Τοῦ Λάμπρου Κ. Σκόντζου
Θεολόγου – Καθηγητοῦ

Μιὰ ἀπὸ τὶς πιὸ σεβαστὲς τάξεις τῶν ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι οἱ ὁμολογητές. Σὲ αὐτὴ τὴν τάξη ἀνήκουν οἱ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας, οἱ ὁποῖοι ἔδωσαν τὴ μαρτυρία τῆς πίστεώς τους, χωρὶς νὰ ὑπολογίσουν τὶς συνέπειες τῆς ὁμολογίας τους αὐτῆς. Δὲ θὰ ἦταν ὑπερβολικὸ νὰ ὑποστηρίξουμε πὼς ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι ἀπόλυτα στηριγμένη στοὺς ἀγῶνες τῶν ἁγίων ὁμολογητῶν Της, στὴ δισχιλιόχρονη πορεία Της στὴν ἱστορία.

Ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγάλους ὁμολογητὲς τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι καὶ ὁ ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, ὁ ὁποῖος ἔδρασε σὲ μιὰ πολὺ ταραγμένη γιὰ τὴν Ἐκκλησία ἱστορικὴ περίοδο. Πρόκειται γιὰ τὴν φοβερὴ εἰκονομαχικὴ ἔριδα, ἡ ὁποία συντάραξε τὴ βυζαντινὴ κοινωνία γιὰ περισσότερο ἀπὸ ἕναν αἰῶνα, μὲ ἀφόρητες διώξεις τῶν ὀρθοδόξων ἀπὸ τοὺς εἰκονομάχους αὐτοκράτορες (726-843). Γεννήθηκε στὴν Κωνσταντινούπολη τὸ 759 ἀπὸ εὐγενεῖς καὶ εὐσεβεῖς γονεῖς, οἱ ὁποῖοι φρόντισαν νὰ τοῦ δώσουν ἐκτὸς ἀπὸ τὴν εὐσέβεια καὶ κατὰ κόσμον παιδεία, τὴν ὁποία ὁ ἴδιος ἀργότερα τὴν χρησιμοποίησε γιὰ τὴν Ἐκκλησία. Σπούδασε μὲ ἐπιμέλεια τὴν ἑλληνικὴ φιλοσοφία καὶ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας.

Ἀπὸ μικρὸς ἀγαποῦσε τὸ Χριστὸ καὶ λαχταροῦσε νὰ προσφέρει σὲ Αὐτὸν τὴ ζωή του. Ἔφηβος ἀκόμη, ἄφησε τὴν καριέρα τοῦ ἀνώτερου κρατικοῦ ὑπαλλήλου καὶ ἀποσύρθηκε τὸ 781 σὲ μοναστήρι στὴν Προῦσα τῆς Μ. Ἀσίας, ὅπου ἡγούμενος ἦταν ὁ θεῖος του Πλάτων. Αὐτὸς τὸν μύησε στὴν ὀρθόδοξη πνευματικότητα καὶ τὸν ἐνέπνευσε νὰ ἀφιερώσει τὴ ζωή του γιὰ τὴν προάσπιση τῆς ἀλήθεια καὶ τῆς αὐθεντικότητας τῆς Ἐκκλησίας. Τὸ 789 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος ἀπὸ τὸν πατριάρχη Ταράσιο καὶ τὸ 794 ἀνέλαβε τὴ θέση τοῦ ἡγουμένου τῆς Μονῆς.

Δὲν πρόλαβε νὰ χαρεῖ τὴν ἠγουμενία του, διότι δύο χρόνια μετὰ ὁ αὐτοκράτορας Κωνσταντῖνος ὁ ΣΤ’ (780-797) χώρισε τὴ σεμνὴ σύζυγό του Μαρία γιὰ χάρη μιᾶς ἄλλης γυναίκας της Θεοδότης. Ἀφοῦ ἔκλεισε σὲ μοναστήρι τὴ Μαρία, νυμφεύτηκε τὸ ἴδιο βράδυ κρυφὰ στὰ ἀνάκτορα τὴ Θεοδότη. Τὸ μυστήριο τέλεσε ὁ ἱερέας τῆς Ἁγίας Σοφίας Ἰωσήφ. Τὴν ἑπόμενη ἡμέρα ἔγινε ἡ στέψη της ὡς βασίλισσα!

Ἡ Θεοδότη ἦταν ἐξαδέλφη τοῦ ἁγίου Θεοδώρου. Αὐτὸ δὲν τὸν ἐμπόδισε νὰ ἐλέγξει τὴν παρανομία τοῦ αὐτοκράτορα καὶ τὴ γελοιοποίηση τοῦ ἱεροῦ μυστηρίου τοῦ γάμου. Ζήτησε ἐξηγήσεις ἀπὸ τὸν πατριάρχη Ταράσιο γιατί δὲν τιμώρησε τὸν ἱερέα Ἰωσήφ, καὶ ἐπειδὴ δὲν πῆρε ἐπαρκεῖς ἐξηγήσεις διέκοψε τὸ μνημόσυνό του.

Οἱ κολακεῖες τοῦ αὐτοκρατορικοῦ ζεύγους δὲν ἀπέδωσαν καὶ γιὰ τοῦτο ἄρχισαν οἱ διώξεις ἐναντίον του. Ἐξορίστηκε στὴ Θεσσαλονίκη ὡς τὸ 797, ὅπου ὁ Κωνσταντῖνος ἐκθρονίστηκε καὶ τυφλώθηκε ἀπὸ τὴ μητέρα του Εἰρήνη τὴν Ἀθηναία (797-802). Τὸ 798 ἐπέστρεψε στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅπου ἔγινε ἡγούμενος τῆς περίφημης Μονῆς του Στουδίου. Εὐτύχησε νὰ ἔχει στὴν ἠγουμενία του περισσότερους ἀπὸ χίλιους μοναχούς. Μετέβαλλε τὴ Μονὴ σὲ κέντρο κοινωνικῆς εὐποιΐας καὶ πνευματικῆς ἀκτινοβολίας. Μεταξὺ τῶν ἄλλων στὴ Μονὴ γινόταν καὶ ἀντιγραφὴ ἀρχαίων κωδίκων. Τότε ἀντιγράφηκαν καὶ ἔφτασαν ὡς ἐμᾶς τὰ ἔργα τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων συγγραφέων.

Ἀλλὰ καὶ πάλι τὸ 808 ἀναγκάστηκε νὰ ἔρθει σὲ σύγκρουση μὲ τὸν πατριάρχη Νικηφόρο, ὁ ὁποῖος ἀποκατέστησε τὸν Ἰωσήφ, κατ’ ἀπαίτηση τοῦ αὐτοκράτορα Νικηφόρου Α’ (86-815) καὶ διότι θεώρησε τὴν ἐκλογή του ἀντικανονική. Ἐξορίστηκε αὐτὴ τὴ φορὰ στὴ Χάλκη καὶ διαλύθηκε ἡ περίφημη Μονή του Στουδίου καὶ ἀναστάλθηκε τὸ κολοσσιαῖο πνευματικό της ἔργο.

Τὸ 811 ἐπέστρεψε ἀπὸ τὴν ἐξορία, ἀλλὰ τέσσερα χρόνια μετά, τὸ 815 ἀνέβηκε στὸ αὐτοκρατορικὸ θρόνο ὁ Λέων Ε’ ὁ Ἀρμένιος, ὁ ὁποῖος ἐγκαινίασε τὴ δεύτερη εἰκονομαχικὴ περίοδο. Στὶς 25 Μαρτίου τοῦ 815, Κυριακὴ τῶν Βαΐων, ὁ ἅγιος Θεόδωρος ἀψηφῶντας τὸ διάταγμα γιὰ τὴν καθήλωση καὶ καταστροφὴ τῶν Ἱερῶν Εἰκόνων, μαζὶ μὲ ἱερεῖς, μοναχοὺς καὶ εὐσεβεῖς λαϊκούς, πῆραν τὶς Ἱερὲς Εἰκόνες καὶ τὶς περιέφεραν στὴν Κωνσταντινούπολη. Ἔτσι γιὰ μιὰ κόμη φορᾶ ὁ ἅγιος Θεόδωρος θὰ ἀντιμετωπίσει τὴν αὐθαιρεσία τῆς ἐξουσίας καὶ θὰ διωχθεῖ. Ἀφοῦ τὸν συνέλαβαν, τὸν ξυλοκόπησαν ἄγρια, τὸν κακοποίησαν καὶ τὸν ἔστειλαν γιὰ τρίτη φορὰ ἐξορία, αὐτὴ τὴ φορὰ στὴ Σμύρνη.

Τὸν φυλάκισαν στὰ ὑγρὰ καὶ σκοτεινὰ ὑπόγεια τοῦ μητροπολιτικοῦ μεγάρου τῆς πόλεως, ὅπου τὸν μαστίγωναν ἀνηλεῶς καθημερινὰ καὶ τοῦ στεροῦσαν ἀκόμη καὶ τὸ ψωμὶ καὶ τὸ νερό! Ἐκεῖ κλονίστηκε σοβαρὰ ἡ ὑγεία του.

Τὸ 820 ἐπὶ αὐτοκράτορος Μιχαὴλ Β’ του Τραυλοῦ (820-829) ἀνακλήθηκε ἀπὸ τὴν ἐξορία. Ὅμως τὸ 824 ἦρθε σὲ σύγκρουση μὲ τὸν Μιχαὴλ γιὰ τὸν παράνομο γάμο καὶ αὐτοῦ τοῦ αὐτοκράτορα. Γιὰ μιὰ ἀκόμη φορὰ ἀκολουθούμενος ἀπὸ ὁρισμένους στουδίτες μοναχούς, ἀναγκάστηκε νὰ φύγει καὶ πάλι ἀπὸ τὴν ἀγαπημένη του Μονή, γιὰ τὴν ὁποία τόσο κοπίασε. Βαριὰ ἄρρωστος ἄφησε τὰ ἐγκόσμια τὴν 11η Νοεμβρίου τοῦ 826, ἀφοῦ ζήτησε ἀπὸ τοὺς μοναχοὺς νὰ τοῦ διαβάσουν τὸν 118ο Ψαλμό. Παρέδωσε τὴν ἁγία του ψυχὴ στὸν Κύριο σὲ ἡλικία 67 ἐτῶν.

Παρ’ ὅλες τὶς διώξεις καὶ τὶς ἐξορίες του ἔγραψε σπουδαιότατα θεολογικὰ ἔργα. Διακρίθηκε ἐπίσης ὡς σπουδαῖος ποιητὴς καὶ ὑμνογράφος, ὁ ὁποῖος συνέθεσε τοὺς περισσότερους ὕμνους τοῦ Τριωδίου.

Ὁ ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης εἶναι ἀντιπροσωπευτικὸ παράδειγμα ἀσυμβίβαστου χριστιανοῦ μὲ τὸν ἁμαρτωλὸ καὶ πτωτικὸ κόσμο. Ἐκφράζει μὲ τὸν πλέον κατηγορηματικὸ τρόπο τὸ ἀσυμβίβαστο τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὴν ἁμαρτία καὶ τὸ ἀντιχριστιανικὸ πνεῦμα. Ἂν καὶ μοναχὸς προασπίστηκε τὸν ἱερὸ θεσμὸ τοῦ γάμου, τὸν ὁποῖο εἶχαν καταπατήσει οἱ ἰσχυροὶ τῆς ἐποχῆς του. Προασπίσθηκε ἐπίσης τὴν ἁγία καὶ ἀμώμητη πίστη τῆς Ὀρθοδοξίας, ἡ ὁποία εἶναι συνώνυμη μὲ τὴ σωτηρία. Νομίζουμε ὅτι καὶ ἡ ἐποχή μας ἔχει ἀνάγκη ἁγίων καὶ ὁμολογητῶν, σὰν τὸν ἅγιο Θεόδωρο τὸ Στουδίτη γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ βγοῦμε ἀπὸ τὸ φοβερὸ πνευματικὸ τέλμα, στὸ ὁποῖο ἔχουμε βυθισθεῖ!

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.

Δώρων μέτοχος, τῆς ἀφθαρσίας, δῶρον ἄσυλον, τῆς Ἐκκλησίας, φερωνύμως ἀνεδείχθης Θεόδωρε, τοὶς ἱεροὶς γὰρ ἑπόμενος δόγμασιν, ὁμολογίας φωστὴρ ἐχρημάτισας. Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν Ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.

Κοντάκιον
Ἦχος β’. Τὰ ἄνω ζητῶν.

