδιαίτερη πατρίδα του, ἀλλὰ αὐτὸς ἐννοοῦσε την Ἄνω Ἱερουσαλήμ. Ἔτσι τοῦ ἔδωσαν τὴν εὐχή τους.

Βάδισε ὁλοταχῶς γιὰ τὴν Κωνσταντινούπολη καὶ πῆγε στὸ σπίτι τοῦ ἀγᾶ, ὅπου στάθηκε μπροστά του καὶ ὁμολόγησε ὅτι ἦταν παιδικὸ λάθος του ποὺ ἐξισλαμίστηκε καὶ πὼς τώρα ποὺ μεγάλωσε μεταστράφηκε ξανὰ στὴν πίστη στὸ Χριστό, στὸν ἀληθινὸ Θεό.

Ὅτι ἄφησε τὸ σκοτάδι καὶ βρῆκε τὸ φῶς. Ὁ ἀγᾶς σαστισμένος, ἄρχισε νὰ τὸν συμβουλεύει ὅτι εἶναι ἐπικίνδυνο γι’ αὐτή του τὴν πράξη καὶ πὼς ἂν γινόταν ξανὰ μουσουλμᾶνος τὸν περίμεναν τιμές, ἀξιώματα καὶ πλούτη. Τρεῖς ἡμέρες προσπαθοῦσε ὁ ἀγᾶς νὰ τὸν μεταπείσει. Ὅμως μάταια, ὁ Γεράσιμος εἶχε πάρει τὴν ἀπόφασή του, νὰ χύσει τὸ αἷμα του γιὰ τὸ Χριστό. Ὁ ἀγᾶς, ἀγαθῶν διαθέσεων ἄνθρωπος καὶ ἐπειδὴ τὸν ἀγαποῦσε, τὸν συμβούλεψε νὰ φύγει κρυφὰ σὲ ξένον τόπο καὶ νὰ σωθεῖ. Ἀλλὰ ὁ Γεράσιμος ἔμεινε ἀμετάπειστος. Τότε ὁ ἀγᾶς τὸν παρέδωσε σὲ σεΐχη νὰ τὸν ἀναλάβει ἐκεῖνος νὰ τὸν πείσει. Ὅμως καὶ πάλι ὁ Γεράσιμος ἔμενε σταθερὸς στὴ γνώμη του καὶ γι’ αὐτὸ τὸν παρέδωσε στὸν τοῦρκο δικαστή, στὸν ὁποῖο ὁμολόγησε καὶ πάλι τὴν πίστη του στὸ Χριστό.

Οἱ παριστάμενοι ὅρμισαν σὰν αἱμοβόρα θηρία καὶ τὸν ξυλοκόπησαν ἄγρια. Κατόπιν τὸν ἔκλεισαν σὲ φυλακὴ καὶ τοῦ ἔθεσαν στὸ στῆθος ἕναν βράχο. Ἔμεινε ἐκεῖ δέκα ἡμέρες, χωρὶς νὰ πάθει τίποτα! Κατόπιν τὸν ἀνέκριναν γιὰ δεύτερη φορά, ἀλλὰ ὁ Γεράσιμος δήλωσε φωναχτά, μὲ ὅλη τὴ δύναμη τῆς φωνῆς του, ὅτι «Τὸν δὲ γλυκύτατο μοῦ Ἰησοῦ Χριστὸ οὐδέποτε Τὸν ἀρνοῦμαι, ἀκόμα κι ἂν μὲ καταδικάσεις σὲ χιλιάδες θανάτους»! Ὁ δικαστὴς ὀργισμένος ἔβγαλε τὴν ἀπόφαση: θάνατος διὰ ἀποκεφαλισμοῦ!

Τὸν παρέλαβαν οἱ δήμιοι καὶ τὸν ὁδηγοῦσαν στὸ Μπαμπᾶ Χουμπάϊ, κοντὰ στὴν Ἀγιὰ Σοφιά. Στὸ δρόμο τὸν παρακινοῦσαν νὰ ἐξισλαμισθεῖ γιὰ νὰ σωθεῖ, ἀλλὰ ὁ ἅγιος δὲν τοὺς ἔδινε σημασία. Ζητοῦσε συγχώρεση ἀπὸ τοὺς περαστικοὺς Χριστιανούς. Τὴ στιγμὴ τῆς ἐκτέλεσης τοῦ ζητήθηκε νὰ γονατίσει. Ὁ Μάρτυρας ἀναφώνησε: «Μνήσθητί μου, Κύριε» καὶ ὁ δήμιος τοῦ ἔκοψε τὸ κεφάλι, τὸ ὁποῖο ἔμεινε γιὰ μιὰ ὥρα γελαστό, ἐνῷ τὸ σῶμα του γιὰ ἕνα τέταρτο γονατιστό! Ἕνα οὐράνιο φῶς ἔλαμψε πάνω ἀπὸ τὸ ἱερὸ λείψανο! Ἦταν 3 Ἰουλίου 1815. Ἔκεινος μόλις 25 ἐτῶν. Τὸ σῶμα του τὸ ἀγόρασαν οἱ Χριστιανοὶ καὶ τὸ ἔθαψαν μὲ τιμές. Λίγο καιρὸ μετὰ τὸ μετέφερε ὁ εὐρυτάνας λόγιος κληρικὸς Κύριλλος Καστανοφύλλης στὴν Ἱερὰ Μονὴ Προυσοῦ. Ἡ μνήμη του τιμᾶται στὶς 3 Ἰουλίου.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Μέγαν εὔρατο ὲν τοῖς κινδύνοις.

Γέρας τίμιον τῆς ᾿Εκκλησίας, σέλας ἔνθεον Εὐρυτανίας, νεομαρτύρων νεώτερον καύχημα, ἐν τῇ ἀσκήσει Χριστὸν ἐπεπόθησας καὶ μαρτυρίῳ Θεὸν ὡμολόγησας. Αὐτόν, ἅγιε ὁσιομάρτυς Γεράσιμε, πρεσβείαις τῆς Θεομήτορος, ἱκέτευε σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Μεγαλυνάριον

Χωρίου Μεγάλου τὸν πρεσβευτὴν καὶ Νεομαρτύρων τὸν νεώτατον ἀθλητήν, τὸν ἐν τῇ ἀσκήσει καὶ τῇ ὁμολογίᾳ Χριστὸν δοξολογοῦντα, ὕμνοις τιμήσωμεν.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
3 Ιουλίου 2026 ἑορτάζουν:

Ἅγιος Ὑάκινθος ὁ κουβικουλάριος (θαλαμηπόλος)

Ἅγιος Ἀνατόλιος Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης

Ἅγιος Γεράσιμος ὁ νέος ὁ Καρπενησιώτης

Ἅγιοι Θεόδοτος, Θεοδότη, Δολινδούχ, Διομήδης, Εὐλάμπιος καὶ Ἀσκληπιάδης

Ἅγιοι Μᾶρκος καὶ Μωκιανός

Σύναξη τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου της Γαλακτοτροφούσης

