Τὸ ὑπουργεῖο Ψηφιακής Διακυβέρνησης μᾶς ἐνημερώνει· ὁ Προσωπικὸς Ἀριθμὸς (Π.Α.) θὰ κάνῃ «ἐπίσημη πρώτη» τὴν Τρίτη 3 Ἰουνίου 2025, ὁπότε καὶ κατ' ἐκείνη τὴν ἡμέρα ἀνοίγει καὶ ἡ σχετικὴ πλατφόρμα γιὰ τὴν δήλωση-ἐγγραφή. Ὁ Π.Α. ἢ ἀτομικὸς ἀριθμὸς τοῦ κάθε ἑνὸς πολίτη εἶναι μόνιμος, μοναδικὸς καὶ ἀμετάβλητος γιὰ ὅλη τὴν διάρκεια τῆς ζωῆς του. Ὁ Π.Α. ἀποτελεῖται ἀπὸ 12 συνολικά ψηφία: 3 ἀλφαριθμητικά στοιχεῖα (ἐκ τῶν ὁποίων τὰ 2 τὰ ἐπιλέγει ὁ πολίτης), τὸν ΑΦΜ τοῦ πολίτη καὶ τὸ τρίτο ἀλφαριθμητικό στοιχεῖο θὰ προκύπτει αὐτόματα ἀπὸ τὸ σύστημα.

Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης θεωροῦσε τὴν ἠλεκτρονικὴ ταυτότητα «εἰσαγωγὴ τοῦ σφραγίσματος» καὶ ὑπογράμμιζε: «πίσω ἀπὸ τὸ τέλειο σύστημα κάρτας ἐξυπηρετήσεως ἀσφαλείας κομπιούτερ, κρύβεται ἡ παγκόσμια δικτατορία, ἡ σκλαβιὰ τοῦ Ἀντιχρίστου. Ὁ ἀριθμὸς αὐτὸς εἶναι τοῦ Ἀντιχρίστου καὶ μὲ κανέναν τρόπο καὶ κανεὶς δὲν πρέπει νὰ δεχθοῦμε νὰ πάρῃ αὐτὴ τὴν ἠλεκτρονική ταυτότητα. Ἀκόμη καὶ τὶς πιστωτικές κάρτες δὲν πρέπει νὰ τὶς παίρνουμε, γιατὶ πίσω στὴν μαύρη μαγνητικὴ ταινία ποὺ ἔχουν, περιέχεται ὁ κώδικας καὶ τὸ γραμμικό σύστημα μὲ τὸ 666».

Γράφει ἡ Ἱερὰ Ἀποκάλυψη τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη (13:16-18): «16 καὶ ποιεῖ πάντας τοὺς μικροὺς καὶ τοὺς μεγάλους, καὶ τοὺς πλουσίους καὶ τοὺς πτωχούς, καὶ τοὺς ἐλευθέρους καὶ τοὺς δούλους, ἵνα δώσουσιν αὐτοῖς χάραγμα ἐπὶ τῆς χειρὸς αὐτῶν τῆς δεξιᾶς ἢ ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν, 17 καὶ ἵνα μὴ τις δύνηται ἀγοράσαι ἢ πωλῆσαι εἰ μὴ ὁ ἔχων τὸ χάραγμα, τὸ ὄνομα τοῦ θηρίου ἢ τὸν ἀριθμὸν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ. 18 ὧδε ἡ σοφία ἐστίν· ὁ ἔχων νοῦν ψηφισάτω τὸν ἀριθμὸν τοῦ θηρίου· ἀριθμὸς γὰρ ἀνθρώπου ἐστί καὶ ὁ ἀριθμὸς αὐτοῦ χξς’ =666».

Ὁ Ἅγιος Ἀρέθας Ἐπίσκοπος Καισαρείας καὶ διάδοχος τοῦ Μεγάλου Βασιλείου στὸν ἐπισκοπικό θρόνο, στὴν ἑρμηνευτικὴ πραγματεία του «Εξήγησις τῆς Ἱερᾶς Ἀποκαλύψεως PG 106» ἀναφέρει: «τὸ χάραγμα θὰ δοθῇ σὰν ψῆφος ἐντριβὴ καὶ ἐγνωσμένη ἀνθρώποις...». Ἤ δηλαδή, τὸ χάραγμα ἀρχικὰ θὰ δοθῇ μὲ τὴν μορφὴ πλακιδίου (δηλαδὴ κάρτα ἤ/καὶ κινητὸ τηλέφωνο) καθημερινῆς χρήσης.

Μετὰ τὰ ἀνωτέρω, ἂς πᾶμε νὰ δοῦμε πολὺ πιὸ βαθιά, πολὺ πιὸ διασταλτικὰ καὶ πολὺ πιὸ ὁριακὰ καὶ ἑρμηνευτικὰ τρία συγκεκριμένα στοιχεῖα, μεταβλητὲς καὶ βασικὲς παραμέτρους, ποὺ ἀφοροῦν γενικὰ τὸ σφράγισμα τοῦ Ἀντιχρίστου (χξς'=666). Πρῶτον, ὁ Προσωπικὸς ἢ Ἀτομικὸς Ἀριθμός, δεύτερον, τὰ προδρομικὰ καὶ τελικὰ ἔσχατα καί τρίτον, τὸ χάραγμα ἀριθμοῦ στὸ μέτωπο ἢ στὸ χέρι.

Ἀπὸ ὅλες τὶς παραμέτρους, τὶς διαστάσεις καὶ τὶς μεταβλητὲς ποὺ ἀφοροῦν γενικὰ τὸ θέμα τοῦ σφραγίσματος, τὸ κεντρικό, τὸ κύριο καὶ τὸ μοναδικὸ στοιχεῖο ποὺ ἔχει τὸ ἰδιαίτερο, τὸ μονοσήμαντο, τὸ μονοδιάστατο, τὸ ἀσύγκριτο πνευματικὰ καὶ τὸ θανάσιμο βάρος γιὰ τὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων, εἶναι μόνον ὁ Προσωπικὸς Ἀριθμός! Τὸ ξαναγράφω: μόνον! Ναί, στὶς πνευματικές τους διαστάσεις τὰ πάντα ὅλα εἶναι «κρεμασμένα» κάτω ἀπὸ τὴν ἔννοια, τὴν μοναδικότητα καὶ τὴν ὕπαρξη τοῦ μοναδικοῦ Προσωπικοῦ Ἀριθμοῦ!

Διότι, ὅπως γράφει ἡ Ἁγία Ἀποκάλυψη τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου: «ὁ ἔχων νοῦν ψηφισάτω τὸν ἀριθμὸν τοῦ θηρίου· ἀριθμὸς γὰρ ἀνθρώπου ἐστί»! Μὲ ἁπλὰ λόγια, μὲ τὸν προσωπικὸ ἢ ἀτομικὸ ἀριθμὸ ὁ ἄνθρωπος γίνεται πλέον ἕνας ἀριθμὸς καὶ χάνει ὁλοσχερώς πνευματικὰ καὶ μερικῶς κοσμικὰ τὴν ἀνθρώπινη διάστασή του, τὸ βαπτιστικό του ὄνομα, την προσωπική του εἰκόνα ὡς πρὸς τὸ «καθ’ ὁμοίωσιν», τὴν Ἄνωθεν ἀτομικὴ πανοπλία καὶ τὸ ὅτι τὸ σῶμα του εἶναι «ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος».

Χώρια δὲ ποὺ αὐτὸς ὁ μὲ δύο ἢ τρία τσὶπ καταχωρημένος Προσωπικὸς Ἀριθμὸς, εἶναι καὶ ὁ ἀριθμὸς τῆς πνευματικῆς κατοχῆς καὶ ἑωσφορικὸ σημάδι τοῦ τυράννου ἢ θηρίου! Ὁ Ἅγιος Ἐφραὶμ ὁ Σῦρος ἀναφέρει: «διότι τοιοῦτον τρόπο χρησιμοποιεῖ ὁ τύραννος, ὥστε ὅλοι νὰ βαστάζουσιν τὸ σημάδι του πρὶν ἔρθῃ νὰ ἀπατήσῃ τὸ σύμπαν... ἤ, οἱ ἄνθρωποι θὰ βαστάζουν τὸ σημάδι το πρὸ τῆς ἐλεύσεως τοῦ ἀνόμου» (Περὶ ἐμφάνισης τοῦ Ἀντιχρίστου, Ἀσκητικά).

Κι’ ἐδῶ θέλει πολλή προσοχή. Ὁ Ἅγιος Ἐφραὶμ διευκρινίζει ὅτι ἀρχικὰ δὲν θὰ φέρουν τὸ σημάδι πάνω στὸ σῶμα τους, ἀλλὰ θὰ βαστάζουν τὸ σημάδι στὸ χέρι τους καὶ αὐτὸ πρὶν ἐμφανισθῇ ὁ Ἀντίχριστος! Καὶ ὁ Ἅγιος Νήφων μᾶς προειδοποιεί: «ὁ κλῆρος στὰ ἔσχατα χρόνια θὰ γίνῃ ὄργανο τοῦ Ἀντιχρίστου. Θὰ διδάσκῃ τὴν τυφλὴ ὑπακοὴ ὡς ἀρετὴ εἰρήνης καὶ σωτηρίας. Μιὰ ὑπακοὴ σατανική, ποὺ θὰ ἀπαιτῇ ἀπὸ τὸν πιστὸ «ἄγνοια», περιφρόνηση τῆς διδασκαλίας τῶν Ἁγίων, ἀδιαφορία γιὰ τὴν ἀλήθεια καὶ ἐπιφανειακὴ εὐσέβεια».