Τὸν ἀσκητικόν, ἰσάγγελόν τε βίον σου, τοῖς ἀθλητικοῖς, ἐφαίδρυνας παλαίσμασι, καὶ Ἀγγέλοις σύσκηνος, θεομάκαρ ὤφθης Θεόδωρε, σὺν αὐτοῖς Χριστῷ τῷ Θεῷ, πρεσβεύων ἀπαύστως ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
11 Νοεμβρίου 2026 ἑορτάζουν:

Ἅγιος Μηνὰς «ὁ ἐν τῷ Κοτυαεὶῳ» ὁ Μεγαλομάρτυρας

Ἅγιος Βίκτωρ ὁ Μεγαλομάρτυρας

Ἅγιος Βικέντιος ὁ Διάκονος Ἱερομάρτυρας

Ὅσιος Θεόδωρος ὁ Ὁμολογητὴς ἡγούμενος Μονῆς Στουδίου

Ἁγία Στεφανίδα

Ἅγιος Δράκωνας

Ἅγιος Μάξιμος «ὁ διὰ Χρὶστὸν Σαλὸς» καὶ θαυματουργὸς ἀπὸ τὴ Μόσχα

The post Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης: Ὁ ἀσυμβίβαστος ὁμολογητὴς τῆς Ἐκκλησίας μας (11/11/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΤΕΤΑΡΤΗ Η’ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΛΟΥΚΑ
Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν
12: 48-59

Εἶπεν ὁ Κύριος· παντὶ ᾧ ἐδόθη πολύ, πολὺ ζητηθήσεται παρ’ αὐτοῦ, καὶ ᾧ παρέθεντο πολύ, περισσότερον αἰτήσουσιν αὐτόν. Πῦρ ἦλθον βαλεῖν ἐπὶ τὴν γῆν, καὶ τί θέλω εἰ ἤδη ἀνήφθη! βάπτισμα δὲ ἔχω βαπτισθῆναι, καὶ πῶς συνέχομαι ἕως οὗ τελεσθῇ! δοκεῖτε ὅτι εἰρήνην παρεγενόμην δοῦναι ἐν τῇ γῇ; οὐχί, λέγω ὑμῖν, ἀλλ’ ἢ διαμερισμόν. ἔσονται γὰρ ἀπὸ τοῦ νῦν πέντε ἐν οἴκῳ ἑνὶ διαμεμερισμένοι, τρεῖς ἐπὶ δυσὶ καὶ δύο ἐπὶ τρισί· διαμερισθήσονται πατὴρ ἐπὶ υἱῷ καὶ υἱὸς ἐπὶ πατρί, μήτηρ ἐπὶ θυγατρὶ καὶ θυγάτηρ ἐπὶ μητρί, πενθερὰ ἐπὶ τὴν νύμφην αὐτῆς καὶ νύμφη ἐπὶ τὴν πενθεράν αὐτῆς. Ἔλεγε δὲ καὶ τοῖς ὄχλοις· Ὅταν ἴδητε τὴν νεφέλην ἀνατέλλουσαν ἀπὸ δυσμῶν, εὐθέως λέγετε, ὄμβρος ἔρχεται, καὶ γίνεται οὕτω· καὶ ὅταν νότον πνέοντα, λέγετε ὅτι καύσων ἔσται, καὶ γίνεται. ὑποκριταί, τὸ πρόσωπον τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς οἴδατε δοκιμάζειν, τὸν δὲ καιρὸν τοῦτον πῶς οὐ δοκιμάζετε; τί δὲ καὶ ἀφ’ ἑαυτῶν οὐ κρίνετε τὸ δίκαιον; ὡς γὰρ ὑπάγεις μετὰ τοῦ ἀντιδίκου σου ἐπ’ ἄρχοντα, ἐν τῇ ὁδῷ δὸς ἐργασίαν ἀπηλλάχθαι ἀπ’ αὐτοῦ, μήποτε κατασύρῃ σε πρὸς τὸν κριτήν, καὶ ὁ κριτής σε παραδῷ τῷ πράκτορι, καὶ ὁ πράκτωρ σε βαλεῖ εἰς φυλακήν. λέγω σοι, οὐ μὴ ἐξέλθῃς ἐκεῖθεν ἕως οὗ καὶ τὸ ἔσχατον λεπτὸν ἀποδῷς.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 11/11/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Mιὰ ἀπὸ τὶς γυναῖκες τοῦ Μουσουλμάνου ποὺ ἔμενε στὰ Φάρασα, ἐξέφρασε τὴν ἐπιθυμία της νὰ βαπτισθῆ στὴν μητέρα τῆς κ. Ἀγάθης ποὺ μοῦ ἔδωσει τὰ στοιχεῖα αὐτά. Ἐκείνη τὸ ἀνέφερε στὸν Πατέρα Ἀρσένιο καὶ ὁ Πατὴρ τῆς εἶπε νὰ τὴν φέρνη κρυφά στό σπίτι της νὰ τὴν κατηχήση, καὶ νὰ γίνη ἡ Νουνά της. Μετὰ ἀπὸ τὴν κατήχηση τὴν βάπτισε καὶ τὴν ὀνόμασε Ἐλευθερία. Εἶχε δὲ κοινωνήσει ἐν ὅλῳ τρεῖς-τέσσερις φορές μόνον, καὶ αὐτὲς κρυφά, καὶ ζοῦσε ὅπως οἱ κρυφοί Χριστιανοί.

Ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ βαπτίσθηκε ἡ Ἐλευθερία, ἔκανε τὴν ἀδιάθετη καὶ ἔτσι δὲν μόλυνε τὸ Ἅγιο Βάπτισμα μὲ τὸν Τοῦρκο ἄνδρα της. Ἐπειδή δυσκολευόταν στὸ ἄπιστο περιβάλλον τοῦ σπιτιοῦ της, ὁ καλός Θεὸς γρήγορα τὴν ἐλευθέρωσε καὶ τὴν πῆρε κοντά Του. Ἀρρώστησε ξαφνικὰ καὶ ἔμεινε λίγες μέρες κατάκοιτη. Ζήτησε ἡ καημένη νὰ κοινωνήση, ἀλλὰ ἦταν δύσκολο γι' αὐτὴν νὰ πάη στὸν Χατζεφεντῆ, ὅπως πιὸ δύσκολο ἦταν νὰ πάη ὁ Χατζεφεντῆς στὸ σπίτι της, γιὰ νὰ τὴν κοινωνήση σὰν κρυφή Χριστιανή. Δὲν τὴν ἄφησε ὅμως ἀκοινώνητη ὁ καλός Πατέρας. Πῆρε ἕνα πολύ μικρό μήλο, ἄνοιξε μιὰ τρυπούλα, ἔβαλε μέσα λίγο Ἅγιο Ἅρτο καὶ πάλι τὸ ἔκλεισε τὸ μῆλο. Εἶπε μετὰ στὴν Νουνά της νὰ πάη νὰ τὴν ἐπισκεφθῆ καὶ μὲ τρόπο νὰ τῆς τὸ δώση, γιὰ νὰ κοινωνήση. Ἡ Νουνά της τὸ πῆρε μὲ εὐλάβεια καὶ χαρὰ στὰ χέρια της καὶ μὲ σταυρωμένα τὰ χέρια στὸ στήθος πῆγε καὶ τὴν ἐπισκέφθηκε.

Ἡ Ἐλευθερία, σὰν νεοφώτιστη που ήταν, τὸ διαισθάνθηκε καὶ μὲ ἄλλοιωμένο πρόσωπο τῆς εἶπε: «ὁ Χριστός, ἡ ψυχή μου», ἐνῶ δὲν περνοῦσε ἀπὸ τὸν νοῦ της ὅτι μποροῦσε ἡ Νουνά της νὰ τῆς πάη Ἅγιον Ἄρτο. Ἐκείνη ἔβγαλε μετὰ τὸ μῆλο καὶ τῆς τὸ ἔδωσε, καὶ ἔτσι κοινώνησε ἡ εὐλογημένη ψυχή.

Μετὰ ἀπὸ τὴν Θεία Κοινωνία ἄρχισε νὰ παραδίδη καὶ τὴν ψυχή της στὸν Χριστό. Ἔτρεξε ἀνήσυχη ἡ Νουνά της στὸν Πατέρα Ἀρσένιο καὶ τοῦ λέει:

- Τὴν εὐχή σου νὰ ἔχω, Χατζεφεντῆ, ἡ Ἐλευθερία πέθανε. Τί θὰ γίνη τώρα; Θὰ τὴν πλύνουν οἱ Τουρκάλες!

- Μὴν ἀνησυχῆς, τῆς ἀπάντησε.

Ἐκείνη πάλι τὰ ἴδια:

- Τί θὰ γίνη, Χατζεφεντῆ;

Ὁ Πατήρ τῆς λέει:

- Ἄσε, θὰ θεωρηθή ἕνα μπάνιο.

Ἡ Νουνά της ὅμως ἀνησυχοῦσε γι' αὐτό, γιατί οἱ Μουσουλμάνοι τὸ μπάνιο ποὺ κάνουν στὸν πεθαμένο τὸ θεωροῦν βάπτισμα καὶ πιστεύουν ὅτι συγχωροῦνται ὅλες οἱ ἁμαρτίες τοῦ νεκροῦ, ποὺ ἔκανε ζωντανός! Πλάνη φυσικὰ καὶ μάλιστα χονδρή! Ἐπειδὴ λοιπὸν συνέχεια ἐνοχλοῦσε τὸν Πατέρα Ἀρσένιο ἡ Νουνά της γι' αὐτὸ τὸ θέμα, άναγκάσθηκε τότε ὁ Πατήρ νὰ τῆς πῆ: «Ἒ, τί νομίζεις; Θὰ ἀφήσω τὶς Τουρκάλες νὰ λούσουν αὐτὴν ποὺ βάπτισα;», καὶ ἔκανε συνέχεια προσευχὴ γιὰ τὴν Ἐλευθερία.

Τί συνέβη λοιπόν; Ὅλες αὐτὲς τὶς ἡμέρες, ὅσες Τουρκάλες ἅπλωναν τὰ χέρια, γιὰ νὰ πλύνουν τὸ σῶμα τῆς νεκρῆς Χριστιανῆς, τὰ χέρια τους ἔμεναν ἀκίνητα. Ἔτσι ἀναγκάσθηκαν νὰ τὴν θάψουν, χωρίς νὰ τὴν πλύνουν, στο Τούρκικο κοιμητήρι. Ὁ Χατζεφεντῆς τῆς διάβασε ἀπὸ μακριά τὴν νεκρώσιμη ἀκολουθία καὶ ἐξακολουθοῦσε νὰ προσεύχεται.

Καὶ νά, ἐπακολουθεῖ καὶ ἄλλο γεγονός: Ἅρχισε κάθε βράδυ νὰ παρουσιάζεται ἡ Ἐλευθερία στὸ σπίτι της καὶ νὰ τοὺς κάνη ἄνω-κάτω, καὶ τὰ πράγματα τοῦ σπιτιοῦ νὰ τὰ πετάη ἀγανακτισμένη καὶ νὰ τοὺς λέη: «Γιατί μὲ βασανίζετε ἐδῶ στὴν κόλαση, στὸ κοιμητήρι σας; Γρήγορα νὰ μὲ βγάλετε ἀπὸ ἐδῶ καὶ νὰ μὲ πᾶτε στὸ σπίτι μου, στο Κοιμητήρι τῶν Χριστιανῶν». Αὐτὸ δὲ γινόταν μέρες συνέχεια, μέχρι ποὺ δὲν ἄντεξε πιὰ ἡ τουρκικὴ οἰκογένεια καὶ πῆγαν στὸν Πατέρα ᾿Αρσένιο καὶ τοῦ εἶπαν:

- Χατζεφεντῆ, τὴν εὐχή σου νὰ ἔχουμε, πολὺ ὑποφέρουμε στὸ σπίτι μας ἀπὸ τὴν πεθαμένη γυναίκα. Βοήθησέ μας! Μόνον ἐσὺ θὰ βρῆς τὴν ἄκρη. Συνέχεια κάθε βράδυ μᾶς βασανίζει καὶ μᾶς κάνει τὸ σπίτι ἄνω-κάτω καὶ μᾶς λέει νὰ τὴν θάψουμε στο δικό σας τὸ Κοιμητήρι. Φαίνεται, αὐτὴ ἀγαποῦσε τὴν δική σας θρησκεία.

Ὁ Πατήρ ἀπάντησε στὸν Τοῦρκο ἄνδρα της:

- Τί μὲ ρωτᾶς ἐμένα; Ἐγὼ εἶμαι Ἕλληνας καὶ ἐσὺ Τοῦρκος· ὅ,τι θέλεις κάνεις.

Ἐκεῖνος ἀπάντησε:

- Ὄχι, Χατζεφεντῆ, δὲν θέλω νὰ κάνω τίποτε χωρίς τὴν εὐλογία σου.

Τότε ὁ Πατήρ Ἀρσένιος τοῦ εἶπε:

- Θὰ σοῦ κάνουμε μιὰ οἰκονομία. Ξεθάψτε την ἐσεῖς καὶ φέρτε την νὰ τὴν θάψουμε σὲ μιὰν ἄκρη τοῦ δικού μας Κοιμητηρίου.

Ὅπως καὶ ἔγινε.