Ὅσιος Ἰωακεὶμ ὁ νέος ὁ θεοφόρος

Ἀνακομιδὴ Ἱερῶν λειψάνων τοῦ Ἁγίου Φιλίππου τοῦ θαυματουργοῦ μητροπολίτη Μόσχας καὶ πάσης Ρωσίας

Ὅσιος Ἀνατόλιος ὁ ἐν τῷ σπηλαίῳ

Εὕρεσις τοῦ τάφου καὶ τῶν λειψάνων τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρας Ραφαὴλ ἐν Μυτιλήνῃ

Ἅγια Θεοδότη ἡ μάρτυρας

Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Μόσχας

Ἅγιοι Μιχαὴλ καὶ Θωμᾶς τοῦ Σολβισεγκόντσκ

Ἅγιος Βασίλειος Ἐπίσκοπος Ριαζὰν καὶ Μουρώμ

Ἅγιος Κωνσταντῖνος ὁ Πρίγκιπας

Ἅγιος Ἠλιόδωρος Ἐπίσκοπο Ἀλτίνου

Ἅγιος Βασίλειος τοῦ Γιαροσλὰβλ ὁ πρίγκιπας

Ὅσιος Νικόδημος τῆς Λίμνης Κόζα

The post Ἅγιος ὁσιομάρτυς Γεράσιμος ὁ Μεγαλοχωρίτης  (3/7/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ Ε’ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον
13: 3-9

Εἶπεν ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν ταύτην· Ἰδοὺ ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι. καὶ ἐν τῷ σπείρειν αὐτὸν ἃ μὲν ἔπεσεν παρὰ τὴν ὁδόν, καὶ ἐλθόντα τὰ πετεινὰ κατέφαγεν αὐτά· ἄλλα δὲ ἔπεσεν ἐπὶ τὰ πετρώδη ὅπου οὐκ εἶχε γῆν πολλήν, καὶ εὐθέως ἐξανέτειλε διὰ τὸ μὴ ἔχειν βάθος γῆς. ἡλίου δὲ ἀνατείλαντος ἐκαυματίσθη, καὶ διὰ τὸ μὴ ἔχειν ῥίζαν ἐξηράνθη· ἄλλα δὲ ἔπεσεν ἐπὶ τὰς ἀκάνθας, καὶ ἀνέβησαν αἱ ἄκανθαι καὶ ἀπέπνιξαν αὐτά· ἄλλα δὲ ἔπεσεν ἐπὶ τὴν γῆν τὴν καλὴν καὶ ἐδίδου καρπὸν ὃ μὲν ἑκατόν, ὃ δὲ ἑξήκοντα, ὃ δὲ τριάκοντα. ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 3/7/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ο ΘΕΟΣ εἶναι πῦρ καταναλίσκον

῞Οταν ἕνα ἀντικείμενο ἀγγίζη τὸ πῦρ, ἀλλοιοῦται: ἤ καίγεται, ἤ θερμαίνεται.

῎Ετσι ἐπίσης καὶ ὁ ἄνθρωπος, ὅταν ἀγγίζη τὸν Θεὸ ἤ καταστρέφεται ἤ σώζεται. Πῦρ – πάντοτε πῦρ! ᾿Απὸ τὴν ἐπαφὴ μὲ αὐτὸ προκύπτει ἤ στάκτη ἤ ἀτσάλι, ἀνάλογα μὲ τὸ τὶ ἀγγίζεται.

῎Ετσι συμβαίνει καὶ μὲ τὸν ἄνθρωπο, καὶ τὸ πᾶν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸ τὶ φέρνει στὸ θεῖον Πῦρ - σὲ τὶ κατάστασι εὑρισκόμενος ἀγγίζει τὸν Θεό. ῎Αν διατηρῆ τὸν ἑαυτό του σὰν τὸν σίδηρο, ἡ δύναμις τοῦ σιδήρου γίνεται ἀτσάλι. ῎Αν ἀφήνη τὸν ἑαυτό του νὰ περιέλθη στὴν ἀδυναμία τοῦ ἀχύρου – τότε θὰ κατακαῆ.

Κάθε ἄνθρωπος, ἀργὰ ἤ γρήγορα, θὰ ἀγγίξη ἀναπόφευκτα τὸν Θεό, καὶ ἀλλοίμονο στὸν ἄνθρωπο ἄν δὲν προετοιμάζεται γιὰ τὴν συνάντησι αὐτή.

῾Ο Τολστόϋ ἀφρόντιστα, μὲ αὐτοπεποίθησι καὶ χωρὶς φόβο Θεοῦ, πλησίασε τὸν Θεό, κοινώνησε ἀνάξια καὶ ἔγινε ἕνας ἀποστάτης.

῾Η ὥρα πλησιάζει, εἴτε τὸ θέλουμε εἴτε ὄχι, ποὺ ἡ ἐπαφὴ μὲ τὴν δύναμι τοῦ Θεοῦ θὰ ἔλθη.

Τὸ πτῦον (φτυάρι) τοῦ λικμίσματος εἶναι στὴν χεῖρα τοῦ Κυρίου. ῾Ο σῖτος καὶ τὸ ἄχυρο λικμίζονται, καὶ ὁ ἄνεμος παίρνει τὸ ἄχυρο, ἐνῶ ὁ σῖτος πίπτει στοὺς πόδας τοῦ γεωργοῦ καὶ φυλάσσεται στὴν σιταποθήκη· τὸ ἄχυρο ἀφήνεται ἤ κατακαίεται.

῾Η συνάντησις μὲ τὸν Κύριο εἶναι ἀναπόφευκτη καὶ πρέπει νὰ προετοιμαζώμεθα γι' αὐτήν.

Οἱ ἁμαρτίες μας εἶναι ἄχυρο, τὸ ὁποῖο θὰ κατακαῆ κατὰ τὴν συνάντησι αὐτή.

Πρέπει νὰ ἐκφέρουμε τὴν καταδίκη τοῦ ἑαυτοῦ μας ἀπὸ πρίν, καὶ προετοιμαζόμενοι γιὰ τὴν συνάντησι αὐτή, νὰ χωριζώμεθα ἀπὸ τὸ ἄχυρο καὶ νὰ κατακαίουμε τὸ ἄχυρο τῶν ἁμαρτιῶν διὰ τῆς μετανοίας.

Αὐτές, οἱ ἁμαρτίες, εἴτε θὰ κατακαοῦν μόνες, εἴτε ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἔχει δοθῆ στὶς ἁμαρτίες θὰ κατακαῆ μαζὶ μὲ αὐτές.

Πρέπει νὰ ἐνθυμούμεθα τὴν Φοβερὰ Κρίσι καὶ νὰ ἀντιμετωπίζουμε δεόντως τὴν ἡμέρα αὐτὴ καὶ τὸ γεγονός.