Πᾶμε ἕνα βῆμα παρακάτω γιὰ νὰ δοῦμε στὴν συνέχεια τὴν δεύτερη παράμετρο σὲ σχέση μὲ τὸν Προσωπικὸ Ἀριθμό, ποὺ τίθεται σὲ ἰσχὺ στὶς 3 Ἰουνίου: τὰ προδρομικὰ καὶ τὰ τελικὰ ἔσχατα. Ἐρωτοῦν κάποιοι. Μὰ ἀφοῦ δὲν εἴμαστε ἀκόμη στὰ τελικὰ ἔσχατα, γιατί νὰ μὴν μπορῇ κάποιος νὰ πάρῃ τὸν ΠΑ; Δὲν ἔχουν ἔρθει ἀκόμη ὁ Προφήτης Ηλίας καὶ ὁ Προφήτης Ἐνώχ, γιατί νὰ μὴν βγάλω τὸν προσωπικό μου ἀριθμό; Ἔχουμε ἀκόμη πάρα πολὺ χρόνο.

Ἀπάντηση: Δὲν ἐνδιαφέρει σὲ ποιοὺς χρόνους βρισκόμαστε! Αὐτὸ ποὺ ἔχει κυρίαρχη καὶ μοναδικὴ καὶ μονοδιάστατη σημασία εἶναι, ὅτι τώρα ἐσὺ βγάζεις τὸν δικό σου Προσωπικό Ἀριθμό, ποὺ αὐτὸ τὸ γεγονὸς δὲν ἔχει καμμία μὰ καμμία σημασία ἢ ουσιώδη σχέση μὲ τὸν χρόνο ποὺ ἐν τέλει θὰ λάβουν χώρα τὰ τελικὰ ἔσχατα.

Ἐδῶ ὑπάρχει μιὰ γιγάντια πλάνη: οἱ ἄνθρωποι βλέπουν τὸ δένδρο (διάσταση τοῦ χρόνου) καὶ χάνουν τὸ δάσος (Π.Α.). Μά, εἴτε τώρα εἴτε μετὰ ἀπὸ 100 χρόνια εἴτε μετὰ ἀπὸ «τόσα» χρόνια τοῦ ἐρχομοῦ τῶν τελικῶν ἐσχάτων, ἡ πνευματικὴ ἔννοια, τὸ πνευματικὸ βάρος καὶ ἡ πνευματικὴ διάσταση τοῦ Π.Α. εἶναι ἀκριβῶς, μὰ ἀκριβῶς ἡ ἴδια! Εἴτε σήμερα εἴτε αὔριο εἴτε πάρα πολὺ παρα-μεθαύριο, ὅλοι θὰ βγάζουν τὸν Προσωπικό τους Ἀριθμό! Τὸ ὅτι ἀλλάζει ὁ χρόνος δὲν μεταβάλει οὔτε κατὰ τὸ παραμικρὸ τὴν κεντρική, τὴν οὐσιώδη καὶ θανατηφόρα πνευματικὴ διάσταση, ποὺ ἀφορᾶ καὶ ἔχει σχέση μὲ τὸν κολασμὸ τῶν ψυχῶν. Σὲ τί διαφέρει λοιπὸν ὁ Π.Α. τὸν Ἰούνιο τοῦ 2025 ἀπὸ τὸν Π.Α. τῶν τελικῶν ἐσχάτων; Σὲ τίποτε! Καὶ τώρα εἶσαι ἀριθμὸς καὶ τότε μελλοντικὰ θὰ εἶσαι καὶ πάλι ἕνας ἀριθμός!

Οἱ πονηροὶ ἄγγελοι, οἱ ἀθεόφοβοι ῥασοφόροι καὶ ἄλλοι, θὰ μᾶς ποῦν «ἔξυπνα» ἢ θὰ ἐπιχειρηματολογήσουν μὲ φανφάρες καὶ «ἅγιες» κορῶνες: μὰ τώρα δὲν εἴμαστε στὰ ἔσχατα, γιατί νὰ μὴν παραλάβῃ ὁ κόσμος γενικὰ καὶ τὰ ποίμνιά μας εἰδικώτερα τὸν Π.Α.; Σιγὰ τὸ πρᾶγμα, δὲν τρέχει κάτι!

Νὰ τὸ πνευματικὸ μέγα ὀλίσθημα! Μὰ ὁ Π.Α. δὲν ἔχει καμμία σχέση μὲ τὸν χρόνο! Ὁ Π.Α. ἔχει σχέση μὲ τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό του, ποὺ ἀποτελεῖ ἕναν κολάζοντα Π.Α. καὶ ποὺ δὲν ἀφορᾶ καθόλου τὸ θέμα ἢ τὴν διάσταση τοῦ χρόνου! Κοντολογίς, ὅποτε ἄνθρωπε πάρῃς τὸν Π.Α. καὶ γίνῃς ἄμεσα καὶ ἐφ᾿ ὅρου ζωῆς ἕνας ἀριθμὸς στὴν αὐλὴ τοῦ Θηρίου, μὴν τὰ βάλεις μὲ τὸν χρόνο· βάλε τα μόνον μαζί σου! Δὲν σοῦ φταίει σὲ τίποτε ὁ χρόνος ἔκδοσης τοῦ μοναδικοῦ ἀτομικοῦ ἀριθμοῦ, ποὺ σὲ ξεγέλασε μὲ τὴν βοήθεια τῶν πονηρῶν ἀνθρώπων!

Πᾶμε τώρα στὸ θέμα ποὺ ἀφορᾶ τὸ χάραγμα τοῦ Προσωπικοῦ Ἀριθμοῦ στὸ μέτωπο ἢ στὸ χέρι. Πολλοὶ λένε ὅτι ἡ Ἁγία Ἀποκάλυψη ἀναφέρει: «ἵνα δώσουσιν αὐτοῖς χάραγμα ἐπὶ τῆς χειρὸς αὐτῶν τῆς δεξιᾶς ἢ ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν», Τότε γιατὶ νὰ μὴν βγάλω τὸν Π.Α. ἀφοῦ οὔτε μηχανήματα ἐγχαράγματος λέιζερ ὑπάρχουν, οὔτε γιὰ μέτωπα μᾶς γίνεται λόγος ἀπὸ τὸ ὑπουργεῖο, οὔτε καὶ γιὰ τὸ δεξί μας χέρι ἀκούσαμε κάτι ἀπὸ τὸν καθ᾽ ὕλην ἁρμόδιο ὑπουργό;

Ἀπαντῶ: εἶναι καὶ αὐτὸ μιὰ ἀκόμη γιγάντια καὶ θανατηφόρα πλάνη, τὸ νὰ μπερδευόμαστε μόνοι μας ἢ νὰ μᾶς μπερδεύουν, ῥασοφόροι καὶ μὴ, μὲ τὸν Προσωπικό Ἀριθμὸ σὲ σχέση μὲ τὸ τελικὸ χάραγμα στὸ μέτωπο ἢ στὸ δεξί μας χέρι! Στὴν Κόλαση δὲν θὰ πᾶμε γιατὶ εἴχαμε τὸν Π.Α. στὸ μέτωπο ἢ στὸ δεξί μας χέρι! Στὴν κόλαση θὰ πᾶμε γιατὶ ἤμασταν μαζὶ μὲ τὸν Π.Α ἕνας ἀριθμός!

Μὴ τὰ χάνουμε. Ἄλλο πρᾶγμα εἶναι ὁ Π.Α. καὶ ἄλλο πρᾶγμα εἶναι τὸ νὰ βρίσκεται αὐτὸς ὁ ἀριθμὸς στὸ μέτωπο ἢ στὸ δεξί μας χέρι! Αὐτὸ ποὺ ἀποκλειστικὰ καὶ μόνον κολάζει εἶναι μόνον ὁ Π.Α., εἴτε αὐτὸς εἶναι στὸ μέτωπο εἴτε αὐτὸς εἶναι στὸ χέρι εἴτε αὐτὸς εἶναι στὸ κινητὸ εἴτε αὐτὸς εἶναι ῥαμμένος στὸ ἀριστερὸ μπατζάκι τοῦ τζὶν παντελονιού μας εἴτε, εἴτε....! Τὸ καταλάβατε;

Ὁ Π.Α. καὶ μόνον κολάζει, ὅπου καὶ αὐτὸς νὰ εἶναι σωσμένος στὶς ἠλεκτρονικές μας συσκευές, ὅπου καὶ νὰ εἶναι τυπωμένος στὰ πολύχρωμα καὶ πολυαγαπημένα μπλουζάκια μας, ὅπου καὶ νὰ εἶναι κρεμασμένος στὸ παρμπρίζ τοῦ αὐτοκινήτου μας ἢ στὸ κάρο τοῦ ἀλόγου μας, κλπ!