Μετὰ ἐμφανίστηκε χαρούμενη ἡ Ἐλευθερία στὸ τούρκικο σπίτι καὶ τοὺς ἔδωσε εὐχές: «Νὰ ζήσετε χίλια χρόνια! Τώρα βρίσκομαι στὸν Παράδεισο, στὸ φῶς καὶ στὰ καλὰ τοῦ Θεοῦ».

Μ' αὐτὸν τὸν τρόπο, τὸν θεϊκό, ποὺ ἐνεργοῦσε ὁ Χατζεφεντῆς, ἡμέρευε τοὺς βαρβάρους Τούρκους καὶ τοὺς προβλημάτιζε μὲ τὴν ὁλοφάνερη ἐνέργεια τῆς ὀρθῆς πίστεως τῶν Χριστιανῶν, καὶ ἔτσι προφύλαγε τοὺς πιστοὺς ἀπὸ τοὺς ἀπίστους ἐκεῖνα τὰ δύσκολα χρόνια, γιὰ νὰ μὴ δημιουργοῦν προβλήματα στοὺς Χριστιανούς. Τὴν εὐχή του νὰ ἔχουμε. Ἀμήν.

Πηγή: Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου, «Ὁ Ἅγιος Ἀρσένιος ὁ Καππαδόκης», ἐκδ. Ι. Ἡσυχαστηρίου Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, Σουρωτὴ Θεσ/νίκης 2014, σελ.127-130

The post Ἅγιος Ἀρσένιος ὁ Καππαδόκης: «Τί νομίζεις; Θὰ ἀφήσω τὶς Τουρκάλες νὰ λούσουν αὐτὴν ποὺ βάπτισα;» appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Ὁ Ὀσιότατος Ἀρσένιος ὁ Καππαδόκης γεννήθηκε γύρω στὰ 1840 μ.Χ. στὰ Φάρασα ἢ Βαρασιό, στὸ Κεφαλοχώρι τῶν ἕξι Χριστιανικῶν χωριῶν τῆς περιφερείας Φαράσων της Καππαδοκίας. Οἱ γονεῖς του ἦταν πλούσιοι σὲ ἀρετὲς καὶ μέτριοι σὲ ἀγαθά. Εἶχαν ἀποκτήσει δύο ἀγόρια, τὸν Βλάσιο καὶ τὸν Θεόδωρο (τὸν Ἅγιο Ἀρσένιο).

Ἀπὸ μικρὴ ἡλικία ἔμειναν ὀρφανὰ καὶ τὰ προστάτεψε ἡ θεία τους, ἀδελφὴ τῆς μητέρας τους. Ἕνα θαυμαστὸ γεγονὸς ποὺ συνέβηκε στὰ παιδιὰ καὶ τὴν θαυματουργικὴ διάσωση τοῦ μικροῦ τότε Θεόδωρου ἀπὸ τὸν Ἅγιο Γεώργιο ποὺ τὸν ἔσωσε ἀπὸ βέβαιο πνιγμό, εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα, γιὰ τὸν μὲν Βλάσιο νὰ δοθεῖ μὲ τὸν δικό του τρόπο στὸν Θεό, νὰ τὸν δοξολογεῖ ὡς δάσκαλος τῆς Βυζαντινῆς Μουσικῆς καὶ κατέληξε ἀργότερα στὴν Κωνσταντινούπολη, γιὰ τὸν Θεόδωρο δὲ νὰ θέλει νὰ γίνει καλόγερος. Στὴ συνέχεια μεγαλώνοντας, στάλθηκε στὴ Νίγδη καὶ μετὰ στὴ Σμύρνη ὅπου τέλειωσε τὶς σπουδές του.

Στὰ εἴκοσι ἕξι του περίπου χρόνια πῆγε στὴν Ἱερὰ Μονὴ Φλαβιανῶν τοῦ Τιμίου Προδρόμου (Ζιντζί-Ντερὲ) ὅπου ἀργότερα ἐκάρη Μοναχὸς καὶ πῆρε τὸ ὄνομα Ἀρσένιος. Δυστυχῶς ὅμως δὲ χάρηκε πολὺ τὴν ἡσυχία του, διότι ἐκείνη τὴν ἐποχὴ εἶχαν ἀνάγκη μεγάλη ἀπὸ δασκάλους καὶ ὁ Μητροπολίτης Παΐσιος ὁ Β’, τὸν χειροτόνησε Διάκο καὶ τὸν ἔστειλε στὰ Φάρασα γιὰ νὰ μάθει γράμματα στὰ ἐγκαταλειμμένα παιδιά. Αὐτὸ φυσικὰ γινόταν στὰ κρυφά, μὲ χίλιες δυὸ προφυλάξεις, γιὰ νὰ μὴ μάθουν τίποτε οἱ Τοῦρκοι. Στὸ τριακοστὸ ἔτος τῆς ἡλικίας του χειροτονήθηκε στὴν Καισαρεία πρεσβύτερος μὲ τὸν τίτλο τοῦ Ἀρχιμανδρίτου καὶ τὴν εὐλογία ὡς Πνευματικός.

Ἄρχισε πιὰ ἡ πνευματική του δράση νὰ γίνεται μεγαλύτερη καὶ νὰ ἁπλώνεται. Μὲ τὴν ἄφθονη Θεία Χάρη ποὺ τὸν προίκισε ὁ Θεὸς θεράπευε τὶς ψυχὲς καὶ τὰ σώματα τῶν πονεμένων ἀνθρώπων. Εἶχε πολλὴ ἀγάπη στὸν Θεὸ καὶ πρὸς τὴν εἰκόνα Του, τὸν ἄνθρωπο καὶ ὄχι στὸν ἑαυτό του, διότι, ὅταν ἔβλεπε πολὺ πόνο καὶ καταπίεση Τουρκική, ἡ ἀγάπη τὸν ἔβγαζε ἔξω ἀπὸ τὸν ἑαυτό του καὶ ἔξω ἀπὸ τὸ χωριό του καὶ ἀγκάλιαζε καὶ τὰ γύρω χωριά.

Θεράπευε ἀδιάκριτα τὸν ἀνθρώπινο πόνο ὅπου τὸν συναντοῦσε σὲ Χριστιανοὺς ἢ Τούρκους. Γιὰ τὸν Ἅγιο δὲν εἶχε καμιὰ σημασία, διότι ἔβλεπε στὸ πρόσωπό τους, τὴν μὲ πολλὴ ἀγάπη πλασθεῖσα εἰκόνα τοῦ Θεοῦ.

Ἀναρίθμητα εἶναι τὰ θαύματα ποὺ ἐπετέλεσε ὁ Ἅγιος μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ. Στεῖρες γυναῖκες τεκνοποιοῦσαν, ἀφοῦ τὶς διάβαζε εὐχὴ ἢ ἔδιδε «φυλακτὸ» ποὺ ἦταν ἕνα κομμάτι χαρτὶ γραμμένο μὲ κάποιες εὐχὲς ποὺ τὶς ἔγραψε ὁ ἴδιος. Διάβαζε τὸ Ἅγιο Εὐαγγέλιο σὲ σοβαρὲς περιπτώσεις, ὅπως στοὺς τυφλούς, βουβούς, χωλοὺς παραλυτικούς, δαιμονιζομένους καὶ γινόντουσαν καλά, μόλις τελείωνε τὴν ἀνάγνωση. Πολλοὶ Χριστιανοὶ καὶ Τοῦρκοι εἶχαν θεραπευθεῖ, ἀφοῦ πῆραν χῶμα ἀπὸ τὸ κατώφλι του κελιοῦ του καὶ ἀναμιγνύοντάς το μὲ λίγο νερὸ τὸ ἔπιναν, πιστεύοντας ὅτι θὰ ἐθεραπεύοντο καὶ ἡ πίστη τους ποὺ εἶχαν στὸν Ἅγιο, ἔκανε τὸ θαῦμα. Χρήματα φυσικὰ δὲ δεχόταν ποτὲ οὔτε κι ἔπιανε στὰ χέρια του. Συνήθιζε νὰ λέγει «ἡ πίστη μας δὲν πουλιέται».

Βίωνε ὁλοκληρωτικὰ καὶ «ἔπασχε τὰ Θεῖα». Ζοῦσε μὲ αὐταπάρνηση, διότι ἀγαποῦσε πολὺ πρῶτα τὸν Θεὸ καὶ μετὰ τὴν εἰκόνα Του, τὸν πλησίον. Αἱματηροὺς ἀγῶνες καὶ προσπάθειες κατέβαλε γιὰ νὰ διατηρήσει τοὺς συγχωριανοὺς καὶ τοὺς συμπατριῶτες του στὴν πίστη, γιὰ νὰ μὴν κλονιστοῦν καὶ ἀλλαξοπιστήσουν στὶς χαλεπὲς ἐκεῖνες ἡμέρες καὶ ἐποχές, ἀπὸ τὶς πολλὲς καὶ διάφορες πιέσεις ποὺ δεχόντουσαν ἀπὸ τοὺς Τούρκους, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ διάφορους προβατόσχημους λύκους, τοὺς προτεστάντες, ποὺ προσπαθοῦσαν νὰ ποιμάνουν τὴν ποίμνη τοῦ Χριστοῦ.

Τὸ κελί του, μικρό, ἀπέριττο, εὑρισκόταν μέσα στὸν κόσμο. Ζοῦσε μέσα στὸν κόσμο, ἀλλὰ συγχρόνως κατόρθωνε νὰ ζεῖ καὶ ἐκτὸς τοῦ κόσμου. Σὲ αὐτό, καθὼς καὶ γιὰ τὰ θεῖα του κατορθώματα, πολὺ τὸν βοηθοῦσαν οἱ δύο ἡμέρες (ἡ Τετάρτη καὶ ἡ Παρασκευὴ) ποὺ ἔμενε ἔγκλειστος στὸ κελί του, προσευχόμενος. Οἱ ὁποῖες καρποφοροῦσαν περισσότερο πνευματικὰ τότε, διότι ἁγίαζαν καὶ τὴν ἐργασία τῶν ἄλλων ἡμερῶν. Ὧρες ἔμενε γονατιστὸς προσευχόμενος στὸν Θεὸ γιὰ τὸν λαό Του, ποὺ τὸν εἶχε ἐμπιστευθεῖ στὰ ἀσκητικὰ χέρια τοῦ δούλου Τοῦ Ἀρσενίου. Ἡ μεγάλη εὐαισθησία τοῦ Ἁγίου Πατρὸς δὲν ἄντεχε νὰ κάνει κανένα κακὸ στὴν πλάση. Ἰδιαίτερα στὰ ζῶα. Ποτέ του δὲν κάθισε σὲ ζῶο νὰ τὸ κουράσει, γιὰ νὰ ξεκουράσει τὸν ἑαυτό του.

Προτιμοῦσε πάντοτε νὰ βαδίζει πεζὸς καὶ ὅπως συνήθιζε ξυπόλυτος. Εἶχε πάντοτε μπροστά του τὸν Χριστὸ ποὺ ποτέ Του δὲν κάθισε σὲ ζῶο – μόνο μιὰ φορά – καὶ ὅπως χαρακτηριστικὰ ἔλεγε: «Ἐγὼ ποὺ εἶμαι χειρότερος καὶ ἀπὸ τὸ γαϊδουράκι, πὼς νὰ καθίσω σ’ αὐτό;»

Γιὰ νὰ κρύψει τὶς ἀρετές του ἀπὸ τὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων καὶ νὰ ἀποφύγει ἔτσι τοὺς ἐπαίνους, κατάφευγε σ‘ ὁρισμένες «ἰδιοτροπίες». Παρουσιαζόταν σὰν σκληρὸς θυμώδης, ὀξύθυμος, ἀπόπαιρνε τὶς διάφορες γυναῖκες, ποὺ ἀπὸ ἀγάπη γι’ αὐτὸν καὶ εὐγνωμοσύνη προσπαθοῦσαν νὰ τὸν βοηθήσουν, μὲ διάφορους τρόπους, νὰ τοῦ μαγειρεύουν καὶ νὰ τοῦ στέλνουν φαγητό. Ὅπως χαρακτηριστικὰ ἔλεγε στὸν πιστό του φίλο καὶ ψάλτη Πρόδρομο τὰ ἑξῆς: «Ἐὰν ἤθελα νὰ μὲ ὑπηρετοῦν γυναῖκες, θὰ γινόμουν ἔγγαμος ἱερεὺς καὶ θὰ μὲ ὑπηρετοῦσε παπαδιά. Τὸν καλόγηρο ποὺ τὸν ὑπηρετοῦσε γυναῖκες, δὲν εἶναι καλόγηρος».

