Πώς ο Σατανάς έδωσε την ύστατη μάχη με τον ίδιο τον Χριστό και…έχασε κατά κράτος. Ποιός ήταν στ’ αλήθεια ο Άδης, γιατί ο Χριστός κατέβηκε εκεί και η σχέση του Άδη με τους Έλληνες.

Γράφει ο Πύρινος Λόγιος

«Ὅτι καὶ Χριστός ἅπαξ περὶ ἁμαρτιῶν ἔπαθε, δίκαιος ὑπὲρ ἀδίκων, ἵνα ἡμᾶς προσαγάγῃ τῷ Θεῷ, θανατωθεὶς μὲν σαρκί, ζωοποιηθείς δὲ πνεύματι· ἐν ᾧ καὶ τοῖς ἐν φυλακῇ πνεύμασι πορευθεὶς ἐκήρυξεν» (Α´ Πέτρ. γ´ 18-19).

Κατά τις τρεις ημέρες μετά τον θάνατό Του και μέχρι της αναστάσεώς Του, ο Κύριος κατήλθε στον Άδη, στον τόπο, όπου ευρίσκονταν φυλακισμένες οι ψυχές των ανθρώπων, κήρυξε και, στη συνέχεια, με θεϊκή εξουσία ανέστησε και ελευθέρωσε τις ψυχές και κυριολεκτικά«ἐκένωσε» τα ταμεία του ζοφερού αυτού τόπου.

Η Δημιουργία του Άδη μέσα από την Ελληνική φιλοσοφία και γιατί οι Ευαγγελιστές χρησιμοποίησαν αυτόν το όρο

Η προσδοκία του Σατανά ήταν, ότι τελικά θα μπορούσε να κρατήσει ένα μέρος της δημιουργίας του Θεού υπό την εξουσία του. Εκεί έχασε το παιχνίδι.

Ο τόπος αυτός, όπου κατοικούσε ο Πλούτωνας κατά τους Έλληνες, ονομάστηκε από αυτούς ως Άδης.

Για να πούμε δυό λόγια γι’ αυτόν, εν αρχή ήταν γνωστό σε πολλούς μεσογειακούς και ασιατικούς λαούς η ύπαρξη ενός…Κάτω Κόσμου, όπου εκεί συγκεντρώνονταν οι ψυχές των ανθρώπων που πέθαιναν, παρ’ όλο που στις παραδόσεις τους είχαν την μετενσάρκωση, δηλαδή μια διαδικασία όπου οι νεκροί έμεναν σε μια πνευματική αδράνεια και όταν έρχονταν η ώρα τους, επέστρεφαν στη ζωή σε άλλο σώμα ή σε διαφορετική οντότητα.

Οι αρχαίοι Έλληνες όμως, έδωσαν πλήρη μορφή και “σχήμα” για έναν τόπο κατ’ αυτούς υπαρκτό και μέρος της Γής, όπου – κατά τον Ησίοδο – βασίλευε ο Άδης ή Πλούτωνας, αδελφός του Δία και μεγάλος…ριγμένος της “μοιρασιάς” μετά και την μεγάλη θρησκευτική επανάσταση μεταξύ Τιτάνων και Θεών.

Ο Πλούτωνας, είχε άσχημη μορφή, ήταν καμπούρης και τρομακτικός στην όψη (πόσο τέλεια είχε αποδώσει η ελληνική μυθολογία την μορφή του Σατανά) και η γυναίκα του, η πανέμορφη Περσεφόνη, που άρπαξε με το ζόρι από την αγκαλιά της μητέρας της, της Δήμητρας), τον απεχθάνονταν.

Στην ουσία, οι αρχαίοι μας πρόγονοι σκιαγράφησαν τον ίδιο τον Σατανά και το βασίλειο του κάτω από την επιφάνεια της Γής.

Οι Έλληνες, επειδή έχουν στο DNA τους μια βαθύτερη γνώση τόσο για την Δημιουργία του Κόσμου, όσο και για την μεταφυσική, όπου επικρατεί η άϋλη και πνευματική ζωή, ήταν οι μόνοι που μπόρεσαν να πλησιάσουν τόσο πολύ στην Αλήθεια, όπου φανταζόταν την ύπαρξη ενός σκοτεινού και λίαν τρομακτικού κόσμου, στον οποίο συγκεντρώνονταν όλες οι ψυχές των νεκρών ανεξαρτήτου προέλευσης και πατρίδας, οι οποίες ψυχές ήταν αιχμάλωτες και υποχείριο ενός ψυχολογικά ασταθούς θεού (λόγω της ρήξης που είχε με τον αδελφό του τον Δία), του Πλούτωνα ή Άδη, ο οποίος για να νοιώθει δυνατός και ισχυρός, βασάνιζε τις ψυχές και όποτε έχανε την σύζυγό του, την πανέμορφη κόρη της Δήμητρας, την Περσεφόνη, επειδή αυτή κάθε μισό χρόνο ανέβαινε στην επιφάνεια της Γης λόγω της συμφωνίας που είχε κάνει με τον αδελφό του και τη Δήμητρα (έτσι δημιουργήθηκαν οι τέσσερις εποχές, δηλαδή η Άνοιξη, το Καλοκαίρι – η παρουσία της Περσεφόνης – το Φθινόπωρο και ο Χειμώνας – απουσία της Περσεφόνης – κατά τον Ησίοδο), ο Άδης ξεσπούσε το θυμό του πάνω στις ψυχές και τις βασάνιζε με κάθε τρόπο.

Επί της ουσίας, οι Έλληνες γνώριζαν την ύπαρξη μιας τρομακτικής τοποθεσίας (ο Όμηρος μάλιστα την σκιαγραφεί με τα πιο μελανά λόγια στην “Οδύσσεια”, όπου οι κραυγές των ψυχών ήταν σπαρακτικές και ο τόπος ήταν γεμάτος από φωτιές που όμως δεν είχαν δύναμη να φωτίσουν το σκοτάδι, το έρεβος, όπως το ονομάζει) όπου η ψυχή του ανθρώπου, είτε αυτός ήταν καλός ή κακούργος, ήταν καταδικασμένη να πάει εκεί και να ζήσει αιχμάλωτη και ζούσαν με την ελπίδα πως κάποιος Σωτήρας θα ερχόταν και θα λύτρωνε τις ψυχές από το μαρτύριο του Άδή.

Όταν γνώρισαν τον Χριστιανισμό, μέσω κυρίως του Αποστόλου Παύλου, αμέσως κατάλαβαν ότι ο Σωτήρας που περίμεναν, δεν ήταν αυτός που επικαλούνταν τα Ελευσίνια Μυστήρια (Ελευσίνια = Οι μυστηριακές οδοί που οδηγούσαν στην Έλευση του Άρχοντα Σωτήρα), αλλά ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός που πέθανε μαρτυρικά πάνω στον Σταυρό και με τον θάνατο και την Ανάσταση Του, νίκησε τον Άδη, δηλαδή τον Σατανά.

Βλέπετε λοιπόν το πόσο η ελληνική σκέψη πλησίαζε τόσο κοντά στην Αλήθεια; Γιατί πράγματι, η κύρια Αποστολή του Χριστού ήταν αυτή: Η κατάργηση του αιώνιου θανάτου που μεταφραζόταν σε αιώνια σκλαβιά της ψυχής και η νίκη της Ζωής, από τον ζωηφόρο Ιησού!

Ποιος ήταν ο υπαρξιακός φόβος του Σατανά

Ο Χριστός, ως Αληθινός Θεός, είχε αυτή τη Δύναμη. Και αυτό ακριβώς λοιπόν φοβόταν ο Σατανάς.

Διότι ήξερε πως ο Χριστός, είναι η δεύτερη όψη του Θεού και ως εκ τούτου, πολύ δύσκολα θα τον νικούσε.

Ούτε φυσικά ξεχνούσε πως ο Θεός μετά το Προπατορικό Αμάρτημα, τον είχε ήδη προειδοποιήσει για το…μέλλον του, λέγοντας του “…αυτός θα σου συντρίψει την κεφαλή κι εσύ θα του δαγκώσεις (απλά) τη φτέρνα“, δηλαδή μια πληγή που θα του προκαλέσει έναν δυνατό μεν, αλλά στιγμιαίο πόνο που θα περνούσε άμεσα. Και ο στόχος του Ακατανόμαστου, ήταν αυτός ο πόνος που θα Του προκαλούσε, να είναι πολύ πιο πέρα από κάθε ανθρώπινη αντοχή.

Καθ’ όλη την παρουσία του Κυρίου στον κόσμο, κι αφού πρώτα ο Σατανάς εισέπραξε την τριπλή και εντελώς περιφρονητική άρνηση στο να τον ακολουθήσει ο Χριστός, το άλλο ήμισυ του Θεού (οι πειρασμοί στην έρημο, πριν ο Χριστός ξεκινήσει το έργο Του) κατέστρωνε το σχέδιο για την αποδόμηση του έργου του Κυρίου που θα είχε ως αποκορύφωμα την θανάτωση Του.

Το απόλυτο σχέδιο ανατροπής του Σατανά

Ο Σατανάς, παρά την πτώση του από τον Ουρανό, είχε ακόμη ως Αρχάγγελος, τη δύναμη που έχουν οι άλλοι Αρχάγγελοι, όπως ο Γαβριήλ και ο Μιχαήλ. Περιορισμένης υφής μέν, αλλά την είχε. Εξ’ ού και η δύναμη της Μαγείας, την οποία χρησιμοποιούν πολλοί λαοί ασιατικής προέλευσης για να δείξουν πως αυτοί έχουν την ικανότητα να θεραπεύουν ή να παραπλανούν (Ινδουισμός, Βουδδισμός, Γιόγκα κλπ)

Μπορούσε να διαμορφώνει καταστάσεις, να παραπλανά ανθρώπους, να τους βάζει ζοφερές σκέψεις στο μυαλό και εφ’ όσον οι άνθρωποι που δεν πίστευαν στον Θεό ουσιαστικά, ούτε καν οι Φαρισαίοι και οι Σαδδουκαίοι, πόσω δε μάλλον οι Ρωμαίοι, ήταν εκ των πραγμάτων υποχείρια του.

Πού “πόνταρε” λοιπόν ο Σατανάς; Στην ανθρώπινη φύση του Κυρίου και όχι στην θεϊκή! Ήθελε ο μισόκαλος το μαρτύριο του να ήταν όσο το δυνατό πιο τρομερό, πιο φρικιαστικό, πιο απάνθρωπο. Τέτοιο, που να μην μπορέσει ένας μέσος και εντελώς αγύμναστος άνθρωπος να αντέξει.

Τη νύχτα όπου ο Χριστός προσευχόταν στον Πατέρα Του, με τρεμάμενη φωνή και λόγια, ήταν ηλίου φαεινότερο ότι ο Σατανάς του έβαζε άσχημους λογισμούς. «Και γενόμενος εν αγωνία, εκτενέστερον προσηύχετο», όπως μας λέει και η Γραφή.

Και μάλιστα τόση ήταν η αγωνία Του, που άρχισε να ρέει από το πρόσωπό Του ιδρώτας, που έμοιαζε «ως οι θρόμβοι αίματος». Σταγόνες δηλαδή πυκτού αίματος.

Μ’ άλλα λόγια, ο Ακατανόμαστος είχε το απόλυτο θράσος να βάζει ποταπές σκέψεις στο ανθρώπινο μυαλό του Κυρίου, σαν να του έλεγε “Δεν θα αντέξεις! Το σαρκίο σου είναι πενιχρό, αδύναμο, ασυνήθιστο στον πόνο! Αυτά τα μαρτύρια που θα περάσεις θα είναι τόσο τρομακτικά, που ούτε στον σταυρό δεν θα μπορέσεις να φτάσεις”

Για να ξεστομίσει ο Κύριος τη φράση “Πάτερ, ει δυνατόν παρελθέτο απ’ εμού το ποτήριον τούτο…”, φανταστείτε τι ποταπούς και ελεεινούς τρόπους σκαρφιζόταν ο Μισόκαλος για να σπάσει το ηθικό του Χριστού και να τον κάνει να μην αντέξει όλα αυτά τα μαρτύρια ή – το πιο σημαντικό για τον Σατανά – να “σπάσει” κατά τη διάρκεια των μαρτυρίων Του και να παραιτηθεί της Αποστολής Του!

Μ’ άλλα λόγια, να Τον κάνει …όμοιο του, να τον παρασύρει σε …αποστασία από τον Θεό, εργαλειοποιώντας τον – απολύτως φυσικό και ανθρώπινο – φόβο Του για το τι Τον περίμενε μέσα σε αυτή τη νύχτα, αλλά και την επόμενη μέρα που θα ξημέρωνε και που θα κορύφωνε το Πάθος Του.

Αυτό ήταν το σχέδιο “αμύνης” του Σατανά-Άδη, για να προστατεύσει τα συμφέροντα του και την εξουσία του στον δικό του κόσμο, όπου είχε κλείσει το πνευματικό μέρος της ύπαρξης του Ανθρώπου. Και για να κερδίσει, κατέφυγε λοιπόν στο μεγάλο του όπλο, αυτό που κάθε μέρα χρησιμοποιεί για να παραπλανά τους ανθρώπους: Την τέχνη της Πλάνης.

Εκείνη τη νύχτα, ο Σατανάς έπαιξε τα ρέστα του. Ήξερε πως ο αγώνας του αυτός, ήταν πραγματικά “υπαρξιακός”. Ή εκείνος θα κέρδιζε τα πάντα ή ο Θεός. Κι επειδή τίποτε ουσιαστικά δεν είχε κερδίσει κατά τη διάρκεια της τρίχρονης διεξαγωγής του αποστολικού αγώνα του Κυρίου (οι απαντήσεις που έδινε κάθε φορά ο Κύριος προς τους Φαρισαίους όταν εκείνοι – ελέω Σατανά – του έκαναν τις πιο δύσκολες ερωτήσεις, καταγράφηκαν ως οι πλέον απόλυτες και αφοπλιστικές απαντήσεις που δεν αμφισβητήθηκαν ποτέ), πλέον, λίγο πριν το Τέλος, ο Μισόκαλος έπαιζε την ίδια την ύπαρξη του.

Από την άλλη μεριά, ο Χριστός έδινε τη δική του μάχη. Ουσιαστικά, σε εκείνη την υπέρτατη προσευχή – κραυγή ουσιαστικά απόγνωσης, φόβου αλλά και ελπίδας – παρακαλούσε τον Πατέρα να του δώσει όση ακριβώς δύναμη χρειαζόταν για να αντέξει το απίστευτο μαρτύριο το οποίο Τον περίμενε. Μπορεί κάποια στιγμή να λύγισε και να ξεστόμισε αυτή τη κουβέντα (“Πάτερ, ει δυνατόν παρελθέτο απ’ εμού το ποτήριον τούτο”) αλλά ΑΜΕΣΩΣ το διόρθωσε και συμπλήρωσε “…πλήν ουχ ως εγώ θέλω αλλ’ ως Συ”, έχοντας πλέον τη διαβεβαίωση του Πατέρα, ο οποίος θα Του παρείχε όλη τη “Χάρη της Αυτοσυντήρησης**” που απαιτούνταν για να αντέξει το ανθρώπινο, αδύναμο και καχεκτικό από την ασκητική ζωή, σαρκίο Του.

Ο Σατανάς το κατάλαβε. Και φρόντισε, ούτως ώστε το μαρτύριο αυτό να ήταν όσο το δυνατόν γινόταν ΠΙΟ ΑΠΑΝΘΡΩΠΟ.

Αλλιώς, δεν μπορεί καν να εξηγηθεί αυτή η τρομακτική, απίστευτη αγριότητα που αντιμέτωπισε ο Κύριος από τους διώκτες Του.

Το παράλογο και ανείπωτης αγριότητας Πάθος του Κυρίου

Απ’ ό,τι μπορούμε να ξέρουμε μέσα από τις ιστορικές πηγές εκτός των Ευαγγελίων, οι Φαρισαίοι όταν διεξήγαγαν τις έσχατες ποινές σε παραβάτες του μωσαϊκού νόμου, όπως ο λιθοβολισμός ας πούμε, δεν είχαν αυτή την τεραστίων διαστάσεων απάνθρωπη αγριότητα και βαρβαρισμό που χρησιμοποίησαν στη περίπτωση του Ιησού.

Δεν δικαιολογούταν κάτι τέτοιο.

Στα κάτω-κάτω, γι’ αυτούς ήταν μόνο ένας…λαοπλάνος που προσπαθούσε να παραστήσει τον …Μεσσία. Και ότι η διδασκαλία Του, έτσι όπως την έβλεπαν οι Φαρισαίοι και οι Αρχιερείς, μπορούσε να ανατραπεί μέσω της επίρειας που είχαν αυτοί στον αγράμματο λαό. Μπορούσαν δηλαδή να φέρουν τα πάνω-κάτω, χωρίς μεγάλη και επίπονη προσπάθεια.

Μπορούσαν επίσης να τον δολοφονήσουν ανά πάσα ωρα και στιγμή. Ήξεραν τα πάντα γι’ αυτόν. Πού πήγαινε, τι έκανε, τι δίδασκε… Τα πάντα. Κι αυτό διότι το “μπουλούκι” που ακολουθούσε τον Χριστό, είχε πάντα μέσα του διαφόρους “κατασκόπους” του Εβραϊκού Ιερατείου , ακόμη και Φαρισαίους, οι οποίοι πάντα έμπαιναν στον πειρασμό να…εναντιωθούν στον λόγο και τη διδασκαλία του Χριστού. Εισέπρατταν βέβαια την ανάλογη απάντηση, αλλά αυτό δεν έχει να κάνει σε καμμιά περίπτωση που να απαιτούσε άμεση εξόντωση του Κυρίου.

Η διδασκαλία του άλλως τε, δεν απείχε πολύ από τον ήδη υφιστάμενο Μωσαϊκό Νόμο ή τις άλλες Γραφές. Εκεί που οι Φαρισαίοι διαφωνούσαν, ήταν όταν ο Χριστός “παραβίαζε” ορισμένες πρακτικές τους, όπως π.χ. η περίπτωση του Σαββάτου κι αν Εκείνος είχε το δικαίωμα(!) να κάνει…θαύματα και θεραπείες την ημέρα αυτή!

Η περίπτωση της σύλληψης του Ιησού, ήταν ακόμη πιο περίεργη. Πρώτον, ο Καϊάφας, ως Αρχιερέας του Ναού και επικεφαλής του Σανχεδρίν, υποτίθεται ότι ήξερε τα πάντα και ότι συντόνιζε το συνομωσιολογικό σχέδιο. Τότε, αφού ήξερε τα πάντα, ο Ιούδας και η προδοσία του τι δουλειά είχαν; Γιατί ο Καϊάφας να πέσει τόσο χαμηλά στα μάτια των υφισταμένων του; Η απάντηση ήταν “για να πληρωθούν οι Γραφές”, αλλά και πάλι δε βγάζει νόημα αυτό.

Δεύτερον, η σύλληψη του Ιησού, τις νυχτερινές ώρες. Μέχρι τότε, καμμιά σύλληψη δε γινόταν τέτοια ώρα από τη φρουρά του Ιερατείου, το απαγόρευε ο μωσαϊκός νόμος. Όπως απαγόρευε και κάθε είδους δίκη μετά την τρίτη απογευματινή ώρα. Όλες οι δίκες απαιτούσαν ηλιοφάνεια από τη μια μεριά και πληρότητα του Ιερατείου από την άλλη, συγκεκριμένους μάρτυρες και ετυμηγορία δια ψήφου με βάση την πλειοψηφία.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν υπήρξε τίποτε απ΄ όλα αυτά, γεγονός που προκάλεσε τη μήνιν όχι μόνο μερικών από το ιερατείο (Νικόδημος, Ιωσήφ Αριμαθέας, Γαμαλιήλ κλπ), αλλά και του ίδιου του Άννα, ο οποίος αργότερα επέπληξε έντονα τον γαμπρό του τον Καϊάφα για τον άκρως λανθασμένο χειρισμό του όλου σχεδίου και την παράξενη αμετροέπεια που επέδειξε.

Ακόμη και ο Πιλάτος αιφνιδιάστηκε, όταν του έφεραν μαύρα μεσάνυχτα τον Ιησού για να τον δικάσει. Δεν είχαν να του προσάψουν λοιπόν τίποτε το σοβαρό που θα σήκωνε τόση αγριότητα. Τότε γιατί;

Ποιός λοιπόν βρισκόταν πίσω από όλα αυτά; Ή μάλλον, για να το κάνουμε πιο λιανά, ποιός χειραγωγούσε με τόση μαεστρία τον ίδιο τον Καϊάφα και τις ενέργειες του, που τον έφτασαν στο σημείο να παραβεί ένα σκασμό από νόμους αν και πρώτος υπερασπιστής των νόμων; Και όχι μόνο τον Καϊάφα, αλλά και τους Ρωμαίους στρατιώτες, ακόμη κι αυτούς που είχαν ευεργετηθεί από τον Κύριο; (περίπτωση Κουϊντίλλιου).

Από την άλλη μεριά, έκπληξη προκάλεσε η περιττή βία που χρησιμοποιήθηκε κατά τη σύλληψη του Χριστού.

Οι πάντες ήξεραν ότι Εκείνος, ήταν άοπλος. Ο μόνος, ας πούμε, κάπως επικίνδυνος ήταν ο Πέτρος, άντε και ο Σίμων ο Ζηλωτής, ο οποίος όμως δεν ήταν στη παρέα της Γεσθημανή.

Η φρουρά του Ναού που ανέλαβε τη σύλληψη του Χριστού, αποτελούνταν από 30 στρατιώτες, με επικεφαλής τον Μάλχο, υπασπιστή του Καϊάφα που ο Πέτρος του έκοψε το αυτί ως αποτέλεσμα της συμπλοκής που έλαβε χώρα. Και που μάλιστα αυτός δέχτηκε και σκληρή επίπληξη από τον Χριστό για την πράξη του. Και όχι μόνο αυτό. Ο ίδιος ο Ιησούς, θεράπευσε αμέσως το κομμένο αυτί, κάνοντας τον Μάλχο να αναρρωτηθεί στο αν έχει πράγματι να κάνει με έναν…εγκληματία ή με κάποιον παντελώς αθώο.

Παρ’ όλα αυτά, οι στρατιώτες του Μάλχου χρησιμοποιούσαν σκληρότατη βία εναντίον του Ιησού κατά την προσαγωγή Του, γεγονός που …αποδέχτηκε περιέργως ο Μάλχος. Οι στρατιώτες, λες και τους…τσίμπησε δηλητηριασμένη μύγα, έκαναν σαν…υστερικοί, χτυπώντας ανελέητα τον Ιησού στο πρόσωπο και στη κοιλιά με γροθιές και χτυπήματα από ράβδους εντελώς αναίτια. Γιατί δε μίλησε ο Μάλχος, τη στιγμή μάλιστα που ο άνθρωπος αυτός τον οποίο προσήγαγε, του φέρθηκε με απόλυτη αγάπη και ανθρωπιά;

Όταν έφτασε ο Ιησούς ενώπιον του Σανχεδρίν, ακόμη και τότε, μπροστά σε όλους και στον Καϊάφα, οι στρατιώτες τον χτυπούσαν αλύπητα και τον έφτυναν υπό την ανοχή του Αρχιερέα.

Πάμε μετά στην περίπτωση του Πιλάτου. Να διευκρινίσω εδώ, ότι ο Πιλάτος, μισούσε σαν τα αμαρτήματα του τους Φαρισαίους, ειδικά τον Καϊάφα τον οποίο περιφρονούσε και μάλιστα επιδεικτικά. Τους θεωρούσε μιάσματα, υποκριτές, γλύφτες και πολλές φορές τους τα έλεγε και μπροστά τους, εν αντιθέσει με τον προηγούμενο διοικητή Πλούβιο Λέντουλο που ήταν πιο επιεικής. Απόδειξη, η επιγραφή που ζήτησε να αναρτηθεί πάνω στον Σταυρό του Ιησού, που έγραφε στα ελληνικά και στα λατινικά “Ιησούς Ναζωραίος, ο Βασιλεύς των Ιουδαίων” για τους εξευτελίσει για άλλη μια φορά και να τους εκδικηθεί για το έγκλημα που προσπάθησαν να του φορτώσουν.

Ο Πιλάτος λοιπόν, με το που είδε τον Ιησού, σχεδόν αμέσως κατάλαβε πως πρόκειται απλά…για έναν πλήρως αθώο άνθρωπο και ότι όλη αυτή η ιστορία αποτελεί σκευωρία του ίδιου του Καϊάφα.

Η αλήθεια είναι ότι είχε επηρεαστεί και από τη γυναίκα του, Κλαύδια Πρόκλα, η οποία είχε δει στον ύπνο της την εκτέλεση του Ιησού με διάταγμα του ανδρός της. Η Κλαύδια ως γνωστόν, ασπάστηκε αργότερα τον Χριστιανισμό και το έργο της ήταν πολύ σημαντικό. Η Εκκλησία μας την αγιοκατάταξε και η μνήμη της γιορτάζεται την 27η Οκτωβρίου κάθε χρόνο.

Μάλιστα, για να αποφύγει από τη μία να καταδικάσει τον Ιησού και από την άλλη, να κατευνάσει τους παρανοϊκούς Εβραίους, έδωσε εντολή να μαστιγωθεί ο Ιησούς με 40 βουρδουλιές “προς σωφρονισμόν” και μετά να αφεθεί ελεύθερος. Εδώ πάλι, συμβαίνει ξανά το παράδοξο της υπέρμετρης βίας.

Ο Ιησούς παραδίδεται στους βασανιστές (Tortores), μια διμοιρία που αποτελείται από βετεράνους Ρωμαίους στρατιώτες (στην ουσία, επρόκειτο για μια ομάδα από αυθεντικά παλιοτόμαρα, ειδικά για περιπτώσεις βασανισμού Ιουδαίων επαναστατών) η οποία σε ειδικές περιπτώσεις, αναλαμβάνει τον βασανισμό καταδίκων ή κατασκόπων του όποιου εχθρού. Διοικητής της διμοιρίας αυτής ήταν ο Ρωμαίος Κουϊντίλλιος, ο οποίος παλαιότερα είχε ευεργετηθεί από τον Ιησού.

Όταν είδαν οι βασανιστές έναν ταλαιπωρημένο και βαριά χτυπημένο, άκακο άνθρωπο, αντί να τους πιάσει μια στοιχειώδη λύπηση, αντίθετα, τους κυρίευσε ένα…ανεξήγητο ΑΜΟΚ. Στην αρχή, χτυπούσαν τον Ιησού στη πλάτη με λεπτές ελαστικές βέργες και μετά, τον μαστίγωσαν με κνούτο, ένα είδος μαστίγιου που κάποιος θα το χαρακτήριζε και φονικό όπλο, το οποίο είχε στις άκρες του κομμάτια σουβλερά από οστά ζώων που ξέσκιζαν τη σάρκα πλήρως. Με αυτό το είδος μαστίγιου, οι βασανιστές του τον χτυπούσαν με τέτοια δύναμη και με μια ανεξήγητη μανία, που δεν δικαιολογούνταν σε καμιά περίπτωση. Το σκηνικό αυτό έκανε τον Κουιντίλλιο να επέμβει δυναμικά για να σταματήσει την ανεξήγητη αυτή μανία λες και είχαν απέναντι τους τον χειρότερο κακούργο και όχι τον άκακο και αθώο Ιησού.

Παρ’ όλα αυτά, το κακό δεν σταμάτησε εκεί. Ο Ιησούς, με καταξεσκισμένες τις σάρκες του, σύρθηκε σχεδόν από τους βασανιστές του και πετάχτηκε σε μια γωνιά του τόπου του βασανιστηρίου, όπου τον έστησαν καθήμενο, του έριξαν πάνω του μια βρώμικη κόκκινη χλαμύδα και παράλληλα του τοποθέτησαν με δύναμη ένα ακάνθινο πλέγμα σαν στεφάνι, με τα αγκάθια να καρφώνονται στο κεφάλι του, διαπερνώντας ακόμη και μερικά οστά του κρανίου του. Την ίδια στιγμή, τον χτυπούσαν και πάλι, αυτή τη φορά με γροθιές παράλληλα με φτυσίματα, χλευάζοντας τον.

Υπογραμμίζω εδώ ότι με το μαστίγωμα, ο Ιησούς είχε χάσει περίπου το μισό αίμα του. Ένας απλός άνθρωπος, θα είχε ήδη λιποθυμήσει και θα ήταν εντελώς αμφίβολο αν θα συνερχόταν ποτέ. Εκείνος όμως έστεκε ακόμη.

Ο κύκλος της βίας, δεν σταμάτησε όμως. Όταν τελικά οι Αρχιερείς με επικεφαλής τον Καϊάφα, συνεπικουρούμενοι κι από πληρωμένο αδρά από τον Καϊάφα όχλο που φώναζε “Σταύρωσον αυτόν“, ο Πιλάτος δεν μπορούσε να κάνει τίποτε άλλο παρά να…επικυρώσει τη θανατική ποινή ΚΑΤ’ ΕΠΙΤΑΓΗ των Ιουδαίων Φαρισαίων και Σαδδουκαίων.

Μια θανατική ποινή της τάξεως της σταύρωσης, που ΔΕΝ θα έκαναν ποτέ οι Εβραίοι σε άλλον Εβραίο παρά μόνο οι Ρωμαίοι σε Εβραίους. Αυτό κι αν αποτελεί παραδοξότητα.

Το τρίτο και τελευταίο μέρος του φοβερού αυτού Πάθους, δεν εμπεριείχε μόνο τη Σταύρωση. Από εκείνη τη στιγμή και μέχρι τη Σταύρωση, ξεκινούσε ένα άλλο, ακόμη πιο βαρύ μαρτύριο, που κανείς άνθρωπος δεν θα άντεχε.

Ο Ιησούς όμως, παρά την απίστευτη εξάντληση, την αγρύπνια, το ξύλο μέχρι θανάτου σχεδόν και την απώλεια του μισού και πλέον αίματος Του, κλήθηκε να …φορτωθεί έναν ξύλινο Σταυρό, που ορισμένοι ειδικοί ερευνητές καταθέτουν πως θα έπρεπε να είχε βάρος πάνω από 6ο, ίσως και λίγο παραπάνω κιλά.

Απίστευτο βάρος, ακόμη και για έναν πλήρως υγιή και ρωμαλέο άνθρωπο.

Την ίδια στιγμή που του φόρτωναν τον σταυρό, ταυτόχρονα οι Ρωμαίοι στρατιώτες…εξακολουθούσαν να Τον μαστιγώνουν!!! Όχι με κνούτο, αλλά με απλό κοντό μαστίγιο, που ήταν όμως αρκετό για να πληγώνουν ακόμη βαθύτερα τα αμέτρητα τραύματα του σώματος του Κυρίου.

Γιατί; Φοβόταν μήπως…το σκάσει;

Δεν υπήρχε κανένας απολύτως λόγος για να συνεχιστεί αυτός ο απάνθρωπος κύκλος βίας. Ήταν εντελώς και υπέρ πάντων μέτρων περιττή βία.

Γιατί λοιπόν τόση βαρβαρότητα (για Ρωμαίους, όχι άλλης πάστας βαρβάρους) προς έναν άνθρωπο που σερνόταν κυριολεκτικά, σχεδόν ετοιμοθάνατο; Σε τί τους έφταιξε; Και όμως! αυτοί έκαναν σαν να είχαν μπροστά τους κάποιον τόσο τρομερό και επικίνδυνο άνθρωπο, που αν δεν χρησιμοποιούσαν κάθε είδους βίας, αυτός θα τους έλιωνε με τη δύναμη του.

Ο Κύριος πάντως σε κάποιο σημείο του ανηφορικού δρόμου προς τον Γολγοθά κατέρρευσε εντελώς. Και με διαταγή του Ρωμαίου αξιωματικού που ήταν επικεφαλής της συνοδευτικής φρουράς, έδωσε εντολή σε κάποιον δυναμωμένο τύπο, σχεδόν γίγαντα, τον Σίμωνα τον Κυρηναίο, να σηκώσει αυτός τον σταυρό του Κυρίου, ενώ ο Κύριος βρισκόταν μισολιπόθυμος στο οδόστρωμα.

Αλλά και πάλι, όταν σηκώθηκε με χίλια βάσανα για να περπατήσει, το μαστίγωμα δεν σταμάτησε.

Σημείωση: ΔΕΝ μαστιγώθηκε κανείς άλλος από τους άλλους δύο κατάδικους που κουβαλούσαν κι αυτοί σταυρό στους ώμους τους. Μαστιγωνόταν ΜΟΝΟ ο Κύριος!

Όταν έφτασε η στιγμή της Σταυρώσεως, ο Κύριος δεν είχε πλέον πολύ αίμα να τρέχει στις φλέβες του. Οι πόνοι που ένοιωθε ήταν τρομακτικοί και τα καρφιά των Ρωμαίων, ίσως και να μην τα ένοιωθε όταν μπήκαν στα χέρια του. Τα ένοιωσε όμως όταν σηκώθηκε ο Σταυρός και ο Κύριος κρεμόταν από αυτά. Αν δεν του είχαν δέσει τα χέρια από τους καρπούς, θα είχε πέσει από τον Σταυρό και πιθανότατα θα είχε πεθάνει τότε. Τα καρφιά τα πόδια του στήριζαν όλο το κορμί για να μπορούσε κάπως να αναπνέει.

Ήταν η κορύφωση του Πάθους Του…

Ο Κύριος, χωρίς πλέον ανεκτή ποσότητα αίματος να κυκλοφορεί στις φλέβες Του, μετά από σχεδόν μια ώρα (αρκετοί ερευνητές λένε πως ήταν μεγαλύτερο το διάστημα, αλλά υπάρχουν αρκετές αμφιβολίες ως προς αυτό) μετά τη Σταύρωση, είπε τη λέξη “Τετέλεσται” και παρέδωσε το πνεύμα, νικώντας τον Σατανά κατά κράτος. Σειρά είχε τώρα, ο ίδιος ο Άδης και οι ψυχές όπου είχαν εγκλωβιστεί από χιλιάδες χρόνια ως την ώρα του μαρτυρίου του Θεού και την νικηφόρα έκβαση Του.

Ο Σατανάς ΝΙΚΗΘΗΚΕ και το σχέδιο του κατέρρευσε

Όπως έχετε αντιληφθεί, αυτός που κινούσε τα νήματα σε αυτή την γεμάτη παράδοξα ιστορία, δεν ήταν άλλος από τον Σατανά.

Ο Σατανάς κυρίευσε πλήρως τον Καϊάφα και τους υποτακτικούς του, ούτως ώστε να στηθεί όλη αυτή η…άκρως τραγική περίσταση όσο γινόταν πιο βάρβαρη για τον Ιησού. Απόδειξη ότι ο Καϊάφας είχε χάσει αρκετές φορές τη ψυχραιμία του(αναίτια θα έλεγα) μέχρι να δει τον Χριστό σταυρωμένο. Συμπεριφερόταν σαν να …μην ήταν εκείνος, αλλά κάποιος …άλλος μέσα στο σαρκίο του. Και αυτό τεκμηριώνεται και από την επίπληξη που δέχτηκε από τον πεθερό του τον Άννα και τον καυγά που ακολούθησε μετά.

Ο Σατανάς ήταν αυτός που κατέλαβε και τους βασανιστές Ρωμαίους, όταν βασάνισαν τον Χριστό είτε με τα μαστίγια, είτε χωρίς αυτά. Η υπέρμετρη βία που χρησιμοποίησαν, ήταν πρωτόγνωρη. Και δεν ήταν μόνο οι Ρωμαίοι. Ήταν και η φρουρά του Ιερατείου του Ναού, που …υπερέβη τα εσκαμμένα.

Ο Σατανάς, όσο έβλεπε πως το μαρτύριο δεν λύγιζε τον Ιησού, …ανέβαζε το επίπεδο της βίας ακόμη περισσότερο. Ιδίως στο τρίτο στάδιο, δηλαδή στην πορεία για τον Γολγοθά με τον σταυρό στις πλάτες. Ένα στάδιο, που ο ακατανόμαστος ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΕ ότι ο Ιησούς θα το “έβγαζε”. Και πράγματι, δεν ήταν λίγες οι φορές που λύγιζε, αλλά μετά σηκωνόταν.

Κάθε άλλος άνθρωπος, δεν θα μπορούσε να το αντέξει. Ο Κύριος όμως, το άντεξε μέσω της υπερδύναμης που του πρόσφερε η Θεία Χάρη της Αυτοσυντήρησης.

Να υπογραμμίσω εδώ και κάτι άλλο, μια σημαντική λεπτομέρεια. Τους κατάδικους με τη ποινή της Σταύρωσης, οι Ρωμαίοι ΔΕΝ τους βασάνιζαν. Δεν τους χτυπούσαν, ούτε τους κακοποιούσαν, παρά τους έριχναν σε ένα μπουντρούμι όπου αυτοί απλά ανέμεναν το ξημέρωμα της ημέρας όπου θα σταυρώνονταν.