Μὴ σᾶς μπερδεύουν λοιπὸν οἱ ἔννοιες-διαστάσεις χρόνος (ἔσχατα χρόνια ἢ μὴ) καὶ τὸ μέρος τῆς ἀποθήκευσης ἢ τοῦ χαράγματος (μέτωπο ἢ δεξί χέρι), διότι ἕνα μόνον γεγονὸς ἢ δική μας ἀπόφαση καὶ πράξη κολάζει: ὁ Προσωπικὸς Ἀριθμός!

Πηγή: «Ἀπὸ τὰ Πυρηνικὰ Ὅπλα στὸ Ἀλέτρι», Ἠλίας Δ. Καλλιώρας, Ἐκδόσεις Ἀγαθὸς Λόγος, Ἀθήνα 2026, σέλ.202-206

The post Προσωπικὸς ἀριθμός: Θανάσιμες πλάνες καὶ παρερμηνείες! appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Τοῦ Λάμπρου Κ. Σκόντζου
Θεολόγου – Καθηγητοῦ

Στὶς 26 Σεπτεμβρίου ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία ἑορτάζει μὲ λαμπρότητα τὴ μετάσταση τοῦ ἁγίου ἀποστόλου καὶ εὐαγγελιστῆ Ἰωάννη τοῦ Θεολόγου. Πρόκειται γιὰ μιὰ κορυφαία προσωπικότητα τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀφοῦ ἀξιώθηκε νὰ φέρει ἀπὸ τὸν Ἴδιο τὸν Κύριο τὸν ὑπέρτατο τίτλο τοῦ ἀγαπημένου μαθητῆ Του. Ἀξιώθηκε ἐπίσης νὰ εἶναι ὁ συγγραφέας τοῦ τετάρτου Εὐαγγελίου μὲ τὸ βαθύτατο θεολογικὸ καὶ πνευματικὸ περιεχόμενό του, τῶν τριῶν Καθολικῶν Ἐπιστολῶν του, καὶ τοῦ προφητικοῦ βιβλίου τῆς Ἀποκαλύψεως, τὸ ὁποῖο τοῦ ἔδωσε ἐπίσης τὸν τίτλο τοῦ προφήτη τῶν ἐσχάτων. Τιμῶντας καὶ ἐμεῖς τὴν ἱερή του μνήμη θὰ προσπαθήσουμε νὰ δώσουμε μιὰ συνοπτικὴ εἰκόνα τῆς ἁγίας καὶ πολυτάραχης ζωῆς του, ἐξαίροντας τὴ συμβολή του στὴ διάδοση τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ. Παρενθετικὰ τονίζουμε πὼς εἶναι ἀνάγκη νὰ γνωρίζουμε ὡς πιστοί, βασικὰ στοιχεῖα γιὰ τὶς μεγάλες προσωπικότητες τῆς Ἐκκλησίας μας, οἱ ὁποῖοι ἔβαλαν τὴ δική τους σφραγῖδα στὴ διάδοση τοῦ εὐαγγελικοῦ μηνύματος καὶ στὴν ἑδραίωση τῆς Ἐκκλησίας στὰ Ἔθνη.

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος καὶ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ἦταν γιός του Ζεβεδαίου καὶ τῆς Σαλώμης (Μάτθ.4,21. Μάρκ.15,40) καὶ ἀδελφὸς τοῦ ἀποστόλου Ἰακώβου. Ἡ μητέρα τους Σαλώμη ἦταν πιθανότατα συγγενής, ἴσως ἐξαδέλφη τῆς Θεοτόκου, ποὺ σημαίνει ὅτι οἱ δυὸ ἀδελφοὶ ἀπόστολοι ἦταν κατὰ σάρκα ἐξαδέλφια τοῦ Κυρίου καὶ σ’ αὐτὸ ἴσως ἔγκειται ἡ οἰκειότητά τους μὲ Αὐτόν, ἰδιαίτερα τοῦ Ἰωάννη, ὁ ὁποῖος αὐτοχαρακτηρίζεται στὸ Εὐαγγέλιό του ὡς «ὁ μαθητὴς ὀν ἠγάπα ὁ Ἰησοῦς» (Ἰωάν.13,23). Ὅπως ἀναφέραμε καὶ γιὰ τὸν Ἰάκωβο, ὁ Ἰωάννης ζοῦσε μὲ τὴν οἰκογένειά του στὴν Γαλιλαία καὶ διατηροῦσε ἐπικερδῆ καὶ εὔρωστη ἁλιευτικὴ ἐπιχείρηση, ἔχοντας δικό τους πλοῖο καὶ ἐργάτες (Μάρκ.1,20). Φαίνεται πὼς οἱ οἰκογένεια τοῦ Ἰωάννη ἦταν εὔπορη. Αὐτὸ συμπεραίνεται ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Σαλώμη, ἡ μητέρα του, ἦταν μιὰ ἀπὸ τὶς μαθήτριες τοῦ Κυρίου, ἡ ὁποία τὸν ὑπηρετοῦσε ἀπὸ τῶν ὑπαρχόντων τῆς (Λούκ.8,3. Μάρκ.15,40). Ἡ ἀγορὰ ἐπίσης τῶν πανάκριβων ἀρωμάτων γιὰ νὰ ἀλείψουν τὸ νεκρὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ μαρτυρεῖ αὐτὸν τὸν ἰσχυρισμὸ (Μάρκ.16,1). Ὅτι ἐπίσης ὁ Ἰωάννης ἔλαβε τὴν μητέρα τοῦ Ἰησοῦ ὑπὸ τὴν δική του φροντίδα εἶναι ἔνδειξη οἰκονομικῆς ἀνέσεως τῆς οἰκογένειάς του.

Φαίνεται ἐπίσης πὼς ἡ οἰκογένεια τοῦ Ἰωάννη εἶχε καὶ κοινωνικὴ καταξίωση. Τὸ γεγονὸς ὅτι αὐτὸς ἦταν γνωστὸς στὸν πανίσχυρο καὶ ἀπλησίαστο ἀρχιερέα Καϊάφα καὶ ἔτσι δυνήθηκε νὰ εἰσέλθει στὸ συνέδριο, ποὺ δίκαζε τὸν Ἰησοῦ μαζὶ μὲ τὸν Πέτρο, ἐπιβεβαιώνει αὐτὸν τὸν ἰσχυρισμὸ (Ἰωάν.18,15).

Ὁ Ἰωάννης ἀπὸ μικρὸς ὑπῆρξε πιστὸς μαθητὴς τοῦ Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ. Μὲ μεγάλη προσοχὴ ἄκουε ἀπὸ τὸν μεγάλο ἐρημίτη καὶ προφήτη τὶς περὶ τοῦ Μεσσία προαγγελίες του. Ἐπιθυμοῦσε μὲ λαχτάρα νὰ ἔρθει Ἐκεῖνος στὶς μέρες του καὶ νὰ τὸν γνωρίσει. Κάποια μέρα ὁ Βαπτιστής, ἔχοντας μαζί του τους δυὸ μαθητὲς τοῦ Ἰωάννη καὶ Ἀνδρέα, εἶδε τὸν Ἰησοῦ νὰ βαδίζει κοντά. Τότε μαρτύρησε γι’ Αὐτὸν λέγοντας: «ἴδε ὁ Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ» (Ἰωάν.1,37). Ἀμέσως οἱ δυὸ μαθητὲς ἀκολούθησαν τὸν Ἰησοῦ καὶ τὸν ρώτησαν ποὺ μένει. Αὐτός τους εἶπε: «ἔρχεσθε καὶ ἴδετε» (Ἰωάν.1,40). Αὐτοὶ εἶδαν ποὺ μένει καὶ ἔμειναν μαζὶ Τοῦ ὅλη τὴν ἡμέρα. Ὁ Ἰωάννης συγκινήθηκε ἀφάνταστα ἀπὸ αὐτὴ τὴ συνάντηση γι’ αὐτὸ πῆρε τὴ μεγάλη ἀπόφαση, μαζὶ μὲ τὸν ἀδελφό του Ἰάκωβο. Ἄφησαν τὴν ἁλιευτικὴ ἐπιχείρηση καὶ ἀκολούθησαν τὸν Κύριο (Μάρκ.1,20).