Πρέπει νὰ καθαρίζουμε τὴν ψυχή μας, πρέπει νὰ προσευχώμεθα. Πρέπει νὰ ἀντιμετωπίζουμε τὸ γεγονὸς αὐτὸ καθαρὰ καὶ συνειδητά, καὶ ὄχι σὰν τὸ ζῶο ἐκεῖνο [τὴν στρουθοκάμηλο], τὸ ὁποῖο κρύβει τὸ κεφάλι του γιὰ νὰ μὴ βλέπη τὸν κίνδυνο...

-Δὲν ὑπάρχει τόπος ποὺ μπορεῖ κανεὶς νὰ κρυφτεῖ ἀπὸ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ χωρὶς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ δὲν γίνεται τίποτα, δὲν πέφτει οὔτε μία τρίχα ἀπὸ τὸ κεφάλι μας.

-Νὰ εἶστε προσεκτικοί. Νὰ εἶστε σὲ ἐπιφυλακὴ γιὰ τὴν ψυχή σας! Νὰ στρέφετε τοὺς λογισμούς σας μακριὰ ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ γρήγορα παρέρχονται, καὶ νὰ τοὺς προσηλώνετε σὲ ἐκεῖνα ποὺ εἶναι αἰώνια. Ἔτσι θὰ βρεῖτε τὴν χαρὰ ποὺ ποθεῖ ἡ ψυχή σας, καὶ γιὰ τὴν ὁποία διψᾶ ἡ καρδιά σας.

-Ὅλοι ἁμαρτάνουμε, ὅλοι παραβαίνουμε τὶς ἐντολὲς τοῦ Χρίστου καὶ τοὺς κανόνες τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας, ὡστόσο, κάποιοι ὁμολογοῦν ὅτι εἶναι ἁμαρτωλοὶ καὶ μετανοοῦν γιὰ τὰ ἀνομήματά τους, ἀντιθέτως ἄλλοι ἀπορρίπτουν τοὺς ἱεροὺς κανόνες ἰσχυριζόμενοι ὅτι εἶναι ξεπερασμένοι καὶ ὄχι πλέον ἀπαραίτητοι, ὡσὰν νὰ εἴμαστε πνευματικότεροι ἀπὸ ἐκείνους ποῦ μᾶς παρέδωσαν τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς κανόνες, τοὺς ὁποίους ὁ ἴδιος ὁ Κύριος τοὺς ἔδωσε στοὺς Ἀποστόλους Τοῦ καὶ στοὺς Ἱεράρχες. Ἐνώπιόν μας ἐκτείνονται δύο μονοπάτια: τὸ μονοπάτι τοῦ σοφοῦ ληστῆ καὶ τὸ μονοπάτι τοῦ ληστῆ ποῦ ἀποβλήθηκε στὴν κόλαση ὑπὸ τὸ βάρος τῆς βλασφημίας του.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ

Ἔχετε ποτὲ παρατηρήσει τὴν ζωὴ τῆς καρδιᾶς; Δοκιμάστε νὰ τὸ κάνετε, ἔστω γιὰ ἕνα μικρὸ διάστημα, καὶ παρατηρῆστε τί θὰ ἀνακαλύψετε: Προκύπτει κάτι δυσάρεστο, καὶ ταράζεστε. Σᾶς βρίσκει κάποια δυστυχία, καὶ νοιώθετε λύπηση γιὰ τὸν ἑαυτό σας. Βλέπετε κάποιον ποὺ δὲν συμπαθεῖτε, καὶ ἀμέσως ἀναβλύζει μέσα σας ἡ ἐχθρότητα. Συναντιέστε μὲ κάποιον ἰσότιμό σας, ὁ ὁποῖος ἐν τῷ μεταξύ σας ἔχει προσπεράσει κοινωνικά, καὶ ἀρχίζετε νὰ τὸν φθονεῖτε. Ἀναπολεῖτε τὰ ταλέντα σας καὶ τὶς ἱκανότητές σας, καὶ ἀρχίζετε νὰ νοιώθετε ὑπερηφάνεια...

Ὅλη αὐτὴ ἡ σαπίλα: ματαιοδοξία, σαρκικὴ ἐπιθυμία, λαιμαργία, ἀκηδία, κακία... ἡ μία στοιβαγμένη πάνω στὴν ἄλλη, τελικὰ καταστρέφουν τὴν καρδιά. Καὶ ὅλα αὐτὰ μποροῦν νὰ διαπεράσουν τὴν καρδιὰ μέσα σὲ λίγα μόνο λεπτά.

Γιὰ τὸν λόγο αὐτό, κάποιος ἀσκητὴς ποὺ ἀσκοῦσε αὐστηρὸ ἔλεγχο στὸν ἑαυτό του, εἶπε -πολὺ σωστά- ὅτι «ἡ καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι γεμάτη ἀπὸ δηλητηριώδη φίδια. Μόνο οἱ καρδιὲς τῶν ἁγίων εἶναι ἀπαλλαγμένες ἀπὸ αὐτὰ τὰ φίδια: τὰ πάθη.»

ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ

Πρέπει νὰ προβοῦμε σὲ ἀποφασιστικὴ ρήξη μὲ τὸν Οἰκουμενισμό, καὶ δὲν πρέπει νὰ ἔχουμε καμία κοινωνία μὲ τοὺς συνοδοιπόρους του.

Ὁ δρόμος μας δὲν εἶναι ὁ δικός τους.

Πρέπει νὰ τὸ ποῦμε αὐτὸ μὲ ἀποφασιστικότητα καὶ νὰ τὸ δείξουμε μὲ τὶς πράξεις μας.

Μία ἐποχὴ πραγματικῆς ὁμολογίας ἔρχεται γιά μας, μία ἐποχὴ ποὺ ἴσως παραμείνουμε μόνοι καὶ διωκόμενοι.

Στὸ βαθμὸ ποὺ ὅλες οἱ Ὀρθόδοξες Τοπικὲς Ἐκκλησίες ἔχουν πλέον εἰσέλθει στὶς τάξεις τοῦ «Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν» καὶ ἔχουν ὡς ἐκ τούτου προδώσει τὴν Ὀρθοδοξία, ἔχει ἔρθει ἡ ὥρα τῆς πλήρους ἀπομονώσεώς μας.

Δὲν μποροῦμε καὶ δὲν πρέπει νὰ ἔχουμε καμία κοινωνία μὲ ἀποστάτες τῆς ἀληθινῆς Ὀρθοδοξίας, καὶ πρέπει νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι, ἐὰν ἀπαιτηθεῖ, νὰ ἀναχωρήσουμε στὶς “κατακόμβες”.

