filippiaven, Author at ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ https://orthodoxia.gr/author/filippiaven/ Thu, 23 Jul 2026 21:40:22 +0000 el hourly 1 https://wordpress.org/?v=7.0.2 Οἱ Ἀγαρηνοί εἶδαν τό Ἅγιο Λείψανο τοῦ Ὁσιομάρτυρος Ἀγαθαγγέλου τοῦ Ἐσφιγμενίτου νά εἶναι καθιστό! https://orthodoxia.gr/2026/07/24/oi-agarinoi-eidan-to-agio-leipsano-toy-osiomartyros-agathaggeloy-toy-esfigmenitoy-na-einai-kathisto/ https://orthodoxia.gr/2026/07/24/oi-agarinoi-eidan-to-agio-leipsano-toy-osiomartyros-agathaggeloy-toy-esfigmenitoy-na-einai-kathisto/#respond Thu, 23 Jul 2026 21:40:22 +0000 https://orthodoxia.gr/?p=15075

Ὁ ἔνδοξος νέος ὁσιομάρτυς τοῦ Χριστοῦ Ἀγαθάγγελος, το βλάστημα τῆς πόλεως Αἴνου καί καύχημα τῆς σεβασμίας Μονῆς τοῦ Ἐσφιγμένου, μαρτύρησε στη Σμύρνη λίγο πρίν ἀπό τήν Ἑλληνική Επανάσταση…

…Ἀπό τό πρωί σέ ὅλη τήν πόλη ἁπλώθηκε ἡ φήμη ὅτι τό δίχως ἄλλο σήμερα ἐπρόκειτο νά ἀποκεφαλίσουν τὸν Ἀγαθάγγελο μπροστά στο τζαμί τοῦ κάστρου. Γι' αὐτό καί συναθροίστηκε ἐκεῖ ἕνα τόσο πλῆθος λαοῦ ἀπό κάθε ἐθνικότητα, ὥστε πολλοί ἀποροῦσαν γιά τόν τόσο μεγάλο ἀριθμό ἀνθρώπων. Ὅλοι ἀτενίζοντας στον Μάρτυρα ἔβλεπαν τόσο ὄμορφο τό πρόσωπό του, σάν νά ἔμοιαζε μέ πρόσωπο ἀγγέλου. Τόν εἶχαν στολισμένο σάν γαμπρό, φέρνοντάς τον στόν τόπο τῆς καταδίκης σάν σε οὐράνια παστάδα.

Ὅταν ἔφτασαν στόν τόπο τῆς καταδίκης, τοῦ ἔβγαλαν τὰ ροῦχα καί τόν πρόσταξαν να γονατίσει. Τότε πῆγε πάλι ὁ σιχαμερός πρώην κύριός του, ἔσκυψε καί τοῦ ψιθύρισε στ' αὐτί του. Ὁ Μάρτυρας δέν στράφηκε κάν νά τόν κοιτάξει.

Ἔπειτα ἦρθε κοντά του κι ἕνας νομοδιδάσκαλος τῆς πλάνης τους καί σκύβοντας μπροστά του τοῦ ἔλεγε: «Λυπᾶμαι, παιδί μου, νά τούς ἀφήσω να σε θανατώσουν. Ἔλα μαζί μου νά σέ κρύψω καί κατόπιν νά σέ ὁδηγήσω νά φύγεις· νὰ πᾶς ὅπου θέλεις καί νά 'χεις τήν πίστη σου». Ὅμως ὁ ἅγιος Μάρτυρας κι αὐτόν καθόλου δέν τόν πρόσεξε. Εἶχε τὸν νοῦ του προσηλωμένο στόν Θεό, τά μάτια στραμμένα στή γῆ καί προσευχόταν νοερά.

Στη συνέχεια ἅπλωσε μέ προθυμία τόν λαιμό του καί μέ φωνή δυνατή εἶπε στούς δημίους του: «Χτυπᾶτε!». Τότε ὁ ἀρχηγός τους πρόσταξε να τόν χτυπήσουν. Ἕνας ἀπ' αὐτούς ἔβγαλε τό σπαθί καί ἀπέκοψε τήν ἁγία κεφαλή του. Ἦταν 19 Απριλίου, ἡμέρα Σάββατο, πέμπτη ὥρα τῆς ἡμέρας, καί ὁ Ἅγιος βρισκόταν τότε στο δέκατο ένατο ἔτος τῆς ἡλικίας του.

Τότε ὅλα τά πλήθη τῶν Χριστιανῶν δόξασαν τόν Θεό χειροκροτώντας καί μεγαλύνοντας τόν ἔνδοξο Νεομάρτυρά του, δείχνοντας ἔτσι τή μεγάλη χαρά καί ἀγαλλίαση τῆς καρδιᾶς τους, τήν ὁποία ὁ Ἅγιος, εἶχε προβλέψει.


Ἀντίθετα, οἱ μισόχριστοι Ἀγαρηνοί, φθονώντας τή δόξα τῶν Χριστιανῶν, εἶχαν ἕτοιμους τούς μπογιατζήδες μέ τά ξύλινα δοχεῖα γεμάτα νερό καί τούς πρόσταξαν νά τό ρίξουν πάνω στο αἷμα τοῦ Ἁγίου γιά νά τό ξεπλύνουν ἔτσι, ὥστε οἱ Χριστιανοί νά μήν μπορέσουν να πάρουν ἀπ᾿ αὐτό γιά τόν ἁγιασμό τους. Ωστόσο, ἀργότερα μετανόησαν κατά κτηνώδη τρόπο γιά τήν ἀνοησία τους.

Διότι ἐνῶ αὐτοί ζημιώθηκαν πολλά χρήματα μέ τό νὰ μήν πουλήσουν ἀπό τό αἷμα τοῦ Μάρτυρος, τό ὁποῖο ἔτρεχε σὰν ἀπό κρήνη, οἱ Χριστιανοί ἔλαβαν ἀπ᾿ αὐτό μέ ἄλλον τρόπο, τόν ὁποῖο ἀκοῦστε.

Ἕνας ἀπό τούς μπογιατζήδες, ζηλωτής καί καλός Χριστιανός, πού στεκόταν μπροστά ἀπό τοὺς ἄλλους στον τόπο ὅπου ἔπεσε ἡ κεφαλή τοῦ Μάρτυρος καί χυνόταν ἄφθονο τό τίμιο αἷμα του, ἔριξε πάνω στὸ αἷμα τή μαντήλα πού φοροῦσε στο κεφάλι του, προσποιούμενος ὅτι τοῦ ἔπεσε. Ἀφοῦ σπόγγισε μ' αὐτήν τὸ αἷμα, τήν περιτύλιξε. Οἱ Χριστιανοί πού παρίσταντο ἅρπαξαν τή μαντήλα, τήν ἔκοψαν μέ εὐλάβεια σε λεπτά τεμάχια, τὰ ὁποῖα μοιράστηκαν μεταξύ τους.


Ὅταν οἱ Ἀγαρηνοί εἶδαν τοῦτο, ἄρχισαν να χτυποῦν ἀπάνθρωπα κάθε Χριστιανό πού εὕρισκαν μπροστά τους. Οἱ Χριστιανοί πάλι, ἄν καί δέχονταν χτυπήματα, μᾶλλον χαιρόντουσαν καί δοξολογοῦσαν τόν Κύριο λέγοντας «Δόξα Σοι, ὁ Θεός!». Ἕνας Ἀρμένιος μάλιστα φώναξε μεγαλόφωνα στα τουρκικά μπροστά τους: «Ἕνας εἶναι ὁ Χριστός! Γιατί φθονεῖτε καί μᾶς χτυπᾶτε ἀπό τήν κακία σας; Ἀποκεφαλίστε κι ἐμᾶς· δέν σᾶς φοβόμαστε!». Τά ἴδια ἔλεγαν μέ ἐνθουσιασμό καί οἱ Ὀρθόδοξοι, διότι εἶχαν ἔνθεο ζῆλο να πεθάνουν ὅλοι γιά τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ.

Ὅλοι οἱ ἀσεβεῖς ὅταν ἄκουσαν αὐτά ἐξεπλάγησαν κι ἔμειναν ντροπιασμένοι. Ἀπεναντίας, ὅλοι οἱ Χριστιανοί ἐπιθυμοῦσαν ἐκείνη τή στιγμή νὰ θανατωθοῦν γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά δέν βρισκόταν γι' αὐτούς τρόπος θανάτου. Ὅμως σάν νικητές καί τροπαιοῦχοι, μέ χαρά καί ἀγαλλίαση ἔσπευσαν νὰ πᾶνε στα σπίτια τους, στούς συγγενεῖς τους καί τούς γνωστούς.

Ὁ τόπος ἐκεῖνος τοῦ τζαμιοῦ τοῦ κάστρου, στόν ὁποῖο θανατώθηκε ὁ Ἅγιος, ἔγινε ἐκεῖνες τίς ἡμέρες μεγαλοπρεπές προσκύνημα, διότι κάθε Χριστιανός, ὀρθόδοξος ἤ ἑτερόδοξος, δέκα φορές σχεδόν τήν ἡμέρα περνοῦσε ἀπ' ἐκεῖ γιὰ νὰ δεῖ τό ἅγιο Λείψανο πεσμένο κατά γῆς. Οἱ Ἀγαρηνοί τό περικύκλωναν ἀπό φόβο μήπως οἱ Χριστιανοί ὁρμήσουν καί τό ἁρπάξουν. Καί ὄχι μόνο ὁ ἁπλός λαός χαιρόταν καί εὐφραινόταν, ἀλλά καί ὅλος ὁ ἱερός σύλλογος τῶν εὐσεβῶν κληρικῶν, ἀρχιερεῖς, ἀρχιμανδρίτες, πρωτοσύγκελλοι, ἱερεῖς, διάκονοι, διδάσκαλοι, ὑποδιδάσκαλοι καί ὅλοι οἱ σπουδαγμένοι καί ἄρχοντες, οἱ ἐμπορευόμενοι καί γενικά ὅλος ὁ λαός ἄλλο θέμα συζήτησης δέν εἶχαν παρά μόνο να χαίρονται δοξολογώντας τόν Κύριο καί ἐγκωμιάζοντας τόν ἀνίκητο Μάρτυρα.

Μεταξύ τους ἔλεγαν: «Πολλές φορές κατά καιρούς δοκιμάσαμε διάφορες χαρές, ἀλλά τή χαρά αὐτή πού πήραμε ἀπό τό Μαρτύριο τοῦ Ἁγίου ὅχι μόνο δέν τήν αἰσθανθήκαμε ποτέ ἄλλοτε, ἀλλά καί δέν μποροῦμε νὰ τὴν περιγράψουμε μέ λόγια». Ἀπό κείνους μάλιστα τούς ὁποίους χτύπησαν ἤ ἔδειραν οἱ ἀσεβεῖς στον τόπο ὅπου ὁ Ἅγιος μαρτύρησε, οἱ μὲν ἔλεγαν: «Δέκα ραβδισμούς λάβαμε· μακάρι να 'χαμε λάβει περισσότερους γιά τὴν ἀγάπη τοῦ Ἁγίου». Καί ἄλλοι: «Ὅταν μᾶς χτυποῦσαν αἰσθανόμασταν τέτοια ἀγαλλίαση κι ἄς κατάκοβαν τά μέλη μας». Ἀλλά καί ἄλλοι κάτι ἄλλο χαρμόσυνο ἔλεγαν.

Τήν Κυριακή τό πρωί μετέβη στον τόπο τοῦ Μαρτυρίου ἕνας ἀπό τόν ἱερό κλῆρο. Ἀφοῦ ἔκανε τρεῖς μεγάλες μετάνοιες, πλησίασε τό ἅγιο Λείψανο καί τό ἀσπάστηκε μέ εὐλάβεια. Οἱ Ἀγαρηνοί πού βρίσκονταν γύρω-γύρω δέν μίλησαν καθόλου, ἐνῶ τήν προηγούμενη μέρα δέν ἄφηναν κανέναν να πλησιάσει. Γι' αὐτό καί ὁ Γερμανός (1) κινούμενος ἀπό περιέργεια ρώτησε γι' αὐτό τό ζήτημα κάποιους Χριστιανούς πού συναναστρέφονταν μ' ἐκείνους τοὺς ἀσεβεῖς.


Αὐτοί τοῦ διηγήθηκαν ὅτι τή νύχτα ἐκείνη φύλαγαν ξάγρυπνοι δύο μόνο φύλακες –ἐνῶ οἱ ὑπόλοιποι κοιμόντουσαν, οἱ ὁποῖοι, ὅταν ἄκουσαν θόρυβο πού προερχόταν ἀπό τό ἅγιο Λείψανο, τό πλησίασαν καί τό εἶδαν νά εἶναι καθιστό! Αὐτό τοὺς ἔκανε νά ἐκπλαγοῦν. Καθώς, λοιπόν, τό παρατηροῦσαν ἔντρομοι, ἔβλεπαν ὅτι σηκωνόταν μόνο του καί πάλι ἔπεφτε ἐπί τρεῖς ὁλόκληρες ὧρες.

Τὸ θαῦμα αὐτό πού εἶδαν οἱ δυό ἐκεῖνοι Ἀγαρηνοί τό διηγήθηκαν καί στούς ὑπόλοιπους φύλακες, καθώς καί σέ ἄλλους Τούρκους καί φίλους τους Χριστιανούς, μερικούς ἀπό τούς ὁποίους συνέπεσε να ρωτήσει ὁ πατήρ Γερμανός. Ἕνας μάλιστα ἀπό τούς δύο αὐτούς Ἀγαρηνούς πού φύλαγαν τό ἅγιο Λείψανο ἦταν ὁ δήμιος πού ἀποκεφάλισε τόν Ἅγιο.

Κατά θεία οἰκονομία αὐτός ρώτησε κάποιον φιλαλήθη Χριστιανό νὰ τοῦ ἐξηγήσει τὸ θαῦμα: «Τὸ θαῦμα δείχνει ὅτι ἄν καί τόν ἀποκεφαλίσατε, ὅμως ὁ Μάρτυρας ζεῖ ἐν Χριστῷ καί ὅταν θέλει σηκώνεται». Αὐτό τούς ἔκανε νά περιστείλουν τήν ὀργή τους καί νά μήν ἐμποδίζουν τούς Χριστιανούς νά προσέρχονται καί κατά τίς ἄλλες δυό ἡμέρες κατά τίς ὁποῖες βρισκόταν ἐκεῖ τὸ ἅγιο Λείψανο.

Ὁ φιλαλήθης αὐτός Χριστιανός, λοιπόν, ἦρθε στήν οἰκία τοῦ ἱεροδιδασκάλου Γερμανοῦ καί ἐπιβεβαίωσε ὅσα τοῦ εἶπαν οἱ ἄλλοι Χριστιανοί. Ἔκτοτε τόσο ὁ ἴδιος ὁ δήμιος, ὅσο καί κάποιοι ἄλλοι ἀπό τούς Ἀγαρηνούς ὑπολήπτονταν τόν Ἅγιο καί τόν ἀποκαλοῦσαν σεΐτ, δηλαδή Μάρτυρα.


Τήν Κυριακή ἐκείνη ἄρχισε νά εὐωδιάζει τό ἅγιο Λείψανο, γεγονός τό ὁποῖο διαδόθηκε σέ ὅλη την πόλη καί ἔτρεχαν ἐκεῖ πολλοί, οἱ ὁποῖοι αἰσθάνονταν πράγματι τήν εὐωδία. Τή Δευτέρα (Τρίτη μέρα ἀπό τήν καρατόμηση τοῦ Ἁγίου), ἀπό τό πρωί ἄρχισαν νὰ ἔρχονται ἐκεῖ πολλοί Χριστιανοί, ὀρθόδοξοι καί ἑτερόδοξοι, καί ἀπ' αὐτοὺς ἀκόμη τούς ἐπίσημους. Παρατηρώντας τὸ ἅγιο Λείψανο, τό ἔβλεπαν ὄχι μόνο γλυκύ καί ὡραῖο καί νά μήν ἔχει τά σημάδια τοῦ θανάτου –διότι οὔτε μύριζε οὔτε ἦταν πρησμένο, ἀλλά μάλιστα νὰ ἀναδίνει καί θαυμάσια εὐωδία, καί ὅσο προχωροῦσε ἡ ἡμέρα τόσο περισσότερο ἡ εὐωδία γινόταν ἐντονότερη.

Το γεγονός προξένησε στούς Χριστιανούς συντριβή καί μετάνοια, ἐνῶ, ἀντίθετα, στούς ἀσεβεῖς φθόνο καί παράλογη κακία. Γι' αὐτό μερικοί ἀπ' αὐτούς, οἱ πιό σκληροί καί τραχεῖς, πῆραν τήν ἁγία Κάρα καί τήν κύλησαν σέ ἀκάθαρτο βόρβορο γιά νά τήν ἀσχημίσουν καί νά τήν κάνουν νά μυρίζει δυσάρεστα.

Ἀλλ' ὤ τοῦ θαύματος! Ἀντί ἡ θεία Κάρα τοῦ Ἁγίου να πάρει ἄσχημη μυρωδιά ἀπό τίς ἀκαθαρσίες, ὁ βόρβορος πῆρε εὐωδία ἀπό τήν ἁγία Κάρα, ἡ ὁποία τώρα εὐωδίαζε ἀκόμη περισσότερο.

Τότε οἱ Χριστιανοί ἦρθαν σε τόση συντριβή καί μετάνοια, ὥστε καί ὅλοι οἱ διδάσκαλοι τῆς οἰκουμένης, ἐάν τούς δίδασκαν ἐπί ὁλόκληρα ἔτη, δέν θά ἀπέφεραν τόσο πολλούς πνευματικούς καρπούς. Ξερίζωναν ἔχθρες καί παλαιά μίση. Ἔδιναν πλουσιοπάροχα ἐλεημοσύνες. Ἀποστρέφονταν οἴκους τῆς ἁμαρτίας, στούς ὁποίους προηγουμένως κατέφευγαν καί ἁμάρταναν. Μ' ἕναν λόγο ὅλοι προσέτρεχαν μέ δάκρυα στούς πνευματικούς πατέρες γιά ἐξομολόγηση, ἀκόμη κι αὐτοί που δέν εἶχαν ἐξομολογηθεῖ ἐδῶ καί πολλά χρόνια.

Οἱ φυσιοκράτες, οἱ ἄθεοι καί οἱ ὀπαδοί τοῦ Βολταίρου ἔμειναν ἄλαλοι, μήν ἔχοντας τί νὰ ἀπολογηθοῦν στούς πιστούς. Ἀπό τό πρωί τῆς Κυριακῆς οἱ πιό μετριοπαθεῖς ἀπό τούς Ἀγαρηνούς ἄρχισαν νὰ ἀποδίδουν στούς Χριστιανούς καί τρίχες καί τμήματα ἀπό τήν ἁγία Κάρα καί ὅ,τι ἄλλο μποροῦσαν.

Ἐκείνη τή μέρα διαδόθηκε σέ ὅλη τήν πόλη ἡ εἴδηση ὅτι τὸ σῶμα τοῦ Ἁγίου πρόκειται νά ριχτεῖ στη θάλασσα. Γι' αὐτό καί ὅλα τά πλοῖα τῶν Χριστιανῶν, μεγάλα καί μικρά καί τά ἴδια τά βασιλικά, ἔστρωσαν μέ δίχτυα ὅλο ἐκεῖ τό μέρος τῆς θάλασσας καί κατόπιν ἑτοιμάστηκαν να σταθοῦν ἔνοπλοι ὅλοι τους μέσα στά πλοῖα ὅλη τή νύχτα.

Ὅμως ὁ ἅγιος Μάρτυρας τοῦ Θεοῦ παρακάλεσε τόν παντοδύναμο Θεό νά μήν ἐπιτρέψει νά συμβεί κάποιο περιστατικό πού θά προξενοῦσε λύπη, ἀλλά νά παραμείνει στίς καρδιές τους ἡ χαρά πού προξένησε ἡ ἄπειρη ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ.

Ἀποφάσισαν, λοιπόν, οἱ Ἀγαρηνοί νά δοθεῖ τό ἅγιο Λείψανο στούς Χριστιανούς καί νά ἐνταφιαστεῖ μέ τιμές. Γι' αὐτό, ἀντί ὀλίγων χρημάτων, ἔδωσαν γραπτή διαταγή σ' αὐτούς μέσω τοῦ κυρ Ἀθανασίου ἔτσι, ὥστε νά μήν φοβηθοῦν νά τό παραλάβουν.

Ἀφοῦ βράδιασε καί ἡ Δευτέρα, γύρω στην τρίτη ὥρα τῆς νύχτας ἀνασήκωσαν τό ἱερό Λείψανο τοῦ Ἁγίου οἱ ἴδιοι οἱ Τοῦρκοι φύλακες, μέ ὅλη τή φρουρά, καί περνώντας διαμέσου τοῦ πλήθους τό ἔφεραν στο μεγάλο Βεζήρ Χάνι, ὅπου καί τό παρέδωσαν στούς Χριστιανούς.

Ἐκεῖ εἶχαν συναθροιστεῖ ὅλοι οἱ προύχοντες καί πολύς λαός, περιμένοντας μέ λαμπάδες, μοσχοθυμιάματα, ἀρώματα καί φέρετρο ἕτοιμο, στρωμένο μέ χρυσοΰφαντα ὑφάσματα, στό ὁποῖο τοποθέτησαν τό μαρτυρικό σῶμα.

Το περιτύλιξαν μέ καθαρό σεντόνι, καί τήν ψάθα μέ τήν ὁποία εἶχαν τυλιγμένο τό σῶμα οἱ Ἀγαρηνοί τήν ἔκοψαν σε τρία κομμάτια πού τά μοιράστηκαν οἱ Χριστιανοί μεταξύ τους γιά τόν ἁγιασμό τους, ὅπως καί τίς τρίχες τῆς κεφαλῆς τοῦ Ἁγίου.

Ἕνας Χριστιανός πού ὀνομαζόταν Δημήτριος καί πού εἶχε πολύ ἐπηρεαστεῖ ἀπό τίς ἀθεῖστικές ἰδέες τῶν ὀπαδῶν τοῦ Βολταίρου πλησίασε το λείψανο τοῦ Ἁγίου, καί συγκεκριμένα ἔβαλε τή μύτη του στόν λαιμό τοῦ Μάρτυρος πρός τόν φάρυγγα. Τότε ὀσφράνθηκε μιά πολύ ὄμορφη καί εὐχάριστη εὐωδία. Ἔτσι ἀπέβαλε τήν ἀπιστία του, ἀπομακρύνθηκε ἀπό τίς ἀθεϊστικές ἀντιλήψεις τῶν βολταιριστῶν καί τήν ἑπομένη μετέβη στόν ἱεροδιδάσκαλο Γερμανό καί μέ δάκρυα ἐξομολογήθηκε ὅλες τίς ἁμαρτίες του.