Και δεν τους πείραζαν, διότι τους…ήθελαν ακόμη δυναμωμένους για να τους φορτώσουν τον σταυρό του μαρτυρίου τους. Αλλιώς, θα έπρεπε να φορτωθούν οι ίδιοι οι στρατιώτες τους σταυρούς στους ώμους τους. Απόδειξη η περίπτωση του Βαραββά, που όταν αυτός βγήκε μπροστά στο πλήθος, για να μετρηθεί η αξία του αν θα πρέπει να απαλλαγεί αυτός ή ο Ιησούς, δεν είχε καμία απολύτως πληγή στο κορμί του κι ας είχε καταδικαστεί σε σταύρωση. Κανένα σημάδι βασανισμού ή αγρύπνιας ή τελος πάντων κάποιας κακουχίας.

Τον Κύριο όμως όχι απλά τον βασάνισαν μέχρι τέλους, αλλά και η ποιότητα του βασανιστηρίου ήταν τέτοια, που κανένα ανθρώπινο όν δεν θα άντεχε ΠΟΤΕ.

Να λοιπόν γιατί όλη αυτή η παράνοια υπό κανονικές συνθήκες δεν θα υπήρχε. Υπήρξε όμως, γιατί τα νήματα τα κινούσε ο ίδιος ο Σατανάς.

Η ήττα που υπέστη ο Σατανάς, ήταν και εξακολουθεί να είναι ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ. Έχασε ό,τι είχε κερδίσει μετά το Προπατορικό Αμάρτημα, δηλαδή την αιώνια καταδίκη του Ανθρώπου σε μια μεταθανάτια ζωή, που ήταν σύννομη με τον Θάνατο. Δεν ήταν η Κόλαση, όπως τη φανταζόμαστε σήμερα και που την αναλύουν με περισσή Χάρη οι Άγιοι Πατέρες, ήταν ο τόπος όπου οι ψυχές ήταν αιχμάλωτες στον Σατανά.

Ο Χριστός λοιπόν, έχοντας μόνο την πνευματική Του υπόσταση και αφού νίκησε τον Σατανά με την όλη πληρότητα του μαρτυρίου Του και τον έριξε στα πιο βαθιά τάρταρα, κατέβηκε στον Άδη και έγινε δεκτός ως Σωτήρας από όλες τις φυλακισμένες ψυχές. Οι Πύλες του Άδη ουσιαστικά άνοιξαν, όταν ο Ιησούς ψυθίρισε τη λέξη “Τετέλεσται”! Εκεί, τελείωσαν όλα για τον Σατανά και έμεινε μόνο το πότε θα παρέδιδε το Πνεύμα Του στα χέρια του Θεού. Κατόπιν, οι Πύλες άνοιξαν για να υποδεχθούν τον Σωτήρα του Κόσμου.

Ο Χριστός έμεινε εκεί για μία γήινη ημέρα, όπου δίδαξε και η διδασκαλία του έγινε αποδεκτή σχεδόν από όλους. Κι έτσι, μέσω των ανοικτών Πυλών, οι ψυχές πέταξαν ελεύθερες προς τον Ουρανό…

Στην ουσία, ο Κύριος αποκαθιστούσε μια μεγάλη αδικία. Στον Άδη κατέρχονταν όλοι οι ζώντες, δίκαιοι και άδικοι. Οι δίκαιοι, δεν μπορούσαν να γνωρίσουν τον Θεό. Κι αν υπήρχαν δεν μπορούσαν να αινούν πια τον Θεό, να ελπίζουν στην δικαιοσύνη Του, στην πιστότητά Του. Είναι αυτό που υπογραμμίζει ο Απόστολος Παύλος «Αλλ᾿ ἐβασίλευσεν ὁ θάνατος ἀπὸ ᾿Αδὰμ μέχρι Μωσέως καὶ ἐπὶ τοὺς μὴ ἁμαρτήσαντας» στην επιστολή του “Προς Ρωμαίους”.

Ο σταυρικός Του θάνατος και όλο το ΑΠΑΝΘΡΩΠΟ και ΖΟΦΕΡΟ Του μαρτύριο που έζησε, δεν ήταν τίποτε άλλο παρά…η συντριβή της κεφαλής του Σατανά, ο οποίος είχε σκλαβώσει δίκαιους και άδικους μέσα σε μια απέραντη, σκοτεινή και αιώνια φυλακή.

Αυτές τις ζοφερές μέρες που ζούμε, είναι στην ουσία η εκδίκηση του Σατανά, εναντίον του Χριστού που τον νίκησε. Ό,τι συνέβαινε εκείνη την εποχή, της επικράτησης δηλαδή του Άδη, ισχύει και τώρα.

Πέστε μου, όλοι εσείς πώς θα χαρακτηρίζατε τη ζωή σας; Θα τη λέγατε ως “μια ζωή ονειρεμένη” ή μήπως “μια ζωή που μοιάζει με Κόλαση”; Αν συμβαίνει το δεύτερο, τότε αυτός είναι ο νέος Άδης στον οποίο ζούμε. Μια ζωή…χωρίς ζωή, χωρίς χαρά, χωρίς ανάπαυση.

Μια ζωή μέσα στην αδικία, τη φτώχεια, το ψέμα, τον ζόφο, προδομένοι από τους χυδαίους ηγέτες μας που είναι υποχείρια του Σατανά και εγκαταλελειμμένοι ουσιαστικά από τον Θεό, επειδή ΕΜΕΙΣ τον εγκαταλείψαμε κι όχι ΑΥΤΟΣ ΕΜΑΣ.

Για να βγούμε λοιπόν από τον σημερινό Άδη, μία είναι η λύση: ΜΕΤΑΝΟΙΑ, προσευχή και επιστροφή στον Αναστημένο Θεό μας.

Αυτός που με το Πάθος Του νίκησε τον Άρχοντα του Σκότους, αν εμείς Τον επικαλεστούμε, μόνο με μια μικρή Του κίνηση, θα διαλύσει τον νέο Άδη και θα μας λυτρώσει από το καθημερινό μας μαρτύριο.

Εύχομαι σε όλους ολόθερμα ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ και ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΠΑΣΧΑ. Η ώρα της Λύτρωσης, είναι κοντά. Πολύ πιο κοντά απ’ ότι φαντάζεστε.

*Δαίμονες: Ονομασία όντων με διττή σημασία. Άλλοτε με αυτήν εννοούσαν οι αρχαίοι Έλληνες την θεϊκή ιδιότητα ενός ανθρώπου και άλλοτε την πονηρή, την μοχθηρή, την κακία. Στις αρχαίες τραγωδίες, κυρίως του Αισχύλου, η λέξη “δαίμονες” εμφανιζόταν ως κακά και ρυπαρά πνεύματα, αλλά στον Σοφοκλή το αντίθετο. Μετά την έλευση του Χριστιανισμού, οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας παγίωσαν στη λέξη αυτή την δεύτερη εκδοχή για την οποία χρησιμοποιούνταν παλιότερα, δηλαδή τα ρυπαρά πνεύματα που ακολουθούν το Διάβολο. Ο Άδης επίσης, κατά τον Όμηρο, δεν είχε ακόλουθους ημίθεους, όπως οι θεοί του Ολύμπου, αλλά…δαίμονες*(!) με τερατώδη μορφή, ακριβώς όπως τους περιγράφει και η Εκκλησία μας.

**Χάρη της Αυτοσυντήρησης: Τον όρο αυτόν τον ακούσαμε από τα χείλη του Σεβαστού Μητροπολίτη Λεμεσού Αθανάσιο, όταν μιλούσε σε μια εκπομπή του κυπριακού ΑΝΤ-1 για τον Άγιο Παΐσιο και το πώς εκείνος συντηρούνταν σχεδόν νηστικός και άγρυπνος για μέρες. Κατά τον Λεμεσού Αθανάσιο, επενέβαινε για την συντήρηση του η θεϊκή “Χάρη της Αυτοσυντήρησης”, που δίδεται απλόχερα από τον Θεό, για να αντέχει το ανθρώπινο σώμα σε σκληρή άσκηση. Ο ίδιος όρος ισχύει και για τον ίδιο τον Κύριο και ιδίως για την αντοχή Του στην πιο σκληρή και απάνθρωπη πορεία μαρτυρίου που υπέστη ποτέ ανθρώπινο όν.

“Καινή Διαθήκη” (Κατά Ματθαίον, Κατά Μάρκον, Κατά Λουκάν Ευαγγέλια, Πράξεις των Αποστόλων, Επιστολή Πέτρου)

“Ιατροδικαστική έκθεση για τον θάνατο του Ιησού“, Φίλιππος Κουτσάφτης, εκδ. “Ο Σωτήρ”, Αθήνα 1999

“Η Σταύρωση και ο Θάνατος του Ιησού Χριστού μέσα από τα μάτια ενός Ιατροδικαστή”, YouTube, https://www.youtube.com/watch?v=GI9E-gjC2WE

“Μάχες των Εβραίων”, Βιβλίο ΙΙΙ, Φλάβιος Ιώσηππος, “Εσοπτρον”, 1996

“Κατά Κέλσου” Βιβλίο ΙΙ, Ωριγένης, Early Christian Writings, Oxford, 1987

“Historical Jesus Theories“, Kirby Peter,  Early Christian Writings, Oxford, 1998 “Το απροσπέλαστο Μυστήριο τής προσευχής τού Ιησού Χριστού“, Πρωτοπρεσβύτερος π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος, απομαγνητοφωνημένη ομιλία, 2010

The post Η εις Άδου Κάθοδος – Πώς νικήθηκε ο Σατανάς και ο Θάνατος! appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Όταν ο κόσμος καίγεται και το ψωμί γίνεται σπάνιο, τότε αποκαλύπτεται ποιος πραγματικά κρατά τον άνθρωπο όρθιο. Η Ιστορία μπαίνει ξανά στη φωτιά, ο πλανήτης στην αρχή του Τέλους και η Ρωμιοσύνη δοκιμάζεται πριν νικήσει!

Γράφει ο

Πύρινος Λόγιος

Αντίθετα με το παρελθόν, σήμερα τα …πάντοτε εφησυχασμένα – δυτικά – έθνη δεν καταλαβαίνουν αμέσως πως μπαίνουν σε νέα ιστορική φάση. Νομίζουν ότι παρακολουθούν ακόμη ένα «θερμό επεισόδιο», ακόμη μία περιφερειακή ανάφλεξη, ακόμη μια κρίση που θα τη διαχειριστούν οι αγορές, οι διπλωμάτες και οι τηλεοπτικοί αναλυτές. Μόνο που η Ιστορία δεν λειτουργεί έτσι. Πριν από τις μεγάλες ανατροπές, τα γεγονότα δεν εμφανίζονται πλήρη. Έρχονται σπασμένα, κομματιασμένα, σαν ψηφίδες ενός μωσαϊκού που στην αρχή μοιάζει ασύνδετο.

Ένα χτύπημα σε ενεργειακή υποδομή εδώ. Μια απόσυρση στρατευμάτων εκεί. Μια διστακτική συμμαχία που ξαφνικά παύει να είναι συμμαχία. Μια υπερδύναμη που δείχνει ισχυρή, αλλά πίσω από τη βιτρίνα τρέμει μήπως παραδεχθεί πως δεν ελέγχει την κλιμάκωση που η ίδια άνοιξε.

Σήμερα βρισκόμαστε ακριβώς σε αυτό το σημείο. Η σύγκρουση Ιράν, ΗΠΑ και Ισραήλ δεν είναι ένα ακόμη μεσανατολικό επεισόδιο. Είναι η αποκάλυψη μιας νέας ιστορικής πραγματικότητας.

Η παγκόσμια τάξη δεν τρίζει απλώς. Αποσυντίθεται.

Το διεθνές δίκαιο έχει γίνει κουρέλι στα χέρια ισχυρών ηγεσιών που το επικαλούνται όταν τις βολεύει και το πετάνε όταν τους γίνεται εμπόδιο.

Οι ενεργειακές αρτηρίες του κόσμου δέχονται πλήγματα που αρκούν για να παραλύσουν αγορές, να ανεβάσουν το κόστος ζωής, να κάνουν λαούς να αισθανθούν μέσα σε λίγες ημέρες αυτό που μέχρι χθες έμοιαζε αδιανόητο. Και μέσα σε αυτό το τοπίο, η Ελλάδα δεν στέκεται στο περιθώριο. Βρίσκεται, δυστυχώς, μέσα στην τροχιά των γεγονότων.

Το δράμα της εποχής μας δεν είναι μόνο γεωπολιτικό. Είναι προτίστως πνευματικό, το χω γράψει χιλιάδες φορές, το ξαναγράφω άλλη μία. Ο σύγχρονος άνθρωπος (το λες και συμμορία Νεοταξιτών ηλιθίων και σατανιστών) πίστεψε ότι μπορεί να χτίσει μια ανθρωπότητα χωρίς Θεό, χωρίς όρια, χωρίς αλήθεια, χωρίς μέτρο. Και τώρα βλέπει αυτό το οικοδόμημα να βγάζει ρωγμές παντού. Στην οικονομία, στην πολιτική, στην ασφάλεια, στην τροφή, στην ενέργεια, στην καθημερινότητα.

Ο πόλεμος που εξελίσσεται μπροστά μας δεν είναι μόνο αγώνας πυραύλων, βάσεων και στόλων. Είναι ταυτόχρονα και η ορατή μορφή μιας αόρατης σύγκρουσης, όπου η αλαζονεία των ισχυρών συναντά το όριο που βάζει η Ιστορία όταν οι λαοί ξεχνούν τον Θεό.

Ο Κόλπος φλέγεται και μαζί του φλέγεται η παγκόσμια οικονομία

Τα πλήγματα στη ζώνη του Κόλπου δεν είναι απλές στρατιωτικές επιχειρήσεις. Είναι χτυπήματα στην καρδιά του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος. Όταν καταστρέφονται κρίσιμες ενεργειακές υποδομές, όταν εγκαταστάσεις LNG, σταθμοί διανομής πετρελαίου, διυλιστήρια και θαλάσσιοι κόμβοι μπαίνουν στο στόχαστρο, δεν απειλείται μόνο η μία ή η άλλη χώρα.

Απειλείται μ’ άλλα λόγια, ο μηχανισμός που τρέφει ολόκληρο τον πλανήτη με καύσιμα, μεταφορές, ηλεκτρισμό και αλυσίδες εφοδιασμού.

Γι’ αυτό και η φράση ότι «ανεβαίνει η βενζίνη» είναι φτωχή μπροστά στο πραγματικό μέγεθος της απειλής. Όταν η ενέργεια χτυπιέται στη μήτρα της, δεν ακριβαίνει μόνο το καύσιμο του αυτοκινήτου. Ακριβαίνει το ψωμί, το γάλα, η μεταφορά, η συσκευασία, η ψύξη, η παραγωγή, η βιομηχανία, η ναυτιλία, η αερομεταφορά, τα λιπάσματα, το ράφι του σούπερ μάρκετ, ο λογαριασμός του ρεύματος και η ίδια η δυνατότητα ενός νοικοκυριού να αναπνεύσει.

Κι όταν αυτό το σοκ πέφτει πάνω σε μια ήδη υπερχρεωμένη παγκόσμια οικονομία, η λέξη «χρεωκοπία» παύει να ακούγεται υπερβολική. Μετατρέπεται σε ρεαλιστική πιθανότητα αλυσιδωτής αποσταθεροποίησης.

Εδώ καταρρέει ένα από τα μεγαλύτερα ψέματα της εποχής μας. Μας έλεγαν εδώ και 30 χρόνια τα νεοταξικά σκουπίδια ότι οι σύγχρονοι πόλεμοι θα είναι «χειρουργικοί», «στοχευμένοι», «διαχειρίσιμοι». Ότι η παγκοσμιοποιημένη αγορά έχει απίστευτη ανθεκτικότητα. Ότι τίποτε δεν μπορεί να τη γονατίσει πραγματικά.

Και τώρα βλέπουμε πως μερικά καλά υπολογισμένα πλήγματα αρκούν για να τινάξουν την εμπιστοσύνη στον αέρα, να τρέμουν οι αγορές, να εκτοξεύονται οι τιμές και να μπαίνει ολόκληρος ο πλανήτης σε καθεστώς ασφυξίας.

Η οικονομία της παγκοσμιοποίησης αποδεικνύεται τελικά όχι αυτοκρατορία παντοδυναμίας, αλλά γιγάντιος μηχανισμός εξάρτησης. Και όταν χτυπηθεί το καύσιμο που τον κινεί, όλα τρίζουν.

Το παράδοξο του πολέμου, η κλιμάκωση του Ιράν και η παγίδα του Τραμπ

Το πρώτο μεγάλο ερώτημα που γεννιέται μπροστά στα μάτια κάθε σοβαρού παρατηρητή είναι γιατί το Ιράν, μετά τα αρχικά πλήγματα των ΗΠΑ και του Ισραήλ πριν λίγους μήνες, δεν απάντησε αμέσως με πλήρη σφοδρότητα, αλλά έδειξε σχετική αυτοσυγκράτηση, για να περάσει τώρα, μήνες μετά, σε πολύ πιο βαριά κύματα επιθέσεων.

Η απάντηση δεν βρίσκεται στον φόβο, αλλά στη στρατηγική. Η Τεχεράνη δεν λειτουργεί με τη λογική του τηλεοπτικού εντυπωσιασμού. Δεν πολεμά όπως η Δύση, που θέλει το γρήγορο σοκ, το θέαμα και το επικοινωνιακό αποτέλεσμα. Το Ιράν μετρά, χαρτογραφεί, φθείρει. Κλασσική μέθοδος της Μουσουλμανίας.

Οι πρώτες βολές είχαν χαρακτήρα δοκιμής. Ήταν μέτρηση χρόνων αντίδρασης, έλεγχος της αεράμυνας, ανίχνευση ραντάρ, καταγραφή των δυνατοτήτων αναχαίτισης και χαρτογράφηση των κενών.

Έπειτα ακολούθησε η φάση κορεσμού, δηλαδή εκείνο το στάδιο όπου δεν επιδιώκεται απαραιτήτως η απόλυτη ισοπέδωση σε μία νύχτα, αλλά η συστηματική φθορά. Χτυπήματα σε βάσεις, σε ραντάρ, σε υποδομές υποστήριξης, σε ενεργειακές εγκαταστάσεις, σε κέντρα συντονισμού.

Το Ιράν δεν προσπαθεί απλώς να σκοτώσει. Προσπαθεί να εξαντλήσει, να τυφλώσει, να αδειάσει την αυτοπεποίθηση του αντιπάλου.

Αυτό ακριβώς κάνει τη σύγκρουση τόσο επικίνδυνη. Διότι η Δύση και το Ισραήλ δεν μπήκαν σε αυτόν τον πόλεμο με την προσδοκία ενός μακρού πολέμου φθοράς. Μπήκαν με την πεποίθηση ότι το Ιράν θα λυγίσει γρήγορα, ότι θα υπάρξει εσωτερική αναστάτωση, πιθανώς αποσταθεροποίηση του καθεστώτος, ίσως και μια εσωτερική ανατροπή.

Τίποτε από αυτά δεν έγινε. Αντί για κατάρρευση, εμφανίστηκε αντοχή. Αντί για πανικό, εμφανίστηκε κλιμάκωση. Αντί για παράλυση, ήρθε συστηματική αντίδραση.

Και εδώ γεννιέται το δεύτερο, σκοτεινότερο ερώτημα. Γιατί ο Τραμπ δεν κάνει πίσω, τη στιγμή που βλέπει ότι έχει αιφνιδιαστεί, ότι ο πόλεμος φθείρει την αμερικανική θέση, ότι το Ισραήλ αιμορραγεί και ότι οι σύμμαχοι απομακρύνονται;

Η απάντηση είναι απλή και τρομακτική μαζί. Δεν κάνει πίσω γιατί …δεν μπορεί! Στο σημείο που έφτασε, η υποχώρηση δεν διαβάζεται ως ειρηνευτική σοφία, αλλά ως ιστορική ήττα. Αν οι Ηνωμένες Πολιτείες αποσυρθούν χωρίς καθαρό αποτέλεσμα, τότε το μήνυμα προς ολόκληρο τον κόσμο θα είναι πως το Ιράν άντεξε, πως το Ισραήλ δεν είναι ανίκητο και πως η αμερικανική ισχύς έχει όρια.

Άρα ο Τραμπ είναι παγιδευμένος στην ίδια τη δυναμική που άνοιξε. Δεν συνεχίζει επειδή ελέγχει τη σύγκρουση. Συνεχίζει επειδή φοβάται το πολιτικό, γεωπολιτικό και ιστορικό κόστος της ομολογημένης αποτυχίας. Και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο σημείο κάθε πολέμου. Όταν οι ηγεσίες δεν πολεμούν πια επειδή ξέρουν τι θέλουν, αλλά επειδή φοβούνται να σταματήσουν.

Το Ισραήλ τραυματίζεται και η Ελλάδα πληρώνει την επιπολαιότητα της ηγεσίας της

Μέσα σε αυτή τη θύελλα, η Ελλάδα δεν βρέθηκε απλώς κοντά στον ισραηλινό άξονα. Οδηγήθηκε εκεί με την χαρακτηριστική ελαφρότητα ενός καθεστώτος που δεν ασκεί εθνική στρατηγική αλλά διαχειρίζεται ξένα συμφέροντα με ύφος τοποτηρητή.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Νίκος Δένδιας δεν κινήθηκαν ως ηγεσία χώρας που γνωρίζει τα όριά της, τις απειλές της και τις υποχρεώσεις της απέναντι στον λαό της. Κινήθηκαν ως πρόθυμοι υπάλληλοι ενός γεωπολιτικού σχεδίου που θεώρησαν ότι θα τους εξασφάλιζε εύσημα, διεθνή εύνοια και μια ακόμη εικόνα «σοβαρής» Ελλάδας στα σαλόνια της Δύσης.

Μόνο που η Ιστορία δεν γράφεται με δημόσιες σχέσεις, ούτε οι πόλεμοι κερδίζονται με φωτογραφίες, δεξιώσεις και διαγγέλματα.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η ηθική ή η διπλωματική διάσταση αυτής της πρόσδεσης. Είναι η εθνική της ανοησία.

Όταν δένεις τη χώρα σου πάνω σε έναν σύμμαχο που εισέρχεται σε πόλεμο πολλαπλών μετώπων, όταν στέλνεις σήματα απόλυτης πολιτικής στοίχισης χωρίς να έχεις εξασφαλίσει ούτε το παραμικρό σοβαρό αντάλλαγμα για τα δικά σου κυριαρχικά συμφέροντα, δεν κάνεις εξωτερική πολιτική. Παίζεις στα ζάρια την ασφάλεια του Ελληνισμού.

Και αυτό ακριβώς έκαναν ο Μητσοτάκης και ο Δένδιας. Παρουσίασαν ως υψηλή στρατηγική εκείνο που στην πραγματικότητα είναι επικίνδυνος επαρχιωτισμός μεταμφιεσμένος σε διεθνισμό.

Σήμερα το Ισραήλ δεν πολεμά μόνο το Ιράν. Πολεμά την εξάντληση των αποθεμάτων αναχαίτισης, την πίεση στην οικονομία του, τον φόβο του εσωτερικού πληθυσμού, την απειλή πολλαπλών μετώπων και τη συνεχιζόμενη δράση της Χεζμπολάχ στον βορρά.

Αν λοιπόν ο ισραηλινός μηχανισμός βγει από αυτή τη σύγκρουση τραυματισμένος, τότε η Ελλάδα θα έχει επενδύσει μονομερώς σε έναν άξονα που θα χρειάζεται καιρό να ανασυγκροτηθεί. Κι αυτό δεν είναι απλώς λάθος εκτίμηση. Είναι εθνική επιπολαιότητα.

Είναι το αποτέλεσμα μιας κυβέρνησης που μπέρδεψε την εξωτερική πολιτική με τον ρόλο του πειθήνιου σημαιοφόρου της παρακμάζουσας Δύσης.

Η πείνα δεν θα έρθει ως εικόνα λιμού. Θα έρθει ως ασφυξία της καθημερινότητας

Η λέξη «πείνα» συχνά παρεξηγείται από τους σύγχρονους ανθρώπους. Νομίζουν ότι αναφέρεται μόνο σε εικόνες δεκαετίας του ’40, σε άδειες αποθήκες και σε σκελετωμένα κορμιά. Όμως στην ύστερη παγκοσμιοποιημένη οικονομία η πείνα έρχεται αλλιώς.

Έρχεται πρώτα ως ακριβή τροφή, έπειτα ως δυσκολία ανεφοδιασμού, στη συνέχεια ως ελλείψεις σε επιλεγμένα αγαθά και τέλος ως μόνιμη ανασφάλεια του νοικοκυριού.

Μ’ άλλα λόγια, ο άνθρωπος δεν ξυπνά ένα πρωί και βλέπει ξαφνικά μηδέν. Αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι όσα θεωρούσε δεδομένα γίνονται σιγά σιγά πολυτέλεια.

Αυτό είναι και το αληθινό πρόσωπο του ενεργειακού πολέμου. Από την παραγωγή μέχρι το ράφι, όλα περνούν μέσα από καύσιμα, ψύξη, μεταφορές, λιπάσματα, ασφάλειες, ναύλους, αποθήκες και χρηματοδότηση. Όταν χτυπιούνται οι βασικές πηγές πετρελαίου και φυσικού αερίου, όταν το κόστος του εμπορίου ανεβαίνει, όταν οι οδοί ανεφοδιασμού γίνονται ζώνες κινδύνου, τότε η τροφική αλυσίδα μπαίνει σε καθεστώς νευρικής αστάθειας. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι όλα ακριβαίνουν. Είναι ότι το ίδιο το σύστημα τροφοδοσίας γίνεται εύθραυστο.

Η Ελλάδα είναι ιδιαίτερα ευάλωτη σε αυτή τη δοκιμασία όχι επειδή είναι «καταραμένη», αλλά επειδή αποδυναμώθηκε συστηματικά. Αποβιομηχάνιση, εξάρτηση από εισαγωγές, διάλυση παραγωγικής βάσης, ενεργειακή εξάρτηση και μια οικονομία που χρόνια τώρα ζει με δανεισμένη ανάσα.

Σε έναν παγκόσμιο κραδασμό τέτοιας έκτασης, χώρες σαν την Ελλάδα δεν έχουν τα περιθώρια αυτοπροστασίας που διαθέτουν μεγαλύτερα ή πιο αυτάρκη κράτη. Γι’ αυτό είναι απολύτως λογικό να αισθάνεται κανείς ότι το σημείο της «πείνας» μπορεί να είναι παγκόσμιο, αλλά η Ελλάδα θα το νιώσει από τις πρώτες.

Και εδώ αποκτούν συγκλονιστική βαρύτητα τα λόγια του Αγίου Παϊσίου για την πείνα που θα πλήξει την Ελλάδα για μήνες και θα συνδεθεί με τουρκική πρόκληση. Δεν έχουμε μπροστά μας τρομολαγνεία. Έχουμε πνευματική διάγνωση.

Η πείνα δεν είναι απλώς οικονομικό γεγονός. Είναι παιδαγωγία. Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος καταλαβαίνει ότι το ψωμί δεν είναι δεδομένο, ότι η αυτάρκεια είναι ψευδαίσθηση και ότι ο κόσμος που έχτισε πάνω στην ύβρη μπορεί να στερηθεί και τα στοιχειώδη.

Η Τουρκία μυρίζεται αίμα και το ΝΑΤΟ αποδεικνύεται σκιά του εαυτού του

Η Τουρκία δεν είναι απλώς γείτονας με απαιτήσεις. Είναι κράτος με βαθύ αναθεωρητικό ένστικτο, με μνήμη “αυτοκρατορικής απληστίας” και με ηγεσία που καταλαβαίνει άριστα πότε ο αντίπαλος είναι απορροφημένος, διαιρεμένος ή πολιτικά γελοιοποιημένος.

Και σήμερα η Άγκυρα βλέπει μια Ελλάδα που δεν κυβερνάται από εθνική ηγεσία αλλά από διαχειριστές εντολών. Βλέπει έναν Μητσοτάκη που έμαθε να επιβιώνει επικοινωνιακά, όχι να αποτρέπει στρατηγικά. Βλέπει έναν Δένδια που επενδύει περισσότερο στη ρητορική εικόνα του «σοβαρού υπουργού» παρά στην πραγματική προετοιμασία μιας χώρας που απειλείται καθημερινά. Με άλλα λόγια, βλέπει πολιτικό προσωπικό βολικό, προβλέψιμο και φοβικό.

Η εικόνα του ΝΑΤΟ είναι αποκαλυπτική. Η συμμαχία δεν καταρρέει τυπικά, αλλά παύει να λειτουργεί ως αυτονόητος μηχανισμός συμπαγούς αντίδρασης. Ο καθένας μετρά το τομάρι του, το εσωτερικό του κόστος και το πολιτικό του ρίσκο. Κι εδώ ακριβώς γκρεμίζεται ένα από τα μεγαλύτερα ψέματα του μεταπολιτευτικού καθεστώτος στην Ελλάδα.

Μας έλεγαν επί δεκαετίες ότι είμαστε ασφαλείς επειδή ανήκουμε «εις την Δύσιν», επειδή έχουμε συμμάχους, επειδή ανήκουμε στις σωστές “λέσχες” και στα σωστά “κλαμπ”. Τώρα αποδεικνύεται πως όταν η φωτιά ανάβει πραγματικά, οι μεγάλες λέσχες γίνονται καπνός και οι «σύμμαχοι» αναζητούν έξοδο κινδύνου.

Και τι έκανε η ελληνική ηγεσία μπροστά σε αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα; Το αυτονόητο για έναν Μητσοτάκη και έναν Δένδια. Τίποτε που να μοιάζει με ανεξάρτητη εθνική γραμμή. Καμία στρατηγική απεμπλοκής. Καμία σοβαρή αναπροσαρμογή. Καμία δημόσια επιβολή ελληνικών όρων στη συμμαχική σχέση. Μόνο ευθυγράμμιση, μόνο υπακοή, μόνο η γνωστή μικροπρεπής αγωνία να μη δυσαρεστηθούν τα ξένα κέντρα. Αυτή η νοοτροπία είναι το πραγματικό δηλητήριο της χώρας. Όχι απλώς η ανεπάρκεια. Η δουλοπρέπεια. Διότι από την ανεπάρκεια μπορεί κάποτε να σωθείς. Από τη δουλοπρέπεια ποτέ.

Η Τουρκία το ξέρει αυτό. Γι’ αυτό και η βουλιμία της δεν είναι ρητορική, αλλά στρατηγική αναμονή. Αν αισθανθεί ότι η στιγμή ωρίμασε, δεν χρειάζεται πλήρη γενικευμένο πόλεμο για να κινηθεί. Αρκεί ένα υβριδικό τετελεσμένο, ένα νησί, μια βραχονησίδα, μια ελεγχόμενη κρίση, ένα επεισόδιο που θα παρουσιαστεί διεθνώς ως «αμφισβητούμενη ζώνη» και όχι ως ωμή εισβολή. Και τότε θα φανεί πόσο κούφιες ήταν οι βαρύγδουπες δηλώσεις εκείνων που πούλησαν στον ελληνικό λαό ψευδαίσθηση ασφάλειας, την ώρα που μετέτρεπαν τη χώρα σε παράρτημα ξένων επιλογών.

Ο Μητσοτάκης και ο Δένδιας ήθελαν να εμφανιστούν ως αρχιτέκτονες μιας νέας «ισχυρής Ελλάδας». Στην πραγματικότητα κινδυνεύουν να μείνουν στην Ιστορία ως οι άνθρωποι που, μέσα σε μια από τις πιο επικίνδυνες διεθνείς καμπές του 21ου αιώνα, πρόσδεσαν τη χώρα σε ξένες επιλογές χωρίς ασφάλεια, χωρίς εθνικό αντίβαρο και χωρίς αληθινή αποτρεπτική προετοιμασία.

Είναι η γνωστή παθολογία του μεταπρατικού ελληνικού κράτους. Πολύς θόρυβος προς το εσωτερικό, πολλή υποταγή προς το εξωτερικό. Πολύς καθωσπρεπισμός στις δηλώσεις, πολλή εθνική γύμνια στην ουσία. Και αν αύριο ο Ελληνισμός κληθεί να πληρώσει το τίμημα αυτής της πολιτικής, τότε δεν θα μιλάμε απλώς για λανθασμένες επιλογές. Θα μιλάμε για ιστορική ενοχή.

Οι Άγιοι δεν τρόμαζαν. Προειδοποιούσαν

Όταν έρχεται η ώρα των προφητειών, πολλοί μορφωμένοι – κατ’ επίφαση – άνθρωποι μειδιούν. Νομίζουν ότι οι Άγιοι μιλούσαν σαν καταστροφολόγοι αναλυτές, σαν ερασιτέχνες γεωπολιτικοί που έκαναν προβλέψεις στο περίπου. Δεν κατάλαβαν τίποτε.

Οι άνθρωποι του Θεού δεν λειτουργούν ούτε ως χρηματιστήριο φόβου ούτε ως δημοσιογραφία αποκαλύψεων. Βλέπουν την κίνηση της Ιστορίας υπό το φως της θείας οικονομίας. Βλέπουν δηλαδή πού οδηγείται ο άνθρωπος όταν αποκόπτεται από τον Θεό και πώς οι συλλογικές αμαρτίες γεννούν …συλλογικές δοκιμασίες!

Γι’ αυτό και οι λόγοι που αποδίδονται στον Άγιο Παΐσιο, στον Άγιο Πορφύριο, στην Οσία Γαλακτεία, τον π. Σίμωνα Αρβανίτη, στον Γέροντα Εφραίμ τον Αριζονίτη και σε άλλους πνευματικούς ανθρώπους δεν πρέπει να διαβάζονται ως ημερολογιακές προβλέψεις δημοσιογραφικού τύπου. Πρέπει να διαβάζονται ως πνευματική ερμηνεία της Ιστορίας.

Όταν λέγεται ότι θα υπάρξει πείνα, αυτό δεν σημαίνει μόνο άδειο πιάτο. Σημαίνει παιδαγωγία. Σημαίνει ότι ο άνθρωπος που λάτρεψε το χρήμα, την άνεση, την τεχνολογία, τη γεωπολιτική παντοδυναμία και την ψευδαίσθηση της αυτάρκειας θα αναγκαστεί να δει πόσο εύθραυστος είναι χωρίς το έλεος του Θεού.

Ο σημερινός πόλεμος λοιπόν είναι πνευματικός ακριβώς επειδή είναι και υλικός. Δεν έχουμε απέναντί μας απλώς σύγκρουση κρατών. Έχουμε την έκρηξη μιας εποχής που έχτισε τα πάντα επάνω στην ύβρη.

Η Δύση πίστεψε ότι μπορεί να εξάγει «δημοκρατία» με βόμβες, να επιβάλλει τάξη με στραγγαλισμό λαών, να παίζει με τα σύνορα, τις αγορές και τις πρώτες ύλες σαν να είναι πιόνια σε τραπέζι.

Το Ισραήλ πίστεψε πως μπορεί να χτυπά παντού χωρίς κάποτε να φτάσει η φωτιά και στην αυλή του.

Η Αμερική πίστεψε πως κάθε πόλεμος θα είναι σύντομος, πειθαρχημένος και υπό την απόλυτη σκηνοθεσία της. Η Ευρώπη (ας μη το συζητήσουμε καλύτερα) πίστεψε ότι μπορεί να ζει με δανεική ασφάλεια, δανεική ενέργεια και ξένη στρατιωτική ομπρέλα χωρίς να πληρώσει τίποτε. Όλοι έκαναν λογαριασμό χωρίς τον Θεό. Και τώρα ο λογαριασμός έρχεται.

Αυτό ακριβώς είναι το παιδευτικό νόημα της επέμβασης του Θεού στην Ιστορία. Ο Θεός δεν χαίρεται με την οδύνη των λαών. Δεν «εκδικείται» με ανθρώπινο τρόπο. Επιτρέπει όμως δοκιμασίες για να ξυπνήσουν συνειδήσεις, να ταπεινωθούν αλαζονείες, να αποκαλυφθούν ψεύδη και να ξεχωρίσει το αυθεντικό από το σαθρό. Η δοκιμασία είναι παιδαγωγία, όσο σκληρή κι αν είναι.

Η Ρωμιοσύνη δεν θα αναστηθεί από την άνεση, αλλά από τη δοκιμασία

Το μεγάλο ερώτημα είναι τι γεννιέται μετά από αυτή την κοσμοχαλασιά. Αν όλα αυτά είναι απλώς σκότος, τότε ο κόσμος οδηγείται μόνο σε μεγαλύτερη παρακμή. Αν όμως μέσα από την κατάρρευση των ψευδαισθήσεων ανοίγει δρόμος μετανοίας, τότε η Ιστορία ετοιμάζει κάτι πολύ βαθύτερο.

Εδώ ακριβώς μπαίνει η Ρωμιοσύνη. Όχι ως φολκλορική ανάμνηση, όχι ως μουσειακή λέξη, όχι ως ρητορικό στολίδι πατριωτικών κειμένων.

Η Ρωμιοσύνη είναι ιστορικό και πνευματικό ήθος. Είναι η πίστη ότι το Γένος δεν ορίζεται μόνο από σύνορα και κόμματα, αλλά από αποστολή.

Είναι η συνείδηση ότι ο Ελληνισμός, όταν ζει μέσα στην Ορθοδοξία, δεν είναι απλώς εθνότητα. Είναι μαρτυρία.