Ἡ θέση μας ὡς μαχητὲς καὶ ὁμολογητὲς τῆς καθαρῆς καὶ ἀμόλυντης ἀλήθειας τοῦ Χριστοῦ, μᾶς θέτει κάτω ἀπὸ μεγάλη ὑποχρέωση, περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλη φορά στὸ παρελθόν.

ΓΙΑ ΤΑ ΕΣΧΑΤΑ ΧΡΟΝΙΑ

Στὰ ἔσχατα χρόνια τὸ κακὸ καὶ ἡ αἵρεση θὰ ἔχει ἐξαπλωθεῖ τόσο πολύ... ποὺ οἱ πιστοί, δὲν θὰ βρίσκουν ἱερέα καὶ ποιμένα νὰ τοὺς προστατεύσει ἀπὸ τὶς πλάνες καὶ νὰ τοὺς ὁδηγήσει στὴν πολυπόθητη σωτηρία...

Τότε οἱ πιστοί, δὲν θὰ μποροῦν νὰ δεχθοῦν ἀσφαλεῖς ὁδηγίες ἀπὸ ἀνθρώπους ἀλλὰ ὁδηγός τους θὰ εἶναι τα κείμενα τῶν ἁγίων Πατέρων...

Ἰδίως σ' αὐτὴ τὴν ἐποχὴ ὁ κάθε πιστὸς θὰ εἶναι ὑπεύθυνος γιὰ ὅλο τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας...

Ἀδελφοὶ καιρὸς νὰ ἀναλάβουμε ὅλοι τὶς εὐθύνες μας ἀπέναντι στὸ Θεὸ καὶ τὴν ἱστορία...

The post Ἀποφθέγματα Ἁγίου Ἰωάννη Μαξίμοβιτς Ἐπισκόπου Σανγκάης καὶ Σὰν Φρανσίσκο appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Τοῦ Λάμπρου Κ. Σκόντζου
Θεολόγου – Καθηγητοῦ

Ἡ ρωσικὴ Ὀρθοδοξία ἔχει νὰ παρουσιάσει ἕνα μεγάλο νέφος ἁγίων, τὸ ὁποῖο κοσμεῖ τὸ ἁγιολογικὸ στερέωμα τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἰδιαίτερα ἀνάδειξη ἁγίων ἔχουμε στὰ νεώτερα χρόνια, ὅταν ἡ Ρωσικὴ Ἐκκλησία εἶχε εἰσέλθει στὶς γνωστὲς ἱστορικές της περιπέτειες. Ἕνα ἀπὸ τοὺς σύγχρονους ἐπιφανεῖς Ρώσους ἁγίους εἶναι καὶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς, Ἐπίσκοπος Σαγκάης καὶ Σὰν Φρανσίσκο, τῆς ὀρθοδόξου ρωσικῆς διασπορᾶς.

Γεννήθηκε στὶς 4 Ἰουνίου τοῦ 1896 στὸ χωριὸ Ἀντάμοβκα τῆς ἐπαρχίας Χαρκὼβ στὴ Νότια Ρωσία. Τὸ βαπτιστικό του ὄνομα ἦταν Μιχαήλ. Οἱ γονεῖς του ὀνομάζονταν Μπόρις καὶ Γλαφύρα καὶ ἦταν ἀπόγονοι τῆς ὀνομαστῆς ἀριστοκρατικῆς καὶ εὐσεβοῦς οἰκογένειας Μαξίμοβιτς. Μάλιστα ἕνα μέλος τῆς οἰκογένειας, ὁ Ἰωάννης Μαξίμοβιτς, ὑπῆρξε ὀνομαστὸς Ἱεράρχης, Ἐπίσκοπος Τομπόλσκ, ὁ ὁποῖος ἔγινε ἅγιος (ἑορτάζει στὶς 10 Ἰουνίου) καὶ τὸ τίμιο λείψανό του, παραμένει ἄφθορο στὴν πόλη Τομπόλσκ.

Οἱ εὐσεβεῖς γονεῖς του τὸν μεγάλωσαν μὲ τὴν πίστη στὸ Θεὸ καὶ τὴν εὐλάβεια στὴν Ὀρθοδοξία. Ἀλλὰ καὶ ὁ ἴδιος ἔδειχνε ἀπὸ μικρὸς μιὰ ἀσυνήθιστη ἀγάπη γιὰ τὸ Θεὸ καὶ ἰσχυρὴ ροπὴ νὰ ζεῖ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ζωή.

Ἂν καὶ φιλάσθενος, ἔτρωγε λίγο καὶ τηροῦσε ὅλες τὶς νηστεῖες τῆς Ἐκκλησίας. Τοῦ ἄρεσε νὰ συχνάζει στὴν Ἐκκλησία καὶ ὅταν ἔπαιζε μὲ τὰ στρατιωτάκια του τὰ ἔντυνε μοναχούς. Προσευχόταν μὲ κατάνυξη πολλὲς ὧρες, στεκούμενος ὄρθιος. Τοῦ ἄρεσε νὰ συλλέγει εἰκόνες, θρησκευτικὰ βιβλία καὶ νὰ διαβάζει βίους ἁγίων. Φρόντιζε δὲ νὰ τοὺς διηγεῖται στὰ τέσσερα μικρότερα ἀδέλφια του. Μὲ τὸν ἑαυτό του ἦταν πολὺ αὐστηρὸς καὶ ἐφάρμοζε μὲ ἀκρίβεια τὶς ἐκκλησιαστικὲς καὶ ἐθνικὲς παραδόσεις. Ἡ παιδαγωγός του Γαλλίδα, ἐντυπωσιάστηκε τόσο ἀπὸ τὴ βίωση τῆς Ὀρθοδοξίας τοῦ μαθητῆ της, τοῦ Μιχαήλ, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μεταστραφεῖ καὶ νὰ βαπτιστεῖ ὀρθόδοξη!

Στὰ 1907, σὲ ἡλικία ἕντεκα ἐτῶν, οἱ γονεῖς του ἔστειλαν τὸν Μιχαὴλ νὰ σπουδάσει στὴν Στρατιωτικὴ Σχολὴ τῆς πόλης Πολτάβα. Ἐκεῖ γνώρισε καὶ συνδέθηκε μαζί του τὸν σεβάσμιο Ἐπίσκοπο Πολτάβας Θεοφάνη, ὁ ὁποῖος ἐνθουσίασε τὸν Μιχαὴλ καὶ ἄσκησε μεγάλη ἐπιρροὴ στὴν ψυχή του. Τοῦ ἐνέπνευσε ἰσχυρὴ πίστη στὸ Θεό. Σὲ κάποια στρατιωτικὴ παρέλαση, ἐνῷ περνοῦσε μπροστὰ ἀπὸ τὸν Καθεδρικὸ ναὸ τῆς πόλεως, ὁ νεαρὸς Μιχαὴλ ἔκαμε τὸ σταυρό του, κάτι ποὺ ἀπαγόρευε τὸ στρατιωτικὸ πρωτόκολλο τὴν ὥρα τῆς παρέλασης. Οἱ συμμαθητές του τὸν περιγέλασαν καὶ οἱ καθηγητὲς ἀποφάσισαν νὰ τὸν τιμωρήσουν. Ὅμως ὁ πρίγκιπας Κωνσταντῖνος, ποὺ ἦταν ἔφορος τῆς σχολῆς πρότεινε νὰ μὴν τιμωρηθεῖ, διότι διέγνωσε σ’ αὐτὸν βαθειὰ θρησκευτικὴ πίστη.