Ὁ Ἰωάννης ἀξιώθηκε νὰ ἀνήκει στὸν στενὸ κύκλο τῶν τριῶν μαθητῶν τοῦ Κυρίου, τὴν ὁποία ἀποτελοῦσαν ὁ Πέτρος, ὁ ἀδελφός του Ἰάκωβος καὶ ὁ Ἰωάννης. Συμπεραίνεται ὅτι ἦταν ὁ μικρότερος στὴν ἡλικία μαθητὴς τοῦ Κυρίου, σχεδὸν ἔφηβος. Ὁ ὑπέροχος χαρακτῆρας του, ἡ ὑπακοή του, ἡ πίστη καὶ ἡ ἀφοσίωσή του στὸν Κύριο, εἶχαν ὡς συνέπεια νὰ εἶναι λίαν ἀγαπητὸς ἀπὸ τὸν Ἰησοῦ καὶ τοὺς ἄλλους ἀποστόλους. Ἐξ’ αἰτίας τοῦ σπάνιου αὐθορμητισμοῦ του ἐπονομάστηκε ἀπὸ τὸν Κύριο Βοαναργὲς (= υἱὸς βροντῆς), ὅπως καὶ ὁ ἀδελφός του Ἰάκωβος. Κάποια ἡμέρα ὅταν διέρχονταν κώμη της Σαμάρειας καὶ οἱ κάτοικοι δὲν τοὺς δέχτηκαν, ζήτησε ἀπὸ τὸν Κύριο νὰ πέσει φωτιὰ ἀπὸ τὸν οὐρανὸ καὶ νὰ τοὺς ἀφανίσει. Φυσικὰ ὁ Χριστὸς τοὺς ἀπάντησε πώς: «Ὄυκ οἴδατε ποίου πνεύματος ἐστὲ ὑμεῖς΄ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἦλθε ψυχὰς ἀνθρώπων ἀπολέσαι, ἀλλὰ σῶσαι» (Λούκ.9,54).

Ὡς στενὸς μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ εὐτύχησε νὰ δεῖ τὸ θαῦμα τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου (Μάτθ.17,1.Μάρκ.9,2), τὴν ἀνάσταση τῆς κόρης του Ἰαείρου (Μάρκ.5,35.Λουκ.8,51) καὶ νὰ βιώσει τὴν ἀγωνία τοῦ Διδασκάλου Του στὸν κῆπο της Γεθσημανὴ (Μάτθ.26,37.Μαρκ.14,33). Μαζὶ μὲ τὸν Πέτρο στάλθηκε νὰ ἑτοιμάσει τὸν Πασχάλιο Δεῖπνο (Λούκ.22,8). Κατὰ τὴν ὥρα τοῦ Δείπνου ἔπεσε στὸ στῆθος τοῦ Κυρίου, παρακαλῶντας Του νὰ τοὺς ἀποκαλύψει ποιός εἶναι ὑποψήφιος προδότης μαθητὴς (Ἰωάν.13,25). Βρῆκε τὸ θάρρος καὶ παρέστη στὴ δίκη τοῦ Ἰησοῦ (Ἰωάν.18,16) καὶ παραστάθηκε περίλυπος κάτω ἀπὸ τὸ σταυρὸ στὸν φρικτὸ Γολγοθᾶ. Εὐτύχησε ἐπίσης νὰ γίνει ὁ προστάτης τῆς Θεομήτορος κατὰ παράκληση τοῦ Ἐσταυρωμένου Διδασκάλου Τοῦ (Ἰωάν.19,26). Ἀξιώθηκε νὰ εἶναι ὁ πρῶτος μαθητὴς ποὺ εἶδε τὸ κενὸ μνημεῖο, μετὰ τὴν ἔνδοξη Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ (Ἰωάν.20,2-4).

Τὸ ἄτοπο τῆς αἰτήσεως πρωτοκαθεδρίας στὴν ἐγκόσμιο βασιλεία τοῦ Χριστοῦ, ὅπως ἐσφαλμένα τὴν φανταζόταν, προκάλεσε τὴν ἀγανάκτηση τῶν ἄλλων μαθητῶν, ὅμως ὅπως φαίνεται ἀμέσως συνετίσθηκε (Μάρκ.10,35).

Μετὰ τὴν Πεντηκοστὴ ἔμεινε κατ’ ἀρχὴν στὴν Ἱερουσαλὴμ ὡς σημαῖνον στέλεχος τῆς Ἐκκλησίας (Γάλ.2,9). Μαζὶ μὲ τὸν Πέτρο ποιοῦσαν, διὰ τοῦ Κυρίου ἐξαίσια θαύματα (Πράξ.3,7). Στάθηκαν μὲ παρρησία ἀπέναντι στοὺς ἀρχιερεῖς καὶ ὁμολόγησαν τὸν Χριστὸ (Πράξ.4,13-22). Ἀπεστάλη μαζὶ μὲ τὸν Πέτρο στὴν Σαμάρεια νὰ κηρύξουν τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ (Πράξ.8,14).

Ἀργότερα μετέβη στὴν Μ. Ἀσία, ὅπου ἔγινε ἐπίσκοπος τῆς Ἐφέσου. Μὲ κέντρο τὴ μεγάλη αὐτὴ πόλη ἔκανε τεράστιο ἱεραποστολικὸ ἔργο σὲ ὅλη τὴ Μ. Ἀσία. Δίδασκε νυχθημερὸν τοὺς πολυάριθμους μαθητὲς καὶ συνεργάτες του, τοὺς ὁποίους ἔστελνε σὲ κάθε ἀπομακρυσμένη περιοχὴ νὰ εὐαγγελίσουν ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερους ἀνθρώπους. Ἀψηφοῦσε τὶς δυσκολίες, τὶς ἀπαγορεύσεις, τοὺς ἐξευτελισμοὺς καὶ τοὺς σωματικούς του κόπους. Πολλοὶ μελετητὲς δίκαια ἀναφέρουν πὼς ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος εἶναι ὁ θεμελιωτὴς τοῦ Χριστιανισμοῦ στὴ Μ. Ἀσία. Χάρις στὸ ἔργο του ἑδραιώθηκε τὸ εὔρωστο καὶ δυναμικὸ κομμάτι τῆς Ἐκκλησίας τὰ πρωτοχριστοανικὰ χρόνια. Τὸ 95 μ. Χ. ἐξορίσθηκε στὴν Πάτμο, ὅπου ἔγραψε τὸ βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως. Πέθανε σὲ βαθύτατο γῆρας περὶ τὸ 105 ἢ τὸ 107 μ. Χ. στὴν Ἔφεσο. Κατὰ τὴν παράδοση δὲν βρέθηκε τὸ σεπτό του λείψανο, πιστεύοντας ὅτι μετέστη ἀπὸ τὸν Κύριο στοὺς οὐρανούς. Εἶναι ἕνας ἀπὸ τὰ ἐλάχιστα ἀνθρώπινα πρόσωπα ὁ ὁποῖος ἀξιώθηκε αὐτῆς τῆς τιμῆς! Ὁ σεπτὸς τάφος του ἦταν καὶ εἶναι μέχρι σήμερα τόπος ἁγιασμοῦ καὶ θαυμάτων γιὰ τοὺς πιστούς, παρ’ ὅλο ποὺ σήμερα ἀποτελεῖ τουριστικὸ ἀξιοθέατο γιὰ τοὺς κατέχοντες τὴν ἑλληνική μας Ἰωνία, τούρκους!

Ὁ ἅγιος ἀπόστολος καὶ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης κατέχει ξεχωριστὴ θέση στὴν Ἐκκλησία καὶ στὶς καρδιὲς τῶν πιστῶν. Τὰ ἱερὰ καὶ θεόπνευστα συγγράμματά του ἀποτελοῦν τὴ βάση τῆς θεολογίας τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἐπιπρόσθετα, ὡς μαθητὴς τῆς ἀγάπης, ἐμπνέει τοὺς πιστοὺς νὰ γίνονται καὶ αὐτοὶ φορεῖς τῆς ἀγάπης καὶ τοῦ ἐλέους πρὸς κάθε ἀνθρώπινο πρόσωπο. Ἡ πολυτάραχη μαρτυρικὴ ζωή του δίνει κουράγιο σὲ κάθε πονεμένο καὶ κουρασμένο ἄνθρωπο, νὰ συνεχίσει τὴν ἐπὶ γῆς στενὴ καὶ τεθλιμμένη ἀτραπὸ τῆς πορείας του πρὸς τὸν οὐρανό. Ἰδιαίτερα ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος βιώνει πρωτόγνωρες θλίψεις καὶ δυσκολίες, ἔχει τὴν ἀνάγκη ἠθικῶν καὶ πνευματικῶν στηριγμάτων, προκειμένου νὰ σηκώσει τὰ δυσβάστακτα φορτία του. Τὸ μαρτυρικό μας Ἔθνος, ἔχει ἀπόλυτη ἀνάγκη της ἐξ’ οὐρανοῦ ἀρωγῆς του, ἔστω καὶ ἂν δεν τη ζητοῦν οἱ κυβερνῶντες του, γιὰ νὰ ἀποφορτιστεῖ ἀπὸ τὴ φοβερὴ καὶ πρωτοφανῆ δίνη, ποὺ βιώνει τὰ τελευταῖα χρόνια. Ἡ ἱερὴ προσωπικότητα τοῦ ἁγίου ἀποστόλου καὶ εὐαγγελιστῆ Ἰωάννη μπορεῖ νὰ εἶναι ὁ προσωπικὸς καὶ συλλογικὸς ἀρωγός μας, μὲ τὶς ἀέναες ἱκεσίες του μπροστὰ στὸ θρόνο της μεγαλοσύνης τοῦ Θεοῦ. Ἂς τὸν ἐπικαλεστοῦμε καὶ νὰ εἴμαστε σίγουροι ὅτι θὰ μᾶς ἀκούσει καὶ θὰ σπεύσει νὰ μᾶς βοηθήσει, διότι ὡς μαθητὴς τῆς ἀγάπης, μᾶς ἀγαπᾶ καὶ νοιάζεται γιά μας!