Η σημερινή κρίση μπορεί να εξαντλήσει κράτη, κυβερνήσεις, συμμαχίες και στρατηγικά σχήματα. Μπορεί να γκρεμίσει βεβαιότητες που για δεκαετίες παρουσιάζονταν σαν αιώνιες. Μπορεί να κάνει τους ανθρώπους να φοβηθούν για το ψωμί, το σπίτι, τη θέρμανση, την ειρήνη, το αύριο των παιδιών τους.

Κι όμως, ακριβώς εκεί βρίσκεται το σημείο όπου η Ρωμιοσύνη μπορεί να ξανασηκωθεί. Όχι ως κρατική μηχανή, αλλά ως ψυχή. Ως επιστροφή στο ουσιώδες. Ως ξαναβρίσκω Θεό, πατρίδα, κοινότητα, θυσία, μέτρο, αλήθεια.

Αν η Ελλάδα περάσει περίοδο στενότητας, αν δεχθεί πίεση, αν κλονιστούν οι ψεύτικες βεβαιότητές της, τότε ίσως αυτό να είναι το σκληρό χειρουργείο μέσα από το οποίο θα αποκοπεί η μεταπολιτευτική σαπίλα. Η Ελλάδα έζησε δεκαετίες με ξένα δεκανίκια, με δανεική ισχύ, με κομματικά καθεστώτα που αντάλλασσαν εθνική κυριαρχία με πρόσκαιρη επιβίωση.

Μια τέτοια Ελλάδα δεν μπορεί να γεννήσει ξανά τη Ρωμιοσύνη. Μπορεί μόνο να ανακυκλώνει εξάρτηση. Η Ρωμιοσύνη θα αναστηθεί όταν ο λαός ξαναθυμηθεί ότι η δύναμή του δεν βρίσκεται πρώτα στις προστάτιδες δυνάμεις, αλλά στον Θεό και στην πνευματική του συνοχή.

Στο “δια ταύτα”

Ο κόσμος που έρχεται δεν θα μοιάζει με αυτόν που φεύγει. Κι αυτό είναι ίσως το μόνο βέβαιο. Οι αυτοκρατορικές βεβαιότητες ξεφτίζουν, οι αγορές τρέμουν, οι συμμαχίες αδειάζουν, τα καύσιμα γίνονται όπλα, η τροφή παύει να είναι βεβαιότητα και τα έθνη ξαναμπαίνουν στη μεγάλη σχολή της δοκιμασίας. Όποιος επιμένει να βλέπει τα γεγονότα μόνο με όρους δελτίου ειδήσεων, χάνει το βάθος τους. Αυτό που παρακολουθούμε είναι ιστορική κρίση με πνευματικό πυρήνα.

Η Ελλάδα δεν καλείται απλώς να επιβιώσει. Καλείται να διαλέξει ποια θα είναι όταν περάσει η θύελλα. Ένα φοβισμένο προτεκτοράτο που θα κοιτάζει κάθε φορά προς ξένους σωτήρες ή μια Ρωμιοσύνη που θα θυμηθεί ξανά τον εαυτό της; Αυτό είναι το καίριο ερώτημα.

Και η απάντηση δεν θα δοθεί στα τηλεοπτικά πάνελ, ούτε στα think tanks, ούτε στα διπλωματικά κοκτέιλ. Θα δοθεί μέσα στις ψυχές των ανθρώπων, στα σπίτια που θα δοκιμαστούν, στις οικογένειες που θα στενευτούν, στους πιστούς που δεν θα λυγίσουν, στους Έλληνες που θα καταλάβουν ότι η Ιστορία δεν γράφεται μόνο από ισχύ, αλλά και από χάρη.

Γι’ αυτό και δεν πρέπει να βλέπουμε την ερχόμενη δοκιμασία μόνο με φόβο. Πρέπει να τη βλέπουμε με σοβαρότητα, μετάνοια και ελπίδα. Διότι όταν ο Θεός παιδαγωγεί, δεν το κάνει για να εξαφανίσει, αλλά για να καθαρίσει. Και όταν καθαρίσει η ήρα, όταν πέσουν οι ψευδαισθήσεις, όταν απογυμνωθεί η ύβρις της εποχής, τότε μπορεί να φανεί ξανά εκείνο που πολλοί θεωρούσαν χαμένο. Η ζωντανή Ρωμιοσύνη.

Όχι ως νοσταλγία του παρελθόντος, αλλά ως αρχή του μέλλοντος, μέσα από την Ανάκτηση της Πόλης. Της πραγματικής πρωτεύουσας του Ρωμαίϊκου Ελληνισμού.

Οι Μαρτυρίες και τα λόγια των σύγχρονων Αγίων μας για την πείνα, τη δοκιμασία και τα γεγονότα που έρχονται

Στο σημείο αυτό αξίζει να σταθούμε με δέος σε ορισμένες μαρτυρίες που έχουν διασωθεί και που, είτε τις δει κανείς ως προφητικά σήματα είτε ως πνευματικές προειδοποιήσεις, αποκτούν σήμερα μια συγκλονιστική επικαιρότητα.

Η πρώτη μαρτυρία αφορά τον Άγιο Παΐσιο. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Ανέστη Μαυροκέφαλου από την Αλεξανδρούπολη, όταν τον ρώτησε αν θα τους πιάσει η μπόρα εκεί πάνω, ο Άγιος απάντησε ότι “οι Τούρκοι δεν θα μπουν στην Αλεξανδρούπολη, αλλά θα κάνουν μόνο μια πρόκληση στην Ελλάδα που θα έχει σχέση με την αιγιαλίτιδα ζώνη. Και συνέχισε λέγοντας ότι “Κι εμάς θα μας πιάσει πείνα. Θα πεινάσει η Ελλάδα και επειδή αυτή η μπόρα θα κρατήσει κάποιο διάστημα, μήνες θα είναι, «θα πούμε το ψωμί, ψωμάκι». Η μαρτυρία αυτή καταγράφεται στο έργο Μαρτυρίες Προσκυνητών, Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης 1924–1994, Τόμος Α΄, 8η έκδοση, σελίδα 429.

Η δεύτερη μαρτυρία αποδίδεται επίσης στον Άγιο Παΐσιο, αυτή τη φορά προς τον Δελλιγιαννίδη Γρηγόριο από το χωριό Άραχθος Ημαθίας.

Ο Άγιος τον ρώτησε αν έχει χωράφια και, όταν εκείνος απάντησε πως έχει ένα μικρό οικόπεδο, του είπε πως όταν θα γίνουν τα γεγονότα, θα είναι καλό να καλλιεργεί τη γη και να σπέρνει ζαρζαβατικά για την οικογένειά του και να βοηθά και τον κόσμο.

Εδώ δεν έχουμε απλώς μια συμβουλή αγροτικής αυτάρκειας. Έχουμε μια προειδοποίηση για καιρούς στενότητας και ταυτόχρονα μια ηθική εντολή αλληλεγγύης. Ο άνθρωπος να φροντίζει τους δικούς του, αλλά και να μη σκληραίνει μπροστά στον πόνο του άλλου.

Η τρίτη μαρτυρία προέρχεται από τον ιερομόναχο π. Σίμωνα Αρβανίτη. Όπως αναφέρεται στο βιβλίο Η ζωή και το έργο του, Αθήνα 1996, σελίδα 388, είχε πει στην κυρία Παπαδημητρίου Σταυρούλα από το Πευκί Ευβοίας ότι θα έρθει τέτοια πείνα, που η πείνα του 1941 δεν θα είναι τίποτε μπροστά σε αυτήν που έρχεται. Και όταν ερωτήθηκε αν θα γίνει πόλεμος, απάντησε με τη φράση «Κάτι άλλο θα γίνει παιδί μου».

Η φράση αυτή είναι ανατριχιαστική. Γιατί ακριβώς δείχνει ότι η συμφορά μπορεί να μη λάβει τη μορφή ενός κλασικού πολέμου μετωπικής σύγκρουσης, αλλά μιας γενικευμένης κατάστασης ασφυξίας, αποδιάρθρωσης και απώλειας βεβαιοτήτων.

Η τέταρτη μαρτυρία αφορά τον Όσιο Εφραίμ τον Αριζονίτη. Σύμφωνα με μεταφορά καθηγουμένου ιεράς μονής του Αγίου Όρους από επίσκεψή του στην Αριζόνα τον Απρίλιο του 2015, ο Γέροντας είπε πως «Θα ξαπλώσουμε να κοιμηθούμε και όταν ξυπνήσουμε το πρωί δε θα υπάρχουν χρήματα». Και πρόσθεσε πως «Η πείνα είναι πολύ κοντά. Κάντε ό,τι μπορείτε σε τρόφιμα, φάρμακα, για λίγο έστω φωτισμό». Πόσο δίκιο είχε… Το ζούμε ήδη!

Τα λόγια αυτά περιγράφουν όχι μόνο υλική στέρηση, αλλά και αιφνίδια κατάρρευση της οικονομικής κανονικότητας. Σαν να λέει ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει μέσα σε ένα βράδυ και όσα χθες φαίνονταν βέβαια, το πρωί να έχουν εξαφανιστεί σαν καπνός.

Η πέμπτη μαρτυρία, επίσης από τον Γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας, μεταφέρθηκε από την κυρία Γκράβα Νατάσσα από τη Λουιζιάνα, η οποία αφηγήθηκε ότι τον Φεβρουάριο του 2010, όταν τον ρώτησε τι θα γίνει με την οικονομική κρίση και άκουγε για πείνα, δυστυχία και πόλεμο, εκείνος της απάντησε να πάρει λίγα τρόφιμα γιατί θα χρειαστούν και να τα έχει στο σπίτι, διότι έρχονται άσχημοι καιροί. Όταν τον ρώτησε τι εννοεί, εκείνος επικαλέστηκε την πείνα του 1941 και είπε ότι εκείνη η πείνα «ήταν η βασιλεία των Ουρανών» μπροστά σε αυτή που έρχεται. Όποιος διαβάζει αυτό το απόσπασμα σήμερα δεν μπορεί να το προσπεράσει αδιάφορα. Δεν μιλά για έναν απλό οικονομικό κύκλο. Μιλά για βίαιη ιστορική ανατροπή.

Τέλος, η έκτη μαρτυρία προέρχεται από Αγιορείτη ιερομόναχο, πνευματικό τέκνο του Αγίου Παϊσίου, ο οποίος προειδοποιούσε ότι έρχεται μεγάλη πείνα και πως είναι καλό να γίνει κατά δύναμη στοιχειώδης προετοιμασία. Συνιστούσε να υπάρχουν στο σπίτι λίγο λάδι, αλεύρι και τα απαραίτητα για την επιβίωση, να καλλιεργούνται ζαρζαβατικά και να μάθει ο άνθρωπος να ζει λιτά και απλά.

Η συμβουλή αυτή έχει διπλό βάθος. Από τη μια, μια ρεαλιστική γραμμή επιβίωσης. Από την άλλη, μια ασκητική γραμμή παιδαγωγίας. Να μάθει ο άνθρωπος τη λιτότητα πριν του την επιβάλει βίαια η Ιστορία.

Όλα αυτά τα λόγια, είτε τα δει κανείς ως προφητείες είτε ως σοφές πνευματικές προειδοποιήσεις, συγκλίνουν σε έναν άξονα. Ότι έρχονται καιροί στενότητας, ανατροπής και δοκιμασίας. Ότι η πείνα δεν είναι φαντασίωση. Ζούμε ήδη τα προεόρτια της. Ότι η αυτάρκεια δεν είναι δεδομένη. Ότι ο άνθρωπος του Θεού προετοιμάζεται όχι μόνο με τρόφιμα και πρακτική σοφία, αλλά κυρίως με μετάνοια, ταπείνωση και πίστη. Διότι τελικά το μεγαλύτερο εφόδιο στους δύσκολους καιρούς δεν είναι μόνο το γεμάτο ντουλάπι, αλλά η γεμάτη ψυχή…

The post “…Κι εμάς θα μας πιάσει πείνα!” appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Μήν χάσετε τόν ἀποκαλυπτικό Στύλο Ὀρθοδοξίας πού  κυκλοφορεῖ  τό Σάββατο 4 Ἀπριλίου 2026

μὲ πλούσια θεματογραφία καὶ πασχαλινά δῶρα!

Κυκλοφορεῖ μὲ ἁγιορείτικη εὐλογία προσφέροντας σὲ ὅλους τοὺς ἀναγνῶστες του μία εἰκόνα καὶ κομποσχοίνι γιὰ τὶς δύσκολες ὧρες… Καὶ ἀκόμη μὲ ἕνα βιβλίο ἔκπληξη!

Ὁ Χριστὸς ξανα… Σταυρώνεται

Ὁ Γ΄Παγκόσμιος Πόλεμος πού… δὲν μοιάζει μὲ πόλεμο!

Ἐνέργεια, χρέος, φόβος καὶ ἡ σκιὰ τῆς Ἀποκάλυψης πάνω ἀπὸ τὰ ἔθνη

Σφοδρὴ Κλιμάκωση τοῦ Πολέμου στὴν Μ. Ἀνατολὴ

ΦΟΒΕΡΟ Ἀπροκάλυπτα ΗΠΑ καὶ Ἰσραήλ μιλοῦν γιά τὸν τρίτο ναό καὶ τὴν ἔλευση τοῦ ψευτο-Μεσσία.

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ Τὸ Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατεὶας ἔκρινε ὡς συνταγματικὴ τὴν υἱοθεσία παιδιῶν ἀπὸ ὁμοφυλόφιλους!

Γράφουν ὁ Διεθνολόγος καθηγητής, συγγραφέας καὶ πρώην βουλευτὴς Φθιώτιδος ΗΛΙΑΣ ΚΑΛΛΙΩΡΑΣ, ὁ Πύρινος Λόγιος (ἱστορικὸς Σ. Χρυσολωρᾶς), ὁ Δημοσιογράφος-Θεολόγος Διονύσης Μακρῆς καὶ Εἰδικὸς Στρατιωτικὸς καὶ Πολιτικὸς Ἀναλυτὴς!

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ

ΥΓΕΙΑ

Ἀποχαρακτηρισμένα ἔγγραφα τῆς CIA συνδέουν τὰ παράσιτα μέ ὁρισμένες μορφὲς καρκίνου

Τὸ μικροβίωμα καταπολεμᾶ τά παράσιτα τοῦ ἐντέρου

Ὁ ρόλος τοῦ μικροβιώματος τοῦ ἐντέρου στὴν ἀντιμετώπιση παρασίτων τά ὁποῖα ἀποτελοῦν βασική αἰτία τοῦ καρκίνου. Ἡ συμβολὴ τῶν ζυμωμένων τροφῶν.

Γιατὶ οἱ μυστικὲς ὑπηρεσίες τῶν ΗΠΑ ἀπέκρυπταν γιὰ 60 ὁλάκερα χρόνια τὴ σύνδεση τῶν παρασίτων τοῦ ἐντέρου μὲ τὸν καρκίνο. Ποιὸν ἄραγε ἐξυπηρετοῦσαν;

ΜΟΡΦΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΠΕΝΤΕ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Ἅγιος Χατζη-Γεώργης ἐκ Καππαδοκίας

Ὁ Σταυραετός τοῦ Ἄθωνα!

Ὁ Θεός τοῦ ἔδωσε ἄφθονα χαρίσματα ὅπως τὸ διορατικὸ καὶ προορατικὸ χάρισμα, τὸ ἰαματικό, τὴν ἀδιάλειπτη προσευχή. Εἶχε συνοδεία μὲ περίπου ἑκατὸ ὑποτακτικοὺς στὸ Ἅγιο Ὄρος! Ἡ φήμη του εἶχε φθάσει παντοῦ. Μάλιστα, πολλοὶ εὐλαβεῖς προσκυνητὲς Ρῶσοι ἔπαιρναν φωτογραφίες του καὶ τὶς πήγαιναν στοὺς ἄρρωστους στὴν Ρωσία, οἱ ὁποῖοι τὶς ἀσπάζονταν μὲ πίστη καὶ θεραπεύονταν!

Πρωτοπρεσβύτερος Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος

Ὁ φάρος τῆς Ὀρθοδοξίας!

Ὁ ταπεινὸς λευΐτης τοῦ Ὑψίστου ὑπῆρξε ἕνας μεγάλος διδάσκαλος ποὺ κατάφερε νὰ κατηχήσει τὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ σύμφωνα μὲ τὴ διδασκαλία τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας. Ὑπῆρξε ἕνας πνευματικὸς φάρος ποὺ φώτιζε τὰ σκοτάδια τῆς ψυχῆς μας καὶ ἄναβε το φῶς τῆς πίστεως.

Γέροντας Βασίλειος Καυσοκαλυβίτης:

«Ἡ πίστη, ἀναγεννᾶ τὸν ἄνθρωπο»

«Στὸν Πανάγιο Τάφο ἔζησα πολλὰ θαυμαστὰ γεγονότα.

Ἀληθινά, ἀποκαλυπτικά, μόνον στὴν Ὀρθοδοξία γίνονται αὐτά. Ὁλοζώντανα. Τυφλοὶ νὰ βλέπουν, κουτσοὶ νὰ περπατᾶνε καὶ μουγκοὶ νὰ βρίσκουν τὴ μιλιά τους. Ἔχουν δεῖ τὰ μάτια μου πάμπολλα θαύματα στὸ διάστημα ποὺ ἐπέτρεψε ὁ Θεὸς νὰ διακονήσω»

Μητροπολίτης Γάνου καὶ Χώρας Ἀμφιλόχιος

 «Ἱεράρχης Ἐνθεώτατος…»

Αὐθεντικὸς ἐπίσκοπος, φθιαγμένος ἀπὸ στόφα ὄντως ἁγιοπατερική, πλασμένος στὰ καλούπια τῆς ἀποστολικῆς κατασκευῆς, μυρωμένος ἀπὸ τὰ ἄνθη τῆς προπτωτικῆς ἀθωότητας καὶ σφραγισμένος μὲ τὰ στίγματα τῆς μαρτυρικῆς ἰδιότητας…

Γερόντισσα Ἀνθοδόχη

Δοχεῖο Θείων Ἀνθέων ποὺ εὐωδιάζει!

Πῶς ἔσωσε ἡ Παναγία τὴν  Ἀρχιλοχία Βασιλικὴ Πλεξίδα ἀπό τὴν πτώση τοῦ ἑλικοπτέρου

Εἶδα τὴν Παναγία ὁλοζώντανα μπροστά μου μὲ τὸν κόκκινο μανδύα της, τὰ χρυσὰ κεντήματα καὶ τὸ χρυσὸ στεφάνι στὸ κεφάλι της. Ἦταν πανέμορφη! Τὸ Πρόσωπό Της ἔλαμπε καὶ εἶχε λευκὴ ἐπιδερμίδα. Ὅλο τὸ ἑλικόπτερο εὐωδίασε μὲ τὴ θεία χάρη Της…

ΕΚΚΛΗΣΙΑ

 Ξεκίνησαν μαζί ἀλλά…  ἀκολούθησαν διαφορετικούς δρόμους

Ὁ Πατριάρχης Γεωργίας Ἠλίας ἐργάστηκε γιὰ τὴν ἑνότητα καὶ ἐνάντια στὸν οἰκουμενισμὸ ἐνῶ ὁ πρώην Κιέβου Φιλάρετος «ἀγάπησε» τὰ σχίσματα, τὶς ὀξύνσεις πού προκαλεῖ ἡ ἄμμετρη φιλοδοξία καὶ τὶς διαιρέσεις

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ

Κοινὴ Πολιτικὴ Ἀσφάλειας καὶ Ἄμυνας ἤ…

Ἡ ἀρχὴ τῆς ἀμοιβαίας ἄμυνας μὲ τὴν ΕΕ

Ἐφαρμόστηκε γιὰ πρώτη φορὰ γιὰ τὴν προστασία τῆς Κύπρου

Ὑπάρχουν πολὺ λίγες ὑπάρχουσες δομὲς ἐντός τῆς ΕΕ ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ ὀργανώσουν καὶ νὰ συντονίσουν τὴν παροχὴ στρατιωτικῆς βοήθειας σὲ ἕνα κράτος μέλος τῆς ΕΕ ποὺ δέχεται ἐπίθεση.

Γράφει ὁ Γεώργιος Ἀνθρακεύς, Δρ. Νομικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Ἀμβούργου καὶ μεταδιδακτορικὸς νομικὸς ἐπιστήμων στὸ Οἰκονομικὸ Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Νὰ πῶς λειτουργεῖ ἡ προπαγάνδα

Οἱ τεχνικές πού ἐφαρμόζονται προκειμένου νὰ διατηροῦν τὸ λαό σὲ καταστολή…

Γράφει ὁ  Νικόλαος Ταμουρίδης  Ἀντιστράτηγος (ἐ.ἀ) – Ἐπίτιμος Α’ Ὑπαρχηγὸς ΓΕΣ

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ

Στὴ Νίκαια τῆς Βιθυνίας (2025) ἐπιβραβεύτηκαν ὅλες οἱ αἱρετικὲς παραφυάδες…

Ἀμνηστεύθηκαν ἄραγε ὅλες οἱ διαφορὲς ποὺ ἔχουμε μὲ τὸν Παπισμὸ καὶ τὸν Προτεσταντισμό;

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς: Οἱ Εὐρωπαῖοι προσκύνησαν τόν διάβολο ἀλλά ἐκεῖνος δέν τούς ἔκανε θεούς, ὅπως τούς ὑποσχέθηκε, ἀλλά δαίμονες. Αὐτή ἦταν ἡ ἀπάτη του.

Γράφει ὁ Ἀρχιμ. Παῦλος Ντανᾶς, Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας

ΕΡΕΥΝΑ

ΣΤΑ ΑΔΥΤΑ ΤΗΣ ΜΑΣΟΝΙΑΣ

Ὑπέρ τῆς Ν. Τάξης καί πολέμιοι τῆς Ὀρθοδοξίας οἱ Ἕλληνες Μασόνοι

Διθύραμβοι τοῦ Μπαρόζο στὰ τῆς Ἑλλάδος τεκτονικά τεκταινόμενα

Συνεχεῖς οἱ σχέσεις Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως μὲ τὴν Μασονία…

«…Ἡ συμμετοχή μας ἐκτὸς τῶν “Διεθνῶν Συναντήσεων” στὸ CLIPSAS, στὴν UMM, στὸ RMI, στὸ COMMALACE, στὸ BEPA κ.λπ.,  μᾶς ἔχει ἐπιτρέψει τὴν ἄμεση ἐμπλοκή μας στὸ τεκτονικὸ γίγνεσθαι τῆς Εὐρώπης καὶ πέραν αὐτῆς σὲ ὅλον τὸν κόσμο…». Ἐπεξηγήσεις:  Τό  «τεκτονικὸ  γίγνεσθαι   τῆς   Εὐρώπης» εἶναι στενὰ συνδεδεμένο πρὸς τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση καὶ γενικότερα πρὸς τὴν πορεία τοῦ κόσμου (δηλαδὴ πάντων ἡμῶν) διὰ τῆς συμμετοχῆς τῶν ἐπιμέρους τεκτονικῶν ταγμάτων τῆς γῆς εἰς εἰδικὲς πρὸς τοῦτο Συσσωματώσεις, ἀναφερόμενες παραπάνω μὲ τὰ ἀρχικὰ αὐτῶν CLISAS, UMM, BEPA, COMMALACE καὶ ἄλλα.

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΔΙΕΙΣΔΥΣΕΙΣ

Γεωπολιτικὴ ἑρμηνεία σύγχρονων γεγονότων ὑπό τὸ φῶς τῆς Ἀποκάλυψης

Μία ἰδιαίτερα συζητημένη παράδοση ποὺ ἀποδίδεται σὲ ἁγιορείτικους κύκλους καὶ συνδέεται μὲ τὸν ἐν ζωῇ γέροντα Γαβριὴλ τῶν Καρυῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Σύμφωνα μὲ αὐτήν, ἕνας ἅγιος εἶχε ἀναφέρει ὅτι μία σειρὰ μεγάλων παγκόσμιων γεγονότων θὰ ξεκινοῦσε ὅταν θὰ συνέβαιναν τρεῖς συγκεκριμένες ἐξελίξεις στὴ διεθνῆ σκηνή.

Πρῶτον, ἡ καταστροφὴ τῆς Γάζας.

Δεύτερον, ἡ ἐπίθεση στὸ πυρηνικὸ πρόγραμμα τοῦ Ἰρᾶν.

Τρίτον, ἡ πτώση τοῦ προέδρου τῆς Τουρκίας, Ρετζὲπ Ταγὶπ Ἐρντογᾶν.

Ἄρθρο τοῦ καθηγητῆ καὶ ἀκαδημαϊκοῦ Παναγόπουλου Ἀλέξιου(DDDr.,Dr.Habil.).

ΒΙΟΙ ΑΓΙΩΝ

ΑΓΙΑ ΑΡΓΥΡΗ: Ἡ ἔνδοξος νεομάρτυς τοῦ Χριστοῦ

Ἡ ἁγία Νεομάρτυς Ἀργυρὴ θεωρεῖται, καὶ δικαίως, ἡ προστάτης τοῦ γάμου

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΕΜΒΑΘΥΝΣΕΙΣ

Ταυτότητα φύλου σύμφωνα μὲ τὴν Ἁγία Γραφὴ

Ἡ Ἁγία Γραφὴ βλέπει τὰ πράγματα μὲ πρακτικὸ τρόπο ἑστιάζοντας στὴ σεξουαλικὴ συμπεριφορὰ καὶ ὄχι στὸν προσανατολισμό. Ἔτσι, ὁ ἑτεροφυλοφιλικὸς προσανατολισμὸς δὲν ἀλλάζει τὴ γνώμη τῆς Γραφῆς γιὰ πράξεις ποὺ εἶναι ἀποδοκιμαστέες, ὅπως ἡ πορνεία καὶ ἡ μοιχεία. Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο, ἡ ἀρσενοκοιτία ἀποδοκιμάζεται.

Γράφει ὁ Μητροπολίτης Ἀντινόης Παντελεήμων

ΕΠΙΦΥΛΛΙΔΕΣ

Ὁ Θεὸς θέλει νὰ μᾶς σώσει, ἔστω καὶ μὲ πόνο

Δὲν εἶναι τιμωρὸς ὁ Θεός, ἀλλὰ Θεὸς ἀγάπης ποὺ μᾶς συγκρατεῖ κοντά Του μὲ τὸν προσφορότερο γιὰ ἐμᾶς τρόπο.  Ἡ παιδαγωγία τοῦ Θεοῦ ἐνῶ δὲν εἶναι ἀρεστὴ σὲ πολλοὺς εἶναι ἀπολύτως ὠφέλιμη. Χωρὶς αὐτή, δηλαδὴ χωρὶς ἄσκηση, γυμνασία, κακοπάθεια, θλίψη, σκληρὸ ἀγώνα, δὲν ὑπάρχει πρόοδος καὶ δημιουργία.

Γράφει ὁ Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,

Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

27 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ: Ἡ ἐφημερίδα πού γράφει αὐτά πού οἱ ἄλλοι σᾶς κρύβουν

27 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ: Ἡ ἐφημερίδα πού τολμᾶ καί τά βάζει μέ τό κατεστημένο

Ἀπό τό Σάββατο 4 Ἀπριλίου  σέ ὅλα τά περίπτερα!  

The post Ὁ Χριστὸς ξανα… Σταυρώνεται appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ

ΤΟ ΨΑΛΤΗΡΙΟΝ

Ἐνόψει τῶν μεγάλων δυσκολιῶν πού ἔρχονται ἀποφασίσαμε να προσφέρουμε εν μέσω τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς τὸ ἀνίκητο ὅπλο κάθε Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ καὶ κάθε χριστιανικῆς οἰκογένειας, τοὺς ψαλμούς τοῦ Προφητάναξ Δαυΐδ. Το πολύτιμο καὶ καλαίσθητο αὐτό βιβλίο ἀποτελεῖ μία νέα μεγάλη ἱεραποστολικοῦ χαρακτήρα προσφορά τοῦ ΣΤΥΛΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ καὶ τῶν ἐκδόσεων «ΑΓΑΘΟΣ ΛΟΓΟΣ»!

Στήν Μ. Ἀνατολή ἄνοιξε ὁ ἀσκός τῶν μεγάλων γεωπολιτικῶν ἀλλαγῶν

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΑΝΗΣΥΧΙΑ

Φλέγεται ἡ Μ. Ἀνατολὴ. Οἱ ἐπιπτώσεις τοῦ πολέμου στὴν οἰκονομία καὶ τὴν ἀσφάλεια

Μεντβέντεφ: «Ὁ Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος μπορεῖ νὰ ξεκινήσει ἀνὰ πᾶσα στιγμὴ»

Τὶ φοβᾶται ὁ Ἀμερικανὸς πρόεδρος Ντόναλντ Τράμπ; Γιατί βρίσκεται σὲ δίλημμα…

Ὅσο περισσότερο κλιμακώνεται ἡ ἔνταση μὲ τὸ Ἰρᾶν, τόσο περισσότερο αὐξάνεται ὁ κίνδυνος μίας εὐρύτερης σύγκρουσης ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ ξεπεράσει τὶς δυνατότητες ἐλέγχου ἀκόμη καὶ τῶν ἰσχυρότερων στρατῶν.

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Γερόντισσα Μακαρία: Ἡ μάνα τῶν πονεμένων

Ἡ Γερόντισσα ἀξιώθηκε νὰ δεχτεῖ πλούσια χαρίσματα. Εἶχε τὸ χάρισμα ἰάσεων! Μαρτυροῦνται πολλές λύσεις άτεκνίας. Καταλάβαινε τό πρόβλημα τῶν γυναικῶν, πρίν τὸ ἐκθέσουν. Ὅσες κατέφευγαν ἐκεῖ, τὸν ἑπόμενο χρόνο πήγαιναν μέ τό μωρό στήν ἀγκαλιά!

Ὅσιος Τύχων ὁ Ρῶσος: Ὁ ἐρημίτης τῆς Καψάλας

Ὑπῆρξε πνευματικὸς ὁδηγὸς τοῦ Ἁγίου Παϊσίου ὁ ὁποῖος κατέγραψε τὸ βίο του. Τὸ πιὸ σημαντικὸ δίδαγμα ποὺ ὁ Ἅγιος Παΐσιος ἀποκόμισε ἀπὸ τὸν παπα-Τύχωνα ἦταν ἁπλὸ ἀλλὰ βαθὺ σὲ οὐσία: «Ὁ Θεὸς ζητᾶ καθαρὴ καρδιά». Αὐτὸ ποὺ μετράει πραγματικὰ εἶναι ἡ ἁπλότητα, ἡ ἁγνότητα καὶ ἡ ἀγάπη τῆς ψυχῆς.

Γέροντας Ἐφραὶμ Δικαῖος Ἱερᾶς Σκήτης Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέα: Ὁ “λάτρης” τῆς πρακτικῆς Θεολογίας!

«Ὀρθοδοξία καὶ ἀρχοντιὰ ταυτίζονται. Δὲν ὑπάρχει τὸ ἕνα χωρὶς τὸ ἄλλο. Ὅπως τὸ ψάρι δὲν ζεῖ ἔξω ἀπὸ τὴ θάλασσα, ἔτσι καὶ ὁ χριστιανὸς δὲν ὑφίσταται στὴν πραγματικότητα χωρὶς νὰ εἶναι ἀρχοντικός». (Γέροντας Ἐφραίμ)

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ: Προχωροῦν τάχιστα στὴ μετάλλαξη τοῦ DNA μας!

 Νὰ γιατὶ γίνεται ἡ ἐτήσια ἐξαγωγὴ DNA ἀπό τὴν Ἑλλάδα στὶς ΗΠΑ

Τί εἶναι τὸ Πρωτόκολλο τοῦ Προμηθέα καὶ ποῦ ἀποσκοπεῖ. Προχωρημένα πειράματα γιὰ τὴν μετατροπή τοῦ ἀνθρώπου σὲ μετάνθρωπο

ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Ὅσιος Πορφύριος: «Ἔρχεται τὸ χάος πίσω ὁλοταχῶς γιατί πλανηθήκαμε»

Ἡ πνευματικὴ πενία ποὺ μαστίζει τὸ χριστεπώνυμο ποίμνιο σήμερα ἀπαιτεῖ τάχιστο ἐπανευαγγελισμό

Πολλοὶ ἱερεῖς μας ἔχουν ἐνδυθεῖ τὸν ἀπατηλὸ χιτώνα τῆς ἐκκοσμίκευσης καὶ πορεύονται μακρὰν τῶν διδαχῶν τοῦ Κυρίου μας καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ! Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἡ μεγαλύτερη πλειονότητα τῶν Χριστιανῶν ἔχει φτιάξει ἕναν Θεὸ στὰ μέτρα καὶ στὰ σταθμὰ τῶν ἐπιθυμιῶν της καὶ τῶν κάθε λογῆς φιλοδοξιῶν της.

ΕΡΕΥΝΑ

Τὸ Φέρετρο τῆς Παγκοσμιοποίησης!

Ὁ Epstein, οἱ Rothschild καὶ τὸ Ρῆγμα ποὺ Καταπίνει τὴ Νέα Τάξη Πραγμάτων

Πῶς κατέρρευσε τὸ “ὄνειρο” τῆς συμμορίας τοῦ Νταβός, γιατί γύρισε μπούμερανγκ ἡ Woke θρησκεία, πῶς οἱ κοινωνίες ξύπνησαν μέσα ἀπὸ τὸ σόκ, τὴν ἀκρίβεια καὶ τὴ μεγάλη πνευματικὴ ρήξη καὶ ὁ ρόλος ποὺ ἔπαιξε ὁ Epstain!

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Ἡ καταδίκη τοῦ π. Ἀντωνίου καὶ τὸ κοινὸ αἴσθημα ποὺ κραυγάζει

«Δὲν ὑπάρχει χειρότερη βία ἀπὸ τὴν ἀδικία»

Κακοδικία, ψευδομάρτυρες, παραιτήσεις δικηγόρων – Μία καταδίκη ποὺ ἔμοιαζε προκαθορισμένη σὲ ἕναν καιρὸ ποὺ ἡ ἀδικία εἶναι θεσμοποιημένη!

Ὁ λαὸς δὲν χρειάζεται καμία δικονομικὴ γνώση γιὰ νὰ δεῖ ὅτι οἱ «Λιγνάδηδες» κυκλοφοροῦν ἔξω ἐλεύθεροι, καὶ οἱ εὐεργέτες τῶν παιδιῶν ἐξουθενώνονται μὲ φυλακὲς καὶ πρόστιμα.

Οἱ ἀσπόνδυλοι δημοσιογραφίσκοι ποὺ ἔπαιζαν νυχθημερὸν ρεπορτὰζ γιά… Πόρσε, γιὰ βίλες, γιὰ κρουαζιέρες καὶ γιὰ ἄλλες τερατολογίες, τώρα βγῆκαν ἀπὸ τὸ γλιτσερὸ καβούκι τους καὶ ζητοῦν τὸ «κεφάλι» τοῦ πατρὸς Ἀντωνίου, ἀντὶ νὰ ντρέπονται γιὰ τὴ δολοφονία χαρακτῆρος ποὺ ἔπραξαν

ΙΣΤΟΡΙΑ

200 χρόνια Μεσολόγγι

Ἡ μορφή, ἑνὸς Ἑλβετοῦ Ἰατροῦ καὶ δημοσιογράφου, τοῦ Ἰωάννη-Ἰακώβου Μάγερ (1798-1826) –ἑνὸς ἀνθρώπου ποὺ, ἂν καὶ στὴν πατρίδα του παραμένει σχεδὸν ἄγνωστος, στὸ Μεσολόγγι μεταμορφώθηκε σὲ ἀρχαῖο Ἕλληνα ἥρωα.

ΥΓΕΙΑ

Ἐνισχύει τήν ψυχική ὑγεία τὸ μικροβίωμα

Ἕνα ἀνισόρροπο μικροβίωμα (δυσβίωση) μπορεῖ νὰ προκαλέσει φλεγμονή, ἡ ὁποία συνδέεται ἐπιστημονικὰ μὲ τὴν κατάθλιψη καὶ τὸ ἄγχος.

Ὅταν τὸ μικροβίωμα δὲν εἶναι ἰσορροπημένο, τὸ πρῶτο σημάδι εἶναι τὰ πεπτικὰ προβλήματα

Οἱ ἔρευνες στὸ μικροβίωμα ἀσθενῶν μὲ ψυχιατρικὲς νόσους ἔχουν ἀποκαλύψει ὅτι τὸ ἔντερό τους διαφέρει σημαντικὰ ἀπ’ αὐτὸ τῶν ὑγιῶν ἀνθρώπων, παρουσιάζοντας μιὰ κατάσταση ποὺ ὀνομάζεται δυσβίωση.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ: Ἀπαιτεῖται τάχιστα ὁ ἐπανευαγγελισμός μας στὴν πίστη

Συνομιλῶντας μὲ τὸν Γέροντα Βασίλειο Καυσοκαλυβίτη σὲ καιροὺς ἀκαίρους μὲ Περὶ λόγου στὴν ἐρημιὰ τῶν πόλεων γιὰ τὰ θεμέλια τοῦ Πνευματικοῦ Ἀγῶνα.