Στὰ 1914 ἀποφοίτησε ἀπὸ τὴν στρατιωτικὴ ἀκαδημία, ἀλλὰ ἐπειδὴ δὲν ἤθελε νὰ ἀκολουθήσει στρατιωτικὴ καριέρα, ἐξεδήλωσε τὴν ἐπιθυμία νὰ σπουδάσει Θεολογία, στὴ Θεολογικὴ Σχολή του Κιέβου. Οἱ γονεῖς του ἀντέδρασαν καὶ ἔτσι ἀναγκάστηκε νὰ σπουδάσει νομικὰ καὶ ἔτσι γράφηκε στὴ Νομικὴ Σχολή.

Τὸ 1917 ξέσπασε ἡ ὀκτωβριανὴ ἐπανάσταση στὴ Ρωσία καὶ ἡ χώρα κατελήφθη ἀπὸ τοὺς ἀθέους μαρξιστές. Στὰ 1921 ξέσπασε ἐμφύλιος πόλεμος, ὁ ὁποῖος ἀνάγκασε πολλοὺς Ρώσους νὰ καταφύγουν στὸ ἐξωτερικό. Μαζὶ μὲ αὐτούς, ἔφυγε καὶ ἡ οἰκογένεια τοῦ Μιχαὴλ καὶ ἐγκαταστάθηκε στὴ Γιουγκοσλαβία. Ὁ Μιχαὴλ γράφηκε στὴ Θεολογικὴ Σχολή του Βελιγραδίου, ἐνῷ παράλληλα πωλοῦσε ἐφημερίδες γιὰ νὰ ζήσει.

Μέσα του γεννήθηκε ἡ ἐπιθυμία νὰ γίνει κληρικὸς καὶ νὰ ὑπηρετήσει τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι τὸ 1924 χειροθετήθηκε ἀναγνώστης ἀπὸ τὸν Ἐπίσκοπο Ἀντώνιο τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας στὸ Βελιγράδι. Δύο χρόνια μετά, τὸ 1926, χειροτονήθηκε διάκονος καὶ ἐκάρη μοναχός, μὲ τὸ ὄνομα Ἰωάννης, στὴν Ἱερὰ Μονὴ Μίλκοβ καὶ ἐν συνεχείᾳ χειροτονήθηκε πρεσβύτερος.

Τὸ 1934 διορίστηκε καθηγητὴς στὴν Ἱερατικὴ Σχολὴ στὴν πόλη Βιτόλ της Σερβίας καὶ στὴ συνέχεια ἐκλέχτηκε Ἐπίσκοπος Σαγκάης.

Στὴν ἀρχὴ ἀρνήθηκε, λόγῳ κάποιου προβλήματος στὴν ὁμιλία του. Ὅμως τελικὰ πείστηκε, διότι αὐτὸ τὸ θεώρησε κλήση ἀπὸ τὸ Θεό, νὰ ἐργαστεῖ γιὰ τὸν εὐαγγελισμὸ τῆς ἀχανοῦς εἰδωλολατρικῆς χώρας τῆς Κίνας. Στὶς 21 Νοεμβρίου τοῦ 1934 ἔφτασε στὴν Σαγκάη, βρίσκοντας ἕναν ἡμιτελῆ ναὸ καὶ ἕνα μικρὸ ποίμνιο διχασμένο ἀπὸ ἐθνικὲς ἔριδες. Ρίχτηκε μὲ πάθος στὸν ἀγῶνα νὰ ὀργανώσει τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Κατόρθωσε νὰ μονιάσει τοὺς πιστούς, ἀποτέλειωσε τὸ ναὸ καὶ ἵδρυσε ὀρφανοτροφεῖο, στὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου Τύχωνα τοῦ Ζαντίσκο, γιὰ τὰ ὀρφανὰ τῆς περιοχῆς τὰ ὁποῖα δυστυχοῦσαν καὶ πέθαιναν ἀπὸ ἐγκατάλειψη. Περιμάζεψε περισσότερα ἀπὸ 3.500! Λειτουργοῦσε, κήρυττε καὶ μετέστρεφε στὴν Ὀρθοδοξία πλῆθος ἀνθρώπων.

Ὅμως ξέσπασε ἡ κομμουνιστικὴ ἐπανάσταση καὶ ἄρχισε ἕνας ἀπηνὴς διωγμὸς κατὰ τῆς θρησκείας. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ἀναγκάστηκε νὰ φύγει, παίρνοντας μαζί του καὶ τὰ ὀρφανὰ στὶς Φιλιππίνες καὶ ἀργότερα στὴν Ἀμερικὴ καὶ στὴν Αὐστραλία. Τὸ 1951 βρίσκεται ἐγκατεστημένος στὶς Η.Π.Α. Οἱ ἐκεῖ Ρῶσοι Ἐπίσκοποι τὸν ἔστειλαν στὴν Ἐπισκοπὴ τοῦ Παρισιοῦ καὶ τῶν Βρυξελλῶν. Ὁ Ἰωάννης δέχτηκε. Ἐκεῖ σημείωσε ἕνα ἀξιόλογο ποιμαντικὸ ἔργο, κάνοντας γνωστὴ τὴν Ὀρθοδοξία στὴν Εὐρώπη. Ἐκεῖ τοῦ δόθηκε ἡ εὐκαιρία νὰ μελετήσει τοὺς Πατέρες καὶ νὰ συγγράψει τοὺς βίους τῶν Ἁγίων, πρὶν τὴν ἀπόσχιση τοῦ παπισμοῦ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Γιὰ πρώτη φορὰ γνώρισαν οἱ εὐρωπαῖοι τοὺς ἁγίους τῆς Ὀρθόδοξης Ἀνατολῆς καὶ τὴν ὀρθόδοξη πνευματικότητα.

Τὸ 1962 ἐπέστρεψε στὶς Η.Π.Α. καὶ ἐξελέγη Ἐπίσκοπος τοῦ Σὰν Φρανσίσκο, τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας τῆς Διασπορᾶς.