Ἀπό ἐκεῖ μετέφεραν μέ εὐλάβεια τό ἅγιο Λείψανο μέ ψαλμωδίες καί ἀναμμένα κεριά στόν ναό τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Στήν εὐρύχωρη αὐλή του περίμεναν οἱ δύο Ἀρχιερεῖς, ντυμένοι τήν ἀρχιερατική τους στολή, ὅλοι οἱ ἱερεῖς ντυμένοι μέ τά λαμπρά ἄμφιά τους καί πλῆθος λαοῦ, πού κρατοῦσαν ἀναμμένες λαμπάδες καί προσκυνοῦσαν ἐδαφιαῖα τὸ ἅγιο Λείψανο. Κατόπιν τό μετέφεραν ἐντός τοῦ Ναοῦ καί ἔψαλλαν μελωδικά ὁλόκληρη τή μαρτυρική ἀκολουθία. Στή συνέχεια, ἀφοῦ τό ἀσπάστηκαν μέ εὐλάβεια τό ἐνταφίασαν στόν μεγαλοπρεπῆ τάφο τοῦ ἁγίου Δήμου, ὁ ὁποῖος πρίν ἀπό πενῆντα ἕξι χρόνια, δηλαδή τό ἔτος 1763, εἶχε μαρτυρήσει στη Σμύρνη.

 

(1) Τόν Βίο καί τό Μαρτύριο τοῦ ἁγίου νεομάρτυρος Ἀγαθαγγέλου τοῦ Ἐσφιγμενίτου συνέγραψε ὁ Ἱερομόναχος καί ἱεροδιδάσκαλος Γερμανός ὁ Πελοποννήσιος, πνευματικός πατέρας τοῦ ὁσιομάρτυρος, ὁ ὁποῖος τόν συνόδευσε στη Σμύρνη καί παρακολούθησε τήν πορεία του μέχρι το μαρτυρικό τέλος του.

 

Πηγή: «Οἱ Ἅγιοι τῆς Σμύρνης», Μητροπολίτου Νέας Σμύρνης Συμεῶν, Ἱερὰ Μητρόπολις Νέας Σμύρνης, σέλ.135, 173-182

 

The post Οἱ Ἀγαρηνοί εἶδαν τό Ἅγιο Λείψανο τοῦ Ὁσιομάρτυρος Ἀγαθαγγέλου τοῦ Ἐσφιγμενίτου νά εἶναι καθιστό! appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

]]>

Ὁ ἔνδοξος νέος ὁσιομάρτυς τοῦ Χριστοῦ Ἀγαθάγγελος, το βλάστημα τῆς πόλεως Αἴνου καί καύχημα τῆς σεβασμίας Μονῆς τοῦ Ἐσφιγμένου, μαρτύρησε στη Σμύρνη λίγο πρίν ἀπό τήν Ἑλληνική Επανάσταση…

…Ἀπό τό πρωί σέ ὅλη τήν πόλη ἁπλώθηκε ἡ φήμη ὅτι τό δίχως ἄλλο σήμερα ἐπρόκειτο νά ἀποκεφαλίσουν τὸν Ἀγαθάγγελο μπροστά στο τζαμί τοῦ κάστρου. Γι’ αὐτό καί συναθροίστηκε ἐκεῖ ἕνα τόσο πλῆθος λαοῦ ἀπό κάθε ἐθνικότητα, ὥστε πολλοί ἀποροῦσαν γιά τόν τόσο μεγάλο ἀριθμό ἀνθρώπων. Ὅλοι ἀτενίζοντας στον Μάρτυρα ἔβλεπαν τόσο ὄμορφο τό πρόσωπό του, σάν νά ἔμοιαζε μέ πρόσωπο ἀγγέλου. Τόν εἶχαν στολισμένο σάν γαμπρό, φέρνοντάς τον στόν τόπο τῆς καταδίκης σάν σε οὐράνια παστάδα.

Ὅταν ἔφτασαν στόν τόπο τῆς καταδίκης, τοῦ ἔβγαλαν τὰ ροῦχα καί τόν πρόσταξαν να γονατίσει. Τότε πῆγε πάλι ὁ σιχαμερός πρώην κύριός του, ἔσκυψε καί τοῦ ψιθύρισε στ’ αὐτί του. Ὁ Μάρτυρας δέν στράφηκε κάν νά τόν κοιτάξει.

Ἔπειτα ἦρθε κοντά του κι ἕνας νομοδιδάσκαλος τῆς πλάνης τους καί σκύβοντας μπροστά του τοῦ ἔλεγε: «Λυπᾶμαι, παιδί μου, νά τούς ἀφήσω να σε θανατώσουν. Ἔλα μαζί μου νά σέ κρύψω καί κατόπιν νά σέ ὁδηγήσω νά φύγεις· νὰ πᾶς ὅπου θέλεις καί νά ‘χεις τήν πίστη σου». Ὅμως ὁ ἅγιος Μάρτυρας κι αὐτόν καθόλου δέν τόν πρόσεξε. Εἶχε τὸν νοῦ του προσηλωμένο στόν Θεό, τά μάτια στραμμένα στή γῆ καί προσευχόταν νοερά.

Στη συνέχεια ἅπλωσε μέ προθυμία τόν λαιμό του καί μέ φωνή δυνατή εἶπε στούς δημίους του: «Χτυπᾶτε!». Τότε ὁ ἀρχηγός τους πρόσταξε να τόν χτυπήσουν. Ἕνας ἀπ’ αὐτούς ἔβγαλε τό σπαθί καί ἀπέκοψε τήν ἁγία κεφαλή του. Ἦταν 19 Απριλίου, ἡμέρα Σάββατο, πέμπτη ὥρα τῆς ἡμέρας, καί ὁ Ἅγιος βρισκόταν τότε στο δέκατο ένατο ἔτος τῆς ἡλικίας του.

Τότε ὅλα τά πλήθη τῶν Χριστιανῶν δόξασαν τόν Θεό χειροκροτώντας καί μεγαλύνοντας τόν ἔνδοξο Νεομάρτυρά του, δείχνοντας ἔτσι τή μεγάλη χαρά καί ἀγαλλίαση τῆς καρδιᾶς τους, τήν ὁποία ὁ Ἅγιος, εἶχε προβλέψει.


Ἀντίθετα, οἱ μισόχριστοι Ἀγαρηνοί, φθονώντας τή δόξα τῶν Χριστιανῶν, εἶχαν ἕτοιμους τούς μπογιατζήδες μέ τά ξύλινα δοχεῖα γεμάτα νερό καί τούς πρόσταξαν νά τό ρίξουν πάνω στο αἷμα τοῦ Ἁγίου γιά νά τό ξεπλύνουν ἔτσι, ὥστε οἱ Χριστιανοί νά μήν μπορέσουν να πάρουν ἀπ᾿ αὐτό γιά τόν ἁγιασμό τους. Ωστόσο, ἀργότερα μετανόησαν κατά κτηνώδη τρόπο γιά τήν ἀνοησία τους.

Διότι ἐνῶ αὐτοί ζημιώθηκαν πολλά χρήματα μέ τό νὰ μήν πουλήσουν ἀπό τό αἷμα τοῦ Μάρτυρος, τό ὁποῖο ἔτρεχε σὰν ἀπό κρήνη, οἱ Χριστιανοί ἔλαβαν ἀπ᾿ αὐτό μέ ἄλλον τρόπο, τόν ὁποῖο ἀκοῦστε.

Ἕνας ἀπό τούς μπογιατζήδες, ζηλωτής καί καλός Χριστιανός, πού στεκόταν μπροστά ἀπό τοὺς ἄλλους στον τόπο ὅπου ἔπεσε ἡ κεφαλή τοῦ Μάρτυρος καί χυνόταν ἄφθονο τό τίμιο αἷμα του, ἔριξε πάνω στὸ αἷμα τή μαντήλα πού φοροῦσε στο κεφάλι του, προσποιούμενος ὅτι τοῦ ἔπεσε. Ἀφοῦ σπόγγισε μ’ αὐτήν τὸ αἷμα, τήν περιτύλιξε. Οἱ Χριστιανοί πού παρίσταντο ἅρπαξαν τή μαντήλα, τήν ἔκοψαν μέ εὐλάβεια σε λεπτά τεμάχια, τὰ ὁποῖα μοιράστηκαν μεταξύ τους.


Ὅταν οἱ Ἀγαρηνοί εἶδαν τοῦτο, ἄρχισαν να χτυποῦν ἀπάνθρωπα κάθε Χριστιανό πού εὕρισκαν μπροστά τους. Οἱ Χριστιανοί πάλι, ἄν καί δέχονταν χτυπήματα, μᾶλλον χαιρόντουσαν καί δοξολογοῦσαν τόν Κύριο λέγοντας «Δόξα Σοι, ὁ Θεός!». Ἕνας Ἀρμένιος μάλιστα φώναξε μεγαλόφωνα στα τουρκικά μπροστά τους: «Ἕνας εἶναι ὁ Χριστός! Γιατί φθονεῖτε καί μᾶς χτυπᾶτε ἀπό τήν κακία σας; Ἀποκεφαλίστε κι ἐμᾶς· δέν σᾶς φοβόμαστε!». Τά ἴδια ἔλεγαν μέ ἐνθουσιασμό καί οἱ Ὀρθόδοξοι, διότι εἶχαν ἔνθεο ζῆλο να πεθάνουν ὅλοι γιά τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ.

Ὅλοι οἱ ἀσεβεῖς ὅταν ἄκουσαν αὐτά ἐξεπλάγησαν κι ἔμειναν ντροπιασμένοι. Ἀπεναντίας, ὅλοι οἱ Χριστιανοί ἐπιθυμοῦσαν ἐκείνη τή στιγμή νὰ θανατωθοῦν γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά δέν βρισκόταν γι’ αὐτούς τρόπος θανάτου. Ὅμως σάν νικητές καί τροπαιοῦχοι, μέ χαρά καί ἀγαλλίαση ἔσπευσαν νὰ πᾶνε στα σπίτια τους, στούς συγγενεῖς τους καί τούς γνωστούς.

Ὁ τόπος ἐκεῖνος τοῦ τζαμιοῦ τοῦ κάστρου, στόν ὁποῖο θανατώθηκε ὁ Ἅγιος, ἔγινε ἐκεῖνες τίς ἡμέρες μεγαλοπρεπές προσκύνημα, διότι κάθε Χριστιανός, ὀρθόδοξος ἤ ἑτερόδοξος, δέκα φορές σχεδόν τήν ἡμέρα περνοῦσε ἀπ’ ἐκεῖ γιὰ νὰ δεῖ τό ἅγιο Λείψανο πεσμένο κατά γῆς. Οἱ Ἀγαρηνοί τό περικύκλωναν ἀπό φόβο μήπως οἱ Χριστιανοί ὁρμήσουν καί τό ἁρπάξουν. Καί ὄχι μόνο ὁ ἁπλός λαός χαιρόταν καί εὐφραινόταν, ἀλλά καί ὅλος ὁ ἱερός σύλλογος τῶν εὐσεβῶν κληρικῶν, ἀρχιερεῖς, ἀρχιμανδρίτες, πρωτοσύγκελλοι, ἱερεῖς, διάκονοι, διδάσκαλοι, ὑποδιδάσκαλοι καί ὅλοι οἱ σπουδαγμένοι καί ἄρχοντες, οἱ ἐμπορευόμενοι καί γενικά ὅλος ὁ λαός ἄλλο θέμα συζήτησης δέν εἶχαν παρά μόνο να χαίρονται δοξολογώντας τόν Κύριο καί ἐγκωμιάζοντας τόν ἀνίκητο Μάρτυρα.

Μεταξύ τους ἔλεγαν: «Πολλές φορές κατά καιρούς δοκιμάσαμε διάφορες χαρές, ἀλλά τή χαρά αὐτή πού πήραμε ἀπό τό Μαρτύριο τοῦ Ἁγίου ὅχι μόνο δέν τήν αἰσθανθήκαμε ποτέ ἄλλοτε, ἀλλά καί δέν μποροῦμε νὰ τὴν περιγράψουμε μέ λόγια». Ἀπό κείνους μάλιστα τούς ὁποίους χτύπησαν ἤ ἔδειραν οἱ ἀσεβεῖς στον τόπο ὅπου ὁ Ἅγιος μαρτύρησε, οἱ μὲν ἔλεγαν: «Δέκα ραβδισμούς λάβαμε· μακάρι να ‘χαμε λάβει περισσότερους γιά τὴν ἀγάπη τοῦ Ἁγίου». Καί ἄλλοι: «Ὅταν μᾶς χτυποῦσαν αἰσθανόμασταν τέτοια ἀγαλλίαση κι ἄς κατάκοβαν τά μέλη μας». Ἀλλά καί ἄλλοι κάτι ἄλλο χαρμόσυνο ἔλεγαν.

Τήν Κυριακή τό πρωί μετέβη στον τόπο τοῦ Μαρτυρίου ἕνας ἀπό τόν ἱερό κλῆρο. Ἀφοῦ ἔκανε τρεῖς μεγάλες μετάνοιες, πλησίασε τό ἅγιο Λείψανο καί τό ἀσπάστηκε μέ εὐλάβεια. Οἱ Ἀγαρηνοί πού βρίσκονταν γύρω-γύρω δέν μίλησαν καθόλου, ἐνῶ τήν προηγούμενη μέρα δέν ἄφηναν κανέναν να πλησιάσει. Γι’ αὐτό καί ὁ Γερμανός (1) κινούμενος ἀπό περιέργεια ρώτησε γι’ αὐτό τό ζήτημα κάποιους Χριστιανούς πού συναναστρέφονταν μ’ ἐκείνους τοὺς ἀσεβεῖς.


Αὐτοί τοῦ διηγήθηκαν ὅτι τή νύχτα ἐκείνη φύλαγαν ξάγρυπνοι δύο μόνο φύλακες –ἐνῶ οἱ ὑπόλοιποι κοιμόντουσαν, οἱ ὁποῖοι, ὅταν ἄκουσαν θόρυβο πού προερχόταν ἀπό τό ἅγιο Λείψανο, τό πλησίασαν καί τό εἶδαν νά εἶναι καθιστό! Αὐτό τοὺς ἔκανε νά ἐκπλαγοῦν. Καθώς, λοιπόν, τό παρατηροῦσαν ἔντρομοι, ἔβλεπαν ὅτι σηκωνόταν μόνο του καί πάλι ἔπεφτε ἐπί τρεῖς ὁλόκληρες ὧρες.

Τὸ θαῦμα αὐτό πού εἶδαν οἱ δυό ἐκεῖνοι Ἀγαρηνοί τό διηγήθηκαν καί στούς ὑπόλοιπους φύλακες, καθώς καί σέ ἄλλους Τούρκους καί φίλους τους Χριστιανούς, μερικούς ἀπό τούς ὁποίους συνέπεσε να ρωτήσει ὁ πατήρ Γερμανός. Ἕνας μάλιστα ἀπό τούς δύο αὐτούς Ἀγαρηνούς πού φύλαγαν τό ἅγιο Λείψανο ἦταν ὁ δήμιος πού ἀποκεφάλισε τόν Ἅγιο.

Κατά θεία οἰκονομία αὐτός ρώτησε κάποιον φιλαλήθη Χριστιανό νὰ τοῦ ἐξηγήσει τὸ θαῦμα: «Τὸ θαῦμα δείχνει ὅτι ἄν καί τόν ἀποκεφαλίσατε, ὅμως ὁ Μάρτυρας ζεῖ ἐν Χριστῷ καί ὅταν θέλει σηκώνεται». Αὐτό τούς ἔκανε νά περιστείλουν τήν ὀργή τους καί νά μήν ἐμποδίζουν τούς Χριστιανούς νά προσέρχονται καί κατά τίς ἄλλες δυό ἡμέρες κατά τίς ὁποῖες βρισκόταν ἐκεῖ τὸ ἅγιο Λείψανο.

Ὁ φιλαλήθης αὐτός Χριστιανός, λοιπόν, ἦρθε στήν οἰκία τοῦ ἱεροδιδασκάλου Γερμανοῦ καί ἐπιβεβαίωσε ὅσα τοῦ εἶπαν οἱ ἄλλοι Χριστιανοί. Ἔκτοτε τόσο ὁ ἴδιος ὁ δήμιος, ὅσο καί κάποιοι ἄλλοι ἀπό τούς Ἀγαρηνούς ὑπολήπτονταν τόν Ἅγιο καί τόν ἀποκαλοῦσαν σεΐτ, δηλαδή Μάρτυρα.


Τήν Κυριακή ἐκείνη ἄρχισε νά εὐωδιάζει τό ἅγιο Λείψανο, γεγονός τό ὁποῖο διαδόθηκε σέ ὅλη την πόλη καί ἔτρεχαν ἐκεῖ πολλοί, οἱ ὁποῖοι αἰσθάνονταν πράγματι τήν εὐωδία. Τή Δευτέρα (Τρίτη μέρα ἀπό τήν καρατόμηση τοῦ Ἁγίου), ἀπό τό πρωί ἄρχισαν νὰ ἔρχονται ἐκεῖ πολλοί Χριστιανοί, ὀρθόδοξοι καί ἑτερόδοξοι, καί ἀπ’ αὐτοὺς ἀκόμη τούς ἐπίσημους. Παρατηρώντας τὸ ἅγιο Λείψανο, τό ἔβλεπαν ὄχι μόνο γλυκύ καί ὡραῖο καί νά μήν ἔχει τά σημάδια τοῦ θανάτου –διότι οὔτε μύριζε οὔτε ἦταν πρησμένο, ἀλλά μάλιστα νὰ ἀναδίνει καί θαυμάσια εὐωδία, καί ὅσο προχωροῦσε ἡ ἡμέρα τόσο περισσότερο ἡ εὐωδία γινόταν ἐντονότερη.

Το γεγονός προξένησε στούς Χριστιανούς συντριβή καί μετάνοια, ἐνῶ, ἀντίθετα, στούς ἀσεβεῖς φθόνο καί παράλογη κακία. Γι’ αὐτό μερικοί ἀπ’ αὐτούς, οἱ πιό σκληροί καί τραχεῖς, πῆραν τήν ἁγία Κάρα καί τήν κύλησαν σέ ἀκάθαρτο βόρβορο γιά νά τήν ἀσχημίσουν καί νά τήν κάνουν νά μυρίζει δυσάρεστα.

Ἀλλ’ ὤ τοῦ θαύματος! Ἀντί ἡ θεία Κάρα τοῦ Ἁγίου να πάρει ἄσχημη μυρωδιά ἀπό τίς ἀκαθαρσίες, ὁ βόρβορος πῆρε εὐωδία ἀπό τήν ἁγία Κάρα, ἡ ὁποία τώρα εὐωδίαζε ἀκόμη περισσότερο.

Τότε οἱ Χριστιανοί ἦρθαν σε τόση συντριβή καί μετάνοια, ὥστε καί ὅλοι οἱ διδάσκαλοι τῆς οἰκουμένης, ἐάν τούς δίδασκαν ἐπί ὁλόκληρα ἔτη, δέν θά ἀπέφεραν τόσο πολλούς πνευματικούς καρπούς. Ξερίζωναν ἔχθρες καί παλαιά μίση. Ἔδιναν πλουσιοπάροχα ἐλεημοσύνες. Ἀποστρέφονταν οἴκους τῆς ἁμαρτίας, στούς ὁποίους προηγουμένως κατέφευγαν καί ἁμάρταναν. Μ’ ἕναν λόγο ὅλοι προσέτρεχαν μέ δάκρυα στούς πνευματικούς πατέρες γιά ἐξομολόγηση, ἀκόμη κι αὐτοί που δέν εἶχαν ἐξομολογηθεῖ ἐδῶ καί πολλά χρόνια.

Οἱ φυσιοκράτες, οἱ ἄθεοι καί οἱ ὀπαδοί τοῦ Βολταίρου ἔμειναν ἄλαλοι, μήν ἔχοντας τί νὰ ἀπολογηθοῦν στούς πιστούς. Ἀπό τό πρωί τῆς Κυριακῆς οἱ πιό μετριοπαθεῖς ἀπό τούς Ἀγαρηνούς ἄρχισαν νὰ ἀποδίδουν στούς Χριστιανούς καί τρίχες καί τμήματα ἀπό τήν ἁγία Κάρα καί ὅ,τι ἄλλο μποροῦσαν.

Ἐκείνη τή μέρα διαδόθηκε σέ ὅλη τήν πόλη ἡ εἴδηση ὅτι τὸ σῶμα τοῦ Ἁγίου πρόκειται νά ριχτεῖ στη θάλασσα. Γι’ αὐτό καί ὅλα τά πλοῖα τῶν Χριστιανῶν, μεγάλα καί μικρά καί τά ἴδια τά βασιλικά, ἔστρωσαν μέ δίχτυα ὅλο ἐκεῖ τό μέρος τῆς θάλασσας καί κατόπιν ἑτοιμάστηκαν να σταθοῦν ἔνοπλοι ὅλοι τους μέσα στά πλοῖα ὅλη τή νύχτα.

Ὅμως ὁ ἅγιος Μάρτυρας τοῦ Θεοῦ παρακάλεσε τόν παντοδύναμο Θεό νά μήν ἐπιτρέψει νά συμβεί κάποιο περιστατικό πού θά προξενοῦσε λύπη, ἀλλά νά παραμείνει στίς καρδιές τους ἡ χαρά πού προξένησε ἡ ἄπειρη ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ.

Ἀποφάσισαν, λοιπόν, οἱ Ἀγαρηνοί νά δοθεῖ τό ἅγιο Λείψανο στούς Χριστιανούς καί νά ἐνταφιαστεῖ μέ τιμές. Γι’ αὐτό, ἀντί ὀλίγων χρημάτων, ἔδωσαν γραπτή διαταγή σ’ αὐτούς μέσω τοῦ κυρ Ἀθανασίου ἔτσι, ὥστε νά μήν φοβηθοῦν νά τό παραλάβουν.

Ἀφοῦ βράδιασε καί ἡ Δευτέρα, γύρω στην τρίτη ὥρα τῆς νύχτας ἀνασήκωσαν τό ἱερό Λείψανο τοῦ Ἁγίου οἱ ἴδιοι οἱ Τοῦρκοι φύλακες, μέ ὅλη τή φρουρά, καί περνώντας διαμέσου τοῦ πλήθους τό ἔφεραν στο μεγάλο Βεζήρ Χάνι, ὅπου καί τό παρέδωσαν στούς Χριστιανούς.

Ἐκεῖ εἶχαν συναθροιστεῖ ὅλοι οἱ προύχοντες καί πολύς λαός, περιμένοντας μέ λαμπάδες, μοσχοθυμιάματα, ἀρώματα καί φέρετρο ἕτοιμο, στρωμένο μέ χρυσοΰφαντα ὑφάσματα, στό ὁποῖο τοποθέτησαν τό μαρτυρικό σῶμα.