Ὅταν ὕψωνε τὰ χέρια του γιὰ νὰ παρακαλέσει γιὰ κάτι τὸν Θεό, ἄρχιζε νὰ τὸν παρακαλεῖ προσευχόμενος καὶ φωνάζοντας, «Θεέ μου!» λὲς καὶ ξεκοβόταν ἡ καρδιά του ἐκείνη τὴν ὥρα, καὶ θαρρεῖς πῶς ἔπιανε τὸν Χριστὸ ἀπὸ τὰ πόδια καὶ δὲν τοῦ ἔκανε τὸ αἴτημά του. «Ἐμεῖς», ὅπως ἔλεγαν οἱ Φαρασιῶτες, «στὴν Πατρίδα μας τί θὰ πεῖ γιατρός, δὲν ξέραμε στὸν Χατζεφεντὴ τρέχαμε. Στὴν Ἑλλάδα μάθαμε ἀπὸ γιατρούς, ἀλλὰ ἂν τὰ ποῦμε στοὺς ἐντόπιους, τοὺς φαίνονται παράξενα».

Ἐκτὸς ἀπὸ τὰ ἄλλα του χαρίσματα εἶχε καὶ τὸ προορατικὸ χάρισμα. Εἶχε πληροφορηθεῖ ἀπὸ τὸν Θεό, πὼς θὰ ἔφευγαν γιὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ ἔγινε στὶς 14 Αὐγούστου τοῦ 1924 μ.Χ. μὲ τὴν ἀνταλλαγὴ τῶν πληθυσμῶν. Γνώριζε ἀπὸ προηγουμένως καὶ τὸν θάνατό του καὶ ὅτι αὐτὸς θὰ συνέβαινε σ’ ἕνα νησί.

Ἡ ἁγία του μορφὴ συνέχεια σκοποῦσε Χάρη καὶ παρηγοριά. Τὸ πρόσωπό του ἔλαμπε ἀπὸ τὴν ἀσκητικὴ γυαλάδα, ποὺ ἔμοιαζε σὰν τὸ χρῶμα τοῦ φτιασμένου κυδωνιοῦ.

Εἶχε πιὰ ἐξαϋλωθεῖ ἀπὸ τοὺς ὑπερφυσικοὺς πνευματικοὺς ἀγῶνες, ποὺ ἔκανε ἀπὸ ἀγάπη στὸν Χριστό, καθὼς καὶ ἀπὸ τοὺς πολλούς του κόπους γιὰ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸ ποίμνιο του, ποὺ τὸ ποίμανε πενῆντα χρόνια σὰν καλὸς Ποιμένας.

Τρεῖς μέρες πρὶν τὴν ἐκδημία του ἦλθε ἡ Παναγία, τὸν γύρισε σ’ ὅλο τὸ Ἅγιο Ὅρος, τὰ Μοναστήρια, τοὺς Ναοὺς ποὺ τόσο ἐπιθυμοῦσε νὰ δεῖ καὶ δὲν εἶχε ἀξιωθεῖ καὶ τοῦ εἶπε ὅτι σὲ τρεῖς ἡμέρες θὰ παρουσιαστεῖ στὸν Κύριο, ποὺ τόσο πολὺ ἀγάπησε καὶ ἔδωσε ὅλο του τὸν ἑαυτὸ σ’ Αὐτόν. Κοιμήθηκε στὶς 10 Νοεμβρίου τοῦ 1924 μ.Χ. στὴν Κέρκυρα.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Τῶν Ὁσίων τὸν βίον ἐκμιμησάμενος, ἐν ἐσχάτοις τοὶς χρόνοις, Πάτερ Ἀρσένιε, ἐπληρώθης δωρεῶν τοῦ θείου Πνεύματος, καὶ θαυμάτων γεγονός, θεοφόρε αὐτουργός, παρέχεις ἐνὶ ἐκάστω, τᾶς ἐκ Θεοῦ χορηγίας, ταὶς ἰκεσίαις σου πρὸς Κύριον.

Κοντάκιον
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Καππαδοκίας τὸ νεόφυτον ἄνθος, καὶ ἀρετῶν τὸ πολυτίμητον σκεῦος, ὁ ἱερὸς Ἀρσένιος ὑμνείσθω μοί, οὗτος γὰρ ὡς ἄγγελος, ἐν σαρκὶ βιοτεύσας, σύσκηνος ἐγένετο, τῶν Ἁγίων ἁπάντων, μεθ’ ὧν πρεσβεύει πάντοτε Χριστῷ, ἠμὶν διδόναι, πταισμάτων συγχώρησιν.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
10 Νοεμβρίου 2026 ἑορτάζουν:

Ἅγιοι Ὀλυμπάς, Ἠρωδίων, Ἔραστος, Σωσίπατρος καὶ Κουάρτος οἱ Ἀπόστολοι ἀπὸ τοὺς Ἑβδομήκοντα

Ὅσιος Ἀρσένιος ὁ Καππαδόκης

Ἅγιος Ὀρέστης

Ὅσιος Θεοστήρικτος «ὁ ἐν Συμβόλοις»

Ἅγιος Νόννος ὁ κατηχητὴς τῆς Ὁσίας Πελαγίας

Ὅσιος Μαρτίνος ὁ Ἐπίσκοπος

Ἅγιος Μίλος ὁ Θαυματουργὸς Ἐπίσκοπος Ἱερομάρτυρας καὶ οἱ δύο μαθητές του

Ἅγιος Καλλιόπιος

Ἅγιος Νίρος

Ἅγιος Ὠρίων

Ἅγιος Δημητριανὸς ὁ ἐπίσκοπος Ἀντιοχείας, Ἱερομάρτυρας

Ἅγιος Justus

The post Ὅσιος Ἀρσένιος ὁ Καππαδόκης (10/11/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΤΡΙΤΗ Η’ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ ΛΟΥΚΑ
Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν
12: 42-48

Εἶπεν ὁ Κύριος· Τίς ἄρα ἐστὶν ὁ πιστὸς οἰκονόμος καὶ φρόνιμος, ὃν καταστήσει ὁ κύριος ἐπὶ τῆς θεραπείας αὐτοῦ τοῦ διδόναι ἐν καιρῷ τὸ σιτομέτριον; μακάριος ὁ δοῦλος ἐκεῖνος, ὃν ἐλθὼν ὁ κύριος αὐτοῦ εὑρήσει οὕτω ποιοῦντα. ἀληθῶς λέγω ὑμῖν ὅτι ἐπὶ πᾶσι τοῖς ὑπάρχουσιν αὐτοῦ καταστήσει αὐτόν. ἐὰν δὲ εἴπῃ ὁ δοῦλος ἐκεῖνος ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ, χρονίζει ὁ κύριός μου ἔρχεσθαι, καὶ ἄρξηται τύπτειν τοὺς παῖδας καὶ τὰς παιδίσκας, ἐσθίειν τε καὶ πίνειν καὶ μεθύσκεσθαι, ἥξει ὁ κύριος τοῦ δούλου ἐκείνου ἐν ἡμέρᾳ ᾗ οὐ προσδοκᾷ καὶ ἐν ὥρᾳ ᾗ οὐ γινώσκει, καὶ διχοτομήσει αὐτὸν, καὶ τὸ μέρος αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀπίστων θήσει. ἐκεῖνος δὲ ὁ δοῦλος, ὁ γνοὺς τὸ θέλημα τοῦ κυρίου αὐτοῦ καὶ μὴ ἑτοιμάσας μηδὲ ποιήσας πρὸς τὸ θέλημα αὐτοῦ, δαρήσεται πολλάς· ὁ δὲ μὴ γνούς, ποιήσας δὲ ἄξια πληγῶν, δαρήσεται ὀλίγας. παντὶ δὲ ᾧ ἐδόθη πολύ, πολὺ ζητηθήσεται παρ’ αὐτοῦ, καὶ ᾧ παρέθεντο πολύ, περισσότερον αἰτήσουσιν αὐτόν.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 10/11/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Τὰ «Σὰ ἐκ τῶν Σῶν»
Mιὰ μοναχή, ποὺ ἐξυπηρετοῦσε τὸν Ἅγιο στὴν ἐκκλησία ὡς ὑποδιάκονος, τὴν ὥρα ποὺ λειτουργοῦσε ὁ Σεβασμιώτατος καὶ ἀκριβῶς στὰ «Σὰ ἐκ τῶν Σῶν» εἶδε μιὰ μεγαλοπρεπέστατη Κυρία, ποὺ κρατοῦσε βρέφος στὴν ἀγκαλιά της, νὰ μπαίνει ἀπὸ τὴν Ωραία Πύλη καὶ νὰ στέκεται κοντὰ στὸν Σεβασμιώτατο καὶ τὴ στιγμὴ ποὺ αὐτὸς ἐπρόκειτο νὰ πεῖ τὸ «Ἐξαιρέτως τῆς Παναγίας...» νὰ ἁπλώνει τὰ χέρια καὶ νὰ τοῦ δίνει τὸ βρέφος.
Ἡ Ἀδελφὴ αὐτὴ τὰ εἶδε αὐτὰ ὄχι στὸν ὕπνο, ἀλλὰ ξύπνια καὶ μὲ τὰ μάτια της.
(Μοναχὸς Ἀβιμέλεχ, 1921, σ. 8)

«Καίτοι σοι παρεστήκασι...»
Mιὰ μοναχή, ἡ ὁποία τοῦ ἑτοίμαζε τὰ κατάλληλα γιὰ τὴν ὑπηρεσία στὸν Ναό, ἔβλεπε στὸν ὕπνο της, κυρίως ὅταν ἀσθενοῦσε, ἕνα νέο, ὁ ὁποῖος παραστεκόταν καὶ ἐνῶ ἡ Ἀδελφὴ ρωτοῦσε «Πῶς εἶναι ὁ Σεβασμιώτατος ἢ ἂν ἔχει κάτι ἀνάγκη», ὁ νέος τῆς ἀποκρινόταν: «Ἐγὼ σὲ εἰδοποιῶ ὅταν θὰ ἔχει κάποια ἀνάγκη». Αὐτὸν τὸν νέο ἡ Μοναχὴ ὄχι μόνο τὸν ἔβλεπε στὸν ὕπνο της, ἀλλὰ μερικὲς φορὲς καὶ ὅταν ἐξυπηρετοῦσε τὸν Ἅγιο Νεκτάριο ξύπνια. Τὸν ἔβλεπε νὰ στέκεται κοντὰ στὸν Σεβασμιώτατο ὅταν λειτουργοῦσε καὶ τῆς φαινόταν σὰν δεκανέας μὲ στρατιωτική στολὴ καὶ μὲ ἀστραφτερή μορφή.
(Μοναχὸς Ἀβιμέλεχ, 1921, σ. 8)

«Εἰς νεφέλην φωτεινὴν»
Εὐσεβὴς καὶ ἀξιόπιστη γυναίκα μοῦ διηγήθηκε, μὲ μάρτυρα τὸν Θεό, ὅτι ἐπεσκέφθη κάποτε τὸ μοναστήρι τοῦ Ἁγίου στὴν Αἴγινα καὶ συνέβη νὰ λειτουργεῖ ὁ Σεβασμιώτατος. Μετὰ τὴ λήξη τῆς ἀγρυπνίας, βλέπει στὴν Προσκομιδὴ τὸν ἀείμνηστο Ἱεράρχη νὰ βρίσκεται ὡς τὴ μέση του μέσα σὲ φωτεινὸ σύννεφο καὶ νὰ ἁπλώνει ἀστραπιαῖα τὰ χέρια του καὶ νὰ τὸ ρίχνει ὅλο αὐτὸ τὸ σύννεφο σὰν φωτεινὴ νεφέλη ἐπάνω σὲ ὅλο τὸ ἐκκλησίασμα.
(Μοναχὸς Ἀβιμέλεχ, 1921, σ. 8)

«Ἄφησε χῶρο...»
Τὸ 1905, ὅταν ἡ μοναχὴ Ἀναστασία Μούρτζη ἐπιχειροῦσε νὰ ἀνοίξει ἕνα λάκκο, δίπλα στὴν ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Τριάδος τοῦ μοναστηριού, προκειμένου νὰ φυτέψει ἕνα πεῦκο, ἄκουσε ἐπανειλημμένα τὴ μυστηριώδη φωνή: «Ὄχι αὐτοῦ, ἀλλὰ παρέκει. Ἄφησε χῶρο γιὰ ἕνα τάφο». Ὑπάκουσε, ὁ χῶρος ἔμεινε ἐλεύθερος, καὶ ἐκεῖ στὶς 10 Νοεμβρίου 1920 ἐτάφη τὸ σεπτὸ σκήνωμα τοῦ Ἁγίου. Τὸ πεύκο, φυτεύτηκε λίγο δυτικότερα καὶ σώζεται ὣς σήμερα.
(Βλ. σχετικὴ ἐπιγραφὴ στὸ πεῦκο Σ. Δημητρακόπουλος, σ. 310)