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ

Πακτωλὸς χρημάτων στὸ Φανάρι

Ὕποπτος ὁ σκοπὸς καὶ ὁ στόχος τῶν χρηματοδοτῶν. Ἰδοὺ τί ἀναφέρεται σὲ δημοσίευμα γιὰ τὰ 74 ἑκατομμύρια δολάρια ποὺ διέθεσαν τὰ τελευταῖα 25 χρόνια οἱ «ἄρχοντες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου» τῆς Ἀμερικῆς

Τὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως λειτουργεῖ πλέον ὡς βασικὸς πυλώνας προώθησης τῆς Νέας Τάξης καὶ τῆς Παγκοσμιοποίησης. Ἀπὸ κοιτίδα τῆς Ὀρθοδοξίας μετατράπηκε σὲ κέντρο προώθησης γεωπολιτικῶν ἐπιδιώξεων καὶ ἐκκοσμίκευσης.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Σταῦρος Ξαρχάκος: «Ἡ Ἑλλάδα χρεοκοπεῖ…»

Οἱ δεινοσαυρικὲς ἡγεσίες δὲν ἔχουν τὴν συναίσθηση χρέους καὶ εὐθύνης γιὰ νὰ ἀποσυρθοῦν ἄμεσα!

Κάθε κόμμα ἀποτελεῖ σφαγεῖον ἰδεῶν, ψυχοπνευματικῶν ἐξάρσεων, ἀνθρώπινης καὶ πολιτικῆς ἐλευθερίας

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ

Οἱ Μασόνοι καθιστοῦν τήν Ἑλλάδα οὐδετερόθρησκο κράτος

Τὸ ἀποφάσισαν στὶς σκοτεινές στοές καὶ τὸ ἐφαρμόζουν τὰ πολιτικά τους πιόνια

Πρότυπο τοῦ σχεδιαζόμενου οὐδετερόθρησκου Κράτους μας εἶναι ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση!

ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Κανονικό ἔγκλημα ἡ ἀναγνώριση τοῦ οὐκρανικοῦ Αὐτοκέφαλου!

 Ἰδού πῶς καταπατήθηκε τὸ Συνοδικό σύστημα ἀπό τὸν νῦν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν Ἱερώνυμο

Ὁ Μητροπολίτης Κυθήρων κ. Σεραφείμ ἀποκάλυψε τὶς παράνομες, ληστρικές  καὶ ἀντι-συνοδικὲς πράξεις πού ὁδήγησαν τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος νά γυρίσει τὴν πλάτη στὴν κανονική ὑπό τὸν Μητροπολίτη Κιέβου Ὀνούφριο Ούκρανική Ἐκκλησία

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

Ἰωάννης Καποδίστριας

Ὁ ‘‘Ἅγιος” τῆς πολιτικῆς καὶ Μάρτυρας τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ Ἑλληνισμοῦ *

Ἀρκετοὶ πολιτικοὶ σήμερα ἀναφέρονται στὸ ἔργο του καὶ τὸν θαυμάζουν. Ὅμως ἡ νεότερη ἱστορία τῆς Ἑλλάδας δὲν γνώρισε ἄλλον ὅμοιόν του πολιτικό. Δὲν ξανακούστηκε ποτὲ ἀπὸ πολιτικὸ τὸ “Ἐὰν ὁ Θεὸς μεθ’ ἡμῶν, οὐδεὶς καθ’ ἡμῶν”.

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΔΙΕΙΣΔΥΣΕΙΣ

«…ΕΡΧΟΥ ΚΑΙ ΙΔΕ…» ( Ἰωάν. 1, 47)

Ὅσο ὁ ἄνθρωπος παραμένει κλεισμένος στὸν δικό του χῶρο, δὲν μπορεῖ νὰ εἰσδύσῃ στὴν πνευματικὴ κατάσταση ποὺ ὑπάρχει ἡ ψυχή.

ΜΟΡΦΕΣ ΑΓΙΩΝ

ΟΣΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ Ο ΕΝ ΠΑΤΜΩ

Πολλοὶ τὸν χαρακτήριζαν ὡς ἄγγελο σὲ ἀνθρώπινο σῶμα!

Στὸ σπήλαιο ὁ ὅσιος Χριστόδουλος προσευχόταν ἀδιάλειπτα καὶ μελετοῦσε τὶς ἅγιες Γραφὲς καὶ τὰ συγγράμματα τῶν Πατέρων.

ΕΠΙΦΥΛΛΙΔΕΣ

Μήν πιστεύετε στούς ἄρχοντες τοῦ κόσμου τούτου!

Πολλοί παρουσιάζονται ὡς σωτῆρες ἀλλά λειτουργοῦν μὲ ἰδιοτέλεια καὶ μᾶς ἐκμεταλλεύονται. Γι’ αὐτὸ νά ἔχετε πάντα τὴν ἐλπίδα στὸν Σωτῆρα Χριστό

ΠΗΓΗ ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

The post ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΑΝΗΣΥΧΙΑ appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Το παράδοξο της εποχής μας είναι ότι οι πόλεμοι πλέον δεν ξεκινούν από αυτούς που τους επιθυμούν, αλλά από αυτούς που τους φοβούνται…

Στον ορίζοντα των εθνών σχηματίζεται η μεγάλη ρωγμή: Περσία, Ρωσία, Κίνα και Τουρκία κινούν τους θεμέλιους λίθους της Ιστορίας, ενώ η Δύση τρέμει. Από εδώ θα περάσει η φλόγα που θα αλλάξει τον κόσμο

Το παράδοξο της εποχής μας είναι ότι οι πόλεμοι πλέον δεν ξεκινούν από αυτούς που τους επιθυμούν, αλλά από αυτούς που τους φοβούνται! Από εκείνους που υπολογίζουν περισσότερο την απώλεια επιρροής παρά την απώλεια ζωής.

Γράφει ο

Πύρινος Λόγιος

Στην περίπτωση της σύγκρουσης που πλέον διαγράφεται σχεδόν ανοιχτά μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Περσίας, το κλειδί βρίσκεται σε μια αλήθεια που πολλοί διστάζουν να πουν δυνατά: Ότι ο Ντόναλντ Τράμπ δεν είχε ποτέ πραγματικό πρόβλημα με το Ιράν. Η Ουάσιγκτον όμως, έχει πρόβλημα με το Ισραήλ, που με τη σειρά του έχει πρόβλημα με το Ιράν. Και αυτό δημιουργεί μια αλυσίδα αναγκών, πιέσεων και τεράστιων γεωπολιτικών συμπληγάδων.

Ο Τραμπ, άνθρωπος βαθύτατα συναλλακτικός και όχι δογματικός, θα προτιμούσε μια «συμφωνία του αιώνα» με την Τεχεράνη αντί ενός πολέμου που καίει δολάρια, κύρος και στρατηγικό χρόνο. Το Ιράν, για εκείνον, δεν αποτελούσε τον υπαρξιακό εχθρό των ΗΠΑ. Αντιθέτως, ως επιδέξιος πραγματιστής, έβλεπε την Τεχεράνη ως αντίβαρο στην ασταθή Σαουδική Αραβία και ως πιθανό συνομιλητή σε μια νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας της Μέσης Ανατολής. Αλλά αυτό το σχέδιο προσέκρουσε πάνω στο φάσμα του Ισραήλ και των δικών του επιδιώξεων, που δεν κρύφτηκαν ποτέ. Η εξουδετέρωση δηλαδή του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος και η μόνιμη αποδυνάμωση των περιφερειακών του προεκτάσεων.

Εδώ όμως βρίσκεται η ρίζα της τραγωδίας.

Γιατί ο Τραμπ δεν είναι άνθρωπος που μπορεί να αποτινάξει εύκολα την πίεση ενός ολόκληρου στρατηγικού συστήματος. Και ενώ αρχικά έπαιξε με την ιδέα της «μεγάλης διαπραγμάτευσης», οδηγήθηκε βήμα βήμα σε μια αντιπαράθεση που σήμερα απειλεί να γίνει η μεγαλύτερη περιφερειακή πυρκαγιά της μεταψυχροπολεμικής εποχής. Στην πραγματικότητα, για να πούμε την αλήθεια, σύρθηκε. Όχι επειδή είναι αδύναμος, αλλά επειδή το αμερικανοϊσραηλινό πλέγμα λήψης αποφάσεων λειτουργεί με εσωτερική αδράνεια που ξεπερνά την προσωπικότητα κάθε προέδρου.

Αν δει κανείς την εξέλιξη των τελευταίων μηνών, θα παρατηρήσει κάτι που τρομάζει. Οι ΗΠΑ έχουν ρίξει στην περιοχή την μεγαλύτερη συγκέντρωση ναυτικών και αεροπορικών δυνάμεων από την εποχή της «Καταιγίδας της Ερήμου» και της εισβολής στο Αφγανιστάν. Η διαρκής συσσώρευση αεροπλανοφόρων, μαχητικών, στρατηγικών βομβαρδιστικών και μονάδων ηλεκτρονικού πολέμου δεν συνιστά «πίεση» αλλά προετοιμασία.

Το μήνυμα είναι σαφές. Ο Τραμπ ωθείται σε μια τερατώδη επιλογή, όχι επειδή το θέλει, αλλά επειδή η Ουάσιγκτον αισθάνεται ότι το παράθυρο κυριαρχίας της στη Μέση Ανατολή κλείνει οριστικά.

Το παράθυρο αυτό όμως δεν το κλείνει το Ιράν. Το κλείνουν οι άλλοι Μεγάλοι Παίκτες, που αναδύονται σαν τεράστιοι όγκοι μέσα στην ομίχλη της παγκόσμιας μετάβασης.

Ο Μεγάλος Πόλεμος που έρχεται

Υπάρχουν σίγουρα εποχές όπου η Ιστορία στέκεται, συλλογίζεται, και μετά πέφτει πάνω στους ανθρώπους σαν χείμαρρος που γκρεμίζει αυτοκρατορίες. Αυτό ζούμε σήμερα.

Τα σύνορα τρέμουν, οι ηγεμόνες αλληλοκατηγορούνται, οι λαοί δεν πιστεύουν πια στα σχήματα του 20ού αιώνα και ο κόσμος μοιάζει έτοιμος να παραδοθεί σε μια νέα, αδιανόητη αναμέτρηση.

Μ’ άλλα λόγια, φτάσαμε στο έσχατο σημείο όπου όλα αρχίζουν και θα τελειώσουν, όταν ο ίδιος ο Θεός θα “σφυρίξει τη λήξη”; Η απάντηση είναι ένα κατηγορηματικό ΝΑΙ!

Μα πριν από όλα, πρέπει να κοιτάξουμε κατάματα το αληθινό επίκεντρο αυτής της παγκόσμιας σεισμικής δόνησης, τον πόλεμο ΗΠΑ–Ιράν που δεν ήθελε ο Ντόναλντ Τραμπ, αλλά τον οποίο σύρθηκε να διεξαγάγει. Ένας πόλεμος που δεν ξεκινά από αμερικανική στρατηγική, αλλά από ισραηλινή εμμονή. Ένας πόλεμος που δεν υπηρετεί τα αμερικανικά συμφέροντα, αλλά τα αποδυναμώνει. Και που ίσως αποδειχθεί το σημείο καμπής όπου η μονοπολική τάξη της Δύσης θα πέσει στο κενό.

Ο Τράμπ, όπως είπαμε και πιο πάνω, δεν είναι θεωρητικός των ιδεολογιών. Δεν έχει κάν ιδεολογία ο λόγος του. Ο Τράμπ, δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένας χαρισματικός επιχειρηματίας και ειδικότερα, ένας…έμπορος ισχύος! Βλέπει τις γεωπολιτικές ισορροπίες όπως βλέπει ένας δαιμόνιος εργολάβος ένα παλιό κτίριο. Αν μπορεί να επισκευαστεί, καλώς, αν όχι, θα το γκρεμίσει για να χτίσει κάτι καλύτερο. Με το Ιράν, ο Τραμπ θα προτιμούσε μια συμφωνία. Μια κραταιά και κερδοφόρα συμφωνία, όπως αυτές που έκανε με τη Βόρεια Κορέα, όπως αυτές που επιχείρησε με την Κίνα. Το Ιράν, γι’ αυτόν, δεν ήταν υπαρξιακή απειλή.

Αλλά για το Ισραήλ ήταν.

Οι ισραηλινές υπηρεσίες θεωρούν το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα «σημείο μη επιστροφής». Και το λόμπι του Ισραήλ στην Ουάσιγκτον ξέρει να πιέζει, να εκβιάζει, να απαιτεί. Ο Τραμπ βρέθηκε λοιπόν στο κέντρο μιας δίνης: από τη μία το στρατηγικό του ένστικτο, από την άλλη η ισραηλινή επιταγή. Και εκεί συνέβη το μοιραίο: ο Τραμπ αναγκάστηκε να στραφεί σε μια πορεία που δεν ήταν δική του.

Δεν είναι τυχαίο ότι η μεγαλύτερη συγκέντρωση αμερικανικών δυνάμεων στην περιοχή από την εποχή του πολέμου του Κόλπου, έγινε εξαιτίας μιας κρίσης που δεν ξεκίνησε η Ουάσιγκτον. Η κρίση ξεκίνησε στο Τελ Αβίβ.

Και τώρα, ο Τραμπ βρίσκεται μπροστά σε μια πραγματικότητα που μπορεί να του κοστίσει όχι μόνο πολιτικά, αλλά ιστορικά. Γιατί αν ο πόλεμος αυτός ξεφύγει από τον έλεγχο, δεν θα καταστραφεί μόνο η αμερικανική στρατηγική στη Μέση Ανατολή. Θα καταρρεύσει ολόκληρο το δυτικό οικοδόμημα…

Η Περσία του …Αλλάχ και των…Νεοταξιτών!

Το Ιράν δεν είναι μια τυχαία χώρα. Είναι η αρχαία Περσία. Η αυτοκρατορία που αντιστάθηκε στις μεγαλύτερες δυνάμεις της ιστορίας. Η γη των μεγάλων πολιτισμών, των μάγων, των σοφών. Ο Άγιος Παΐσιος είχε πει πως «από την Περσία θα αρχίσει μια μεγάλη φλόγα που θα αλλάξει τους λαούς», και δεν μιλούσε μεταφορικά. Η Περσία είναι η μόνη χώρα της Μέσης Ανατολής που δεν γονάτισε ποτέ στη Δύση.

Και αυτό τη Δύση την εξοργίζει.

Γιατί η Περσία έχει στρατηγικό βάθος. Έχει συνεκτική ταυτότητα. Έχει συμμαχίες. Έχει λαό που ξέρει να πολεμά. Και πάνω από όλα, έχει έναν θεό που οι μουλάδες επικαλούνται όχι σαν σύμβολο, αλλά σαν απόλυτη υπαρξιακή αρχή. Οι Πέρσες δεν πολεμούν για χρήμα. Πολεμούν για το νόημα. Και όσοι πολεμούν για νόημα, είναι ακατάβλητοι.

Άρα λοιπόν, εδώ τίθενται τα εξής ερωτήματα:

Εφ’ όσον λοιπόν για τον Τράμπ, ένας τέτοιος πόλεμος θα είναι καταστροφικός και που ήδη βλέπουμε τις ισοπεδωτικές διαθέσεις του, τότε γιατί τον ξεκινάει; Δε βγάζει νόημα αυτό.

Ο Τράμπ εξ αρχής ήταν υπέρ της ειρήνης και ο πόλεμος στην Ουκρανία του χάλαγε τη σούπα. Διότι μέσα στα σχέδια του ήταν πάντα οι…μπίζνες με τη Ρωσία! Και όχι μια νέα περίοδος Ψυχρού Πολέμου. Και ως ένα σημείο τα κατάφερε στο να βρεί μια φόρμουλα όπου όλοι να είναι ευχαριστημένοι…εκτός του Ζελένσκι και τον πολεμοχαρών Νεοταξιτών που τον σαπορτάρουν! Αφού λοιπόν η ίδια η Αμερική δεν ωφελείται, τότε ποιοί ωφελούνται από αυτόν τον πόλεμο; Γιατί εν κατακλείδι, κάτι που δεν έχει πολιτική και στρατιωτική λογική, μοιάζει να προχωρά με τέτοια εμμονή;

Η απάντηση ίσως βρίσκεται όχι μόνο στη γεωπολιτική, αλλά στη θεολογία, στις προφητείες των Αγίων Πατέρων και — όπως όλο και περισσότεροι ψιθυρίζουν — στη σκοτεινή κληρονομιά του Τζέφρι Επστάιν.

Ο Τράμπ και η Νεοταξική παγίδα

Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν υπήρξε ποτέ πολεμοχαρής από έμφυτη ορμή, ούτε τον κινεί η ιδεολογική φλόγα ενός ιεραποστόλου που ονειρεύεται να σπείρει “δημοκρατία” με πυραύλους και τανκς. Είναι άνθρωπος της πράξης, ένας έμπορος που ζυγίζει κάθε κίνηση με το ζύγι του κέρδους και της ζημίας, ένας πραγματιστής που μετράει τα νούμερα πριν ανοίξει το στόμα του ή δώσει εντολή.

Για εκείνον, η Περσία –το Ιράν– δεν ήταν ποτέ φάντασμα που απειλούσε την ίδια την ύπαρξη της Αμερικής. Την έβλεπε σαν σκληρό αντίπαλο στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, έναν παίκτη ικανό να παζαρέψει μέχρι τέλους, όχι εχθρό που πρέπει να ισοπεδωθεί μέχρις εσχάτων.

Δεν έκρυψε ποτέ την επιθυμία του για μια μεγάλη, μεγαλειώδη συμφωνία με την Τεχεράνη, ακριβώς όπως είχε επιχειρήσει, με εκείνη την περίεργη μείξη αισιοδοξίας και ρίσκου, και με τη Βόρεια Κορέα.

Κι όμως, τώρα, οι Ηνωμένες Πολιτείες στέκονται στο χείλος ενός ανοιχτού πολέμου με την Περσία, ενός πολέμου που έχει ήδη ξεσπάσει με πλήρη ορμή, με βομβαρδισμούς, με νεκρούς Αμερικανούς στρατιώτες, με πετρέλαιο που φλέγεται στον Ορμούζ και τιμές που ανεβαίνουν απειλητικά.

Γιατί λοιπόν όλα αυτά; Η απάντηση πέφτει βαριά, σαν πέτρα σε ήσυχο νερό. Αυτός ο πόλεμος δεν γεννήθηκε από αμερικανική βούληση. Είναι, στην ουσία του, ισραηλινός.

Το Ισραήλ βλέπει το Ιράν σαν μαχαίρι στον λαιμό του, σαν υπαρξιακή σκιά που απλώνεται πάνω από την έρημο και τη θάλασσα.

Για την Ουάσινγκτον, η Τεχεράνη είναι πρόβλημα – σοβαρό, ενοχλητικό, αλλά πάντα διαχειρίσιμο.

Για το Τελ Αβίβ, είναι εμμονή βαθιά ριζωμένη, σχεδόν θεολογική. Και οι πιέσεις που πέφτουν πάνω στον Λευκό Οίκο, από λόμπι, από φωνές στα μέσα, από μυστικές υπηρεσίες και πολιτικούς συμμάχους, είναι ασφυκτικές και ασταμάτητες. «Λύση τώρα, πριν η ώρα περάσει, πριν γίνει αργά για πάντα».

Αλλά ο Τραμπ δεν είναι από εκείνους που λυγίζουν εύκολα μπροστά σε πιέσεις. Ποτέ δεν ήταν. Η ιστορία του είναι γεμάτη από στιγμές που στάθηκε απέναντι σε ρεύματα, που γύρισε την πλάτη σε συμβουλούς και συμφέροντα.

Άρα, τι συμβαίνει πραγματικά; Ποιος ή τι μπορεί να τον σπρώξει σε μια απόφαση που φαίνεται να αντιβαίνει σε όλα όσα πίστευε και δήλωνε;

Εδώ, η σκιά γίνεται πυκνή, σχεδόν απτή. Η σκιά του Τζέφρυ Eπστάιν πλανιέται ακόμη πάνω από τον πλανήτη, σαν αόρατο δίχτυ που δεν διαλύθηκε ποτέ ολοκληρωτικά. Τα αρχεία του δεν είναι απλές ιστορίες από πάρτι σε νησιά, ούτε κουτσομπολιό για να τρέφονται οι εφημερίδες. Είναι φάκελοι εκβιασμού, εργαλεία ελέγχου βαθιά θαμμένα, το πιο ισχυρό όπλο που κράτησε η παλιά τάξη πραγμάτων για δεκαετίες.

Και υπάρχει μια ερώτηση που η επίσημη Αμερική αποφεύγει να ψελλίσει δυνατά. Αν όσοι κρατούν ακόμη αυτά τα νήματα διαθέτουν υλικό ικανό να συντρίψει πολιτικά, προσωπικά, οικογενειακά τον Τραμπ, δεν θα το χρησιμοποιούσαν ακριβώς τώρα, στη στιγμή της μεγαλύτερης αδυναμίας τους;

Κοίταξτε γύρω σας τη συγκυρία.

Η Νέα Τάξη έχει συντριβεί στο ουκρανικό πεδίο, η Ρωσία αναδύεται ισχυρότερη παρά ποτέ, η Κίνα στέκεται έτοιμη να αγγίξει την Ταϊβάν, η Ευρώπη σαπίζει οικονομικά και πολιτικά, οι λαοί ξυπνούν με οργή κατά των παγκοσμιοποιητών.

Και ο Τραμπ επιστρέφει, όχι σαν πολιτικός, αλλά σαν φαινόμενο, με δύναμη που ξεπερνά ακόμα και το 2016.

Είναι στριμωγμένοι, πανικόβλητοι, για πρώτη φορά μετά την πτώση του Τείχους. Και μέσα σε αυτό το χάος, ξεσπούν ξαφνικά πιέσεις εμμονικές, αντιστρατηγικές και βαθιά αντιαμερικανικές! Πόλεμος με το Ιράν, τώρα, αμέσως!

Ποιος κερδίζει από έναν πόλεμο που μπορεί να εξαντλήσει την Αμερική, να την κάνει να αιμορραγεί οικονομικά, να χάσει στρατιώτες, να φθείρει τον ίδιο τον Τραμπ; Σίγουρα όχι εκείνος. Αλλά κερδίζουν όσοι θέλουν να τον δουν να πέφτει, να εξουθενωθεί, να στιγματιστεί σαν ο άνθρωπος που έσυρε τον κόσμο στη φωτιά.

Μήπως, λοιπόν, δεν πρόκειται για άλλη μια άσκεφτη ενέργεια, αλλά για εκβιασμό; Μήπως τα απομεινάρια των αρχείων Epstein –ή ό,τι έχει διασωθεί από αυτά– έχουν γίνει ο μοχλός που σπρώχνει το χέρι του; Μήπως οι ίδιοι οι Ασκεναζί Εβραίοι, δηλαδή οι “Πεφωτισμένοι” μ’ άλλα λόγια, τον κρατάνε από κάπου πολύ δυνατά με σκοπό να πέσει από την εξουσία και να αποδυναμωθεί η μεγάλη ιδέα του MAGA; Όσο σκοτεινή κι αν μοιάζει η σκέψη, είναι η μόνη που δένει τα κομμάτια του παραλόγου σε μια αφήγηση που στέκει.

Η Νέα Τάξη των συμμοριτών του Νταβός και των λεσχών, παίζει το τελευταίο της χαρτί: Να μην αφήσει ποτέ ξανά την Αμερική να ξαναβρεί την κυριαρχία της.

Θέλουν μια χώρα διαιρεμένη, αδύναμη, εξαρτημένη, με τη Woke Agenda να τη διαβρώνει και την αθρόα επέλαση των λαθρομεταναστών να πλημμυρίζει τις πόλεις των πουριτανών Aμερικανών Αγγλοσαξώνων, όπως είχε καταντήσει δηλαδή ελέω Μπάϊντεν και λοιπών “Δημοκρατικών” και συνάμα μια Ευρώπη – αποικία γραφειοκρατών. Και εν συνεχεία, μια Ρωσία φυλακισμένη και διαιρεμένη και μια Κίνα δαμασμένη.

Και πάνω από όλα, καμία ηγεσία που να μοιάζει με τον Τραμπ.

Το δοκίμασαν με σκανδαλολογίες, με καθαιρέσεις, με δικαστήρια, με λογοκρισία, με το ουκρανικό αφήγημα – όλα απέτυχαν. Το ουκρανικό μάλιστα, το μεγάλο τους στοίχημα, έγινε Βατερλώ.

Τι μένει; Μια κρίση κολοσσιαία. Ένας πόλεμος. Μια παγίδα όπου ο Τραμπ θα καεί, και μαζί του η τελευταία ελπίδα αντίστασης. Κι ένας πόλεμος, που θα είναι η περίφημη 4η φάση του Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου, όπου πλέον δεν θα αναμετρηθούν χώρες, αλλά το ποιός θα έχει στο τέλος τα κλειδιά του πλανήτη.

Όσο για τη Περσία, δεν είναι απλώς μια χώρα στους χάρτες. Είναι αρχέτυπο, ιστορία αιώνων, θεολογία βαθιά ριζωμένη, αντίσταση που δεν έσκυψε ποτέ. Η μόνη δύναμη στη Μέση Ανατολή που αρνήθηκε να γονατίσει, να υπογράψει παράδοση, να δεχτεί ξένους όρους.

Φτάσαμε λοιπόν στο περίφημο…”δια ταύτα”;

Οι Άγιοι Γέροντες δεν μίλησαν ποτέ τυχαία για Ρωσία, Τουρκία, Περσία. Όλοι τους — Παΐσιος, Πορφύριος, Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός, αλλά και παλαιότεροι — είπαν ότι η μεγάλη σύγκρουση της εποχής μας θα είναι τριγωνική: Ρωσία–Τουρκία–Περσία, με τη Δύση να παίζει ρόλο πυροδότη.

Ο Άγιος Παΐσιος είπε: «Η Τουρκία θα διαλυθεί. Θα γίνει κομμάτια. Κι αυτό θα είναι θέλημα Θεού». Είπε επίσης ότι η αφορμή θα δοθεί από το Αιγαίο. Και ότι η Ρωσία θα μπει στην Τουρκία όχι από επιθυμία, αλλά από ανάγκη «να υπερασπιστεί τα συμφέροντα της και το μέλλον της» μιας και η βδελυρή Τουρκία θα πάει εν τέλει με τη Δύση και θα τη προδώσει.

Σήμερα, αυτό το γεωπολιτικό σενάριο μοιάζει τρομακτικά ρεαλιστικό.

Ο Τράμπ απειλεί ευθέως μέσω των Κούρδων, όχι μόνο να ανατρέψει με μοχλό αυτούς το ιρανικό καθεστώς, αλλά και την ακεραιότητα της Τουρκίας. Η Τουρκία απειλεί την Ελλάδα. Η Ρωσία απειλεί το ΝΑΤΟ. Και η Δύση απειλεί όλους.

Είναι σαν να ξυπνούν οι παλαιές προφητείες μέσα στην ίδια την Ιστορία.

Για να γίνει όλο αυτό κατανοητό, θα πρέπει να δούμε τις εξελίξεις μέσω κάποιων στρατιωτικών σεναρίων, αλλά και το παγκόσμιο σκηνικό με τους παίκτες και την υπάρχουσα κατάσταση τους.

Τα τρία σενάρια που δείχνουν…Παγκόσμιο Πόλεμο

Υπάρχουν τρία βασικά σενάρια. Και τα τρία οδηγούν σε ανατροπή του παγκόσμιου σκηνικού.

Το πρώτο είναι ο περιορισμένος πόλεμος ΗΠΑ–Ιράν. Αυτό θα σημαίνει άνοδο της τιμής του πετρελαίου πάνω από 100-120 δολάρια, κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ, παγκόσμια ύφεση, κατάρρευση χρηματιστηρίων, ενεργειακή ασφυξία της Ευρώπης και εκτίναξη της ρωσικής επιρροής. Η Περσία οπωσδήποτε θα συνεχίσει να χτυπά βάσεις στον Περσικό, οι ΗΠΑ θα απαντήσουν, αλλά το χάος θα επεκταθεί σε Ιράκ, Συρία, Λίβανο, Υεμένη.

Το δεύτερο είναι ο …πόλεμος δι’ αντιπροσώπων. Χεζμπολάχ, Χούθι, σιιτικές πολιτοφυλακές κλπ. Αυτό είναι ακόμη πιο επικίνδυνο, γιατί θα παρατείνει τη σύγκρουση και θα στραγγαλίσει την παγκόσμια οικονομία για μήνες ή και χρόνια. Η Ρωσία και η Κίνα θα υποστηρίξουν παρασκηνιακά την Τεχεράνη. Η Δύση θα προσπαθήσει να κρατηθεί όρθια μέσα σε πνευματική και οικονομική κατάρρευση. Κι αν τα καταφέρει.

Το τρίτο είναι το «αδιανόητο»: Χερσαία εισβολή στο Ιράν. Αν οι ΗΠΑ το επιχειρήσουν, τότε θα δημιουργήσουν το νέο Βιετνάμ τους.

Το Ιράν δεν είναι Ιράκ. Δεν είναι Αφγανιστάν. Είναι γη οπλισμένη, ενωμένη, απέραντη, με στρατηγικό βάθος και αμυντικές δυνατότητες που δεν υπάρχουν σε καμία άλλη χώρα της Μέσης Ανατολής. Η εισβολή τέτοιας κλίμακας θα κατέρρεε μέσα σε εβδομάδες. Και αυτό θα σήμαινε το τέλος της αμερικανικής ηγεμονίας.

Και μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει ο μεγάλος κίνδυνος: η Κίνα…

Οι Μεγάλοι Παίκτες, η αξία τους και τα …στρατόπεδα τους

Κίνα: Ο Δράκος που περιμένει τη δική του στιγμή

Αν η Ουάσιγκτον προσπαθήσει να ανατρέψει το καθεστώς των μουλάδων, η Κίνα δεν θα το δεχτεί. Η Κίνα έχει επενδύσει γεωπολιτικά, οικονομικά και ενεργειακά στην Περσία. Το Ιράν είναι κόμβος του “Belt and Road”. Είναι ενεργειακή δεξαμενή. Είναι ο διάδρομος προς τη Μεσόγειο.

Αν η Αμερική επιχειρήσει καθεστωτική αλλαγή, η Κίνα πιθανότατα θα απαντήσει με τον τρόπο που φοβούνται περισσότερο οι ΗΠΑ: Ενσωμάτωση της Ταϊβάν. Κίνηση-αστραπή. Κίνηση τετελεσμένου. Κίνηση που θα γονατίσει την αμερικανική ισχύ σε Ασία και Ειρηνικό.

Και τότε, θα βρεθούμε μπροστά σε έναν διπλό πόλεμο που η Αμερική δεν μπορεί να κερδίσει. Και δεν θα μπορεί, διότι το νεοταξικό ΝΑΤΟ θα την εγκαταλείψει, ελέω Τράμπ. Ήδη, σε αυτό το πραγματικό σενάριο όπου βρισκόμαστε, το ΝΑΤΟ περι άλλων τυρβάζει.

Ρωσία: Ο αρχιτέκτονας της νέας Ευρασίας. Γιατί δεν βοηθά το Ιράν όπως οι άλλοι βοηθούσαν την Ουκρανία;

Η Ρωσία βγαίνει από την ουκρανική σύγκρουση πιο ισχυρή, πιο σκληρή, πιο απρόβλεπτη. Η Δύση ήλπιζε ότι οι κυρώσεις και ο παρατεταμένος πόλεμος (μεγάλες “βοήθειες” στον Ζελένσκι, πακτωλός χρημάτων κλπ) θα τη γονάτιζαν. Αντίθετα, η Ρωσία θωράκισε την οικονομία της, ενίσχυσε τη στρατιωτική της παραγωγή, κέρδισε πολιτικό βάθος, και κυρίως, απέδειξε ότι μπορεί να αντέξει έναν πόλεμο φθοράς που η Δύση δεν μπορεί.

Τώρα, βλέπει τον αμερικανικό μηχανισμό να ανοίγει δεύτερο μέτωπο. Και χαμογελά. Όχι επειδή αγαπά την Περσία, αλλά επειδή κάθε αμερικανική αδυναμία είναι ρωσικό πλεονέκτημα.

Η Ρωσία έχει ιστορικά βαθιές σχέσεις με το Ιράν. Δεν θα επιτρέψει την πτώση του. Γιατί ξέρει ότι αν αφήσει εντελώς το Ιράν καταρρεύσει, η Δύση θα πατήσει ξανά πόδι στην καρδιά της Ευρασίας.

Και η Ευρασία είναι το μέλλον.

Γιατί τώρα δεν βοηθά ουσιαστικά το Ιράν δίνοντας του π.χ. Oreshnik ή κάτι παραπλήσιο;

Η Ρωσία και το Ιράν διατηρούν μεν μια στενή στρατηγική συνεργασία, η οποία όμως δεν φτάνει στο επίπεδο μιας πλήρους στρατιωτικής συμμαχίας όπως το ΝΑΤΟ.

Η πρόσφατη Συνθήκη Ολοκληρωμένης Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης που υπεγράφη τον Ιανουάριο του 2025, δεν περιλαμβάνει ρήτρα αμοιβαίας άμυνας, δηλαδή δεν υποχρεώνει καμία από τις δύο χώρες να επέμβει στρατιωτικά υπέρ της άλλης σε περίπτωση επίθεσης.

Η Ρωσία δείχνει σαφή απροθυμία να βοηθήσει ανοιχτά το Ιράν, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για άμεση στρατιωτική εμπλοκή απέναντι σε ΗΠΑ ή Ισραήλ.

Ο βασικότερος λόγος είναι η εξάντληση των πόρων της από τον συνεχιζόμενο πόλεμο στην Ουκρανία αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Η Ουκρανία είναι το μεγάλο θέμα γι’ αυτήν και όχι προς το παρόν το Ιράν.

Εξ άλλου, δεν διαθέτει σήμερα ούτε τα στρατιωτικά μέσα, ούτε την οικονομική αντοχή για να ανοίξει δεύτερο μεγάλο μέτωπο, πόσο μάλλον να ρισκάρει άμεση σύγκρουση με τη Δύση ή παγκόσμια κλιμάκωση.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, είναι η άρνηση της Ρωσίας να ενεργοποιήσει τα συστήματα S-400 και τα μέσα ηλεκτρονικού πολέμου που διαθέτει στη Συρία, ακόμα και όταν το Ιράν το ζήτησε επανειλημμένα και μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις, απενεργοποίησε ακόμα και ραντάρ για να αποφύγει οποιαδήποτε εμπλοκή.

Παράλληλα, η Ρωσία προσπαθεί να διατηρήσει μια λεπτή ισορροπία συμφερόντων στη Μέση Ανατολή. Διατηρεί καλές σχέσεις με το Ισραήλ, με χώρες του Κόλπου όπως η Σαουδική Αραβία και με τον OPEC, ενώ δεν επιθυμεί ουσιαστικά ένα πυρηνικά οπλισμένο Ιράν που θα άλλαζε τις ισορροπίες και θα μείωνε τη δική της επιρροή στην περιοχή.

Μια ανοιχτή στρατιωτική στήριξη προς την Τεχεράνη θα έθετε σε κίνδυνο αυτές τις σχέσεις και θα μπορούσε να προκαλέσει μακροπρόθεσμες ζημιές, παρ’ όλο που βραχυπρόθεσμα μια αύξηση στις τιμές του πετρελαίου θα την ωφελούσε.

Ο Πούτιν καταδικάζει τις επιθέσεις κατά του Ιράν ως «πράξεις επιθετικότητας», αλλά οι δηλώσεις του μένουν σε ρητορικό επίπεδο. Δεν θέλει να προκαλέσει άμεσα τις ΗΠΑ – ειδικά υπό την κυβέρνηση Τραμπ, με τον οποίο οι σχέσεις τους είναι αγαστές (ακόμα) – ούτε να δώσει αφορμή για κλιμάκωση.

Η Ρωσία βλέπει το Ιράν ως «σύμμαχο ευκαιρίας» (alliance of convenience), όχι ως αδελφό ή αδιαμφισβήτητο εταίρο. Ιστορικά άλλωστε, έχει δείξει ότι «εγκαταλείπει» συμμάχους όταν δεν συμφέρει (όπως συνέβη με τη Συρία σε κρίσιμες στιγμές ή με τη Βενεζουέλα), και το Ιράν φαίνεται να ακολουθεί παρόμοιο μοτίβο ως «fair-weather ally»(ευκαιριακά δηλαδή, όπως είναι οι σχέσεις με τη Τουρκία π.χ.)

Παρ’ όλα αυτά, η Ρωσία βοηθά το Ιράν από την «πίσω πόρτα», με τρόπο περιορισμένο, υπολογισμένο και αμοιβαία ωφέλιμο. Το Ιράν έχει προμηθεύσει στη Ρωσία χιλιάδες drones Shahed και βαλλιστικούς πυραύλους για τον πόλεμο στην Ουκρανία, ενώ η Μόσχα ανταπέδωσε με τεχνογνωσία, εκπαίδευση και πωλήσεις όπλων.