Το περιτύλιξαν μέ καθαρό σεντόνι, καί τήν ψάθα μέ τήν ὁποία εἶχαν τυλιγμένο τό σῶμα οἱ Ἀγαρηνοί τήν ἔκοψαν σε τρία κομμάτια πού τά μοιράστηκαν οἱ Χριστιανοί μεταξύ τους γιά τόν ἁγιασμό τους, ὅπως καί τίς τρίχες τῆς κεφαλῆς τοῦ Ἁγίου.

Ἕνας Χριστιανός πού ὀνομαζόταν Δημήτριος καί πού εἶχε πολύ ἐπηρεαστεῖ ἀπό τίς ἀθεῖστικές ἰδέες τῶν ὀπαδῶν τοῦ Βολταίρου πλησίασε το λείψανο τοῦ Ἁγίου, καί συγκεκριμένα ἔβαλε τή μύτη του στόν λαιμό τοῦ Μάρτυρος πρός τόν φάρυγγα. Τότε ὀσφράνθηκε μιά πολύ ὄμορφη καί εὐχάριστη εὐωδία. Ἔτσι ἀπέβαλε τήν ἀπιστία του, ἀπομακρύνθηκε ἀπό τίς ἀθεϊστικές ἀντιλήψεις τῶν βολταιριστῶν καί τήν ἑπομένη μετέβη στόν ἱεροδιδάσκαλο Γερμανό καί μέ δάκρυα ἐξομολογήθηκε ὅλες τίς ἁμαρτίες του.

Ἀπό ἐκεῖ μετέφεραν μέ εὐλάβεια τό ἅγιο Λείψανο μέ ψαλμωδίες καί ἀναμμένα κεριά στόν ναό τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Στήν εὐρύχωρη αὐλή του περίμεναν οἱ δύο Ἀρχιερεῖς, ντυμένοι τήν ἀρχιερατική τους στολή, ὅλοι οἱ ἱερεῖς ντυμένοι μέ τά λαμπρά ἄμφιά τους καί πλῆθος λαοῦ, πού κρατοῦσαν ἀναμμένες λαμπάδες καί προσκυνοῦσαν ἐδαφιαῖα τὸ ἅγιο Λείψανο. Κατόπιν τό μετέφεραν ἐντός τοῦ Ναοῦ καί ἔψαλλαν μελωδικά ὁλόκληρη τή μαρτυρική ἀκολουθία. Στή συνέχεια, ἀφοῦ τό ἀσπάστηκαν μέ εὐλάβεια τό ἐνταφίασαν στόν μεγαλοπρεπῆ τάφο τοῦ ἁγίου Δήμου, ὁ ὁποῖος πρίν ἀπό πενῆντα ἕξι χρόνια, δηλαδή τό ἔτος 1763, εἶχε μαρτυρήσει στη Σμύρνη.

 

(1) Τόν Βίο καί τό Μαρτύριο τοῦ ἁγίου νεομάρτυρος Ἀγαθαγγέλου τοῦ Ἐσφιγμενίτου συνέγραψε ὁ Ἱερομόναχος καί ἱεροδιδάσκαλος Γερμανός ὁ Πελοποννήσιος, πνευματικός πατέρας τοῦ ὁσιομάρτυρος, ὁ ὁποῖος τόν συνόδευσε στη Σμύρνη καί παρακολούθησε τήν πορεία του μέχρι το μαρτυρικό τέλος του.

 

Πηγή: «Οἱ Ἅγιοι τῆς Σμύρνης», Μητροπολίτου Νέας Σμύρνης Συμεῶν, Ἱερὰ Μητρόπολις Νέας Σμύρνης, σέλ.135, 173-182

 

The post Οἱ Ἀγαρηνοί εἶδαν τό Ἅγιο Λείψανο τοῦ Ὁσιομάρτυρος Ἀγαθαγγέλου τοῦ Ἐσφιγμενίτου νά εἶναι καθιστό! appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

]]> https://orthodoxia.gr/2026/07/24/oi-agarinoi-eidan-to-agio-leipsano-toy-osiomartyros-agathaggeloy-toy-esfigmenitoy-na-einai-kathisto/feed/ 0 Ἁγία Χριστίνα ἡ Μεγαλομάρτυς (24/7/2026) https://orthodoxia.gr/2026/07/24/agia-christina-i-megalomartys-24-7-2026/ https://orthodoxia.gr/2026/07/24/agia-christina-i-megalomartys-24-7-2026/#respond Thu, 23 Jul 2026 21:37:29 +0000 https://orthodoxia.gr/?p=15084

Τοῦ Λάμπρου Κ. Σκόντζου
Θεολόγου – Καθηγητοῦ

Μεγαλομάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας μας δὲν ὑπῆρξαν μόνον ἄνδρες, ἀλλὰ καὶ γυναῖκες, οἱ ὁποῖες τοὺς συναγωνίστηκαν ἐπάξια σὲ ἡρωισμὸ καὶ ὁμολογιακὸ φρόνιμα. Πολλὲς ἀπὸ αὐτὲς ὑπέστησαν τὰ μαρτύρια ἀπὸ τοὺς φανατικοὺς εἰδωλολάτρες γονεῖς τους. Μιὰ ἀπὸ αὐτὲς ὑπῆρξε καὶ ἡ ἁγία Χριστίνα ἡ Μεγαλομάρτυς.

Καταγόταν ἀπὸ τὴν πόλη Τύρο τῆς Συρίας. Γεννήθηκε περὶ τὸ 200 καὶ ἦταν κόρη τοῦ στρατηγοῦ Οὐρβανοῦ, ὁ ὁποῖος ἦταν φανατικὸς εἰδωλολάτρης. Ἔκτισε μάλιστα ἕναν πύργο, τὸν ὁποῖο γέμισε μὲ εἰδωλολατρικὰ ἀγάλματα. Σὲ αὐτὸν ἔκλεισε τὴν κόρη του, τὴν ὁποία ὑποχρέωνε νὰ θυσιάζει καθημερινὰ στοὺς ἀνύπαρκτους καὶ γελοίους εἰδωλολατρικοὺς «θεούς». Ἐκείνη ὅμως ἀρνιόταν, διότι ἦταν συνειδητὴ Χριστιανή. Ὅταν πιέστηκε πολὺ ἀπὸ τὸν πατέρα της γκρέμισε καὶ κομμάτιασε τὰ ἀγάλματα. Ὁ θρησκομανὴς πατέρας της ὀργίστηκε πάρα πολύ, ἅρπαξε τὴν κόρη του ἀπὸ τὰ μαλλιά, τὴν κτύπησε ἀλύπητα καὶ τὴν ὑπέβαλε σὲ ἐπώδυνα βασανιστήρια. Κατόπιν τὴν ἔριξε σὲ σκοτεινὴ καὶ ὑγρὴ φυλακή. Ἔδωσε μάλιστα διαταγὴ νὰ μὴν τῆς δώσει κανεὶς τροφὴ καὶ νερό, ὥστε νὰ πεθάνει ἀπὸ τὴν πεῖνα καὶ τὴ δίψα. Γιὰ πολλὲς ἡμέρες δὲν τὴν πλησίασε κανένας ἀπὸ τὸ φόβο των ἀντίποινων τοῦ Οὐρβανοῦ.

Ὅλοι εἶχαν πιστέψει ὅτι ἡ Χριστίνα εἶχε πεθάνει. Ἀλλὰ τὸ πρῶτο κιόλας βράδυ την ἐπισκέφτηκε ἄγγελος Κυρίου, τῆς ὁποίας θεράπευσε τὶς πληγὲς καὶ τῆς ἔφερνε καθημερινὰ τροφὴ καὶ νερό. Ὅταν πῆγαν νὰ πάρουν τὸ πτῶμα της, νομίζοντάς την νεκρή, τὴν βρῆκαν ἀπόλυτα ὑγιῆ, ἡ ὁποία προσεύχονταν καὶ δοξολογοῦσε τὸ Θεό. Ἀνήγγειλαν στὸν πατέρα της τὸ γεγονὸς καὶ ἐκεῖνος περισσότερο ὀργισμένος, ἔδωσε διαταγὴ στοὺς στρατιῶτες του νὰ τὴν ὁδηγήσουν στὴ θάλασσα καὶ νὰ τὴν πνίξουν. Τὴν ἔριξαν στὸ πιὸ βαθὺ σημεῖο, πιστεύοντας ὅτι εἶχε καταποντιστεῖ.

Ὅμως καὶ πάλι ἄγγελος Κυρίου ἐμφανίστηκε καὶ τὴν ἔσωσε. Μάλιστα ἀναφέρει ἡ βιογραφία της, πὼς δὲν εἶχε βαπτιστεῖ ὡς ἐκείνη τὴ στιγμὴ καὶ ἔλαβε τὸ ἅγιο Βάπτισμα στὴ θάλασσα ἀπὸ τὸν Ἴδιο τὸ Χριστό. Ὁ ἄγγελος τὴν πῆρε καὶ τὴν ἔβγαλε στὴ στεριά.

Ὁ Οὐρβανὸς ἔγινε καὶ πάλι θηρίο ἀπὸ τὸ θυμό του γιὰ τὴ νέα διάσωση τῆς κόρης του. Ἔδωσε ἐκ νέου διαταγὴ νὰ τὴν κλείσουν ξανὰ στὴ φυλακή, ἀφοῦ τὴν μαστιγώσουν ἄγρια καὶ νὰ τὴν ἀφήσουν νὰ πεθάνει ἀπὸ τὴν πεῖνα, τὴ δίψα καὶ τὶς πληγές της. Ὅμως συνέβη τὸ ἀπροσδόκητο. Τὸ ἴδιο βράδυ πέθανε ξαφνικὰ ὁ Οὐρβανός. Τὸν διαδέχτηκε κάποιος Δίων, τὸ ἴδιο φανατικὸς εἰδωλολάτρης μὲ ἐκεῖνον καὶ ἐξίσου θηριώδης καὶ ἀπάνθρωπος. Μισοῦσε θανάσιμα τοὺς Χριστιανοὺς καὶ ἔδειχνε ὑπέρμετρο ζῆλο γιὰ τὴν ἐξόντωσή τους. Πληροφορήθηκε γιὰ τὴν ἡρωικὴ Χριστίνα καὶ ἀνάλαβε ὁ ἴδιος νὰ τὴν μεταστρέψει στὴν λατρεία τῶν εἰδώλων. Διέταξε νὰ τὴν ὁδηγήσουν μπροστά του καὶ νὰ τὴν ἀνακρίνει ὁ ἴδιος.

Οἱ ἄνθρωποί του ἔβγαλαν τὴν Χριστίνα ἀπὸ τὴ σκοτεινὴ καὶ ὑγρὴ φυλακὴ καὶ τὴν ὁδήγησαν ἐνώπιον τοῦ στρατηγοῦ Δίωνα. Στάθηκε μὲ θάρρος ἀπέναντί του καὶ ἀπολογήθηκε χωρὶς τὸν παραμικρὸ δισταγμὸ γιὰ τὴν πίστη της στὸ Χριστό, τὸν μόνο ἀληθινὸ Θεό. Παράλληλα στηλίτευσε μὲ ἡρωισμὸ τὴν εἰδωλολατρία ὡς τὴν χειρότερη πνευματικὴ κατάπτωση τῆς ἀνθρωπότητας. Ἡ λατρεία τῶν ψεύτικων «θεῶν» δὲν εἶναι ἁπλᾶ μιὰ πλάνη, ἀλλὰ πραγματικὴ λατρεία στὸν πατέρα τοῦ ψεύδους καὶ τῆς πλάνης διάβολο, ἀφοῦ, σύμφωνα μὲ τὴν Ἁγία Γραφὴ «οἱ θεοὶ τῶν ἐθνῶν (εἶναι) δαιμόνια» (Ψάλμ.95,5). Κατόπιν αὐτοῦ ἀπέκλεισε κάθε ἐνδεχόμενο νὰ δεχτεῖ νὰ θυσιάσει στοὺς ψευτοθεοὺς τῆς αὐτοκρατορίας καὶ νὰ ἐκτελέσει τὴν αὐτοκρατορικὴ διαταγή.

Ὁ Δίων ὀργίστηκε καὶ ἔγινε σωστὸ θηρίο ἀπὸ τὴν θαρραλέα ὁμολογία της Μάρτυρος. Διέταξε νὰ τὴν ὑποβάλλουν σὲ φρικτὰ βασανιστήρια, ἐλπίζοντας ὅτι ὁ φόβος τῶν φρικτῶν πόνων καὶ ἡ ἀπειλὴ τοῦ θανάτου θὰ τὴν μετέστρεφαν στὴν εἰδωλολατρία. Ὅμως παρ’ ὅλα αὐτὰ ἡ ἁγία ἔμεινε ἀταλάντευτη στὴν πίστη της.

Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς βασανιστές της καὶ ἀπὸ τοὺς παρισταμένους εἰδωλολάτρες, βλέποντας τὸν ἡρωισμό της, μεταστρέφονταν στὸν Χριστιανισμό.

Μετά τον Δίωνα, ἀνάλαβε τοὺς βασανισμοὺς τῆς Χριστίνας κάποιος Ἰουλιανός, πραγματικὰ δαιμόνιος γιὰ τὶς ἐπιλογές του κατὰ τῶν Χριστιανῶν. Τὴν ἅρπαξε καὶ τὴν ἔριξε σὲ πυρακτωμένο καμίνι, ἀλλὰ διασώθηκε θαυματουργικά. Κατόπιν γέμισε ἕνα κλουβὶ μὲ φαρμακερὰ φίδια, στὸ ὁποῖο τὴν ἔριξε, πιστεύοντας ὅτι θὰ ξεμπέρδευε μὲ αὐτή. Ὅμως καὶ πάλι διασώθηκε μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ. Τὰ δηλητηριώδη ἑρπετά, ἀντὶ νὰ τὴν δαγκώσουν, τῆς ἔγλυφαν τὰ πόδια! Μετὰ ἔδωσε διαταγὴ νὰ τῆς κόψουν τοὺς μαστούς. Ἀλλὰ ἀντὶ γιὰ αἷμα ἔτρεξε γάλα! Μετὰ τῆς ἔκοψαν τὴ γλῶσσα.

Τὰ βασανιστήρια συνεχίστηκαν γιὰ μέρες. Ἡ ἁγία ὑπέμεινε μὲ καρτερία τὰ μαρτύρια, χωρὶς νὰ διαμαρτυρηθεῖ, χωρὶς νὰ βγάλει οὔτε ἕνα στεναγμό! Ὁ Ἰουλιανὸς βλέποντας ὅτι δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ μεταστραφεῖ ἡ Χριστίνα, ἔδωσε διαταγὴ στοὺς δημίους νὰ τῆς τρυπήσουν τὸ κορμὶ μὲ κοντάρια. Ἔτσι τέλειωσε τὴν ἐπίγεια ζωή της, ἀνταλλάσσοντάς την μὲ τὴν οὐράνια ἀτελεύτητη ὄντως ζωή.

Τὸ ἱερό της λείψανο τὸ παρέλαβαν κρυφὰ κάποιοι θαρραλέοι Χριστιανοί, τὸ ὁποῖο ἔθαψαν μὲ τιμές. Μετὰ τὴ λήξη τῶν διωγμῶν ἔγινε ἡ ἐκταφῇ καὶ βρέθηκε ἄφθορο νὰ εὐωδιάζει! Ἀργότερα, ἄγνωστο πότε ἀκριβῶς, μεταφέρθηκε ἀπὸ τὴ Συρία στὴν Κωνσταντινούπολη σὲ ναὸ τοῦ Ἱεροῦ Παλατίου, ὁ ὁποῖος χτίστηκε ἐπ’ ὀνόματί της. Τὸ 1204 τὸ ἅρπαξαν οἱ αἱρετικοὶ φραγκολατίνοι καὶ τὸ μετέφεραν στὴ Βενετία. Τὸ 1252 τοποθετήθηκε στὴ Μονὴ τοῦ Ἁγίου Μάρκου Τορσέλλου καὶ τὸ 1340 μεταφέρθηκε στὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου στὸ Μουράνο. Τὸ 1435 ὁ πάπας Εὐγένιος τὸ μετέφερε στὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου Τορσέλλου. Τὸ 1793 τοποθετήθηκε στὴ Μονὴ τῆς ἁγίας Ἰουστίνης στὴ Βενετία. Τέλος τὸ 1810 τοποθετήθηκε στὸ ναὸ τοῦ ἁγίου Φραγκίσκου τῆς Ἀμπέλου, ὅπου φυλάσσεται μέχρι σήμερα σὲ κρυστάλλινη λάρνακα. Ἡ μνήμη της τιμᾶται στὶς 24 Ἰουλίου. Πολλὲς Χριστιανὲς φέρουν μὲ καμάρι τὸ σεπτό της ὄνομα.

 

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Τοῦ πατρός σου τὴν πλάνην λιποῦσα πάνσεμνε, τῆς εὐσεβείας ἐδέξω τὴν θείαν ἔλλαμψιν, καὶ νενύμφευσαι Χριστῷ ὡς καλλιπάρθενος- ὅθεν ἠγώνισαι στερρῶς, καὶ καθεῖλες τὸν ἐχθρόν, Χριστίνα Μεγαλομάρτυς. Καὶ νῦν ἀπαύστως δυσώπει, ἐλεηθήναι τᾶς ψυχᾶς ἠμῶν.

 

Κοντάκιον
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεῖς.

Φωτοειδὴς περιστερὰ ἐγνωρίσθης, ἔχουσα πτέρυγας χρυσᾶς, καὶ πρὸς ὕψος, τῶν οὐρανῶν κατέπαυσας Χριστίνα σεμνή· ὅθεν σου τὴν ἔνδοξον, ἑορτὴν ἐκτελοῦμεν, πίστει προσκυνοῦντές σου, τῶν λειψάνων τὴν θήκην, ἐξ ἧς πηγάζει πᾶσιν ἀληθῶς, ἴαμα θεῖον, ψυχῆς τε καὶ σώματος.

 

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
24 Ἰουλίου 2026 ἑορτάζουν:

Ἁγία Χριστίνα ἡ μεγαλομάρτυς

Ἅγιος Θεόφιλος ὁ Νεομάρτυρας ἀπὸ τὴ Ζάκυνθο

Ἅγιος Καπίτων

Ἅγιος Ὑμέναιος

Ἅγιος Ἐρμογένης

Ἅγιος Ἀθανάσιος ἀπὸ τὴν Κίο

Ἅγιος Ἀθηναγόρας ὁ Ἀθηναῖος ὁ Ἀπολογητής

Ὅσιος Συμεῶν ὁ Νεοφανής, Θεσσαλονικεύς

Ἅγιοι Μπορίσος καὶ Γλιέβος οἱ Μάρτυρες

Ἅγιος Σαλομπτίνος ἐπίσκοπος Ἱεροσολύμων

The post Ἁγία Χριστίνα ἡ Μεγαλομάρτυς (24/7/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

]]>

Τοῦ Λάμπρου Κ. Σκόντζου
Θεολόγου – Καθηγητοῦ

Μεγαλομάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας μας δὲν ὑπῆρξαν μόνον ἄνδρες, ἀλλὰ καὶ γυναῖκες, οἱ ὁποῖες τοὺς συναγωνίστηκαν ἐπάξια σὲ ἡρωισμὸ καὶ ὁμολογιακὸ φρόνιμα. Πολλὲς ἀπὸ αὐτὲς ὑπέστησαν τὰ μαρτύρια ἀπὸ τοὺς φανατικοὺς εἰδωλολάτρες γονεῖς τους. Μιὰ ἀπὸ αὐτὲς ὑπῆρξε καὶ ἡ ἁγία Χριστίνα ἡ Μεγαλομάρτυς.

Καταγόταν ἀπὸ τὴν πόλη Τύρο τῆς Συρίας. Γεννήθηκε περὶ τὸ 200 καὶ ἦταν κόρη τοῦ στρατηγοῦ Οὐρβανοῦ, ὁ ὁποῖος ἦταν φανατικὸς εἰδωλολάτρης. Ἔκτισε μάλιστα ἕναν πύργο, τὸν ὁποῖο γέμισε μὲ εἰδωλολατρικὰ ἀγάλματα. Σὲ αὐτὸν ἔκλεισε τὴν κόρη του, τὴν ὁποία ὑποχρέωνε νὰ θυσιάζει καθημερινὰ στοὺς ἀνύπαρκτους καὶ γελοίους εἰδωλολατρικοὺς «θεούς». Ἐκείνη ὅμως ἀρνιόταν, διότι ἦταν συνειδητὴ Χριστιανή. Ὅταν πιέστηκε πολὺ ἀπὸ τὸν πατέρα της γκρέμισε καὶ κομμάτιασε τὰ ἀγάλματα. Ὁ θρησκομανὴς πατέρας της ὀργίστηκε πάρα πολύ, ἅρπαξε τὴν κόρη του ἀπὸ τὰ μαλλιά, τὴν κτύπησε ἀλύπητα καὶ τὴν ὑπέβαλε σὲ ἐπώδυνα βασανιστήρια. Κατόπιν τὴν ἔριξε σὲ σκοτεινὴ καὶ ὑγρὴ φυλακή. Ἔδωσε μάλιστα διαταγὴ νὰ μὴν τῆς δώσει κανεὶς τροφὴ καὶ νερό, ὥστε νὰ πεθάνει ἀπὸ τὴν πεῖνα καὶ τὴ δίψα. Γιὰ πολλὲς ἡμέρες δὲν τὴν πλησίασε κανένας ἀπὸ τὸ φόβο των ἀντίποινων τοῦ Οὐρβανοῦ.

Ὅλοι εἶχαν πιστέψει ὅτι ἡ Χριστίνα εἶχε πεθάνει. Ἀλλὰ τὸ πρῶτο κιόλας βράδυ την ἐπισκέφτηκε ἄγγελος Κυρίου, τῆς ὁποίας θεράπευσε τὶς πληγὲς καὶ τῆς ἔφερνε καθημερινὰ τροφὴ καὶ νερό. Ὅταν πῆγαν νὰ πάρουν τὸ πτῶμα της, νομίζοντάς την νεκρή, τὴν βρῆκαν ἀπόλυτα ὑγιῆ, ἡ ὁποία προσεύχονταν καὶ δοξολογοῦσε τὸ Θεό. Ἀνήγγειλαν στὸν πατέρα της τὸ γεγονὸς καὶ ἐκεῖνος περισσότερο ὀργισμένος, ἔδωσε διαταγὴ στοὺς στρατιῶτες του νὰ τὴν ὁδηγήσουν στὴ θάλασσα καὶ νὰ τὴν πνίξουν. Τὴν ἔριξαν στὸ πιὸ βαθὺ σημεῖο, πιστεύοντας ὅτι εἶχε καταποντιστεῖ.