Τὰ ἱερὰ σημάδια
Ὅταν στὰ 1904-1908 κτιζόταν τὸ μοναστήρι καὶ ἐργάτες εἶχαν πάει στὴ γειτονική Παλιαχώρα γιὰ νὰ βροῦν πωρόλιθους γιὰ τὴν οἰκοδομή, ὁ Ἀγησίλαος Χατζόπουλος βρῆκε ἕναν ὀγκώδη πωρόλιθο, ἀλλὰ ἐνῶ προσπαθοῦσε νὰ τὸν σηκώσει, ἔμεινε ἀκίνητος καὶ ἔχασε τὴ φωνή του. Οἱ συνάδελφοί του, μὴ μπορώντας νὰ κάνουν τίποτε, εἰδοποίησαν τὸν Ἅγιο Νεκτάριο, ὁ ὁποῖος πῆγε στὸν τόπο, τοῦ διάβασε μιὰ εὐχὴ καὶ ἔγινε καλά. Στη συνέχεια ἐξετάζοντας ὁ Ἅγιος τὴν πέτρα, διαπίστωσε, ἀπὸ τὰ σημάδια τῶν ἐγκαινίων, πὼς ἦταν Ἁγία Τράπεζα τῆς ἐρειπωμένης ἐκκλησίας τοῦ Ἁγίου Στεφάνου. Ὁ Χατζόπουλος, ἀπὸ εὐγνωμοσύνη, τὴν ξανάχτισε.
(Σ. Δημητρακόπουλος, σ. 254)

Μπροστὰ στὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας
Ἡ μοναχή Θέκλα (κατὰ κόσμον Ἀργυρὼ Ἀλιφραγκή) κάποτε πῆγε νὰ ρωτήσει τὸν Ἅγιο σχετικὰ μὲ τὴ μεσημεριανή τράπεζα. Μπαίνοντας στη σάλα - γραφεῖο εἶδε τὴν πόρτα τοῦ δωματίου του ἀνοιχτὴ καὶ προχωρώντας ἕνα - δύο βήματα κατάπληκτη ἀντίκρισε τὸν Ἅγιο Νεκτάριο νὰ προσεύχεται μπροστὰ στὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας καὶ νὰ αἰωρεῖται ὑπερυψωμένος δύο σπιθαμὲς ἀπὸ τὸ ἔδαφος, ἐνῶ τὸ πρόσωπό του νὰ ἔχει ὑποστεῖ θεία ἀλλοίωση.
(Άρχιμ. Κλ. Στρογγύλης, σ. 307, ὑποσ. 625)

Τὸ φοβερὸ φίδι
Ὅταν ὁ Ἅγιος ἔμενε στὸ μοναστήρι τῆς Αἴγινας, κάποιο πρωινὸ ἀνέβαινε στὴν Παλιαχώρα γιὰ νὰ λειτουργήσει στὴν ἐκκλησία τῆς Ἐπισκοπῆς (Ἁγίου Διονυσίου). Ἐνῶ βάδιζε στὸ στενό μονοπάτι, ξεπήδησε μπροστά του ἕνα τεράστιο φίδι, ποὺ ὕψωσε τὸ κεφάλι του καὶ πρόβαλε ἀπειλητικά τὴ γλῶσσα του. Ὁ Ἅγιος, χωρὶς νὰ χάσει τὴν ψυχραιμία του, ὕψωσε τὸ ραβδί του, ἔκανε τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ καὶ εἶπε:
- Στάσου ὡς βρίσκεσαι, ἀκίνητον. Ἰησοῦς Χριστὸς νικᾶ.
Τὸ ἑρπετὸ σύρθηκε μερικούς πόντους, κοκκάλωσε κι ἔμεινε ἀκίνητο μὲ τὸ κεφάλι ψηλά.
Μετὰ τρεῖς ὧρες, ἀφοῦ τελείωσε ἡ λειτουργία, ὁ Ἅγιος παρακάλεσε δύο γείτονες ἀμπελοκαλλιεργητὲς καὶ πῆγαν, βρῆκαν τὸ φίδι στὴν ἴδια κατάσταση καὶ τὸ σκότωσαν.
Ἔμειναν κατάπληκτοι καὶ μετὰ ἀπὸ ἀρκετὴ προσπάθεια κατάφεραν νὰ τὸν πείσουν νὰ τοὺς ἀποκαλύψει τί εἶχε συμβεί.
(Σ. Χονδρόπουλος, σ. 322-323)

Πηγή: «Θαυμαστὰ σημεῖα τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως τοῦ ἐν Αἰγίνῃ», ἐκδ. Ἱερὰ Μονὴ Ἁγίας Τριάδος – Ἁγίου Νεκταρίου Αἰγίνης

The post Ἡ Παναγία ἔδωσε στὸν Ἅγιο Νεκτάριο νὰ κρατήσει στὴν ἀγκαλιά του τὸ Θεῖο Βρέφος! appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Τοῦ Λάμπρου Κ. Σκόντζου
Θεολόγου – Καθηγητοῦ

Οὐδέποτε ἔλειψαν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία μας οἱ ἅγιοι καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ μόνιμο θαῦμα στὴ δισχιλιόχρονη ἱστορική της πορεία. Οἱ ἅγιοι, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, εἶναι τὰ ὁρατὰ σημεῖα τῆς λυτρωτικῆς ἐνέργειας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὸ Ὁποῖο ἀναγεννᾶ τοὺς ἀνθρώπους καὶ τοὺς καθιστᾶ θεοειδεῖς ὑπάρξεις, εἰκόνες καθαρὲς τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Μιὰ τέτοια καθαρὴ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ ὑπῆρξε καὶ ὁ νεοφανὴς ἅγιος Νεκτάριος ὁ θαυματουργός. Γεννήθηκε τὸ 1846 στὴ Σηλυβρία τῆς Θράκης ἀπὸ πολυμελῆ καὶ εὐσεβῆ οἰκογένεια. Ὀνομάζονταν Ἀναστάσιος Κεφαλάς. Ἐξ αἰτίας τῆς φτώχειας, σὲ ἡλικία 13 ἐτῶν βρέθηκε στὴν Κωνσταντινούπολη γιὰ ἐργασία. Ἐργαζόταν σὲ συσκευαστήριο καπνοῦ, ὅπου ὁ ἐργοδότης του τὸν ἐκμεταλλεύονταν καὶ τὸν ξυλοκοποῦσε. Αὐτὸς ὑπόμεινε τὶς προσβολὲς χωρὶς διαμαρτυρίες. Μάλιστα στὶς συσκευασίες τοῦ καπνοῦ φρόντιζε νὰ βάζει χαρτάκια μὲ ρητὰ ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο. Κάποια μέρα ποὺ τὸν ξυλοκοποῦσε ὁ ἐργοδότης του τὸν εἶδε ἕνας ἔμπορος, τὸ λυπήθηκε καὶ τὸν πῆρε στὸ ἐπιπλοποιεῖο του. Τοῦ ἄφησε χρόνο ἐλεύθερο νὰ πηγαίνει στὸ σχολεῖο καὶ στὴν Ἐκκλησία. Ἐργάστηκε στὸν καλὸ ἐκεῖνο ἐργοδότη ἑπτὰ χρόνια καὶ τέλειωσε τὸ σχολεῖο.

Σὲ ἡλικία εἴκοσι ἐτῶν πῆγε στὴ Χίο νὰ ἐργαστεῖ ὡς δάσκαλος γιὰ δέκα χρόνια. Ἐκεῖ ἀποφάσισε νὰ γίνει μοναχός. Στὰ 1877 χειροτονήθηκε διάκονος καὶ πῆρε τὸ ὄνομα Νεκτάριος. Τὸν ἴδιο χρόνο ἦρθε στὴν Ἀθήνα γιὰ τὴ συνέχιση τῶν σπουδῶν του. Κατόπιν βρέθηκε στὴν Ἀλεξάνδρεια νὰ ὑπηρετήσει κοντὰ στὸν Πατριάρχη Σωφρόνιο, ὁ ὁποῖος ἐντυπωσιάσθηκε ἀπὸ τὴν προσωπικότητα τοῦ νεαροῦ διακόνου. Τὸν ἔστειλε ξανὰ στὴν Ἀθήνα νὰ φοιτήσει στὴ Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν. Ὁ Νεκτάριος διέπρεψε καὶ πρώτευσε.

Τὸ 1885 ἀναχώρησε ξανὰ γιὰ τὴν Ἀλεξάνδρεια, ὅπου χειροτονήθηκε πρεσβύτερος καὶ τοῦ ἀνατέθηκαν καθήκοντα πατριαρχικοῦ γραμματέα καὶ ἱεροκήρυκα, ὁ ὁποῖος ἀναδείχτηκε δεινὸς ρήτορας. Τὸ 1889 ἐκλέχτηκε ἐπίσκοπος Πενταπόλεως Λιβύης.

Ἡ ραγδαία ἄνοδος καὶ ἡ μεγάλη ποιμαντικὴ καὶ κοινωνικὴ δράση του Νεκταρίου θορύβησε τοὺς ἄλλους ἐπισκόπους, οἱ ὁποῖοι τὸν θεώρησαν ἀπειλὴ γιὰ τὶς φιλοδοξίες τους νὰ διαδεχτοῦν τὸν ὑπέργηρο Σωφρόνιο στὸ θρόνο του. Διέδωσαν φρικτὲς συκοφαντίες ἐναντίον, φροντίζοντας νὰ φτάσουν ὡς τὸν Πατριάρχη. Παύτηκε ἀπὸ τὰ καθήκοντά του χωρὶς ἀπολογία. Συγχωρῶντας τοὺς συκοφάντες του, ἀναχώρησε γιὰ τὴν Ἀθήνα. Ἀλλὰ καὶ ἐκεῖ δὲ βρῆκε ἠρεμία, διότι φρόντισαν νὰ φτάσουν ὡς ἐκεῖ οἱ συκοφαντίες τους, ὥστε νὰ μὴ γίνεται πουθενὰ δεκτὸς γιὰ ἐργασία. Τοῦ παρακρατοῦσαν ἐπίσης καὶ τοὺς μισθούς του καὶ ὡς ἐκ τούτου βίωνε ἔσχατη πενία! Δὲ μποροῦσε νὰ πληρώνει τὸ ἐνοίκιο ἑνὸς μικροῦ δωματίου καὶ δὲν εἶχε χρήματα νὰ τραφεῖ! Ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν, παρὰ τὴ συμπάθεια πρὸς αὐτόν, ἀδυνατοῦσε νὰ τὸν βοηθήσει, λόγῳ τῶν πιέσεων ποὺ δέχονταν ἀπὸ τοὺς συκοφάντες του.

Ὕστερα ἀπὸ καιρὸ κατόρθωσε νὰ διοριστεῖ ἱεροκήρυκας στὴ Χαλκίδα, ἀλλὰ οἱ ἄσπονδοι ἐχθροί του, ἔστελναν ἀνθρώπους νὰ τὸν ἀποδοκιμάζουν κάτω ἀπὸ τὸν ἄμβωνα!

Τὸ 1891, δύο χρόνια μετά, ἡ μία μετὰ οἱ συκοφαντίες ἐναντίον του κατέρρευσαν, ἀποκαλύφτηκαν οἱ ραδιοῦργοι συκοφάντες του καὶ ἀπαλλάχτηκε ἀπὸ ὅλες τὶς κατηγορίες. Ὁ ἐπίσκοπος Χαλκίδος καὶ ὁ λαὸς τῆς περιοχῆς πληροφορήθηκαν μὲ ἀνακούφιση τὴν εἴδηση καὶ ἄρχισαν νὰ ἀποθεώνουν τὸν ἱεροκήρυκά τους. Κήρυττε πιὰ ἐλεύθερος ἀπὸ τὰ στίγματα τοῦ παρελθόντος. Ἡ φήμη του ξεπέρασε τὴν Εὔβοια καὶ ἔφτασε στὴν Ἀθήνα.

Τὸ 1894 διορίστηκε διευθυντὴς τῆς Ριζαρίου Ἐκκλησιαστικῆς Σχολῆς στὴν Ἀθήνα. Τὸ ἔργο του στὴν ὀνομαστὴ σχολὴ ὑπῆρξε μεγάλο καὶ πρωτοπόρο. Κυρίως ἐπικεντρώθηκε στὸν ὀρθόδοξο τρόπο σκέψης, διότι εἶναι ἡ ἐποχὴ ποὺ ἡ δυτικὴ θεολογία διεισδύει ἐπικίνδυνα στὸν ἑλληνικὸ χῶρο. Ἐπιδεικνύει ἀπίστευτα δείγματα λαμπροῦ παραδείγματος στοὺς σπουδαστὲς καὶ στοὺς ἐργαζομένους. Ἐργαζόταν, δίδασκε, μελετοῦσε, ἔγραφε καὶ προσευχόταν ὧρες ἀτέλειωτες. Οἱ σπουδαστὲς καὶ οἱ ἐργαζόμενοι τὸν ὑπεραγαποῦσαν. Ἡ δράση του ἐκτείνονταν καὶ ἐκτὸς τῆς σχολῆς. Χιλιάδες ἄνθρωποι εὐεργετοῦνταν ποικιλότροπα ἀπὸ αὐτόν. Ὑπηρέτησε στὴ σχολὴ 14 ἔτη, ὡς τὸ 1908, ὅπου καὶ παραιτήθηκε γιὰ λόγους ὑγείας.