Τα τελευταία δύο χρόνια (2025-2026) έχουν συμφωνηθεί παραδόσεις μαχητικών Su-35, ελικοπτέρων Mi-28, αντιαεροπορικών συστημάτων, τεθωρακισμένων οχημάτων και πρόσφατα (Φεβρουάριος 2026) φορητών αντιαεροπορικών Verba. Υπάρχουν επίσης αναφορές για μεταφορά πυραύλων, βοήθεια στην παράκαμψη κυρώσεων και κοινή παραγωγή όπλων.

Η Ρωσία έχει πλέον αρχίσει να παράγει η ίδια drones, βασισμένα σε ιρανικά σχέδια, μειώνοντας την εξάρτησή της από την Τεχεράνη, αλλά η συνεργασία συνεχίζεται σε πυρηνικά (νέοι σταθμοί πέρα από το Bushehr), άμυνα και τεχνολογία. Διπλωματικά, η Μόσχα προτείνει διαμεσολάβηση, καταδικάζει τις επιθέσεις, μπλοκάρει νέες κυρώσεις σε IAEA και ΟΗΕ και συντονίζεται με την Κίνα για συμβολική στήριξη – χωρίς όμως ποτέ να περνά σε άμεση στρατιωτική εμπλοκή.

Η βοήθεια αυτή τείνει να μειώνεται με τον καιρό. Η Ρωσία χρειάζεται όλο και λιγότερο το Ιράν, ενώ η Τεχεράνη νιώθει συχνά προδομένη, ειδικά μετά τις μεγάλες επιθέσεις του 2025 και του 2026.

Προσωπικά πιστεύω ότι η Ρωσία συνεχίζει να βοηθά το Ιράν «από την πίσω πόρτα» ακριβώς όσο συμφέρει, δηλαδή για να αποδυναμώσει τη Δύση, να κρατά ανοιχτό ένα μέτωπο που αποσπά προσοχή από την Ουκρανία και να επωφελείται από υψηλότερες τιμές πετρελαίου. Δεν πρόκειται όμως ποτέ να ρισκάρει ανοιχτή στήριξη, γιατί αντιμετωπίζει το Ιράν ως χρήσιμο εργαλείο και όχι ως πραγματικό εταίρο.

Αυτό αποκαλύπτει τα πραγματικά όρια του λεγόμενου «άξονα» Ρωσίας-Ιράν-Κίνας-Βόρειας Κορέας! Είναι μια σχέση συναλλαγματική, όχι ιδεολογική ή συναισθηματική. Αν το Ιράν πιεστεί πολύ περισσότερο, είναι πιθανό να μειώσει τη δική του βοήθεια προς τη Ρωσία (π.χ. drones και πυραύλους), κάτι που θα ωφελούσε έμμεσα την Ουκρανία.

Συνελόντι ειπείν, η Ρωσία παίζει ένα πολύ προσεκτικό και «ασφαλές» παιχνίδι, προτιμώντας τη σταθερότητα και την επιβίωση από ηρωικές –και επικίνδυνες– κινήσεις.

Ευρωπαϊκή Ένωση: Το…φέρετρο μιας μεταλλαγμένης ηπείρου

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, το νέο …καρλομάγνειο “κράτος”, το οποίο ούτε κράτος είναι, αλλά ούτε και “ενωμένο”, αργοπεθαίνει και εκφυλίζεται μέρα με την ημέρα. Ουσιαστικά, λειτουργεί ώς όργανο της Σέκτας των Νεοταξιτών “Πεφωτισμένων”, που στην πρεμούρα τους να γονατίσουν μια υπερδύναμη (Ρωσία) γιατί δεν μπόρεσαν να την πάρουν με το μέρος τους, κατέστρεψαν μια ολόκληρη ήπειρο και κατ’ επέκταση αυτοχειρίασαν.

Η σημερινή Δυτικοευρωπαϊκή Ένωση που “ενώθηκε” πάνω στα πρότυπα του κράτους του Καρλομάγνου (Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία) που στην ουσία ούτε αυτοκρατορία ήταν, αλλά ούτε και καν ενωμένο, σήμερα είναι μια οντότητα σε σήψη και παρακμή.

Τα στίφη των λαθραίων “μεταναστών” (Ρυπαρά έθνη, όπως τους έλεγαν οι σύγχρονοι Αγιοι Γέροντες και πράγματι είχαν δίκιο αφού απ’ όπου περνούν, η βρώμα και η δυσωδία που αφήνουν πίσω τους είναι παροιμοιώδης) την έχουν καταντήσει μια τεράστια χωματερή ψυχών και σκουπιδιών και λαούς εξαθλιωμένους από την έλλειψη ενεργειακών πόρων αλλά και χρημάτων.

Μια Ευρώπη μ’ άλλα λόγια, αποσυρμένη από την Ιστορία, κλεισμένη στο δικό της ψευδο-ηθικό αφήγημα περί «δικαιωμάτων», «κανόνων» και «πράσινης μετάβασης». Η ΕΕ δεν είναι δύναμη. Είναι σκιά δύναμης.

Είναι ένας τεράστιος γραφειοκρατικός μηχανισμός που θέλει έναν εχθρό για να δικαιολογήσει την ύπαρξή του. Και ο εχθρός αυτός δεν είναι ούτε η Περσία, ούτε η Τουρκία, ούτε καν η αποσταθεροποίηση της Μεσογείου.

Είναι η Ρωσία. Ο πρώην ευεργέτης της και στυλοβάτης της.

Γι’ αυτό και αυτό το ασθμαίνων γραφειοκρατικό μόρφωμα, αδιαφορεί παντελώς για όσα συμβαίνουν γύρω από την Κύπρο και την Κρήτη. Δεν την ενδιαφέρει ούτε το φυσικό αέριο της Ανατολικής Μεσογείου, ούτε η ασφάλεια της Ελλάδας.

Την ενδιαφέρει μόνο να φανεί «συνεπής» στο αφήγημα που της υπαγορεύεται από το ΝΑΤΟ για να έχει λόγους ακόμη να υπάρχει.

Η Τουρκία, η Ελλάδα και η απειλή που πλησιάζει

Η Τουρκία, μέσα σε όλο αυτό το γεωπολιτικό χάος, βλέπει τη χρυσή της ευκαιρία. Ο Ερντογάν γνωρίζει ότι οι ΗΠΑ είναι απασχολημένες. Η Ρωσία δεν θέλει ακόμη μια περιοχή αποσταθεροποίησης που θα τη φέρει σε σύγκρουση με την Ελλάδα. Η Κίνα κοιτά αλλού και η Ευρώπη… ποιά Ευρώπη;

Επομένως, η Άγκυρα έχει σχεδόν ελεύθερο πεδίο για να κάνει την κίνηση που επί δεκαετίες ονειρεύεται. Να δημιουργήσει τετελεσμένα στο Αιγαίο.

Γιατί η Τουρκία δεν θέλει μόνο «θαλάσσιες ζώνες». Θέλει νησιά. Θέλει τον έλεγχο του Αιγαίου ως ενιαίου στρατηγικού συστήματος.

Ο Μητσοτάκης, παραδίδοντας στη Chevron πρόσβαση στα ενεργειακά κοιτάσματα χωρίς να διασφαλίσει τα εθνικά συμφέροντα, άνοιξε την πόρτα στις τουρκικές διεκδικήσεις. Γιατί όταν οι ΗΠΑ θέλουν απρόσκοπτη πρόσβαση στο ενεργειακό παιχνίδι, δεν θα συγκρουστούν με την Τουρκία για χάρη της Ελλάδας.

Ο Ερντογάν το ξέρει. Και προετοιμάζεται. Η οικονομική κρίση της Τουρκίας δεν αποτελεί εμπόδιο. Ένας πόλεμος, ακόμη και περιορισμένος, θα του επιτρέψει να συσπειρώσει το εσωτερικό του μέτωπο και να εμφανιστεί ως ηγέτης που διεκδικεί τα «δικαιώματα της Τουρκίας» στην Ανατολική Μεσόγειο. Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν θα υπάρξει πρόκληση. Αλλά πότε.

Τι μέλλει…γενέσθαι;

Κοιτάξτε. Εγώ είμαι ένας απλός Ιστορικός με λίγες γνώσεις γεωπολιτικής. Άλλοτε έκανα λάθος εκτιμήσεις, άλλοτε μου βγήκαν τα πάντα. Αυτό όμως δε σημαίνει απολύτως τίποτε. Και η σημερινή κατάσταση, είναι τόσο περίπλοκα μπλεγμένη, που μόνο ο Θεός, δηλαδή ο Κύριος Ιησούς Χριστός μπορεί να την ξεμπλέξει.

Το μόνο σίγουρο και απολύτως σταθερό, είναι ότι το σχέδιο των “Πεφωτισμένων” τσογλανιών περί Παγκοσμιοποιήσεως, βρίσκεται ήδη στο φέρετρο της Ιστορίας.

Ο νούς λοιπόν του σύγχρονου, ανεξάρτητου παρατηρητή, βλέπει μια κατάσταση που φαίνεται επιφανειακά εύκολη αλλά σύντομα διαπιστώνει πως είναι κάτι περισσότερο από εναν κύβο του Ρούμπικ κι ως εκ τούτου, καταθέτει τα όπλα διότι πολύ απλά, δεν μπορεί να αντικαταστήσει την …”λογική του Θεού” και τα Σχέδια Του.

Τι βλέπω λοιπόν παραπέρα, χωρίς να μπορώ να διεισδύσω στη Θεία Αποκάλυψη και με το μυαλό μου που λειτουργεί…όπως λειτουργεί;

Βλέπω τον κόσμο να κινείται προς μια πολυπολική δομή που δεν έχει ακόμη αποκρυσταλλωθεί. Βλέπω τις ΗΠΑ να δίνουν την τελευταία τους μάχη για τη διατήρηση της ηγεμονίας τους. Βλέπω την Κίνα να ετοιμάζεται να γίνει ο πραγματικός ρυθμιστής της Μεσοποταμίας και του Ινδικού Ωκεανού.

Βλέπω απ’ την άλλη τη Ρωσία να προσπαθεί να χτίσει έναν νέο άξονα ευρασιατικής σταθερότητας, στον οποίο το Ιράν αποτελεί αναντικατάστατο κρίκο.

Βλέπω επίσης την Ευρώπη να χάνει όχι απλώς επιρροή, αλλά και γεωπολιτική ταυτότητα.

Και τέλος, βλέπω την Τουρκία να προσπαθεί να εκμεταλλευτεί το κενό για να κερδίσει χώρο και παράλληλα την Ελλάδα χωρίς τον Μητσοτάκη (θα πέσει, είναι πλέον βέβαιο) να πλησιάζει σε μια στιγμή που η Ιστορία της δεν θα της επιτρέψει να μην απαντήσει.

Και τώρα, καθώς ο κόσμος σείεται από ρωγμές που δεν κλείνουν, ένα πράγμα γίνεται φανερό, ότι η Ιστορία δεν ζητάει πια τη γνώμη μας. Ζητάει την παρουσία μας.

Ζητάει αντοχή, κρίση, πνεύμα που δεν υποτάσσεται στη μηχανή της Νέας Τάξης, ούτε στο παραλήρημα των αυτοκρατοριών που πεθαίνουν και ψάχνουν θύματα για να κρύψουν την αποσύνθεσή τους. Η σύγκρουση που έρχεται δεν είναι απλώς στρατιωτική. Είναι πνευματική. Το ‘χουμε πει χιλιάδες φορές, το λέμε άλλη μία.

Είναι σύγκρουση κόσμων, νοοτροπιών, παθών, σκοτεινών κέντρων που επί δεκαετίες έκρυβαν τα νήματα και τώρα τραβούν τα τελευταία τους σχοινιά πάνω από έναν πλανήτη που ξυπνά.

Αν ο Τραμπ σύρθηκε σε έναν πόλεμο που δεν ήθελε, σύρθηκε γιατί κάποιοι τον θέλουν γονατισμένο και νικημένο.

Αν η Περσία σηκώνει κεφάλι, το σηκώνει γιατί οι λαοί δεν αντέχουν άλλο τη δυτική αλαζονεία.

Αν η Ρωσία πατάει σταθερά, το κάνει γιατί όσοι επιχείρησαν να τη θάψουν, ξέχασαν ότι οι αυτοκρατορίες δεν πεθαίνουν με hashtags.

Αν η Κίνα περιμένει, το κάνει γιατί ξέρει πως η ώρα της πλησιάζει. Κι αν η Ευρώπη σιωπά, το κάνει γιατί δεν έχει πια φωνή, παρά μόνο ηχώ των εντολών που της δίνουν οι …”αόρατοι/ορατοί” μαριονετίστες της.

Μέσα σε αυτό το σκοτάδι, η Ελλάδα δεν επιτρέπεται να κοιμηθεί. Δεν επιτρέπεται να παραδοθεί στους πρόθυμους διαχειριστές της παρακμής. Δεν επιτρέπεται να περιμένει σωτήρες. Η εποχή απαιτεί να θυμηθούμε ποιοι είμαστε.

Να σταθούμε όρθιοι μέσα στην καταιγίδα, όχι γιατί μας το χρωστά η Ιστορία, αλλά γιατί το χρωστάμε εμείς στον εαυτό μας.

Η Ρωμιοσύνη δεν είναι φολκλόρ, ούτε λήμμα σε σχολικό βιβλίο. Είναι δύναμη που κοιμάται κάτω από τις στάχτες και περιμένει τη στιγμή να ξαναγίνει φως.

Και τώρα η στιγμή αυτή πλησιάζει. Μέσα στον παγκόσμιο χαλασμό, μέσα στις προφητείες που ξυπνούν, μέσα στις αυτοκρατορίες που τρίζουν, η απόγονος της Ρωμανίας, η Ελλάδα καλείται να διαλέξει πλευρά. Όχι ανάμεσα στην Αμερική και την Περσία, ούτε ανάμεσα στη Ρωσία και την Ευρώπη. Αλλά ανάμεσα στην υποταγή και στην ύπαρξη. Ανάμεσα στο τίποτα και στο Εμείς. Ανάμεσα στη σήψη και τη σωτηρία. Ανάμεσα στον Θεό και τους Καμπαλιστές.

Ο κόσμος αλλάζει και αλλάζει βίαια. Το μόνο ερώτημα λοιπόν είναι: Θα μπούμε στη νέα εποχή ως λαός με ραχοκοκαλιά ή ως σκιά που χάθηκε πριν ξημερώσει; Αυτός είναι ο πυρήνας. Αυτό είναι το διακύβευμα.

Η παγκόσμια φωτιά δεν έχει ανάψει ακόμη ουσιαστικά, αλλά η μυρωδιά του καμένου απλώνεται ήδη στον αέρα.

Ο πόλεμος ΗΠΑ–Ιράν δεν είναι το τέλος. Είναι η αρχή μιας νέας περιόδου όπου κάθε κράτος θα δείξει ποιο πραγματικά είναι.

Όπου οι αυτοκρατορίες θα αποκαλυφθούν γυμνές.

Όπου η Ρωμιοσύνη θα χρειαστεί, για άλλη μια φορά, να κοιτάξει τον κόσμο στα μάτια και να αποφασίσει αν θέλει να είναι έθνος ή δορυφόρος. Και είμαι βέβαιος (επειδή είναι και το θέλημα του Θεού) ότι θα επιλέξει το πρώτο.

ΠΗΓΗ ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

The post Ο Πόλεμος που δεν ήθελε ο Τράμπ, το Ιράν που δεν υποχωρεί και η Αυτοκρατορία που τρίζει! appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Νὰ γιατὶ γίνεται ἡ ἐτήσια ἐξαγωγὴ DNA ἀπό τὴν Ἑλλάδα…

Τί εἶναι τὸ Πρωτόκολλο τοῦ Προμηθέα καὶ ποῦ ἀποσκοπεῖ.

Τὸ «Πρωτόκολλο τοῦ Προμηθέα» ἀναφέρεται σὲ δύο κυρίως θέματα: Πρῶτον, στὴν τεχνολογία «Πρωτόκολλο τοῦ Προμηθέα» ποὺ ἀφορᾶ ἕνα ἐργαλεῖο βιο-κυτταρικῆς ἀναζωογόνησης καί, δεύτερον, στὴν ἀνάλυση «DNA τοῦ Προμηθέα» ποὺ ἀφορᾶ ἕνα ἐργαλεῖο βιο-γενετικῶν δεδομένων. Πίσω ἀπὸ αὐτὲς τὶς δύο θεματολογίες τοῦ Προμηθέα ὑπάρχει καὶ μία τρίτη πτυχὴ ποὺ ἀφορᾶ τὴν κρυμμένη, τὴν σκοτεινὴ καὶ τὴν πλέον σημαντικὴ πλευρὰ τοῦ ἴδιου θέματος τὴν ὁποία θὰ δοῦμε στὴ συνέχεια κατωτέρω.

Στην παράδοση τῆς Δύσης ὁ Προμηθέας συμβολίζει τὴν ἀνθρώπινη προσπάθεια στὴν ἀναζήτηση τῆς ἐπιστημονικῆς γνώσης καὶ τὸν κίνδυνο νὰ πέσει κάποιος σὲ ἀκούσιες, ἑκούσιες, ὑπερβολικὲς καὶ τρομακτικὲς συνέπειες. Κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ἐποχῆς τοῦ ρομαντισμοῦ ὁ Προμηθέας θεωρεῖτο ὅτι ἐνσάρκωνε τὴ μοναδικὴ ἰδιοφυΐα, τῆς ὁποίας οἱ προσπάθειες γιὰ τὴ βελτίωση τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης θὰ μποροῦσαν νὰ ὁδηγήσουν μέχρι καὶ σὲ μία θρηνώδη τραγωδία. Βιβλίο τοῦ 1818 τῆς Μαίρη Σέλλεϋ ἔχει τίτλο «Φρανκενστάιν ἢ ὁ Σύγχρονος Προμηθέας».

Ἡ τεχνολογία «Πρωτόκολλο τοῦ Προμηθέα» εἶναι ἕνα ἐργαλεῖο ἀντιγήρανσης μέσω τῆς τεχνητῆς ἀναζωογόνησης ἀνθρώπινων κυττάρων χωρὶς νὰ ἀλλοιώνεται τὸ ὑποκείμενο DNA. Ἡ ἀνάλυση «DNA τοῦ Προμηθέα» εἶναι ἕνα ἐργαλεῖο λογισμικοῦ γενετικῶν δεδομένων τρίτων ποὺ ἀναλύει δεδομένα DNA, συγκρίνοντας τὰ ἀκατέργαστα γενετικὰ δεδομένα ἑνὸς χρήστη μὲ τὸ SNPedia, μία γιγάντια βάση γενετικῶν δεδομένων τύπου wiki, γιὰ τὴν παραγωγὴ περιεκτικῶν, λεπτομερῶν ἀναφορῶν ὑγείας καὶ χαρακτηριστικῶν καταγωγῆς.

Θανάσιμες διαστάσεις τοῦ Πρωτοκόλλου

Μέχρι ἐδῶ ὅλα καλά. Πᾶμε τώρα στὶς σκοτεινές, στὶς μακροχρόνιες καὶ στὶς θανάσιμες διαστάσεις τοῦ Πρωτοκόλλου τοῦ Προμηθέα. Κατ’ ἀρχὴν δὲν εἶναι τυχαῖο τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ συντελεστὲς τοῦ Χόλυγουντ ἔχουν κάνει μία σειρὰ ἀπὸ φανταστικὰ θρίλερ βιοτρομοκρατίας καὶ ἐλέγχου ποὺ στηρίζονται στὴ γενετικὴ μηχανική. Ἔτσι ὅπως κάνουν οἱ ἴδιοι συστηματικὰ μὲ τὶς ἀποκαλυπτικές τους χολιγουντιανὲς ταινίες, ἔτσι καὶ ἐδῶ παρουσίασαν ἕναν τεχνητὸ «συνθετικὸ ἰὸ» ποὺ χρησιμοποιεῖται στὸν κβαντικὸ γενετικὸ κώδικα καὶ στὸν βιο-ἰατρικὸ πόλεμο.

Πέραν τῶν ταινιῶν θρίλερ καὶ τῶν τηλεοπτικῶν σειρῶν τοῦ Χόλυγουντ, τὸ Πρωτόκολλο τοῦ Προμηθέα σχετίζεται μὲ μία σειρὰ ἀπὸ πραγματικοὺς κινδύνους οἱ ὁποῖοι ἔχουν σχέση μὲ τὴν τεχνολογία ἐπεξεργασίας DNA, ὅπως εἶναι τὸ CRISPR-Cas9 (τεχνολογία ἐπεξεργασίας γονιδιώματος ποὺ ἐπιτρέπει στοὺς εἰδικοὺς νὰ τροποποιοῦν τὸ DNA, «μοριακὸ ψαλίδι»). Ἡ τροποποίηση τοῦ ἀνθρώπινου DNA καὶ ἐν γένει οἱ δυνατότητες τῆς γενετικῆς ἐπεξεργασίας εἶναι ἕνα ἐξόχως χρήσιμο «ἐργαλεῖο» τῆς σκοτεινῆς «πεφωτισμένης» πραγματικότητας τῶν δαιμονανθρωποειδῶν.

Ὑπάρχουν γιγάντιες ἐπιπτώσεις ἀπὸ τὴ χρήση τοῦ CRISPR-Cas9, ποὺ συχνὰ ἀναφέρεται ὡς τεχνολογία «Σύγχρονος Προμηθέας», γιὰ τὴ δυνατότητά του νὰ μπορεῖ νὰ τροποποιεῖ  τὸ ἀνθρώπινο γονιδίωμα. Στὶς  βιολογικὲς ἐπιστῆμες χαίρονται, καὶ πολὺ σωστὰ κάνουν, γιὰ τὴν τεχνολογία CRISPR. Ἀλλά, ὅμως, ἡ ἐπεξεργασία CRISPR μπορεῖ, μὲ δόλια σχέδια καὶ μὲ θανάσιμη σκοπιμότητα, νὰ δημιουργήσει ἑκούσιες μεταλλάξεις σὲ μέρη ἢ στὸ σύνολο τοῦ ἀνθρώπινου γονιδιώματος, κάτι τὸ ὁποῖο θὰ ἀποτελεῖ μία μόνιμη ζημιὰ εὐγονικῆς ἐντὸς τῶν προσχεδιασμένων στόχων, τύπου Φρανκενστάιν.

Ἕνας ἄλλος κίνδυνος τοῦ «Σύγχρονου Προμηθέα» εἶναι ἀλλαγὴ τῆς βλαστικῆς γραμμῆς. Οἱ τροποποιήσεις στὰ ἀνθρώπινα ἀναπαραγωγικὰ κύτταρα εἶναι κληρονομήσιμες, ποὺ σημαίνει ὅτι οἱ γονιδιακὲς ἀλλαγὲς μεταβιβάζονται στὶς μελλοντικὲς γενιές. Συνεπῶς, ἡ σκοτεινῶς «μοχλευμένη» εὐγονικὴ μέσα ἀπὸ τὸ μηχανισμὸ γενετικῆς ἐπεξεργασίας γίνεται μία διαδικασία ποὺ βάζει ἕνα βιολογικὸ τέλος στὸν σημερινὸ τύπου τοῦ ἀνθρώπου. Ὑπάρχει καὶ τὸ ζήτημα ὅπου μόνο μερικά, ὄχι ὅλα, κύτταρα σὲ ἕνα ἔμβρυο ἐπεξεργάζονται, ὁδηγώντας σὲ μία ἀπρόβλεπτη καὶ στρεβλὴ ἀνάπτυξη τοῦ ἀνθρώπινου εἴδους…

Ὅταν λοιπὸν στὶς μέρες μας ζοῦμε τὰ σκοτεινὰ χρόνια τῆς προσπάθειας τοῦ ἀνθρώπινου ἐλέγχου καὶ τῆς προσχεδιασμένης καὶ τῆς σκοπίμως κεκαλυμμένης παγκόσμιας εὐγονικῆς, θὰ ἀφήσουν λέτε οἱ σιωνιστὲς ἀπόγονοι τοῦ Ἰούδα «ἀνεκμετάλλευτη» τὴν τεχνολογία τοῦ συνθετικοῦ DNA, ποὺ θὰ μποροῦσε στοχευμένα καὶ καταχρηστικὰ νὰ χρησιμοποιηθεῖ γιὰ τὴ δημιουργία νέων παθογόνων, τὴν αὔξηση τῆς λοιμογόνου δράσης τῶν ὑπαρχόντων, τὴ δημιουργία ἀόρατων βιοόπλων ἢ τὴ δημιουργία νέων μετανθρώπων Φρανκενστάιν;

Θὰ ἀφήσουν λέτε οἱ μεσσιανιστὲς Ἑβραῖοι «ἀνεκμετάλλευτη» τὴν τεχνολογικὴ δυνατότητα τῆς χρήσης γονιδιακῶν ἐνορμήσεων, τῶν λοβοτομικῶν ἐμφυτευμάτων, τῶν νανοκομπιοῦτερ διεπαφῆς καὶ ἐν γένει τῆς βιομετάλλαξης γιὰ τὸν ἐπιλεκτικὸ ἐξαναγκασμὸ τῆς γενετικῆς κληρονομικότητας συγκεκριμένων χαρακτηριστικῶν, ἡ ὁποία μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει σὲ ἀπρόβλεπτες ἀλλαγές, σὲ μὴ ἀναστρέψιμες καταστάσεις καὶ σὲ διάφορες «τρελὲς» διαταραχὲς εἴτε σὲ ἐπιλεγμένους ἀνθρώπους εἴτε σὲ φυλὲς εἴτε στὰ ὑπὸ στόχους οἰκοσυστήματα;

Ποιὸς ἄραγε μπορεῖ νὰ σταματήσει τοὺς ὑπηρέτες τοῦ μυστήριου τῆς ἀνομίας ἀπὸ μία καθοδηγούμενη ἀπὸ τὴν Τεχνητὴ Νοημοσύνη συνωμοσία γιὰ τὸ τέλος τοῦ σημερινοῦ πολιτισμοῦ καὶ τὴν βιο-ἀναμόρφωση τῆς ἀνθρωπότητας μέσω τῆς γονιδιακῆς εὐγονικῆς; Ὅταν πλέον μποροῦν νὰ ξαναγράφουν μὲ εὐκολία καὶ γρήγορα τὸ ἀνθρώπινο DNA, ποιὸς ἢ τί εἶναι ἴσως αὐτὸ ποὺ μπορεῖ νὰ σταματήσει τοὺς Σταυρωτὲς καὶ τέκνα τῆς αὐτο-κατάρας στὸ νὰ προχωρήσουν σὲ μία νέα «φυλὴ» παιδιῶν μέσω τῆς ἀλλαγῆς τοῦ ἀνθρώπινου DNA;

Δὲν ἀκούσατε τὸν μπροστινό τοῦ Κλάους Σβάμπ, Γιουβὰλ Χαράρι, νὰ μιλάει στὴ διαπασὼν γιὰ «κατασκευασμένα» παιδιά, τὰ ὁποῖα περιγράφονται ὡς «τέλεια ὑπάκουα» καὶ ὡς «συναισθηματικὰ ἄδεια» καὶ γιὰ τὴν «Μεγάλη Ἐπανεκκίνηση» γενικότερα; Δὲν εἶναι φανερὸ ὅτι οἱ κοσμοκράτορες Ρότσιλντ μὲ τὰ ὑποζύγιά τους ἔχουν ἤδη φτάσει στὴν «Black Goo» (Μαύρη Γλίτσα) ποὺ λειτουργεῖ ὡς ἕνας ὁπλισμένος κβαντικὸς γενετικὸς κώδικας ξενιστὴς ποὺ διασπᾶ, ἀναδιατάσσει καὶ ἀναδομεῖ τὸ ἀνθρώπινο DNA, διαγράφοντας ἀποτελεσματικὰ τὸ ἀρχικὸ DNA καὶ δημιουργώντας νέες μορφὲς ζωῆς;

Ὁ μηχανισμὸς CRISPR

Πῶς μπορεῖ ἄραγε τὸ ἀνθρώπινο γένος νὰ προστατευτεῖ ἀπὸ θανάσιμους κινδύνους, ὅπως εἶναι, ὅταν ὁ μηχανισμὸς CRISPR μπορεῖ νὰ κόψει τὸ DNA σὲ «λάθος» σημεῖο καὶ νὰ προκαλέσει μεταλλάξεις στὸ γονιδίωμα; Πῶς ἴσως οἱ ἄνθρωποι θὰ προστατευτοῦν ἀπὸ τὴν ἐπιλεκτική τῆς βιο-τεχνολογίας γιὰ τὴ γενετικὴ τροποποίηση τῶν «μωρῶν ὑπὸ παραγγελία» ἢ ἀπὸ τὸν κίνδυνο τῆς καρκινογένεσης ἀπὸ τὶς ἀνεπιθύμητες ἀλλαγὲς στὸ DNA ποὺ μπορεῖ νὰ ἐνεργοποιήσουν ὀγκογονίδια ἢ νὰ ἀπενεργοποιήσουν γονίδια καταστολῆς ὄγκων, αὐξάνοντας τὸν κίνδυνο καρκίνου, τῶν αὐτοάνοσων…

Ὡς ἐκ τούτου μὲ τοὺς διάφορους «φιλάνθρωπους» Γκέιτς γύρω μας, τὸ «Πρωτόκολλο τοῦ Προμηθέα» καὶ οἱ θανάσιμες προεκτάσεις τοῦ παρουσιάζουν ἕνα ἄκρως σκοτεινὸ καὶ δυστοπικὸ μέλλον γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα. Μᾶς θέλουν νέους Φρανκενστάιν, μᾶς ἑτοιμάζουν τὴν παγκόσμια εὐγονική, κλπ., καὶ ἐμεῖς ἀκόμη ψάχνουμε τὸ τί θὰ κάνουν οἱ μεσσιανιστὲς Ἑβραῖοι στὸ θέμα τῆς χειραγώγησης τοῦ ἀνθρώπινου γονιδιώματος τῶν μετανθρώπων;

Στὸ κοσμικὸ πεδίο, ὁ κλάδος τῆς βιοτεχνολογίας μᾶς πληροφορεῖ ὅτι τὰ κύτταρα μὲ τὸ γονίδιο τῆς ἀντίστροφης μεταγράφησης εἶναι εὐάλωτα. Κανονικά, οἱ ἰοὶ RNA, ὅπως ὁ SARS-CoV-2, μολύνουν μόνο μὲ τὸ RNA τους, ἀλλὰ δὲν μποροῦν νὰ μολύνουν τὸ DNA. Ὅμως, ὁ Rudolf Jaenisch, ἕνας ἀπὸ τοὺς Γερμανοὺς πρωτοπόρους τῆς ἐπιγενετικῆς, χρησιμοποίησε ἕνα γονίδιο ποὺ εἰσάγει στοὺς ἰοὺς RNA τὴν ἱκανότητα νὰ μολύνουν καὶ τὸ DNA. Αὐτὴ ἡ διαδικασία ἔχει ἀπρόβλεπτες συνέπειες γιὰ τὴν ἐνσωμάτωση ἰικῶν στοιχείων στὸ γονιδίωμα τοῦ ξενιστῆ. Ξενιστὴς εἶναι ἕνας ὀργανισμὸς ποὺ φιλοξενεῖ ἕναν μικρότερο ὀργανισμό.

Στὸ πνευματικὸ πεδίο, ὁ μακαριστὸς καθηγητὴς τῆς ὀρθοδόξου δογματικῆς, π. Ἰωάννης Ρωμανίδης, δίδασκε ὅτι ἡ πτώση τοῦ ἀνθρώπου δὲν εἶναι ἁπλῶς μία ἠθικὴ παράβαση, ἀλλὰ ὅτι εἶναι μία «ἀρρώστια τῆς φύσεως». Σὲ παράλληλη διατύπωση, ἐδῶ βλέπουμε νὰ συμβαίνει ἀκριβῶς αὐτό: Ἡ ἀνθρώπινη φύση δέχεται ξένο «βίο-πρόγραμμα» τὸ ὁποῖο ἐνσωματώνεται μέσα της, ἀλλοιώνοντας την ἀπὸ μέσα πρὸς τὰ ἔξω καὶ μεταβάλλοντας ἐξ ὁρισμοῦ καὶ τὴν ψυχή.

Στὸ κοσμικὸ πεδίο, τὸ «Πρωτόκολλο τοῦ Προμηθέα» ἀναφέρεται σὲ μία ἁλυσίδα γενετικῶν βιολογικῶν γεγονότων ποὺ ξεκινοῦν ἀπὸ τὸ σημεῖο τῆς ἀρχικῆς λοίμωξης, συνεχίζονται μὲ τὴν ἀποθήκευση ἀλληλουχιῶν στὸ DNA μέσω ἀντιγραφῆς καὶ στὴ συνέχεια κλείνουν μὲ τὴν ἀνεξέλεγκτη συμπεριφορὰ τῶν πρωτεϊνῶν τοῦ ἴδιου τοῦ ξενιστῆ. Τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι μία καταρρακωμένη, ἐπισφαλὴς καὶ φθίνουσα ὑγεία, τόσο σωματικὴ ὅσο καὶ ψυχική.

Στὸ πνευματικὸ πεδίο, ὁ Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητὴς λέει ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι «συγκείμενος κατὰ πρόνοιαν Θεοῦ» ἤ, δηλαδή, αὐτὸς ποὺ ἔχει συντεθεῖ σύμφωνα μὲ τὴ Θεία πρόνοια. Στὴ θεολογία του, ὁ Ἅγιος Μάξιμος ἐννοεῖ ὅτι ὁ Θεὸς δημιούργησε τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν προόρισε νὰ σταθεῖ ὡς «σύμβολο νίκης» καὶ ἀλήθειας σὲ κάθε κρίσιμη ἱστορικὴ καμπὴ μέχρι τὴ συντέλεια τοῦ κόσμου. Ὅταν αὐτὴ ἡ Θεία πρόνοια ἀντικαθίσταται ἀπὸ ξένη δύναμη ἢ τὸν «ξενιστὴ-Φρανκενστάιν», τότε ὁ ἄνθρωπος ἀρρωσταίνει διπλὰ καὶ στὴ ρίζα του.

Στὸ κοσμικὸ πεδίο, ἡ βιολογικὴ προσβολὴ καὶ ἡ λοίμωξη εἰσάγουν μία νέα πραγματικότητα στὸν ξενιστή, μία σύνθετη ἀλληλουχία ποὺ δὲν ὑπῆρχε πρίν. Αὐτὴ ἡ προσθήκη δὲν εἶναι καθόλου ἀθώα, γιατί εἰσάγει νέες ὁδηγίες καὶ ἕνα «ξένο» βιολογικὸ πρόγραμμα τὸ ὁποῖο ἀναγκάζει τὸ ἀνθρώπινο κύτταρο νὰ παράγει πρωτεΐνες ποὺ δὲν ἀνήκουν στὸν ἴδιο τὸν ὀργανισμό. Καὶ αὐτὸ εἶναι ἡ στιγμὴ ἐκείνη ὅπου ὁ φυσικὸς βιο-ρυθμὸς καὶ ἡ πορεία τῆς δημιουργίας μεταλλάσσεται καὶ διαστρέφεται πρὸς τὸν νέο τύπο Φρανκενστάιν.

Ὅταν ἡ ἀνθρώπινη φύση  παραβιάζεται

Στὸ πνευματικὸ πεδίο, ὁ Μέγας Ἀθανάσιος στὸ «Περὶ Ἐνανθρωπήσεως» γράφει ὅτι ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀποστράφηκε τὸν Θεό, ἡ φύση διεφθάρη. Ἔτσι συμβαίνει καὶ ἐδῶ: Ἡ φυσικὴ τάξη τῆς βιολογίας φθείρεται ἀπὸ ξένες ἐντολὲς καὶ παρεμβάσεις. Ἀντιθέτως, γιὰ τὸν ἀναστάντα Ἰησοῦ Χριστό, γράφει ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, ὅτι «ἡ φθορὰ ποὺ ἐπῆλθε στὸ σῶμα δὲν ἦταν ἔξω ἀπ’ αὐτό, ἀλλὰ ἐπιβλήθηκε σ’ αὐτό· καὶ ἦταν ἀνάγκη, ἀντὶ γιὰ τὴ φθορά, νὰ ἑνωθεῖ ἡ ζωὴ μ’ αὐτό, ὥστε, ὅπως συνέβη στὸ σῶμα ὁ θάνατος, ἔτσι νὰ δοθεῖ σ’ αὐτὸ καὶ ἡ ζωή».

Στὸ κοσμικὸ πεδίο, ἡ ἐνσωμάτωση τῶν ἀλληλουχιῶν στὸ DNA σημαίνει ὅτι τὸ ξένο πρόγραμμα δὲν εἶναι προσωρινό, ἀλλὰ ὅτι εἶναι πλέον μόνιμο. Τὸ κύτταρο, ποὺ κάποτε ἦταν ἄθικτο, τώρα μεταλλάσσεται καὶ μετατρέπεται σὲ μία ἀποθήκη ξένου λογισμικοῦ. Ἡ μνήμη τῆς φύσης μολύνεται καὶ τὸ ἀνθρώπινο DNA, ποὺ κάποτε ἦταν τὸ βιβλίο τῆς ζωῆς, γίνεται πεδίο βιολογικῆς μάχης καὶ μεταλλαγμένης αὐτοκαταστροφῆς. Οἱ πρωτεΐνες, ποὺ εἶναι τὰ ἐργαλεῖα τῆς ζωῆς, ἀρχίζουν νὰ λειτουργοῦν ἐνάντια στὸν ξενιστή, προκαλώντας καταρράκτες φλεγμονῶν, ἄγνωστες ἀρρώστιες, νευροεκφυλισμό, αὐτοάνοσα καὶ μερικὸ ἢ καὶ ὁριστικὸ αὐτὸ-καταστροφικὸ μαρασμό.