Ὅμως καὶ πάλι ἄγγελος Κυρίου ἐμφανίστηκε καὶ τὴν ἔσωσε. Μάλιστα ἀναφέρει ἡ βιογραφία της, πὼς δὲν εἶχε βαπτιστεῖ ὡς ἐκείνη τὴ στιγμὴ καὶ ἔλαβε τὸ ἅγιο Βάπτισμα στὴ θάλασσα ἀπὸ τὸν Ἴδιο τὸ Χριστό. Ὁ ἄγγελος τὴν πῆρε καὶ τὴν ἔβγαλε στὴ στεριά.

Ὁ Οὐρβανὸς ἔγινε καὶ πάλι θηρίο ἀπὸ τὸ θυμό του γιὰ τὴ νέα διάσωση τῆς κόρης του. Ἔδωσε ἐκ νέου διαταγὴ νὰ τὴν κλείσουν ξανὰ στὴ φυλακή, ἀφοῦ τὴν μαστιγώσουν ἄγρια καὶ νὰ τὴν ἀφήσουν νὰ πεθάνει ἀπὸ τὴν πεῖνα, τὴ δίψα καὶ τὶς πληγές της. Ὅμως συνέβη τὸ ἀπροσδόκητο. Τὸ ἴδιο βράδυ πέθανε ξαφνικὰ ὁ Οὐρβανός. Τὸν διαδέχτηκε κάποιος Δίων, τὸ ἴδιο φανατικὸς εἰδωλολάτρης μὲ ἐκεῖνον καὶ ἐξίσου θηριώδης καὶ ἀπάνθρωπος. Μισοῦσε θανάσιμα τοὺς Χριστιανοὺς καὶ ἔδειχνε ὑπέρμετρο ζῆλο γιὰ τὴν ἐξόντωσή τους. Πληροφορήθηκε γιὰ τὴν ἡρωικὴ Χριστίνα καὶ ἀνάλαβε ὁ ἴδιος νὰ τὴν μεταστρέψει στὴν λατρεία τῶν εἰδώλων. Διέταξε νὰ τὴν ὁδηγήσουν μπροστά του καὶ νὰ τὴν ἀνακρίνει ὁ ἴδιος.

Οἱ ἄνθρωποί του ἔβγαλαν τὴν Χριστίνα ἀπὸ τὴ σκοτεινὴ καὶ ὑγρὴ φυλακὴ καὶ τὴν ὁδήγησαν ἐνώπιον τοῦ στρατηγοῦ Δίωνα. Στάθηκε μὲ θάρρος ἀπέναντί του καὶ ἀπολογήθηκε χωρὶς τὸν παραμικρὸ δισταγμὸ γιὰ τὴν πίστη της στὸ Χριστό, τὸν μόνο ἀληθινὸ Θεό. Παράλληλα στηλίτευσε μὲ ἡρωισμὸ τὴν εἰδωλολατρία ὡς τὴν χειρότερη πνευματικὴ κατάπτωση τῆς ἀνθρωπότητας. Ἡ λατρεία τῶν ψεύτικων «θεῶν» δὲν εἶναι ἁπλᾶ μιὰ πλάνη, ἀλλὰ πραγματικὴ λατρεία στὸν πατέρα τοῦ ψεύδους καὶ τῆς πλάνης διάβολο, ἀφοῦ, σύμφωνα μὲ τὴν Ἁγία Γραφὴ «οἱ θεοὶ τῶν ἐθνῶν (εἶναι) δαιμόνια» (Ψάλμ.95,5). Κατόπιν αὐτοῦ ἀπέκλεισε κάθε ἐνδεχόμενο νὰ δεχτεῖ νὰ θυσιάσει στοὺς ψευτοθεοὺς τῆς αὐτοκρατορίας καὶ νὰ ἐκτελέσει τὴν αὐτοκρατορικὴ διαταγή.

Ὁ Δίων ὀργίστηκε καὶ ἔγινε σωστὸ θηρίο ἀπὸ τὴν θαρραλέα ὁμολογία της Μάρτυρος. Διέταξε νὰ τὴν ὑποβάλλουν σὲ φρικτὰ βασανιστήρια, ἐλπίζοντας ὅτι ὁ φόβος τῶν φρικτῶν πόνων καὶ ἡ ἀπειλὴ τοῦ θανάτου θὰ τὴν μετέστρεφαν στὴν εἰδωλολατρία. Ὅμως παρ’ ὅλα αὐτὰ ἡ ἁγία ἔμεινε ἀταλάντευτη στὴν πίστη της.

Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς βασανιστές της καὶ ἀπὸ τοὺς παρισταμένους εἰδωλολάτρες, βλέποντας τὸν ἡρωισμό της, μεταστρέφονταν στὸν Χριστιανισμό.

Μετά τον Δίωνα, ἀνάλαβε τοὺς βασανισμοὺς τῆς Χριστίνας κάποιος Ἰουλιανός, πραγματικὰ δαιμόνιος γιὰ τὶς ἐπιλογές του κατὰ τῶν Χριστιανῶν. Τὴν ἅρπαξε καὶ τὴν ἔριξε σὲ πυρακτωμένο καμίνι, ἀλλὰ διασώθηκε θαυματουργικά. Κατόπιν γέμισε ἕνα κλουβὶ μὲ φαρμακερὰ φίδια, στὸ ὁποῖο τὴν ἔριξε, πιστεύοντας ὅτι θὰ ξεμπέρδευε μὲ αὐτή. Ὅμως καὶ πάλι διασώθηκε μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ. Τὰ δηλητηριώδη ἑρπετά, ἀντὶ νὰ τὴν δαγκώσουν, τῆς ἔγλυφαν τὰ πόδια! Μετὰ ἔδωσε διαταγὴ νὰ τῆς κόψουν τοὺς μαστούς. Ἀλλὰ ἀντὶ γιὰ αἷμα ἔτρεξε γάλα! Μετὰ τῆς ἔκοψαν τὴ γλῶσσα.

Τὰ βασανιστήρια συνεχίστηκαν γιὰ μέρες. Ἡ ἁγία ὑπέμεινε μὲ καρτερία τὰ μαρτύρια, χωρὶς νὰ διαμαρτυρηθεῖ, χωρὶς νὰ βγάλει οὔτε ἕνα στεναγμό! Ὁ Ἰουλιανὸς βλέποντας ὅτι δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ μεταστραφεῖ ἡ Χριστίνα, ἔδωσε διαταγὴ στοὺς δημίους νὰ τῆς τρυπήσουν τὸ κορμὶ μὲ κοντάρια. Ἔτσι τέλειωσε τὴν ἐπίγεια ζωή της, ἀνταλλάσσοντάς την μὲ τὴν οὐράνια ἀτελεύτητη ὄντως ζωή.

Τὸ ἱερό της λείψανο τὸ παρέλαβαν κρυφὰ κάποιοι θαρραλέοι Χριστιανοί, τὸ ὁποῖο ἔθαψαν μὲ τιμές. Μετὰ τὴ λήξη τῶν διωγμῶν ἔγινε ἡ ἐκταφῇ καὶ βρέθηκε ἄφθορο νὰ εὐωδιάζει! Ἀργότερα, ἄγνωστο πότε ἀκριβῶς, μεταφέρθηκε ἀπὸ τὴ Συρία στὴν Κωνσταντινούπολη σὲ ναὸ τοῦ Ἱεροῦ Παλατίου, ὁ ὁποῖος χτίστηκε ἐπ’ ὀνόματί της. Τὸ 1204 τὸ ἅρπαξαν οἱ αἱρετικοὶ φραγκολατίνοι καὶ τὸ μετέφεραν στὴ Βενετία. Τὸ 1252 τοποθετήθηκε στὴ Μονὴ τοῦ Ἁγίου Μάρκου Τορσέλλου καὶ τὸ 1340 μεταφέρθηκε στὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου στὸ Μουράνο. Τὸ 1435 ὁ πάπας Εὐγένιος τὸ μετέφερε στὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου Τορσέλλου. Τὸ 1793 τοποθετήθηκε στὴ Μονὴ τῆς ἁγίας Ἰουστίνης στὴ Βενετία. Τέλος τὸ 1810 τοποθετήθηκε στὸ ναὸ τοῦ ἁγίου Φραγκίσκου τῆς Ἀμπέλου, ὅπου φυλάσσεται μέχρι σήμερα σὲ κρυστάλλινη λάρνακα. Ἡ μνήμη της τιμᾶται στὶς 24 Ἰουλίου. Πολλὲς Χριστιανὲς φέρουν μὲ καμάρι τὸ σεπτό της ὄνομα.

 

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Τοῦ πατρός σου τὴν πλάνην λιποῦσα πάνσεμνε, τῆς εὐσεβείας ἐδέξω τὴν θείαν ἔλλαμψιν, καὶ νενύμφευσαι Χριστῷ ὡς καλλιπάρθενος- ὅθεν ἠγώνισαι στερρῶς, καὶ καθεῖλες τὸν ἐχθρόν, Χριστίνα Μεγαλομάρτυς. Καὶ νῦν ἀπαύστως δυσώπει, ἐλεηθήναι τᾶς ψυχᾶς ἠμῶν.

 

Κοντάκιον
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεῖς.

Φωτοειδὴς περιστερὰ ἐγνωρίσθης, ἔχουσα πτέρυγας χρυσᾶς, καὶ πρὸς ὕψος, τῶν οὐρανῶν κατέπαυσας Χριστίνα σεμνή· ὅθεν σου τὴν ἔνδοξον, ἑορτὴν ἐκτελοῦμεν, πίστει προσκυνοῦντές σου, τῶν λειψάνων τὴν θήκην, ἐξ ἧς πηγάζει πᾶσιν ἀληθῶς, ἴαμα θεῖον, ψυχῆς τε καὶ σώματος.

 

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
24 Ἰουλίου 2026 ἑορτάζουν:

Ἁγία Χριστίνα ἡ μεγαλομάρτυς

Ἅγιος Θεόφιλος ὁ Νεομάρτυρας ἀπὸ τὴ Ζάκυνθο

Ἅγιος Καπίτων

Ἅγιος Ὑμέναιος

Ἅγιος Ἐρμογένης

Ἅγιος Ἀθανάσιος ἀπὸ τὴν Κίο

Ἅγιος Ἀθηναγόρας ὁ Ἀθηναῖος ὁ Ἀπολογητής

Ὅσιος Συμεῶν ὁ Νεοφανής, Θεσσαλονικεύς

Ἅγιοι Μπορίσος καὶ Γλιέβος οἱ Μάρτυρες

Ἅγιος Σαλομπτίνος ἐπίσκοπος Ἱεροσολύμων

The post Ἁγία Χριστίνα ἡ Μεγαλομάρτυς (24/7/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

]]> https://orthodoxia.gr/2026/07/24/agia-christina-i-megalomartys-24-7-2026/feed/ 0 Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 24/7/2026 https://orthodoxia.gr/2026/07/24/eyaggelio-tis-imeras-24-7-2026/ https://orthodoxia.gr/2026/07/24/eyaggelio-tis-imeras-24-7-2026/#respond Thu, 23 Jul 2026 21:04:06 +0000 https://orthodoxia.gr/?p=15082

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ Η’ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον
17: 10-18

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐπηρώτησαν τὸν Ἰησοῦν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· Τί οὖν οἱ γραμματεῖς λέγουσιν ὅτι Ἠλίαν δεῖ ἐλθεῖν πρῶτον; ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτοῖς· Ἠλίας μὲν ἔρχεται πρῶτον καὶ ἀποκαταστήσει πάντα· λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι Ἠλίας ἤδη ἦλθε, καὶ οὐκ ἐπέγνωσαν αὐτὸν, ἀλλ’ ἐποίησαν ἐν αὐτῷ ὅσα ἠθέλησαν· οὕτω καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου μέλλει πάσχειν ὑπ’ αὐτῶν. τότε συνῆκαν οἱ μαθηταὶ ὅτι περὶ Ἰωάννου τοῦ βαπτιστοῦ εἶπεν αὐτοῖς. Καὶ ἐλθόντων αὐτῶν πρὸς τὸν ὄχλον προσῆλθεν αὐτῷ ἄνθρωπος γονυπετῶν αὐτὸν καὶ λέγων· Κύριε, ἐλέησόν μου τὸν υἱόν, ὅτι σεληνιάζεται καὶ κακῶς πάσχει· πολλάκις γὰρ πίπτει εἰς τὸ πῦρ καὶ πολλάκις εἰς τὸ ὕδωρ. καὶ προσήνεγκα αὐτὸν τοῖς μαθηταῖς σου, καὶ οὐκ ἠδυνήθησαν αὐτὸν θεραπεῦσαι. ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· Ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη! ἕως πότε ἔσομαι μεθ’ ὑμῶν; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν; φέρετέ μοι αὐτὸν ὧδε. καὶ ἐπετίμησεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἐξῆλθεν ἀπ’ αὐτοῦ τὸ δαιμόνιον καὶ ἐθεραπεύθη ὁ παῖς ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 24/7/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

]]>

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ Η’ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον
17: 10-18

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐπηρώτησαν τὸν Ἰησοῦν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· Τί οὖν οἱ γραμματεῖς λέγουσιν ὅτι Ἠλίαν δεῖ ἐλθεῖν πρῶτον; ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτοῖς· Ἠλίας μὲν ἔρχεται πρῶτον καὶ ἀποκαταστήσει πάντα· λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι Ἠλίας ἤδη ἦλθε, καὶ οὐκ ἐπέγνωσαν αὐτὸν, ἀλλ’ ἐποίησαν ἐν αὐτῷ ὅσα ἠθέλησαν· οὕτω καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου μέλλει πάσχειν ὑπ’ αὐτῶν. τότε συνῆκαν οἱ μαθηταὶ ὅτι περὶ Ἰωάννου τοῦ βαπτιστοῦ εἶπεν αὐτοῖς. Καὶ ἐλθόντων αὐτῶν πρὸς τὸν ὄχλον προσῆλθεν αὐτῷ ἄνθρωπος γονυπετῶν αὐτὸν καὶ λέγων· Κύριε, ἐλέησόν μου τὸν υἱόν, ὅτι σεληνιάζεται καὶ κακῶς πάσχει· πολλάκις γὰρ πίπτει εἰς τὸ πῦρ καὶ πολλάκις εἰς τὸ ὕδωρ. καὶ προσήνεγκα αὐτὸν τοῖς μαθηταῖς σου, καὶ οὐκ ἠδυνήθησαν αὐτὸν θεραπεῦσαι. ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· Ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη! ἕως πότε ἔσομαι μεθ’ ὑμῶν; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν; φέρετέ μοι αὐτὸν ὧδε. καὶ ἐπετίμησεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἐξῆλθεν ἀπ’ αὐτοῦ τὸ δαιμόνιον καὶ ἐθεραπεύθη ὁ παῖς ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 24/7/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

]]> https://orthodoxia.gr/2026/07/24/eyaggelio-tis-imeras-24-7-2026/feed/ 0 Τὸ ὅραμα τῆς Ἁγίας Πελαγίας καὶ ἡ εὕρεση τῆς θαυματουργοῦ εἰκόνας τῆς Εὐαγγελίστριας στὴν Τῆνο https://orthodoxia.gr/2026/07/23/to-orama-tis-agias-pelagias-kai-i-eyresi-tis-thaymatoyrgoy-eikonas-tis-eyaggelistrias-stin-tino/ https://orthodoxia.gr/2026/07/23/to-orama-tis-agias-pelagias-kai-i-eyresi-tis-thaymatoyrgoy-eikonas-tis-eyaggelistrias-stin-tino/#respond Wed, 22 Jul 2026 21:25:13 +0000 https://orthodoxia.gr/?p=15065

Ἡ εὕρεση τῆς θαυματουργῆς εἰκόνας τῆς Παναγίας, ἔγινε ὕστερα ἀπὸ ὅραμα τῆς Ἁγίας Πελαγίας.

Τὴν Κυριακὴ 9 Ἰουλίου 1822 βλέπει στὸν ὕπνο της μία μεγαλοπρεπῆ κυρία μὲ φωτοστέφανο, ἡ ὁποία τῆς ἐξηγεῖ πόσο ὑπέφερε θαμμένη τόσα χρόνια κάτω ἀπὸ τὸ χῶμα. Τῆς ζήτησε ὅταν ξημερώσει νὰ ἐπισκεφθεῖ τὸν ἐπίτροπο ἐσωτερικῶν ὑποθέσεων τῆς Μονῆς καὶ νὰ τοῦ ἀνακοινώσει τὴν ἐπιθυμία της νὰ ἀποκαλυφθεῖ τὸ ἐρειπωμένο θαμμένο μέγαρό της στὸν ἀγρὸ τοῦ Ἄντ. Δωξαρά.

Ὅταν ξύπνησε κατάλαβε ὅτι ἡ κυρία ἦταν ἡ Θεοτόκος καὶ ὅτι τὸ μέγαρο ἦταν προφανῶς ὁ Ναός Της. Τῆς γεννήθηκαν ὅμως ἀμφιβολίες γιὰ τὸ κατὰ πόσο μπορεῖ κάτι τέτοιο νὰ συμβαίνει σὲ ἐκείνη τὴν ἄσημη ταπεινὴ καὶ τὸ πῶς θὰ ἔπρεπε νὰ ὑποφέρει τοὺς χλευασμοὺς καὶ τὶς κοροϊδίες τοῦ δύσπιστου κόσμου. Ἔτσι ἀποφάσισε νὰ μὴν ἀναφέρει τίποτα.

Τὴν ἑπόμενη Κυριακὴ 16 Ἰουλίου 1822, ἐμφανίζεται καὶ πάλι στὸν ὕπνο της ἡ ἴδια Κυρία δίνοντας καὶ πάλι τὴν ἴδια παραγγελία. Ἡ Πελαγία δὲν εἶχε πλέον καμία ἀμφιβολία ὅτι ἦταν ἡ ἐκλεκτὴ ἀπὸ τὴν Θεοτόκο, ἀλλὰ καὶ πάλι τὴν ἀπέτρεψαν οἱ ἀμφιβολίες.

Ὅταν καὶ τὴν τρίτη Κυριακὴ 23 Ἰουλίου 1822 ἐμφανίζεται στὸν ὕπνο της μὲ στεναχωρημένο, ἀλλὰ αὐστηρὸ ὕφος ζητῶντας ἐξηγήσεις γιὰ τὴν ἀγνόηση τῆς παραγγελίας της, ἡ Πελαγία ἀποφασίζει πλέον νὰ προχωρήσει χωρὶς νὰ ὀλιγωρήσει.

Τὴν ἴδια μέρα ἡ Πελαγία κατέφυγε στὴν Ἡγουμένη ἡ ὁποία γνωρίζοντας τὸν ἐνάρετο βίο της τὴν πίστεψε καὶ ἐπισκέφθηκε τὸν ἐπίτροπο. Ὁ ἐπίτροπος μὲ τὴν σειρά του εἰδοποίησε μὲ τὴν συνοδεία της Πελαγίας τὸν Μητροπολίτη τῆς Τήνου ὁ ὁποῖος προσκαλεῖ τὸν λαὸ τῆς Τήνου στὸν Μητροπολιτικὸ ναὸ τῶν Ταξιαρχῶν, παρακαλῶντας τον νὰ συνδράμουν γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτὸ σὲ χρῆμα ἢ καὶ σὲ ἐργασία.

Ὁ λαὸς πρόθυμα ἄρχισε τὶς ἀνασκαφὲς στὶς ἀρχὲς Σεπτεμβρίου 1822 ἀπὸ τὶς ὁποῖες ἀποκαλύφθηκαν ὁ ἀρχαῖος ναὸς τοῦ Διονύσου καὶ ὁ ναὸς τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου. Ὡστόσο δὲν βρέθηκε κανένα ἴχνος εἰκόνας πρᾶγμα ποὺ ἐπισκίασε τὸ θετικὸ κλίμα καὶ ὁδήγησε τὸν κόσμο σιγᾶ, σιγὰ στὴν ἐγκατάλειψη τοῦ ἐγχειρήματος. Ἡ Πανώλη θέριζε ἐκείνη τὴν ἐποχή, πρᾶγμα ποὺ ὁ ἐπίτροπος τὸ θεώρησε θεία τιμωρία.

Σὲ συνεργασία πάλι μὲ τὸν Μητροπολίτη Τήνου συγκαλοῦν καὶ πάλι τὸν λαὸ τῆς Τήνου μὲ τὴν ἴδια ἔκκληση ὁρίζοντας ἐπιπλέον καὶ μιὰ ἐπιτροπὴ ἐλέγχου τοῦ ἔργου. Ὅσο οἱ ἐργασίες δὲν ἔφερναν ἀποτέλεσμα, ὁ λαὸς χλεύαζε καὶ κατηγοροῦσε την Πελαγία ὡς ὀνειροπόλα.

Μὲ δάκρια στὰ μάτια ἡ Πελαγία ζητᾶ τὴν βοήθεια τῆς Παναγίας, ἡ ὁποία τῆς ἀποκαλύπτει πλέον τὸ ἀκριβὲς σημεῖο στὸ ὁποῖο ἦταν θαμμένη ἡ εἰκόνα Της.

Στὶς 30 Ἰανουαρίου 1823, μετὰ ἀπὸ τὴν ὑπόδειξη τῆς ἐν λόγῳ θέσης, ἡ ἀξίνα τοῦ Δήμ. Βλάσση προσκρούει στὸ θαυματουργὸ εἰκόνισμα!

The post Τὸ ὅραμα τῆς Ἁγίας Πελαγίας καὶ ἡ εὕρεση τῆς θαυματουργοῦ εἰκόνας τῆς Εὐαγγελίστριας στὴν Τῆνο appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

]]>

Ἡ εὕρεση τῆς θαυματουργῆς εἰκόνας τῆς Παναγίας, ἔγινε ὕστερα ἀπὸ ὅραμα τῆς Ἁγίας Πελαγίας.

Τὴν Κυριακὴ 9 Ἰουλίου 1822 βλέπει στὸν ὕπνο της μία μεγαλοπρεπῆ κυρία μὲ φωτοστέφανο, ἡ ὁποία τῆς ἐξηγεῖ πόσο ὑπέφερε θαμμένη τόσα χρόνια κάτω ἀπὸ τὸ χῶμα. Τῆς ζήτησε ὅταν ξημερώσει νὰ ἐπισκεφθεῖ τὸν ἐπίτροπο ἐσωτερικῶν ὑποθέσεων τῆς Μονῆς καὶ νὰ τοῦ ἀνακοινώσει τὴν ἐπιθυμία της νὰ ἀποκαλυφθεῖ τὸ ἐρειπωμένο θαμμένο μέγαρό της στὸν ἀγρὸ τοῦ Ἄντ. Δωξαρά.