Ἀποσύρθηκε στὴν Αἴγινα, σὲ ἕνα ἐγκαταλειμμένο μοναστήρι στὴ θέση Ξάντο, μὲ τέσσερις γυναῖκες – πνευματικά του παιδιὰ ἀπὸ τὴν Ἀθήνα. Ἐκεῖ μὲ ἄσκηση, προσευχὴ καὶ νηστεία ἱκανοποιεῖ τὴν παλιά του ἐπιθυμία νὰ ζήσει ὡς μοναχός.

Ταυτόχρονα ἀρχίζουν τὰ σημάδια τῆς ἁγιότητάς του. Θεράπευσε ἕναν ντόπιο δαιμονισμένο καὶ μὲ τὶς δεήσεις του ἔβρεξε, ὕστερα ἀπὸ τρία χρόνια ἀνομβρίας στὸ νησί. Ἡ φήμη του μεγάλωνε, πλήθη ἀπὸ ὅλη τὴν Ἑλλάδα ἔτρεχαν στὴν Αἴγινα. Μὲ τὴν προσωπική του ἐργασία μεγάλωσε τοὺς χώρους τῆς Μονῆς καὶ παράλληλα φρόντισε γιὰ τὴ νομικὴ ἀναγνώρισή της. Ὅμως ὁ τότε μητροπολίτης Ἀθηνῶν Θεόκλητος ἀρνοῦνταν νὰ τὴν ἀναγνωρίσει καὶ δὲν ἀναγνωρίστηκε ὅσο ζοῦσε ὁ Νεκτάριος. Ἀλλὰ ἔρχεται καὶ νέα δοκιμασία γιὰ τὸ Νεκτάριο. Μητέρα μιᾶς ἀπὸ τὶς μοναχὲς τὸν κατηγόρησε γιὰ ἀνηθικότητα. Εὐτυχῶς κατάρρευσε καὶ αὐτὴ ἡ συκοφαντία.

Ἡ ὑγεία του ὅμως ἐπιδεινώνονταν συνεχῶς. Οἱ περιπέτειες τῆς πολυκύμαντης ζωῆς του του ἐπιφύλασσαν ἕνα ἐπίπονο τέλος τῆς ζωῆς του. Τὸ 1920 εἰσήχθη στὸ Ἀρεταίειο νοσοκομεῖο Ἀθηνῶν ὅπου διαγνώστηκε καρκίνος τοῦ προστάτη. Κοιμήθηκε, λίγες ἡμέρες μετά, στὶς 9 Νοεμβρίου.

Ἡ ἁγιότητά του δὲν ἄργησε νὰ φανεῖ. Τὸ τίμιο σκήνωμά του ἔμεινε ἄφθορο γιὰ 30 χρόνια, παρὰ τὶς 3 ἐκταφές του. Ἄπειρα θαύματα ἄρχισαν νὰ ἐπιτελοῦνται καὶ συνεχίζουν ὡς τὰ σήμερα στὸ ὄνομά του.

Ὁ πολύπαθος ἅγιος Νεκτάριος, διακρίνεται καὶ ὡς ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους ἐκκλησιαστικοὺς συγγραφεῖς τῶν νεωτέρων χρόνων. Τὰ ἔργα του ἀποπνέουν ἄρωμα Ὀρθοδοξίας καὶ ἁγιότητας, τὰ ὁποῖα συνέγραφε παράλληλα μὲ τὶς ἄδικες θλίψεις ποὺ ἀντιμετώπιζε! Τὸ μελάνι ποὺ εἶναι γραμμένα εἶναι ἀνακατεμένο μὲ τὰ δάκρυα τοῦ ἄδικου πάθους ὁλόκληρης τῆς ζωῆς του!

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Σηλυβρίας τὸν γόνον καὶ Αἰγίνης τὸν ἔφορον, τὸν ἐσχάτοις χρόνοις φανέντα ἀρετῆς φίλον γνήσιον, Νεκτάριον τιμήσωμεν πιστοί, ὡς ἔνθεον θεράποντα Χριστοῦ, ἀναβλύζει γὰρ ἰάσεις παντοδαπὰς τοῖς εὐλαβῶς κραυγάζουσι. Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ θαυματώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ πᾶσιν ἰάματα.

Κοντάκιον
Ἦχος πλ. δ’. Τῇ Ὑπερμάχῳ.

Ὀρθοδοξίας τὸν ἀστέρα τὸν νεόφωτον, καὶ Ἐκκλησίας τὸ νεόδμητον προτείχισμα Ἀνυμνήσωμεν καρδίας ἐν εὐφροσύνῃ. Δοξασθεὶς γὰρ ἐνεργείᾳ τῇ τοῦ Πνεύματος. Ἰαμάτων ἀναβλύζει χάριν ἄφθονον τοῖς κραυγάζουσι· χαίροις Πάτερ Νεκτάριε.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
9 Νοεμβρίου 2026 ἑορτάζουν:

Ἅγιος Νεκτάριος Μητροπολίτης Πενταπόλεως Αἰγύπτου

Ἅγιοι Ὀνησιφόρος καὶ Πορφύριος

Ὁσία Ματρώνα

Ὁσία Θεοκτίστη ἡ Λέσβια

Ἀγίες Εὐσταλία καὶ Σωπάτρα

Ὅσιος Συμεῶν ὁ Μεταφραστής

Ἅγιος Ἀντώνιος

Ἅγιοι Χριστόφορος καὶ Μαῦρα

Ἅγιοι Ναρσὴς καὶ Ἀρτέμωνας

Ὅσιος Ἰωάννης ὁ Βραχύσωμος ἢ Κολοβός

Ὅσιος Ἐλλάδιος

Ὅσιοι Εὐθύμιος καὶ Νεόφυτος κτήτορες τῆς Μονῆς Δοχειαρίου Ἁγίου Ὅρους

Ὅσιος Νικηφόρος «ὁ ἐν τῷ Σπηλαίῳ»

The post Ἅγιος Νεκτάριος: Ὁ πολύπαθος θαυματουργὸς ἐπίσκοπος (9/11/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΔΕΥΤΕΡΑ - ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΥ
Ἐκ τοῦ κατὰ Ἰωάννην
10: 9-16

Εἶπεν ὁ Κύριος· Ἐγώ εἰμι ἡ θύρα· δι᾽ ἐμοῦ ἐάν τις εἰσέλθῃ σωθήσεται καὶ εἰσελεύσεται καὶ ἐξελεύσεται καὶ νομὴν εὑρήσει. Ὁ κλέπτης οὐκ ἔρχεται εἰ μὴ ἵνα κλέψῃ καὶ θύσῃ καὶ ἀπολέσῃ· ἐγὼ ἦλθον ἵνα ζωὴν ἔχωσιν καὶ περισσὸν ἔχωσιν. ᾽Εγώ εἰμι ὁ ποιμὴν ὁ καλός· ὁ ποιμὴν ὁ καλὸς τὴν ψυχὴν αὐτοῦ τίθησιν ὑπὲρ τῶν προβάτων·ὁ μισθωτὸς καὶ οὐκ ὢν ποιμήν, οὗ οὐκ ἔστιν τὰ πρόβατα ἴδια, θεωρεῖ τὸν λύκον ἐρχόμενον καὶ ἀφίησιν τὰ πρόβατα καὶ φεύγει καὶ ὁ λύκος ἁρπάζει αὐτὰ καὶ σκορπίζει τὰ πρόβατα. Ὁ δὲ μισθωτὸς φεύγει ὅτι μισθωτός ἐστιν καὶ οὐ μέλει αὐτῷ περὶ τῶν προβάτων. ᾽Εγώ εἰμι ὁ ποιμὴν ὁ καλός, καὶ γινώσκω τὰ ἐμὰ καὶ γινώσκομαι ὑπὸ τῶν ἐμῶν,καθὼς γινώσκει με ὁ πατὴρ κἀγὼ γινώσκω τὸν πατέρα· καὶ τὴν ψυχήν μου τίθημι ὑπὲρ τῶν προβάτων. Καὶ ἄλλα πρόβατα ἔχω ἃ οὐκ ἔστιν ἐκ τῆς αὐλῆς ταύτης· κἀκεῖνα δεῖ με ἀγαγεῖν, καὶ τῆς φωνῆς μου ἀκούσουσιν, καὶ γενήσονται μία ποίμνη, εἷς ποιμήν.

The post Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας 9/11/2026 appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Γύρω στό 10ο μέ 11ο αἰώνα, ὅταν τό Βυζαντινό κράτος μεσουρανοῦσε, οἱ Σαρακηνοί πειρατές βρίσκονταν κι αὐτοί στίς δόξες τους. Λυμαίνονταν τά νησιά τοῦ Αἰγαίου, λήστευαν, ἔκαιγαν κι αἰχμαλώτιζαν ἀνθρώπους, πού τούς προόριζαν γιά τά σκλαβοπάζαρα τῆς ᾿Ανατολῆς.

Ἡ Λέσβος, πλούσια κι ἑλκυστική, εἶχε γίνει διαλεχτή λεία τῶν κουρσάρων. Στήν τοποθεσία Λεσβάδος, κοντά στό Μανταμάδο, ὑπῆρχε μιά ἀρχαία πολιτεία, ὁ Στένακας, καί ὄχι πολύ μακριά της ἕνα μοναστήρι τῶν Ταξιαρχῶν, πού ἡ ἵδρυσή του χάνεται στά βάθη τῶν αἰώνων.

Τό ἱστορικό του τό μαθαίνουμε ἀπό τή ζωντανή τοπική παράδοση, πού ἔφτασε ὥς τίς μέρες μας.

Ἦταν ὀχυρωμένο σάν κάστρο μέ τείχη καί πύργο, κι ἀπό νωρίς εἶχε προκαλέσει τό ἐνδιαφέρον τῶν πειρατῶν, πού τό 'χαν βάλει πεῖσμα νά τό πατήσουν.

Ἔτσι κάποια ἄνοιξη, ὁ ἀρχιπειρατής Σιρχάν, ἔνας ἄγριος καί μελαψός γίγαντας, ζωσμένος τό μπαλτα καί τή σπάθα, κάλεσε τό τσοῦρμο του καί τούς εἶπε:

– Αὐτή τή φορά, το δίχως ἄλλο, θα μποῦμε στό μοναστήρι. Ἐγώ θέλω μόνο τό χρυσό ποτήρι, πού λειτουργᾶνε οἱ καλόγεροι, γιά νά πίνω τό κρασί μου. Ὅλα τ' ἄλλα δικά σας.

Ὁ ἴδιος δέν θά 'παιρνε μέρος στήν ἐπιχείρηση. Δέν καταδεχόταν τέτοιες μικροδουλειές.

Έβαλαν πλώρη γιά τή Λέσβο. Πλησίασαν τό μοναστήρι μεσάνυχτα καί κρύφτηκαν στά δέντρα.

Στό μεταξύ οἱ καλόγεροι, ἀνέμελοι ἀπό τήν ἡσυχία τοῦ χειμώνα, δέν φύλαγαν τό μοναστήρι ὅπως ἔπρεπε. Κάποια στιγμή χτύπησε το σήμαντρο, πού καλοῦσε τούς μοναχούς στήν ὀρθρινή ἀκολουθία. Τα βήματά τους ἀκούστηκαν ρυθμικά στόν ξύλινο ἐξώστη, καθώς κατέβαιναν στήν ἐκκλησία. Σέ λίγο ὅλα ἡσύχασαν.

Τότε ὁ ἀρχηγός ἔδωσε τό σύνθημα. Ἕνας πειρατῆς ἔριξε τό γάντζο, σκαρφάλωσε στά τείχη, πήδηξε στὴν αὐλή καί ἄνοιξε τή μεγάλη καστρόπορτα. Οἱ κουρσάροι ὅρμησαν μέ ἀλαλαγμούς στήν ἐκκλησία. Πρίν συνέλθουν οἱ μοναχοί ἀπό τόν αἰφνιδιασμό, περνοῦσαν ἀπό τή ζωή στό θάνατο...

Ἕνα δόκιμο καλογέρι, ὁ Γαβριήλ, βρισκόταν στο ἱερό. Γρήγορος κι εὐκίνητος, σκαρφάλωσε στή στέγη τοῦ ναοῦ. Οἱ πειρατές τόν ἀκολούθησαν. Τότε ὅμως ἀκούστηκε μιά δυνατή βουή, καί ἡ σκεπή μετατράπηκε θαυματουργικά σε φουρτουνιασμένο πέλαγος. Πάνω στ' ἀφρισμένα κύματα ἕνας πελώριος καί ἀγριωπός Στρατιώτης, μέ σπάθα πού ἔβγαζε φωτιές, ὅρμησε ἐναντίον τους. Ἐκεῖνοι παράτησαν ἀμέσως ὅπλα καί κλοπιμαῖα κι ἔφυγαν πανικόβλητοι.