Στὸ πνευματικὸ πεδίο, ὁ Ἅγιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος μιλοῦσε γιὰ τὴν ψυχὴ ποὺ «διασπᾶται» ὅταν αὐτὴ χωρίζεται ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Ἔτσι καὶ τὸ σῶμα, ὅταν διασπῶνται οἱ πρωτεΐνες καὶ στραφοῦν ἐναντίον τοῦ ἴδιου του ἑαυτοῦ, τὸ σῶμα μπαίνει σὲ μία πορεία μαρασμοῦ καὶ αὐτοκαταστροφῆς. Ὁ μακαριστὸς π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος ἔλεγε ὅτι στὸν καιρὸ τοῦ ἀντιχρίστου θὰ ἐπιχειρηθεῖ ὄχι μόνο νὰ ἐλεγχθεῖ ἡ κοινωνία, ἀλλὰ νὰ ἀλλάξει ἡ ἴδια ἡ φύση τοῦ ἀνθρώπου, ὥστε νὰ μὴν μπορεῖ νὰ στραφεῖ στὸν Θεό. Ἐδῶ, τὸ γενετικὰ τροποποιημένο DNA γίνεται τόπος ἀλλοίωσης τῆς ἴδιας τῆς φύσης τοῦ ἀνθρώπου.

Στὸ κοσμικὸ πεδίο, ἡ ἀσθένεια δὲν εἶναι πιὰ τυχαία, ἀλλὰ εἶναι προγραμματισμένη. Ὁ ἄνθρωπος μετατρέπεται σὲ βιολογικὸ πεδίο δοκιμῶν, ὅπου τὸ σκήνωμα τῆς ψυχῆς του ἀλλοιώνεται. Δὲν εἶναι μόνο τὸ σῶμα ποὺ βάλλεται, ἀλλὰ εἶναι καὶ ἡ ψυχὴ ποὺ χάνει τὴν ἐλευθερία της δεσμευμένη σὲ μία νέα πραγματικότητα. Τὸ Πρωτόκολλο τοῦ Προμηθέα δὲν εἶναι ἁπλῶς μία τεχνολογικὴ συνωμοσία. Εἶναι ἡ βιολογικὴ κορύφωση τοῦ πνευματικοῦ πολέμου, ὅπου ἡ ὕλη καὶ τὸ πνεῦμα δέχονται ταυτόχρονη ἐπίθεση. Εἶναι ἡ νέα Βαβέλ, ὅπου ὁ ἄνθρωπος νομίζει ὅτι γίνεται θεός, ἀλλὰ τελικὰ χάνει τὴ φωνὴ καὶ τὴν ἴδια του τὴ φύση.

Στὸ πνευματικὸ πεδίο, ὁ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης ἔλεγε ὅτι ἡ οὐσία τῆς πτώσης εἶναι ἡ ὑποδούλωση τοῦ νοὸς σὲ ξένες ἐνέργειες. Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ ἐδῶ: Ἡ βιολογικὴ ὑποδούλωση ἀντανακλᾶ καὶ τὴν πνευματικὴ ὑποδούλωση. Οἱ Πατέρες λένε ὅτι χωρὶς κάθαρση καὶ φωτισμὸ ὁ ἄνθρωπος γίνεται θύμα τοῦ διαβόλου. Καὶ μόνο μὲ τὴ θέωση ἢ μὲ τὴ μετοχὴ στὴ Χάρη μπορεῖ νὰ σταθεῖ ὄρθιος στὴ νέα Βαβέλ. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος τόνιζε ὅτι «ὁ μὴ ὁμολογὼν τὸν Χριστόν, ἔχει ἐν ἑαυτῶ φωνὴν ξένην» ἤ, ἀντιστοίχως, στὸ βιολογικὸ ἐπίπεδο, ἡ φυσικὴ φωνὴ τῆς κτίσεως φιμώνεται ἀπὸ τὶς ξένες ἐνέργειες.

Συμπερασματικά, τὸ κρυφὸ νόημα τοῦ Πρωτοκόλλου τοῦ Προμηθέα ἀποτελεῖ μία νέα μετὰ-ἀνθρωπολογία. Ὁ ἰοί, λ.χ., γίνονται ἐργαλεῖα ὄχι μίας ἁπλῆς λοίμωξης, ἀλλὰ εἶναι ἐργαλεῖα ἀλλαγῆς ταυτότητας. Δὲν εἶναι μία ἐπιδημιολογικὴ ἀνωμαλία, ἀλλὰ εἶναι ἕνα βιολογικὸ σχέδιο. Ἡ ὕλη γίνεται κεραία, ὁ ἄνθρωπος μετατρέπεται σὲ δέκτη. Δὲν εἶναι  σύμπτωση ποὺ ὁ Ἅγιος Παΐσιος ἔλεγε ὅτι θὰ φτιάξουν ἕνα «παγκόσμιο δίκτυο ἐλέγχου».

Τὸ Πρωτόκολλο τοῦ Προμηθέα δὲν εἶναι τὸ τέλος, ἀλλὰ εἶναι τὸ προοίμιο. Εἶναι ἡ γενικὴ πρόβα τοῦ ἀντιχρίστου, ἡ ἀπόπειρα νὰ εἰσαχθεῖ μία νέα βιολογικὴ καὶ πνευματικὴ τάξη. Ὁ σπόρος τοῦ ἀντιχρίστου δὲν εἶναι μόνο ἰδεολογικός, ἀλλὰ εἶναι καὶ βιο-μοριακός. Ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι πιὰ εἰκόνα Θεοῦ, ἀλλὰ εἶναι ἕνα πειραματόζωο μίας νέας βιολογίας.

Ἀλλὰ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία θὰ σταθεῖ ὄρθια, γιατί ἡ πύλη τοῦ Ἅδη δὲν θὰ ὑπερισχύσει. Ἡ μόνη ἀληθινὴ θεραπεία δὲν εἶναι βιολογική, ἀλλὰ εἶναι θεολογική, πνευματική. Ὁ ἄνθρωπος σώζεται ὄχι μὲ νέα πρωτόκολλα, ἀλλὰ μὲ τὴ μετοχὴ στὴ Χάρη τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, μὲ τὴν καθαρότητα τῆς καρδιᾶς, μὲ τὴ Θεία Εὐχαριστία καὶ μὲ τὴ συντονισμένη ζωὴ μὲ τὸ Ἄκτιστο Φῶς.

ΠΗΓΗ ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

The post ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Προχωροῦν τάχιστα στὴ μετάλλαξη τοῦ DNA μας! appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Τὸν Ἰούνιο τοῦ 2015 πῆγα ὡς προσκυνητὴς στὸ Ἅγιον Ὄρος. Πάτησα γιὰ πρώτη φορὰ τὸ πόδι μου στὸ περιβόλι τῆς Παναγίας στὰ πενήντα-τέσσερά μου χρόνια καὶ παρέμεινα ἐκεῖ γιὰ 15 ἡμέρες. Ἐπισκέφτηκα 7 μοναστήρια, κάποιες σκῆτες, ὁρισμένα ἱερὰ κελλία καὶ δύο ἀσκητές. Στὴ συνέχεια ἐπισκέφτηκα καὶ πάλι τὸ Ἅγιο Ὄρος γιὰ τέσσερις ἀκόμη φορές, ἀπὸ 15 μέρες τὴν κάθε φορὰ, ἐνῶ τὰ μετέπειτα λίγα ἀκόμη προσκυνήματά μου στὸν Ἄθωνα ἦταν μικρότερης χρονικῆς διάρκειας τὸ καθένα.

Πρέπει νὰ σᾶς ἐξομολογηθῶ ὅτι λόγω τῶν σπουδῶν καὶ τῶν δημόσιων θέσεων ποὺ εἶχα ὑπηρετήσει κατὰ τὸ παρελθὸν μὲ κατεῖχε μία ἀρκετὰ μεγάλη κρυμμένη ὑπερηφάνεια ὅσο καὶ μία ἀρκετὰ μεγάλη κρυφὴ οἴηση καὶ ἕνας μεγάλος ὑποστρωματικὸς ἐγωισμός. Αὐτὸ τὸ γεγονὸς τὸ σημειώνω γιατί λίγο ἀργότερα κατάλαβα ὅτι ἦταν αὐτὸ τὸ κομμάτι τοῦ ἑαυτοῦ μου τὸ ὁποῖο γινόταν τὸ προσωπικό μου ἐμπόδιο γιὰ νὰ κάνω τὰ πρῶτα μικρὰ πνευματικὰ βήματα πρὸς τὸν Θεὸ Λόγο.

Δὲν ἤξερα τί νὰ περιμένω ὅταν θὰ  βρίσκομαι γιὰ πρώτη φορὰ στὴν Ἀθωνικὴ Πολιτεία. Πῆγα, παραταῦτα, μὲ δύο γενικοὺς στόχους: Πρῶτον, νὰ προσπαθήσω νὰ μάθω τὸ γιατί αὐτοὶ οἱ πάνω ἀπὸ 2.500 ἁγιορεῖτες μοναχοὶ «χάνουν» τὸν χρόνο τους καὶ τὴ ἴδια τους τὴ βιωτὴ ζώντας μακριὰ ἀπὸ τὸν κόσμο. Δεύτερον, νὰ δῶ τὸ τί θὰ μποροῦσα νὰ ἐγκολπωθῶ ἀπὸ τὰ «μαθήματα» τὰ ὁποῖα θὰ διδασκόμουν στὸν Ἄθωνα, ὥστε δυνητικὰ νὰ μπορέσω νὰ ἐφαρμόσω ἴσως κάποια ἀπὸ αὐτὰ καὶ στὴ δική μου ζωή. Μὲ μία φράση-φόντο: Ἔψαχνα νὰ βρῶ τὸν Κύριο μέσα ἀπὸ τὰ παιδιὰ Του τὰ ὁποῖα ζοῦσαν μοναχικὰ στὴν εὐρύτερη περιοχὴ τοῦ Ἄθωνα.

Πέρα ἀπὸ τοὺς δύο ἀνωτέρω γενικοὺς στόχους τῆς ἐπίσκεψής μου στὸ Ἀκρωτήριο τοῦ Ἄθωνα, μέσα μου εἶχα ἐπίσης καὶ ὁρισμένα ἀκόμη σημαντικὰ ἐρωτήματα καὶ ἐσωτερικὲς ἀναζητήσεις. Λόγω τοῦ ὅτι εἶχα μία σχέση δεκαετιῶν μὲ τὸν ἀκαδημαϊκὸ χῶρο καὶ κόσμο, τὸ πιὸ σημαντικὸ ἐρώτημα ποὺ εἶχα γιὰ τοὺς ἁγιορεῖτες μοναχοὺς ἦταν τὸ ἑξῆς: Αὐστηρὰ καὶ μόνο μὲ τὴ χρήση τῆς ἀκαδημαϊκῆς γνώσης, πόσο μποροῦμε νὰ ἑρμηνεύσουμε καὶ νὰ καταλάβουμε τὸν κόσμο γύρω μας; Λόγου χάρη, τὸ 50 % τοῦ ὅλου; Τὸ 25 % τοῦ ὅλου; Τὸ 85 % ἴσως τοῦ ὅλου; Πόσο;

Λοιπόν, ναί, εἶναι ἀλήθεια, τὸ Περιβόλι τῆς Παναγίας «ἔκρυβε» τόσο τὴ μεθοδολογία ὅσο καὶ μοῦ ἔδωσε ἐπίσης καὶ τὰ «ἐργαλεῖα» γιὰ νὰ φτάσω μόνος μου καὶ διαχρονικὰ στὶς ἀπαντήσεις ποὺ τόσα χρόνια καὶ μὲ ἀγωνία ἀναζητοῦσα. Καὶ γιὰ νὰ κάνω τὸ μεγάλο ἀφήγημά μου μικρὸ λόγω τῶν χωρικῶν περιορισμῶν, στὴ συνέχεια θὰ σᾶς καταγράψω πέντε κεντρικὲς πνευματικὲς ἀρχὲς ποὺ διδάχθηκα ἀπὸ τοὺς ταπεινοὺς καὶ σοφοὺς ἁγιορεῖτες γέροντες, μοναχοὺς καὶ ἀσκητές.

Τὰ «ταχύρυθμα» πνευματικὰ μαθήματα ἀπὸ ἁγιορεῖτες πατέρες, σὰν καὶ τὰ «πρωτάκια», οἱ πολλὲς ἐπισκέψεις καὶ οἱ ἀτέλειωτες ὧρες μέσα στὶς βιβλιοθῆκες τῶν Ἱερῶν Μονῶν, τῶν Σκητῶν καὶ τῶν Κελλιῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους, μοῦ φανέρωσαν, μὲ ἀλλοίωσαν καὶ μὲ δίδαξαν πέντε προσωπικὲς κεντρικὲς πνευματικὲς ἀρχὲς καὶ πνευματικοὺς κανόνες, τὶς ὁποῖες ἀρχὲς θὰ σᾶς παραθέσω στὴ συνέχεια ὅσο πιὸ ἁπλὰ μπορῶ νὰ τὶς ἀποδώσω μὲ τὸν γραπτὸ λόγο:

Πρώτη ἀρχή: Ὅλα ὅσα γνωρίζεις μέχρι σήμερα ξέχασε τα! Ὅλα! Πρέπει νὰ ξεκινήσεις καὶ πάλι ἀπὸ τὴν ἀρχή. Ἀπὸ τὸ γράμμα «Α». Κάνε ἐπανεκκίνηση. Χωρὶς τὴν ὁλικὴ ἐπαναφορὰ στὸ τεχνητὸ «μηδέν», μὴν περιμένεις κατὰ κανένα τρόπο νὰ ἔρθει ἡ νέα γνώση καὶ τὸ νέο ξεκίνημα ποὺ ἀναζητᾶς. Ἔτσι κοφτά! Καμία ἄλλη ἐπεξήγηση δὲν μοῦ δόθηκε ἐπὶ αὐτοῦ.

Ἔλαβα στὴν καρδιά μου αὐτὴ τὴν πρώτη βασικὴ πνευματικὴ ἀρχὴ χωρὶς δεύτερες σκέψεις καὶ μάλιστα δὲ ἀπολύτως τοῖς «μετρητοῖς», γιὰ νὰ προσπαθήσω νὰ μπορέσω διαχρονικὰ καὶ μελλοντικὰ νὰ μεταβῶ δυνητικὰ ἀπὸ τὸν γνωστό, ὁρατὸ καὶ ἀκραία φτωχικὸ κοσμικὸ τρόπο σκέψης στὸν ἀντίστοιχο ἄγνωστο, ἀόρατο καὶ ὑπερπλούσιο πνευματικὸ τρόπο σκέψης.

Σήμερα, δέκα χρόνια ἀργότερα, μὲ ἀπόλυτη βεβαιότητα κατάλαβα ὅτι οἱ ἐπιστημονικὲς γνώσεις εἶναι σὰν τὸ «κάρο» καὶ πράγματι ὄντως αὐτὲς ἔχουν ἐξαιρετικὴ σημασία, ἀλλά, ἐντούτοις ὅμως, οἱ πνευματικὲς γνώσεις εἶναι τὸ «ἄλογο». Καὶ ἐπειδὴ εἶναι ἀδύνατο νὰ βάλουμε τὸ κάρο μπροστὰ ἀπὸ τὸ ἄλογο, ἔτσι, παραλλήλως, εἶναι ἐπίσης ἀδύνατο νὰ βάλουμε μπροστὰ τὴν ἐπιστημονικὲς γνώσεις ἀπὸ τὶς πνευματικὲς γνώσεις καὶ ζωή.

Δεύτερη ἀρχή: Ὑπάρχει ἕνας καὶ μόνον ἕνας νόμος: Εἶναι ὁ Νόμος τοῦ Θεοῦ! Δὲν ὑπάρχουν αὐτούσιοι καὶ αὐτὸ καθεαυτὸ φυσικοὶ νόμοι! Ὑπάρχει μόνον ὁ ἕνας πνευματικὸς νόμος τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ! Ψάξε τὴν Ἁγία Γραφή, πουθενὰ δὲν μιλάει γιὰ φυσικοὺς νόμους. Δέξου «τυφλὰ» καὶ αὐτὴ τὴ δεύτερη βασικὴ ἀρχὴ γιὰ νὰ μπορέσεις δυνητικὰ καὶ διαχρονικὰ νὰ καταλάβεις καὶ νὰ ἑρμηνεύσεις συνολικά, ὁλιστικά, χορταστικὰ καὶ σφαιρικὰ τὸν παρόντα κτιστὸ καὶ ἄκτιστο κόσμο.

Οἱ φυσικοὶ νόμοι, τὰ ὁρατά, τὰ κτιστά, οἱ ἐπιστῆμες, τὰ ἐργαστήρια, κλπ, εἶναι ὅλα τους  ἁπλὰ σύμβολα, ἀπεικονίσεις, ἀντανακλάσεις, ἀποτυπώσεις καὶ θεματικὰ σημεῖα καὶ σημάδια τοῦ Νόμου τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὸν Οὐρανὸ πρὸς τὴ γῆ. Ἤ, ἀπὸ τὸ ἄκτιστο καὶ τὸ ἀθέατο βασίλειο, πρὸς τὸ κτιστὸ καὶ θεατὸ ὑλικὸ πεδίο. Διότι, ὅτι ὑπάρχει «Πάνω», ὑπάρχει καὶ «κάτω», ἀντανακλαστικά, σὰν ἕνα κάτοπτρο, σὰν μία κατάσταση καὶ σὰν μία διπλὴ εἰκόνα.

Ὁ κόσμος τοῦ Κυρίου εἶναι ὑπερλόγος, ὑπερκόσμιος, ὑπερφυσικὸς καὶ κοσμικῶς ξένος καὶ ἀνερμήνευτος μὲ τοὺς γνωστοὺς φυσικοὺς νόμους, τὰ πειράματα, τὶς μελέτες, τὶς ἀναλύσεις καὶ τὶς ἔρευνες τῆς κάθε ἐπιστήμης.

Καὶ προσοχή. Αὐτὸς ὁ ἕνας καὶ μόνον ἕνας Νόμος τοῦ Θεοῦ, γιὰ λόγους γνώσης, συναντίληψης καὶ εὐρύτερης καὶ καθημερινῆς κατανόησης, κατὰ ἀνάγκη «διασπᾶται» διαλεκτικά: Καὶ γιὰ αὐτὴ τὴν ὑποστρωματικὴ αἰτία στὴ συνέχεια μιλᾶμε γενικὰ γιὰ «πολλοὺς» πνευματικοὺς νόμους-«παράγωγα» τοῦ Θεοῦ.

Τρίτη ἀρχή: Δὲν μπορεῖς μὲ κανένα τρόπο νὰ ἔχεις ὀρθὴ γνώμη, σωστὴ γνώση, συνολικὴ εἰκόνα καὶ ἐμπεριστατωμένη ἄποψη γιὰ τὸν παρόντα, ὑλικό, ὁρατὸ καὶ κτιστὸ κόσμο, ἐὰν πρῶτα δὲν μελετήσεις καὶ δὲν ἐντρυφήσεις ἐπιστάμενα, ἐπίπονα καὶ προσευχητικὰ τοὺς ἄτεγκτους καὶ ἐσαεὶ ἀναλλοίωτους πνευματικοὺς νόμους- «παράγωγα» τοῦ ἑνὸς Νόμου τοῦ Θεοῦ! Ὁ ἀόρατος, ὁ ἄκτιστος, ὁ ἄυλος καὶ γενικὰ ὁ ἀθέατος πνευματικὸς κόσμος, μαζὶ μὲ τὸν αἰθέρα, μονοσήμαντα καὶ μονοδιάστατα καθορίζει καὶ ρυθμίζει τὸ ὑλικὸ πεδίο τοῦ γνωστοῦ μας ὁρατοῦ καὶ κτιστοῦ κόσμου.

Τέταρτη ἀρχή: Χαρὰ στοὺς «πτωχοὺς τῷ πνεύματι», κατὰ τὸ νόημα τῆς Ἁγίας Γραφῆς! Ὅλοι αὐτοί, μὲ τὴν καλή τους πνευματικὴ ζωὴ καὶ κατάσταση καὶ μὲ τὴν Ἄνωθεν δοθεῖσα Χάρη εἶναι, ἐπὶ τῆς οὐσίας, πολὺ πιὸ μπροστὰ ἀπὸ ὅλους τοὺς ἄλλους. Ὅλοι οἱ ἄλλοι, ἐκ πνευματικοῦ ὁρισμοῦ, «βλέπουν» τὴν πνευματική τους πλάτη σὲ ὅτι ἀφορᾶ τὸν ἕνα καὶ μόνον ἕνα στόχο ποὺ ὑπάρχει ἢ ποὺ πρέπει νὰ ὑπάρχει γιὰ ὅλους μας στὴν παροῦσα βιωτή, ποὺ εἶναι ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς.

Χαρὰ καὶ σὲ ἐκείνους τοὺς δεκάδες χιλιάδες καλοπροαίρετους καὶ καλότυχους ποὺ ἔχουν ἀκαδημαϊκὲς σπουδές, εἰδικὲς γνώσεις καὶ πανεπιστημιακὴ κατάρτιση. Διότι ὅλοι αὐτοί, ἐὰν γρήγορα υἱοθετήσουν καὶ ἐγκολπώσουν τὶς πνευματικὲς γνώσεις, τὶς ἅγιες διδαχὲς καὶ συνολικὰ τὰ πνευματικὰ μαθήματα καὶ τὴν Ἀποστολικὴ Παράδοση τῶν Ἁγίων Πατέρων, θὰ μπορέσουν στὴ συνέχεια νὰ βοηθήσουν τὰ μέγιστα στὴ μεταφορὰ τῶν Θείων λόγων καὶ διδαχῶν, στὸν ἐπανευαγγελισμὸ καὶ στὴν ἐσωτερικὴ καὶ ἐξωτερικὴ ἱεραποστολή. Καὶ ὅλα αὐτά, μόνον καὶ μόνον πρὸς δόξαν Κυρίου!

Πέμπτη ἀρχή: Πρέπει νὰ γίνεις ἕνας ἀναγεννημένος καὶ ἕνας νέος κυριολεκτικὰ ἄνθρωπος! Ὁ μόνος δυνατὸς τρόπος γιὰ νὰ μπορεῖ ὁ κάθε ἄνθρωπος νὰ ἀντιλαμβάνεται, νὰ ἔχει μέσα του ἐσωτερικὴ εἰρήνη καὶ καρδιακὴ γαλήνη, νὰ ξέρει τὸν ἕναν καὶ μόνο λόγο γιατί ζεῖ (γιὰ νὰ σώσει τὴν ψυχή του!) καὶ νὰ μπορεῖ ἑρμηνεύει τὸ τί πράγματι συμβαίνει γύρω του, εἶναι νὰ ἔλθει πρῶτα ὁ ἴδιος στὸ «νέο του ἑαυτό»! Ναί: Νὰ γεννηθεῖ μέσα του ὁ καινούργιος καὶ ὁ ἀναγεννημένος ἄνθρωπος. Ὁ νέος καὶ ὁ «μετὰ Χριστὸν» ἄνθρωπος!

Ἀποκλειστικὰ καὶ μόνον ὅσοι ἀλλοιώνονται ἐσωτερικά, μετανοοῦν πραγματικὰ καὶ ἀναγεννιοῦνται ἐκ βάθρων μποροῦν νὰ δοῦν πολὺ πιὸ μακριὰ καὶ νὰ ἑρμηνεύουν χορταστικὰ τὰ μέχρι κάποια στιγμὴ «ἀκαταλαβίστικα». Καὶ αὐτὸ λαμβάνει χώρα τόσο στὸ ὁρατὸ καὶ κτιστὸ πεδίο ὅσο καὶ στὸ ἀόρατο καὶ ἄκτιστο σύμπαν καὶ ὅταν ὁ Κύριος κατὰ Χάρη εὐδοκήσει. Καὶ βέβαια, ὅλα αὐτὰ τὰ ὑπερφυσικὰ γίνονται μὲ τὰ ἄλλα καὶ ὄχι μὲ τὰ φυσικά μας μάτια. Μὲ τὰ κατὰ Χάρη δοθέντα νέα ἐσωτερικὰ μάτια.

Μὲ τὰ ἐσωτερικὰ μάτια τῆς διάνοιας. Δηλαδή, μὲ τὰ δεύτερά μας μάτια ἢ αὐτὰ τῆς ψυχῆς μας. Ἀφοῦ ὁ Νόμος τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ καὶ τῆς ἱδρυθείσης ἀπὸ Τὸν ἴδιο Ἁγίας Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, μαζὶ μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη, εἶναι οἱ μόνοι σταθεροί, οἱ μόνοι ἀμετάβλητοι καὶ οἱ μόνοι ὑπαρκτοὶ νόμοι καὶ πνευματικὲς καταστάσεις σὲ σχέση τόσο μὲ τὸν ἄκτιστο ὅσο καὶ μὲ τὸν κτιστὸ κόσμο μέχρι νὰ ἔρθει ἡ Συντέλεια τοῦ παρόντος αἰῶνος.

Ὁ μόνος σταθερός, ἀμετάβλητος καὶ ἀενάως ἀσάλευτος νόμος τοῦ κλάδου τῶν φυσικῶν ἐπιστημῶν εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη! Ναί, πολὺ σωστὰ τὸ διαβάσατε! Αὐτὸ ἰσχύει μὲ ἀπόλυτη βεβαιότητα ὅταν καὶ μόνον ὅταν ἀνοίξουν καὶ τὰ δεύτερα μάτια τῆς ψυχῆς!

Ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη εἶναι τὸ μοναδικὸ κοσμικὸ καὶ συνάμα καὶ πνευματικὸ «ἐργαλεῖο» γιὰ νὰ μπορεῖ στὴ συνέχεια νὰ εἰσέλθει κάποιος τόσο στὸν κτιστὸ ὅσο ἐπίσης καὶ στὸν ἄκτιστο ἢ ἀθέατο κόσμο.

Ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη καὶ ἡ μητέρα της Ἁγία Ὀρθοδοξία εἶναι ὁ πιὸ ἰσχυρὸς διττὸς φυσικὸς νόμος ἐπὶ τῆς γῆς (Γιὰ περισσότερα, δεῖτε τὸ Κεφάλαιο 8 τοῦ βιβλίου μου: «Σιωνισμὸς καὶ ὁ πρὸ τῶν πυλῶν Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος», ἐκδόσεις Ἀγαθὸς Λόγος, 2019). Μόνον ἡ Ἁγία Ὀρθοδοξία ἔχει καὶ κατέχει τὴν Μία καὶ τὴν Μόνη Ἀλήθεια! Τὸ ξαναγράφω: Μόνο ἡ Ὀρθοδοξία! Αὐτὴ εἶναι ποὺ τώρα ἔρχεται καὶ αὐτὴ θὰ ἀποτελέσει τὴ Νέα Ὀρθόδοξη Τάξη Πραγμάτων μετὰ τὸ τέλος τοῦ σὲ ἐξέλιξη Τρίτου Γενικοῦ Πολέμου.

Ἐπανέρχομαι τώρα στὸ πιὸ σημαντικὸ ἐρώτημα ποὺ εἶχα γιὰ τοὺς ἁγιορεῖτες πατέρες, πηγαίνοντας στὸ περιβόλι τῆς Παναγίας. Ὅπως σᾶς ἔγραψα ἤδη ἀνωτέρω, ἡ ἐρώτηση μέσα μου ἦταν ἡ ἑξῆς: Αὐστηρὰ καὶ μόνο μὲ τὴ χρήση τῆς ἀκαδημαϊκῆς γνώσης, πόσο μποροῦμε νὰ ἑρμηνεύσουμε καὶ νὰ καταλάβουμε τὸν κόσμο γύρω μας;

Ἡ δική μου συμπερασματικὴ ἀπάντηση μὲ ἕναν ἁπλό, εὐρηματικό, σχετικῆς ἀριθμητικῆς καὶ προσέγγισης τρόπο, εἶναι ἡ ἀκόλουθη: Ἡ ἀκαδημαϊκὴ γνώση γενικὰ μπορεῖ νὰ ἑρμηνεύσει μόνον τὸ 9% τοῦ κτιστοῦ καὶ ὁρατοῦ κόσμου. Κατὰ συνέπεια, εἴμαστε «τυφλοὶ» κατὰ τὸ ὑπόλοιπο 91%! Χωρὶς τὸν πνευματικὸ νοῦ καὶ τὴν πνευματικὴ ὅραση καὶ τὴν πνευματικὴ κατάρτιση καὶ τὴν πνευματικὴ ζωή, εἶναι παντελῶς, μὰ παντελῶς, ἀδύνατο νὰ δοῦμε, νὰ ἑρμηνεύουμε καὶ νὰ γνωρίζουμε συνολικὰ τὸν κτιστὸ καὶ τὸν ἄκτιστο κόσμο.

Στὸν χῶρο τῆς διεθνοῦς κοσμικῆς καὶ πνευματικῆς πολιτικῆς οἰκονομίας ὅσο καὶ πάνω στὸ συνολικὸ κοινωνικὸ φάσμα τοῦ ὑλικοῦ πεδίου, μὲ τὴ εὐρηματικὴ χρήση σχετικῶν καὶ ὄχι ἀπολύτων ἀριθμῶν καὶ αὐτὸ μόνον καὶ μόνον γιὰ νὰ μπορέσω νὰ ἀποδώσω τὴν σχετικὴ εἰκόνα ὅσο πιὸ ἁπλὰ τὸ μπορῶ, θὰ κάνω τὸν ἑπόμενο ἁπλὸ κοσμικὸ-πνευματικὸ «λογαριασμό»: Ὁ κόσμος «ἐπὶ» τῆς γῆς (9%) καὶ ὁ κόσμος «ὑποκάτω» τῆς γῆς (40%) καὶ ὁ κόσμος «ὑπεράνω» τῆς γῆς (51%), μαζί, ἴσον 100 %.

Λακωνικά: Μὲ τὸν «ἐπὶ» τῆς γῆς κόσμο, θεωρῶ ὅλα ὅσα βλέπουν, μελετοῦν, σπουδάζουν ἀκαδημαϊκὰ καὶ κατανοοῦν ἐπιστημονικὰ οἱ ἄνθρωποι μὲ κάθε δυνατὸ κοσμικὸ μέσο καὶ τεχνικὸ τρόπο. Μὲ τὸν «ὑποκάτω» τῆς γῆς κόσμο (καταχθόνια), θεωρῶ ὅλα ὅσα κάνουν ἀνὰ τοὺς αἰῶνες οἱ σιωνιστὲς Ἑβραῖοι τῆς ἑωσφορικῆς Καμπάλα, μαζὶ μὲ ὅλες τὶς σκοτεινὲς στοές, τὶς παγανιστικὲς ἀδελφότητες καὶ τὶς σατανικὲς μυστικὲς ἑταιρεῖες. Μὲ τὸν «ὑπεράνω» τῆς γῆς κόσμο, θεωρῶ τὴν Ἁγία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη καὶ τὴν κατὰ Χάρη Θεία γνώση.

Συνεπῶς, ὅλοι ὅσοι δὲν γνωρίζουν τὸ τί συμβαίνει «ὑποκάτω» καὶ «ὑπεράνω» τῆς γῆς ἔχουν ἐξ ἀντικειμένου μία τεράστια ἔλλειψη καὶ μία ἐξ ὁρισμοῦ γιγάντια ἀδυναμία νὰ μελετήσουν, νὰ καταλάβουν, νὰ ἑρμηνεύσουν καὶ νὰ προβλέψουν τὸν παρόντα κόσμο. Διότι ἰσχύει τὸ «ὑπεράνω» τῆς γῆς Ἁγιογραφικό: «Τὰ μωρά τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεός, ἵνα τοὺς σοφοὺς καταισχύνη, καὶ τὰ ἀσθενῆ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεὸς ἵνα καταισχύνη τὰ ἰσχυρὰ» (Α΄Κορ.1,21-29).

Καὶ νὰ ἕνα σημερινὸ ἀποτέλεσμα αὐτοῦ τοῦ καταίσχυντου συσκοτισμοῦ καὶ τῆς πανανθρώπινης «τύφλας», καὶ πάλι αὐτὸ μὲ κάποια σχετικὰ νούμερα καὶ προσέγγιση: Φτάσαμε στὸ τραγικότατο σημεῖο, τὸ 1% τῆς ἀνθρωπότητας νὰ ἐλέγχει ὅλους τοὺς ὑπόλοιπους. Τὸ 4% νὰ λειτουργεῖ ὡς ἀνδρείκελα καὶ ὡς μαριονέτες τοῦ 1% τῶν σιωνιστῶν Καμπαλιστῶν «μεσσιανιστῶν» Ἑβραίων.  Καὶ τὸ 90% τοῦ κόσμου νὰ βρίσκεται σὲ βαθύτατο ὕπνο καὶ σὲ νάρκη, ἀγνοώντας τὴν ἐναντίον του πραγματικότητα καὶ ἐνῶ μέσα σὲ πολὺ λίγα χρόνια θὰ ὁλοκληρωθεῖ καὶ ὁ γίγας ἀποπληθυσμὸς τῆς γῆς. Τὸ 5% νὰ γνωρίζει μὲν τὴν ἀληθινὴ κατάσταση καὶ νὰ προσπαθεῖ νὰ ξυπνήσει καὶ νὰ ἀφυπνίσει τὸ 90%. Μὲ τὸ Ἑβραῖο-σιωνιστικῆς καὶ Ταλμουδικῆς βάσης 1% νὰ χρησιμοποιεῖ τὸ 4% γιὰ νὰ ἐμποδίσει τὸ 5% νὰ ἐνημερώσει καὶ νὰ ξυπνήσει τὸ 90%!

https://www.facebook.com/profile.php?id=100000270536476

ΠΗΓΗ ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

The post Τὰ ἑπτασφράγιστα μυστικὰ τοῦ Ἁγίου Ὄρους appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Η λεγόμενη «γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου» δεν έχει τίποτα το αγνό, τίποτα το ιστορικά βάσιμο, τίποτα το πνευματικό. Έχει μόνο μοιχεία, ψεύδος, αγοραπωλησία, κατανάλωση και επίπεδο έρωτα που καταντάει “αγοραίος”

Η φιγούρα του “Άγιου Βαλεντίνου”, δεν είναι μόνο θολή και ασφαλώς αβέβαιη. Είναι πολλαπλώς κατασκευασμένη από τον παπισμό, για λογαριασμό κάποιων μεγαλεμπόρων του 20ού αιώνα και χρησιμοποιήθηκε ως φτηνό πολιτισμικό άλλοθι για να ντυθεί με χριστιανική βιτρίνα μια αρχαία παγανιστική τελετή, τα ρωμαϊκά Λουπερκάλια*, που δεν ήταν άλλα από τις διονυσιακές λατρείες των υπόλοιπων ελλαδιτών, δηλαδή των οργίων και της άκρατης σεξουαλικότητας.

Από εκεί ξεκίνησε το «θεμέλιο» της γιορτής, μια τεχνητή, επινοημένη επέτειος που δεν είχε ούτε μνήμη ούτε πίστη ούτε παράδοση. Μόνο σκοπό.

Ο παπισμός έκανε την αρχή, αλλά η πραγματική έκρηξη ήρθε όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες, ο κατεξοχήν εργαστηριακός χώρος της Παγκοσμιοποίησης, αναγνώρισαν στον κατασκευασμένο “Βαλεντίνο” ένα πολιτισμικό όπλο.

Η αγάπη μετατράπηκε σε προϊόν, ο έρωτας σε δώρο-πακέτο, η σχέση σε «υποχρέωση αγοράς» και πάει λέγοντας. Κάθε 14 Φεβρουαρίου, ο άνθρωπος διδάσκεται ότι αν δεν καταναλώσει, δεν αγαπά. Ότι το συναίσθημα πρέπει να επιβεβαιωθεί με αποδείξεις ταμείου. Ότι η σχέση θέλει σκηνοθεσία, όχι αλήθεια.

Κι έτσι γεννήθηκε η «γιορτή»: Ενα καταναλωτικό ευαγγέλιο που οι εταιρίες προώθησαν με την ίδια θέρμη που προωθεί ένας ιεραπόστολος το δόγμα του.

Εκατομμύρια διαφημίσεις, στρατιές marketeers, ολόκληρη η βιομηχανία lifestyle στήθηκε πάνω σε μια μέρα που δεν έχει τίποτε να πει, αλλά έχει πολλά να πουλήσει.

Και πίσω από όλα αυτά, η γνωστή δυτική λογική: “αποδυνάμωσε το βάθος, αντικατάστησέ το με εντύπωση. Διώξε την ευθύνη, ντύσε την επιπολαιότητα με ροζ καρδούλες. Χαλάρωσε τον άνθρωπο, κάν’ τον ελαφρύ, κάν’ τον εύκολο“. Η Νέα Τάξη που εξελισσόταν τότε πάντα βάσει σχεδίου, δεν θέλει δεσμευμένους πραγματικά από έρωτα και αγάπη. Θέλει διαθέσιμους. Γιατί ο αληθινός έρωτας είναι πραγματικά μια τεράστια δύναμη, η οποία κινεί βουνά. Μέχρι και πολέμους μπορεί να παράξει. Τόσο μεγάλη δυναμική έχει. Κι αυτό ακριβώς θέλει να καταστρέψει με κάθε μέσο και κάθε τρόπο.