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος β’.

Ἀπόστολε Χριστῷ τῷ Θεῷ ἠγαπημένε, ἐπιτάχυνον, ῥῦσαι λαὸν ἀναπολόγητον, δέχεταί σε προσπίπτοντα, ὁ ἐπιπεσόντα τῷ στήθει καταδεξάμενος· ὃν ἱκέτευε, Θεολόγε, καὶ ἐπίμονον νέφος ἐθνῶν διασκεδάσαι, αἰτούμενος ἡμῖν εἰρήνην, καὶ τὸ μέγα ἔλεος.

Κοντάκιον
Ἦχος β’. Αὐτόμελον.

Τὰ μεγαλεῖά σου Παρθένε, τὶς διηγήσεται; βρύεις γὰρ θαύματα, καὶ πηγάζεις ἰάματα, καὶ πρεσβεύεις ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν, ὡς θεολόγος καὶ φίλος Χριστοῦ.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
26 Σεπτεμβρίου 2026 ἑορτάζουν:

Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος (Μετάσταση)

Ἅγιος Νεῖλος ὁ νεότερος ἀπὸ τὴν Καλαβρία

Ἁγία Χήρα

Δίκαιος Γεδεῶν

Ἀνακομιδὴ τῆς Τιμίας Κάρας τοῦ Πρωτόκλητου Ἀποστόλου Ἀνδρέου

Ἀγίες Θέκλα, Μαριάμνη, Μάρθα, Μαρία καὶ Ἐνναθὰ οἱ πέντε κανονικὲς Παρθένες

Ὅσιος Ἰωάννης ὁ Σπηλεώτης ὁ ἐν τῆς κώμης Σιὰς ἀσκήσας

Ὅσιος Ἐφραὶμ ὁ ἐκ Ρωσίας ὁ θαυματουργός

The post Υἱὸς τῆς βροντῆς. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος (26/9/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΣΑΒΒΑΤΟ - Η ΜΕΤΑΣΤΑΣΙΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ
Ἐκ τοῦ κατὰ Ἰωάννην
19:25-27, 21:24-25

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, εἱστήκεισαν παρὰ τῷ σταυρῷ τοῦ Ἰησοῦ ἡ μήτηρ αὐτοῦ καὶ ἡ ἀδελφὴ τῆς μητρὸς αὐτοῦ, Μαρία ἡ τοῦ Κλωπᾶ καὶ Μαρία ἡ Μαγδαληνή. Ἰησοῦς οὖν ἰδὼν τὴν μητέρα καὶ τὸν μαθητὴν παρεστῶτα ὃν ἠγάπα, λέγει τῇ μητρί, Γύναι, ἴδε ὁ υἱός σου. Εἶτα λέγει τῷ μαθητῇ, Ἴδε ἡ μήτηρ σου. καὶ ἀπ΄ ἐκείνης τῆς ὥρας ἔλαβεν αὐτὴν ὁ μαθητὴς εἰς τὰ ἴδια. Οὗτός ἐστιν ὁ μαθητὴς ὁ μαρτυρῶν περὶ τούτων καὶ γράψας ταῦτα, καὶ οἴδαμεν ὅτι ἀληθής ἐστιν ἡ μαρτυρία αὐτοῦ. Ἔστι δὲ καὶ ἄλλα πολλὰ ὅσα ἐποίησεν ὁ ᾿Ιησοῦς, ἅτινα ἐὰν γράφηται καθ᾿ ἕν, οὐδὲ αὐτὸν οἶμαι τὸν κόσμον χωρῆσαι τὰ γραφόμενα βιβλία. ἀμήν.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 26/9/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Τὸν Αὔγουστο τοῦ 2010 ἦλθε νὰ προσκυνήσει τὴν Παναγία τὴν Βαρνάκοβα μία εὐσεβὴς ψυχή, ἡ ὁποία διηγήθηκε γιὰ τὸν πατέρα της τὰ ἑξῆς:

«Ὁ πατέρας μου ἦταν ἕνας ἁπλὸς ἄνθρωπος τοῦ λαοῦ, καθαρὸς ὅμως κατὰ τὴν ψυχὴ καὶ πιστός. Πρὶν χρόνια νοσηλευόταν στὸ νοσοκομεῖο τοῦ Ἐρυθροῦ Σταυροῦ, στὴν Ἀθήνα, διότι ἔπασχε ἀπὸ πνευμονικὸ νόσημα καὶ εἶχε βασανιστικὴ δύσπνοια.

Στὸν θάλαμο ποὺ τὸν εἶχαν βάλει εἶχε καὶ ἄλλα τρία κρεβάτια. Ἀπέναντι ἀπὸ τὸ κρεβάτι του στὸν τοῖχο ἦταν κρεμασμένη μιὰ εἰκόνα τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ.

Σὲ μιὰ ἀγωνιώδη κρίση δύσπνοιας ποὺ εἶχε, ἐπικαλέστηκε μὲ πολὺ πόνο, ἀλλὰ καὶ πίστη, τὴν βοήθεια τοῦ Κυρίου, ἔχοντας καρφωμένο τὸ βλέμμα του στὴν εἰκόνα Του.

Τὸ τί ἐπακολούθησε, μοῦ τὸ διηγήθηκε ὁ ἴδιος ὡς ἑξῆς:

Δὲν κοιμόμουν, κόρη μου! Πῶς νὰ κοιμηθῶ μὲ τόση ἀγωνία; Ὁπότε ἐκείνη τὴν στιγμὴ βλέπω τὸν Χριστὸ νὰ ζωντανεύει, νὰ κατεβαίνει ἀπὸ τὴν εἰκόνα Του καὶ νὰ πλησιάζει ἕναν ἕναν τους συνασθενείς μου στὰ κρεβάτια τους.

Σὲ κάθε ἕναν ἀπὸ αὐτοὺς ἔβαζε τὸ θεϊκὸ Τοῦ χέρι στὸ στῆθος τους! Πλησίασε κι ἐμένα καὶ ἔβαλε τὸ χέρι Του καὶ στὸ δικό μου στῆθος! Σάστισα μπροστὰ σ’ αὐτὸ τὸ θέαμα ποὺ ἀξιώθηκα νὰ δῶ ἐγὼ ὁ ἀνάξιος!

Μὲ τὸ ἀκούμπημα τοῦ Χριστοῦ μιὰ μεγάλη χαρὰ μὲ γέμισε. Ὅλη ἡ στενοχώρια καὶ ἡ δύσπνοια ἐξαφανίστηκαν καὶ ἔνιωσα πὼς ξαναγεννιόμουν!

Οἱ γιατροὶ ἔκπληκτοι μπροστὰ στὴν ἀνεξήγητη -γι’ αὐτούς- θεραπεία μου, τὶς ἑπόμενες ἡμέρες μοῦ ἔδωσαν ἐξιτήριο. Καὶ στοὺς συνασθενεὶς μοῦ συνέβη τὸ ἴδιο.

Ἡ χαρά μου ἦταν καὶ εἶναι ἀπερίγραπτη. Ὄχι μόνον γιατί θεραπεύτηκα, ἀλλὰ γιατί ἀξιώθηκα νὰ δῶ τὸν Χριστό, τὸν φιλάνθρωπο Θεό μας»!

Νὰ τί χρειάζονται οἱ ἅγιες εἰκόνες στοὺς ἰδιωτικοὺς καὶ δημόσιους χώρους, εἰδικότερα στὰ νοσοκομεῖα.

Ἐμπνέουν προσευχή, διαχέουν την χάρη τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία θεραπεύει, προστατεύει, ἀποδιώχνει τὸ κακό. Οἱ ἅγιες εἰκόνες εἶναι παράθυρα πρὸς τὸν οὐρανό.

Οἱ παλαιοί, ἀλλὰ καὶ νεότεροι εἰκονομάχοι πλανῶνται καὶ τελικὰ καταντοῦν θεομάχοι. Ὁ Θεὸς ἂς τοὺς ἐλεήσει.

Βιβλίο: «Παρηγοριὰ τῆς θεϊκῆς ἀγάπης», ἔκδ. Ιεράς Μονῆς Παναγίας Βαρνάκοβας, Δωρίδα 2012

The post «Εἶδα τὸν Χριστὸ νὰ ζωντανεύει, νὰ κατεβαίνει ἀπὸ τὴν εἰκόνα Του καὶ νὰ πλησιάζει τοὺς ἀρρώστους!» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Τὸ θῆλυ κρύπτεις ἀνδρικῶς Εὐφροσύνη,
Καὶ κρυπτὰ τὸν βλέποντα Δεσπότην βλέπεις.
Εἰκάδα Εὐφροσύνη κατὰ πέμπτην πότμον ὑπέστη.