Ὁ Γαβριήλ, ὁ μόνος πού ἀπέμεινε ζωντανός ἀπό τήν τραγωδία, συγκλονισμένος ἀπό τὸ θαῦμα τοῦ ἀρχαγγέλου πλησίασε καί πρόσπεσε στο εἰκονοστάσι του. Ὅταν συνῆλθε ἀπό τήν ταραχή, σήκωσε τα μάτια. ᾿Αλλά τί πρόσωπο ἦταν αὐτό; ῎Αν καί ζωγραφισμένο, φαινόταν ζωντανό κι εἶχε μια θεϊκή γλυκύτητα. Ὁ δόκιμος ἐπιθύμησε νά τό ζωγραφίσει.

– Ταξιάρχη μου, παρακάλεσε, μεσίτευσε στον Κύριο ν' ἀναπαύσει τούς ἀδελφούς μου. Κι ἐμένα ἀξίωσε με ν' ἀπεικονίσω τήν ἐξαίσια μορφή σου.

᾿Αμέσως, σάν νά φωτίστηκε ἀπό τόν ἀρχάγγελο, πῆρε ἕνα σφουγγάρι, μάζεψε μ' αὐτό εὐλαβικά τό αἷμα τῶν μοναχῶν σέ μιά λεκάνη, τό ἀνακάτεψε μέ ἀσπρόχωμα καί ἄρχισε νά πλάθει τήν εἰκόνα του.

᾿Από τήν ἀρχή τῆς ἐργασίας ἔνιωσε αἰσθητή τή βοήθεια τοῦ Ταξιάρχη. Τά χέρια του, σάν νά τά ὁδηγοῦσε ἀόρατη δύναμη, σχημάτιζαν γρήγορα καί σταθερά μέ τόν πηλό τό πρόσωπο τοῦ ἀρχαγγέλου Μιχαήλ. Τό πρόσωπο ἐκεῖνο πού εἶδε στή σκεπή τοῦ ναοῦ, τὸ ἀγριωπό, ἀλλά μέ τή θεϊκή χάρη.

Ἐνῶ στό μοναστήρι τοῦ Ταξιάρχη παιζόταν αὐτό τό δράμα, ἡ ζωή στούς γύρω συνοικισμούς συνεχιζόταν ἥσυχη. Μόνο ἕνα τσοπανόπουλο, καθώς ἀγνάντευε τή θάλασσα ἀπό μιά κορυφή, εἶδε κουρσάρικα καράβια λίγο πιό μέσα ἀπ' τήν ἀκτή.

Πήδηξε στ' ἄλογό του καί κάλπασε πρός τή μονή γιά νά εἰδοποιήσει τούς μοναχούς να φυλαχθοῦν. Το θέαμα ὅμως πού ἀντίκρυσε, τόν ἔριξε κάτω λιπόθυμο.

Ὅταν συνῆλθε, ἔτρεξε καί εἰδοποίησε τόν ᾿Αλέξη, τὸν ἄρχοντα τοῦ Στένακα, γιά τά συμβάντα. Ἐκεῖνος ξεκίνησε ἀμέσως γιά το μοναστήρι μ' ἄλλους πενήντα καβαλάρηδες.

Ὅταν μπῆκε στο ναό τἄχασε. Εἶδε τούς μοναχούς σφαγμένους καί βαμμένους στὸ αἷμα καὶ τὸν ἡγούμενο νεκρό μπροστά στήν ἁγία Τράπεζα! Ἔσφιξε τα δόντια καί βγῆκε ἔξω μέ διάθεση νὰ ἐκδικηθεῖ.

Πήδηξαν ὅλοι στ' ἄλογά τους κι ἀκολουθώντας τ' ἀχνάρια τῶν πειρατών, πλησίασαν σ' ἕνα πλάτωμα. ᾿Απότομα σταμάτησαν. Τό θέαμα πού ἀντίκρυσαν τοὺς ἔκανε κι ἀνατρίχιασαν. Εἶδαν αὐτούς πού καταδίωκαν, νεκρούς καί σκορπισμένους σ' ὅλο το πλάτωμα. Μιά σπαθιά, ποὺ ἄρχιζε ἀπ' τὸ μέτωπο κι ἔφτανε ὡς τὴν κοιλιά, ήταν χαραγμένη στο σῶμα τοῦ καθενός καί τ' ἄνοιγε στά δύο. Ἡ μαχαιριά σε κάθε σῶμα ἦταν ἀκριβῶς ἡ ἴδια.

Κανείς ἀπ' τους καβαλάρηδες δέν ρώτησε ποιός το 'κανε. Ὅλοι μάντευαν τόν τιμωρό. Δέν εἶχαν ἀμφιβολία.

– Μεγάλη ἡ χάρη κι ἡ δύναμή σου, ἀρχάγγελε! ψέλλισαν καί σταυροκοπήθηκαν.

Στό μεταξύ, δυό πειρατές, πού εἶχαν μείνει στήν παραλία περιμένοντας τούς συντρόφους τους, ἀνησύχησαν ἀπό τήν ἀργοπορία καί ἀνηφόρισαν γιά νά τούς συναντήσουν.

Ὅταν ἀντίκρυσαν στο πλάτωμα τό μακάβριο θέαμα, γύρισαν γρήγορα στα καράβια, ὅπου περίμενε μέ ἀγωνία ὁ ἀρχηγός τους, καί τοῦ διηγήθηκαν τήν τραγωδία. Μόλις τ' ἄκουσε ἐκεῖνος, χτύπησε τή γροθιά του στό τραπέζι καί ὁρκίστηκε ἐκδίκηση.

Τόν ἄλλο χρόνο ἔβαλε σ' ἐφαρμογή τό σχέδιό του γιά τήν κατάληψη τοῦ Στένακα. Μιά νύχτα οἱ πειρατές ἀποβιβάστηκαν ἀθόρυβα στήν παραλία καί ἑτοιμάζονταν νά ἐπιτεθοῦν τὰ χαράματα στή μικρή πολιτεία, πού κοιμόταν ἀνυποψίαστη.

Αὐτή τήν κρίσιμη ὥρα ἐπεμβαίνει καί πάλι ὁ Ταξιάρχης. Ὁ Στέφανος, ὁ γιός τοῦ ἄρχοντα ᾿Αλέξη, πού μόλις εἶχε πέσει νά κοιμηθεῖ, βλέπει μπροστά του τόν ἀρχάγγελο. Ήταν πανώριος μές στήν ὁλόχρυση πανοπλία του. Τά ξανθά μαλλιά του χύνονταν στούς ὤμους κι ἔδιναν στα κάτασπρα φτερά του χρυσή ἀνταύγεια. Στό δεξί χέρι κρατοῦσε πύρινη ρομφαία, ἐνῶ τ' ἀριστερό ήταν σηκωμένο μέ τεντωμένο το δείκτη. Χαμογέλασε στο νέο καί μέ γλυκειά φωνή τοῦ εἶπε:

– Σήκω πάνω, Στέφανε. Πήγαινε γρήγορα μέ τόν πατέρα σου νά ἑτοιμάσετε τὴν ἄμυνα τῆς πόλης. Ἔρχονται οἱ Σαρακηνοί νὰ σᾶς ἀφανίσουν. Μή φοβηθεῖτε! Στο πλευρό σας θά εἴμαστε ἐγώ κι ὁ προστάτης σου ῞Αγιος. Θὰ σᾶς προστατεύουμε καὶ θὰ σᾶς καθοδηγοῦμε. Οἱ πειρατές ἔχουν ἀράξει στον ὅρμο, κάτω ἀπό τήν πόλη σας. Λίγοι ἀπ' αὐτούς θ' ἀναρριχηθοῦν στό κάστρο, γιά νά ἐξουδετερώσουν τό σκοπὸ τῆς πύλης καί ν' ἀνοίξουν τήν καστρόπορτα. Θά σᾶς ἐπιτεθοῦν τὴν ὥρα πού ἡ νύχτα παλεύει μέ τή μέρα. Προσοχή στήν πύλη!

Τα γεγονότα ἐξελίχθηκαν ὅπως τὰ εἶπε ὁ Ταξιάρχης. Ὅταν οἱ κουρσάροι ἐπιτέθηκαν, βρῆκαν τούς ὑπερασπιστές στίς ἐπάλξεις.

Τήν ἴδια ὥρα ἕνα ἀπόσπασμα μέ ἀρχηγό τό Στέφανο, πού εἶχε κατηφορίσει ἀθόρυβα στήν παραλία, ἔβαζε φωτιά στα πειρατικά καράβια. Οἱ πειρατές εἶδαν τή φωτεινή ἀνταύγεια τῆς φωτιᾶς καί τά 'χασαν. Ὁ πανικός πού ἀκολούθησε ἦταν ἀπερίγραπτος. Ἐνῶ ἔτρεχαν πρός τή θάλασσα, τούς καταδίωκαν ἔφιπποι οἱ Στενακιώτες καί τούς ἀποδεκάτιζαν.

Μιά ὁμάδα μέ τόν ἀρχιληστή κατάφερε να ξεφύγει, ἀκολουθώντας πορεία μέσα ἀπό τό δάσος. Ἔπεσε ὅμως πάνω στό ἀπόσπασμα πού εἶχε πρίν λίγο κάψει τά καράβια, καί βρέθηκε κυκλωμένη. Σε λίγο κι αὐτοί οἱ πειρατές, μαζί μὲ τὸν ἀρχιληστή, εἶχαν ἐξολοθρευθεῖ.

Πέρασαν αἰῶνες. Το μοναστήρι ἐρειπώθηκε ἀπό τίς ἀλλεπάλληλες ἐπιδρομές τῶν ᾿Αγαρηνῶν. Τόν 18ο αιώνα ὁ μικρός παλαιός ναός ἀντικαταστάθηκε μέ νέο καί μεγαλύτερο, μά ἡ ἀνάγλυφη θαυματουργὴ εἰκόνα τοῦ ἀρχαγγέλου διασώθηκε ὥς τις μέρες μας, ὅπως ἀκριβῶς τή φιλοτέχνησε ὁ δόκιμος Γαβριήλ. Διατηρεῖ τήν πρώτη ζωντάνια της καί παραμένει ἄφθορη ἀπό τό χρόνο κι ἀπό τούς ἀσπασμούς χιλιάδων προσκυνητῶν. Στό μέτωπο καί στα μάγουλά του οἱ πιστοί κολλᾶνε μεταλλικά νομίσματα, πού ἀφήνουν σημάδια στο πρόσωπό του, ἀλλά γρήγορα ἐξαλείφονται. Κάθε τόσο τά μάτια τοῦ ἀρχαγγέλου βουρκώνουν, καί οἱ χριστιανοί σκουπίζουν μέ μπαμπάκι τά δάκρυά του. Τό ἴδιο κάνουν μέ τόν ἱδρώτα, ὅταν συμβαίνει τό πρόσωπό του νά ἱδρώνει. Συγκλονιστικά θαύματα ἐπιτελεῖ ἡ χάρη του σ' ὅσους προστρέχουν μέ πίστη κοντά του.

Πηγή: «Ἐμφανίσεις καὶ θαύματα τῶν Ἀγγέλων», Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου, σελ.220-225

The post Ὁ Ταξιάρχης τοῦ Μανταμάδου appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Τοῦ Λάμπρου Κ. Σκόντζου
Θεολόγου – Καθηγητοῦ

Ἡ Θεία Δημιουργία διακρίνεται στὴν ἄϋλη, τὴν ἀόρατη καὶ πνευματικὴ καὶ στὴν ὁρατὴ ὑλική. Στὴν πρώτη κατηγορία ἀνήκουν οἱ ἄϋλες ἀγγελικὲς δυνάμεις. Πρόκειται, σύμφωνα μὲ τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας, γιὰ ἀναρίθμητες πνευματικὲς ὀντότητες τὶς ὁποῖες δημιούργησε ὁ Θεὸς πρὶν τὴν ὑλικὴ δημιουργία (Ἰώβ.38,7). Ἡ φύση τῶν ἀγγέλων, ὅπως ἀναφέρεται στὴν Ἁγία Γραφή, εἶναι λίγο ἀνώτερη ἀπὸ τὴ φύση τῶν ἀνθρώπων, ὡς πνευματικὰ ὄντα στεροῦνται διάκρισης γένους (Μάτθ.22,30) καὶ εἶναι κατὰ χάριν ἀθάνατοι. Ἄγγελος σημαίνει ἀπεσταλμένος ἢ ἀγγελιοφόρος, διότι οἱ ἄγγελοι εἶναι ἐπιφορτισμένοι νὰ διαμηνύουν στοὺς ἀνθρώπους τὴ βουλὴ καὶ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Σκοπὸς τῆς δημιουργίας τους, ὅπως καὶ ὅλων τῶν ἄλλων νοημόνων ὄντων, εἶναι νὰ γίνουν καὶ αὐτοὶ μέτοχοι τῆς θείας μακαριότητας. Ὁ Θεὸς τῆς ἀγάπης θέλησε μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἄγγελοι καὶ ἄνθρωποι νὰ γίνουν κατὰ χάριν θεοί. Πλημμυρισμένοι οἱ ἄγγελοι ἀπὸ τὴ μετοχή τους στὴ θεία μακαριότητα δοξολογοῦν ἀέναα τὸν Δημιουργό τους, ὡς ἔκφραση ὑπέρτατης εὐγνωμοσύνης. Ψάλλουν ἀσίγαστα τὸν τρισάγιο ὕμνο «Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος Κύριος Σαβαώθ, πλήρης ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ τῆς δόξης Αὐτοῦ», ὅπως εἶδε σὲ μεγαλειῶδες ὅραμά του ὁ προφήτης Ἠσαΐας (6,2). Σημαντικὸ ἔργο ἐπιτέλεσαν καὶ ἐπιτελοῦν οἱ ἄγγελοι στὸ ἔργο τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας μας, καθ’ ὅτι εἶναι «λειτουργικὰ πνεύματα εἰς διακονίαν ἀποστελλόμενα διά τους μέλλοντας κληρονομεῖν σωτηρίαν» (Ἐβρ.1,14), σύμφωνα μὲ τὸν ἀπόστολο Παῦλο.