Ἐκεῖ ἐπιτέλεσε ἕνα ἀξιοθαύμαστο ποιμαντικὸ ἔργο καὶ ἔγιναν γνωστὲς οἱ ἀρετές του καὶ ἡ ἁγιότητά του. Στὶς 2 Ἰουλίου 1966, συνόδευσε στὸ Σιὰτλ τῶν Η.Π.Α. τὴ θαυματουργὴ εἰκόνα τῆς Παναγίας του Κούρση. Μετὰ τὸ πέρας τῆς Θείας Λειτουργίας, ἔμεινε στὸ Ἱερὸ Βῆμα προσευχόμενος γιὰ τρεῖς ὧρες. Κατόπιν ἀποσύρθηκε στὸ δωμάτιό του νὰ ἀναπαυθεῖ. Κάθισε σὲ μιὰ πολυθρόνα. Ἐκεῖ τὸν ἄφησε ἤρεμα τὴν τελευταία του πνοή. Ἡ ἁγιασμένη ψυχή του πέταξε στὸν οὐρανὸ νὰ συναντήσει τὸ Χριστό, ποὺ τόσο ἀγάπησε καὶ πόθησε στὴν ἐπίγεια ζωή του. Ἀργότερα ἔγινε γνωστὸ πὼς ὁ ἅγιος εἶχε προγνώσει τὸ θάνατό του. Λίγες μέρες πρὶν εἶχε στείλει ἐπιστολὴ στὶς μοναχές της Λέσνα στὴ Γαλλία, στέλνοντας τὶς στερνὲς εὐλογίες του. Τὸ ἱερό του σκήνωμα μεταφέρθηκε στὸν Καθεδρικὸ Ναό του Σὰν Φρανσίσκο, ποὺ ὁ ἴδιος εἶχε ὁλοκληρώσει. Ἔγινε ὁλονυκτία, μὲ τὴ συμμετοχὴ χιλιάδων πιστῶν. Κατόπιν ἔγινε λιτανεία τοῦ Λειψάνου, τὸ ὁποῖο τὸ σήκωσαν τὰ ὀρφανὰ ποὺ εἶχε φέρει ἀπὸ τὴ Σαγκάη. Ἐτάφη στὸ παρεκκλήσιο τοῦ ὑπογείου τοῦ Ναοῦ, κάτω ἀπὸ τὸ Ἱερὸ Βῆμα, στὶς 7 Ἰουλίου τὸ ἀπόγευμα.

Τὸ φθινόπωρο τοῦ 1993 ἡ Σύνοδος τῶν Ἐπισκόπων τῆς Ἀμερικῆς, ὑπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο τοῦ Σὰν Φρανσίσκο Ἀντώνιο, ἔκαμαν τὴν ἐκταφῇ καὶ βρῆκαν τὸ ἱερὸ λείψανό του σὲ θαυμαστὴ ἀφθαρσία! Στὶς 2 Ἰουλίου τοῦ 1994 ἔγινε ἡ ἁγιοκατάταξή του καὶ ὁρίστηκε νὰ τιμᾶται ἡ μνήμη τοῦ στίς 2 Ἰουλίου.

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης, ἐπειδὴ ταξίδευε συχνὰ μὲ ἀεροπλάνα, ἀνακηρύχτηκε προστάτης ὅσων ταξιδεύουν ἀεροπορικῶς.

Ἀπολυτίκιον
Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.

Ιωάννη Μαξίμοβιτς, αγγελόμορφε, ιεραρχών θεοφόρων και διδασκάλων σοφών εκλαμψάντων άρτι σάπφειρε πολύτιμε, ως Ορθόδοξων ασκητών καλλονήν και ποταμόν αστείρευτον θαυμασίων, σε ανυμνούντες ευχάς σου θερμάς προς Κύριον αιτούμεθα.

Κοντάκιον
Ήχος πλ. δ’. Τη Υπερμάχω.

Τον ταπεινόν, απλούν, φιλόθεον, φιλάρετον, σεμνόν, μακρόθυμον, πραυν και ευμπάθητον, ευφημήσωμεν Ορθόδοξον ιεράρχην, Ιωάννην τον Μαξίμοβιτς, μελίσμασιν ως θαυμάτων φρέαρ όντως ακεσώδυνον, πόθω κράζοντες, Χαίροις, χάριτος σκήνωμα.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
2 Ἰουλίου 2026 ἑορτάζουν:

Κατάθεσις τῆς Τιμίας Ἐσθῆτος τῆς Θεοτόκου

Ἅγιος Λάμπρος ὁ νεομάρτυρας ἐκ Σαμοθράκης

Ἅγιος Ἰουβενάλιος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων

Ἅγιος Κόϊντος Ὁμολογητὴς καὶ Θαυματουργός

Ἅγιοι Ἄνθιμος ὁ γέρων, Παῦλος, Βήλων, Θέων, Ἤρων καὶ ἄλλοι Τριάντα Ἕξι Αἰγύπτιοι

Ἅγιος Εὐτυχιανὸς ὁ μάρτυρας

Ἅγιος Φώτιος Μητροπολίτης Μόσχας

Ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς

Ἅγιος Στέφανος ὁ μέγας, βοεβόδας της Μολδαβίας

Σύναξη τῆς Παναγίας των Βλαχερνῶν στὴν Κωνσταντινούπολη

Σύναξη τῆς Παναγίας της Βλαχέρνας στὴν Ἄρτα

Σύναξη τῆς Παναγίας της Βλαχέραινας στὴν Κέρκυρα

The post  Ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς (2/7/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΠΕΜΠΤΗ - Η ΚΑΤΑΘΕΣΙΣ ΤΗΣ ΤΙΜΙΑΣ ΕΣΘΗΤΟΣ
ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΝ ΒΛΑΧΕΡΝΑΙΣ
Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν
1: 39-49, 56

Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἀναστᾶσα Μαριὰμ ἐπορεύθη εἰς τὴν ὀρεινὴν μετὰ σπουδῆς εἰς πόλιν Ἰούδα, καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον Ζαχαρίου καὶ ἠσπάσατο τὴν Ἐλισάβετ. καὶ ἐγένετο ὡς ἤκουσεν ἡ Ἐλισάβετ τὸν ἀσπασμὸν τῆς Μαρίας, ἐσκίρτησεν τὸ βρέφος ἐν τῇ κοιλίᾳ αὐτῆς· καὶ ἐπλήσθη Πνεύματος ἁγίου ἡ Ἐλισάβετ καὶ ἀνεφώνησε φωνῇ μεγάλῃ καὶ εἶπεν· Εὐλογημένη σὺ ἐν γυναιξί καὶ εὐλογημένος ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας σου. καὶ πόθεν μοι τοῦτο ἵνα ἔλθῃ ἡ μήτηρ τοῦ Κυρίου μου πρὸς μέ; ἰδοὺ γὰρ ὡς ἐγένετο ἡ φωνὴ τοῦ ἀσπασμοῦ σου εἰς τὰ ὦτά μου, ἐσκίρτησεν τὸ βρέφος ἐν ἀγαλλιάσει ἐν τῇ κοιλίᾳ μου. καὶ μακαρία ἡ πιστεύσασα ὅτι ἔσται τελείωσις τοῖς λελαλημένοις αὐτῇ παρὰ Κυρίου. Καὶ εἶπε Μαριάμ· Μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τὸν Κύριον καὶ ἠγαλλίασε τὸ πνεῦμά μου ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ σωτῆρί μου, ὅτι ἐπέβλεψεν ἐπὶ τὴν ταπείνωσιν τῆς δούλης αὐτοῦ. ἰδοὺ γὰρ ἀπὸ τοῦ νῦν μακαριοῦσί με πᾶσαι αἱ γενεαί. ὅτι ἐποίησέ μοι μεγάλα ὁ δυνατός καὶ ἅγιον τὸ ὄνομα αὐτοῦ. Ἔμεινε δὲ Μαριὰμ σὺν αὐτῇ ὡσεὶ μῆνας τρεῖς καὶ ὑπέστρεψεν εἰς τὸν οἶκον αὐτῆς.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 2/7/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ἡ θαυματουργὸς εἰκόνα τῆς Θεοτόκου, τὴν ὁποία ἔδωσαν στὸν Γέροντα Ἰωσὴφ δύο Κύπριοι ἡλικιωμένοι μοναχοὶ στὴν Νέα Σκήτη καὶ ὁ ἴδιος τὴν ὀνόμασε «Παντάνασσα». Τὰ φωτοστέφανα τὰ πρόσθεσε ὁ Γέροντας μὲ σχέδιο τοῦ Φώτη Κόντογλου. Τὴν εἰκόνα αὐτὴ εἶχε πάντοτε μαζί του ὁ Γέροντας σὲ ὅλα τὰ μέρη ποὺ ἔζησε. Ὅταν δὲ ὁ ἴδιος ἦλθε στὴν Ι. Μ. Βατοπαιδίου τὴν ἔδωσε νὰ τοποθετηθεῖ στὸ Καθολικὸ τῆς Μονῆς.

Ὁ Γέροντας Ἰωσήφ Βατοπαιδινός πρὶν τὴν κοίμηση τοῦ Ὁσίου Γέροντός του (Ἰωσήφ τοῦ Ἡσυχαστή), εἶχε γιὰ παρηγοριά του μία θαυματουργὸ εἰκόνα τῆς Παναγίας, ἀλλά, ὅταν τοῦ τὴν ζήτησε ὁ πνευματικὸς ἀδελφός του Ἐφραίμ, τοῦ τὴν ἔδωσε μὲ χαρά, ἀφοῦ πάντοτε πρὸς ὅλους ἦταν γεμάτος ἀγάπη. Χάνοντας ὅμως μία τέτοια εὐλογία ἦταν καὶ λυπημένος, ἀφοῦ δὲν εἶχε πλέον τὴν μεγάλη παρηγοριά της. Ἡ Παναγία μας ὅμως δὲν ἄργησε νὰ τὸν ἐπιβραβεύσει μὲ νέα μεγάλη εὐλογία. Τὸν Μάϊο τοῦ 1960 ἔγραφε: «Πέτυχα μὲ μεγάλην μου χαρὰν μίαν εἰκονίτσα τῆς Παναγίας μας πολὺ παλαιάν, μὲ μεγάλην ἱστορίαν καὶ θαύματα, ποὺ δὲν μπορῶ νὰ συγκρατήσω τὴν χαράν μου. Ὅλοι οἱ δικοί μας ποὺ τὴν εἶδαν ἔμειναν κατενθουσιασμένοι. Πρὸς τοῖς ἄλλοις χαρίσμασι ὅπου ἔχει, ἡ ὁποία εἶναι σχεδὸν ζωντανή, εὐωδιάζει ὁλόκληρη κατὰ φύσιν, ὄχι ἐκ προσθήκης ἐξωτερικῶν ἀρωμάτων» (Ἀπό ἐπιστολὴ πρὸς Παντελεήμονα μοναχό, Νέα Σκήτη, 15 Μαΐου 1960).

Ἡ Καλύβη τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων, στὴν ὁποία παρέμενε ὁ Γέροντας στὴν Νέα Σκήτη ἦταν γειτονικὴ μὲ τὴν Καλύβη τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, ὅπου κατοικοῦσαν οἱ Κύπριοι Γέροντες Παρθένιος καὶ Συμεών. Αὐτοί, ὅταν ἀντιλήφθηκαν ὅτι ἦταν εὐλαβής καὶ ἀγωνιστής, ἔκριναν σκόπιμο νὰ τοῦ ἐμπιστευθοῦν τὴν εἰκόνα αὐτὴ ποὺ ἀπεικόνιζε τὴν Παναγία ἔνθρονη μὲ ἀγγέλους. Εἶχε περιέλθει σε αὐτοὺς διαδοχικὰ ἀπὸ τοὺς Γέροντές τους ἀπὸ τὴν Μικρὰ Ἀσία.

Ὁ Γέροντας γράφει στὸν π. Παντελεήμονα ἕνα ἀπὸ τὰ πρῶτα θαυμαστὰ γεγονότα ποὺ ἡ εἰκόνα ἔδειξε ἐνώπιόν του σὲ κάποιον νέο: «Σ' αὐτὸν ἔκαμε ἕνα θαῦμα φοβερὸν ἡ εἰκονίτσα τῆς Παναγίας μας ὅπου σοῦ ἔγραψα πὼς ἔχω καὶ εἶναι θαυματουργός. Δὲν εἶναι καιρὸς νὰ σοῦ γράψω ἀκόμη πολλά, ἀλλ᾽ ἴσως εἰς τὸ θαῦμα αὐτὸ θὰ ὀφείλεται ἡ ἀλλοίωσις τοῦ νέου, γιατὶ τὸ πρόβλημά του ἦτο δύσκολον πολύ... Δὲν ξεχνῶ ὅμως τὸ θαῦμα τῆς Κυρίας μας ποὺ συνέβη μπροστὰ στὰ μάτια μου καὶ μὲ συνεκίνησε ὁλόκληρον ἀλλὰ καὶ ἡ εὐωδία της ὅσο προβαίνει γίνεται περισσοτέρα» (Ἐπιστολὴ πρὸς Παντελεήμονα μοναχό, Νέα Σκήτη, Κυριακὴ Ἁγιορειτῶν Πατέρων 1960).