Ὅταν ξύπνησε κατάλαβε ὅτι ἡ κυρία ἦταν ἡ Θεοτόκος καὶ ὅτι τὸ μέγαρο ἦταν προφανῶς ὁ Ναός Της. Τῆς γεννήθηκαν ὅμως ἀμφιβολίες γιὰ τὸ κατὰ πόσο μπορεῖ κάτι τέτοιο νὰ συμβαίνει σὲ ἐκείνη τὴν ἄσημη ταπεινὴ καὶ τὸ πῶς θὰ ἔπρεπε νὰ ὑποφέρει τοὺς χλευασμοὺς καὶ τὶς κοροϊδίες τοῦ δύσπιστου κόσμου. Ἔτσι ἀποφάσισε νὰ μὴν ἀναφέρει τίποτα.

Τὴν ἑπόμενη Κυριακὴ 16 Ἰουλίου 1822, ἐμφανίζεται καὶ πάλι στὸν ὕπνο της ἡ ἴδια Κυρία δίνοντας καὶ πάλι τὴν ἴδια παραγγελία. Ἡ Πελαγία δὲν εἶχε πλέον καμία ἀμφιβολία ὅτι ἦταν ἡ ἐκλεκτὴ ἀπὸ τὴν Θεοτόκο, ἀλλὰ καὶ πάλι τὴν ἀπέτρεψαν οἱ ἀμφιβολίες.

Ὅταν καὶ τὴν τρίτη Κυριακὴ 23 Ἰουλίου 1822 ἐμφανίζεται στὸν ὕπνο της μὲ στεναχωρημένο, ἀλλὰ αὐστηρὸ ὕφος ζητῶντας ἐξηγήσεις γιὰ τὴν ἀγνόηση τῆς παραγγελίας της, ἡ Πελαγία ἀποφασίζει πλέον νὰ προχωρήσει χωρὶς νὰ ὀλιγωρήσει.

Τὴν ἴδια μέρα ἡ Πελαγία κατέφυγε στὴν Ἡγουμένη ἡ ὁποία γνωρίζοντας τὸν ἐνάρετο βίο της τὴν πίστεψε καὶ ἐπισκέφθηκε τὸν ἐπίτροπο. Ὁ ἐπίτροπος μὲ τὴν σειρά του εἰδοποίησε μὲ τὴν συνοδεία της Πελαγίας τὸν Μητροπολίτη τῆς Τήνου ὁ ὁποῖος προσκαλεῖ τὸν λαὸ τῆς Τήνου στὸν Μητροπολιτικὸ ναὸ τῶν Ταξιαρχῶν, παρακαλῶντας τον νὰ συνδράμουν γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτὸ σὲ χρῆμα ἢ καὶ σὲ ἐργασία.

Ὁ λαὸς πρόθυμα ἄρχισε τὶς ἀνασκαφὲς στὶς ἀρχὲς Σεπτεμβρίου 1822 ἀπὸ τὶς ὁποῖες ἀποκαλύφθηκαν ὁ ἀρχαῖος ναὸς τοῦ Διονύσου καὶ ὁ ναὸς τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου. Ὡστόσο δὲν βρέθηκε κανένα ἴχνος εἰκόνας πρᾶγμα ποὺ ἐπισκίασε τὸ θετικὸ κλίμα καὶ ὁδήγησε τὸν κόσμο σιγᾶ, σιγὰ στὴν ἐγκατάλειψη τοῦ ἐγχειρήματος. Ἡ Πανώλη θέριζε ἐκείνη τὴν ἐποχή, πρᾶγμα ποὺ ὁ ἐπίτροπος τὸ θεώρησε θεία τιμωρία.

Σὲ συνεργασία πάλι μὲ τὸν Μητροπολίτη Τήνου συγκαλοῦν καὶ πάλι τὸν λαὸ τῆς Τήνου μὲ τὴν ἴδια ἔκκληση ὁρίζοντας ἐπιπλέον καὶ μιὰ ἐπιτροπὴ ἐλέγχου τοῦ ἔργου. Ὅσο οἱ ἐργασίες δὲν ἔφερναν ἀποτέλεσμα, ὁ λαὸς χλεύαζε καὶ κατηγοροῦσε την Πελαγία ὡς ὀνειροπόλα.

Μὲ δάκρια στὰ μάτια ἡ Πελαγία ζητᾶ τὴν βοήθεια τῆς Παναγίας, ἡ ὁποία τῆς ἀποκαλύπτει πλέον τὸ ἀκριβὲς σημεῖο στὸ ὁποῖο ἦταν θαμμένη ἡ εἰκόνα Της.

Στὶς 30 Ἰανουαρίου 1823, μετὰ ἀπὸ τὴν ὑπόδειξη τῆς ἐν λόγῳ θέσης, ἡ ἀξίνα τοῦ Δήμ. Βλάσση προσκρούει στὸ θαυματουργὸ εἰκόνισμα!

The post Τὸ ὅραμα τῆς Ἁγίας Πελαγίας καὶ ἡ εὕρεση τῆς θαυματουργοῦ εἰκόνας τῆς Εὐαγγελίστριας στὴν Τῆνο appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

]]> https://orthodoxia.gr/2026/07/23/to-orama-tis-agias-pelagias-kai-i-eyresi-tis-thaymatoyrgoy-eikonas-tis-eyaggelistrias-stin-tino/feed/ 0 Προφήτης Ἰεζεκιὴλ (23/7/2026) https://orthodoxia.gr/2026/07/23/profitis-iezekiil-23-7-2026/ https://orthodoxia.gr/2026/07/23/profitis-iezekiil-23-7-2026/#respond Wed, 22 Jul 2026 21:21:37 +0000 https://orthodoxia.gr/?p=15058

Ἰεζεκιὴλ ἑβράϊζε κἂν πόλω,
Ἀδωναῒ βλέπω σε, φάσκων Κυρίῳ.

Ὁ Προφήτης Ἰεζεκιὴλ ἔζησε στὰ χρόνια του Ναβουχοδονόσορα, κατὰ τὸν ἕκτο αἰῶνα π.Χ. (κατ’ ἄλλους τὸ 477π.Χ.). Ὁ πατέρας του ἦταν Ἱερέας καὶ ὀνομαζόταν Βουζὶ καὶ ὁδηγήθηκε αἰχμάλωτος στὴν Βαβυλῶνα μετὰ τὴν πρώτη κατάληψη τῆς Ἱερουσαλήμ, τὸ 598 π.Χ.

Ἡ ἀνατροφὴ τοῦ Ἰεζεκιὴλ ὑπῆρξε πολὺ ἐπιμελημένη, μέσα στὰ πλαίσια τῶν αὐστηρῶν ἠθῶν τῆς πατροπαράδοτης θρησκείας. Ἦταν ἀμείλικτος ἐχθρὸς κάθε κακίας καὶ ἁμαρτίας καὶ ἤλεγχε μὲ θάρρος τοὺς ὑπερόπτες καὶ ἀλαζονικοὺς ἄρχοντες. Ὁ Ἰεζεκιὴλ ἦταν πολὺ ἀγαπητὸς στὸ λαὸ καὶ πολλοὶ προσέρχονταν σ’ αὐτόν, ἀκόμα καὶ πρεσβύτεροι Ἰουδαῖοι, γιὰ νὰ ζητήσουν τὶς συμβουλές του. Οἱ προφητεῖες του ἀναφέρονται κυρίως στὴν καταστροφὴ τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ μετά.

Ἡ παράδοση ἀναφέρει ὅτι ὁ Ἰεζεκιὴλ φονεύθηκε ἀπὸ τὴ φυλή του Γάδ, ἐπειδὴ ἤλεγχε τὶς εἰδωλολατρικές τους ροπές. Τάφηκε στὴ σημερινὴ Βαγδάτη τοῦ Ἰράκ.

Τὸ βιβλίο τοῦ Προφήτη Ἰεζεκιὴλ διαιρεῖται σὲ τρία μέρη: Τὸ πρῶτο μέρος (κέφ. α’-κδ’) περιέχει προειδοποιήσεις γιὰ τὴν βέβαιη καταστροφὴ τῆς Ἱερουσαλήμ. Τὸ δεύτερο μέρος (κέφ. κέ’-λβ’) περιέχει προφητεῖες καταδίκης γιὰ διάφορα εἰδωλολατρικὰ ἔθνη καὶ τὸ τρίτο μέρος (λγ’-μη’) ἀποτελεῖται ἀπὸ προφητεῖες οἱ ὁποῖες ἀναφέρονται σὲ διάφορα θέματα. Στὸ τρίτο μέρος περιλαμβάνεται καὶ ἡ προφητεία, ἡ ὁποία ἀναφέρεται στὸ ὅραμα τοῦ Προφήτου Ἰεζεκιήλ, τὸ σχετικὸ μὲ τὴν θαυματουργικὴ ζωογόνηση τῶν γυμνῶν ὀστῶν, ποὺ γίνονται ζωντανοὶ ἄνθρωποι μὲ τὸ πρόσταγμα τοῦ Θεοῦ (λζ’, 1-14). Ἡ προφητεία αὐτὴ διαβάζεται στοὺς Ἱεροὺς Ναοὺς κατὰ τὸν Ἑσπερινὸ τοῦ Μεγάλου Σαββάτου, δηλαδὴ τὸ βράδυ τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς μετὰ τὴν περιφορὰ τοῦ Ἐπιταφίου, ἐπειδὴ προφητεύει τὴν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν, ἡ ὁποία θὰ πραγματοποιηθεῖ κατὰ τὴν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ.

Τέλος, ἂς ἀναφέρουμε μερικὰ λόγια του προφήτη, ποὺ δίνουν ἀθάνατα μηνύματα ζωῆς αἰωνίου: «Καὶ ἐγένετο λόγος Κυρίου πρὸς μὲ λέγων… ὅτι πᾶσαι αἱ ψυχαὶ ἐμαὶ εἰσιν … Ἡ ψὺχὴ ἡ ἁμαρτάνουσα, αὐτὴ ἀποθανεῖται. Ὁ δὲ ἄνθρωπος ὃς ἔσται δίκαιος, ὁ ποιῶν κρῖμα καὶ δικαιοσύνην … ζῶὴ ζήσεται, λέγει Κύριος» (Ἰεζεκιήλ, ἰη’ 1-9). Δηλαδή, ὁ Κύριος μίλησε σὲ μένα καὶ εἶπε: «κάθε ζωὴ ἀνθρώπου εἶναι δική μου. Αὐτὸς ποὺ ἁμαρτάνει, αὐτὸς καὶ θὰ τιμωρηθεῖ μὲ θάνατο. Ὁ ἄνθρωπος, ὅμως, ποὺ εἶναι δίκαιος, αὐτὸς ποὺ τηρεῖ τὶς ἐντολές μου καὶ φέρεται μὲ δικαιοσύνη, αὐτὸς θὰ ζήσει αἰώνια, λέγει ὁ Κύριος».

 

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. θείας πίστεως.

Θείου Πνεύματος, τὴ ἐπιπνοία, προκατήγγειλας, Θεοῦ Προφῆτα, ἐσομένων μυστηρίων τὴν ἔκβασιν τὴν τοῦ Σωτῆρος ἀπόρρητον κένωσιν, καὶ αἰωνίων νεκρῶν τὴν ἀνάστασιν Ἰεζεκιὴλ ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.

 

Κοντάκιον
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.

Καταυγασθεὶς τῇ θεϊκῇ ἐπιλάμψει, τῆς προφητείας, ὑπεδέξω τὴν χάριν, προζωγραφῶν τὰ μέλλοντα τῷ κόσμῳ τυπικῶς, πύλην ἀδιόδευτον, προϊδὼν τὴν Παρθένον, ἐξ ἧς ὁ Λόγος ἔλαμψεν, ὡς ποιμὴν ἐν τῷ κόσμῳ, Ἰεζεκιὴλ Προφῆτα τοῦ Θεοῦ, καὶ τῆς κατάρας ἡμᾶς ἐλυτρώσατο.

 

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
23 Ἰοὐλίου 2026 ἑορτάζουν:

Ἀνακομιδὴ Ἱερῶν Λειψάνων τοῦ Ἁγίου Φωκὰ τοῦ Νέου ἀπὸ τὴ Σινώπη

Προφήτης Ἰεζεκιήλ

Ὁσία Πελαγία ἡ Τηνία

Ἅγιος Ἀπολλινάριος ἐπίσκοπος Ραβέννας

Ἅγιος Ἀπολλώνιος Ἱερομάρτυρας ἐπίσκοπος Ρώμης

Ἅγιοι Μάρτυρες ποὺ θανατώθηκαν ἀπὸ τοὺς Βουλγάρους

Ἅγιοι Ἑπτὰ Μάρτυρες ποὺ μαρτύρησαν στὴν Καρθαγένη

Ὁσία Ἄννα ἡ ἐν τῷ Λευκαδίω

Ἅγιος Βιτάλιος ποὺ μαρτύρησε στὴ Ραβέννα

Ἅγιος Θύρσος

Σύναξη τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Βαπτιστῆ ἐν τοῖς Ὀλύμπου πλησίον τοῦ Ἁγίου Θωμᾶ

Ἀνάμνηση τῶν ἐγκαινίων τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἀρχιστρατήγου Μιχαὴλ «ἐν Σκάλλαις»

Ἅγιος Συμεῶν της Ἐμμέσας

The post Προφήτης Ἰεζεκιὴλ (23/7/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

]]>

Ἰεζεκιὴλ ἑβράϊζε κἂν πόλω,
Ἀδωναῒ βλέπω σε, φάσκων Κυρίῳ.

Ὁ Προφήτης Ἰεζεκιὴλ ἔζησε στὰ χρόνια του Ναβουχοδονόσορα, κατὰ τὸν ἕκτο αἰῶνα π.Χ. (κατ’ ἄλλους τὸ 477π.Χ.). Ὁ πατέρας του ἦταν Ἱερέας καὶ ὀνομαζόταν Βουζὶ καὶ ὁδηγήθηκε αἰχμάλωτος στὴν Βαβυλῶνα μετὰ τὴν πρώτη κατάληψη τῆς Ἱερουσαλήμ, τὸ 598 π.Χ.

Ἡ ἀνατροφὴ τοῦ Ἰεζεκιὴλ ὑπῆρξε πολὺ ἐπιμελημένη, μέσα στὰ πλαίσια τῶν αὐστηρῶν ἠθῶν τῆς πατροπαράδοτης θρησκείας. Ἦταν ἀμείλικτος ἐχθρὸς κάθε κακίας καὶ ἁμαρτίας καὶ ἤλεγχε μὲ θάρρος τοὺς ὑπερόπτες καὶ ἀλαζονικοὺς ἄρχοντες. Ὁ Ἰεζεκιὴλ ἦταν πολὺ ἀγαπητὸς στὸ λαὸ καὶ πολλοὶ προσέρχονταν σ’ αὐτόν, ἀκόμα καὶ πρεσβύτεροι Ἰουδαῖοι, γιὰ νὰ ζητήσουν τὶς συμβουλές του. Οἱ προφητεῖες του ἀναφέρονται κυρίως στὴν καταστροφὴ τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ μετά.

Ἡ παράδοση ἀναφέρει ὅτι ὁ Ἰεζεκιὴλ φονεύθηκε ἀπὸ τὴ φυλή του Γάδ, ἐπειδὴ ἤλεγχε τὶς εἰδωλολατρικές τους ροπές. Τάφηκε στὴ σημερινὴ Βαγδάτη τοῦ Ἰράκ.

Τὸ βιβλίο τοῦ Προφήτη Ἰεζεκιὴλ διαιρεῖται σὲ τρία μέρη: Τὸ πρῶτο μέρος (κέφ. α’-κδ’) περιέχει προειδοποιήσεις γιὰ τὴν βέβαιη καταστροφὴ τῆς Ἱερουσαλήμ. Τὸ δεύτερο μέρος (κέφ. κέ’-λβ’) περιέχει προφητεῖες καταδίκης γιὰ διάφορα εἰδωλολατρικὰ ἔθνη καὶ τὸ τρίτο μέρος (λγ’-μη’) ἀποτελεῖται ἀπὸ προφητεῖες οἱ ὁποῖες ἀναφέρονται σὲ διάφορα θέματα. Στὸ τρίτο μέρος περιλαμβάνεται καὶ ἡ προφητεία, ἡ ὁποία ἀναφέρεται στὸ ὅραμα τοῦ Προφήτου Ἰεζεκιήλ, τὸ σχετικὸ μὲ τὴν θαυματουργικὴ ζωογόνηση τῶν γυμνῶν ὀστῶν, ποὺ γίνονται ζωντανοὶ ἄνθρωποι μὲ τὸ πρόσταγμα τοῦ Θεοῦ (λζ’, 1-14). Ἡ προφητεία αὐτὴ διαβάζεται στοὺς Ἱεροὺς Ναοὺς κατὰ τὸν Ἑσπερινὸ τοῦ Μεγάλου Σαββάτου, δηλαδὴ τὸ βράδυ τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς μετὰ τὴν περιφορὰ τοῦ Ἐπιταφίου, ἐπειδὴ προφητεύει τὴν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν, ἡ ὁποία θὰ πραγματοποιηθεῖ κατὰ τὴν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ.

Τέλος, ἂς ἀναφέρουμε μερικὰ λόγια του προφήτη, ποὺ δίνουν ἀθάνατα μηνύματα ζωῆς αἰωνίου: «Καὶ ἐγένετο λόγος Κυρίου πρὸς μὲ λέγων… ὅτι πᾶσαι αἱ ψυχαὶ ἐμαὶ εἰσιν … Ἡ ψὺχὴ ἡ ἁμαρτάνουσα, αὐτὴ ἀποθανεῖται. Ὁ δὲ ἄνθρωπος ὃς ἔσται δίκαιος, ὁ ποιῶν κρῖμα καὶ δικαιοσύνην … ζῶὴ ζήσεται, λέγει Κύριος» (Ἰεζεκιήλ, ἰη’ 1-9). Δηλαδή, ὁ Κύριος μίλησε σὲ μένα καὶ εἶπε: «κάθε ζωὴ ἀνθρώπου εἶναι δική μου. Αὐτὸς ποὺ ἁμαρτάνει, αὐτὸς καὶ θὰ τιμωρηθεῖ μὲ θάνατο. Ὁ ἄνθρωπος, ὅμως, ποὺ εἶναι δίκαιος, αὐτὸς ποὺ τηρεῖ τὶς ἐντολές μου καὶ φέρεται μὲ δικαιοσύνη, αὐτὸς θὰ ζήσει αἰώνια, λέγει ὁ Κύριος».

 

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. θείας πίστεως.

Θείου Πνεύματος, τὴ ἐπιπνοία, προκατήγγειλας, Θεοῦ Προφῆτα, ἐσομένων μυστηρίων τὴν ἔκβασιν τὴν τοῦ Σωτῆρος ἀπόρρητον κένωσιν, καὶ αἰωνίων νεκρῶν τὴν ἀνάστασιν Ἰεζεκιὴλ ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.

 

Κοντάκιον
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.

Καταυγασθεὶς τῇ θεϊκῇ ἐπιλάμψει, τῆς προφητείας, ὑπεδέξω τὴν χάριν, προζωγραφῶν τὰ μέλλοντα τῷ κόσμῳ τυπικῶς, πύλην ἀδιόδευτον, προϊδὼν τὴν Παρθένον, ἐξ ἧς ὁ Λόγος ἔλαμψεν, ὡς ποιμὴν ἐν τῷ κόσμῳ, Ἰεζεκιὴλ Προφῆτα τοῦ Θεοῦ, καὶ τῆς κατάρας ἡμᾶς ἐλυτρώσατο.

 

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
23 Ἰοὐλίου 2026 ἑορτάζουν:

Ἀνακομιδὴ Ἱερῶν Λειψάνων τοῦ Ἁγίου Φωκὰ τοῦ Νέου ἀπὸ τὴ Σινώπη

Προφήτης Ἰεζεκιήλ

Ὁσία Πελαγία ἡ Τηνία

Ἅγιος Ἀπολλινάριος ἐπίσκοπος Ραβέννας

Ἅγιος Ἀπολλώνιος Ἱερομάρτυρας ἐπίσκοπος Ρώμης

Ἅγιοι Μάρτυρες ποὺ θανατώθηκαν ἀπὸ τοὺς Βουλγάρους

Ἅγιοι Ἑπτὰ Μάρτυρες ποὺ μαρτύρησαν στὴν Καρθαγένη

Ὁσία Ἄννα ἡ ἐν τῷ Λευκαδίω

Ἅγιος Βιτάλιος ποὺ μαρτύρησε στὴ Ραβέννα

Ἅγιος Θύρσος

Σύναξη τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Βαπτιστῆ ἐν τοῖς Ὀλύμπου πλησίον τοῦ Ἁγίου Θωμᾶ

Ἀνάμνηση τῶν ἐγκαινίων τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἀρχιστρατήγου Μιχαὴλ «ἐν Σκάλλαις»

Ἅγιος Συμεῶν της Ἐμμέσας

The post Προφήτης Ἰεζεκιὴλ (23/7/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

]]> https://orthodoxia.gr/2026/07/23/profitis-iezekiil-23-7-2026/feed/ 0 Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 23/7/2026 https://orthodoxia.gr/2026/07/23/eyaggelio-tis-imeras-23-7-2026/ https://orthodoxia.gr/2026/07/23/eyaggelio-tis-imeras-23-7-2026/#respond Wed, 22 Jul 2026 21:04:21 +0000 https://orthodoxia.gr/?p=15062

ΠΕΜΠΤΗ Η’ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον
16: 24-28

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ Μαθηταῖς· Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθείτω μοι. ὃς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ’ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἕνεκεν ἐμοῦ, εὑρήσει αὐτήν. τί γὰρ ὠφελεῖται ἄνθρωπος, ἐὰν τὸν κόσμον ὅλον κερδήσῃ, τὴν δὲ ψυχὴν αὐτοῦ ζημιωθῇ; ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ; μέλλει γὰρ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἔρχεσθαι ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων αὐτοῦ, καὶ τότε ἀποδώσει ἑκάστῳ κατὰ τὴν πρᾶξιν αὐτοῦ. ἀμὴν λέγω ὑμῖν, εἰσί τινες τῶν ὧδε ἑστηκότων, οἵτινες οὐ μὴ γεύσωνται θανάτου ἕως ἂν ἴδωσι τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἐρχόμενον ἐν τῇ βασιλείᾳ αὐτοῦ.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 23/7/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

]]>

ΠΕΜΠΤΗ Η’ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον
16: 24-28

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ Μαθηταῖς· Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθείτω μοι. ὃς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ’ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἕνεκεν ἐμοῦ, εὑρήσει αὐτήν. τί γὰρ ὠφελεῖται ἄνθρωπος, ἐὰν τὸν κόσμον ὅλον κερδήσῃ, τὴν δὲ ψυχὴν αὐτοῦ ζημιωθῇ; ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ; μέλλει γὰρ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἔρχεσθαι ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων αὐτοῦ, καὶ τότε ἀποδώσει ἑκάστῳ κατὰ τὴν πρᾶξιν αὐτοῦ. ἀμὴν λέγω ὑμῖν, εἰσί τινες τῶν ὧδε ἑστηκότων, οἵτινες οὐ μὴ γεύσωνται θανάτου ἕως ἂν ἴδωσι τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἐρχόμενον ἐν τῇ βασιλείᾳ αὐτοῦ.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 23/7/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

]]> https://orthodoxia.gr/2026/07/23/eyaggelio-tis-imeras-23-7-2026/feed/ 0 Προφητεία τῆς Ἁγίας Μαγδαληνής: «Ὁ κόλπος τῆς Γέρας Μυτιλήνης θὰ γεμίσει ἀπὸ ξένα καράβια» https://orthodoxia.gr/2026/07/22/profiteia-tis-agias-magdalinis-o-kolpos-tis-geras-mytilinis-tha-gemisei-apo-xena-karavia/ https://orthodoxia.gr/2026/07/22/profiteia-tis-agias-magdalinis-o-kolpos-tis-geras-mytilinis-tha-gemisei-apo-xena-karavia/#respond Tue, 21 Jul 2026 21:17:19 +0000 https://orthodoxia.gr/?p=15051

Τὸ 1964 τὴ Μεγάλη Τεσσαρακοστή – διηγεῖται ἡ Εὐδοξία Χατζηγιάννη, κάτοικος Σκοπέλου Γέρας – κάποιος συμπατριώτης της ὁ Κοσμᾶς εἶχε μεγάλη εὐλάβεια καὶ κατέβαινε συχνὰ καὶ ἄναβε ἕνα κεράκι κάτω στὴν Κατακόμβη στὰ λαγούμια, ὅπως συνηθίζουν νὰ λένε.