Οἱ ἄγγελοι στὸν οὐρανό, δηλαδὴ στὸν πνευματικὸ κόσμο, εἶναι ἀνυπολόγιστοι, ὡς πρὸς τὸν ἀριθμό τους, «ἥν ὁ ἀριθμὸς αὐτῶν μυριάδες μυριάδων καὶ χιλιάδες χιλιάδων» (Ἀποκ.5,11), σύμφωνα μὲ τὸν ἱερὸ συγγραφέα τῆς Ἀποκάλυψης καὶ ἀποτελοῦν ἐννέα τάξεις – τάγματα, ἀνάλογα μὲ τὸ ἔργο καὶ τὴ διακονία ποὺ ἐπιτελοῦν, ἤτοι: Σεραφείμ, Χερουβείμ, Θρόνοι, Κυριότητες, Δυνάμεις, Ἐξουσίες, Ἀρχές, Ἀρχάγγελοι, Ἄγγελοι.

Ἀρχικὰ τὰ ἀγγελικὰ τάγματα ἦταν δέκα, ἀλλὰ ἕνα ἀπὸ αὐτά, τὸ τάγμα τοῦ κορυφαίου ἀρχαγγέλου Ἑωσφόρου, στασίασε κατὰ τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἀρχηγός του, κυριευμένος ἀπὸ ἐγωισμὸ καὶ ἀρχομανία, θέλησε νὰ στήσει τὸ θρόνο του δίπλα ἀπὸ τὸ θρόνο τοῦ Δημιουργοῦ τοῦ Θεοῦ, νὰ γίνει «ὅμοιος τῷ Ὑψίστῳ» (Ἠσ.14,14) καὶ νὰ λατρεύεται ὡς Θεός. Πάραυτα κατακρημνίστηκε στὴ σκοτεινὴ ἄβυσσο, μαζὶ μὲ ὅσους ἀγγέλους εἶχαν συμμαχήσει μαζὶ τοῦ, ἀποτελῶντας μιὰ καινούργια πνευματικὴ ὁμάδα ἄϋλων ὑπάρξεων, «τοῦ διαβόλου καὶ τῶν ἀγγέλων αὐτοῦ» (Μάτθ.25,41), τῶν ὁποίων ἡ φύση διαστράφηκε στὸ κακό. Ἔγιναν διάβολοι, ἐφευρέτες καὶ φορεῖς τοῦ κακοῦ, ἔχοντας πλέον ὡς ἔργο τους νὰ ἀντιστρατεύονται τὸ Θεὸ καὶ νὰ καταστρέφουν τὰ ἔργα Του. Τὸ πλέον μισητὸ πλάσμα κατ’ αὐτοὺς εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ὡς τὸ ἐκλεκτότερο δημιούργημα τοῦ Θεοῦ. Ὁ διάβολος τὸν παρέσυρε στὴν ἁμαρτία καὶ στὸ κακό, αὐτὸς πασχίζει νὰ τὸν καταστρέψει.

Ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ὄνομα τοῦ ἐκπεσόντος Ἑωσφόρου, ἀναφέρονται καὶ τὰ ὀνόματα ἄλλων τριῶν κορυφαίων ἀγγέλων, τοῦ Μιχαήλ, τοῦ Γαβριὴλ καὶ τοῦ Ραφαήλ, τοὺς ὁποίους ἡ Ἁγία Γραφὴ ὀνομάζει Ἀρχαγγέλους, ἢ Ἀγγέλους Κυρίου, Ἀρχιστράτηγους τῶν Ἀγγελικῶν Δυνάμεων καὶ Ταξιάρχες.

Ὁ Ἀρχάγγελος Μιχαὴλ ἀναφέρεται ὡς ὁ κορυφαῖος ἄγγελος τοῦ Θεοῦ καὶ ὁ πλέον κραταιός. Τὸ ὄνομά του σημαίνει: «Ποιός εἶναι δυνατὸς σὰν τὸ Θεό». Εἶναι ὁ πιὸ ἔνδοξος Ταξιάρχης τῶν ἄϋλων Ἀγγελικῶν Δυνάμεων καὶ ἡ παρουσία του συνδέεται μὲ κορυφαῖα γεγονότα στὴν ἱστορία τοῦ κόσμου καὶ τῆς σωτηρίας μας. Εἶναι ὁ Μέγας ἐκεῖνος Ἀρχάγγελος, ὁ ὁποῖος φώναξε τὸ «Στῶμεν καλῶς», στὴν ἀπέραντη στρατιὰ τῶν ἀγγέλων, κατὰ τὴν πτώση τοῦ Ἑωσφόρου, προτρέποντάς τους νὰ μείνουν σταθεροὶ καὶ ἀγαθοί, στὴν ὑπηρεσία τοῦ Θεοῦ. Παρουσιάζεται πολλὲς φορὲς στὴν Ἁγία Γραφή, ὡς ἀπεσταλμένος τοῦ Θεοῦ. Παρουσιάστηκε στὸν Ἀβραάμ, κατὰ τὴ θυσία τοῦ Ἰσαάκ, στὸν Λώτ, σώζοντας αὐτὸν καὶ τὴν οἰκογένειά του κατὰ τὴν καταστροφή των Σοδόμων καὶ τῶν Γομμόρων. Αὐτὸς προπορεύονταν κατὰ τὴν ἔξοδο τῶν Ἰσραηλιτῶν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο καὶ ἀργότερα παρουσιάστηκε στὸν Ἰησοῦ του Ναυή, καθὼς καὶ στὸν ἐθνικὸ μάντη Βαλαάμ.

Ἀλλὰ καὶ στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας μας παρουσιάστηκε πολλὲς φορὲς ποιῶντας ἐξαίσια θαύματα. Τὸ πιὸ γνωστὸ ἀπ’ ὅλα εἶναι τὸ ἐν Χώναις θαῦμα, στὶς Κολοσσές της Φρυγίας προστάτεψε τοὺς Χριστιανοὺς ἀπὸ τὴν ἐκτροπὴ ὁρμητικοῦ ποταμοῦ, ποὺ ἔστρεψαν οἱ εἰδωλολάτρες κατὰ τῆς πόλεως. Ὁ Μέγας Ἀρχάγγελος ἄνοιξε τεράστιο χάσμα στὴ γῆ, τὸ ὁποῖο κατάπιε τὸν φονικὸ ποταμό!

Ὁ ἕτερος Μέγας Ἀρχάγγελος εἶναι ὁ Ταξιάρχης Γαβριήλ. Τὸ ὄνομά του σημαίνει «ἄνθρωπος Θεοῦ». Ἀναφέρεται καὶ αὐτὸς πάμπολλες φορὲς στὴν Ἁγία Γραφὴ ὡς διαμηνυτὴς τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ στοὺς ἀνθρώπους. Στὴν Παλαιὰ Διαθήκη αὐτὸς παρουσιάστηκε ὡς ἐξηγητὴς τοῦ ὀνείρου τοῦ Δανιὴλ (Δάν.8,16). Αὐτὸς φανέρωσε στὸν ἴδιο προφήτη ὅτι μετὰ ἀπὸ τετρακόσια ἐνενῆντα ἑπτὰ χρόνια θὰ ἔρθει ὁ Μεσσίας (Δάν.9,21-25). Ἀλλὰ κυρίως ὁ Γαβριὴλ ἔδρασε στὴν Καινὴ Διαθήκη. Αὐτὸς πληροφόρησε τὸν Ζαχαρία γιὰ τὴ γέννηση τοῦ Ἰωάννου Προδρόμου. Αὐτὸς ἔφερε τὴ χαρμόσυνη εἴδηση στὴν Παρθένο Μαρία γιὰ τὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Σωτῆρα τοῦ κόσμου. Αὐτὸς ἀπότρεψε τὸν Ἰωσὴφ νὰ μὴν παρατήσει τὴν Θεοτόκο, ὅταν ἔμαθε ὅτι ἦταν ἔγκυος. Αὐτὸς προειδοποίησε τὴν Ἁγία Οἰκογένεια νὰ φύγει στὴν Αἴγυπτο. Αὐτὸς κύλισε τὸ λίθο του μνήματος καὶ ἔφερε τὸ μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως στὶς Μυροφόρες.

Ὁ τρίτος Ἀρχάγγελος ὁ Ραφαὴλ ἀναφέρεται μόνο στὴν Παλαιὰ Διαθήκη, ὡς βοηθὸς καὶ συνοδὸς τοῦ δίκαιου Τωβία (Τωβίτ12,15) καὶ τὸ ὄνομά του σημαίνει: «Ὁ Θεὸς θεραπεύει».

Πίστη τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι ὅτι ὁ κάθε ἄνθρωπος ἔχει τὸ φύλακα ἄγγελό του, ὁ ὁποῖος, ὡς στοργικὸς ἀδελφός μας προστατεύει μέρα καὶ νύκτα ἀπὸ τοὺς κινδύνους ποὺ μᾶς περιβάλλουν καὶ ἀπὸ τὶς παγίδες τοῦ πονηροῦ. Οἱ ἅγιοι ἄγγελοι θὰ εἶναι παρόντες κατὰ τὴ μεγάλη Κρίση (Μάτθ.25,31), πλαισιώνοντας τὴ δόξα τοῦ Χριστοῦ καὶ ἀδιάψευστοι μάρτυρες τῆς δίκαιης κρίσης Του. Ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τοὺς ἁγίους ἀγγέλους, ἀφιερώνοντάς τους τὴν πρώτη ἡμέρα τῆς ἑβδομάδος τὴ Δευτέρα. Τιμᾶ δὲ ἰδιαιτέρως τοὺς Ἀρχαγγέλους στὶς 8 Νοεμβρίου.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’.

Τῶν οὐρανίωv στρατιῶν Ἀρχιστράτηγοι, δυσωποῦμεv ὑμᾶς ἡμεῖς οἱ ἀνάξιοι, ἵvα ταῖς ὑμῶv δεήσεσι, τειχίσητε ἡμᾶς, σκέπῃ τῶν πτερύγωv, τῆς ἀΰλου ὑμῶν δόξης, φρουροῦvτες ἡμᾶς προσπίπτοντας, ἐκτεvῶς καὶ βοῶντας· Ἐκ τῶν κινδύνων λυτρώσασθε ἡμᾶς, ὡς Ταξιάρχαι τῶν ἄνω Δυνάμεων.

Κοντάκιον
Ἦχος β’.

Ἀρχιστράτηγοι Θεοῦ, λειτουργοῖ θείας δόξῃς, τῶν ἀνθρώπων ὁδηγοί, καὶ ἀρχηγοὶ Ἀσωμάτωv, τὸ συμφέροv ἡμῖv αἰτήσασθε, καὶ τὸ μέγα ἔλεος, ὡς τῶν Ἀσωμάτων Ἀρχιστράτηγοι.

ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
8 Νοεμβρίου 2026 ἑορτάζουν:

Σύναξις τῶν Ἀρχαγγέλων Μιχαὴλ καὶ Γαβριὴλ καὶ τῶν λοιπῶν Ἀσωμάτων καὶ Οὐράνιων Ἀγγελικῶν Ταγμάτων

Σύναξη τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαὴλ τοῦ Ταξιάρχη

Σύναξη τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ του Πανορμίτη

Σύναξη τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ του Ρουκουνιώτη

Σύναξη τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ του Αὐλακιώτη

Σύναξη τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ του Θαρρινοῦ

Σύναξη τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ του Καϊλλιώτη

Σύναξη τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ του Κουρκουνιώτη

Σύναξη τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ του Κοκκιμίδη

Ἁγία Ὄλγα της Ἀλάσκας, ἡ Μαῖα

Ἅγιος Φιλάρετος Μητροπολίτης Νέας Ὑόρκης καὶ Ἀνατολικῆς Ἀμερικῆς

The post Ὁ ἀγγελικὸς πνευματικὸς κόσμος τοῦ Θεοῦ (8/11/2026) appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.