Γιὰ τὸν νέο αὐτὸν μᾶς εἶχε διηγηθεῖ ὁ Γέροντας ὅτι, ὅταν πῆγε νὰ προσκυνήσει τὴν εἰκόνα, ὅπως τὴν εἶχε ἀναρτημένη στὸ ναὸ τῆς Καλύβης του, λίγα βήματα πρὶν ἔλθει μπροστά της, ἀκούστηκε κρότος, ἕνα δυνατὸ φῶς σὰν ἥλιος τὸν ἀκούμπησε στὸ στῆθος καὶ ὁ νέος ἔπεσε κάτω. Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ τὸ γεγονὸς ὁ νέος συνετρίβη ἐσωτερικά. Μὲ τὶς νουθεσίες τοῦ Γέροντος μετανόησε καὶ ὁμολόγησε ὅτι ἀσχολεῖτο μὲ τὴν μαγεία. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ συνέβη ἐνώπιον τοῦ Γέροντος.

Τὴν Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ τὸ 1963 ἔγραφε στὸν π. Παντελεήμονα: «Ἐδῶ εἶχα τώρα τὸ Πάσχα καὶ ἕναν Κύπριον ἐγκατεστημένον στὴν Ἀγγλίαν, πολὺ καλὸν καὶ εὐσεβέστατον ἄνθρωπον. Γνωρίζει τὸν παπα-Σωφρόνιον [τὸν γνωστὸ Ἅγιο τῶν ἡμερῶν μας στὸ Ἔσσεξ] καὶ πηγαίνει συχνὰ στὸ Μοναστηράκι του, μαζὶ μὲ τὴν οἰκογένεια. Σὲ αὐτὸν ἔχει κάμει ἡ ἀγαθότης τοῦ Θεοῦ μας ἕνα πολὺ μεγάλο θαῦμα καὶ τὸν ἔστρεψεν δωρεὰν ἀπὸ τὴν ἀγνωσίαν καὶ τὸν ἁμαρτωλὸν βίον. Ἡ γυναίκα του εἶναι Ἀγγλίδα, ἀλλὰ τὴν βάπτισε καὶ ἔτυχε νὰ εἶναι καὶ αὐτὴ ἡ εὐλογημένη σκεῦος ἐκλεκτόν, καὶ ἀμιλλοῦνται μεταξύ τους στὴν εὐσέβειαν καὶ τὴν προθυμίαν. Δὲν πίστευα ποτέ μου νὰ δῶ ἢ νὰ ἀκούσω τόσην Χάριν καὶ εὐλογίαν τοῦ Θεοῦ μας σὲ τέτοιους τόπους καὶ καιρούς, καὶ ὅμως “χρηστὸς Κύριος πᾶσι τοῖς ἐπικαλουμένοις τὸ ὄνομα αὐτοῦ” (Βλ. Ψαλμ. 85,5).

»Τὸν πῆγα, λοιπόν, στὴν ἐκκλησία μας, τοὺς Ἁγίους Ἀναργύρους, καὶ τὸν ἄφησα ἐκεῖ νὰ προσκυνήσῃ καὶ νὰ προσευχηθῇ, καὶ ἔφυγα. Τοῦ εἶπα σχετικὰ γιὰ τὴν Παναγία μας, ὅτι ἐδῶ σὲ μᾶς τοὺς Ἁγιορεῖτες εἶναι κάτι τὸ ἰδιαίτερον. Σὲ λίγο ἦλθε κάτω καὶ μᾶς βρῆκε στὸ ἐργαστήρι ὅπου ἤμουν μὲ τὸν παπα-Ιωάσαφ, ποὺ ἔτυχε τότε νὰ ἦταν κοντά μου. Ἦταν Μεγάλη Ἑβδομάδα. Τὸν εἶδα λίγο ταραγμένον καὶ τὸν ρωτήσαμε τί ἔχει. Τὸ ὄνομά του εἶναι Ὀδυσσέας.

Μᾶς εἶπε τὸ ἑξῆς: “Θέλησα νὰ πάρω λίγο λάδι μὲ τὸ δάκτυλό μου ἀπὸ τὸ κανδήλι τῆς Παναγίας νὰ χρίσω τὸ μέτωπό μου καὶ πῆρα. Ὕστερα, λέγει, πρὶν ἀλειφθῶ εἶπα νὰ βάλω πρῶτα μετάνοιες καὶ ὕστερα, καὶ ἔτσι ἔκαμα. Ὅταν λοιπὸν σηκώθηκα καὶ ἔβλεπα τὴν Παναγίαν μας πολὺ κοντὰ στὸ κανδηλάκι της, ἔξαφνα ἄναψε μόνο του τὸ κανδηλάκι, ἐνῶ ἦταν σβηστὸ ἀπὸ πρωτύτερα. Καὶ γι' αὐτὸ εἶμαι σὰν τρομαγμένος, παρ' ὅλον ποὺ εἶμαι γεμάτος χαρά”. Πῆρε ὕστερα φωτογραφίες ἔγχρωμες καὶ μαῦρες μὲ πολλὴν εὐλάβειαν καὶ ἂν πετύχουν θὰ μᾶς στείλῃ, εἶπε. Τέλος, αὐτά».

Ἐπίσης, σ' ἕναν καρκινοπαθῆ, ὁ ὁποῖος βρισκόταν στὰ τελευταῖα στάδια τῆς ἀσθένειάς του καὶ ἀνθρωπίνως δὲν εἶχε ἐλπίδα, ἀφαίρεσε ἐντελῶς τὸν καρκίνο. Αὐτὸς μὲ δυσκολία εἶχε ἔλθει στὴν Καλύβη μαζὶ μὲ τοὺς συνοδούς του καὶ ἀγκάλιασε τὴν εἰκόνα Της μὲ δάκρυα καὶ προσευχήθηκε μὲ περισσὴ εὐλάβεια.

Αὐτὲς ἦταν οἱ πρῶτες ἐμπειρίες τοῦ Γέροντος, ποὺ εἶδε προσωπικά τὴν εἰκόνα αὐτὴ τῆς Παναγίας νὰ θαυματουργεῖ καὶ νὰ ἐπαληθεύονται τὰ λόγια τῶν Γερόντων ποὺ τοῦ τὴν ἔδωσαν ὡς πολύτιμη παρακαταθήκη. Τὰ θαύματα τῆς ἁγίας αὐτῆς εἰκόνας, ἡ ὁποία ἀργότερα όνομάστηκε Παντάνασσα, συνεχίσθηκαν καὶ συνεχίζονται ἀσταμάτητα μέχρι τὶς ἡμέρες μας ποὺ βρίσκεται στὴν Μονή Βατοπαιδίου καὶ θαυματουργεῖ σὲ ὅσους μὲ πόθο ζητοῦν τὴν ἀντίληψή Της.

Πηγή: «Γέρων Ἰωσὴφ Βατοπαιδινός [1.7.1921 1.7.2009]», Ἁρχιμ. Ἐφραὶμ Βατοπαιδινοῦ, ἐκδ. Ἱερὰ Μεγίστη Μονὴ Βατοπαιδίου, σέλ.185-187

The post Ὁ Γέροντας Ἰωσήφ Βατοπαιδινός καὶ ἡ ζωντανή εἰκόνα τῆς Παναγίας Παντάνασσας appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.