Ἡ Ὁσία Εὐφροσύνη ἔζησε στὰ χρόνια του Θεοδοσίου τοῦ μικροῦ (περὶ τὸ 410 μ.Χ.), ἦταν μοναχοκόρη καὶ πολὺ πλούσια. Ὁ πατέρας της Παφνούτιος ἦταν ὁ πλουσιότερος τῆς Ἀλεξάνδρειας καὶ μαζὶ μὲ τὴ σύζυγό του διακρίνονταν γιὰ τὴ θερμὴ πίστη τους στὸ Θεό.

Δώδεκα χρονῶν ἡ Εὐφροσύνη ἔμεινε ὀρφανῆ ἀπὸ μητέρα, καὶ ὁ πατέρας της ἀφοσιώθηκε ἀκόμα πιὸ φιλόστοργα στὴν ἐπιμέλεια τῆς κόρης του. Ὅταν ἡ Εὐφροσύνη ἔφθασε στὸ 18ο ἔτος τῆς ἡλικίας της, ὁ πατέρας της θέλησε νὰ τὴν παντρέψει μὲ ἕνα νέο ὑψηλῆς κοινωνικῆς τάξης.

Ὅμως τὴν ψυχὴ τῆς Εὐφροσύνης εἶχε καταλάβει ὁ θεῖος ἔρωτας. Ὁ γάμος καὶ οἱ κοσμικότητες θὰ τῆς ἦταν ἐμπόδιο νὰ ἀφιερωθεῖ συστηματικὰ στὴν ἐλεημοσύνη καὶ στὴν ὑπηρεσία του πλησίον. Γι’ αὐτὸ κάποια μέρα, ἀφοῦ διαμοίρασε τὰ ὑπάρχοντά της στοὺς φτωχούς, ἔφυγε κρυφὰ ἀπὸ τὸ σπίτι, καὶ μετὰ ἀπὸ πολλὲς περιπέτειες, κατέληξε μεταμφιεσμένη ἀνδρικὰ σὲ κοινόβιο ἀνδρικὸ μοναστήρι. Ἐκεῖ πῆρε τὸ ὄνομα Σμάραγδος καὶ ὅλοι οἱ μοναχοὶ θαύμαζαν τὸν πνευματικό της ἀγῶνα καὶ τὴ διακονία ποὺ πρόθυμα πρόσφερε σὲ ὅλους.

Ἔζησε στὸ μοναστήρι 38 χρόνια. Στὸ τέλος τῆς ζωῆς της συναντήθηκε καὶ μὲ τὸν πατέρα της, ὅταν καὶ αὐτὸς ἔγινε μοναχὸς στὸ ἴδιο μοναστήρι. Ἔτσι, μὲ τὴ ζωή της ἡ Εὐφροσύνη μᾶς ὑπενθυμίζει τὰ λόγια τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ποὺ λένε: «ἀρνησάμενοι τᾶς κοσμικᾶς ἐπιθυμίας σωφρόνως καὶ δικαίως καὶ εὐσεβῶς ζήσωμεν ἐν τῷ νῦν αἰώνι» (Πρὸς Τίτον, Β’ 12). Δηλαδή, ἀφοῦ ἀρνηθοῦμε τὶς ἐπιθυμίες τοῦ ματαίου καὶ ἁμαρτωλοῦ αὐτοῦ κόσμου, νὰ ζήσουμε στὸν παρόντα αἰῶνα μὲ ἐγκράτεια στὴ ζωή μας, μὲ δικαιοσύνη πρὸς τοὺς συνανθρώπους μας καὶ μὲ εὐσέβεια πρὸς τὸ Θεό.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Ὡς παρθένος φρόνιμη καὶ ἀδιάφθορος, κοτηγγυήθης ὁσίως τῷ Ζωοδότῃ Χριστῷ, καὶ προσκαίρων τὴν χλιδὴν ἐμφρόνως ἔλιπες, ὅθεν ἐν μέσω τῶν ἀνδρῶν, ὡς ἀμόλυντος ἀμνάς, ἐξέλαμψας Εὐφροσύνη, καὶ τοῦ Βελίαρ τὰ κέντρα, τὴ πολιτεία σου ἀπήμβλυνας.

Κοντάκιον
Ἦχος β’. Τὰ ἄνω ζητῶν.

Τῆς ἄνω ζωῆς, τυχεῖν ἐπιποθήσασα, τὴν κάτω τρυφήν, σπουδαίως καταλέλοιπας, καὶ σαυτὴν ἀνέμιξας, ἀνάμεσον ἀνδρῶν παναοίδιμε· διὰ Χριστὸν γὰρ τὸν νυμφίον σου, μνηστῆρος προσκαίρου κατεφρόνησας.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
25 Σεπτεμβρίου 2026 ἑορτάζουν:

Ὁσία Εὐφροσύνη Θυγατέρα Παφνουτίου τοῦ Αἰγυπτίου

Ὅσιος Παφνούτιος

Ἅγιοι Παῦλος, Ταττὴ καὶ τὰ παιδιά τους Σαβινιανός, Μάξιμος, Ροῦφος καὶ Εὐγένιος

Μνήμη μεγάλου σεισμοῦ

Ἅγιος Παφνούτιος ὁ Ἱεροσολυμήτης, Ἱερομάρτυρας

Ἅγιος Βυζατηνός

Ὅσιος Σέργιος ὁ Θαυματουργὸς Ἡγούμενος Ραδονεξίας

Ὅσιος Θεόφιλος Ἀρχιεπίσκοπος Ἐφέσου

Σύναξη τῆς Παναγίας της Ἐγκυμονούσης στὴν Κατερίνη

The post Ὁσία Εὐφροσύνη Θυγατέρα Παφνουτίου τοῦ Αἰγυπτίου (25/9/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ Α’ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΛΟΥΚΑ
Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν
4: 22-30

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐθαύμαζον οἱ ὄχλοι ἐπὶ τοῖς λόγοις τῆς χάριτος τοῖς ἐκπορευομένοις ἐκ τοῦ στόματος τοῦ Ἰησοῦ καὶ ἔλεγον· Οὐχ οὗτός ἐστιν ὁ υἱὸς Ἰωσὴφ ; καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· Πάντως ἐρεῖτέ μοι τὴν παραβολὴν ταύτην· ἰατρέ, θεράπευσον σεαυτόν· ὅσα ἠκούσαμεν γενόμενα ἐν τῇ Καπερναοὺμ, ποίησον καὶ ὧδε ἐν τῇ πατρίδι σου. εἶπε δέ· Ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι οὐδεὶς προφήτης δεκτός ἐστιν ἐν τῇ πατρίδι αὐτοῦ. ἐπ’ ἀληθείας δὲ λέγω ὑμῖν πολλαὶ χῆραι ἦσαν ἐν ταῖς ἡμέραις Ἠλίου ἐν τῷ Ἰσραήλ, ὅτε ἐκλείσθη ὁ οὐρανὸς ἐπὶ ἔτη τρία καὶ μῆνας ἕξ, ὡς ἐγένετο λιμὸς μέγας ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν, καὶ πρὸς οὐδεμίαν αὐτῶν ἐπέμφθη Ἠλίας εἰ μὴ εἰς Σαρεπτὰ τῆς Σιδωνίας πρὸς γυναῖκα χήραν. καὶ πολλοὶ λεπροὶ ἦσαν ἐπὶ Ἐλισαίου τοῦ προφήτου ἐν τῷ Ἰσραὴλ, καὶ οὐδεὶς αὐτῶν ἐκαθαρίσθη εἰ μὴ Νεεμὰν ὁ Σύρος. καὶ ἐπλήσθησαν πάντες θυμοῦ ἐν τῇ συναγωγῇ ἀκούοντες ταῦτα, καὶ ἀναστάντες ἐξέβαλον αὐτὸν ἔξω τῆς πόλεως καὶ ἤγαγον αὐτὸν ἕως ὀφρύος τοῦ ὄρους, ἐφ’ οὗ ἡ πόλις αὐτῶν ᾠκοδόμητο, εἰς τὸ κατακρημνίσαι αὐτόν· αὐτὸς δὲ διελθὼν διὰ μέσου αὐτῶν ἐπορεύετο.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 25/9/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

19-10-2003

Ἀγαπητές μοναχές,

πού εἶστε κοντά στόν Ἅγιο Ἐφραίμ καί Τόν φροντίζετε καί Τοῦ ἔχετε ἀφιερώσει τίς ζωές σας. Εὐλογημένες νά εἶστε ἀπό τό Θεό καί ἐλαφριές καί χαρούμενες νά εἶναι οἱ ψυχές σας.

Τελευταῖα ἡ ὑγεία μου ἦταν χάλια, τόσο πού δέν μποροῦσα να πάρω τά πόδια μου. Ἔνιωθα βαριά πολύ τήν ψυχή μου καί τό κορμί μου καί τό πρωΐ δέν μποροῦσα νά σηκωθῶ ἀπό τό κρεβάτι, κουράγιο δέν εἶχα γιά τίποτα. Νόμιζα πώς ἡ ζωή μου δέν θά πήγαινε πιά πολύ μακριά.