Παρουσιάστηκε μπροστά του ἡ Ἁγία Μαγδαληνή, πῆρε τὸ κεράκι ἀπὸ τὸ χέρι του, τὸ ἄναψε καὶ τοῦ εἶπε:

-«Νὰ πεῖς στὸν Γιάννη τὸν Τακτικό, αὐτὸ ποῦ σκέπτεται νὰ τὸ κάνει».

Εἶπε αὐτὰ τὰ λόγια καὶ ἐξαφανίστηκε. Ὁ Κοσμᾶς πῆγε ἀμέσως καὶ μετέδωσε τὰ λόγια τῆς Ἁγίας Μαγδαληνὴς καὶ ἐκεῖνος τοῦ ἀπάντησε ὅτι:

-«Πράγματι σκέπτομαι στὰ ἐγκαίνια τῆς Ἐκκλησίας μὲ πρωτοβουλία δική μου νὰ φροντίσω νὰ φέρω γιὰ πρώτη φορὰ τὸ χέρι τῆς Ἁγίας Μαγδαληνὴς ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Μονὴ Σιμωνόπετρας τοῦ Ἁγίου Ὅρους».

Στὶς 16 Μαΐου στὶς 5 τὸ ἀπόγευμα τὸ ἔφεραν. Καὶ μὲ ἐνθουσιασμό μου ἔλεγε ὅτι πλῆθος κόσμου καὶ ὅλοι οἱ Ἱερεῖς ἀπὸ ὅλη τὴ Γέρα εἶχαν ἔλθει καὶ μὲ τὰ ἑξαπτέρυγα κατέβηκαν κάτω στὴν ἀρχὴ τοῦ χωριοῦ καὶ μὲ μεγάλη εὐλάβεια τὸ συνόδεψαν καὶ μὲ ψαλμωδίες ἔφθασαν στὴν Ἐκκλησία καὶ τὸ ἔθεσαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες τοῦ Ἁγίου Ὅρους σὲ προσκύνημα.

Στὶς 17 Μαΐου ἔγιναν τὰ ἐγκαίνια. Παρέμεινε μέχρι τὶς 20 τοῦ μηνὸς καὶ χιλιάδες κόσμος τὸ προσκυνοῦσε. Ὅταν ἦλθε ἡ ὥρα νὰ τὸ πάρουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες, καὶ πάλι μὲ τὰ ἑξαπτέρυγα τὸ κατέβασαν. Ἡ λύπη τους ἦταν βαθειὰ καὶ τὰ δάκρυά τους ἔτρεχαν, γιατί ἔνοιωθαν ὅτι ἔχαναν τὸ μεγαλύτερο θησαυρό.

Λὲς καὶ ἦταν ζωντανὸ τὸ χέρι τῆς Ἁγίας Μαγδαληνής, ἦταν ζεστὸ καὶ εὐωδίαζε, ἐπαναλαμβάνουν ὅλοι.

Ὁ διακαής μου πόθος ἦταν ὄχι μόνο νὰ κτίσω τὴν Ἐκκλησία Της, ἀλλὰ καὶ νὰ γράψω ἕνα βιβλίο σχετικὰ μὲ τὴν ὑπέροχη πολιτεία Τῆς ποῦ κρύβει Θεῖο μεγαλεῖο. Οἱ ἀναμνήσεις μου παραμένουν ζωντανὲς καὶ ἡ πνευματικὴ γλυκύτητα ποῦ ἔνοιωθα μέσα στὴν Ἐκκλησία Της ἦταν ἀφάνταστα μεγάλη.

Κάθε Δευτέρα εἶχα καθιερώσει νὰ πηγαίνω ἀπὸ τὸ Πλωμάρι στὴ Γέρα, γιατί μιλοῦσα στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Μαγδαληνὴς καὶ στὴ βιβλιοθήκη στὴν Ἐκκλησία τῶν Ταξιαρχῶν Παπάδου ἔτσι ἄκουγα πάντα νὰ μιλοῦν γιὰ τὰ θαύματα τῆς Ἁγίας Μαγδαληνής. Ἄλλωστε γνώριζα καὶ ἡ ἴδια πολὺ καλὰ τὴν θαυματουργικὴ Τῆς δύναμη.

Μοῦ διηγήθηκε ὁ Εὐάγγελος Χατζηγιάννης ὅτι τὸ 1974 εἶδε ἕνα ὅραμα, πῶς κατέβηκε στὰ λαγούμια καὶ εἶδε σὲ ἕνα ὁρισμένο σημεῖο τῆς Κατακόμβης νὰ εἶναι ἀνοιχτὸ καὶ νὰ ξανοίγεται ἡ θάλασσα.

Ἦταν ἀμέτρητα καράβια καὶ ἄκουσε νὰ τοῦ λέει ἡ Ἁγία Μαγδαληνή:

-«Ἔτσι ὅπως εἶναι τὰ καράβια αὐτά, θὰ πήξει ὁ κόσμος».

Δηλαδὴ ἔτσι ἐξηγοῦσε στὸν ὕπνο του ὅτι θὰ ἔλθει πολὺς κόσμος νὰ προσκυνήσει τὴν Ἁγία Μαγδαληνή.

Τοῦ εἶπε ἀκόμα:

-«Ἡμέρα Παρασκευὴ καὶ ὥρα ἕκτη».

Τότε κατέλαβαν οἱ Τοῦρκοι τὴν Κύπρο.

Ἐπίσης μοῦ διηγήθηκε ἡ Μαρία Πάλλα τὰ ἑξῆς: Τὸ 1942 εἶχε κάνει ἕνα στεφάνι στὴ χάρη Της ἀπὸ λουλούδια καὶ τὸ ἔβαλαν στὴν Ὡραία Πύλη, τὴ βοήθησε ὁ ἐπίτροπος Εὐστράτιος Χατζηλενούδας. Ἦταν τότε 23 ἐτῶν.

Εἶχε πάει στὸν Ταξιάρχη Μανδαμάδου νὰ προσκυνήσει καὶ στὴν ἐπιστροφή της ἔλεγαν ὅτι ἔγινε θαῦμα καὶ πῶς τὸ στεφάνι τῆς Ἁγίας Μαγδαληνὴς ποῦ ἦταν ξερὸ ἄνθισε καὶ ἔβγαλε λουλούδια. Παρ’ ὅλο ποῦ εἶχε πάει πεζὴ καὶ ἐπέστρεψε πάλι μὲ τὰ πόδια, ξέχασε τὴν κούραση τῆς κι’ ἔτρεξε νὰ τὸ διαπιστώσει.

 

Προφητεία

Μόλις τὴν εἶδε ἡ κυρά-Ἑλένη ἡ νεωκόρος τῆς Ἐκκλησίας, τῆς ἀνακοίνωσε τὰ συμβάντα, ὅτι σείστηκε τὸ τέμπλο τῆς Ἐκκλησίας, πήγαινε καὶ ἐρχόταν ἐκεῖνο τὸ βράδυ, καὶ οἱ γυναῖκες ποῦ δεκαπέντιζαν μέσα, προσευχόταν μὲ μεγάλο δέος βλέποντας τὸ θαῦμα, ἐνῷ δὲν εἶχε γίνει σεισμὸς διόλου ἀπ’ ἔξω. Τὸ πρωὶ εἶδαν ἀνθισμένο τὸ στεφάνι μὲ λουλούδια, ἐνῷ ἦταν κατάξερο. Ἀμέσως πῆγε στὸ σπίτι καὶ εἶπε στοὺς γονεῖς της ὅτι θὰ μείνει τρία βράδια στὴν Ἁγία Μαγδαληνή, μὰ δὲν μποροῦσε νὰ φύγει κι’ ἔμεινε τρία χρόνια.

Ἡ κυρά-Ἑλένη, ἡ γριούλα ποῦ ἔμενε μαζί της, εἶδε μιὰ μέρα τὴν Ἁγία Μαγδαληνὴ καὶ τῆς εἶπε:

-«Μετὰ ἀπὸ ἕνα μεγάλο πόλεμο, ὁ κόλπος της Γέρας θὰ γεμίσει ἀπὸ ξένα καράβια».

Πάντοτε μοῦ ἔλεγαν ὅτι θὰ ἔλθει μέρα ποῦ θὰ ἔρχεται πολὺς κόσμος νὰ προσκυνᾶ τη χάρη τῆς Ἁγίας Μαγδαληνής. Ἡ φωτισμένη γριούλα προέβλεψε τὸν θάνατό της, ἥμερα Παρασκευή.

Ἡ Ἐκκλησία ἄρχισε νὰ κτίζεται τὸ 1926 καὶ τελείωσε τὸ 1932 ποῦ ἔγινε καὶ ἡ πρώτη Λειτουργία. Ὁ Χαράλαμπος Καλκατζῆς ποῦ ἔσκαβε κατόπιν ἐντολῆς τῆς Ἁγίας Μαγδαληνής, ἐργάστηκε δυόμιση χρόνια μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους στὰ λαγούμια.

Ἀπὸ ὁμάδα Facebook: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

The post Προφητεία τῆς Ἁγίας Μαγδαληνής: «Ὁ κόλπος τῆς Γέρας Μυτιλήνης θὰ γεμίσει ἀπὸ ξένα καράβια» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

]]>

Τὸ 1964 τὴ Μεγάλη Τεσσαρακοστή – διηγεῖται ἡ Εὐδοξία Χατζηγιάννη, κάτοικος Σκοπέλου Γέρας – κάποιος συμπατριώτης της ὁ Κοσμᾶς εἶχε μεγάλη εὐλάβεια καὶ κατέβαινε συχνὰ καὶ ἄναβε ἕνα κεράκι κάτω στὴν Κατακόμβη στὰ λαγούμια, ὅπως συνηθίζουν νὰ λένε.

Παρουσιάστηκε μπροστά του ἡ Ἁγία Μαγδαληνή, πῆρε τὸ κεράκι ἀπὸ τὸ χέρι του, τὸ ἄναψε καὶ τοῦ εἶπε:

-«Νὰ πεῖς στὸν Γιάννη τὸν Τακτικό, αὐτὸ ποῦ σκέπτεται νὰ τὸ κάνει».

Εἶπε αὐτὰ τὰ λόγια καὶ ἐξαφανίστηκε. Ὁ Κοσμᾶς πῆγε ἀμέσως καὶ μετέδωσε τὰ λόγια τῆς Ἁγίας Μαγδαληνὴς καὶ ἐκεῖνος τοῦ ἀπάντησε ὅτι:

-«Πράγματι σκέπτομαι στὰ ἐγκαίνια τῆς Ἐκκλησίας μὲ πρωτοβουλία δική μου νὰ φροντίσω νὰ φέρω γιὰ πρώτη φορὰ τὸ χέρι τῆς Ἁγίας Μαγδαληνὴς ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Μονὴ Σιμωνόπετρας τοῦ Ἁγίου Ὅρους».

Στὶς 16 Μαΐου στὶς 5 τὸ ἀπόγευμα τὸ ἔφεραν. Καὶ μὲ ἐνθουσιασμό μου ἔλεγε ὅτι πλῆθος κόσμου καὶ ὅλοι οἱ Ἱερεῖς ἀπὸ ὅλη τὴ Γέρα εἶχαν ἔλθει καὶ μὲ τὰ ἑξαπτέρυγα κατέβηκαν κάτω στὴν ἀρχὴ τοῦ χωριοῦ καὶ μὲ μεγάλη εὐλάβεια τὸ συνόδεψαν καὶ μὲ ψαλμωδίες ἔφθασαν στὴν Ἐκκλησία καὶ τὸ ἔθεσαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες τοῦ Ἁγίου Ὅρους σὲ προσκύνημα.

Στὶς 17 Μαΐου ἔγιναν τὰ ἐγκαίνια. Παρέμεινε μέχρι τὶς 20 τοῦ μηνὸς καὶ χιλιάδες κόσμος τὸ προσκυνοῦσε. Ὅταν ἦλθε ἡ ὥρα νὰ τὸ πάρουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες, καὶ πάλι μὲ τὰ ἑξαπτέρυγα τὸ κατέβασαν. Ἡ λύπη τους ἦταν βαθειὰ καὶ τὰ δάκρυά τους ἔτρεχαν, γιατί ἔνοιωθαν ὅτι ἔχαναν τὸ μεγαλύτερο θησαυρό.

Λὲς καὶ ἦταν ζωντανὸ τὸ χέρι τῆς Ἁγίας Μαγδαληνής, ἦταν ζεστὸ καὶ εὐωδίαζε, ἐπαναλαμβάνουν ὅλοι.

Ὁ διακαής μου πόθος ἦταν ὄχι μόνο νὰ κτίσω τὴν Ἐκκλησία Της, ἀλλὰ καὶ νὰ γράψω ἕνα βιβλίο σχετικὰ μὲ τὴν ὑπέροχη πολιτεία Τῆς ποῦ κρύβει Θεῖο μεγαλεῖο. Οἱ ἀναμνήσεις μου παραμένουν ζωντανὲς καὶ ἡ πνευματικὴ γλυκύτητα ποῦ ἔνοιωθα μέσα στὴν Ἐκκλησία Της ἦταν ἀφάνταστα μεγάλη.

Κάθε Δευτέρα εἶχα καθιερώσει νὰ πηγαίνω ἀπὸ τὸ Πλωμάρι στὴ Γέρα, γιατί μιλοῦσα στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Μαγδαληνὴς καὶ στὴ βιβλιοθήκη στὴν Ἐκκλησία τῶν Ταξιαρχῶν Παπάδου ἔτσι ἄκουγα πάντα νὰ μιλοῦν γιὰ τὰ θαύματα τῆς Ἁγίας Μαγδαληνής. Ἄλλωστε γνώριζα καὶ ἡ ἴδια πολὺ καλὰ τὴν θαυματουργικὴ Τῆς δύναμη.

Μοῦ διηγήθηκε ὁ Εὐάγγελος Χατζηγιάννης ὅτι τὸ 1974 εἶδε ἕνα ὅραμα, πῶς κατέβηκε στὰ λαγούμια καὶ εἶδε σὲ ἕνα ὁρισμένο σημεῖο τῆς Κατακόμβης νὰ εἶναι ἀνοιχτὸ καὶ νὰ ξανοίγεται ἡ θάλασσα.

Ἦταν ἀμέτρητα καράβια καὶ ἄκουσε νὰ τοῦ λέει ἡ Ἁγία Μαγδαληνή:

-«Ἔτσι ὅπως εἶναι τὰ καράβια αὐτά, θὰ πήξει ὁ κόσμος».

Δηλαδὴ ἔτσι ἐξηγοῦσε στὸν ὕπνο του ὅτι θὰ ἔλθει πολὺς κόσμος νὰ προσκυνήσει τὴν Ἁγία Μαγδαληνή.

Τοῦ εἶπε ἀκόμα:

-«Ἡμέρα Παρασκευὴ καὶ ὥρα ἕκτη».

Τότε κατέλαβαν οἱ Τοῦρκοι τὴν Κύπρο.

Ἐπίσης μοῦ διηγήθηκε ἡ Μαρία Πάλλα τὰ ἑξῆς: Τὸ 1942 εἶχε κάνει ἕνα στεφάνι στὴ χάρη Της ἀπὸ λουλούδια καὶ τὸ ἔβαλαν στὴν Ὡραία Πύλη, τὴ βοήθησε ὁ ἐπίτροπος Εὐστράτιος Χατζηλενούδας. Ἦταν τότε 23 ἐτῶν.

Εἶχε πάει στὸν Ταξιάρχη Μανδαμάδου νὰ προσκυνήσει καὶ στὴν ἐπιστροφή της ἔλεγαν ὅτι ἔγινε θαῦμα καὶ πῶς τὸ στεφάνι τῆς Ἁγίας Μαγδαληνὴς ποῦ ἦταν ξερὸ ἄνθισε καὶ ἔβγαλε λουλούδια. Παρ’ ὅλο ποῦ εἶχε πάει πεζὴ καὶ ἐπέστρεψε πάλι μὲ τὰ πόδια, ξέχασε τὴν κούραση τῆς κι’ ἔτρεξε νὰ τὸ διαπιστώσει.

 

Προφητεία

Μόλις τὴν εἶδε ἡ κυρά-Ἑλένη ἡ νεωκόρος τῆς Ἐκκλησίας, τῆς ἀνακοίνωσε τὰ συμβάντα, ὅτι σείστηκε τὸ τέμπλο τῆς Ἐκκλησίας, πήγαινε καὶ ἐρχόταν ἐκεῖνο τὸ βράδυ, καὶ οἱ γυναῖκες ποῦ δεκαπέντιζαν μέσα, προσευχόταν μὲ μεγάλο δέος βλέποντας τὸ θαῦμα, ἐνῷ δὲν εἶχε γίνει σεισμὸς διόλου ἀπ’ ἔξω. Τὸ πρωὶ εἶδαν ἀνθισμένο τὸ στεφάνι μὲ λουλούδια, ἐνῷ ἦταν κατάξερο. Ἀμέσως πῆγε στὸ σπίτι καὶ εἶπε στοὺς γονεῖς της ὅτι θὰ μείνει τρία βράδια στὴν Ἁγία Μαγδαληνή, μὰ δὲν μποροῦσε νὰ φύγει κι’ ἔμεινε τρία χρόνια.

Ἡ κυρά-Ἑλένη, ἡ γριούλα ποῦ ἔμενε μαζί της, εἶδε μιὰ μέρα τὴν Ἁγία Μαγδαληνὴ καὶ τῆς εἶπε:

-«Μετὰ ἀπὸ ἕνα μεγάλο πόλεμο, ὁ κόλπος της Γέρας θὰ γεμίσει ἀπὸ ξένα καράβια».

Πάντοτε μοῦ ἔλεγαν ὅτι θὰ ἔλθει μέρα ποῦ θὰ ἔρχεται πολὺς κόσμος νὰ προσκυνᾶ τη χάρη τῆς Ἁγίας Μαγδαληνής. Ἡ φωτισμένη γριούλα προέβλεψε τὸν θάνατό της, ἥμερα Παρασκευή.

Ἡ Ἐκκλησία ἄρχισε νὰ κτίζεται τὸ 1926 καὶ τελείωσε τὸ 1932 ποῦ ἔγινε καὶ ἡ πρώτη Λειτουργία. Ὁ Χαράλαμπος Καλκατζῆς ποῦ ἔσκαβε κατόπιν ἐντολῆς τῆς Ἁγίας Μαγδαληνής, ἐργάστηκε δυόμιση χρόνια μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους στὰ λαγούμια.

Ἀπὸ ὁμάδα Facebook: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

The post Προφητεία τῆς Ἁγίας Μαγδαληνής: «Ὁ κόλπος τῆς Γέρας Μυτιλήνης θὰ γεμίσει ἀπὸ ξένα καράβια» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

]]> https://orthodoxia.gr/2026/07/22/profiteia-tis-agias-magdalinis-o-kolpos-tis-geras-mytilinis-tha-gemisei-apo-xena-karavia/feed/ 0 Ἁγία Παρθενομάρτυς Μαρκέλλα, ἡ Χιοπολίτης (22/7/2026) https://orthodoxia.gr/2026/07/22/agia-parthenomartys-markella-i-chiopolitis-22-7-2026/ https://orthodoxia.gr/2026/07/22/agia-parthenomartys-markella-i-chiopolitis-22-7-2026/#respond Tue, 21 Jul 2026 21:12:34 +0000 https://orthodoxia.gr/?p=15046

Τοῦ Λάμπρου Κ. Σκόντζου
Θεολόγου – Καθηγητοῦ

Ἡ Χίος ἀνάδειξε μιὰ πλειάδα ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας. Τὸ πανέμορφο καὶ μυροβόλο αὐτὸ νησὶ τοῦ Αἰγαίου τὸ στολίζουν πολλὰ ἀπὸ τὰ νοητὰ καὶ μυρίπνοα ἄνθη τῆς εὐλάβειας. Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ εἶναι καὶ ἡ ἔνδοξη Παρθενομάρτυς Μαρκέλλα, ἡ ὁποία προτίμησε τὸ θάνατο ἀπὸ τὴν ἀτίμωση.

Γεννήθηκε στὸ ἱστορικὸ χωριὸ Βολυσσός, τῆς βορειοδυτικῆς Χίου. Ὡς πρὸς τὸ χρόνο ποὺ ἔζησε ὑπάρχει σύγχυση. Ὁ βιογράφος της ἅγιος Νικηφόρος ὁ Χίος ἀναφέρει ὅτι ἔζησε περὶ τὸ 1500 μ. Χ. Ὅμως τὰ γεγονότα καὶ τὰ πρόσωπα, ποὺ ἀναφέρονται στὸ ἱερό της συναξάρι παραπέμπουν σαφῶς στοὺς πρωτοχριστιανικοὺς αἰῶνες. Τὸ πιὸ πιθανὸ εἶναι νὰ ἔζησε τὸν 3ο ἢ τὸν 4ο μ. Χ. αἰῶνα. Τότε ποὺ ἔσβηνε ἡ εἰδωλολατρία καὶ γινόταν, σὰν τὸ πληγωμένο θηρίο, ἐπικίνδυνη γιὰ τοὺς πιστοὺς τοῦ Χριστοῦ. Τότε ποὺ οἱ εἰδωλολάτρες, πλημμυρισμένοι ἀπὸ δαιμονικὴ ἐνέργεια, ἤθελαν νὰ ἀφανίσουν τοὺς Χριστιανούς, μὴ λογαριάζοντας ἂν αὐτοὶ εἶναι συγγενικά τους πρόσωπα, ἀκόμα καὶ παιδιά τους.