Το είδαμε στο αποκρουστικό και άκρως δυστοπικό περιβάλλον του Όργουελ στο “1984”, όπου ο έρωτας ήταν απαγορευμένος και τιμωρούνταν με πολύχρονη φυλάκιση. Το είδαμε και στον “Θαυμαστό Καινούργιο Κόσμο” του Χάξλεϋ, όπου ο έρωτας ως συναίσθημα απαγορεύεται, ενώ προωθείται ως καθημερινότητα μόνο το σεξ και πάντα με διαφορετικό σύντροφο. Και η ύπουλη Νεοταξία, όπως είναι γνωστό, αντιγράφει κατά γράμμα τους δύο αυτούς μεγάλους διανοητές.

Και εκεί βρίσκεται η ουσία. Η «γιορτή του Βαλεντίνου» προωθήθηκε λυσσαλέα από τη νεοταξική Δύση όχι επειδή αγαπά τον έρωτα, αλλά επειδή μισεί την οικογένεια. Ο γάμος, ως θεσμός σταθερότητας και ευθύνης, τους χαλάει τα σχέδια. Η αγάπη, όταν έχει ρίζα, βάθος και διάρκεια, δεν χειραγωγείται εύκολα. Η σχέση που στηρίζεται στη θυσία και όχι στο θέαμα δεν αγοράζει την ψευδαίσθηση της ευτυχίας σε χαρτοσακούλες.

Για τη Νέα Τάξη, ο έρωτας δεν πρέπει να ενώνει. Πρέπει να διασκεδάζει. Να γίνεται χαριτωμένη τελετουργία μιας μέρας, όχι θεμέλιο ζωής.

Ο ερωτευμένος είναι πιθανός σύζυγος, άρα πιθανός γονιός, άρα πιθανός φορέας παράδοσης, πίστης και σταθερών αξιών. Κι αυτό είναι εφιάλτης για ένα σύστημα που θέλει άτομα με ρευστή ταυτότητα, χωρίς ρίζες, χωρίς μνήμη, χωρίς οικογένεια.

Γι’ αυτό και προωθήθηκε τόσο επιθετικά αυτή η «γιορτή». Επειδή αποδομεί τη σοβαρότητα της σχέσης, γελοιοποιεί το μυστήριο της αγάπης και το αντικαθιστά με μια καλοστημένη τελετή καταναλωτισμού. Την ίδια στιγμή, ο δυτικός άνθρωπος πιστεύει πως «γιορτάζει τον έρωτα», ενώ στην πραγματικότητα γιορτάζει την πλήρη παράδοσή του σε ένα σύστημα που του λέει πότε θα αισθανθεί, πώς θα αισθανθεί και –κυρίως– τι πρέπει να αγοράσει για να αισθανθεί.

Ο «Βαλεντίνος» δεν είναι γιορτή, είναι εργαλείο. Ένα από τα πολλά που χρησιμοποιεί η Παγκοσμιοποίηση για να μετατρέψει τον άνθρωπο από πρόσωπο σε καταναλωτή και την αγάπη από σχέση σε εμπορικό γεγονός.

Και ο Έλληνας, που στον έρωτα έμαθε να γράφει ποιήματα, να στήνει σπίτια, να γεννά οικογένειες, να δημιουργεί γενιές, δεν έχει καμία δουλειά με τέτοια σκουπίδια.

Η μοιχεία, υμνείται από τον “Βαλεντίνο” σκανδαλωδώς

Η ηθικά βρώμικη αυτή γιορτή, όπως είναι φυσικό, δεν διαχωρίζει αν ο έρωτας είναι αληθινός, συζυγικός ή απλά συντροφικός. Υμνεί ακόμη και τους “παράνομους” έρωτες, διατυμπανίζοντας πως “το παρανομο, είναι πάντα πιο γλυκό”.

Οι “Βαλεντίνοι”, όχι μόνο αποδέχονται λοιπόν τους μοιχούς, αλλά ούτε καν ξεχωρίζουν αν ο έρωτας τους είναι…νόμιμος ή παράνομος. Έρωτας να είναι κι ό,τι νά ‘ναι. Κι όταν λένε “έρωτας”, εννοούν τον κοινό πόθο και την σεξουαλική πράξη σε όλα τα επίπεδα της.

Οι ίδιες “φλογερές” φωτογραφίες υπάρχουν σε όλα σε sex shop όπου την ημερά αυτή κάνουν χρυσές δουλειές καθώς και σε όλα τα ξενοδοχεία ημιδιαμονής, όπου βεβαίως κυριαρχεί το …κόκκινο φως του πόθου παντού. Οπου κι αυτά τα “ξενοδοχεία” κάνουν επίσης χρυσές δουλειές τις μέρες αυτές.

Και μιας και πιάσαμε το…θέμα της μοιχείας, ας τη δούμε λιγάκι και πιο…ιστορικά.

Η μοιχεία στον ελληνικό κόσμο ήταν πάντα ένας καθρέφτης που δείχνει κάθε φορά ποια κοινωνία έχουμε μπροστά μας.

Από τις αρχαίες πόλεις μέχρι τα παλάτια της Ρωμανίας και από τα αστυνομικά δελτία της δεκαετίας του ’60 μέχρι τις «προοδευτικές» σφραγίδες της Αλλαγής, το ίδιο ερώτημα αιωρείται: Ποιος έχει δικαίωμα να εισβάλλει στη συζυγική πίστη και ποιος τελικά τιμωρείται. Ο ένοχος ή η κοινωνία που ανεχόταν την υποκρισία;

Στην Αθήνα της κλασικής εποχής, η μοιχεία θεωρούνταν εκ θεμελίων απειλή της οικογένειας. Ήταν έγκλημα, όχι απλή απρέπεια. Οι νόμοι του Δράκοντα (δρακόντιοι νόμοι) έδιναν στον σύζυγο δικαιώματα ολοκληρωτικής τιμωρίας, ενώ ο Σόλων πρόσθεσε εκείνο το τριμερές φοβερό δικαίωμα: θάνατος, ευνουχισμός ή εξαγορά ζωής.

Η αρχαία κοινωνία δεν αστειευόταν. Ο μοιχός στιγματιζόταν με ποινές που έδιναν περισσότερο βάρος στον δημόσιο εξευτελισμό παρά στη σωματική βλάβη. Η περιβόητη ραφανίδωσις, το κούρεμα «μοιχόν», τα μοιχάγρια, η αποπομπή της γυναίκας από την οικία και τις θρησκευτικές τελετές κλπ. έδιναν ένα μήνυμα που ήταν ξεκάθαρο: Η προδοσία της εστίας δεν συγχωρείται.

Ο ελληνικός κόσμος όμως δεν τελειώνει στην Αθήνα. Η συνέχεια είναι η Ρωμανία, η τρισένδοξη Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Ελληνικού Έθνους, το κράτος όπου η αρχαία παράδοση συντήκεται με την ορθόδοξη θεολογία, δημιουργώντας μια νέα αντίληψη για την ανθρώπινη πράξη.

Εκεί η μοιχεία έπαψε να είναι απλώς κοινωνική ύβρις. Έγινε πρωτίστως αμαρτία, πράξη που τραυματίζει όχι μόνο τον γάμο, αλλά και τη σχέση του ανθρώπου με τον Θεό. Οι νόμοι της Ρωμανίας, από τους Νομοκάνονες** έως τις διατάξεις των Μακεδόνων αυτοκρατόρων, αντιμετώπισαν την μοιχεία ως σοβαρή παραβίαση του μυστηρίου του γάμου. Ο μοιχός μπορούσε να χάσει περιουσιακά δικαιώματα, κοινωνική θέση και νομική προστασία.

Η μοιχαλίδα αποβαλλόταν από τον συζυγικό οίκο και στερούνταν δικαιώματα, ενώ η Εκκλησία επέβαλε αυστηρές επιτιμίες που μπορούσαν να φτάνουν μέχρι πολυετή αποχή από τα μυστήρια.

Η Ρωμανία, παρά τον κοσμοπολίτικο χαρακτήρα της, δεν έπαιζε με αυτά. Ο Ιουστινιανός κωδικοποίησε με σιδερένιο ύφος την ανάγκη προστασίας της οικογενειακής τάξης στις Νεαρές του, ενώ αργότερα, στον δέκατο αιώνα, ο Λέων ΣΤ’ ο Σοφός επανέφερε το αυστηρό πλαίσιο και έδινε στον άρχοντα το δικαίωμα της δημόσιας τιμωρίας όταν η μοιχεία προκαλούσε κοινωνικό σκάνδαλο.

Η κοινωνία της Ρωμανίας, όσο λαμπρή και αστική κι αν υπήρξε, δεν συγχωρούσε τη διάλυση του γάμου. Δεν εννοούσε την ελευθερία ως ατομική αυθαιρεσία αλλά ως ενταγμένη σχέση, δεσμευμένη στην κοινότητα και στον Θεό.

Και έτσι η τιμωρία της μοιχείας, από την αρχαία ύβρη πέρασε στη βυζαντινή «νόσο της ψυχής». Το σώμα μπορεί να τιμωρείται, αλλά το ήθος είναι αυτό που κρίνεται. Η Ρωμανία άφησε πίσω της το στοιχείο του ωμού εξευτελισμού, όχι όμως την αυστηρότητα απέναντι στην παράβαση.

Με τη σύσταση του νεοελληνικού κράτους, η κοινωνία κληρονόμησε από τον ευρωπαϊκό νομικό ορθολογισμό την ποινικοποίηση της μοιχείας.

Από τη Βαυαροκρατία έως τον Ποινικό Κώδικα του 1950, το αδίκημα ήταν πλημμέλημα που οδηγούσε σε έναν χρόνο φυλάκιση ή και λιγότερο πολλές φορές. Η δίωξη όμως απαιτούσε έγκληση του παθόντος και κυρίως επ’ αυτοφώρω σύλληψη.

Εκεί η ελληνική πραγματικότητα έβαλε τη δική της σφραγίδα. Οι ιδιωτικοί ντεντέκτιβ του μεσοπολέμου και της δεκαετίας του ’50 έγιναν παράλληλο «σώμα ασφαλείας», υπεύθυνο για την ανακάλυψη των παρανόμων ερώτων.

Η εικόνα είναι σχεδόν κινηματογραφική: Ντεντέκτιβ να ανοίγουν με φόρα την πόρτα, φωτογραφίες να αστράφτουν, σεντόνια να χρησιμοποιούνται ως «επίσημο τεκμήριο» και η αστυνομία να παραλαμβάνει τους δράστες ημίγυμνους για το τμήμα.

Ήταν μια Ελλάδα που λάτρευε την ηθική αυστηρότητα αλλά και το κουτσομπολιό, μια κοινωνία έτοιμη να δικάσει με τις εφημερίδες πριν ακόμα μιλήσουν τα δικαστήρια. Η διαπόμπευση ήταν συχνά πιο βαριά από την ίδια την ποινή.

Στον τύπο των δεκαετιών ’50 και ’60, οι ιστορίες μοιχείας γίνονταν πρωτοσέλιδα, με λεπτομέρειες που σήμερα θα θεωρούνταν εξευτελιστικές. Η κοινωνία ήθελε να βλέπει τους παραβάτες. Ήθελε να επιβεβαιώνει πως η ηθική της τάξη δεν ανεχόταν προδοσίες.

Ήταν η τελευταία μορφή μιας παλιάς αντίληψης που κρατούσε από την αρχαιότητα και τη Ρωμανία: η εστία, ο γάμος, η οικογενειακή συνέχεια αποτελούν πυρήνα του πολιτισμού.

Η τομή του 1982 ήταν η οριστική ρήξη. Η κυβέρνηση Παπανδρέου αποποινικοποίησε τη μοιχεία και το 1983 την απεξάρτησε από την έννοια του αυτοδίκαιου διαζυγίου.

Η Εκκλησία βεβαίως αντέδρασε δυναμικά, κυρίως από τον Μητροπολίτη Φλωρίνης, θερμό αγωνιστή του Χριστού προειδοποιώντας ότι «κλονίζονται τα θεμέλια της οικογένειας». Η κοινωνία όμως, κουρασμένη από μια δεκαετία καταπιεσμένων ρόλων, φάνηκε έτοιμη να δεχθεί μια νέα πραγματικότητα όπου η ιδιωτική ζωή δεν ρυθμίζεται από το Ποινικό Δίκαιο.

Έτσι, από τον Δράκοντα και τον Σόλωνα, στους Νομοκάνονες της Ρωμανίας και από τους ντεντέκτιβ των ’60s έως τους νομοθέτες της Αλλαγής, η μοιχεία έπαψε να είναι κρατικό αδίκημα και μετατράπηκε σε ζήτημα προσωπικής κρίσης. Η κοινωνική καταδίκη υπάρχει ακόμη, αλλά δεν συνοδεύεται από χειροπέδες ούτε από σεντόνια σε κοινή θέα.

Κάτι όμως μένει σταθερό μέσα στους αιώνες: Η μοιχεία, είτε ως ύβρις είτε ως αμαρτία είτε ως κοινωνικό σκάνδαλο, φωτίζει κάθε φορά την πραγματική ποιότητα της κοινωνίας που την περιβάλλει. Δείχνει πώς αντιλαμβανόμαστε την ελευθερία, την ευθύνη, τον γάμο και, τελικά, τον ίδιο τον άνθρωπο.

Εν κατακλείδι – Γιατί αποποινικοποιήθηκε η μοιχεία και τι ρόλο παίζει σε αυτήν η “Γιορτή των Ερωτευμένων”

Η αποποινικοποίηση της μοιχείας στην Ελλάδα δεν ήταν ένα μεμονωμένο γεγονός. Ήταν μέρος μιας ολόκληρης γεωπολιτικής αλυσίδας, ενός σχεδίου που απλώθηκε σε όλο τον δυτικό κόσμο από τα μέσα του 20ού αιώνα.

Γιατί η Νέα Τάξη δεν περιορίστηκε ποτέ στη διαχείριση οικονομιών ή στην επιβολή πολιτικών δογμάτων. Γνώριζε από πολύ νωρίς ότι η αληθινή ισχύς δεν βρίσκεται στα κοινοβούλια, αλλά στο κύτταρο από το οποίο ξεκινούν όλα: Την οικογένεια.

Εκεί διαμορφώνεται η ταυτότητα, η πίστη, ο χαρακτήρας, ο δεσμός με την παράδοση. Όσο αυτή η μονάδα παραμένει όρθια, ο λαός παραμένει απρόβλεπτος και ανεξέλεγκτος.

Η σεξουαλική επανάσταση της δεκαετίας του ’60 η οποία συνοδεύτηκε με την άκρως αιρετική και επαίσχυντη «Γιορτή των Ερωτευμένων» δεν ήταν «καπρίτσιο εποχής». Ήταν η πρώτη μεγάλη επιχείρηση κοινωνικής μηχανικής των αμερικανικών ιδρυμάτων, των πανεπιστημιακών think tanks, των ευρωπαϊκών μεταπολεμικών ελίτ και των υπερεθνικών δομών.

Το σύνθημα ήταν η απελευθέρωση, αλλά ο στόχος ήταν η ρευστοποίηση των θεσμών.

Η μοιχεία, ο γάμος, η σταθερότητα της σχέσης, όλα όσα για αιώνες προστάτευαν τον άνθρωπο από την αποξένωση, έπρεπε να αντιμετωπιστούν ως «αναχρονιστικά». Και μαζί με αυτά, ολόκληρη η ηθική που συγκρατούσε την κοινωνία.

Η οικογένεια της Ρωμανίας, που άντεξε χίλια χρόνια επειδή στηριζόταν στην αγάπη ως ευθύνη και όχι ως κατανάλωση, ήταν για τους νεοταξικούς στρατηγιστές το απόλυτο εμπόδιο.

Ήταν η δομή που δεν μπορούσες να διαλύσεις με νόμους, μόνο με διαβρωτικές ιδέες.

Η Δύση της μεταπολεμικής περιόδου έφερε αυτό το σχέδιο στην εργοστασιακή της ρύθμιση: Ηδονισμός, ατομισμός, συναισθηματική ελαφρότητα και μια πολιτισμική κουλτούρα που ενίσχυε την πρόχειρη σχέση και αποδυνάμωνε τη μονιμότητα.

Στην Ελλάδα, η ποινικοποίηση της μοιχείας δεν ήταν ένα απλό νομικό κατάλοιπο αρχαϊσμού. Ήταν ο τελευταίος θεσμικός φραγμός που διατηρούσε την οικογένεια ως κάτι πιο ιερό από ένα συμβόλαιο.

Το ελληνικό σπίτι, όσο κι αν άλλαζε, διατηρούσε ακόμη μια ρωμαίικη μνήμη, ότι δηλαδή ο γάμος ή απλά η αληθινή ερωτική σχέση που οδηγεί στο γάμο, δεν είναι κατασκεύασμα του κράτους, αλλά πνευματικός δεσμός με ευθύνες και όρια. Αυτό έπρεπε να σπάσει. Δεν ήταν «προοδευτισμός», ήταν στοχευμένη εξουδετέρωση της κοινωνικής συνοχής.

Η αποποινικοποίηση του 1982 ευθυγραμμίστηκε πλήρως με τη δυτική πολιτισμική στρατηγική κατακερματισμού. Ήταν η στιγμή που η ελληνική κοινωνία εντάχθηκε, θέλοντας και μη, στη νέα παγκόσμια κουλτούρα της αποδόμησης. Η πλήρης χειραφέτηση της γυναίκας, όχι ως ελευθερία αλλά ως εργαλείο αποδέσμευσης από την οικογένεια, η μετατροπή του γάμου σε ευμετάβλητο θεσμό, η εξασθένιση του ηθικού κύρους της κοινότητας, όλα αυτά συνδυάστηκαν σε ένα περιβάλλον όπου το σπίτι έμενε χωρίς άμυνες.

Κι όταν μια κοινωνία μένει χωρίς άμυνες, η Παγκοσμιοποίηση των σατανιστών – καμπαλιστών, βρίσκει έδαφος. Γιατί άνθρωποι χωρίς ρίζες είναι άνθρωποι πειθήνιοι.

Η “Γιορτή των Ερωτευμένων” δεν ξεχώριζε ποιοί απ αυτούς ήταν παντρεμένοι, δεσμευμένοι με τα ιερά δεσμά του Γάμου ή απλώς…εραστές. Ήταν και εξακολουθούν να είναι ο απόλυτα σαρκικός πολτός χωρίς καμμιά αίσθηση θεϊκής μέριμνας. Ο “Βαλεντανισμός” είχε τα χωνευτήρια στο να τους ρουφά όλους ανεξαιρέτως, δίνοντας παράλληλα και μια ψεύτικη και απατηλή αίσθηση ότι εκείνη την ώρα που συνευρίσκονται ερωτικά, ο …Άγιος του …Θεού τους είχε υπό την…προστασία του!

Άνθρωποι χωρίς σταθερές είναι άνθρωποι που καταναλώνουν χωρίς όριο, που ψηφίζουν χωρίς γνώμονα, που παραδίδονται χωρίς να το αντιλαμβάνονται.

Η οικογένεια ήταν πάντα το τελευταίο εμπόδιο. Και η κατάργηση των ποινών της μοιχείας ήταν ο μοχλός που επέτρεψε στο οικοδόμημα να αρχίσει να τρίζει.

Από τότε, αρκούσε μια σπίθα για να καεί το σπίτι. Όχι λόγω της μοιχείας απλά, αλλά επειδή η κοινωνία δεν είχε πια δομικές δικλείδες ασφαλείας. Η Νέα Τάξη δεν ήθελε να προστατεύσει την ατομική ζωή. Ήθελε να απομονώσει το άτομο, να αποδυναμώσει τον οίκο, να σπάσει τον κρίκο της παράδοσης. Και όταν ο τελευταίος αυτός κρίκος έσπασε, άνοιξε ο δρόμος για τον ολοκληρωτισμό που ζούμε σήμερα. Τον ψηφιακό, τον βιοπολιτικό, τον πολιτισμικό.

Έτσι, η μοιχεία παύει πλέον να είναι απλώς ένα κοινωνικό φαινόμενο. Είναι ιστορικός δείκτης. Όσο πιο εύκολα η κοινωνία την ανέχεται, τόσο πιο αποδυναμωμένη είναι. Κι όσο πιο αποδυναμωμένη η οικογένεια, τόσο πιο ισχυρή η Νέα Τάξη.

Κι όσο γιορτάζεται ένας ανύπαρκτος άγιος, ένα φάντασμα του ίδιου του Σατανά, ως γιορτή ερωτευμένων πάσης φύσεως, τόσο περισσότερο το σεξ θεοποιείται, καθώς και όλες οι ομαλές οι ανώμαλες μορφές του…

Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

*Λουπερκάλια Μια από τις παλαιότερες ελληνορωμαϊκές γιορτές που τελούνταν κάθε χρόνο προς τιμήν του Λούπερκους (Lupercus, αντίστοιχος του θεού Διόνυσου), πρώιμου θεού της γονιμότητας στη ρωμαϊκή μυθολογία. Τα Λουπερκάλια γιορτάζονταν σε πολλές πόλεις της Ιταλίας και της Γαλατίας, με την ίδια ακρίβεια και την ίδια ποιότητα που γιόρταζαν οι υπόλοιποι Έλληνες του ελλαδικού χώρου, δηλαδή με όργια, φαγοπότι μέχρι τελικής πτώσεως και λατρείες του ανδρικού φαλλού (γονιμότητα). Απαγορεύτηκαν το 494 μ.Χ. από τον Πάπα και πολύ μεταγενέστερα, στα μέσα του 20ού αιώνα, έρχεται ο “Αγιος Βαλεντίνος” ως άλλος Λούπερκος για να δημιουργηθεί μια νέα γιορτή, η “Γιορτή των Ερωτευμένων”

**Νομοκάνονες Συλλογή εκκλησιαστικών κανόνων ή διαφόρων νόμων και (Ρωμαϊκών/Βυζαντινών) αυτοκρατορικών διαταγμάτων που αφορούν την Εκκλησία

ΠΗΓΗ Στύλος Ορθοδοξίας

The post Γιορτή των…ερωτευμένων; Ποιων ερωτευμένων άραγε; appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Λέτε αὐτοί πού τὴν προώθησαν καὶ ἐμμένουν νά τὴν προωθοῦν στὴν Ἑλλάδα νά ἐμπλέκονται;

Ὁ κόσμος σοκαριστικὰ φρικαρισμένος παραμιλάει τρομαγμένος ἀπὸ αὐτὰ ποὺ βλέπει, ἀκούει καὶ αἰσθάνεται ἀπὸ τὸ ξεχείλισμα τοῦ βόθρου τῆς Νέας Βαβυλώνας. Ποτὲ μέχρι σήμερα δὲν βγῆκαν μπροστὰ στὰ μάτια μας καὶ στὶς ὀθόνες μας ἑκατομμύρια εἰκόνες, ἔγγραφα, ἀρχεῖα καὶ βίντεο ποὺ μᾶς δείχνουν στοιχεῖα ἀπὸ τὴ σατανολατρεία, τοὺς παιδοβιασμούς, τὸν κανιβαλισμό, τὶς μαῦρες τελετὲς ἀνθρωποθυσιῶν, τοὺς ἐμετικοὺς σοδομισμοὺς καὶ τὰ ξεραστικὰ συμβάντα ποὺ περιγράφονται στὰ ἀρχεῖα τοῦ Τζέφρι Ἐπστάιν.

Τώρα πιὰ ἔχουμε ἐπίσημες, ἀμέτρητες καὶ ἀτράνταχτες ἀποδείξεις, καὶ ὄχι κάποια δῆθεν θεωρία συνωμοσίας ἢ κάποια ἀπάτη, ὅτι ὁ ἐωσφορισμὸς καὶ οἱ σατανιστὲς εἶναι μέρος τῆς δυτικῆς ἐλίτ. Ἔγινε πλέον ἐπισήμως φανερὸ καὶ γνωστὸ μέχρι καὶ τὸν τελευταῖο πολίτη τοῦ πλανήτη ὅτι οἱ δυτικὲς ἐλὶτ εἶναι ἀποκρυφιστικὰ σατανικές, προσκυνητικὰ σατανόφιλες, βιωματικὰ σατανοκίνητες, φρικτὰ ἀνθρωποθυσιαστικές, συμπεριφορικὰ δαιμονολατρικές, βιωματικὰ ἐωσφορόφιλες καὶ λάτρεις τοῦ ἐκπεσόντος ἀρχαγγέλου.

Αὐτὰ τὰ σατανικά, τὰ μυστικιστικά, τὰ βααλιστικὰ καὶ τὰ ἀνθρωποκτόνα στοιχεῖα ποὺ ἦρθαν στὸ φῶς μὲ τὰ ἀρχεῖα Ἐπστάιν εἶναι μόνον ἡ κορυφὴ τοῦ σατανολατρικοῦ παγόβουνου τῆς Νέας Βαβυλώνας, τὰ ὁποῖα ἔχουν παγκόσμιες καὶ τιτάνιες προεκτάσεις. Τὰ ἀρχεῖα Ἐπστάιν ἔγιναν ἕνα ἀκόμη ἐπιπρόσθετο «βελτιωτικὸ ὀκτανίων» στὴ μηχανὴ ποὺ ὀνομάζεται Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος. Τὰ ἀρχεῖα Ἐπστάιν ἔγιναν ἕνα ἀκόμη γεωκοινωνικὸ «ὑπόστρωμα» καὶ ἕνα ἀκόμη βελτιωτικὸ γεωπολεμικὸ «ἀντιδραστήριο» στὴν πορεία πρὸς τὴν ὁλοκλήρωση τοῦ ἐπερχόμενου ἐπίγειου ἀρμαγεδδώνα.

O Τζέφρι Ἔντουαρντ Ἐπστάιν γεννήθηκε στὶς 20 Ἰανουαρίου 1953 στὸ Μπρούκλιν τῆς Νέας Ὑόρκης σὲ μεσοαστικὴ ἑβραϊκὴ οἰκογένεια καὶ ὁ ἴδιος ἐκλείπει ἀπὸ τὶς 10 Αὐγούστου 2019. Πρόκειται γιὰ ἕναν Ἀμερικανὸ χρηματοοικονομικὸ σύμβουλο καὶ γιὰ ἕναν καταδικασμένο καὶ φυλακισμένο δράστη σεξουαλικῶν καὶ ἄλλων φρικτότατων, εἰδεχθῶν καὶ ἀπερίγραπτων ἐγκλημάτων. Ἀφορᾶ μία ἀπὸ τὶς μοναδικὲς περιπτώσεις ἑνὸς διαστρεμμένου ἀτόμου, ὁ ὁποῖος ἔκανε τὸν σατανισμὸ καὶ τὴν σατανολατρεία δική του καθημερινότητα καὶ ἔμμισθη καὶ κερδοσκοπικὴ ἐνασχόληση.

Τὸ 1976 ὁ Ἐπστάιν ἐντάχθηκε στὴν Bear Stearns ὡς βοηθὸς ἑνὸς χρηματιστῆ στὸ Ἀμερικανικὸ Χρηματιστήριο καὶ ἀνέβηκε ραγδαία στὴ διοικητικὴ κλίμακα τῆς ἑταιρείας. Τὸ 1980 ἦταν περιορισμένος ἑταῖρος στὴν Bear Stearns. Τὴν ἴδια χρονιά, ὁ Ἐπστάιν  ἵδρυσε τὴ δική του ἑταιρεία, τὴν Intercontinental Assets Group, Inc., μὲ ἕδρα τὴν Νέα Ὑόρκη. Τὸ 1987, ὁ Στίβεν Χόφενμπεργκ προσέλαβε τὸν Ἐπστάιν ὡς σύμβουλο γιὰ τὴν Towers Financial Corporation στὸ Μανχάταν.

Τὸ 1993 ἡ Towers Financial Corporation κατέρρευσε ὡς ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα σχέδια Πόντσι (ἀπάτη μὲ τὶς γνωστὲς «πυραμίδες») στὴν ἱστορία τῶν ΗΠΑ. Οἱ ἐπενδυτὲς ἔχασαν πάνω ἀπὸ 450 ἑκατ. δολάρια. Σύμφωνα μὲ τὸν Hoffenberg, ὁ Ἐπστάιν ἦταν βαθιὰ χωμένος καὶ ἐμπλεκόμενος στὸ ἐν λόγω σχέδιο τῆς γίγα ἀπάτης. Ὁ Ἐπστάιν ἔφυγε ἀπὸ τὴν ἐν λόγω ἑταιρεία λίγο πρὶν τὴν κατάρρευσή της καὶ δὲν διώχθηκε ποτὲ γιὰ τὴ συμμετοχή του.

Τὸ 2004 ὁ Ἐπστάιν ἵδρυσε τὸ πρακτορεῖο μοντέλων MC2 μὲ ἐπένδυση ἑνὸς ἑκατομμυρίου δολαρίων στὸ Μανχάταν. Τὸ 2012 ὁ Ἐπστάιν ἴδρυσε την Southern Trust Co. στὶς Παρθένες Νήσους. Ἡ ἑταιρεία εἶχε ἀναλάβει τὴν ἀνάπτυξη μίας ὑπηρεσίας ἐξόρυξης δεδομένων DNA. Τὸ 2015 ὁ Ἐπστάιν σύναψε μία συνεργασία πολλῶν ἑκατομμυρίων δολαρίων μὲ τὸν πρώην Ἰσραηλινὸ πρωθυπουργὸ Ἐχοὺντ Μπάρακ, ἐπενδύοντας στὴν νεοσύστατη ἐταιρεία Reporty Homeland Security (τώρα Carbyne Ltd).

Στοὺς διάσημους καὶ ἐπιδραστικοὺς φίλους τοῦ Ἐπστάιν περιλαμβάνονταν ο πρίγκιπας Ἄντριου τῆς Μεγάλης Βρετανίας καὶ οἱ πρόεδροι τῶν ΗΠΑ Μπίλ Κλίντον και Ντόναλντ Τράμπ. Ὁ τελευταῖος ἰσχυρίζεται ὅτι χώρισε μὲ τὸν Ἐπστάιν πρὶν ἀπὸ χρόνια. Πρὶν ἀπὸ τὶς εκλογὲς τοῦ 2016 στὶς ΗΠΑ, ὁ Ν.Τρὰμπ κατηγορήθηκε ἐνόρκως ὅτι βίασε ἕνα 13χρονο κορίτσι στὴν ἔπαυλη τοῦ Ἐπστάιν στὴ Νέα Ὑόρκη τὸ 1994. Ὡστόσο, ἡ ἀντίστοιχη ἀγωγὴ ἀποσύρθηκε λίγο ἀργότερα ἐπειδὴ τὸ θύμα εἶχε ἀπειληθεῖ ἢ κάτι ἄλλο ἔλαβε χώρα.

Τὸν Νοέμβριο τοῦ 2025 ἡ Βουλὴ τῶν Ἀντιπροσώπων ψήφισε Νόμο περὶ διαφάνειας τῶν Ἀρχείων Ἐπστάιν. Στὶς 30 Ἰανουαρίου 2026 δημοσιεύθηκαν περίπου 3 ἑκατ. σελίδες, μαζὶ μὲ 2.000 βίντεο καὶ 180.000 εικόνες. Ἄν καὶ τὸ Ὑπουργεῖο Δικαιοσύνης ἀναγνώρισε ὅτι συνολικὰ πάνω ἀπὸ 6 εκατ. σελίδες θὰ μποροῦσαν νὰ χαρακτηριστοῦν ὡς ἀρχεῖα ποὺ ἀπαιτεῖται νὰ δημοσιευτοῦν, δήλωσε ὅτι ἠ δημοσίευση τῆς 30ῆς Ἰανουαρίου θὰ ἦταν ἡ τελικὴ καὶ ὅτι αὐτὸ εἶχε ἐκπληρώσει τὶς νομικές του ὑποχρεώσεις. Καὶ ἄρα, οἱ πιὸ καυτὲς ὑπόλοιπες πάνω ἀπὸ 3 ἑκατ. σελίδες θὰ παραμείνουν ἐπιλεκτικὰ στὸ μαῦρο σκοτάδι. Μία φανερὴ ἔννομη γιγαντιαία συγκάλυψη!

Τὰ ἀρχεῖα Ἐπσάτιν ἔχουν γίνει κάθε μορφῆς καὶ ἐπιπέδου νέα «προσανάμματα» γιὰ νὰ πάρει μία ἀκόμη ἐπιπρόσθετη καὶ ὑποστρωματικὴ φωτιὰ ὁ κόσμος. Τὰ ἀρχεῖα κάνουν ἀναφορὲς γιὰ «μαῦρα δεῖπνα» τοῦ Ἐπστάιν καὶ γιὰ κανιβαλιστικὲς τελετὲς μὲ ἀνθρωποθυσίες. Ἡ λέξη «κανίβαλος» ἐμφανίζεται 52 φορὲς στὰ ἀρχεῖα τοῦ Ἐπστάιν, ἐνῶ ἡ λέξη «κανιβαλισμὸς» ἀναφέρεται 6 φορές. Ἡ Ἀμερικανίδα ἠθοποιὸς Ροζᾶν Μπὰρ πρὶν τὴ δημοσιοποίηση τῶν ἀρχείων ἔλεγε: «Τρῶνε μωρὰ παιδιά.. Εἶναι ἀλήθεια.. Εἶναι μυστικὲς ὀργανώσεις καὶ τὰ καλύπτουν ὅλα»!

Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι τὸ κάποτε συνωμοσιολογικὸ βίντεο, ἀπὸ τὸ 2009, ἐπανῆλθε στὰ κοινωνικὰ δίκτυα, τὸ ὁποῖο παρουσιάζει τὸ 21χρονο μοντέλο Gabriela R. Jimenez νὰ φωνάζει πανικοβλημένη «τρῶνε ἀνθρώπους», βγαίνοντας ἀπὸ ξενοδοχεῖο σὲ πάρτι τῶν ἐλὶτ στὸ ὁποῖο συμμετεῖχε καὶ ἡ ἴδια. Ὑπάρχει ἔτι καὶ ἡ μαρτυρία σὸκ τῆς Max Lowen ὅτι γίνονται «σατανικὲς τελετουργίες στὰ τοῦνελ τοῦ Βατικανοῦ μὲ ἀνθρωποθυσίες παιδιῶν καὶ ὁμαδικὰ ὄργια, παιδοβιασμούς, κανιβαλισμὸ καὶ βασανιστήρια.. ὅπου συμμετεῖχε καὶ ἡ Εὐρωπαϊκὴ ἐλίτ».

Ἡ Λευκορωσίδα ὀδοντίατρος καὶ σύντροφος τοῦ Ἐπστάιν γιὰ δέκα χρόνια, Karyna Shulyak, εἶπε ὅτι «αὐτοὶ θυσίαζαν παιδιὰ στὸ Λούσιφερ. Εἶναι μία ὁλόκληρη λατρεία. Ναί, οἱ πολιτικὲς ἐλὶτ εἶναι κανιβαλιστικές, τρῶνε παιδιά, ἐκτελοῦν σατανικὲς τελετουργίες.. Αὐτὰ ποὺ βλέπεις στὰ ἀρχεῖα εἶναι μόνο αὐτὸ ποὺ θέλουν νὰ σοῦ δείξουν. Ἡ ἀλήθεια εἶναι πολὺ πιὸ σκοτεινή». Στὰ ἴδια ἀρχεῖα ὁ καθηγητὴς ἐξελικτικῆς βιολογίας R. Trivers ἐξηγεῖ στὸν Ἐπστάιν γιατί ἔχει περισσότερο νόημα νὰ ἐπεμβαίνουν στὰ ἀγοράκια ἀπὸ 3 ἐτῶν, γιὰ νὰ γίνουν στὴ συνέχεια διεμφυλικὰ ἢ «τράνς».

Στὰ ἀρχεῖα Ἐπστάιν ὑπάρχουν ἔγγραφα τοῦ FBI τὰ ὁποῖα ἀναφέρουν ἐπανειλημμένα ἰσχυρισμοὺς γιὰ «ἀποκρυφισμὸ καὶ ἀνθρωποθυσίες» καὶ γιὰ τοῦνελ κάτω ἀπὸ τὸ «ναό», ὅπου γίνονταν σατανικὲς «ἀποκρυφιστικὲς σεξουαλικὲς τελετουργίες» στὸ περίφημο ἰδιωτικὸ νησὶ τοῦ Ἐπστάιν, Λιτλ Σὲντ Τζέιμς, στὶς Παρθένες Νήσους τῶν ΗΠΑ. Ἡ Τουρκία πούλησε χιλιάδες παιδιὰ στὸν Ἐπστάιν, ἀντὶ 200 ἑκατ. δολαρίων, πολλὰ ἀπὸ αὐτὰ τὰ παιδιὰ πουλήθηκαν μετὰ τὸν καταστροφικὸ σεισμὸ στὴ γείτονα χώρα εἴτε ἦταν ὀρφανὰ εἴτε ἦταν ἀγνοούμενα.