Ὁ θυρεοειδής μου ἦταν τόσο χάλια, πού πρηζόταν, μόλις λίγο στενοχωριόμουν. Ένιωθα ἕνα πνίξιμο στό λαιμό, σάν νά μοῦ εἶχαν περάσει σκοινί καί μέ τράβαγαν νά μέ πνίξουν. Εἶμαι 31 ἐτῶν. Ξαφνικά, πάχυνα καί ἔφτασα νά κάνω κάθε μέρα 3 καί 4 ἐνέσεις «Βολταρέν» γιά τόν πονοκέφαλο, καί οὔτε μποροῦσα νά σκεφτῶ καθαρά, οὔτε σέ γιατρούς να τρέξω, γιατί δέν εἶμαι ἀσφαλισμένη, οὔτε στήν πρόνοια εἶμαι. Έκανα τόσες ἐνέσεις γιά τόν πονοκέφαλο, πού τό ὑγρό ἀπό τίς ἐνέσεις δέν προλάβαινε νά διαλυθεῖ καί πονοῦσα, γιατί μοῦ ἄφηνε πρηξίματα καί γρουμπούλια, πού μέρες ἔκαναν να διαλυθοῦν.

Παρακάλεσα τόν Ἅγιο Ἐφραίμ να με σώσει, νά ἔρθει στὸν ὕπνο μου, να Τον δῶ, νὰ μοῦ δώσει γιατρειά καί νὰ μοῦ πεῖ, γιατί τά πάθαινα ὅλα αὐτά, τί κακό ἔκανα! Ἦρθε! Μοῦ εἶπε: «Τίποτα δέν ἔκανες κακό, καί αὐτό πού σοῦ συμβαίνει εἶναι ἄδικο, γι' αὐτό καί θά φύγει».

Ἐκείνη τήν ὥρα ἔβαλε κοντά στο κεφάλι μου τή φλόγα πού κρατᾷ στο χέρι Του καί τό κεφάλι μου ξαφνικά σταμάτησε να πονάει. Ὁ Ἅγιος, μεγάλη ἡ χάρη Του, εὔχομαι να τρέχει καί νά γιατρεύει ὅλους, ὅσοι Τοῦ τό ζητοῦν καί ὑποφέρουν. Ὁ Ἅγιος Ἐφραίμ μοῦ ἔσωσε τή ζωή, γιατί χωρίς Αὐτόν δέν ξέρω, ἄν τώρα θά ἤμουν ζωντανή.

Ὅταν σταμάτησε τό κεφάλι μου νά πονάει, νόμιζα ὅτι βρέθηκα σε ἄλλο κόσμο, εἶχα ξεχάσει πῶς νιώθει ἕνας ἄνθρωπος, ὅταν ἔχει τήν ὑγεία του. Ένας γιατρός βρέθηκε καί μοῦ εἶπε πώς εἶχα ἀναταράζουσα ἐνέργεια πάνω μου, τά νεῦρά μου δέν πήγαιναν καλά, τα χέρια μου τρέμανε. Εἶπε πώς, ἄν αὐτό συνεχιζόταν, ὁ ὀργανισμός μου θά ἀποσυντονιζόταν συνεχῶς. Τά νεῦρά μου, εἶπε, ἦταν σε κακό χάλι καί δέν ξέρω, ἄν θά ὑπῆρχε γιατρός, πού νά μποροῦσε νά μέ κάνει καλά.

Ὅμως, ὁ Ἅγιος Ἐφραίμ στάθηκε δίπλα μου, ὅπως δίπλα μου στέκεται συνέχεια ἀπό τότε καί μέ προστατεύει. Ἄναψα λαμπάδα στή χάρη Του κι εἶπα πώς ἀπό δῶ καί πέρα στη ζωή μου ὅ,τι καλό μπορῶ νά κάνω, θά τό κάνω, σάν ἔνδειξη εὐγνωμοσύνης στη Χάρη Του, γιατί ὁ Ἅγιος Ἐφραίμ δέν γιάτρεψε μόνο τὸ σῶμά μου, ἀλλά καί τήν ψυχή μου. Ἀπό δῶ καί πέρα ὑπάρχει καντήλι, πού ἀνάβει μέρα καί νύχτα για χάρη Του μπροστά στήν εἰκόνα Του. Αὐτό τό γράμμα τό γράφω, γιατί ὑποσχέθηκα στή Χάρη Του νὰ τὸ πῶ, γιά να γίνει γνωστό καί να πιστέψει κι ἄλλος κόσμος στόν Ἅγιο καί νά βροῦν κι ἄλλοι τό θάρρος νά Τοῦ ζητήσουν ἴαση καί ζωή.

Στρατή Μαγδαληνή

Πηγή: «Ὀπτασίαι καὶ Θαύματα τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Ἐφραὶμ τοῦ Θαυματουργοῦ» ΙΗ’ Τόμος, Ἔκδοσις: Ἱερὰ Μονὴ Εὐαγγελισμὸς Θεοτόκου Ὅρος Ἀμώμων Ἀττικῆς, σέλ.173-174

The post Ἅγιος Μεγαλομάρτυς Ἐφραίμ: «Αὐτὸ ποὺ σοῦ συμβαίνει εἶναι ἄδικο, γι’ αὐτὸ καὶ θὰ φύγει» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ὁ Ἅγιος Σιλουανὸς ὁ Ἁγιορείτης ἔγινε γνωστὸς πρὶν ἀκόμα ἁγιοκαταχτεὶ ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μὲ τὸ βιογραφικὸ ἔργο «Ὁ γέροντας Σιλουανὸς τοῦ Ἄθω», ποὺ τὸ συνέγραψε μὲ ὡραῖο τρόπο ὁ Ἡγούμενος τῆς Μονῆς Τιμίου Προδρόμου στὸ Ἔσσεξ τῆς Ἀγγλίας Ἀρχιμανδρίτης Σωφρόνιος, ποὺ ἔζησε κοντὰ στὸν Ἅγιο γιὰ πολὺ καιρὸ στὸν Ἄθω.

Σύμφωνα λοιπὸν μὲ τὸν Σωφρόνιο, ὁ Ἅγιος Σιλουανὸς ἀσκήθηκε στὸ Ἅγιον Ὅρος γιὰ 46 ὁλόκληρα χρόνια καὶ συγκεκριμένα στὴ Μονὴ τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονα. Γεννήθηκε τὸ 1866 μ.Χ. στὸ χωριὸ Σόβοκ τῆς ἐπαρχίας Λεμπεντιὰσκ τῆς Ρωσίας καὶ τὸ κοσμικό του ὄνομα ἦταν Συμεῶν Ἰβάνοβιτς Ἀντόνωφ. Στὴ Ρωσία ἔκανε τὸ ἐπάγγελμα τοῦ ξυλουργοῦ. Στὸ Ἅγιο Ὅρος ἦλθε τὸ 1892 μ.Χ. καὶ ἀφιερώθηκε ὁλοκληρωτικὰ στὴν ἄσκηση καὶ τὴν προσευχή. Τὸ 1911 μ.Χ. ἔγινε μεγαλόσχημος καὶ στολίστηκε μὲ πολλὲς ἅγιες ἀρετὲς καὶ γέμισε ὅλος ἀπὸ θεῖο φῶς. Τὸ 1915 μ.Χ. βγῆκε γιὰ λίγο ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὅρος καὶ ἐπισκέφθηκε τὰ μοναστήρια τῆς πατρίδας του. Ἀπεβίωσε στὶς 24 Σεπτεμβρίου τοῦ 1938 μ.Χ. καὶ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία πρόσφατα τὸν ἁγιοποίησε.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Κανόνα πίστεως.

Χριστὸν διδάσκαλον ἐν ὀδῷ ταπεινώσεως προσευξάμενος ἔλαβες, μαρτυροῦντος τοῦ Πνεύματος, ἐν σῇ καρδία τὴν λύτρωσιν, διὰ τοῦτο ἀσκήσεως ἀνεδείχθης σὺ ὁδηγός, ὡς φωτὸς θείου ἔμπλεως. Ὅσιε πάτερ Σιλουανέ, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ σωθήναι τᾶς ψυχᾶς ἠμῶν.

Κοντάκιον
Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.