Ο πατέρας τῆς Μαρκέλλας ἦταν ἕνας φανατικὸς εἰδωλολάτρης καὶ ἀνήθικος ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος εἶχε καταρρίψει κάθε ἴχνος ἠθικῆς ἀναστολῆς ἀπὸ πάνω του. Ἀντίθετα ἡ μητέρα της ἦταν πιστὴ Χριστιανὴ καὶ μεγάλωσε τὴν ἀγαπημένη της κορούλα μὲ τὴν πίστη στὸν ἀληθινὸ Τριαδικὸ Θεό. Στάλαξε στὴν παιδική της ψυχὴ τὴν εὐλάβεια καὶ τὴν ἀρετή, ἡ ὁποία ἀπουσίαζε ἀπὸ τὸν εἰδωλολατρικὸ κόσμο. Τῆς δίδαξε τὴ σεμνότητα καὶ τὴν αἰδῶ, ὡς τὰ πιὸ σημαντικὰ προσόντα τῆς γυναικείας φύσης.

Ἡ Μαρκέλλα μεγάλωνε καὶ διακρινόταν γιὰ τὴν εὐγένεια τῆς ψυχῆς της, τὴν καλοσύνη της, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν σπάνια σωματικὴ ὀμορφιά της. Παράλληλα τὴ διέκρινε μιὰ πρωτοφανὴς πνευματικὴ ὡριμότητα.

Ὅταν ἔγινε δεκαοκτὼ χρονῶν ἡ μητέρα της ἀρρώστησε ξαφνικὰ καὶ πέθανε, ἀφήνοντας τὴν Μαρκέλλα μόνη της μὲ τὸν εἰδωλολάτρη πατέρα της. Τότε ὁ πλάνος καὶ μισάνθρωπος διάβολος βρῆκε τὴν εὐκαιρία νὰ πλήξει καίρια τὴ σεμνὴ καὶ πιστὴ στὸ Χριστὸ κόρη. Προκάλεσε σφοδρὸ αἰσχρὸ ἔρωτα τοῦ πατέρα της πρὸς αὐτήν. Ἂς σημειωθεῖ πὼς τέτοια εἴδους ἐκφυλιστικὰ καὶ ἀνατριχιαστικὰ φαινόμενα ἦταν συνηθισμένα στοὺς εἰδωλολάτρες. Δὲν εἶναι τυχαῖο πὼς οἱ διάφοροι πολυπληθεῖς «θεοί» τους πιστεύονταν ὅτι εἶχαν αἱμομικτικὲς σχέσεις μεταξύ τους καὶ ἄρα ἔδιναν τὸ δικαίωμα καὶ στοὺς λατρευτές τους νὰ τοὺς μιμοῦνται στὰ δαιμονικὰ τοὺς πάθη. Ὅλα τὰ ἁμαρτωλὰ τοὺς πάθη τα ἀνήγαγαν στοὺς «θεούς» τους καὶ μάλιστα τὰ θεωροῦσαν ὡς ἀπόδοση τιμῆς καὶ λατρείας πρὸς ἐκείνους, ὅπως λ.χ. ἡ «Ἱερὴ Πορνεία», θεωροῦνταν ἀπόδοση λατρείας πρὸς τὴν ἀκόλαστη «θεὰ» Ἀφροδίτη, ἢ ἡ κραιπάλη καὶ ἡ μέθη πρὸς τὸν Διόνυσο.

Ὁ πατέρας της λοιπὸν καταλήφτηκε ἀπὸ δαιμονικὸ μανιακὸ ἔρωτα πρὸς τὴν κόρη του Μαρκέλλα καὶ προσπαθοῦσε νὰ τὴν πείσει νὰ ἐνδώσει στὴν αἰσχρὴ αἱμομικτική του ἐπιθυμία. Ἡ Μαρκέλλα διαπίστωσε μὲ βδελυγμία τὴν ἐρωτικὴ ὁρμὴ τοῦ πατέρα της καὶ ἀντιστάθηκε μὲ σθένος. Ὅταν εἶδε ὅτι δὲ θὰ ξέφευγε ἀπὸ τὰ χέρια του ἔφυγε κρυφὰ ἀπὸ τὸ σπίτι καὶ ἄρχισε νὰ περιπλανιέται στὰ βουνὰ τοῦ νησιοῦ. Ἀλλὰ ὁ σαρκολάτρης πατέρας της, φλεγόμενος ἀπὸ τὶς κτηνώδεις ὀρέξεις του, τὴν ἔψαχνε παντοῦ. Κινούμενος ἀπὸ ἀπερίγραπτη μανία, τὴν ἀναζητοῦσε μέρα καὶ νύχτα, ὥσπου τὴν ἐντόπισε σὲ κάποιο βουνό.

Ἡ Μαρκέλλα ὅταν τὸν εἶδε, ἄρχισε νὰ τρέχει, γιὰ νὰ προστατέψει τὴν τιμή της καὶ τὸν ἴδιο τόν πατέρα της ἀπὸ τὴν ἄτιμη καὶ αἰσχρὴ πράξη, ποὺ ἦταν διατεθειμένος νὰ διαπράξει. Βρέθηκε μπροστὰ σὲ μιὰ πυκνὴ βάτο, γεμάτη ἀγκάθια. Χωρὶς νὰ λογαριάσει τὶς πληγὲς καὶ τὸ μαρτύριο τῶν ἀγκαθιῶν, χώθηκε σὲ αὐτὴ καὶ παρέμεινε μέχρι νὰ φύγει ὁ μανιακὸς πατέρας της.

Ἀλλὰ δυστυχῶς ἔτυχε νὰ τὴ δεῖ κάποιος βοσκὸς τῆς περιοχῆς, ὁ ὁποῖος τὴν κατήγγειλε στὸν πατέρα της, ὑποδεικνύοντας τὴν βάτο ποὺ ἦταν κρυμμένη. Προσπάθησε νὰ μπεῖ στὴ βάτο, ἀλλὰ δὲν τὸ κατάφερε καὶ γιὰ νὰ τὴν ἀναγκάσει νὰ βγεῖ, ἔβαλε φωτιὰ στὸ θάμνο. Ὅμως ἡ Μαρκέλλα, καταματωμένη ἀπὸ τὰ ἀγκάθια, πρόλαβε καὶ βγῆκε ἀπὸ ἄλλο σημεῖο καὶ ἔτρεξε νὰ κρυφτεῖ. Ἔτρεχε ἀνάμεσα στὶς τραχιὲς πέτρες καὶ τὰ κοφτερὰ βράχια νὰ μὴν τὴν προλάβει ὁ ἀδίστακτος, ἀνελέητος καὶ ἔκφυλος πατέρας της. Ἐκεῖνος τὴν ἀκολουθοῦσε, ἀλλὰ δὲν μποροῦσε νὰ τὴ φτάσει. Τότε ἔβγαλε ἕνα βέλος ἀπὸ τὸ θηκάρι του καὶ τὸ ἔριξε ἐναντίον της.

Καρφώθηκε στὸ νεανικὸ καὶ παρθενικό της κορμὶ καὶ τὸ ἁγνό της αἷμα πότισε τὴν χιακὴ γῆ καὶ ἔβαψε τὰ βράχια. Ἐκείνη ὅμως βρῆκε τὴ δύναμη νὰ συνεχίσει νὰ τρέχει γιὰ νὰ ἀποφύγει τὴν αἰσχρὴ αἱμομικτικὴ ἀτίμωση.

Ὅμως οἱ σωματικές της δυνάμεις σύντομα τὴν ἐγκατέλειψαν. Δὲν μποροῦσε πιὰ νὰ τρέξει καὶ ἔπεσε στὸ ἔδαφος αἱμόφυρτη καὶ ἡμιθανής. Δὲν τῆς ἔμεινε ἄλλη ἐλπίδα ἀπὸ τὸ Χριστό. Σήκωσε τὰ μάτια της στὸν οὐρανὸ καὶ παρεκάλεσε τὸν Νυμφίο τῆς ψυχῆς της νὰ προστατέψει τὴν τιμή της καὶ τὸν πατέρα της ἀπὸ μιὰ τέτοια ἀποτρόπαια πράξη. Ἡ ἁγνὴ καὶ ἄδολη προσευχή της εἰσακούστηκε καὶ ἔγινε τὸ θαῦμα. Ὁ βράχος, ποὺ ἦταν ἀκουμπισμένο τὸ πληγωμένο σῶμα της ἄνοιξε καὶ τὸ κατάπιε, ὡς τὸ στῆθος. Ὁ μανιακὸς πατέρας της φτάνοντας, ὀργίστηκε περισσότερο καὶ προσπάθησε νὰ τὴν ἀνασύρει ἀπὸ τὴ σχισμὴ τοῦ βράχου. Ὅταν δὲν τὰ κατάφερε ἄρχισε νὰ τὴ διαμελίζει. Πρῶτα ἔκοψε τοὺς μαστούς της καὶ τοὺς πέταξε στὸ βουνό. Κατόπιν τῆς ἔκοψε τὸ κεφάλι καὶ τὸ πέταξε στὴ θάλασσα.

Μιὰ οὐράνια λάμψη ἔλουσε τὸ βράχο, δεῖγμα ὅτι ὁ Χριστὸς πῆρε κοντά του τὴν ἁγνὴ καὶ ἄδολη Παρθενομάρτυρα. Οἱ Χριστιανοὶ περιμάζεψαν τὸ ὑπόλοιπο ἱερὸ σκήνωμα καὶ τὸ ἔθαψαν μὲ τιμές, ποὺ ἁρμόζουν στοὺς ἀθλητὲς τοῦ Χριστοῦ. Τὸ δὲ σημεῖο τοῦ μαρτυρίου της ἔγινε τόπος προσκυνήματος στοὺς αἰῶνες ποὺ ἀκολούθησαν. Μέχρι σήμερα οἱ πιστοὶ μεταβαίνουν ἐκεῖ γιὰ νὰ πάρουν τὴν εὐλογία της καὶ νὰ τύχουν τῶν προσευχῶν της στὸ θρόνο τοῦ Θεοῦ. Δὲν εἶναι λίγοι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι πηγαίνουν μὲ πίστη, καὶ βλέπουν τὸ βράχο νὰ ἀχνίζει καὶ νὰ χρωματίζεται κόκκινος, ὅπως εἶχε βαφτεῖ ἀπὸ τὸ αἷμα τῆς ἁγίας. Δὲν εἶναι λίγα τὰ θαύματα ποὺ ἔχουν γίνει στὸν ἁγιασμένο ἐκεῖνον τόπο καὶ συνεχίζουν νὰ γίνονται.

Ἡ μνήμη της ἑορτάζεται στὶς 22 Ἰουλίου. Κέντρο τοῦ ἑορτασμοῦ της ἡ Χίος, ὅπου ἔχει κτιστεῖ μεγαλοπρεπὴς ναὸς στὸν ὅρμο της Βολυσσοῦ. Ἀλλὰ τιμᾶται καὶ σὲ πολλὰ ἄλλα μέρη τῆς Ἑλλάδος καὶ τοῦ ἐξωτερικοῦ. Στὴν Ἀθήνα ὑπάρχει ναός της, στὴν περιοχὴ τοῦ Βοτανικοῦ. Ἐπίσης καὶ στὴ Κηφισιά. Παρεκκλήσια της ἔχουν χτιστεῖ στὶς Σπέτσες, τὴν Ἄνδρο, τὴ Μῆλο, τὴ Σαντορίνη καὶ τὴ Σάμο. Τεμάχιο τοῦ ἱεροῦ της λειψάνου βρίσκεται στὴν Ἱερὰ Μονὴ Νταοῦ Πεντέλης.

 

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τῆς ἁγνείας τὸ ρόδον καὶ τῆς Χίου τὸ βλάστημα, τὴν Ἁγίαν Μαρκέλλαν ἐν ὠδαὶς εὐφημήσωμεν τμηθεῖσα γὰρ χειρὶ τὴ πατρική, ὡς φύλαξ ἐντολῶν τῶν τοῦ Χριστοῦ, ρώσιν νέμει καὶ κινδύνων ἀπαλλαγήν, τοὶς πρὸς αὐτὴν κραυγάζουσι, δόξα τῷ δεδοκότι σοὶ ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργούντι διὰ σου, πάσιν ἰάματα.

 

Κοντάκιον
Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.

Ἡ λαμπρά σου ἄθλησις, ὦ καλλιμάρτυς Μαρκέλλα, τῶν πιστῶν ἐφαίδρυνε, τὰς διανοίας ἐνθέως· θάνατον, τοῦ ζῆν ἀνόμως προκρίνειν πάντας, πείθουσα· καὶ γὰρ ἐτμήθης ξίφει τὴν κάραν, σὺν μαστοῖς ὑπὸ πατρῴας, χειρός· ὢ δρᾶμα! ὑπὲρ τοῦ νόμου Χριστοῦ.

 

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
22 Ἰουλίου 2026 ἑορτάζουν:

Ἁγία Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ ἡ Μυροφόρος καὶ Ἰσαπόστολος

Ἁγία Μαρκέλλα ἡ Παρθενομάρτυς ἡ Χιοπολίτιδα

Ὅσιος Μενέλαος

 

The post Ἁγία Παρθενομάρτυς Μαρκέλλα, ἡ Χιοπολίτης (22/7/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

]]>

Τοῦ Λάμπρου Κ. Σκόντζου
Θεολόγου – Καθηγητοῦ

Ἡ Χίος ἀνάδειξε μιὰ πλειάδα ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας. Τὸ πανέμορφο καὶ μυροβόλο αὐτὸ νησὶ τοῦ Αἰγαίου τὸ στολίζουν πολλὰ ἀπὸ τὰ νοητὰ καὶ μυρίπνοα ἄνθη τῆς εὐλάβειας. Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ εἶναι καὶ ἡ ἔνδοξη Παρθενομάρτυς Μαρκέλλα, ἡ ὁποία προτίμησε τὸ θάνατο ἀπὸ τὴν ἀτίμωση.

Γεννήθηκε στὸ ἱστορικὸ χωριὸ Βολυσσός, τῆς βορειοδυτικῆς Χίου. Ὡς πρὸς τὸ χρόνο ποὺ ἔζησε ὑπάρχει σύγχυση. Ὁ βιογράφος της ἅγιος Νικηφόρος ὁ Χίος ἀναφέρει ὅτι ἔζησε περὶ τὸ 1500 μ. Χ. Ὅμως τὰ γεγονότα καὶ τὰ πρόσωπα, ποὺ ἀναφέρονται στὸ ἱερό της συναξάρι παραπέμπουν σαφῶς στοὺς πρωτοχριστιανικοὺς αἰῶνες. Τὸ πιὸ πιθανὸ εἶναι νὰ ἔζησε τὸν 3ο ἢ τὸν 4ο μ. Χ. αἰῶνα. Τότε ποὺ ἔσβηνε ἡ εἰδωλολατρία καὶ γινόταν, σὰν τὸ πληγωμένο θηρίο, ἐπικίνδυνη γιὰ τοὺς πιστοὺς τοῦ Χριστοῦ. Τότε ποὺ οἱ εἰδωλολάτρες, πλημμυρισμένοι ἀπὸ δαιμονικὴ ἐνέργεια, ἤθελαν νὰ ἀφανίσουν τοὺς Χριστιανούς, μὴ λογαριάζοντας ἂν αὐτοὶ εἶναι συγγενικά τους πρόσωπα, ἀκόμα καὶ παιδιά τους.

Ο πατέρας τῆς Μαρκέλλας ἦταν ἕνας φανατικὸς εἰδωλολάτρης καὶ ἀνήθικος ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος εἶχε καταρρίψει κάθε ἴχνος ἠθικῆς ἀναστολῆς ἀπὸ πάνω του. Ἀντίθετα ἡ μητέρα της ἦταν πιστὴ Χριστιανὴ καὶ μεγάλωσε τὴν ἀγαπημένη της κορούλα μὲ τὴν πίστη στὸν ἀληθινὸ Τριαδικὸ Θεό. Στάλαξε στὴν παιδική της ψυχὴ τὴν εὐλάβεια καὶ τὴν ἀρετή, ἡ ὁποία ἀπουσίαζε ἀπὸ τὸν εἰδωλολατρικὸ κόσμο. Τῆς δίδαξε τὴ σεμνότητα καὶ τὴν αἰδῶ, ὡς τὰ πιὸ σημαντικὰ προσόντα τῆς γυναικείας φύσης.

Ἡ Μαρκέλλα μεγάλωνε καὶ διακρινόταν γιὰ τὴν εὐγένεια τῆς ψυχῆς της, τὴν καλοσύνη της, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν σπάνια σωματικὴ ὀμορφιά της. Παράλληλα τὴ διέκρινε μιὰ πρωτοφανὴς πνευματικὴ ὡριμότητα.

Ὅταν ἔγινε δεκαοκτὼ χρονῶν ἡ μητέρα της ἀρρώστησε ξαφνικὰ καὶ πέθανε, ἀφήνοντας τὴν Μαρκέλλα μόνη της μὲ τὸν εἰδωλολάτρη πατέρα της. Τότε ὁ πλάνος καὶ μισάνθρωπος διάβολος βρῆκε τὴν εὐκαιρία νὰ πλήξει καίρια τὴ σεμνὴ καὶ πιστὴ στὸ Χριστὸ κόρη. Προκάλεσε σφοδρὸ αἰσχρὸ ἔρωτα τοῦ πατέρα της πρὸς αὐτήν. Ἂς σημειωθεῖ πὼς τέτοια εἴδους ἐκφυλιστικὰ καὶ ἀνατριχιαστικὰ φαινόμενα ἦταν συνηθισμένα στοὺς εἰδωλολάτρες. Δὲν εἶναι τυχαῖο πὼς οἱ διάφοροι πολυπληθεῖς «θεοί» τους πιστεύονταν ὅτι εἶχαν αἱμομικτικὲς σχέσεις μεταξύ τους καὶ ἄρα ἔδιναν τὸ δικαίωμα καὶ στοὺς λατρευτές τους νὰ τοὺς μιμοῦνται στὰ δαιμονικὰ τοὺς πάθη. Ὅλα τὰ ἁμαρτωλὰ τοὺς πάθη τα ἀνήγαγαν στοὺς «θεούς» τους καὶ μάλιστα τὰ θεωροῦσαν ὡς ἀπόδοση τιμῆς καὶ λατρείας πρὸς ἐκείνους, ὅπως λ.χ. ἡ «Ἱερὴ Πορνεία», θεωροῦνταν ἀπόδοση λατρείας πρὸς τὴν ἀκόλαστη «θεὰ» Ἀφροδίτη, ἢ ἡ κραιπάλη καὶ ἡ μέθη πρὸς τὸν Διόνυσο.

Ὁ πατέρας της λοιπὸν καταλήφτηκε ἀπὸ δαιμονικὸ μανιακὸ ἔρωτα πρὸς τὴν κόρη του Μαρκέλλα καὶ προσπαθοῦσε νὰ τὴν πείσει νὰ ἐνδώσει στὴν αἰσχρὴ αἱμομικτική του ἐπιθυμία. Ἡ Μαρκέλλα διαπίστωσε μὲ βδελυγμία τὴν ἐρωτικὴ ὁρμὴ τοῦ πατέρα της καὶ ἀντιστάθηκε μὲ σθένος. Ὅταν εἶδε ὅτι δὲ θὰ ξέφευγε ἀπὸ τὰ χέρια του ἔφυγε κρυφὰ ἀπὸ τὸ σπίτι καὶ ἄρχισε νὰ περιπλανιέται στὰ βουνὰ τοῦ νησιοῦ. Ἀλλὰ ὁ σαρκολάτρης πατέρας της, φλεγόμενος ἀπὸ τὶς κτηνώδεις ὀρέξεις του, τὴν ἔψαχνε παντοῦ. Κινούμενος ἀπὸ ἀπερίγραπτη μανία, τὴν ἀναζητοῦσε μέρα καὶ νύχτα, ὥσπου τὴν ἐντόπισε σὲ κάποιο βουνό.

Ἡ Μαρκέλλα ὅταν τὸν εἶδε, ἄρχισε νὰ τρέχει, γιὰ νὰ προστατέψει τὴν τιμή της καὶ τὸν ἴδιο τόν πατέρα της ἀπὸ τὴν ἄτιμη καὶ αἰσχρὴ πράξη, ποὺ ἦταν διατεθειμένος νὰ διαπράξει. Βρέθηκε μπροστὰ σὲ μιὰ πυκνὴ βάτο, γεμάτη ἀγκάθια. Χωρὶς νὰ λογαριάσει τὶς πληγὲς καὶ τὸ μαρτύριο τῶν ἀγκαθιῶν, χώθηκε σὲ αὐτὴ καὶ παρέμεινε μέχρι νὰ φύγει ὁ μανιακὸς πατέρας της.

Ἀλλὰ δυστυχῶς ἔτυχε νὰ τὴ δεῖ κάποιος βοσκὸς τῆς περιοχῆς, ὁ ὁποῖος τὴν κατήγγειλε στὸν πατέρα της, ὑποδεικνύοντας τὴν βάτο ποὺ ἦταν κρυμμένη. Προσπάθησε νὰ μπεῖ στὴ βάτο, ἀλλὰ δὲν τὸ κατάφερε καὶ γιὰ νὰ τὴν ἀναγκάσει νὰ βγεῖ, ἔβαλε φωτιὰ στὸ θάμνο. Ὅμως ἡ Μαρκέλλα, καταματωμένη ἀπὸ τὰ ἀγκάθια, πρόλαβε καὶ βγῆκε ἀπὸ ἄλλο σημεῖο καὶ ἔτρεξε νὰ κρυφτεῖ. Ἔτρεχε ἀνάμεσα στὶς τραχιὲς πέτρες καὶ τὰ κοφτερὰ βράχια νὰ μὴν τὴν προλάβει ὁ ἀδίστακτος, ἀνελέητος καὶ ἔκφυλος πατέρας της. Ἐκεῖνος τὴν ἀκολουθοῦσε, ἀλλὰ δὲν μποροῦσε νὰ τὴ φτάσει. Τότε ἔβγαλε ἕνα βέλος ἀπὸ τὸ θηκάρι του καὶ τὸ ἔριξε ἐναντίον της.

Καρφώθηκε στὸ νεανικὸ καὶ παρθενικό της κορμὶ καὶ τὸ ἁγνό της αἷμα πότισε τὴν χιακὴ γῆ καὶ ἔβαψε τὰ βράχια. Ἐκείνη ὅμως βρῆκε τὴ δύναμη νὰ συνεχίσει νὰ τρέχει γιὰ νὰ ἀποφύγει τὴν αἰσχρὴ αἱμομικτικὴ ἀτίμωση.