Στοὺς φακέλους Ἐπστάιν ὑπάρχει καταγγελία-σὸκ γιὰ βιασμοὺς ἀνηλίκων ἀπὸ δύο πρώην προέδρους τῶν ΗΠΑ σὲ γιὸτ τοῦ Ἐπστάιν, μὲ τὸν Μπὶλ καὶ τὴν Χίλαρι Κλίντον ἐντέλει νὰ δέχονται νὰ καταθέσουν στὸ Κογκρέσο γιὰ τὴν ἐν λόγω ὑπόθεση. Ἡ Νορβηγικὴ ἀστυνομία  ἐρευνᾶ τὸν πρώην πρωθυπουργὸ Θ.Γιάγκλαντ γιὰ «σοβαρὴ διαφθορὰ» λόγω δεσμῶν μὲ τὸν Ἐπστάιν, ἐνῶ ἔγγραφο τοῦ FBI ἀναφέρει ὅτι ὁ Ἐπστάιν εἶναι πράκτορας τῆς Moσάντ καὶ ἄλλο ἀπόρρητο ἔγγραφο ἐμπλέκει τὸν γαμπρὸ Τράμπ, Τ. Κοῦσνερ, στὰ ἐν λόγω διάσημα ἀρχεῖα.

Σταμάτησε ἔτι ἡ ἔντονη φημολογία γιὰ παραίτηση Κὶρ Στάρμερ λόγω σχέσης τοῦ πρώην ὑπουργοῦ Μάντελσον μὲ τὸν Ἐπστάιν, ἐπειδὴ ὁ ἴδιος εἶχε διορίσει τὸν Μάντελσον. Οἱ φάκελοι Ἐπστάιν ὁδήγησαν ἤδη σὲ παραίτηση τὸν Μόργκαν ΜακΣουίνι ἀπο τὴν θέση τοῦ ἐπικεφαλῆς τοῦ ἐπιτελείου τοῦ Κὶρ Στάρμερ, διότι, ὅπως ὁ ἴδιος ὁ ΜακΣουίνι παραδέχθηκε γραπτῶς, ἄσκησε ἔντονες πιέσεις στὸν Στάρμερ γιὰ τὴν τοποθέτηση τοῦ Μάντελσον στὴν θέση τοῦ πρέσβη στὶς ΗΠΑ.

Στὰ ἀρχεῖα Ἐπστάιν θύμα λέει ὅτι πῆραν τὸ μωρό της γιὰ θυσία μετὰ τὴ γέννησή του. Τὸ ἡμερολόγιο ἔγραφε ὅτι ἡ Γκίσλεϊν Μάξγουελ – κόρη ἑνὸς ἀπὸ τοὺς κορυφαίους ἐκδότες καὶ πράκτορες τῆς Μοσὰντ στὶς ΗΠΑ – ἐπέβλεψε τὴ γέννηση τῆς κόρης της γύρω στὸ 2002, ὅταν ἡ ἴδια ἦταν 16 ἢ 17 ἐτῶν, καὶ ὅτι τὸ μωρό της ἀφαιρέθηκε 10 λεπτὰ μετὰ τὸν τοκετό. Ἡ Ὀλλανδέζα σοῦπερ μοντέλο, Κ.Μάλντερ, ποὺ «ἔδωσε» τὸν Ἐπστάιν στὶς ἀρχές, ἔχασε τὴν καριέρα της, ἔλαβε φαρμακευτικὴ ἀγωγὴ καὶ στὴ συνέχεια νοσηλεύτηκε σὲ ψυχιατρικὴ κλινική, ἐπειδὴ μίλησε ἀνοιχτὰ καὶ κατήγγειλε ὅλα, ὅσα ἡ ἴδια εἶδε καὶ βίωσε.

Ὅταν ὁ σκηνοθέτης Στάνλεϊ Κιούμπρικ προδημοσίευσε στὸ φὶλμ τοῦ «Μάτια Ἑρμητικὰ Κλειστὰ» τὶς τελετουργικὲς θυσίες καὶ τὰ κανιβαλιστικὰ τυπικὰ ποὺ ἔκανε ἡ σατανικὴ ἐλίτ, ἦταν νεκρὸς μέσα σὲ λίγες μέρες. Καί, ἐπίσης, ἐνῶ ἀκαδημαϊκὸς νευρολόγος συμβούλευε τὸν Ἐπστάιν τὸ πῶς ἡ σέκτα του μπορεῖ νὰ νὰ κακοποιεῖ «καλύτερα» καὶ πιὸ «ἐπιστημονικὰ» τὰ μωρά, ἡ Κίρστιεν Μάρσαλ, ἀνιψιὰ τοῦ Τζέφρι Ἐπστάιν, εἶπε δημοσίως σὲ βίντεο ὅτι «μᾶς εἶπαν ὅτι ἀνήκουμε στὴν λατρεία τοῦ Βάαλ (Σατανᾶ)».

Στὰ δεῖπνα τῶν βαμπὶρ τοῦ Ἐπστάιν ἔλαβαν μέρος κορυφαῖοι ἐπιχειρηματίες-μεγιστάνες, ὅπως εἶναι ὁ Ἔλον Μάσκ, ὁ Μπὶλ Γκέιτς, ὁ Πίτερ Θέιλ, ὁ Μὰρκ Ζάκερμπεργκ, κλπ., ἐνῶ τὸ ὄνομα Μπίμπι (Νετανιάχου) ἐμφανίζεται στὰ ἀρχεῖα πάνω ἀπὸ 6.300 φορές. Ὁ Γούντι Ἄλεν, συνδαιτυμόνας τοῦ Ἐπστάιν, παρομοίασε τὶς συναντήσεις στὸ ἀρχοντικό τοῦ Ἐπστάιν μὲ τὸ «Κάστρο τοῦ Δράκουλα». Δὲν ἀπουσιάζουν ἔτι ἀπὸ τὰ ἀρχεῖα τοῦ Ἐπστάιν μέλη τῶν κοσμοκρατόρων Ρότσιλντ, ὅπως εἶναι ἡ Ἀριὰν ντὲ Ρότσιλντ, ἡ ὁποία εἶχε ἐπὶ σειρὰ ἐτῶν ἀλληλογραφία μὲ τὸν Ἐπστάιν.

Στὰ ἀρχεῖα Ἐπστάιν ὑπάρχει ἀλληλογραφία μεταξύ τοῦ Μπὶλ Γκέιτς καὶ τοῦ Ἐπστάιν, τὸ 2017,  ὅπου οἱ δύο τους συζήτησαν γιὰ προσομοίωση πανδημιῶν καὶ γιὰ μετασχηματισμὸ τοῦ Παγκόσμιου συστήματος ὑγείας. Ἐπίσης, οἱ φάκελοι Ἐπστάιν περιλαμβάνουν ἀναφορὰ καὶ στὸν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Σὲ γραπτὴ ἐπικοινωνία, τὸν Ἰούλιο 2018, διαβάζουμε τὸ ἀκόλουθο: «Χρειάζεται νὰ συζητήσουμε γιὰ τὸν Γ’ΠΠ, οἱ ἐπενδυτὲς θέλουν νὰ γνωρίζουν ἂν ἀκόμη σχεδιάζουμε ν΄ ἀρχίσει στὶς 8 Φεβρουαρίου 2026».

Ὁ Δημοκρατικὸς βουλευτὴς ἀπὸ τὴν Καλιφόρνια Ted Lieu ἰσχυρίζεται ὅτι ὁ πρόεδρος Τρὰμπ κατηγορεῖται γιὰ βιασμὸ παιδιῶν στὰ ἀρχεῖα Ἐπστάιν: «Ὁ Ν.Τρὰμπ ἀναφέρεται χιλιάδες φορὲς στὰ ἀρχεῖα τοῦ Ἐπστάιν: Ὑπάρχουν πολὺ ἀνησυχητικοὶ ἰσχυρισμοὶ γιὰ βιασμὸ παιδιῶν ἀπὸ τὸν Ν.Τράμπ, γιὰ ἀπειλή τοῦ Ν.Τρὰμπ νὰ σκοτώσει παιδιά». Ὁ βουλευτὴς Τὲντ Λίου κατηγόρησε τὴν Γενικὴ Εἰσαγγελέα Pam Bondi ὅτι εἶπε πολλὰ ψέματα καὶ μὲ ὅρκο κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ἀκρόασης τῆς Ἐπιτροπῆς Δικαιοσύνης τῆς Ἀμερικανικῆς Βουλῆς.

Ἐνῶ ὁ Ἐπστάιν στὰ δικά του ἀρχεῖα παρομοίαζε τὰ κορίτσια μὲ γαρίδες, λέγοντας ὁ ἴδιος τὸ φρικιαστικὸ «πετᾶς τὸ κεφάλι καὶ κρατᾶς τὸ σῶμα», ὁ βουλευτὴς ἀπὸ τὸ Κεντάκι Thomas H. Massie εἶπε ὅτι «ἔλαβα ἕνα φλασάκι USB ποὺ περιέχει τὸ πλῆρες σύνολο τῶν ἀρχείων γιὰ τὸν Ἐπστάιν, ἐμπλέκονται ὅλοι. Γι’ αὐτὸ καὶ τ΄ ἀποσιωποῦν». Ἂν δημοσιοποιηθοῦν θὰ καταρρεύσει τὸ σύστημα! Ὁ Τόμας Μάσι ἔχει γίνει ἕνας ἀπὸ τοὺς πιὸ σκληροὺς ἐπικριτὲς τῆς κυβέρνησης Τρὰμπ ἀπὸ τὸ ἐσωτερικό τοῦ Ρεπουμπλικανικοῦ Κόμματος.

Καὶ ἐνῶ τρέχουν οἱ πληροφορίες ὅτι ὁ Ἐπστάιν εἶναι ζωντανὸς ἢ ὅτι αὐτὸς θεάθηκε στὸ Ἰσραὴλ ἢ ὅτι τὸ σῶμα τοῦ νεκροῦ ποὺ ἔγινε ἡ νεκροψία δὲν φέρει τὸ περίφημο τατουὰζ ποὺ ἔχει στὸ χέρι του ὁ Ἐπστάιν, κλπ, ὑπάρχει ἔτι καὶ ἡ ἀκόλουθη ἐπίσημη χρονικὴ ἀντίφαση, σύμφωνα μὲ τὴν Daily Mail. Ὁ ἐπίσημος ἰατροδικαστὴς κατέληξε στὸ συμπέρασμα ὅτι ὁ θάνατός του «ἦταν αὐτοκτονία διὰ ἀπαγχονισμοῦ στὶς 10 Αὐγούστου 2019». Τὸ Γραφεῖο τοῦ Ὁμοσπονδιακοῦ Εἰσαγγελέα τῆς Νέας Ὑόρκης ἀναφέρει ὅτι ὁ Ἐπστάιν «βρέθηκε ἀναίσθητος στὸ κελί του καὶ λίγο ἀργότερα διαπιστώθηκε ὁ θάνατός του», μὲ ἡμερομηνία 9 Αὐγούστου!

Ὁ Β.Πούτιν γιὰ τὰ ἀρχεῖα Ἐπστάιν εἶπε: «Τὸ δικαστήριο δημοσίευσε τὰ ὀνόματα τῶν καλεσμένων. Κοίταξα καὶ παραλίγο νὰ χύσω τὸ τσάι μου. Στὴ χώρα μας θὰ τοὺς ἔστελναν νὰ κόβουν δένδρα, ἐκεῖ ὅμως τοὺς ἀποκαλοῦν “κοσμικὴ κοινωνία». Ὁ Ρῶσος ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν Σεργκει Λαβρόφ χαρακτήρισε τὸ σκάνδαλο τοῦ Τζέφρι Ἐπστάιν ὡς ἀπόδειξη τοῦ «καθαροῦ σατανισμοῦ» στὶς δυτικὲς ἐλίτ. Καὶ πρόσθεσε: «Τὸ θέμα αὐτὸ ἀποκάλυψε τὸ πραγματικὸ πρόσωπο τοῦ συλλογικῆς Δύσης καὶ τοῦ βαθέως κράτους ἢ μᾶλλον μίας συμμαχίας ποὺ ἐλέγχει ὁλόκληρη τὴ Δύση καὶ ἐπιδιώκει νὰ κυβερνήσει ὅλον τὸν κόσμο».

Μιλώντας στὸν Ἀμερικανὸ δημοσιογράφο, Tucker Carlson, ὁ Β.Πούτιν σὲ παλαιότερη ὁμιλία του εἶχε πεῖ: «Ἡ Δύση κυβερνᾶται ἀπὸ σατανικοὺς παιδεραστές. Καταστρέφουν τὸν θεσμὸ τῆς οἰκογένειας, τὶς κουλτοῦρες καὶ τὴν ἱστορικὴ ταυτότητα. Ἡ παιδεραστία γίνεται ἀποδεκτὴ ὡς ἡ νόρμα. Γιὰ αἰῶνες, οἱ δυτικὲς ἐλὶτ συνήθισαν νὰ γεμίζουν τὰ στομάχια τους μὲ ἀνθρώπινη σάρκα καὶ τὶς τσέπες τους μὲ χρήματα. Ἀλλὰ πρέπει νὰ συνειδητοποιήσουν ὅτι αὐτὴ ἡ κλίκα τῶν βρυκολάκων πρόκειται νὰ τελειώσει».

Ἐν κατακλείδι καὶ ὄχι, μὰ ὄχι συγκυριακὰ τυχαῖα, τὰ σατανικά, τὰ παιδοβιαστικά, τὰ κανιβαλιστικά, τὰ ἀνθρωποκτόνα καὶ τὰ ἐμετικὰ στοιχεῖα ποὺ ἦρθαν στὸ φῶς μὲ τὰ ἀρχεῖα Ἐπστάιν συνδέονται ὅπως οἱ χάντρες ἑνὸς κομπολογιοῦ καὶ ἔχουν τιτάνιες παγκόσμιες προεκτάσεις. Τὰ ἀρχεῖα Ἐπστάιν ἔχουν γίνει νέα «φρύγανα» φόβου, ἐπιπρόσθετο «δαδὶ» ἀνθρώπινου ξεπεσμοῦ καὶ τρόμου καὶ γεωπολεμικὰ «βελτιωτικά καυσίμων» γιὰ νὰ συνεχίσει νὰ καίει ὑποστρωματικά, ἀκατάπαυστα καὶ αὐξητικὰ ἡ ὑπόγεια φωτιά τοῦ σὲ ἐξέλιξη Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου.

ΠΗΓΗ: Στύλος Ορθοδοξίας

The post Ξεχείλισε ὁ βόθρος τῆς Νέας Βαβυλώνας appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

ΔΥΟ ΝΕΕΣ ΠΡΟΣΦΟΡΕΣ

Καποδίστριας! Ὁ ἡγέτης τῆς Ρωμιοσύνης!

Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἐπιχείρησε νὰ ἀναστήσει ἕνα ΕΘΝΟΣ καὶ πέθανε μὲ τὴν Ἑλλάδα στὰ χείλη του!

Καποδίστριας: Ὁ Ἡγέτης ποὺ φοβήθηκε ἡ Δύση, ποὺ μίσησαν οἱ φατρίες καὶ ποὺ τὸν δολοφόνησε τὸ πρῶτο Ψευτορωμαίϊκο καὶ ὄχι οἱ Μαυρομιχαλαῖοι! Ὁ Κυβερνήτης ποὺ σήκωσε τὸ Ἔθνος καὶ τὸν κατέλυσαν οἱ ὑπηρέτες τῶν ξένων. Ὁ Ἅγιος τῆς Πολιτικῆς! Γιατί ὁ Καποδίστριας ἔπρεπε νὰ πεθάνει …γιὰ νὰ ζήσει ἡ Ἑλλάδα!  Ἕνα βιβλίο ποὺ πρέπει νὰ μπεῖ σὲ κάθε πατριωτικὸ ἑλληνικό σπίτι.

Καί μαζί  ἕνα μπρελόκ δῶρο μὲ τή μορφή τοῦ μεγάλου κυβερνήτη.

Ἡ Ἀνθρωπότητα στὸ χεῖλος τῆς Ἀβύσσου 

Μεγάλο κράχ

– Ἀμερικανὸς ἀναλυτὴς Charles Nenner: «Τὸ 2026 θὰ εἶναι ἡ χρονιὰ τοῦ ἀπόλυτου σκότους. Δὲν ὑπάρχει διαφυγή. Οἱ ἀγορὲς θὰ γονατίσουν, καὶ οἱ περισσότεροι ἐπενδυτές, τυφλωμένοι ἀπὸ τὴν αἰσιοδοξία, δὲν θὰ δοῦν τὴν καταστροφὴ νὰ ἔρχεται»

–Τυφώνας Τράμπ: Τεκτονικὲς δονήσεις καὶ ρωγμὲς στὴν ἑνότητα τοῦ ΝΑΤΟ, οἱ ἀπειλὲς Τρὰμπ γιὰ προσάρτηση τῆς Γροιλανδίας!

-Συγγραφέας Mark Steyn: «Μετὰ τὴν Ἀμερική: Ἑτοιμαστεῖτε γιὰ τὸν Ἀρμαγεδδώνα».

-Συνεχίζεται ἡ ἀνελέητη ἀνθρωποσφαγὴ στὴν Οὐκρανία

ΕΚΚΛΗΣΙΑ-ΕΚΤΡΩΣΕΙΣ

Ὑπηρετοῦν τὸν Χριστὸ ἢ τὸν διάβολο;

–Δημοψήφισμα γιὰ τὶς ἐκτρώσεις ζήτησε ἡ Καρυστιανοῦ, λυμένο τὸ θέμα ἀπάντησε ἡ ΝΔ, ὡς ἐπίθεση τῆς ἀκροδεξιᾶς ἑρμήνευσαν τὴ δήλωση οἱ ψευτο– κουλτουριάρηδες τῆς ἀριστερᾶς…

Καὶ ἡ διοικοῦσα Ἐκκλησία σιωπᾶ ἀφήνοντας τὸ χριστεπώνυμο ποίμνιο καὶ δὴ τὴ νεολαία σὲ πλήρη σύγχυση.

ΔΙΕΘΝΗ

Λάβρος ὁ Λαβρώφ κατά τοῦ Ἑλληνισμοῦ!

Στό στόχαστρο ἡ Πόλη

Ἡ Μόσχα καὶ ἡ Δύση φλερτάρουν ἀνοικτά τὴν Τουρκία  ἀλλά δὲν ὑπολογίζουν τὸ ξύπνημα τῆς Ρωμιοσύνης

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Πρόστιμο 120.000 εὐρὼ στὸ ΔΕΔΔΗΕ

Ὁμαδικὴ ἀγωγὴ καταθέτει τὸ ΙΝΚΑ.

Πάνω ἀπὸ 30000 καταναλωτὲς κατηγορήθηκαν τὸ 2025 γιὰ ρευματοκλοπή!!!

Γιὰ αἰσχροκέρδεια κατηγορεῖ τό ΔΕΔΔΗΕ ὁ ΙΝΚΑ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ: «Δὲν εἴμαστε ἀριθμοί. Εἴμαστε ἄνθρωποι μὲ ὄνομα. Ὁ προσωπικός ἀριθμός εἶναι ψηφιακὸς αὐταρχισμός, εἶναι μία νέα μορφὴ δικτατορίας»

Τὶ εἶπε γιὰ Μαρία Καρυστιανοῦ

-Κάθε ὑγιὲς κίνημα, κάθε καθαρὸς πολιτικὸς σχηματισμὸς ποὺ ἐπιδιώκει πραγματικὰ νὰ ἀνατρέψει τὸ σαθρὸ σύστημα ἐξουσίας ποὺ κυβερνᾶ τὴ χώρα τὰ τελευταῖα χρόνια, δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ ἀξιολογεῖται θετικὰ ἐκ προοιμίου.

-Συμφωνία Mercosur:

-θὰ ὑπερασπιστοῦμε τὸ δικαίωμα τῆς χώρας μας νὰ παράγει, νὰ τρέφεται καὶ νὰ εἶναι ΑΥΤΑΡΚΗΣ καὶ  ὄρθια μὲ ἀξιοπρέπεια.

-Ἡ προσφορὰ στὸν συνάνθρωπο δὲν ἀποτελεῖ ποτὲ ἐπάγγελμα· εἶναι χρέος.

ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΑ

Ἡ Ρωσία, ἡ Δύση, ὁ Ἐρντογᾶν καὶ ὁ Μητσοτάκης

Οὐάσιγκτον καὶ Λονδίνο «ἐπέβαλαν» τὴν ἐπίσκεψη τοῦ Ἕλληνα πρωθυπουργοῦ στὴν Ἄγκυρα

Ἡ διαπραγμάτευση τὰ 12 μίλια καὶ καὶ στὸ βάθος ἡ ἐλλληνοτουρκικὴ σύγκρουση

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Ἐκβιασμοί τῆς κυβέρνησης γιὰ τὸν προσωπικό ἀριθμό καὶ τὰ Διαβατήρια

Εἴμαστε κυβέρνηση καὶ σᾶς ζητᾶμε ὅτι θέλουμε…

Ἡ Ἀστυνομία δὲν ἀποδέχεται πρόσφατη ἀπόφαση τοῦ ΣτΕ γιὰ τὰ διαβατήρια

Οἱ τεχνικοί τῆς ΝΔ ἐπιμένουν στὴ δημιουργία καὶ ἀπόδοση ἑνὸς νέου ἀριθμοῦ; Εἶναι τόσο ἄχρηστοι; Δὲν μποροῦν νὰ δοῦν μπροστά;  Ἢ τελικὰ προτιμοῦν νὰ παρακολουθοῦν τοὺς πάντες, καταργώντας τὸ τεκμήριο τῆς ἀθωότητας. Μὲ τὴν ΝΔ γίναμε ὅλοι ἔνοχοι καὶ κάθε φορὰ πρέπει νὰ ἀποδεικνύουμε τὴν ἀθωότητά μας.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

Ἀρχιμανδρίτης π. Χαρίτων Ἀθανασόπουλος: Ὁ “φύλακας ἄγγελος” ἀσθενῶν καὶ ἰατρῶν!

Ὅσοι ἀσθενεῖς πέρασαν τὸ κατώφλι τοῦ Πανεπιστημιακοῦ Γενικοῦ Νοσοκομείου Πατρῶν “Παναγία ἡ Βοήθεια”, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς γιατροὺς καὶ τοὺς νοσηλευτές, ποὺ τοὺς φρόντισαν, θυμοῦνται μὲ ἀγάπη καὶ εὐγνωμοσύνη καὶ τὸν πατέρα Χαρίτωνα.

Εἶναι ὁ ἐφημέριος τῆς ἐκκλησίας “Παναγία ἡ Βοήθεια”, ποὺ βρίσκεται στὸ προαύλιο τοῦ Νοσοκομείου. Κάθε Κυριακὴ τελεῖ τὴ Θεία Λειτουργία γιὰ τοὺς ἀσθενεῖς καὶ τὸ νοσηλευτικὸ προσωπικό

ΕΡΕΥΝΑ

Ἡ Δύση σὲ ἀποσύνθεση…

Ἡ  Ὀρθοδοξία στὸ στόχαστρο καὶ ὁ φόβος γιὰ τὴ Ρωμιοσύνη ποὺ ἔρχεται!

-Ἡ Ὀρθοδοξία δὲν εἶναι οὔτε ρωσικὴ οὔτε ἑλληνική, ἀλλὰ καθολικὴ χωρὶς παπισμὸ καὶ οἰκουμενικὴ χωρὶς ἰμπεριαλισμό

-Ἡ ἀμερικανικὴ ἰσχὺς μιλᾶ χωρὶς γάντια, χωρὶς ρητορικὴ περὶ ἀξιῶν, χωρὶς φιλελεύθερα προσχήματα

-Ἡ Οὐκρανία δὲν εἶναι σύμμαχος οὐσιαστικὰ κανενός. Πρόκειται γιὰ πεδίο φθορᾶς. Ἡ Εὐρώπη δὲν εἶναι ἑταῖρος, ἀλλὰ εἶναι χρηματοδότης. Καὶ τὸ ΝΑΤΟ δὲν εἶναι συμμαχία ἀξιῶν, ἀλλὰ εἶναι μηχανισμὸς μετακύλισης κόστους.

-Ἡ Ρωμιοσύνη δὲν εἶναι κράτος, οὔτε ἔθνος μὲ τὴ στενὴ ἔννοια. Εἶναι τρόπος ὕπαρξης, συνέχεια μνήμης, ἐμπειρία ἱστορίας ποὺ δὲν διακόπηκε οὔτε μὲ τὴν Ἅλωση οὔτε μὲ τὴ νεωτερικότητα.

ΕΚΚΛΗΣΙΑ –ΙΕΡΕΣ ΜΟΝΕΣ

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ

Ἀκήρυχτος πόλεμος κατά τῶν μοναστηριῶν ἀπό τὴν Ἱερά Σύνοδο

Μὲ ἐγκύκλιο πού ἐξέδωσε, τὴν ὁποία μετά τὶς πιέσεις κατήργησε ἐπιχείρησε νά ἀναλάβουν τὸν πλήρη ἔλεγχο τῶν οἰκονομικῶν τους οἱ Μητροπόλεις στὶς ὁποῖες ἀνήκουν μέσω τῆς ἔγκρισης τῶν ὑποχρεωτικῶν σήμερα ἡλεκτρονικῶν συναλλαγῶν!

Διώκονται ἀκόμη ἀδίκως καὶ ἀδελφότητες προκειμένου νά ἀναλάβουν τὴ διαχείριση τῆς μοναστηριακῆς περιουσίας τους

ΥΓΕΙΑ

ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΟ ΒΙΩΜΑ: Τὸ πανίσχυρο βιολογικό ὅπλο γιὰ τὴν ὑγεία μας

Ἐνισχύει το ἀνοσοποιητικό σύστημα, καταπολεμᾶ τὶς φλεγμονές τοῦ σώματος

Μετά τὴν Ἰαπωνία καὶ στήν Ἑλλάδα οἱ ὠφέλιμοι μικροοργανισμοί τοῦ χώματος (μικροβίωμα)

Ἡ Ἑλληνο-Ἰαπωνικὴ σύμπραξη ἀποτελεῖ μιὰ πρωτοποριακὴ αἰχμὴ τοῦ «δόρατος» γιὰ τὴν βάση νέων φυσικῶν θεραπειῶν (σὲ γεωργία, κτηνοτροφία, ἰχθυοκαλλιέργειες καὶ κάθε εἴδους θαλασσινῶν, ἀλλὰ καὶ σὲ ἀνθρώπους) σὲ ὁλόκληρο τὸν κόσμο

Οἱ ὠφέλιμοι μικροοργανισμοὶ ἔχουν δύο κύριες εὐεργεσίες στὸν ἀνθρώπινο ὀργανισμό, ἐκτὸς ὅτι: Δύνανται καὶ παρασκευάζουν εἰδικὰ βίο «φάρμακα» γιὰ τὶς ἀνάγκες τοῦ ὀργανισμοῦ ὅταν τὶς χρειάζεται (βλέπε: ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ «ἡ τροφή σου τὸ φάρμακο σου» – ὑπονοῶντας ὅτι τὸ ἔντερο μέσω τῆς τροφῆς ὅπου θὰ ἐπεξεργασθεῖ θὰ παρασκευάσει τὸ «φάρμακο»)

ΕΘΝΙΚΑ

Ἀναγκαία ἡ χάραξη Ἐθνικῆς Στρατηγικῆς

Ὁ  Νικόλαος Ταμουρίδης  Ἀντιστράτηγος (ἐ.ἀ) – Ἐπίτιμος Α’ Ὑπαρχηγὸς ΓΕΣ   ἐπισημαίνει  ὅτι σὰν Ἑλλάδα, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸ μεῖζον τῶν κρατῶν τοῦ πλανήτη, δὲν διαθέτουμε ἐπίσημη Ἐθνικὴ Στρατηγική

ΑΓΡΟΤΙΚΑ

Τὶ κρύβει ἡ συμφωνία τῆς Ε.Ε. μέ τὴ Μερκοσούρ

Ὁ Πανελλήνιος Σύνδεσμος Κτηνοτρόφων ἐκτιμᾶ ὅτι στὴν Ἑλλάδα θὰ κλείσουν 25.000-30.000, ἀπὸ τὶς περίπου 180.000 ἑλληνικὲς γεωργικὲς ἐκμεταλλεύσεις ἀσχολοῦνται ἄμεσα ἢ ἔμμεσα μὲ τὴν κτηνοτροφία.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

Ὁ Γέρων τοῦ Χθές·  Ὁ Ἅγιος τοῦ Αὔριο.

Βασίλειος Καυσοκαλυβίτης: «Προσοχὴ καὶ προσευχή γιὰ ὅτι κάνετε…»

Θέλετε ἰδῇ πολλὰ ἄσχημα διὰ τὴν ἀσέβειαν, διὰ τὴν ἀσέλγειαν, διά τήν ἀσχημοσύνη.

ΣΤΑ ΑΔΥΤΑ ΤΗΣ ΜΑΣΟΝΙΑΣ

Σκοτεινό μυστικό πολιτικὸ κογκλάβιο ἡ Μασονία

Κυβερνᾶ ἀπό τὸ ἡμίφως, συγκυβερνᾶ μὲ τοὺς ἐλεγχόμενους ἀπό τὴν ἴδια «θεσμούς»!

Ἰδού τὶ ἀναφέρει σὲ Χαιρετιστήρια ἐπιστολὴ του ὁ Χοσὲ Μπαρόζο σὲ Διεθνὲς Τεκτονικὸ Συνέδριο πού ἔγινε στὴν Ἀθήνα

«…Στὴν ἐποχὴ τῆς παγκοσμιοποίησης εἶναι πλέον ἀπαραίτητο, τώρα παρὰ ποτέ, νὰ προάγουμε τὶς κοινές μας ἀξίες, μὲ γνώμονα τὸν σεβασμὸ στὴν διαφορετικότητα τοῦ καθενός (…)

»Σκέφτομαι εἰδικότερα τὴν ἐκπαίδευση [;],  τὴν μετανάστευση

[!], τὴν ἔνταξη τῶν μεταναστῶν στὴν Κοινωνία (…)

»Αὐτὰ τὰ καίρια θέματα γιὰ τὸ μέλλον τῆς Εὐρώπης καὶ τοῦ κόσμου μᾶς καθιστοῦν ὑπεύθυνους, τόσο σὲ ἀτομικὸ ἐπίπεδο ὅσο καὶ σὲ συλλογικὸ ἐπίπεδο».

ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ

Ἐπικίνδυνα ἐκκλησιαστικά παιχνίδια στὸ Μαυροβούνιο

Μαυροβούνιο – ἱστορία, αὐτοκέφαλο καὶ σύγχρονη γεωπολιτικὴ δυναμικὴ

Τὰ τελευταῖα τριάντα περίπου ἔτη ἔχει ἐμφανιστεῖ καὶ ἡ λεγόμενη  «Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Μαυροβουνίου», μὲ ἀμφιβόλου προέλευσης χειροτονίες. Σημειωτέον δὲν ἀναγνωρίζεται ἀπὸ κανένα κανονικὸ Ὀρθόδοξο Πατριαρχεῖο, ἐνῶ τὴν ἀναγνώριζε ἐσωτερικὰ καὶ νομικὰ τὸ κρατικὸ μόρφωμα τοῦ Τζουκάνοβιτς. Παρὰ τὶς πολιτικὲς καὶ ἐπικοινωνιακὲς διεκδικήσεις της, μὲ τὸ Βατικανὸ καὶ ἀλλοῦ, δυστυχῶς, αὐτὴ στερεῖται τῆς κανονικῆς καὶ νομοκανονικῆς νομιμοποίησής της.

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΔΙΕΙΣΔΥΣΕΙΣ

Οἱ τρεῖς Ἱεράρχες ὡς ὑπόδειγμα ἀλήθειας, ἀγάπης καὶ κοινωνίας

Ἡ ὀρθόδοξος θεολογία στὸν Τριαδικὸ Θεὸ λέγει ὅτι ὁ Πατὴρ εἶναι ὁ νοῦς, ὁ Υἱὸς εἶναι ὁ λόγος καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι ἡ καρδία, ἡ ὁποία ἑνώνει τὰ Τρία Πρόσωπα σὲ μία κοινωνία ἀγάπης

ΒΙΟΙ ΑΓΙΩΝ

Ἅγιος Ἀπόστολος Ὀνήσιμος: Ὁ προστάτης τῶν φυλακισμένων

Ἡ ἁγία μορφὴ καὶ ὁ βίος τοῦ ἁγίου Ὀνησίμου φανερώνει τὸ μεγαλεῖο τῆς χριστιανικῆς πίστεως, ἡ ὁποία ἀγκαλιάζει τὸν κάθε ἄνθρωπο, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸ φύλο του, τὴν ἐθνικότητά του, τὴν καταγωγή του, τὴν κοινωνικὴ καὶ οἰκονομική του κατάσταση, μεταποιώντας τὸν ἰσάξιο, μὲ τὰ ἄλλα ἀνθρώπινα πρόσωπα, μέλος τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΕΜΒΑΘΥΝΣΕΙΣ

Οἱ τρεῖς Ἁγίες Μητέρες τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν… Ἐμμέλεια – Νόνα καὶ Ἀνθοῦσα

ΕΠΙΦΥΛΛΙΔΕΣ

Οἱ εὐσεβεῖς διώκονται καὶ οἱ πονηροὶ προκόπτουν

Ὅσοι ἰσοπεδώνουν τὰ πάντα καὶ ὁ νόμος τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἐμπόδιο στὶς ἄνομες ὀρέξεις τους μᾶς πολεμοῦν καὶ ζητοῦν νὰ μᾶς ἐξαφανίσουν ἀπὸ τὸ πρόσωπο τῆς γῆς. «Πάντες οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ διωχθήσονται»

Στό ΣΤΥΛΟ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ γράφουν ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης, πρωτοπρεσβύτερος, ὁμότιμος καθηγητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς ΑΠΘ, ὁ ἀρχιμ. Ἀθανάσιος Ἀναστασίου, προηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μ. Μετεώρου, ὁ Ἀρχιμ. Παῦλος Δημητρακόπουλος, Θεολόγος, Διευθυντὴς τοῦ Γρ. Αἰρέσεων τῆς Ἱ. Μ. Κυθήρων, ὁ Ἀρχιμ. Παῦλος Ντανᾶς, ἱεροκήρυκας Ἱ. Μητροπόλεως Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας, ὁ Ἁρχιμ. Ἀντώνιος Φραγκάκης, Θεολόγος, Ἱεροκήρυκας τῆς Ἱ. Μ. Γορτύνης, ὁ Ἀρχιμ. Κύριλλος Κωστόπουλος, ἱεροκήρυκας Ἱ. Μητροπόλεως Πατρῶν,  ὁ Κωνσταντίνος Βαθιώτης, Πανεπιστημιακός καθηγητής Ποινικοῦ Δικαίου, ὁ Νικόλαος Παπαδόπουλος, πρόεδρος τοῦ κόμματος Ἑλληνικός Παλμός, άνεξάρτητος βουλευτής καὶ καρδιοχειρουργός,   ὁ  Νικ. Ταμουρίδης ἐπίτιμος Α’ Ὑπαρχηγός ΓΕΣ ἀντιστράτηγος ἐ.ἀ, ὁ Ἠλίας Δ. Καλλιώρας, PhD Διεθνολόγος καθηγητής, Συγγραφέας, Καθηγητὴς πρώην βουλευτὴς Φθιώτιδας, ὁ ΣΠΥΡΙΔΩΝ Γ.Κ. ΧΑΝΤΖΗΣΑΛΑΤΑΣ D,MSc,PhDmed,PhDphilosophy,ΜΟΝ., ὁ Γεώργιος Ἀνθρακεὺς, Δρ. Νομικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Ἀμβούργου καὶ μεταδιδακτορικὸς νομικὸς ἐπιστήμων στὸ Οἰκονομικὸ Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν, ὁ Διόδωρος Ράμμος ἀρχαιολόγος, ὁ δρ. καθηγητής-Ἀκαδημαϊκός Ἀλ. Παναγόπουλος, ὁ Παναγιώτης Ἀποστόλου, Πολιτικός Ἀναλυτής, Διεθνολόγος, ὁ ἀρχιμανδρίτης Ἀρσένιος Κωτσόπουλος, ὁ κ. Χαρ. Μπούσιας Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας, ὁ Λάμπρος Σκόντζος, Θεολόγος καθηγητὴς, ἡ Καλλιόπη Ζτούπα, ὁ Διονύσιος Μακρῆς Δημοσιογράφος –Θεολόγος, ἡ Θεοπούλα Παναγιώτου, Θεολόγος-Ψυχολόγος, ἡ Φιλιππία Βενετσιάνου κ. ἄ.

26 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ: Ἡ ἐφημερίδα πού γράφει αὐτά πού οἱ ἄλλοι σᾶς κρύβουν

26 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ: Ἡ ἐφημερίδα πού τολμᾶ καί τά βάζει μέ τό κατεστημένο

Ἀπό τό Σάββατο 14 Φεβρουαρίου  σέ ὅλα τά περίπτερα!

The post Μεγάλο κράχ. Ἡ Ἀνθρωπότητα στὸ χεῖλος τῆς Ἀβύσσου appeared first on ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.