Τῶν Ὁσίων σύσκηνος τῶν πάλαι ὤφθης, ἐναρέτοις πράξεσι, Χριστὸν δοξάσας ἐπὶ γῆς, Σιλουανὲ παναοίδιμε, καὶ ἐκομίσω τὸν ἄφθαρτον στέφανον.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
24 Σεπτεμβρίου 2026 ἑορτάζουν:

Ἁγία Θέκλα ἡ Ἰσαπόστολος

Σύναξη τῆς Παναγιᾶς της Μυρτιδιώτισσας στὰ Κύθηρα καὶ ἀνάμνηση τῆς ἰάσεως τοῦ παραλύτου

Ὅσιος Κόπρις

Ἅγιος Σιλουανὸς ὁ Ἁγιορείτης

Ἁγία Πέρση

Ἅγιος Στέφανος, βασιλιᾶς των Σέρβων

Σύναξη τῆς Παναγιᾶς της Μυρτιδιώτισσας στὸ Καμάρι τῆς Σαντορίνης

Σύναξη τῆς Παναγιᾶς της Μυρτιδιώτισσας στὴν Νάξο

Σύναξη τῆς Παναγιᾶς της Μυρτιδιώτισσας στὴν Κέρκυρα

Σύναξη τῆς Παναγίας Μυρσινιδίου στὴν Χίο

Σύναξη τῆς Παναγίας της Δραπανιώτισσας

Σύναξη τῆς Παναγίας τῆς Φιλερήμου στὴν Ρόδο

The post Ἅγιος Σιλουανὸς ὁ Ἁγιορείτης (24/9/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΠΕΜΠΤΗ - ΘΕΚΛΗΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΚΑΙ ΙΣΑΠΟΣΤΟΛΟΥ
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον
25: 1-13

Εἶπεν ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν ταύτην· Ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν δέκα παρθένοις, αἵτινες λαβοῦσαι τὰς λαμπάδας ἑαυτῶν ἐξῆλθον εἰς ἀπάντησιν τοῦ νυμφίου. πέντε δὲ ἦσαν ἐξ αὐτῶν φρόνιμοι καὶ αἱ πέντε μωραὶ. αἵτινες μωραὶ λαβοῦσαι τὰς λαμπάδας ἑαυτῶν οὐκ ἔλαβον μεθ’ ἑαυτῶν ἔλαιον· αἱ δὲ φρόνιμοι ἔλαβον ἔλαιον ἐν τοῖς ἀγγείοις αὐτῶν μετὰ τῶν λαμπάδων αὐτῶν. χρονίζοντος δὲ τοῦ νυμφίου ἐνύσταξαν πᾶσαι καὶ ἐκάθευδον. μέσης δὲ νυκτὸς κραυγὴ γέγονεν· ἰδοὺ ὁ νυμφίος ἔρχεται, ἐξέρχεσθε εἰς ἀπάντησιν αὐτοῦ. τότε ἠγέρθησαν πᾶσαι αἱ παρθένοι ἐκεῖναι καὶ ἐκόσμησαν τὰς λαμπάδας αὐτῶν. αἱ δὲ μωραὶ ταῖς φρονίμοις εἶπον· δότε ἡμῖν ἐκ τοῦ ἐλαίου ὑμῶν, ὅτι αἱ λαμπάδες ἡμῶν σβέννυνται. ἀπεκρίθησαν δὲ αἱ φρόνιμοι λέγουσαι· μήποτε οὐκ ἀρκέσῃ ἡμῖν καὶ ὑμῖν· πορεύεσθε δὲ μᾶλλον πρὸς τοὺς πωλοῦντας καὶ ἀγοράσατε ἑαυταῖς. ἀπερχομένων δὲ αὐτῶν ἀγοράσαι ἦλθεν ὁ νυμφίος, καὶ αἱ ἕτοιμοι εἰσῆλθον μετ’ αὐτοῦ εἰς τοὺς γάμους, καὶ ἐκλείσθη ἡ θύρα. ὕστερον δὲ ἔρχονται καὶ αἱ λοιπαὶ παρθένοι λέγουσαι· κύριε κύριε, ἄνοιξον ἡμῖν. ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐκ οἶδα ὑμᾶς. γρηγορεῖτε οὖν, ὅτι οὐκ οἴδατε τὴν ἡμέραν οὐδὲ τὴν ὥραν ἐν ᾗ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἔρχεται.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 24/9/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Τὸ κελλί τοῦ παπα-Τύχωνα, ἀλλὰ καὶ ὅλη ἡ περιοχή γύρω, εἶχε λογῆς λογῆς ζωντανά πλάσματα, ποὺ τὰ ἀγαποῦσε ὅλα ὁ Ἅγιος μὲ μιὰν ἀγάπη ἀπέραντη καὶ τὰ πρόσεχε μὲ μιὰ φροντίδα περισσή. Ὅταν τὸν ρώτησε κάποιος ἂν μένει μόνος, ἀπάντησε: «Όχι, παιδί μου! Μαζὶ μὲ τὸν Θεὸ καὶ τὴν Παναγιά. Συντροφιά μου εἶναι τὰ πουλάκια, κάθε μέρα μαζί ψάλλουμε. Τί χαρά κάθε πρωὶ νὰ κελαηδούν!»

Τὸ ἐλάχιστο φαγητό του το μοιραζόταν πάντα μὲ τὶς μυγούλες ποὺ ἦταν μόνιμοι κάτοικοι τοῦ κελλιοῦ του μαζὶ μὲ ἕνα σωρό ἄλλα ζουζούνια, κουνούπια, ψύλλους καὶ ποντίκια. Μὲ τοὺς ψύλλους μοιραζόταν τό... λιγοστὸ αἷμα του, χωρίς νὰ ἐνοχλεῖται ἢ νὰ διαμαρτύρεται. Ὅσο γιὰ τὰ ποντίκια, εἶχαν ἀπὸ κοινοῦ μὲ τὸν Ἅγιο ἕνα παλιό πάπλωμα ποὺ ἦταν ἁπλωμένο πάνω στὰ σανίδια, τὰ ὁποῖα χρησίμευαν γιὰ κρεβάτι. Γιὰ τὴν ἀκρίβεια, μοιραζόταν τὸ βαμβάκι μὲ τὸ ὁποῖο ἦταν γεμισμένο τὸ πάπλωμα. Κάθε φορά ποὺ μιὰ ποντικίνα ἑτοιμαζόταν νὰ γεννήσει, ἐρχόταν ὁ «πάτερ φαμίλιας» τῆς ποντικοοικογένειας κι ἔπαιρνε λίγο βαμβάκι ἀπὸ τὸ πάπλωμα τοῦ παπα-Τύχωνα προκειμένου νὰ φτιάξει ζεστή φωλίτσα γιὰ τὰ μικρά του.

Χαιρόταν πολὺ ὁ ἅγιος ἄνθρωπος σὰν ἔβλεπε τοὺς ποντικούς νὰ πηγαινοέρχονται χαρούμενοι πάνω στὸ πάπλωμα.

Μπροστὰ σὲ μιὰ τέτοια σκηνὴ ἔτυχε νὰ βρεθεῖ ἕνας προσκυνητής ποὺ ἦρθε νὰ πάρει τὴν εὐλογία του καὶ ν' ἀκούσει πολύτιμες συμβουλές ἀπὸ τὸ ἁγιασμένο στόμα του.

«Γέροντα» εἶπε σκεπτικός, «ἔχεις γεμίσει ποντίκια. Θέλεις νὰ σοῦ φέρω μιὰ γάτα;»

«Μπά...» ἀποκρίθηκε ἀτάραχα ὁ παπα-Τύχων. «Έχω γάτα!»

«Έχεις;» ρώτησε μέ φανερή ἀπορία ὁ ἐπισκέπτης, κοιτάζοντας τριγύρω τα ποντίκια ποὺ ἔκαναν ἀνενόχλητα σουλάτσο στο κελλί.

«Πῶς! Ἔχω!» συνέχισε ὁ Γέροντας. «Εἶναι μεγαλούτσικη, μιάμιση φορά μεγαλύτερη ἀπὸ τὶς συνηθισμένες. Ἔρχεται έδῶ, τὴν ταΐζω, τὴ χαϊδεύω κι ὕστερα πάει στην καλύβα της καὶ ἀναπαύεται».

Πράγματι, ὁ Ἅγιος εἶχε γιὰ συντροφιά ἕνα χαριτωμένο ζωάκι ποὺ ἐρχόταν γιὰ νὰ γευτεῖ τὴν ἀγάπη του. Μόνο ποὺ ἦταν ἀρκετά μεγάλο γιὰ νὰ τὸ ταξινομήσει κάποιος στὴν οἰκογένεια τῆς γάτας. Δὲν ἦταν μόνο τὸ μέγεθος ποὺ δὲν ταίριαζε. Ἦταν καὶ τὸ κοκκινωπό χρώμα του, μὰ πιὸ πολὺ ἦταν ή... ούρά του. Ποὺ ἦταν μακριά καὶ φουντωτή. Ὁ τακτικός ἐπισκέπτης τοῦ παπα-Τύχωνα ἦταν μια γλυκιά καὶ χαριτωμένη... άλεπουδίτσα.

Πηγή: «Γεροντικὸ Σύγχρονων Ἁγίων», Συγγραφέας Νίκη Κατσιάπη, Ἐπιμέλεια Χριστιανικὴ Φοιτητικὴ Δράση, Ἐκδόσεις Ἔαρ, 2026, σέλ.443-445

The post Ἅγιος παπα-Τύχων Ἁγιορείτης: «κάθε μέρα μαζὶ μὲ τὰ πουλάκια ψάλλουμε!» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.