Ὅμως οἱ σωματικές της δυνάμεις σύντομα τὴν ἐγκατέλειψαν. Δὲν μποροῦσε πιὰ νὰ τρέξει καὶ ἔπεσε στὸ ἔδαφος αἱμόφυρτη καὶ ἡμιθανής. Δὲν τῆς ἔμεινε ἄλλη ἐλπίδα ἀπὸ τὸ Χριστό. Σήκωσε τὰ μάτια της στὸν οὐρανὸ καὶ παρεκάλεσε τὸν Νυμφίο τῆς ψυχῆς της νὰ προστατέψει τὴν τιμή της καὶ τὸν πατέρα της ἀπὸ μιὰ τέτοια ἀποτρόπαια πράξη. Ἡ ἁγνὴ καὶ ἄδολη προσευχή της εἰσακούστηκε καὶ ἔγινε τὸ θαῦμα. Ὁ βράχος, ποὺ ἦταν ἀκουμπισμένο τὸ πληγωμένο σῶμα της ἄνοιξε καὶ τὸ κατάπιε, ὡς τὸ στῆθος. Ὁ μανιακὸς πατέρας της φτάνοντας, ὀργίστηκε περισσότερο καὶ προσπάθησε νὰ τὴν ἀνασύρει ἀπὸ τὴ σχισμὴ τοῦ βράχου. Ὅταν δὲν τὰ κατάφερε ἄρχισε νὰ τὴ διαμελίζει. Πρῶτα ἔκοψε τοὺς μαστούς της καὶ τοὺς πέταξε στὸ βουνό. Κατόπιν τῆς ἔκοψε τὸ κεφάλι καὶ τὸ πέταξε στὴ θάλασσα.

Μιὰ οὐράνια λάμψη ἔλουσε τὸ βράχο, δεῖγμα ὅτι ὁ Χριστὸς πῆρε κοντά του τὴν ἁγνὴ καὶ ἄδολη Παρθενομάρτυρα. Οἱ Χριστιανοὶ περιμάζεψαν τὸ ὑπόλοιπο ἱερὸ σκήνωμα καὶ τὸ ἔθαψαν μὲ τιμές, ποὺ ἁρμόζουν στοὺς ἀθλητὲς τοῦ Χριστοῦ. Τὸ δὲ σημεῖο τοῦ μαρτυρίου της ἔγινε τόπος προσκυνήματος στοὺς αἰῶνες ποὺ ἀκολούθησαν. Μέχρι σήμερα οἱ πιστοὶ μεταβαίνουν ἐκεῖ γιὰ νὰ πάρουν τὴν εὐλογία της καὶ νὰ τύχουν τῶν προσευχῶν της στὸ θρόνο τοῦ Θεοῦ. Δὲν εἶναι λίγοι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι πηγαίνουν μὲ πίστη, καὶ βλέπουν τὸ βράχο νὰ ἀχνίζει καὶ νὰ χρωματίζεται κόκκινος, ὅπως εἶχε βαφτεῖ ἀπὸ τὸ αἷμα τῆς ἁγίας. Δὲν εἶναι λίγα τὰ θαύματα ποὺ ἔχουν γίνει στὸν ἁγιασμένο ἐκεῖνον τόπο καὶ συνεχίζουν νὰ γίνονται.

Ἡ μνήμη της ἑορτάζεται στὶς 22 Ἰουλίου. Κέντρο τοῦ ἑορτασμοῦ της ἡ Χίος, ὅπου ἔχει κτιστεῖ μεγαλοπρεπὴς ναὸς στὸν ὅρμο της Βολυσσοῦ. Ἀλλὰ τιμᾶται καὶ σὲ πολλὰ ἄλλα μέρη τῆς Ἑλλάδος καὶ τοῦ ἐξωτερικοῦ. Στὴν Ἀθήνα ὑπάρχει ναός της, στὴν περιοχὴ τοῦ Βοτανικοῦ. Ἐπίσης καὶ στὴ Κηφισιά. Παρεκκλήσια της ἔχουν χτιστεῖ στὶς Σπέτσες, τὴν Ἄνδρο, τὴ Μῆλο, τὴ Σαντορίνη καὶ τὴ Σάμο. Τεμάχιο τοῦ ἱεροῦ της λειψάνου βρίσκεται στὴν Ἱερὰ Μονὴ Νταοῦ Πεντέλης.

 

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τῆς ἁγνείας τὸ ρόδον καὶ τῆς Χίου τὸ βλάστημα, τὴν Ἁγίαν Μαρκέλλαν ἐν ὠδαὶς εὐφημήσωμεν τμηθεῖσα γὰρ χειρὶ τὴ πατρική, ὡς φύλαξ ἐντολῶν τῶν τοῦ Χριστοῦ, ρώσιν νέμει καὶ κινδύνων ἀπαλλαγήν, τοὶς πρὸς αὐτὴν κραυγάζουσι, δόξα τῷ δεδοκότι σοὶ ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργούντι διὰ σου, πάσιν ἰάματα.

 

Κοντάκιον
Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.

Ἡ λαμπρά σου ἄθλησις, ὦ καλλιμάρτυς Μαρκέλλα, τῶν πιστῶν ἐφαίδρυνε, τὰς διανοίας ἐνθέως· θάνατον, τοῦ ζῆν ἀνόμως προκρίνειν πάντας, πείθουσα· καὶ γὰρ ἐτμήθης ξίφει τὴν κάραν, σὺν μαστοῖς ὑπὸ πατρῴας, χειρός· ὢ δρᾶμα! ὑπὲρ τοῦ νόμου Χριστοῦ.

 

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
22 Ἰουλίου 2026 ἑορτάζουν:

Ἁγία Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ ἡ Μυροφόρος καὶ Ἰσαπόστολος

Ἁγία Μαρκέλλα ἡ Παρθενομάρτυς ἡ Χιοπολίτιδα

Ὅσιος Μενέλαος

 

The post Ἁγία Παρθενομάρτυς Μαρκέλλα, ἡ Χιοπολίτης (22/7/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

]]> https://orthodoxia.gr/2026/07/22/agia-parthenomartys-markella-i-chiopolitis-22-7-2026/feed/ 0 Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 22/7/2026 https://orthodoxia.gr/2026/07/22/eyaggelio-tis-imeras-22-7-2026/ https://orthodoxia.gr/2026/07/22/eyaggelio-tis-imeras-22-7-2026/#respond Tue, 21 Jul 2026 21:08:00 +0000 https://orthodoxia.gr/?p=15055

ΤΕΤΑΡΤΗ – ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΙΣΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΜΑΡΙΑΣ ΤΗΣ ΜΑΓΔΑΛΗΝΗΣ
ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΚΕΛΛΑΣ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΟΜΑΡΤΥΡΟΣ
Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν
8: 1–3

Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ καθεξῆς καὶ αὐτὸς διώδευε κατὰ πόλιν καὶ κώμην κηρύσσων καὶ εὐαγγελιζόμενος τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, καὶ οἱ δώδεκα σὺν αὐτῷ, καὶ γυναῖκές τινες αἳ ἦσαν τεθεραπευμέναι ἀπὸ νόσων καὶ μαστίγων καὶ πνευμάτων πονηρῶν καὶ ἀσθενειῶν, Μαρία ἡ καλουμένη Μαγδαληνή, ἀφ᾿ ἧς δαιμόνια ἑπτὰ ἐξεληλύθει, καὶ ᾿Ιωάννα γυνὴ Χουζᾶ ἐπιτρόπου ῾Ηρῴδου, καὶ Σουσάννα καὶ ἕτεραι πολλαί, αἵτινες διηκόνουν αὐτῷ ἀπὸ τῶν ὑπαρχόντων αὐταῖς.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 22/7/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

]]>

ΤΕΤΑΡΤΗ – ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΙΣΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΜΑΡΙΑΣ ΤΗΣ ΜΑΓΔΑΛΗΝΗΣ
ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΚΕΛΛΑΣ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΟΜΑΡΤΥΡΟΣ
Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν
8: 1–3

Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ καθεξῆς καὶ αὐτὸς διώδευε κατὰ πόλιν καὶ κώμην κηρύσσων καὶ εὐαγγελιζόμενος τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, καὶ οἱ δώδεκα σὺν αὐτῷ, καὶ γυναῖκές τινες αἳ ἦσαν τεθεραπευμέναι ἀπὸ νόσων καὶ μαστίγων καὶ πνευμάτων πονηρῶν καὶ ἀσθενειῶν, Μαρία ἡ καλουμένη Μαγδαληνή, ἀφ᾿ ἧς δαιμόνια ἑπτὰ ἐξεληλύθει, καὶ ᾿Ιωάννα γυνὴ Χουζᾶ ἐπιτρόπου ῾Ηρῴδου, καὶ Σουσάννα καὶ ἕτεραι πολλαί, αἵτινες διηκόνουν αὐτῷ ἀπὸ τῶν ὑπαρχόντων αὐταῖς.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 22/7/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

]]> https://orthodoxia.gr/2026/07/22/eyaggelio-tis-imeras-22-7-2026/feed/ 0 Ὁ Ὅσιος Δανιὴλ ὁ Στυλίτης στὸ ναὸ τῶν εἰδώλων https://orthodoxia.gr/2026/07/21/o-osios-daniil-o-stylitis-sto-nao-ton-eidolon/ https://orthodoxia.gr/2026/07/21/o-osios-daniil-o-stylitis-sto-nao-ton-eidolon/#respond Mon, 20 Jul 2026 21:28:50 +0000 https://orthodoxia.gr/?p=15022

Ὁ ὅσιος Δανιὴλ ὁ Στυλίτης (409-493) ἄκουσε κάποτε νὰ συζητοῦν γιὰ κάποιον εἰδωλολατρικὸ ναὸ στὸν ὁποῖο κατοικοῦσαν δαιμόνια. Κανεὶς δὲν τολμοῦσε νὰ περάσει κοντά του, οὔτε τὴν ἡμέρα, οὔτε τὴν νύχτα. Οἱ δαίμονες ἔκαναν πολλὰ κακὰ στοὺς κατοίκους τῆς περιοχῆς καὶ τοὺς εἶχαν φέρει σὲ ἀπόγνωση.

Ὁ ὅσιος ἄκουσε τὰ βάσανα τοὺς καὶ σκέφθηκε νὰ τοὺς βοηθήσει. Θυμήθηκε τὸν Μέγα Ἀντώνιο πού, ἐνῷ ὑπέφερε πολλὰ ἀπὸ τοὺς δαίμονες, στὸ τέλος πάντα τοὺς νικοῦσε. Παρακάλεσε λοιπὸν κάποιον νὰ τοῦ δώσει περισσότερες πληροφορίες καὶ νὰ τοῦ δείξει ποὺ ἦταν κτισμένος ὁ ναός.

Ὅταν ἔφθασε στὸν ἐπικίνδυνο τόπο, ἔμοιαζε μὲ γενναῖο πολεμιστή, ποὺ δὲν δειλιάζει ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν ἀντιπάλων, ἀλλὰ ἀκάθεκτος ὁρμᾶ ἐναντίον τους. Μπῆκε μέσα στὸν ναὸ ἄφοβος μὲ πολεμικὸ θούριο τὰ λόγια τοῦ ψαλμοῦ: «Κύριος φωτισμός μου καὶ σωτήρ μου· τίνα φοβηθήσομαι; Κύριος ὑπερασπιστὴς τῆς ζωῆς μου· ἀπὸ τίνος δειλιάσω;» (Ψάλμ. 26, 1). Μὲ τὸ ἀκαταμάχητο ὅπλο τοῦ Σταυροῦ γυρίζει ἀπὸ γωνιὰ σὲ γωνιὰ τοῦ ναοῦ, γονατίζει καὶ προσεύχεται.

Τὴν νύχτα ἄκουσε δυνατοὺς χτύπους καὶ θόρυβο ἀπὸ πολλούς. Αὐτὸς ὅμως ἔμεινε ἀτάραχος στὴν προσευχή. Ἀγρύπνησε προσευχόμενος καὶ τὴν δεύτερη νύχτα. Τὴν τρίτη νύσταξε καὶ κοιμήθηκε. Εἶδε στὸν ὕπνο του θεόρατα φαντάσματα νὰ πλησιάζουν καὶ νὰ λένε:

–Ἄθλιε, ποιός σ’ ἔστειλε ἐδῶ, νὰ μᾶς πάρεις τὴν κατοικία; Θέλεις νὰ βρεῖς σκληρὸ θάνατο; Θὰ σὲ σύρουμε καὶ θὰ σὲ πνίξουμε στὸ ποτάμι!

Ἄλλα δαιμόνια κρατοῦσαν μεγάλες πέτρες ἐπάνω ἀπὸ τὸ κεφάλι του ἀπειλῶντας νὰ τὸ συντρίψουν.

Ξύπνησε ὁ ἀθλητὴς τοῦ Χριστοῦ καὶ ἄρχισε πάλι νὰ γυρίζει τὶς γωνιὲς τοῦ ναοῦ ψάλλοντας στὸν Θεὸ καὶ φοβερίζοντας τὰ δαιμόνια:

–Φύγετε γρήγορα, γιατί σὲ λίγο θὰ εἶναι ἀργά! Φωτιὰ ἀπὸ τὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ θὰ πέσει πάνω σας καὶ θὰ σᾶς κάψει. Φύγετε λοιπὸν νὰ προλάβετε.

Ἐκεῖνα τότε θορυβοῦσαν περισσότερο. Ὁ ὅσιος ἔμεινε ἀτάραχος! Μὲ ὑπομονὴ καὶ καρτερία κατοίκησε στὸν τόπο ποὺ ἄλλοτε κυριαρχοῦσαν.

Τὸ ἔμαθαν αὐτὸ οἱ περίοικοι καὶ ἀποροῦσαν. Πλήθη ἀνδρῶν, γυναικῶν καὶ παιδιῶν ἔτρεχαν νὰ δοῦν τὸν ὅσιο καὶ νὰ θαυμάσουν τὸ ἀπίστευτο, πὼς τόσο ἄγριος καὶ ἐπικίνδυνος τόπος ἡμέρεψε καὶ ἔγινε τόπος εἰρήνης, πὼς δοξάζεται νύχτα καὶ μέρα ὁ Χριστός, ἐκεῖ ποὺ προηγουμένως χόρευαν τὰ δαιμόνια!

Ἔβλεπαν ὅμως τὴν κοσμοσυρροὴ οἱ πονηροὶ καὶ ξανάρχισαν τὶς ἐπιθέσεις. Παρουσιάζονται νὰ ὁρμοῦν ἐναντίον του μὲ κοφτερὰ σπαθιὰ καὶ νὰ κραυγάζουν.

–Ἐδῶ εἶναι δική μας κατοικία ἀπὸ χρόνια πολλά. Φύγε, γιατί θὰ σὲ κομματιάσουμε!

Ἄλλοτε πάλι φώναζαν μεταξύ τους:

–Ἂς μὴν τὸν κομματιάσουμε, ἂς τὸν τραβήξουμε ἔξω καὶ ἂς τὸν πνίξουμε στὸ ποτάμι!

Ἔνιωσε τότε ὁ ὅσιος νὰ τὸν τραβοῦν καὶ νὰ τὸν σέρνουν. Δὲν δείλιασε ὅμως, ἀλλὰ προσευχήθηκε καὶ φώναξε στοὺς δαίμονες:

–Ὁ Χριστὸς ὁ Σωτῆρας μου, θὰ καταποντίσει ἐσᾶς στὴν φοβερὴ ἄβυσσο!

Ἕνα οὐρλιαχτὸ καὶ μιὰ τρομερὴ κραυγὴ ἀκούσθηκε, καὶ οἱ σκοτεινοὶ ἐχθροὶ ἐξαφανίσθηκαν. Ἡ δύναμη τῆς προσευχῆς καὶ ἡ ἀπειλὴ τοῦ ὁσίου τοὺς κατεδίωξε.

Πηγή: «Βίος Ὁσίου Δανιήλ του Στυλίτη» ἐκδ. Ἱερὰς Μονῆς Βαρλαὰμ Μετεώρων, Ἀθήνα 1972

The post Ὁ Ὅσιος Δανιὴλ ὁ Στυλίτης στὸ ναὸ τῶν εἰδώλων appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

]]>

Ὁ ὅσιος Δανιὴλ ὁ Στυλίτης (409-493) ἄκουσε κάποτε νὰ συζητοῦν γιὰ κάποιον εἰδωλολατρικὸ ναὸ στὸν ὁποῖο κατοικοῦσαν δαιμόνια. Κανεὶς δὲν τολμοῦσε νὰ περάσει κοντά του, οὔτε τὴν ἡμέρα, οὔτε τὴν νύχτα. Οἱ δαίμονες ἔκαναν πολλὰ κακὰ στοὺς κατοίκους τῆς περιοχῆς καὶ τοὺς εἶχαν φέρει σὲ ἀπόγνωση.

Ὁ ὅσιος ἄκουσε τὰ βάσανα τοὺς καὶ σκέφθηκε νὰ τοὺς βοηθήσει. Θυμήθηκε τὸν Μέγα Ἀντώνιο πού, ἐνῷ ὑπέφερε πολλὰ ἀπὸ τοὺς δαίμονες, στὸ τέλος πάντα τοὺς νικοῦσε. Παρακάλεσε λοιπὸν κάποιον νὰ τοῦ δώσει περισσότερες πληροφορίες καὶ νὰ τοῦ δείξει ποὺ ἦταν κτισμένος ὁ ναός.

Ὅταν ἔφθασε στὸν ἐπικίνδυνο τόπο, ἔμοιαζε μὲ γενναῖο πολεμιστή, ποὺ δὲν δειλιάζει ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν ἀντιπάλων, ἀλλὰ ἀκάθεκτος ὁρμᾶ ἐναντίον τους. Μπῆκε μέσα στὸν ναὸ ἄφοβος μὲ πολεμικὸ θούριο τὰ λόγια τοῦ ψαλμοῦ: «Κύριος φωτισμός μου καὶ σωτήρ μου· τίνα φοβηθήσομαι; Κύριος ὑπερασπιστὴς τῆς ζωῆς μου· ἀπὸ τίνος δειλιάσω;» (Ψάλμ. 26, 1). Μὲ τὸ ἀκαταμάχητο ὅπλο τοῦ Σταυροῦ γυρίζει ἀπὸ γωνιὰ σὲ γωνιὰ τοῦ ναοῦ, γονατίζει καὶ προσεύχεται.

Τὴν νύχτα ἄκουσε δυνατοὺς χτύπους καὶ θόρυβο ἀπὸ πολλούς. Αὐτὸς ὅμως ἔμεινε ἀτάραχος στὴν προσευχή. Ἀγρύπνησε προσευχόμενος καὶ τὴν δεύτερη νύχτα. Τὴν τρίτη νύσταξε καὶ κοιμήθηκε. Εἶδε στὸν ὕπνο του θεόρατα φαντάσματα νὰ πλησιάζουν καὶ νὰ λένε:

–Ἄθλιε, ποιός σ’ ἔστειλε ἐδῶ, νὰ μᾶς πάρεις τὴν κατοικία; Θέλεις νὰ βρεῖς σκληρὸ θάνατο; Θὰ σὲ σύρουμε καὶ θὰ σὲ πνίξουμε στὸ ποτάμι!

Ἄλλα δαιμόνια κρατοῦσαν μεγάλες πέτρες ἐπάνω ἀπὸ τὸ κεφάλι του ἀπειλῶντας νὰ τὸ συντρίψουν.

Ξύπνησε ὁ ἀθλητὴς τοῦ Χριστοῦ καὶ ἄρχισε πάλι νὰ γυρίζει τὶς γωνιὲς τοῦ ναοῦ ψάλλοντας στὸν Θεὸ καὶ φοβερίζοντας τὰ δαιμόνια:

–Φύγετε γρήγορα, γιατί σὲ λίγο θὰ εἶναι ἀργά! Φωτιὰ ἀπὸ τὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ θὰ πέσει πάνω σας καὶ θὰ σᾶς κάψει. Φύγετε λοιπὸν νὰ προλάβετε.

Ἐκεῖνα τότε θορυβοῦσαν περισσότερο. Ὁ ὅσιος ἔμεινε ἀτάραχος! Μὲ ὑπομονὴ καὶ καρτερία κατοίκησε στὸν τόπο ποὺ ἄλλοτε κυριαρχοῦσαν.

Τὸ ἔμαθαν αὐτὸ οἱ περίοικοι καὶ ἀποροῦσαν. Πλήθη ἀνδρῶν, γυναικῶν καὶ παιδιῶν ἔτρεχαν νὰ δοῦν τὸν ὅσιο καὶ νὰ θαυμάσουν τὸ ἀπίστευτο, πὼς τόσο ἄγριος καὶ ἐπικίνδυνος τόπος ἡμέρεψε καὶ ἔγινε τόπος εἰρήνης, πὼς δοξάζεται νύχτα καὶ μέρα ὁ Χριστός, ἐκεῖ ποὺ προηγουμένως χόρευαν τὰ δαιμόνια!

Ἔβλεπαν ὅμως τὴν κοσμοσυρροὴ οἱ πονηροὶ καὶ ξανάρχισαν τὶς ἐπιθέσεις. Παρουσιάζονται νὰ ὁρμοῦν ἐναντίον του μὲ κοφτερὰ σπαθιὰ καὶ νὰ κραυγάζουν.

–Ἐδῶ εἶναι δική μας κατοικία ἀπὸ χρόνια πολλά. Φύγε, γιατί θὰ σὲ κομματιάσουμε!

Ἄλλοτε πάλι φώναζαν μεταξύ τους:

–Ἂς μὴν τὸν κομματιάσουμε, ἂς τὸν τραβήξουμε ἔξω καὶ ἂς τὸν πνίξουμε στὸ ποτάμι!

Ἔνιωσε τότε ὁ ὅσιος νὰ τὸν τραβοῦν καὶ νὰ τὸν σέρνουν. Δὲν δείλιασε ὅμως, ἀλλὰ προσευχήθηκε καὶ φώναξε στοὺς δαίμονες:

–Ὁ Χριστὸς ὁ Σωτῆρας μου, θὰ καταποντίσει ἐσᾶς στὴν φοβερὴ ἄβυσσο!

Ἕνα οὐρλιαχτὸ καὶ μιὰ τρομερὴ κραυγὴ ἀκούσθηκε, καὶ οἱ σκοτεινοὶ ἐχθροὶ ἐξαφανίσθηκαν. Ἡ δύναμη τῆς προσευχῆς καὶ ἡ ἀπειλὴ τοῦ ὁσίου τοὺς κατεδίωξε.

Πηγή: «Βίος Ὁσίου Δανιήλ του Στυλίτη» ἐκδ. Ἱερὰς Μονῆς Βαρλαὰμ Μετεώρων, Ἀθήνα 1972

The post Ὁ Ὅσιος Δανιὴλ ὁ Στυλίτης στὸ ναὸ τῶν εἰδώλων appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

]]> https://orthodoxia.gr/2026/07/21/o-osios-daniil-o-stylitis-sto-nao-ton-eidolon/feed/ 0